அன்பிற்கினிய அனைவருக்கும் கபிலனின் வணக்கம்.
சென்னையிலிருந்து திரும்பிய நாளிலிருந்து ஓய்வு ஒழிவில்லாத பணிச்சுமையால் திரிந்த எனக்கு அந்தப் பசுமையான இருநாட்களின் வளத்தை எழுத்தில் கொணர்வதற்கு நேரம் போதவில்லை. ஏதோ எழுதிவிடக் கூடாது என்று மிகவும் சிரமப்பட்டு என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அந்த அருமையான நிகழ்வை எனது மனதுக்குள் சுமந்து கொண்டிருந்தேன்.
பல்வேறு பிரிவுகளாலும் சிதறுண்டு கிடக்கும் தமிழ்த் தேசத்தில் தமிழின் பெயரால் ஒன்று கூடிய அந்த இனிய உள்ளங்களில் பொங்கிய பேரன்பை என்னவென்று சொல்ல?
இதுவரை விக்கியர் யாரையும் நான் நேரில் பார்த்தது இல்லை. குரல் கேட்டதுமில்லை. ஆனால் அதுமாதிரி எந்தவிதமான சங்கோஜமும் இல்லாமல் ஒருவரோடு ஒருவர் பழகுவதற்கு இந்தப் பத்தாம் ஆண்டு விழா சரியான பாலமாக அமைந்தது. முதல்முதலில் நான் கேட்ட விக்கியரின் குரல் திரு.இரவி அவர்களுடையது. இந்தக் கொண்டாட்டத்தில் நீங்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அன்புக் கட்டளை இட்டவர். சனிக்கிழமை மதியத்தில் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க பல்லவர்களின் கலைநகரமான மாமல்லையில் அந்த விக்கிபீடியர்களின் கூட்டத்தில் நானும் இணைந்தபோது எனக்கு என்னென்னவோ காலப்பதிவுகள் தோன்றி மறைந்தன. அதுவரையில் இணையத்தில் புகைப்படங்களில் பார்த்த முகங்கள் தங்களுடைய இனிய குரலோடும், இனித்த உள்ளத்தோடும் எனக்கு வாழ்த்தொலிகள் வழங்கியபோது உண்மையில் தாய்வழி உறவுகளைக் கண்ட குழந்தையாய் நான் துள்ளினேன்.  
ஒரு பீஷ்மரைப் போலப் புல்தரையில் மல்லாந்து படுத்திருந்தார் நான் வெகுநாட்களாகக் காணவேண்டும் என்று ஏங்கிக் கொண்டிருந்த செங்கைப் பொதுவன் ஐயா. அடடா என்ன தமிழுள்ளம்? பொங்கிப் பெருகும் அவர்தம் அறிவாற்றலை விக்கிப்பீடியா இன்னும் ஆழமாய்ப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். பேச்சில், கருத்தில் என்ன இனிமையும் வளமையும்? இணையாய் வந்த துணையும் உடனிருக்க என்னை அவர் வாழ்த்தியது விக்கி தந்த பெரும்பேறு.  
எல்லார் கரங்களிலும் காமிராக்கள். அளவளாவிக் கொள்வதும் அன்பு பரிமாறிக் கொள்வதும் ஏதோ திருமண விருந்துக் கொண்டாட்டமாய் இருந்தது. பெயரை விடவும் தன்னுடைய அன்பினால் என்னைக் கவர்ந்தவர்கள் நிறையவே உளர். மறக்க முடியாத அந்த மணல்வெளிக் கடற்கரையில் ஒளிவெள்ளம் பாய்ச்சி ஒவ்வொருவரும் மற்றொருவரின் உளம் ஆய்ந்த உரையாடல் தந்த சுகத்தை என்னென்பது?  
விக்கிபீடியாவுக்குத் தாங்கள் அறிமுகம் ஆனவிதம், விக்கிபீடியாவில் தங்களுடைய பணிகள், தங்களுடைய எதிர்கால நோக்கங்கள் என்று வரிசையாகத் தங்களின் அனுபவங்களைக் கூறவைத்துப் படமெடுத்துக் கொண்டார்கள். எல்லோருக்குள்ளும்தான் எத்தனை வண்ண வண்ணக் கனவுகள்? எழுப்பித் தந்தது யார்? விக்கிதானே...  
பெண்களுக்கும் குறைவில்லை. குழந்தையான என்னோடு இன்னொரு குழந்தையாய் ஒட்டிக் கொண்டவர் திருபுவனத்திலிருந்து வந்திருந்த ஹிபாயத்துல்லாவின் புதல்வர். அவரோடு சேர்ந்து கைப்பந்து விளையாடவும் வாய்ப்புக் கிடைத்ததே. இரவுப் பேருந்தில் திரும்பும்போது பெரும்பாலும் எனக்கு நல்ல நண்பர்கள் பலர் கிடைத்து விட்டார்கள். பார்வதிஸ்ரீ ஏதோ கூடப்பிறந்த சகோதரி வாஞ்சையோடு என்னோடு பேசினார். பாராட்டினார். தமிழ்ப்பரிதியை நான் கூகுள்+ மூலமாக ஏற்கனவே அறிவேன் என்றாலும் நேரில் சந்தித்தது அன்றுதான். அவர் எத்தனை அருமையான புகைப்படக் கலைஞர்? ஒரு கிராமத்து நெசவாளியைப் போலவே பட்டுக் குறித்த தகவல்களை மிக அழகாக எடுத்து வைத்து பட்டென எல்லார் நெஞ்சையும் கொள்ளை கொண்ட ஸ்ரீதர், கரகரத்த குரலில் கற்கண்டுச் சொற்களால் கௌவிக்கொண்ட சுந்தர் அடேயப்பா எனக்கு எத்தனை பெரிய விக்கிப்பீடியச் சொந்தங்கள். நான் பதிப்பாளன் என்று தெரிந்தவுடன் எனது அனுபவங்களைக் கேட்டு எனக்கு அறிவுரைகள் பல வழங்கிய மயூரநாதன், எப்போதும் தகவல்களை அள்ளி வழங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த இளைஞர் செல்வா இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ ஞானவான்கள்.  
எம்.எஸ்.சுவாமிநாதன் ஆய்வுமையத்தில் தங்கியிருந்த அந்தப் பனி இரவு இனிய நண்பர்களோடு கழிந்தது. மறுநாள் அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் நுழைந்தோம். விக்கியின் 10ஆண்டுக் கொண்டாட்டக் காலைப் பொழுது. இனிப்பிருக்கும் இடந்தேடிச் செல்லும் எறும்புகள் போல் விக்கியர்கள் வந்து கொண்டிருந்தனர். மெல்லக் களை கட்டியது. ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதையும் வீணாக்கி விடாமல் எனது கேமிராவினால் படமெடுத்துக் கொண்டேன். நிகழ்வுகள் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன. கருத்துகளும் விவாதங்களும் நிறைந்தன. மூச்சுத் திணறும் அளவுக்கு விக்கிபீடியாவின் பயன்பாடுகள் முன்மொழியப்பட்டன. வியந்தேன்.  
தமிழிலேயே பொறியியல் பயின்று தற்போது பணிவாய்ப்பும் பெற்றிருக்கிற அண்ணா பல்கலைக்கழகத் தோழர் தன்னுடைய அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டபோது என்னுடைய மாணவர்களுக்குத் தமிழைத் தோள்தட்டிப் பயிற்றுவிக்க நல்லதோர் சாட்சி கிடைத்தாய் மகிழ்ந்து போனேன். பிரிவைத் தரும் அந்தக் கொடிய மாலைப் பொழுதும் வந்தது.  
சான்றிதழும் சட்டையும் மட்டுமல்லாது நெஞ்சம் முழுக்க பொங்கிப் பெருகும் எண்ண அலைகளோடு நான் புதுவைக்குத் திரும்ப நேர்ந்தது. இதோ இப்போது தட்டச்சுச் செய்து கொண்டு இருக்கும்வரை மட்டுமல்ல என்னுடைய உயிரின் கடைசி இயக்கம் வரைக்கும் அந்தப் பசுமையின் வண்ணம் தேய்ந்து போய்விடாது என்னும் அளவுக்கு அந்தப் பதிவுள் என்னுள் பதியமிட்டிருக்கிறது.  
இதுவரையில் சொன்னதெல்லாம் வெறும் வருணனை என்று கொண்டால், எல்லாருக்கும் ஒன்றை உரக்கச் சொல்கிறேன் விக்கித் தோழர்களே.  
- மொழி மனித குலத்தின் ஆணிவேர். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் தாய்மொழிதான் உயர்வு. அவ்வாறுதான் கருதவேண்டும். உயர்ந்த மொழிகள் மட்டும்தான் தன்னோடு சேர்த்து எல்லா மொழிகளையும் அரவணைத்துச் செல்லும் பாங்குடையவை. அப்படிப்பட்ட உயர்மொழியில் ஒன்றுதான் தமிழ்.  
- தமிழ் தான் தோன்றிய காலத்திலேயே அத்தகைய நிலைத்த புகழைப் பெற்று விட்டது. மெல்லத் தமிழினிச் சாகும் என்னும் பேதமை உரைகள் சங்க இலக்கிய காலத்திலேயே தோன்றி விட்டன என்பதன் அடையாளம்தான் சங்கத்தின் தோற்றமே.. தேமதுரத் தமிழோசை உலகமெலாம் பரவும்வகை செய்தல் வேண்டும் என்னும் உயர்ந்த நோக்கத்தினால்தான் சங்கம் வைத்துப் புலவர்கள் கூடி, ஆய்ந்தாய்ந்து தமிழில் தோய்ந்து தோய்ந்து இலக்கியம் பரப்பினார்கள். கலை வளர்த்தார்கள். வித்தகம் பயிற்றுவித்தார்கள்.  
- காலவெள்ளத்தின் எந்தச் சுழியிலும் மூழ்கிப்போய்விடாத பெரும்புணையாய்த் தமிழ் நின்று நம்மையும் நிலைநிறுத்தி வந்திருக்கிறது. தோழர்களே அந்தச் சங்கத்தின் எந்தத் தகுதிக்கும் குறைவுபடாத நிலையில் நம்முடைய விக்கிபீடியா இன்றைக்குத் திகழ்ந்து வருகிறது. பனையோலைகளில் எழுதப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட்ட சங்க இலக்கியங்களைப் போல, இலக்கணங்களைப் போல, விக்கிபீடியா இன்னும் பத்தாண்டுகள் கழித்து ஒரு பொக்கிஷமாகப் போற்றப்படப்போகும் காலம் வரத்தான் போகிறது.  
- களப்பிரர் காலமும், கிரந்தக் கலப்புகளும், வடமொழித் தாக்கங்களும், ஆங்கிலமோகமும் கடந்து வந்த தமிழ் கணினி யுகத்தினில் காணாமல் போய்விடும் என்றுதான் நாங்கள் தமிழ் பயின்ற காலத்தில் ஏளனப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், அதே கணினியில் அதே இணையத்தில் தண்ணார் தமிழை தலைநிமிரச் செய்தது ஒரு குழு என்றால் அது விக்கிதானே... தோழர்களே தன் பெயரைத் தவிர வேறு ஓர் அடையாளத்தையும் விட்டுச் செல்லாத திருவள்ளுவரையும், பேரிலக்கியங்களைப் படைத்துத் தன் பெயர்கூட அறிய முடியாத அளவுக்குத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டு ஓரேருழவராய், விட்டகுதிரையாராய், மீனெறி தூண்டிலாராய் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் எத்தனை கவிஞர்கள்?  
- உலகத்தையே தன்பால் மொழியாய் நின்று அடக்கியாண்டிருக்கிற தமிழைப் போலவே உலகத்தமிழர்களை ஒருங்கிணைக்கச் செய்து உலக மொழிகளுக்கு இணையாகத் தமிழையும் உயர்த்திப் பிடித்திருக்கிற பாலமாய் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் விக்கியின் பின்னால் ஒவ்வொருவருடைய உழைப்பும் போற்றுதற்குரியது. காலத்திற்கும் தமிழினம் தன் தலைதாழ்ந்து வணங்கி வாழ்த்தும்.  
- விக்கிபீடியா குழந்தைகளின் அரிச்சுவடி, அறிஞர்களுக்கு ஆய்வேடு என்று என்னை நேர்கண்டபோது நான் சொன்ன அந்த வாக்கியத்தை மறுபடியும் இங்கு பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன். விக்கி தற்போது பத்துவயதுக் குழந்தைதான். அதனுடைய இளமைப்பருவத்தில் அது உலகத்தையே ஆளப் போகிறது. காலம்காலமாய் நாம் கண்டு, கேட்டு, கொண்டு, கொடுப்பித்து வந்த அரிய பொக்கிஷங்கள் உலகத்தவரின் பார்வையில் வெளிச்சப்படப் போவது விக்கியினால்தான்.  
:பொருப்பிலே பிறந்து தென்னன் புகழிலே கிடந்து சங்கத்
:திருப்பிலே இருந்து வைகை ஏட்டிலே தவழ்ந்தபேதை
:நெருப்பிலே நின்று கற்றோர் நினைவிலே கிடந்தோரென
:மருப்பிலே பயின்ற பாவை  
இன்று மடிக்கணினியிலும், தொடுதிரைக் கணியேட்டிலும், அணுகியிலும் துள்ளி விளையாடுகின்றாளே இந்தக் காலம் தமிழின் பொற்காலம் ஆகாதா?  
- மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் பேசுவதில் பயனொன்றுமில்லை தோழர்களே... பணிசெய்ய வேண்டும்... அளப்பரிய பணிசெய்ய வேண்டும். என்பெயர், உன்பெயர், அவன் பெயர், இவன்பெயர் எல்லாப் பெயரும் தமிழுக்குள்ளேதான்... தோழர்களே பெயரில் என்ன இருக்கிறது. பெருமையே முன்னின்று நம்மைச் செலுத்தும். திருக்குறளை மறுபடியும் ஞாபகத்திற்குக் கொண்டு வர விரும்புகிறேன். சென்ற இடத்தால் செலவிடாது தீதொரீஇ நன்றின்பால் உய்ப்பது அறிவு மட்டுமல்ல.. நமது தமிழ் மரபும் கூட...  
- தோழர்களே... மற்றொன்றையும் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். நான் முன்பு கூறியதைப் போல, தமிழே பலகூறாய்ச் சிதைந்திருக்கிற வேளையிது. இப்படிப்பட்ட இக்கட்டான தருணத்தில் தமிழின் பெயரால் தமிழ் வளர்ச்சியின் பொருட்டாக ஒன்றாகக் கூடியிருக்கிற நாம் நம்மைச் சிதைத்துக் கொண்டு சிறுமைப்பட்டு விடுவது தகாது.