# உருமாற்றம் (மரபியல்)

## வரலாறு

உருமாற்றமானது முதன்முதலில் 1928 இல், ஆங்கில நுண்ணுயிரியல் வல்லுனர் பிரெட்ரிக் கிரிஃபித் என்பவரால் பாக்டீரிய நியூமோனியாவுக்கு எதிரான தடுப்பு மருந்தைக் கண்டுபிடிப்பதில் செய்துகாட்டப்பட்டது. வெப்பத்தால் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்ட வீரியம் மிக்க மரபுக்கூறுகளுக்கு வெளிப்படுத்திய பின்னர், *ஸ்ட்ரெப்டோகாக்கஸ் நிமோனியாவின்* தீங்கற்ற வகை (ஸ்ட்ரெய்ன்) வீரியம் மிக்கதாக உருவாக்கப்படலாம் என்பதை கிரிஃபித் கண்டுபிடித்தார். வெப்பத்தால் செயலிழக்கச் செய்யப்பட்ட மரபுக்கூற்றிலிருந்து பெறப்படும் சில "உருமாற்ற காரணிகளே" தீங்கற்ற மரபுக்கூற்று வீரியத்தை உருவாக்குவதற்கு பொறுப்பாக இருந்துள்ளன என்ற கருதுகோளை கிரிஃபித் கொண்டார். 1944 இல், இந்த "உருமாற்ற காரணி" பாரம்பரியமாக இருப்பதை ஆஸ்வால்ட் ஆவெரி, கொலின் மேக்லியட் மற்றும் மேக்லின் மெக்கர்தி ஆகியோர் அடையாளப்படுத்தினர். அவர்கள் *ஸ்ட்ரெப். நிமோனியா* வீரியம் மிக்க வகையிலிருந்து DNA ஐப் பிரித்தெடுத்தனர், இந்த DNA ஐப் பயன்படுத்தி மட்டுமே தீங்கற்ற வகை வீரியத்தை உருவாக்கக் கூடியதாக இருந்தது. இந்த உயர்வு மற்றும் கூட்டுச்சேர்க்கையை அவர்கள் பாக்டீரியா "உருமாற்றம்" என அழைத்தனர். ஆவெரு-மேக்லியட்-மெக்கர்தி பரிசோதனையைப் பார்க்கவும்.  
ஆவெரி மற்றும் சிலரின் பரிசோதனை முடிவுகளை அறிவியல் சமூகம் முதலில் ஐயுறவுடனேயே பெற்றது, பாரம்பரிய குறிப்பிகள் உருவாக்கம் மற்றும் ஜோஷுவா லெடர்பெர்க்கால் பாரம்பரிய ஊடுருவலுக்கான பிற செய்முறைகள் கண்டுபிடித்தல் (1947 இல் இணைதல், 1953 இல் குறுக்குக் கடத்துகை) வரை அதாவது ஆவெரியின் பரிசோதனைகளின் முழு அர்த்தமும் விளங்கிக்கொள்ளும்வரை ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. 1972 இல் ஸ்டான்லி கோஹன், அன்னி சங் மற்றும் லெஸ்லீ ஹ்சு ஆகியோர் *எஸோரியா கோலை* பாக்டீரியாவை கல்சியம் குளோரைட்டைப் பயன்படுத்தி வெற்றிகரமாக உருமாற்றும்வரை, உருமாற்றம் என்பது விஞ்ஞான ஆய்வுகூடங்களில் வழக்கமான ஒரு செயல்முறையாக இருக்கவில்லை. இது பாக்டீரியாவிலுள்ள DNA ஐ உருமாற்றுவதற்காக திறனுள்ள மற்றும் வசதியான செய்முறையை உருவாக்கியது, மேலும் உயிரித் தொழில்நுட்பம் மற்றும் ஆராய்ச்சியில் மூலக்கூற்று குளோனிங்குக்கான வாசலையும் திறந்துவைத்தது.  
எலக்ட்ரோபோரேஷன் முறையைப் பயன்படுத்தி உருமாற்றமானது 1980களின் பிற்காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்டது, இது செயல்திறன் மற்றும் உருமாற்றம் செய்யக்கூடிய, பாக்டீரிய மரபுக்கூறுகள் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கின்றது. 1982 இல், சுண்டெலியின் கருப்பையில் எலி வளர்ச்சி ஹார்மோன் மரபணுவை உள்ளடக்கிய, பாரம்பரியப் பொருளை உட்செலுத்துவதன் மூலம் முதலாவது மரபியல் மாற்றம் செய்யப்பட்ட சுண்டெலி உருவாக்கப்படதுடன் பிற விலங்குகள் மற்றும் தாவரக் கலங்களின் உருமாற்றம் பற்றி ஆராயப்பட்டது. 1907 இல், தாவரத்தில் கட்டிகளை உருவாக்கிய பாக்டீரியமான *அக்ரோபேக்டீரியம் டுமேஃபேஷியன்ஸ்* கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, 1970களின் ஆரம்பத்தில், இந்த கட்டியைத் தூண்டும் (டியூமர் இண்டூசிங்) பொருளானது ஒரு DNA பிளாஸ்மிட்டாக இருக்கவேண்டும் என்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, இது Ti பிளாஸ்மிட் என அழைக்கப்பட்டது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் பிளாஸ்மிட்டிலுள்ள, புற்றுநோயைத் தோற்றுவித்த மரபணுக்களை அகற்றி அவற்றை புதுமையான மரபணுக்களில் சேர்ப்பதன்மூலம், *அ. டுமேஃபேஷியன்ஸைக்* கொண்டு தாவரங்களில் தொற்று ஏற்படுத்தவும், அவர்கள் தேர்வுசெய்த DNA ஐ தாவர மரபணுத் தொகுதிக்குள் உட்செலுத்த பாக்டீரியாவை அனுமதிக்கவும் கூடியதாக இருந்தது. அனைத்து தாவரக் கலங்களும் *அ. டுமேஃபேஷியன்ஸைக்* கொண்டு தொற்று ஏற்படுத்துவதற்கு இசைவன அல்ல, ஆகவே வேறு செய்முறைகளும் உருவாக்கப்பட்டன, அதிலடங்குவன; எலக்ட்ரோபோரேஷன் மற்றும் மைக்ரோ இன்ஜெக்சன். 1990 இல் ஜான் சான்ஃபோர்ட் பயாலிஸ்டிக் பார்டிகிள் டெலிவரி சிஸ்டத்தை (மரபணு துப்பாக்கி) கண்டுபிடித்ததுடன் துகள் மோதியடித்தல் சாத்தியமாகியது.