# உருசிய வரலாறு

## தொடக்க வரலாறு

### கீவ உருசு (862–1240)

மேற்கு ஐரோப்பாவில் வைக்கிங்குகள் மற்றும் கிழக்கில் வாராஞ்சியர்கள் என்று அறியப்பட்ட இசுக்கான்டினேவிய வடக்கு மனிதர்களானவர் வடக்கு ஐரோப்பா முழுவதும் கடல் கொள்ளை மற்றும் வணிகம் ஆகிய இரு நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப் பகுதியில் கிழக்கு பால்டிக்கிலிருந்து கருங்கடல் மற்றும் காசுப்பியன் கடல்களுக்கு நீர் வழிகளின் வழியாகப் பயணிக்கும் துணிகர முயற்சிகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். *நோவ்கோரோதுதின் முதல் காலவரிசை நூல்* மற்றும் *முதன்மையான காலவரிசை நூல்* போன்ற பல உருசு காலவரிசை நூல்களில் பதிவிடப்பட்டுள்ள வாராஞ்சியர்கள் அழைக்கப்படுதல் எனும் தொன்மத்தின் படி வாராஞ்சியர்களான உருரிக், சினேயசு மற்றும் துருவோர் ஆகியோர் 860-களில் மூன்று பட்டணங்களில் ஒழுங்கை நிலைநாட்ட அழைக்கப்பட்டனர். அந்த மூன்று நகரங்கள் முறையே வெலிக்கி நோவ்கோரோது (பெரும்பாலான நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) அல்லது இச்சுதரயா லதோகா (*இசுபாதியன் கோதெக்சு* என்னும் நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது); பெலூசெரோ; மற்றும் இசுபோர்சுக் (பெரும்பாலான நூல்களில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது) அல்லது "இசுலோவென்ஸ்க்" (*பெசுகோ மூன்றாவது காலவரிசை நூலில்* குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) ஆகியவை ஆகும். சான்றில்லாவிட்டாலும் குறிப்பிடப்படுவதன் படி, இவர்களது வழி வந்தவர்கள் தெற்கு நோக்கி புலம் பெயர்ந்தனர். தங்களது அதிகார அமைப்பை கீவ் வரை விரிவாக்கினர். கீவானது அதற்கு முன்னர் கசர்களால் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்தது.  
இவ்வாறாக முதல் கிழக்கு சிலாவிய அரசான உருசானது தினேப்பர் ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்கின் நெடுகில் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றியது. சார்கிராது அல்லது கான்சுடான்டினோபிலைச் சூறையாடும் பல படையெடுப்புகளின் போக்கில் கிரேக்க கிறித்தவ தாக்கங்களையும் சிலாவிய மக்கள் உள்ளிழுத்துக் கொண்டனர். இது போன்ற ஒரு படையெடுப்பானது முதன்மையான சிலாவிய துருசினா தலைவரான முதலாம் இசுவியதோசுலாவின் உயிரைப் பறித்தது. வோல்காவில் கசர்களின் சக்தியை நொறுக்கியதற்காக இவர் பெயர் பெற்றிருந்தார்.  
கிழக்கு மரபுவழி கிறித்தவ சமயத்தின் ஒரு மாறுபட்ட சிலாவிய வடிவத்தை அறிமுகப்படுத்தியதற்காக கீவ உருசானது முக்கியமானதாக உள்ளது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உருசுகயா பிராவிதா என்ற சட்டங்களின் முதல் தொகுப்பானது புத்திசாலி யரோசிலாவால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அன்றிலிருந்து கீவ் இளவரசர்கள் பைசாந்திய எடுத்துக்காட்டைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். திருச்சபையை தங்களைச் சார்ந்திருக்கும் வகையில் அமைத்தனர்.  
11-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில், குறிப்பாக புத்திசாலி யாரோசிலாவின் ஆட்சிக் காலத்தின் போது, கீவ உருசு ஐரோப்பியக் கண்டத்தின் மேற்குப் பகுதியில் அப்போது இருந்ததை விட மேம்பட்ட ஒரு பொருளாதாரம், மற்றும் கட்டடக் கலை மற்றும் இலக்கியத்தில் சாதனைகளை வெளிக் காட்டியது. ஐரோப்பிய கிறித்தவ இராச்சியங்களின் மொழிகளுடன் ஒப்பிடும் போது உருசிய மொழியானது தொடக்க கால கிறித்தவ நூல்களின் கிரேக்க மற்றும் இலத்தீன் தாக்கங்களைச் சிறிதளவு கொண்டிருந்தது. 11-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் உருசுக்கு அண்டைப் பகுதியாக இருந்த தெற்குப் புல்வெளிப் பகுதிகளில் ஒரு நாடோடி துருக்கிய மக்களான கிப்சாக்குகள் (இவர்கள் குமன்கள் என்றும் அறியப்பட்டனர்) முன்னர் இருந்த இருந்த பெச்சனகர்களை ஆதிக்கம் மிகுந்த சக்தியாக இடம் மாற்றினர். கருங்கடலின் நெடுகில் புல்வெளிகளில் ஒரு நாடோடி அரசை (தெசுது-இ கிப்சாக்) கிப்சாக்குகள் தொடங்கினர். கிப்சாக்குகளின் வாடிக்கையான தாக்குதல்களை முறியடிப்பது, குறிப்பாக கீவ் முறியடிப்பதானது, உருசிய தெற்குப் பகுதிகளுக்கு ஒரு கடுமையான சுமையாக இருந்தது. நாடோடி ஊடுருவல்களானவை ஒரு பெருமளவிலான சிலாவியர்கள் வடக்கின் பாதுகாப்பான, கடுமையான காடுகளைக் கொண்டிருந்த பகுதிகளுக்கு வந்து குவிவதற்குக் காரணமானது. குறிப்பாக சலேசியே என்று அறியப்பட்ட பகுதிக்கு இவர்கள் இடம் பெயர்ந்தனர்.  
இந்த அரசை ஒன்றிணைந்து ஆட்சி செய்த அரச குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களுக்கு இடையே நடைபெற்ற உட்சண்டை காரணமாக ஓர் அரசாக கீவ உருசானது இறுதியாக சிதைவடைந்தது. கீவின் ஆதிக்கம் மங்கியதானது, வடகிழக்கே விளாதிமிர்-சுசுதால், வடக்கே நோவ்கோரோது மற்றும் தென்மேற்கே கலிச்-வோலினியா ஆகிய அரசுகலுக்கு அனுகூலமாக இருந்தது. 13-ஆம் நூற்றாண்டில் மங்கோலிய தங்க நாடோடிக் கூட்டம் இந்த அரசை வென்றதானது இறுதி அடியாக விழுந்தது. கீவ் அழிக்கப்பட்டது. கலிச்-வோலினியாவானது இறுதியாக போலந்து-லித்துவேனியா பொதுநலவாயத்துக்குள் 1237-1238-இல் மங்கோலியர்கள் விளாதிமிர் (4 பெப்ரவரி 1238), மற்றும் வடகிழக்கு உருசியாவின் பிற முதன்மையான நகரங்களை எரித்துத் தரை மட்டமாக்கினர். சித் ஆற்றின் கரையில் உருசியர்களைத் தோற்றோடச் செய்தனர். பிறகு, மேற்கே போலந்து மற்றும் அங்கேரியை நோக்கி நகர்ந்தனர். அந்நேரத்திலேயே அவர்கள் உருசு வேள் பகுதிகளில் பெரும்பாலானவற்றை வென்றிருந்தனர். நோவ்கோரோது குடியரசு மட்டுமே மங்கோலிய ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தப்பியது. ஆன்சியாத்திய குழுமத்தின் வளையத்துக்குள் தொடர்ந்து செழித்திருந்தது.  
கீவ உருசின் நிலப்பரப்புகள் மீதான மங்கோலியப் படையெடுப்பின் தாக்கமானது சீரற்றதாக இருந்தது. மேம்பட்ட நகரப் பண்பாடானது கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக அழிக்கப்பட்டிருந்தது. தொடக்க தாக்குதலின் அழிவிலிருந்து கீவ், விளாதிமிர் போன்ற பழைய மையங்கள் என்றுமே மீளாத போது, திவேர் போன்ற புதிய நகரங்கள் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் மேல் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த, மங்கோலிய ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டிருந்த உருசு வேள் பகுதிகளில் ஆதிக்கத்திற்காகப் போட்டியிடத் தொடங்கின. 1380-இல் குலிகோவோவில் திமித்திரி தோன்சுகோயால் தலைமை தாங்கப்பட்ட உருசிய இளவரசர்களின் ஒரு கூட்டணியானது மங்கோலியப் போர்ப் பிரபு மமயைத் தோற்கடித்திருந்தாலும், மங்கோலிய அதிகார அமைப்பை எதிர்த்ததற்காக ஒரு தண்டனையாக புதிய கான் தோக்தமிசு மற்றும் அவரது உருசிய கூட்டாளிகளின் படைகளானவை மாசுகோவை 1382-இல் உடனடியாக சூறையாடின. மாசுகோவிய நூல்களில் பிந்தைய காலத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதன் படி, 1480-இல் உக்கிரா ஆற்றின் தீர்க்கமற்ற நிலைப்பாட்டில் உருசு வென்றதானது "தாதர் நுகத்தடியின் முடிவு" மற்றும் "உருசியா விடுதலை பெற்றது" ஆகியவற்றை முக்கியத்துவப்படுத்தினாலும் கிரிமிய கான்கள் போன்ற பல்வேறு மேலாட்சிப் பிரபுக்களால் வரி வசூலிக்கப்படுவதுடன் சேர்த்து உருசு வேள் பகுதிகள் மீதான மங்கோலிய ஆதிக்கமானது 16-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரையிலும் தொடர்ந்தது.
பெரும்பாலானவற்றைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. ஆன்சியாத்திய குழுமத்தின் முதன்மையான வணிக நிலையங்களில் ஒன்றாக இந்நகரம் திகழ்ந்தது.]]
வோல்கா ஆற்றின் கீழ் பகுதிகளில் மங்கோலியர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தினர். சராயிலிருந்த தங்களது மேற்கு தலைநகரத்திலிருந்து உருசியாவை அசைந்தாடச் செய்தனர். சராயானது நடுக்காலத்தில் இருந்த மிகப் பெரிய நகரங்களில் ஒன்றாகும். உருசு இளவரசர்கள் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் மங்கோலியர்களுக்குத் திறை செலுத்த வேண்டியிருந்தது. மங்கோலியர்கள் பொதுவாக தாதர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.  
சில இளவரசர்கள் கட்சி தாவியது, எல்லைப்புற சண்டைகள் மற்றும் நோவ்கோரோது குடியரசுடனான ஒரு நீண்ட கால போர் ஆகியவற்றின் மூலமாக மூன்றாம் இவானால் நோவ்கோரோது மற்றும் திவேர் ஆகிய அரசுகளை இணைக்க முடிந்தது. இதன் விளைவாக இவரது ஆட்சியின் கீழ் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியானது அளவில் மும்மடங்கானது. கான்சுடான்டினோபிளின் வீழ்ச்சி மற்றும் கடைசி கிரேக்க மரபுவழி கிறித்தவப் பேரரசரின் இறப்பு ஆகியவை *புதிய உரோம்* மற்றும் மரபுவழி கிறித்தவத்தின் தலைமையகமாக மாசுகோ உருவாகும் என்ற இந்த புதிய கருத்துக்கு வலுவூட்டின. மேலும், 1472-ஆம் ஆண்டு பைசாந்திய இளவரசி சோபியா பலையோலோகினாவை இவான் திருமணம் செய்து கொண்டதும் இதற்கு வலுவூட்டியது. இந்த குறிக்கோளை அடைவதற்காக பெரிய அபாதிசு பட்டையைக் கட்டமைப்பதற்கு அவர்கள் கொடை வழங்கினர். இராணுவத்தில் சேவையாற்ற முன் வந்த உயர்குடியினருக்கு பண்ணை மாளிகைகளை வழங்கினர். குதிரைப்படையை அடிப்படையாக் கொண்ட வளர்ந்து வந்த ஓர் இராணுவத்திற்கு ஓர் அடித்தளத்தை இந்த பண்ணை மாளிகை அமைப்பானது வழங்கியது.  
இவ்வழியில் உள்நாட்டில் ஆட்சி உறுதிப்படுத்தப்படுவதானது, அரசு வெளிப்புறமாக விரிவாக்கப்படுவதுடன் சேர்த்து நடைபெற்றது. 16-ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் மாசுகோவின் ஆட்சியாளர்கள் ஒட்டு மொத்த உருசிய நிலப்பரப்பையும் தங்களது கூட்டு உடைமையாகக் கருதினர். பல்வேறு பகுதியளவு-சுதந்திரமுடைய இளவரசர்கள் இன்னும் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புகளுக்கு உரிமை கோரினர்.