# மல்லிகார்ச்சுன் கர்கெ

## அரசியல்வாழ்வு

### கர்நாடக அரசியல் களத்தில் எழுச்சி

1972ல் கர்நாடக மாநில சட்டமன்றத் தேர்தலில் முதன்முதலில் போட்டியிட்டு குர்மித்கல் சட்டமன்றத் தொகுதியில் வெற்றி பெற்றார். 1973 ஆம் ஆண்டில், இவர் சுங்க வரி ஒழிப்புக் குழுவின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். அதன் அறிக்கையின் அடிப்படையில் அப்போதைய தேவராஜ் அர்ஸ் அரசு பல இடங்களில் சுங்க வரியை ரத்து செய்தது. 1974 ஆம் ஆண்டில், இவர் அரசுக்கு சொந்தமான தோல் மேம்பாட்டுக் கழகத்தின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். மேலும் தோல் தோல் பதனிடும் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள ஆயிரக்கணக்கான செருப்புத் தைக்கும் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை நிலைமைகளை மேம்படுத்த பாடுபட்டார். இந்த நேரத்தில் அவர்களின் நலனுக்காக மாநிலம் முழுவதும் பணிக் கொட்டகைகள் மற்றும் குடியிருப்புகள் கட்டப்பட்டன. கார்கேவுக்கு 1976 ஆம் ஆண்டு தேவராஜா அரசு தலைமையிலான கர்நாடக அமைச்சரவையில் தொடக்கக் கல்விக்கான மாநில அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார், அந்த நேரத்தில், 16,000 க்கும் மேற்பட்ட பட்டியல்/பழங்குடியினர் ஆசிரியர்களின் காலிப் பணியிடங்கள் அவர்களை நேரடியாக பணியில் சேர்த்து நிரப்பப்பட்டன. முதல் முறையாக பட்டியல்/பழங்குடியினர் நிர்வாகங்களால் நடத்தப்படும் பள்ளிகளுக்கு மானியங்கள் வழங்கப்பட்டன.  
1978 ஆம் ஆண்டில், குர்மித்கல் தொகுதியிலிருந்து இரண்டாவது முறையாக சட்டமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார், மேலும் தேவராஜ் அர்ஸ் அமைச்சரவையில் ஊரக வளர்ச்சி மற்றும் உள்ளாட்சித் துறை அமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். 1980ல் குண்டுராவ் அமைச்சரவையில் வருவாய்த்துறை அமைச்சரானார். இந்த நேரத்தில், பயனுள்ள நில சீர்திருத்தங்களில் கவனம் செலுத்தப்பட்டது. இதன் விளைவாக பல இலட்சக் கணக்கான நிலம் இல்லாத உழவர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களுக்கு குடியிருப்பு உரிமை வழங்கப்பட்டது. உழவர்களுக்கு நில உரிமைகளை விரைவாக மாற்றுவதற்காக 400க்கும் மேற்பட்ட நில தீர்ப்பாயங்கள் அமைக்கப்பட்டன. 1983ல், குர்மித்கால் தொகுதியில் இருந்து மூன்றாவது முறையாக கர்நாடக சட்டமன்றத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1985 ஆம் ஆண்டில், அவர் குர்மித்கலில் இருந்து நான்காவது முறையாக கர்நாடக சட்டமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் மேலும் கர்நாடக சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சி துணைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.  
1989 ஆம் ஆண்டு, குர்மித்கல் தொகுதியில் இருந்து ஐந்தாவது முறையாக கர்நாடக சட்டமன்றத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1990 ஆம் ஆண்டில், இவர் பங்காரப்பாவின் அமைச்சரவையில் வருவாய், ஊரக வளர்ச்சி மற்றும் உள்ளாட்சி அமைச்சராக பொறுப்பேற்றார். இவர் முன்பு வகித்த துறைகளான இவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை கொண்டு வந்தார். இடைக்காலத்தில் நிறுத்தப்பட்ட நிலச் சீர்திருத்தப் பணியை மீண்டும் தொடங்குவதன் வழியாக, நிலமற்ற உழவர்களின் பெயரில் லட்சக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டன.  
1992 மற்றும் 1994 க்கு இடையில், வீரப்ப மொய்லி அமைச்சரவையில் கூட்டுறவு, நடுத்தர மற்றும் பெருந்த் தொழில்துறை அமைச்சராக இருந்தார். 1994 ஆம் ஆண்டில், குர்மித்கலில் இருந்து கர்நாடக சட்டமன்றத்துக்கு ஆறாவது முறையாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மேலும் சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சித் தலைவராக பொறுப்பேற்றார். 1999 ஆம் ஆண்டில், இவர் ஏழாவது முறையாக கர்நாடக சட்டமன்றத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மேலும் கர்நாடக முதல்வர் பதவிக்கான போட்டியில் இருந்தார். ஆனால் முலமைச்சர் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. இதனால் எஸ். எம்.கிருஷ்ணா அமைச்சரவையில் உள்துறை அமைச்சராக பொறுப்பேற்றார். அச்சமயத்தில்தான் காவிரி கலவரம், வீரப்பனால் ராஜ்குமார் கடத்தப்படுதல் போன்ற நிகழ்வுகள் நடந்தன. 2004 ஆம் ஆண்டில், இவர் தொடர்ந்து எட்டாவது முறையாக கர்நாடக சட்டமன்றத்துக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். மீண்டும் கர்நாடக முதல்வர் பதவிக்கு ஒரு போட்டியாளராக கருதப்பட்டார். ஆனால் தரம்சிங் தலைமையிலான கூட்டணி அரசில் போக்குவரத்து மற்றும் நீர்வளத்துறை அமைச்சரானார்.  
2005இல் கர்நாடக பிரதேச காங்கிரஸ் கமிட்டியின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார். விரைவில் நடைபெற்ற உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில், பாஜக மற்றும் ஜனதாதளம்(எஸ்) உடன் ஒப்பிடும் போது, காங்கிரஸ் அதிக இடங்களை வென்றது. 2008 ஆம் ஆண்டில், சிதாப்பூரில் இருந்து சட்டமன்றத்திற்கு தொடர்ந்து ஒன்பதாவது முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 2004 தேர்தலுடன் ஒப்பிடும் போது காங்கிரஸ் கட்சி சிறப்பாக செயல்பட்ட போதிலும், பெரும்பாலான மூத்த தலைவர்கள் தோல்வியடைந்ததால் காங்கிரஸ் கட்சி தோல்வியை தழுவியது. 2008ஆம் ஆண்டு இரண்டாவது முறையாக எதிர்க்கட்சித் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார்.