# இந்திய வரலாறு

## பிந்தைய நடுக் காலம் (அண். 1200 – 1526)

### விசயநகரப் பேரரசு

சங்கம அரசமரபின் வரைபடம் ]]
சங்கம அரசமரபின் முதலாம் ஹரிஹரர் மற்றும் அவரது சகோதரர் முதலாம் புக்கா ராயன் ஆகியோரால் 1336 ஆம் ஆண்டு விசயநகரப் பேரரசு நிறுவப்பட்டது. போசளப் பேரரசு, காக்கத்தியப் பேரரசு மற்றும் பாண்டியர் ஆகியோரின் ஓர் அரசியல் வாரிசாக இது தோன்றியது. 13 ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் இசுலாமியப் படையெடுப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்கான தென்னிந்திய சக்திகளின் முயற்சிகளின் உச்சநிலையாக இது தோன்றியது. தக்காண சுல்தானகங்களின் ஒன்றிணைந்த இராணுவங்களால் 1565 ஆம் ஆண்டு ஒரு முக்கியமான இராணுவத் தோல்விக்குப் பிறகு இதன் சக்தியானது வீழ்ச்சியடைந்தாலும் இது 1646 ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்திருந்தது. இப்பேரரசு அதன் பெயரை இதன் தலைநகரமான விசயநகரத்திலிருந்து பெறுகிறது. விசயநகரத்தின் சிதிலங்களானவை தற்கால அம்பியைச் சுற்றி அமைந்துள்ளன. கருநாடகத்தில் உள்ள ஓர் உலகப் பாரம்பரியக் களம் அம்பியாகும்.  
பேரரசு நிறுவப்பட்டதற்குப் பிறகு முதல் இரு தசாப்தங்களில் முதலாம் ஹரிஹரர் துங்கபத்திரை ஆற்றுக்குத் தெற்கில் இருந்த பெரும்பாலான பகுதிகள் மீது கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றார். *பூர்வபஸ்சிம சமுத்திராதீசுவரன்* ("கிழக்கு மற்றும் மேற்குக் கடல்களின் எசமானன்") என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார். 1374 வாக்கில் முதலாம் ஹரிஹரருக்குப் பின் வந்த முதலாம் புக்காராயர் ஆற்காடு அரசு, கொண்டாவீடு ரெட்டியர் மற்றும் மதுரை சுல்தான் ஆகியோரைத் தோற்கடித்தார். மேற்கில் கோவா மற்றும் வடக்கே துங்கபத்திரா-கிருஷ்ணா ஆற்று தோவாப் ஆகியவற்றின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றார்.  
முதலாம் புக்கா ராயனின் இரண்டாவது மகனான இரண்டாம் ஹரிஹர ராயன் கிருஷ்ணா ஆற்றைத் தாண்டி இராச்சியத்தை மேற்கொண்டு நிலைப்படுத்தினார். ஒட்டு மொத்த தென்னிந்தியாவையும் விசயநகரக் குடையின் கீழ் கொண்டு வந்தார். அடுத்த ஆட்சியாளரான முதலாம் தேவ ராயன் ஒடிசாவின் கஜபதிகளுக்கு எதிராக வெற்றி பெற்றார். அரண்கள் மற்றும் நீர்ப்பாசன அமைப்புகளை அமைத்தல் ஆகிய முக்கியமான பணிகளைச் செய்தார். இத்தாலியப் பயணியான நிக்கோலோ டி கோண்டி இந்தியாவின் மிக சக்தி வாய்ந்த ஆட்சியாளர் என்று இவரைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். 1424 ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் தேவ ராயன் அரியணைக்கு வந்தார். சாத்தியமான வகையிலே சங்கம அரசமரபின் ஆட்சியாளர்களிலேயே மிகவும் செயல் வல்லமையுடையவராக இவர் திகழ்ந்தார். கிளர்ச்சி செய்த குறுநில மன்னர்களை இவர் ஒடுக்கினார். மேலும், தெற்கில் கோழிக்கோட்டின் சமோரின் மற்றும் குயிலோன் ஆகிய பகுதிகளை வென்றார். இலங்கை மீது படையெடுத்தார். பெகு மற்றும் தனசெரிம் ஆகிய இடங்களில் இருந்த பர்மா மன்னர்கள் மீது மேலாட்சி செய்தார்.  
அனைத்து சமயங்கள் மற்றும் சமயப் பிரிவுகளிடமும் விசயநகரப் பேரரசர்கள் சகிப்புத் தன்மையுடன் நடந்து கொண்டனர். இதை அயல்நாட்டுப் பயணிகளின் நூல்கள் காட்டுகின்றன. இப்பேரரசின் மன்னர்கள் *கோப்ராமண பிரதிபலனாச்சார்யா* ("பசுக்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் பாதுகாவலர்") மற்றும் *இந்துராயசுரத்ரனா* ("இந்து சமய நம்பிக்கையை நிலைநாட்டுபவர்") போன்ற பட்டங்களைப் பயன்படுத்தினர். இந்து சமயத்தைப் பாதுகாக்கும் இவர்களது எண்ணத்திற்கு சான்றாக இது இருந்த்து. அதே நேரத்தில், தங்களது அரசவை விழாக்கள் மற்றும் உடைகளில் இவர்கள் உறுதியாக இசுலாமியமயமாக்கப்பட்டு இருந்தனர். முதலாம் ஹரிஹரன் மற்றும் முதலாம் புக்கா ராயன் போன்ற பேரரசின் நிறுவனர்கள் சைவ சமயத்தைப் (சிவனை வழிபடுவோர்) பின்பற்றினர். ஆனால், வித்யாரண்யரைத் தங்களது புரவலத் துறவியாகக் கொண்டிருந்த சிருங்கேரி வைணவ மடத்துக்கு இவர்கள் அறக்கொடைகளை அளித்தனர். வராக அவதாரத்தை (விஷ்ணுவின் ஓர் அவதாரம்) தங்களது சின்னமாக வடிவமைத்தனர். நடு ஆசியாவின் தைமூரிய இராச்சியங்களைச் சேர்ந்த உயர்குடியினரும் கூட விசயநகரத்திற்கு வருக புரிந்தனர். பிந்தைய சாளுவ மற்றும் துளுவ மன்னர்கள் சமய நம்பிக்கையின்படி வைணப் பிரிவைப் பின்பற்றினர். ஆனால், அம்பியில் இருந்த விருபாக்சர் (சிவன்) மற்றும் திருப்பதியில் இருந்த வெங்கடாசலபதி (விஷ்ணு) ஆகிய இரு கடவுள்களையும் வழிபட்டனர். *ஜாம்பவதி கல்யாணம்* எனும் மன்னர் கிருஷ்ணதேவராயரால் எழுதப்பட்ட ஒரு சமசுகிருத நூலானது கடவுள் விருபாக்சரை *கர்நாட ராஜ்ய ராக்ஷா மணி* ("கருநாடப் பேரரசின் பாதுகாப்பு அணிகலன்") என்று குறிப்பிட்டது. உடுப்பியில் இருந்த மத்துவரின் துவைத பிரிவு துறவிகளுக்கும் இம்மன்னர்கள் புரவு வழங்கினர்.  
தென்னிந்தியா முழுவதும் பரவியுள்ள பல நினைவுச் சின்னங்கள் உள்ளிட்டவை இப்பேரரசின் மரபாகும். இதில் மிக நன்றாக அறியப்பட்டவை அம்பியில் அமைந்துள்ள கட்டடங்கள் ஆகும். தென்னிந்தியாவில் முந்தைய கோயில் கட்டமைக்கும் பாரம்பரியங்களானவை ஒன்றிணைந்து விசயநகரக் கட்டடக்கலை பாணியில் வந்தன. அனைத்து நம்பிக்கைகள் மற்றும் வட்டார வழக்குகளைக் கலந்தது என்பது இந்துக் கோயில் கட்டமைப்பில் கட்டடக்கலை புதுமைக்கு அகத் தூண்டுதலாக விளங்கியது. கேரளாவில் விசயநகரப் பேரரசின் பாதுகாப்பின் கீழ் தென்னிந்திய கணிதவியலானது செழித்திருந்தது. தென்னிந்திய கணிதவியலாளரான சங்கமகிராம மாதவன் பிரபலமான கேரள வானியல் மற்றும் கணிதவியல் பள்ளியை 14 ஆம் நூற்றாண்டில் நிறுவினார். பரமேசுவரன், நீலகண்ட சோமயாஜி, மற்றும் ஜேஷ்டதேவர் போன்ற ஏராளமான மிகச் சிறந்த தென்னிந்திய கணிதவியலாளர்களை இப்பள்ளி உருவாக்கியது. செயல் திறனுள்ள நிர்வாகம் மற்றும் ஊக்கமான அயல்நாட்டு வணிகம் ஆகியவை நீர்ப்பாசனத்திற்கான நீர் மேலாண்மை அமைப்புகள் போன்ற புதிய தொழில்நுட்பங்களை இங்கு கொண்டு வந்தன. கன்னடம், தெலுங்கு, தமிழ் மற்றும் சமசுகிருதத்தில் நேர்த்தியான கலைகள் மற்றும் இலக்கியமானது புதிய உச்சங்களைத் தொடுவதற்கு இப்பேரரசின் புரவு உதவியது. அதே நேரத்தில், கருநாடக சங்கீதமானது அதன் தற்போதைய வடிவத்திற்கு இக்காலத்தின் போது பரிணாமம் அடைந்தது.  
தலைக்கோட்டை யுத்தத்தில் (1565) அடைந்த தோல்விக்குப் பிறகு விசயநகரப் பேரரசானது வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கியது. தலைக்கோட்டை யுத்தத்தில் அலிய ராம ராயனின் இறப்பிற்குப் பிறகு திருமலை தேவ ராயன் அரவிடு அரசமரபைத் தொடங்கினார். அழிக்கப்பட்ட அம்பியை இடமாற்றம் செய்வதற்காக பெனுகொண்டாவில் ஒரு புதிய தலைநகரத்தை நிறுவினார். விசயநகரப் பேரரசின் எஞ்சியவற்றை மீண்டும் ஒருங்கிணைக்க முயற்சித்தார். 1572 ஆம் ஆண்டு திருமலை தேவ ராயன் பதவி விலகினார். தன்னுடைய இராச்சியத்தின் எஞ்சிய பகுதிகளை தன் மூன்று மகன்களுக்கு இடையில் பிரித்துக் கொடுத்தார். 1578 ஆம் ஆண்டு தன்னுடைய இறப்பு வரை ஒரு சமயம் சார்ந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். அரவிடு அரசமரபின் பிந்தைய ஆட்சியாளர்கள் இப்பகுதியை ஆண்டனர். ஆனால், 1614 ஆம் ஆண்டு இப்பேரரசானது வீழ்ச்சியடைந்தது. இப்பேரரசின் எஞ்சிய பகுதிகள் 1646 ஆம் ஆண்டு முடிவுக்கு வந்தன. பீஜப்பூர் சுல்தானகம் மற்றும் பிறருடனான தொடர்ச்சியான போர்களே இதற்குக் காரணமாகும். இக்காலத்தின் போது தென்னிந்தியாவிலிருந்த பல இராச்சியங்கள் சுதந்திரமடைந்தன. விசயநகரத்திலிருந்து பிரிந்தன. மைசூர் இராச்சியம், கேளடி நாயக்கர், மதுரை நாயக்கர், தஞ்சாவூர் நாயக்கர், சித்திரதுர்க நாயக்கர், மற்றும் செஞ்சி நாயக்கர் உள்ளிட்டோர் இதில் அடங்குவர். இவர்கள் அனைவருமே தங்கள் சுதந்திரத்தை அறிவித்தனர். எனினும், பின் வந்த நூற்றாண்டுகளில் தென்னிந்தியாவின் வரலாறு மீது ஒரு முக்கியமான தாக்கத்தை இவர்கள் ஏற்படுத்தினர்.