# உட்சுரப்பியல்

## வரலாறு

அகச்சுரப்பியலின் தொடக்கநிலை ஆய்வு சீனாவில் தொடங்கியது. இவர்கள் இதற்காக பருவக இயக்குமங்களின் பதங்கமாதல் போன்ற பல சிக்கலான முறைகளைப் பயன்படுத்தினர். இந்தக் கோட்பாடுகள் 19 ஆம் நுற்றாண்டில் நோய்களுக்கான குறுமிக் கோட்பாடு, உடலியக்கவியல், நோய்க்கான உறுப்புசார் நோயியல் உருவாகும் வரையில் ஆளுமை செலுத்தியுள்ளன.  
ஆர்னோல்டு பெர்த்தோல்டு 1849 இல் காயடிக்கப்பட்ட இளஞ்சேவல்களுக்குக் கொண்டையும் அலகுகளும் வளராமல் கூடுதல் ஆண்மைத் தன்மையைப் பெற்றிருந்ததைக் கண்டார். பிறகு அவர் அதே இளஞ்சேவலுக்கோ அல்லது மற்றொரு காயடிக்க்கப்பட்ட இளஞ்சேவலுக்கு அதன் அடிவயிற்றில் விரைகளைப் பொருத்தியதும் அவற்றில் இயல்பான நடத்தையும் புறவுருவமும் மீள்வதைக் கண்டார். எனவே, விரைகள் சுரந்த பொருள் குருதியைப் பதப்படுத்தி(கட்டுப்படுத்திபுடலில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியதாக ஒரு தவறான முடிவுக்கு வந்துள்ளார். உண்மையில், விரைகள் குறுதியின் ஒர்ர் உட்கூறை மாற்றவோ செயலூக்கமூட்டவோ செய்திருக்கலாம் அல்லது விரைகள் குருதியின் தடுப்புக் காரணியை அழித்திருக்கலாம் எனும் இருமுடிவுகளில் ஒன்று உண்மையாக இருக்கலாம். விரைகள் ஆண் பண்புகளுக்குக் காரணமான பொருட்களை வெளியிடுகின்றன என்பது விரைகளின் பிரித்தெடுத்த கூறொன்று காயடித்த விலங்குகளில் அவற்றின் செயல்பாட்டை மாற்றுகின்றன என இதுவரை நிறுவப்படவில்லை. தூய்மையான படிகநிலை ஆண்மைச் சுரப்பு இயக்குமம்(டெஸ்டிஸ்டீரோன்) 1935 ஆம் ஆண்டில் பிரித்தெடுக்கப்பட்டது.  
கிரேவெசு நோய் அயர்லாந்து மருத்துவரான இராபெர்ட்டு ஜேம்சு கிரேவெசு நினைவாகப் பெயரிடப்பட்டது, இராபெர்ட்டு ஜேம்சு கிரேவெசு 1835 இல் குரல்வளைச் சுரப்பி புறத்தாலமசுடன் இருந்ததை விவரித்துள்ளார். செருமானியரான கார்ல் அடோல்ப் வான் பேசிதோவ் 1840 இல் இதே நோயின் அறிகுறிகளைக் கண்டறிந்து அறிவித்துள்ளார். இந்நோய் பற்றிய இதற்கு முந்தைய அறிக்கைகளை குவிசெப்பி பிளயானியும் அந்தோனியோ குவிசெப்பி தெசுத்தோவும் முறையே 1802 இலும் 1810 இலும் வெஇட்டனர். மேலும், ஆங்கிலேய மருத்துவரும் எடுவார்டு ஜென்னரின் நண்பருமான காலெபு கில்லியர் பாரியும் இந்நோய் பற்றி 18 ஆம் நுற்றாண்டின் இறுதிய்ல் வெளிட்டுள்ளார். அடிசன் நோயை 1849 இல் தாமசு அடிசன் தான் முதன்முதலில் விவரித்தவர் ஆவார்.  
இடைக்காலப் பாரசீகத்தில் அவிசென்னா (Avicenna) (980-1037) மருத்துவ வரன்முறைகள்(1025) எனும் நீரிழிவு நோய் குறித்து விளக்கியுள்ளார். அதில் அவர் "நீரிழிவு நோயாளிகளில் இயல்பற்ற சாப்பாட்டு விருப்பம், பாலியல் செயல்பாடுகளில் குழப்பம் ஆகியவற்றை விவரித்திருந்தார். மேலும் அவர் நீரிழிவு நோயாளியின் சிறுநீரில் சர்க்கரை இருப்பதையும் ஆவணப்படுத்தியிருந்தார்." காப்பதோசியா நகரத்து அரித்தேயசு போல அவருக்கு முன்பேயே அவிசென்னா முதன்மை, இரண்டாம் நிலை நீரிழிவு நோயை அடையாளம் கண்டார். மேலும் அவர் நீரிழிவு இழைய அழுகலையும் விவரித்திருந்தார். மேலும் லூபின், ட்ரைகோனெல்லா (ஃபெனுக்ரீக்), ஜெடோரி விதை ஆகியவற்றின் கலவையைக் கொண்டு நீரிழிவு நோய்க்கு மருத்துவம் செய்தார். அது சர்க்கரையின் வெளியேற்றத்தைக் கணிசமான அளவில் குறைத்தது. இம்மூறை இன்றைய உலகிலும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. மேலும் அவிசென்னா "முதன் முதலில் வெற்று நீரிழிவு குறித்து மிகவும் துல்லியமாக விவரித்திருக்கிறார்". எனினும் பின்னர் யோகான் பீட்டர் பிராங்கு (Johann Peter Frank) (1745-1821) முதன் முதலில் நீரிழிவு நோய், வெற்று நீரிழிவு நோய்க்குக்கு இடையே உள்ள வேறுபாட்டைக் கண்டறிந்தார்.  
முசுலிம் மருத்துவரான ஜாய்ன் அல்தின் அல்ஜுர்ஜானி 12 ஆம் நூற்றாண்டில் கிரேவெசு நோய் குறித்து முதன் முதலில் விவரித்திருந்தார். மேலும், இவர் தைராய்டு வீக்கம் விழிபிதுக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள தொடர்பு குறித்தும் *தெசாரஸ் ஆஃப் த சா ஆஃப் காவராச்ம்* எனும் நூலில் குறிப்பிட்டிருந்தார். இது அவரது காலத்தில் முதன்மையான மருத்துவக் கலைக்களஞ்சியமாக இருந்தது. அல்ஜூர்ஜானி தைராய்டு வீக்கம், நெஞ்சுத்துடிப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள தொடர்பையும் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். 1835 ஆம் ஆண்டில் விழிபிதுக்கத்துடன் தைராய்டு வீக்கத்தின் நிலையையும் அவர் விவரித்திருந்தார். 1840 ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மனைச் சேர்ந்த கார்ல் அடோல்ப் வான் பேசிதோவும் கூட (Karl Adolph von Basedow) இதே அறிகுறிகளின் தொகுப்பைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதே சமயம் இந்த நோயின் தொடக்க கால அறிக்கைகள் 1802 ஆம் ஆண்டிலும் 1810 ஆம் ஆண்டிலும் முறையே இத்தாலியைச் சேர்ந்தவர்களான குவிசெப்பெ பிளயானி (Giuseppe Flajani), அந்தோனியோ குவிசெப்பே தெசுத்தா ஆகியோராலும் வெளியிடப்பட்டன. மேலும் 18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேய மருத்துவரும் எடுவார்டு ஜென்னரின் நண்பருமான காலெப் கில்லியர் பாரியாலும் விவரிக்கப்பட்டது.  
1902 ஆம் ஆண்டில் பேலிசும் சுட்டார்லிங்கும் மேற்கொண்ட சோதனையில் முன்சிறுகுடலினுள் அமிலத்தினைச் சொட்டு சொட்டாக விடும் போது கணையம் சுரக்கத் தொடங்குவதைக் கண்டனர். அப்போது இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் அனைத்து நரம்பு இணைப்புகளையும் கூட நீக்கிவிட்டாலும் கணையச் சுரப்பு தொடர்வதைக் கண்டனர். தொண்டைக் குருதிச் சிரையில் நடுச்சிறுகுடல் மென்படலக் கோழையில் இருந்து பிரித்தெடுத்த சாரத்தைச் செலுத்திய போதும் இதே போன்ற வினை நிகழ்ந்தது. அதில் மென்படலக் கோழையின் சில காரணிகள் வினைபுரிவது வெளிப்பட்டது. அவர்கள் இந்த பொருளுக்கு "சுரப்புமம்" என்று பெயரிட்டனர். மேலும் இதே போலச் செயல்படும் வேதிமங்களை *இயக்குநீர்* எனவும் பெயரிட்டு அழைத்தனர்.  
1889 ஆம் ஆண்டில் வான் மெரிங்கும்(Von Mering) மெங்கோவுசுகியும் (Minkowski) கணையம் அறுவை வழி நீக்கப்பட்டால் நீரிழிவு நோய்க்கான அறிகுறிகள் ஏற்பட்டு இரத்த சர்க்கரை அளவு அதிகரித்து அதனைத் தொடர்ந்து புலன்மரத்தல் நிலையும் பின்னர் சாவும் நேர்வதைக் கண்டனர். 1922 ஆம் ஆண்டில் பேண்டிங்கும் (Banting) பெசுட்டும் (Best) கணையங்களை ஓரியல்புப் படுத்திக் கொணர்ந்த கரைசலை உட்செலுத்துதல் வழியாக இந்நிகழ்வு எதிர்த்திரும்புதலைக் கண்டனர். இயக்குநீரான இன்சுலின் 1953 ஆம் ஆண்டு ஃபிரெடரிக் சாங்கரால் (Frederick Sanger) கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
நரம்பு இயக்குமங்கள் 1921 ஆம் ஆண்டில் முதன் முதலில் ஆட்டோ உலோயவியால் கண்டறியப்பட்டது. அவர் தவளையின் இதயத்தை (அதன் மூளை நரம்பு இணைப்புடன் சேர்த்து) உப்புக்கரைசலில் விட்டுவைத்தார். அந்தக் கரைசலைப் பின்னர் மூளை நரம்பு இணைக்கப்படாத இரண்டாவது இதயத்துக்குப் பயன்படுத்தினார். முதல் இதயத்தின் மூளை நரம்பு தூண்டப்பட்டால் இரண்டு இதயங்களிலும் தசை ஊட்டத் துடிப்பு வீச்சும், காலமாறும் துடிப்பு வீதமும் ஆகிய செயல்பாடுகள் காணப்பட்டன. இரண்டு இதயங்களிலும் ஒருங்கே மூளை நரம்பு தூண்டப்பட்டபோது இச்செயல்கள் ஏற்படவில்லை. மூளை நரம்பு உப்புக் கரைசலில் சில செயல்தடுப்புப் பொருட்களைக் கொண்டிருந்துள்ளது. இந்த விளைவை இதய மூளை நரம்புத் தூண்டலைத் தடுக்கும் இயல்புள்ள அத்திரோபீனைப் பயன்படுத்தியும் தடுக்க முடிந்தது. மூளை நரம்பின் மூலமாக ஏதோ ஒரு வேதிப்பொருள் சுரந்து அது இதயத்தைக் கட்டுறுத்துவது தெளிவாக தெரிந்தது. இந்த தசை ஊட்ட, காலமாற்ற விளைவுகளுக்குக் காரணமான இந்த மூளை நரம்பு சுரந்த பொருள்கள் பின்னர் அசெட்டைல்கோலைனும் நார் எப்பிநெப்ரினுமே எனக் கண்டறியப்பட்டன. உலோயவி அவரது இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்காக நோபல் பரிசை வென்றார்.  
அகச்சுரப்பியலின் அண்மையப் பணி இயக்குமங்களின் விளைவுகளைத் தொடங்கிவைக்கும் மூலக்கூறு இயங்கமைப்புகளைக் கண்டறிவதில் கவனம் குவிக்கிறது. இவ்வகைப் பணியின் முதல் எடுத்துக்காட்டாக, 1962 ஆம் ஆண்டு இயர்ள் சதர்லாந்தால் (Earl Sutherland) மேற்கொள்ளப்பட்டஆய்வு அமைந்தது. சதர்லாந்து இயக்குமங்கள் தம் நடவடிக்கையை உயிர்க்கலத்தின் உள்ளிருந்து செய்கின்றனவா அல்லது அவற்றின் புறத்தே இருந்து செய்கின்றனவா என்ற ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார். கல்லீரலில் கிளைகோஜனை பாசுவரநொதியின் செயலூக்கத்தால் குளுக்கோசாக மாற்றும் நார் எப்பி நெப்ரின் மீது ஆய்வு இவரது ஆய்வு அமைந்தது. இவர் கல்லீரலை மென்படல வடிப்பு, கரையத்தக்க வடிப்பு (பாசுவரநொதி கரையத்தக்கது) ஆகியவற்றால் ஓரியல்புப்படுத்தி, மென்படல வடிப்பில் நார் எப்பி நெப்ரினைக் கலந்து. பிறகு அதன்வழி கிடைக்கும் கரைபொருட்களின் சாரத்தினை எடுத்து அதனை முதலாவது கரையத்தக்க வடிப்பில் இட்டார். இந்த ஆய்வால், பாசுவரநொதியைச் செயலூக்கப்படுத்திய நார் எப்பி நெப்ரினின் இலக்கு, ஏற்பியின் உயிர்க்கல மென்படலத்தில் இருப்பதையும் உயிர்க்கலத்தினுள் அல்ல என்பதையும் கண்டறிந்தார். அவர் பின்னர் அந்த வேதிச் சேர்மம் சுழற்சிவகை AMP (cAMP) எனக் கண்டறிந்தார். மேலும் இவரது கண்டுபிடிப்பு துணைத் தூதுச் செயலூக்கக் கருத்துருவுக்கான வழித்தடத்தை உருவாக்கியது. உலோயவி போன்றே இவரும் அகச்சுரப்பியலில் தனது சிறப்புப் பணிகளுக்காக நோபல் பரிசினை வென்றார்.