# உயிரணுக் கரு

## வரலாறு

கரு என்பது முதன்முதலில் கண்டறியப்பட்ட அணு உள் அமைப்பு ஆகும். பாதுகாக்கப்பட்ட மிகப் பழமையான ஓவியம் அநேகமாக பழங்கால நுண்ணோக்கியலாளர் அண்ட்டொனி வான் லியூவன்ஹாக்கின் காலத்தைச் (1632 – 1723) சேர்ந்ததாக இருக்கலாம். அவர் ஒரு "உட்குழி"யை அதாவது கருவை வஞ்சிர மீனின் இரத்தச் சிவப்பணுக்களில் கண்டார். பாலூட்டியின் சிவப்பணுக்கள் போன்று இல்லாமல், பிற முதுகெலும்பிகள் இப்போதும் கருக்களைக் கொண்டுள்ளன.
1804 ஆம் ஆண்டில் ஃபிரான்ஸ் பௌவர் என்பவரும் கருவைப் பற்றி விவரித்தார். மேலும் 1831 ஆம் ஆண்டில் ஸ்காட்லாந்தைச் சேர்ந்த தாவரவியலாளரான ராபர்ட் பிரவுண் என்பவர் லண்டன் லீனியன் சமூகத்தில் நடந்த ஒரு உரையாடலில் அது பற்றி இன்னும் கூடுதலாக விவரித்தார். பிரவுன் ஒளிபுகவிடாத பகுதியை அவதானித்தபோது ஆர்கிட்டுகளை மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார். பூவின் வெளிப்புற அடுக்கின் உயிரணுகளில் இருந்த இந்த ஒளிபுகவிடாத பகுதியை அவர் சிற்றிடம் அல்லது கரு என அழைத்தார்.
அதற்குச் சாத்தியமான ஒரு செயற்பாட்டை அவர் குறிப்பிடவில்லை. 1838 ஆம் ஆண்டில், கருவானது உயிரணுக்களை உருவாக்குவதில் ஒரு பங்கை ஆற்றுகிறது என மத்தியாஸ் ஸ்செலிடென் தெரிவித்தார். ஆகவே "சைட்டோபிளாஸ்ட்" (உயிரணு கட்டுபவர்) என்ற பெயரை அறிமுகப்படுத்தினார். "சைட்டோபிளாஸ்ட்களைச்" சுற்றி புதிய உயிரணுக்கள் ஒன்றுசேர்வதைத் தான் அவதானித்ததாக அவர் நம்பினார். ஃபிரான்ஸ் மேயன் இந்தக் கருத்துக்குக் கடுமையான எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார். அவர் முன்னரே, விவரிக்கப்பட்ட உயிரணுக்கள் பிரிவதன் மூலம் பெருகுகின்றன என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தார். அதோடு பல உயிரணுக்களுக்குக் கருக்கள் இல்லை எனவும் நம்பினார். முதலில் இருந்தே உயிராணுக்களை "சைட்டோபிளாஸ்ட்" அல்லது பிறவகை மூலம் உருவாக்க முடியும் என்ற கருத்தை ராபர்ட் ரிமக் (1852) மற்றும் ருடோல்ஃப் வர்ச்சோ (1855) ஆகியோரின் ஆய்வு நேர் முரணாக்கியது. இவர்கள், உயிரணுக்கள் முழுவதுமாக உயிரணுக்களாலேயே உருவாக்கப்படுகின்றன என்ற புதிய எடுத்துக்காட்டைத் தீர்மானமாகக் கூறினர். கருவின் செயல்பாடானது தொடர்ந்தும் தெளிவற்றதாகவே இருந்தது.  
1876 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1878 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையில், கடல் குப்பி முட்டைகளின் கருக்கட்டல் குறித்த பல ஆய்வுகளை ஆஸ்கார் ஹேர்ட்விக் வெளியிட்டார். அதில் விந்தணுவின் கருவானது முட்டைக் குழியத்தில் நுழைந்து, அதன் கருவுடன் இணைகிறது என்று காண்பித்தார். ஒரு தனிநபர் ஒரு (தனித்த) கருவுள்ள உயிரணுவிலிருந்து உருவாகிறது என்று குறிப்பிட்டது இதுவே முதல்முறை ஆகும். இது ஏர்ன்ஸ்ட் ஹேக்கல் கோட்பாட்டுக்கு முரணாக இருந்தது. பழமையான சீதத்தின் ("உர்ஷ்லீம்") அமைப்பற்ற தொகுதியன "மொனெருலா"விலிருந்து ("Monerula") அணுக்கருவுள்ள முதலாவது உயிரணுவின் உருவாக்கம் உள்ளடங்கலாக, முழுமையான இன வளர்ச்சி வரலாறு முளைய விருத்தியின்போது திரும்ப நிகழலாம் என அக்கோட்பாடு கூறுகிறது. ஆகவே, கருக்கட்டலுக்கு விந்தணுக் கருவின் அவசியமானது குறிப்பிட்ட ஒரு காலமாக விவாதிக்கப்பட்டது. இருந்தபோதிலும், பிற விலங்குக் குழுக்களிலும் தனது அவதானத்தை ஹேர்ட்விக் உறுதிப்படுத்தினார். எ.கா. நிலநீர் வாழ்வன மற்றும் மெல்லுடலிகள். எடுவார்ட் ஸ்ட்ராஸ்பர்கர் தாவரங்களுக்கும் இதே முடிவையே உருவாக்கினார் (1884). இது பாரம்பரியத்தில் கருவானது மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது எனக் குறிப்பிட்டு ஒதுக்க வழி வகுத்தது. 1873 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதத்தில் வீஸ்மன் பாரம்பரியத்துக்கான தாய்வழி மற்றும் தந்தைவழி முளைய *அணுக்களின்* சமானத்தை உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டார். பாரம்பரியத் தகவல்களின் காவியாக கருவின் தொழுலானது பின்னரே மிகத் தெளிவானது. அதாவது 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இழையுருப்பிரிவு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னரும், மெண்டலின் விதிகள் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின்னருமே பாரம்பரியத்தின் நிறமூர்த்தக் கோட்பாடு உருவாக்கப்பட்டது.
பாலூட்டிகளின் உயிரணுக்களில், கருவின் அண்ணளவான விட்டம் தோராயமாக 6 மைக்ரோமீட்டர்கள் (μm) ஆகும். இது உயிரணுவின் கனவளவின் கிட்டத்தட்ட 10 சதவீதத்தை நிரப்புகிறது. இதனுள் காணப்படுகின்ற பாகுநிலையான திரவம் கருமுதலுரு என அழைக்கப்படும். மேலும், இது கருவுக்கு வெளிப்புறமாகக் காணப்படும் சைட்டோசல்லுடன் அதன் உள்ளடக்கத்தில் ஒத்தது. இது அடர்த்தியாக, கிட்டத்தட்ட கோளமான உள்ளுறுப்பாகத் தோன்றுகிறது.