# காலங்காட்டிகளின் வரலாறு

### கி.மு 500 – கி.மு 1

நீர்க் கடிகாரங்களை அல்லது கிளெப்சிட்ராக்களை (கிளெப்சிட்ராக்கள்) பிளேட்டோ அறிமுகப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து அவை புராதன கிரீசில் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. நீர் அடிப்படையான ஒரு அலார கடிகாரத்தையும் பிளேட்டோ கண்டுபிடித்தார். பிளேட்டோவின் அலார கடிகாரத்தினைப் பற்றிய ஒரு விளக்கத்தில், அது நிரல் அமைப்புள்ள குழாயில் மிதக்கும் ஈய குண்டுகளைக் கொண்டுள்ள பாத்திரத்தில் இரவு முழுவதும் நீர் சேர்ந்து வழிந்து ஒழுகும் நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டது எனக் கூறப்பட்டுள்ளது. நிரல் அமைப்புள்ள குழாயில், தொட்டியிலிருந்து விநியோகிக்கப்படுவதன் மூலம் நீர் தொடர்ந்து அதிகரித்துவரும். காலைநேரம் வருகையில், பாத்திரமானது தலைகீழாக மாற்றுவதற்குப் போதுமான அளவு உயரத்தில் மிதந்திருக்கக்கூடும். ஆகவே இது ஈயப் பந்துகளை செப்புத் தட்டின்மீது அருவியாய் விழச் செய்கிறது. விளைவாக ஏற்படும் பலத்த ஓசையுடனான மோதல் (clangor) கல்விக்கழகத்தில் இருக்கும் பிளேட்டோவின் மாணவர்களை எழுப்பியிருக்கலாம். வடிகுழாயால் பொருத்தப்பட்ட இரு ஜாடிகளைக் கொண்டிருந்திருக்கும் என்பது இன்னொரு சாத்தியம் ஆகும். அடுத்த ஜாடிக்கு நீரை அனுப்பிய வடிகுழாயை அடையும்வரை நீர் வெளியேறியது. அங்கு உயர்ந்துகொண்டிருக்கும் நீர் ஒரு விசில் ஊடாக வளியைச் செலுத்தும். இது ஒரு அலாரத்தை ஒலிக்கிறது. லூசியசு அபுலியசுவின் (Lucius Apuleius) *த கோல்டன் ஆஸ்* (The Golden Ass) என்பதில் பின்வருமாறு இன்னொரு குறிப்பீடு உள்ளது: "நீதிமன்றத்தின் எழுதுவினைஞர் மீண்டும் உரத்துக் கத்தத் தொடங்கினார். இம்முறை, வழக்குத் தொடர்தலுக்காக நீதிமன்றுக்கு வருமாறு பிரதான சாட்சியைக் கூவி அழைக்கிறார். ஒரு முதியவர் வந்தார். அவரை எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. கடிகாரத்தில் நீர் இருந்த வரையிலும் பேசுவதற்கு அவர் அழைக்கப்பட்டார். இதுவொரு வெறுமையான கோளம். இதனுள் நீரானது ஒரு புனலினூடாக கழுத்தில் ஊற்றப்பட்டது. அங்கிருந்து கீழ்ப்பகுதியிலிருந்த நுண்ணிய துளைகளூடாக நீர் படிப்படியாக கசிந்தது". அபுலியசுவின் குறிப்பிலிருந்த கடிகாரம் பயன்படுத்தப்பட்ட நீர்க்கடிகாரத்தின் பல வகைகளில் ஒன்றாகும். இன்னொன்றில், அதன் மையத்தில் ஒரு துளையுடனான கிண்ணம் இருந்தது. இது நீரின்மீது மிதக்க விடப்பட்டது. நீரை நிரப்ப எவ்வளவு நேரம் எடுத்தது என்பதை வைத்து காலங் காட்டப்பட்டது.  
கிளெப்சிட்ராக்களை உள்ளரங்குகள், இரவு வேளையில் மற்றும் வானம் மேகமூட்டமாக இருந்தபோதும்கூடப் பயன்படுத்தக் கூடியதாக இருந்ததால் இவை சூரியக் கடிகாரங்களைவிட கூடுதல் பயனுள்ளவையாக இருந்தன என்றபோதிலும் அவை மிகவும் துல்லியமாக இருக்கவில்லை. ஆகவே கிரேக்கர்கள் அவற்களின் நீர்க் கடிகாரங்களை மேம்படுத்தும் வழியைத் தேடினர். அப்போதும் சூரியக் கடிகாரங்கள் போல துல்லியமாக இருக்கவில்லை என்றாலும் கிரேக்க நீர்க் கடிகாரங்கள் கி.மு 325 ஆம் ஆண்டளவில் கூடுதல் துல்லியமாகின. மேலும் அவை மணியைக் குறிக்கும் ஒரு சிறு கையுடன் (hour hand) ஒரு மணிப்பொறி முகப்பைக் கொண்டிருக்க மாற்றியமைக்கப்பட்டன. இது கடிகாரத்தின் வாசிப்பை கூடுதல் செம்மையாகவும், வசதியாகவும் உருவாக்கியது. கிளெப்சிட்ராக்களின் பெரும்பாலான வகைகளிலுள்ள பொதுவான சிக்கல்களில் ஒன்று நீர் அழுத்தம் காரணமாக உருவாக்கப்பட்டது: கொள்கலன் கொண்டிருக்கும் நீர் நிரம்பியிருந்தபோது, அதிகரித்த அழுத்தமானது நீரை மிகவிரைவாகப் பாயச் செய்தது. கி.மு 100 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், கிரேக்க மற்றும் ரோமானிய கடிகார உற்பத்தியாளர்கள் இந்தச் சிக்கலைக் குறிப்பிட்டார்கள். மேலும் அதையடுத்துவந்த நூற்றாண்டுகளில் இதற்கான மேம்பாடுகள் தொடர்ந்து செய்யப்பட்டன. அதிகரித்த நீர் ஓட்டத்தைத் தடுப்பதற்கு கடிகாரத்தின் நீர்க் கொள்கலன்கள் - இவை பொதுவாக கிண்ணங்கள் அல்லது சாடிகள்-கூம்பு வடிவத்தில் செய்யப்பட்டன. இதன் அகன்ற முனை மேற்பக்கமாக வைக்கப்பட்டது. கூம்பிலிருந்த நீர் குறைவாக இருந்தபோது, ஒரேயளவு தூரத்தை வடியவிடுவதற்காக பெருமளவான நீர் பாயவேண்டி இருந்தது. இந்த மேம்பாட்டுடன் சேர்ந்து, இக்காலகட்டத்தில் கண்டாமணியினால் குறிக்கப்பட்ட மணிநேரங்கள், மிகச்சிறிய உருவச்சிலைகள், மணிகள் அல்லது நகர்கின்ற பொறிமுறைகளுக்கு கதவு வழி ஆகியவற்றையும் சேர்த்து கடிகாரங்கள் கூடுதல் நேர்த்தியுடன் கட்டமைக்கப்பட்டன.  
நீர்க் கடிகார தொழில்நுட்பத்தை மேம்படுத்துவதற்கு கிரேக்கர்களும், ரோமானியர்களும் நிறைய முயற்சி செய்த போதிலும், அவர்கள் தொடர்ந்தும் நிழல் கடிகாரங்களைப் பயன்படுத்தினர். எடுத்துக்காட்டாக, கணித சாஸ்திரியும் வானியல் வல்லுநருமான பித்தினியாவைச் சேர்ந்த தியோடோசியசு (Theodosius of Bithynia) உலகின் எந்தப்பகுதியிலும் துல்லியமாக இருந்த, ஒரு முழுமையான சூரியக் கடிகாரத்தைக் கண்டுபிடித்துள்ளார் எனக் கூறப்படுகிறது. என்றாலும் இதைப்பற்றிச் சிறிதளவே அறியப்படுகிறது. பிறர் அக்காலகட்டத்தின் கணிதம் மற்றும் இலக்கியத்தில் சூரியக் கடிகாரம் குறித்து எழுதினார்கள். *De Architectura* என்ற நூலின் ரோமானிய ஆசிரியரான மார்க்கசு விட்ருவியசு பொல்லியோ (Marcus Vitruvius Pollio) கதிரவனின் உயரத்தை அளக்க உதவும் கோல் கொண்ட வானியல் கருவிகளின் கணிதவியல் அல்லது சூரியக் கடிகார அலகுகள் (blades) குறித்து எழுதினார். அகஸ்டஸ் பேரரசர் ஆட்சிக்காலத்தின்போது, ரோமானியர்கள் முன்னெப்போதும் கட்டப்படாத அளவுக்கு மிகப்பெரிய சோலாரியம் அக்ஸ்டி (Solarium Augusti) என்ற சூரியக் கடிகாரத்தைக் கட்டமைத்தார்கள். இதன் கதிரவனின் உயரத்தை அளக்க உதவும் கோல் கொண்ட வானியல் கருவி ஹீலியோபோலிசுவிலுள்ள (Heliopolis) ஒரு சதுரத் தூபி ஆகும். இதேபோலவே, கேம்பசு மார்டியசுவிலுள்ள சதுரத் தூபியானது அகஸ்டசுவின் இராசி மண்டலம் சார்ந்த சூரியக் கடிகாரத்துக்கான கதிரவனின் உயரத்தை அளக்க உதவும் கோல் கொண்ட வானியல் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ரோமுக்கு முதலாவது சூரியக் கடிகாரமானது கண்டானியா (Catania), சிசிலியிலிருந்து (Sicily) கொள்ளையடிக்கப்பட்டு கி.மு 264 ஆம் ஆண்டில் வந்தது என்று பிளினி தி எல்டர் (Pliny the Elder) கூறுகிறார். இவரின் கூற்றின்படி, ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர் ரோமின் அகலக்கோட்டுக்கு ஏற்றாற்போல அடையாளங்களையும், கோணத்தையும் மாற்றும்வரை அது தவறான நேரத்தையே தந்தது.