டூரெட் நோய்க்குறியீடு ஒரு வரம்பு கொண்ட சீர்கேடு ஆகும். இதன் தீவிரத்தன்மை மிதமானதிலிருந்து தீவிரமானது வரையிலான வரம்பைக் கொண்டது. பெரும்பாலான நோயாளிகள் மிதமான அளவில் பாதிப்புக்குள்ளாகியிருப்பர். அவர்களுக்கு சிகிச்சை எதுவும் தேவையில்லை.  
இந்நோய் அறிகுறி தீவிரமாக இருந்தபோதும் டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானவர்கள் சாதாரண ஆய்ட் காலம் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இதன் அறிகுறிகள் சிலருக்கு ஆயுள் முழுவதும் நீடிப்பதாகவும் நீண்ட காலம் நீடிப்பதாகவும் இருப்பினும், இந்த பாதிப்பானது உடலைச் சிதைப்பதாகவோ அல்லது உயிருக்கு ஆபத்தானதாகவோ இருப்பதில்லை. டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரிடமும் நுண்ணறிவு இயல்பானதாகவே இருக்கும். இருந்த போதும் அவர்களுக்கு கற்றல் குறைபாடுகள் இருக்கலாம். எனினும் வாலிபப்பருவத்தினருக்கு ஏற்படும் நடுக்கங்களை ஒளிநாடாவில் பதிவு செய்து மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், குழந்தைப் பருவத்தை ஒப்பிடுகையில் நடுக்கங்கள் குறைவானதாக இருந்ததாகக் கண்டறியப்பட்டது, மேலும் நடுக்கத்தின் தீவிரத்தன்மை வாலிபப் பருவத்தில் மேம்படுவதாக அனைத்து மதிப்பீடுகளும் தெரியப்படுத்தின எனினும், 90% வாலிபப் பருவத்தினர் தொடர்ந்து நடுக்கங்கள் கொண்டிருந்தது தெரியவந்தது. நடுக்கங்கள் இல்லை என நினைத்துக் கொண்டிருந்த வாலிப வயதினரில் பாதி பேரிடம் நடுக்கங்களுக்கான ஆதாரங்கள் இருந்தது வெளிப்பட்டது.]]
டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான குழந்தைகள் அவர்களது நடுக்கங்கள் மற்றவர்களால் "வினோதமானதாக" பார்க்கப்பட்டால் சமூக ரீதியாக மிகவும் பாதிப்படையலாம். ஒரு குழந்தைக்கு செயலிழக்கச் செய்யும் நடுக்கங்கள் அல்லது சமூக அல்லது கல்வி சார்ந்த செயல்பாட்டில் குறுக்கிடும் நடுக்கங்கள் இருந்தால், ஆதரவு உளவியல் சிகிச்சை அல்லது பள்ளியில் தங்கி படிக்கும் வசதி அந்த குழந்தைக்கு உதவிபுரிவதாக அமையலாம். டூரெட்ஸ் பாதிக்கப்பட்ட நபர் சமூகத்தின் முன்பு அவரது நடுக்கங்களை மறைத்துக்கொள்ள கற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது பெருமுயற்சியின் காரணமாக அவரது நடுக்கங்களை ஆற்றலாக மாற்றிவிடலாம். டூரெட்ஸ் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களில் பலர் திறமை வாய்ந்த இசையமைப்பாளர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள், பேச்சாளர்கள் மற்றும் அலுவலர்கள் என அனைத்துத் துறைகளிலும் காணப்படுகின்றனர். வாலிபப் பருவத்தில் ஏற்படும் நடுக்கங்கள் பெரும்பாலும் உண்மையான தீவிரத்தன்மையை வெளிப்படுத்துவதாக இல்லாமல் அவர்களது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்த தீவிரத்தன்மையின் காரணமாக அவர்களுக்கு தீவிரமான நடுக்கம் இருப்பதாக நினைத்துக் கொள்வதால் ஏற்படுவதாகவே இருக்கின்றன. புரிந்து கொள்ளப்படும் மற்றும் ஆதரவான சூழல் கிடைக்கும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளைக் காட்டிலும், வீட்டில் அல்லது பள்ளியில் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்படும், தண்டிக்கப்படும் அல்லது கேலி செய்யப்படும் குழந்தைகளுக்கு பாதிப்பு மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும். டூரெட் நோய்க்குறியீடுக்கான நடுக்கங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் தொடங்கிவிடுகிறது. அது பாதிக்கப்பட்டவர் வளர வளர குறைந்து விடுகிறது அல்லது தணிந்துவிடுகிறது. ஆகையால் பெரும்பாலான வாலிபர்களுக்கு இதற்கான அறுதியிடல் தேவையற்றதாக இருக்கிறது. மேலும் நோய்ப் பரவலானது வாலிபப் பருவத்தினரைக் காட்டிலும் குழந்தைகளுக்கு மிகவும் அதிகமாக இருக்கிறது. பொதுவாக நூறில் ஒரு நபர் நடுக்கச் சீர்கேடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட நபராக உள்ளார். இதில் குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்படும் நீண்ட கால நடுக்கங்கள் மற்றும் குறைந்த கால நடுக்கங்களும் அடங்கும்.  
டூரெட்ஸ் பாதிப்பானது பல்வேரு இருநோய் பாதிப்பு நிலைகளுடன் அல்லது உடன் நிகழ் நோய்களுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. அத்தகைய பாதிப்புகளே பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் பலவீனமடைவதற்கான முக்கிய காரணமாக இருக்கின்றன. டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான குழந்தைகளில் எ.டி.எச்.டி ஆனது செயல்பாட்டு ரீதியான பலவீனங்கள், பலவந்தமான நடவடிக்கைகள் மற்றும் நடுக்கத்தின் தீவிரத் தன்மை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக் கொள்ளும் நடத்தைகள் (எஸ்.ஐ.பி), மனக்கலக்கம், மன அழுத்தம், ஆளுமைச் சீர்கேடுகள், எதிர்க்கூறு இணக்கமற்ற சீர்கேடு மற்றும் நடத்தைச் சீர்கேடுகள் உள்ளிட்டவை மற்ற இருநோய் பாதிப்புகளாகும். நோயாளிகளின் அறிக்கையை பத்து ஆண்டுகளாக ஆய்வு செய்த ஒரு ஆய்வாளர், டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரில் 40 சதவீதத்தினர் "டி.எஸ் மட்டும்" அல்லது "துல்லிய டி.எஸ்" மட்டுமே கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதனை வெளிப்படுத்தினார். அதாவது, எ.டி.எச்.டி, ஒ.சி.டி மற்றும் மற்ற சீர்கேடுகள் இல்லாமல் வெறும் டூரெட் பாதிப்பு மட்டுமே இருக்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் 1973 ஆம் ஆண்டின் பதிவறிக்கை ஒன்று உலகளவில் 485 நோயாளிகள் மட்டுமே இப்பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருந்தனர் என தெரிவித்தது. எனினும் 2000 ஆண்டிலிருந்து வெளிவந்த பல்வேறு ஆய்வுகள், நோய்ப் பரவலானது முன்பு கருதியிருந்ததைக் காட்டிலும் மிகவும் அதிகமானதாக இருப்பதைக் காட்டின. நோய்ப் பரவல் விகிதத்தில் தற்போதைய மதிப்பீடுகளுக்கும் முந்தைய மதிப்பீடுகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாடுகள் பல காரணிகளிலிருந்து உருவாகின்றன. மருத்துவமனையில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட முந்தைய மாதிரிகளின் மூலமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒருதலைச் சார்பு முடிவு, மிதமான நோயாளிகளைக் கண்டறிவதில் மதிப்பீடு முறைகள் தவறியது மற்றும் அறுதியிடல் முறை மற்றும் குறுமட்டங்களில் இருந்த மாறுபாடுகள் போன்றவை இதில் அடங்கும். 2000 ஆண்டுக்கு முன்பு மற்றும் 1980கள் வரையில் வெளியிடப்பட்ட பல்வேறு பரவலான சமூக ஆய்வுகளில், டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடுக்கான பெரும்பாலான நோய்ப்பரவல் ஆய்வுகள், மூன்றாம் நிலை மருத்துவமனை அல்லது சிறப்பு மருத்துவமையில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நோயாளிகளை மட்டுமே சார்ந்து இருந்தன. மிதமான அறிகுறிகள் கொண்ட குழந்தைகள் சிறப்பு மருத்துவமனைகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை. அதனால் இந்த ஆய்வுகள் தீவிர நோயாளிகளை மட்டுமே கருத்தில் கொண்ட ஒரு தலைச் சார்பு முடிவுகளைக் கொண்டிருந்தன. நடுக்கங்கள் அதன் கடுமை மற்றும் வெளிப்பாட்டில் மாறுபட்டதாக இருப்பது, விட்டு விட்டு தோன்றுவது, மருத்துவர்கள், நோயாளிகள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், நண்பர்கள் அல்லது ஆசிரியர்களால் கண்டுபிடிக்க இயலாமல் இருந்தல் ஆகியவற்றின் காரணமாக டூரெட் நோய்க்குறியீடுக்கான ஆய்வுகளில் பிழைகள் ஏற்பட வாய்ப்புகள் அதிகமுள்ளன. டூரெட் நோய்க் குறியீடு பாதிப்புக்குள்ளானோரில் தோராயமாக 20 சதவீதத்தினர் அவர்களுக்கு நடுக்கங்கள் ஏற்படுவதை அறியாமலே உள்ளனர். அறுதியிடல் குறுமட்டம் மற்றும் மதிப்பீட்டு முறை ஆகியவை மிதமாக பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளையும் கண்டறியும் விதமாக மாறியதன் காரணமாக, மதிப்பீட்டில் நோய்ப் பரவல் அளவு அதிகரித்தது. 1825 ஆம் ஆண்டில் பிரெஞ்சு மருத்துவரான ஜீன் மார்க் காஸ்பர்டு இடார்டு (Jean Marc Gaspard Itard) டூரெட் நோய்குறியீடுள்ள நோயாளியைப் பற்றி முதலில் அறிக்கையளித்ததர். அவரது காலத்தில் சமுதாயத்தில் உயர்ந்த இடத்தில் இருந்த பெண்மணியான மார்கஸ் டி டெம்பெயரைப் (Marquise de Dampierre) பற்றி அந்த அறிக்கையில் விவரித்திருந்தார். பின்னர் ஜில்லெஸ் டி லா டூரெட் வின் பெயரை கார்கோட் அந்த நோய்க்கு வைத்தார்.  
நடுக்கங்களைப் பற்றி விவரிப்பதிலும் சிகிச்சையளிப்பதிலும் அடுத்த நூற்றாண்டில் சிறிது முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் போது இந்த நோய்க்குறியீட்டினைப் பற்றிய உளவியல் ரீதியான காரணங்களைக் கருத்தில் கொள்ளும் மருத்துவப் பார்வை மேலோங்கியது.  
1960கள் மற்றும் 1970களின் போது நடுக்கங்களுக்கான ஹாலோ பெரிடலின் (Haldol) நலம் பயக்கும் விளைவுகள் அறிந்துகொள்ளப்பட்டது. டூரெட் நோய்க்குறியீட்டிற்கான உளவியல் பகுப்பாய்வு ரீதியான அணுகுமுறைகள் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன. 1965 ஆம் ஆண்டில் "நவீன நடுக்கச் சீர்கேடு ஆராய்ச்சியின் தந்தை" என அழைக்கப்பட்ட ஆர்தர் கே. ஷாப்பிரோ டூரெட்ஸ் நோயாளிகளுக்கு ஹாலோபெரிடோலைப் பயன்படுத்தி சிகிச்சையளித்து மருத்துவ அணுகுமுறைகளை விமர்சித்து ஆவணங்களை வெளியிட்ட போது இந்த நோய்க்குறியீட்டிற்கான சிகிச்சை முறையில் திருப்பம் உண்டானது.  
1999 ஆம் ஆண்டு முதல் கண்டறிந்த உண்மைகளால் டி.எஸ் அறிவியலானது மரபியல், நரம்பிய இயல்நிலை வரைவு, நரம்பிய உளவியல் மற்றும் நரம்புநோயியல் போன்ற துறைகளில் முன்னேறியது. டூரெட் நோய்க்குறியீட்டை எவ்வளவு சிறப்பாக வகைப்படுத்தலாம் என்பதிலும், மற்ற இயக்க சீர்கேடுகள் அல்லது மனநல சீர்கேடுகளை சார்ந்து எவ்வளவு நெருக்கமாக டூரெட்ஸ் உள்ளது என்பதிலும் கேள்விகள் இன்னும் எழுகின்றன. கொள்ளை நோய் பற்றிய சரியான தரவை இன்றும் பெறமுடியவில்லை. மேலும் தற்போது அளிக்கப்படும் சிகிச்சைகள் அபாயங்களுடனும் எப்போதும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாததாகவே உள்ளன. உயர்-விவர ஊடகமானது ஆழமான மூளை கிளர்ச்சியூட்டல் போன்ற பாதுகாப்பு அல்லது செயல்படுத்தும் திறன் உறுதியடையாத சிகிச்சைகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன. செயல்திறன் மற்றும் பக்க விளைவுகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்யப்படாத மாற்று சிகிச்சை முறைகளை பல பெற்றோர்கள் பின்பற்றுகின்றனர். இந்த பாதிப்புக்கு உட்படும் மரபியல் ரீதியான தன்மையினால் ஏதேனும் நன்மைகள் இருக்கலாம் என சிலர் நம்புகின்றனர். டி.எஸ் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள சிறுவர்கள் தங்களை ஒத்த வயதுடையவர்களைவிட வேகமாக செயல்படுகிறார்கள் என இயக்க ஒருங்கிணைவுடைய காலச் சோதனைகளில் கண்டறியப்பட்டதாக ஒரு ஆய்வு கூறுகிறது.