# கூட்டக நிறுவன ஆளுகை

## வரலாறு

19 ஆம் நூற்றாண்டில் மாநில கூட்டக நிறுவனச் சட்டங்கள் பெருநிறுவன ஆளுகையை மேலும் செயல்திறன் உள்ளதாக மாற்றுவதற்கு கூட்டக நிறுவனக் குழுமங்கள், சட்ட ரீதியான ஆதாயங்களுக்கு பரிமாற்றாக மதிப்பிடல் உரிமைகள் போன்ற பங்குதாரர்களின் உறுதியான அனுமதியின்றி ஆளுகை செய்வதற்கான உரிமைகளை மேம்படுத்தின. அப்போதிலிருந்து, அமெரிக்க ஒன்றியத்தின் பெரிய பொது வர்த்தக கூட்டக நிறுவனங்கள் பெருநிறுவன நிர்வாக-நட்பு டிலவேர் சட்டத்தின் கீழ்க் கொண்டுவரப்பட்டன. மேலும் அமெரிக்க ஒன்றியத்தின் வளம் பல்வேறு கூட்டக நிறுவனம் மற்றும் இதர அமைப்புகளினால் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பது அதிகரித்து வந்திருப்பதால் தனிப்பட்ட உரிமையாளர்கள் மற்றும் பங்குதாரர்களின் உரிமைகள் வழித்தோன்றல்களாகவும் பிரித்தளிக்கப்பட்டதாகவும் மாறும் நிலை அதிகரித்து வருகிறது. பங்குதாரர்களின், நிர்வாக ஊதியம் மற்றும் பங்கு இழப்புகள் ஆகியவை தொடர்பான கவலைகள் அவ்வப்போது கூட்டக நிறுவன ஆளுகையில் சீர்திருத்தங்கள் தேவை எனும் நிலை உருவாக வழிவகுத்தன.  
20 ஆம் நூற்றாண்டில் 1929 ஆம் ஆண்டின் நால் ஸ்ட்ரீட் வீழ்ச்சி நிகழ்வுக்குப் பின்னர் அடால்ஃப் அகஸ்டஸ் பெர்லே (Adolf Augustus Berle), எட்வின் டாட் (Edwin Dodd) மற்றும் கார்டினர் சி. மீன்ஸ் (Gardiner C. Means) போன்ற சட்டக் கல்வியாளர்கள் சமூகத்தில் நவீன கூட்டக நிறுவனத்தின் மாறக்கூடிய பங்களிப்பைப் பற்றிப் பெரிதும் ஈடுபாடு காட்டினர். பெர்லே மற்றும் மீன்ஸ் ஆகியோரின் ஆவணமான "த மாடன் கார்ப்பரேஷன் அண்ட் த ப்ரைவேட் ப்ராப்பர்ட்டி" (The Modern Corporation and Private Property) (1932, மாக்மில்லன்) இன்றளவில் உள்ள மேதைமையான விவாதங்களில் காணப்படும் கூட்டக நிறுவன ஆளுகை தொடர்பான கருத்துகளின் மீது பெருமளவு தாக்கம் கொண்டிருப்பது தொடர்கிறது.  
சிகாகோ ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸின் ரொனால்ட் கோஸின் "த நேச்சுர் ஆஃப் த ஃபர்ம்" (The Nature of the Firm) (1937) நிறுவனங்கள் ஏன் உருவாக்கப்படுகின்றன மற்றும் அவை தொடர்ந்து எவ்வாறு நடந்துகொள்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான பரிமாற்றச் செலவுகளைப் பற்றிய கருத்துகளை அறிமுகப்படுத்தியது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் ஐகன் ஃபாமா மற்றும் மைக்கேல் ஜென்சன் ஆகியோரின் "த செப்பரேஷன் ஆஃப் ஓனர்ஷிப் அண்ட் கண்ட்ரோல்" (The Separation of Ownership and Control) (1983 ஆம் ஆண்டின் சட்டம் மற்றும் பொருளாதார இதழ்) முகமைக் கோட்பாட்டை கூட்டக நிறுவன ஆளுகையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வழியாக திடமாக நிறுவினர்: இதன் படி ஒரு நிறுவனம் பல ஒப்பந்தங்களின் தொடர்ச்சியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. முகமைக் கோட்பாட்டின் ஆதிக்கம் 1989 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்த கேத்லீன் எய்ஸன்ஹார்ட் (Kathleen Eisenhardt) என்பவர் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் ("ஏஜென்ஸி தியரி: அன் ஆஸெஸ்மெண்ட் அண்ட் ரிவியூ", அகாடமி ஆஃப் மேனேஜ்மெண்ட் ரிவியூ) (Agency theory: an assessement and review", Academy of Management Review) குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.  
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் பன்னாட்டு கூட்டக நிறுவனங்களின் வளர்ச்சியைக் கொண்டு நிர்வாகப் பிரிவின் வலுப்படுத்தலைச் சாதிக்க முடிந்தது. இதன் விளைவாக பின்னாளில் வந்த ஹார்வார்ட் பிஸினஸ் ஸ்கூலின் மேலாண்மை பேராசிரியர்கள் அவைகளின் முக்கியத்துவத்தை ஆய்வு செய்யும் தாக்கமிக்க ஆவணங்களை வெளியிட்டனர்: மைல்ஸ் மேஸ் (Myles Mace) (தொழில் முனைவோர்த் திறன்), ஆல்ஃப்ரெட் டி. சேண்ட்லர், ஜூனியர். (Alfred D. Chandler, Jr.) (வணிக வரலாறு), ஜே லார்ச் (Jay Lorsch) (நிறுவனம் சார்ந்த நடத்தை) மற்றும் எலிசபெத் மெக்லேவர் (Elizabeth MacIver) (நிறுவனம் சார்ந்த நடத்தை). லார்ச் மற்றும் மெக்லேவர் ஆகியோர் கருத்தில் "பல பெரிய நிறுவனங்கள் போதிய பொறுப்பின்றி அல்லது தங்கள் இயக்குநர் குழுமத்தின் போதிய கண்காணிப்பின்றி வணிக நிகழ்வுகளில் மேலோங்கிய கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றுள்ளன."  
1970 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் அமெரிக்கா மற்றும் உலகின் பல நாடுகளில் கூட்டக நிறுவன ஆளுகை என்பது விவாதங்களின் முக்கியப் பொருளாக இருந்தது. கூட்டக நிறுவன ஆளுகையினைச் சீர்திருத்துவதற்கு தேவையான உறுதியான முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. கூட்டக நிறுவன உரிமையாளர் தகுதிக்கான உரிமையைச் செயல்படுத்துவது தங்கள் பங்குகளின் மதிப்புகளை அதிகரித்து அதன் மூலம் தங்கள் செல்வத்தை அதிகரித்தல் போன்றவை தொடர்பான பங்குதாரர்களின் ஆசைகளும், தேவைகளும் பகுதியளவு இதற்குக் காரணங்களாக இருந்தன. கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக கூட்டக நிறுவன இயக்குநர்களின் கடமைகள், அவர்களின் கூட்டக நிறுவனம் மற்றும் பங்குதாரர்களுக்கான வழக்கமான கன்னியத்தின் கடமைக்கு அப்பால் மிகப் பெரிய அளவில் விரிவடைந்துள்ளது.  
1990களின் முதல் பாதியில் அமெரிக்காவிலுள்ள கூட்டக நிறுவன ஆளுகையின் விவகாரமானது CEO க்களை குழுமம் நிராகரித்த நிகழ்வின் காரணத்தினால் (எ.கா.: IBM, கொடேக், ஹனிவெல்) பத்திரிகை உலகினிடையே குறிப்பிடத்தக்க அளவு கவனத்தை ஈர்த்தது. கலிஃபோர்னியா பொது பணியாளர்களின் ஓய்வு அமைப்பானது (CalPERS) *அமைப்பு சார்* பங்குதாரர்களின் செயல் தன்மைக்கு (இது அதற்கு முன்பு மிகவும் அரிதாகவே காணப்பட்ட ஒன்றாகும்) வழிகோலியது. இது கூட்டக நிறுவன மதிப்புகள் CEO மற்றும் இயக்குநர் குழுமத்தின் (எ.கா., இருப்பு வசதிகளை, கட்டுப்பாடுகளின்றி ஆனால் எப்போதாவது பின் தேதியிட்டு வழங்குவதால்) சுமூகமான பாரம்பரிய உறவுகளால் அழிக்கப்பட்டுவிடாது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் விதத்திலமைந்தது.  
1997 ஆம் ஆண்டில் கிழக்கு ஆசியாவின் நிதி நெருக்கடியில் தாய்லாந்து, இந்தோனேசியா, தென் கொரியா, மலேசியா மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் ஆகிய நாடுகளின் பொருளாதாரம் உடைமைச் சொத்து வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் அயல்நாட்டு முதலீடுகள் வெளியேறியதால் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டது கண்டறியப்பட்டது. இந்த நாடுகளில் இருந்த கூட்டக நிறுவன ஆளுகையிலிருந்த குறையானது அவற்றின் பொருளாதாரத்திலிருந்த அமைப்புகளின் பலவீனத்தைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டியது.  
2000மாவது ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தில் என்ரான் மற்றும் வேர்ல்டுகாம் ஆகிய நிறுவனங்களின் பெரும் திவாலும் (குற்றவியல் ரீதியான நடத்தைகளும்), மேலும் அடெல்ஃபிட்யா கம்யூனிகேஷன்ஸ், AOL, ஆர்த்தர் ஆண்டெர்சன், க்ளோபல் க்ராஸிங், டைக்கோ போன்ற நிறுவனங்களின் குறைந்த அளவில் நிகழ்ந்த கூட்டக நிறுவன வீழ்ச்சிகளும் பெருநிறுவன ஆளுகையில் பங்குதாரர்களுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் உள்ள ஆர்வத்தை அதிகரிக்க வழிவகுத்தன. இது 2002 ஆம் ஆண்டில் சர்பான்ஸ்-ஆக்ஸ்லி சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்ட போது பிரதிபலித்தது.[http://www.nhbar.org/publications/archives/display-journal-issue.asp?id=13 ]