1960 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில் அமெரிக்கா முழுவதும் அரசியல் நடவடிக்கைகளின் வெளிப்பாட்டின் வடிவமாக கிராஃபிட்டி பயன்பட்டது. சேவேஜ் ஸ்கல்ஸ், லா பேமிலியா மற்றூம் சேவேஜ் நோமட்ஸ் போன்ற எல்லைகளைக் குறியிடுவதற்கு குழுக்கள் மூலமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டன. 1960 ஆம் ஆண்டுகளின் இறுதியை நோக்கிச் செல்லும் போது பிலடெல்பியாவின் கிராஃபிட்டி எழுத்தாளர்களான கார்ன்பிரெட், கூல் ஏர்ல் மற்றும் டாப்கேட் 126 ஆகியோரின் கையெழுத்துகள்—*குறிச்சொல்கள்* போன்றவை இடம்பெறத் தொடங்கின. நவீன கிராபிட்டியைப் பயன்படுத்திய ஆரம்பகால எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக கார்ன்பிரெட் பெரும்பாலும் குறிப்பிடப்படுகிறார். சுமார் 1970-71 ஆம் ஆண்டுகளில் TAKI 183 மற்றும் Tracy 168 இன் எழுச்சியைப் பின்பற்றிய எழுத்தாளர்கள் இருந்த நியூயார்க் நகரத்திற்கு கிராஃபிட்டியை மையப்படுத்திய புதுமைகள் நகர்ந்தன. அவர்கள் தங்களது அடைப்பெயர்களில் தாங்கள் வசிக்கும் தெரு எண்ணையும் சேர்த்துக்கொண்டனர். அவர்களது பணியுடன் இரயில் "வெடித்துச் சிதறுவதாகவும்" அவர்களது புகழை சுரங்கப்பாதை எடுத்துக்கொள்வதாகவும் இருந்தது ஈர்க்கக்கூடியவையாக இருந்தன அல்லது "நகரம் முழுவதும்" போதுமான அளவு பரவக்கூடியதாகவும் இருந்தன. துவக்கத்தில் த புரோன்க்ஸில் இருந்த எழுத்தாளர்கள் பலரிடம் குழிழ் எழுத்துவடிவம் கடைபிடிக்கப்பட்டது. எனினும் ட்ரேசி 168 இன் விரிவான எழுத்து மூலமாக திருத்தமான "கட்டுப்பாடற்ற பாணியாக" வரையறுக்கப்பட்ட ஓவியமாக பரவியது. 70 ஆம் ஆண்டுகளில் ஆரம்பகால பாணியை வகுத்தவர்கள் டோண்டி, ஜெப்பர் (Zephyr) மற்றும் லேசி பிங்க் போன்ற கலைஞர்கள் மூலமாக இணைந்தனர். ஹிப் ஹாப்பின் பிற நோக்கங்களுக்கு பயிற்சிபெற்ற ஆரம்பகால கிராஃபிட்டி கலைஞர்களிடம் இருந்து கிராஃபிட்டி மற்றும் ஹிப் ஹாப் கலாச்சாரம் இடையேயான தொடர்பு உருவானது. மேலும் ஹிப் ஹாப்பின் மூலங்கள் இருக்கும் பிற பகுதிகளில் இது பயிற்சிபெறப்பட்டு கலை வடிவங்களாக மலர்ச்சி பெற்றன. 1980 ஆம் ஆண்டுகளின் மத்தியில் இந்த வடிவமானது தெருக்களில் இருந்து கலை உலகத்திற்கு பெயர்ச்சியடைந்தது. ஜீன்-மைக்கேல் பாஸ்குவிட் ஓவியக்கூடங்களில் அவரது SAMO குறிச்சொல்லை விடுத்தார். ஹிப் ஹாப்பிற்கு தெரு ஓவியங்களின் தொடர்புகள் கூட தளர்த்தப்பட்டது. எனினும் ஆர்டிபேக்ட்ஸ்' "ராங் சைட் ஆஃப் டா ட்ராக்ஸ்", கியூவெலின் பிர்க் வால்ஸ் மற்றும் ஏசோப் ராக்கின் "நோ ஜம்பர் கேபில்ஸ்" போன்ற டிராக்குகளைக் கொண்ட கிராஃபிட்டிக்கு என்று பிரத்யேகமான ஹிப் ஹாப் வாழ்த்துப்பாடல்கள் தொன்னூறுகள் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.. கிராஃபிட்டியின் "துவக்க காலம்" 1969 ஆம் ஆண்டு முதல் 1974 ஆம் ஆண்டு வரை வரையறுக்கப்படுகிறது. இக்காலவரையானது ஆதரவு மற்றும் பாணியின் கால மாறுபாடுகளில் இருந்தது. கிராஃப்பிட்டியின் குறிச்சொற்கள் மற்றும் படங்களுக்கான புதிய மையமாக நியூயார்க் நகரம் மாறியது (முன்பு பிலடெல்பியா, பென்சில்வேனியா இருந்தது). அச்சமயத்தில் இருந்த கிராஃபிட்டி கலைஞர்கள் நகரம் முழுவதும் முடிந்த அளவிற்கு பல குறியீடுகளை இட்டனர். இது வெளிப்பாட்டின் இறுதியான நோக்கமாக இருந்தது. பிலடெல்பியாவில் இருந்து NYCக்கு கிராஃபிட்டி இடம்பெயர்ந்த பிறகு விரைவில், நியூயார்க்கின் ஊடக கவனத்தைப் பெற்ற முதல் கிராஃபிட்டி கலைஞர்களில் ஒருவரான TAKI 183ஐ இந்நகரம் உருவாக்கியது. TAKI 183 மேன்ஹேட்டனில் உள்ள வாசிங்டன் ஹைட்ஸில் ஒரு பூட் மெசஞ்சராகப் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞர் ஆவார். அவரது குறிச்சொல்லானது அவரது பெயரான டெமிட்ரியஸ் (டெமிட்ராக்கி) இருந்து TAKIஐயும், அவரது தெரு எண்ணான 183ஐயும் கலந்து இருந்தது. ஒரு பூட் மெசஞ்சராக இருந்து கொண்டே அவரது பயணங்களில் அவரது குறிச்சொற்களை தொடர்ந்து சுரங்கப்பாதையில் இடத்தொடங்கினார். 1971 ஆம் ஆண்டில் நியூயார்க் டைம்ஸில் "'டாக்கி 183' ஸ்பான்ஸ் பென் பால்ஸ்" என்ற கட்டுரை வெளிவர இது காரணமாக இருந்தது. ஒரு ஆரம்பகால எழுத்தாளராக ஜூலியோ 204 அவரது பங்களிப்பை அளித்துள்ளார். எனினும் அச்சமயத்தில் அவரது செயல்பாடுகள் கிராஃபிட்டி உபகலாச்சாரத்திற்கு வெளியே அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. ஸ்டே ஹை 149, பேஸ் 2, ஸ்டிச் 1, ஜோ 182, ஜூனியர் 161 மற்றும் கே 161 ஆகிய பெயர்களும் அச்சமயத்தில் குறிப்பிடப்படும் படியான பிற பெயர்களாக இருந்தன. நியூயார்க்கின் ஆரம்பகால கிராஃபிட்டி கலைஞர்களில் பார்பரா 62 மற்றும் ஈவா 62 போன்றோரும் முக்கியமானவர்களாக இருந்தனர். மேலும் அவர்கள் கிராஃபிட்டியை எழுதும் முதல் பெண்ணாகவும் அறியப்பட்டனர்.  
மேலும் அக்காலத்தில் நகரத்தெருக்களின் வெளியே இருந்து சுரங்கப்பாதைகள் வரை இந்த செயல்பாடுகள் இடம்பெற்றிருந்தன. அச்சமயத்தில் கிராஃபிட்டியானது போட்டிகளுக்கும் முதன்முறையாக வித்திட்டது. அந்த சமயத்தில் பெரும்பாலான கலைஞர்களின் முக்கிய நோக்கமாக "எழுச்சி கொள்ளல்" இருந்தது: சாத்தியமான பல இடங்களில் குறிச்சொற்களையும், வெடிப்புகளையும் ஏற்படுத்துவதே அந்த முக்கிய நோக்கமாகும். குறைந்த ஆபத்து இருக்கும் இரயில் தடங்களைக் கொண்ட சுரங்கப்பாதை வழிகளிலும் கலைஞர்கள் கிராஃபிட்டியை உருவாக்கத் தொடங்கினர். பெரும்பாலும் சுரங்கப்பாதை கார் வழிகளில் மிகவும் பெரிய பாகங்களைக் கொண்ட ஓவியங்களை வரைந்தனர். கிராஃபிட்டியின் செயல்பாடுகள் அதிகாரப்பூர்வமாக விரிவுபடுத்தப்பட்ட போது இவ்வகை செயல்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.  
1971 ஆம் ஆண்டுகளில் கலைஞர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததன் காரணமாகவும் ஒவ்வொரு கிராஃபிட்டி கலைஞரும் தன்னை மற்றொருவருடன் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காகவும் அவர்களது குறிச்சொற்களில் நேர்த்தியான கையொப்பங்கள் இடம்பெறத் தொடங்கின. வளர்ந்து வரும் கடினத்தன்மை மற்றும் ஆக்கத்திறன்களில் இருந்து ஒரு பகுதியாக குறிச்சொற்களின் அளவுகளும் விகிதமும் வளர்ச்சிபெறத் தொடங்கின – எடுத்துக்காட்டாக பல கலைஞர்கள் அவர்களது குறிச்சொற்களில் எழுத்துக்களின் அளவையும் வரியின் அடர்த்தியையும் அதிகப்படுத்துவதோடு அவர்களது குறிச்சொற்களுக்கு எல்லைக்கோடிடவும் தொடங்கினர். 1972 ஆம் ஆண்டில் ஐயத்துக்கிடமான 'தலைசிறந்த பாகம்' அல்லது 'பாகத்திற்கு' இது உருவாக்கியது. இந்த பாகங்களை செய்ததற்கான முதல் பாராட்டு சூப்பர் கூல் 223 க்கு கிடைத்தது.  
போல்கா புள்ளிகள், க்ராஸ்ஹேட்சுகள் மற்றும் செக்கர்கள் போன்ற வடிவமைப்புகள் பயன்படுத்தப்படுவது மிகவும் பிரபலமானது. கலைஞர்கள் அவர்களது பணியை விரிவுபடுத்துவதற்காக தெளிக்கும் வண்ணசாயங்களைப் பயன்படுத்துவது அச்சமயத்தில் மிகவும் அதிகரித்தது. சுரங்கப்பாதை காரின் உயரம் முழுவதும் "மேலிருந்து கீழாக" செய்யப்பட்ட பணிகள் அச்சமயத்தில் அவர்களது முதல் பங்களிப்பையும் உருவாக்கியது. அச்சமயத்தில் கிராஃபிட்டியின் மொத்த ஆக்கத்திறனும் கலைசார்ந்த முதிர்ச்சியும் அறியப்படால் இருக்கவில்லை – 1972 ஆம் ஆண்டில் ஒருங்கிணைந்த கிராஃபிட்டி கலைஞர்கள் (UGA) அமைப்பை ஹகோ மார்டின்ஸ் நிறுவினார். அச்சமயத்தில் UGA வில் பல சிறந்த கிராஃபிட்டி கலைஞர்கள் இருந்தனர். மேலும் ஓவியக்கூட அமைப்பில் கிராஃபிட்டியை வழங்குவதற்கு அவர்கள் முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தனர். 1974 ஆம் ஆண்டில் கிராஃபிட்டி கலைஞர்கள் அவர்களது பணியில் இயற்கைக்காட்சி மற்றும் கார்டூன் பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். TF5 (த பேபுலஸ் ஃபைவ்) அனைத்து கார்களிலும் அவர்களது வடிவமைப்புகளை விரிவாகப் பயன்படுத்துவதில் அறியப்பட்ட பணிக்குழுவாகும்.  
##### 1970களின் மத்திய காலம்  
1970களின் மத்திய காலத்தில் கிராஃபிட்டியை எழுதுதல் மற்றும் கலாச்சாரத்தில் அதிகப்படியான தரங்கள் வகுக்கப்பட்டன. நியூயார்க் நகரத்தில் பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடுகளின் காரணமாக அமெரிக்க வரலாற்றில் இந்த சமயத்தில் தான் கிராஃபிட்டி வேகமாய் பரவியது. இதனால் கிராஃபிட்டியை அகற்றும் திட்டங்கள் அல்லது இடை வழிப் பராமரிப்புடன் கலை வடிவமாக போரிடுவதற்கு அதன் திறமை குறைவாகவே இருந்தது. இச்சமயத்தில் சுரங்கப்பாதை இரயில்கள் முழுவதும் "டாப்-டூ-பாட்டம்ஸ்" தோன்றியது. இக்காலத்தில் மிகவும் மதிப்பான "த்ரோ-அப்"புகளை (throw-up) வடிவமைப்பது நிரூபிக்கப்பட்டது. இது ஒரு சாதாரண 'குறியிடுதலைக்' காட்டிலும் மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. ஆனால் ஒரு "பகுதியாக" கடினமாக இருக்கவில்லை. த்ரோ-அப்புகள் அறிமுகமாகி குறுகிய காலத்திலேயே குறைந்த காலத்தில் ஏராளமான த்ரோ-அப்புகளை பார்ப்பதற்கு பந்தயங்களுக்கு வழிவகுத்தன.  
கிராஃபிட்டி எழுதுதல் மிகவும் போட்டி நிறைந்த விசயமானது. மேலும் கலைஞர்கள் "அனைத்து-நகரங்களுக்கும்" செல்வதற்கு விளைந்தனர் அல்லது NYC இன் அனைத்து நகராட்சிகளிலும் அவர்களது பெயர்களைக் காண எண்ணினர். இதன் விளைவாக 70களின் முற்பகுதியில் தொகுக்கப்பட்ட தரங்கள் செயலற்றுப் போனது. இந்த ஒழுங்கு மாறுதல்களானது 1980களில் இருந்த பல கலைஞர்களை பரவுவதற்கும் மாறுவதற்கும் விருப்பமூட்டியது.