# இஸ்ரேல்

## வரலாறு

### இசுரேல் அரசு

#### அமைதி நடவடிக்கை

தொழிலாளர் கட்சியிடமிருந்து மெனசெம் பெகினின் லிகுத் கட்சியானது ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய போது இசுரேலிய அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான திருப்பு முனையை 1977-ஆம் ஆண்டின் கெனெசெட் தேர்தல்களானவை குறித்தன. அதே ஆண்டின் பிற்பகுதியில், எகிப்திய அதிபர் அன்வர் சாதாத் இசுரேலுக்கு ஒரு பயணம் மேற்கொண்டார். ஓர் அரபு நாட்டின் தலைவர் இசுரேலை அங்கீகரித்த முதல் நிகழ்வாக கெனெசெட் நாடாளுமன்றத்தில் பேசினார். சாதாதும், பெகினும் தாவீது முகாம் ஒப்பந்தங்கள் (1978) மற்றும் எகிப்திய-இசுரேலிய அமைதி ஒப்பந்தம் (1979) ஆகியவற்றில் கையொப்பமிட்டனர். இதற்குப் பதிலாக இசுரேல் சினாய் தீபகற்பத்திலிருந்து பின்வாங்கியது. மேற்குக் கரை மற்றும் காசாக் கரையிலிருந்த பாலத்தீனர்களுக்கு தன்னாட்சி வழங்குவது குறித்த பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்க இசுரேல் ஒப்புக்கொண்டது.  
11 மார்ச் 1978 அன்று லெபனானிலிருந்து வந்த ஒரு பாலத்தீன விடுதலை இயக்க கரந்தடி ஊடுருவலானது கடற்கரைச் சாலை கொலைகளுக்குக் காரணமானது. பாலத்தீன விடுதலை இயக்கத் தளங்களை அழிப்பதற்காக தெற்கு லெபனான் மீது பதிலுக்கு இசுரேல் ஒரு தாக்குதலைத் தொடங்கியது. இதே வேளையில், பெகினின் அரசாங்கமானது ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மேற்குக் கரையில் இசுரேலியர்கள் குடியமர மானியங்களை வழங்கியது. அங்குள்ள பாலத்தீனியர்களுடன் இது பிரச்சனையை அதிகரித்தது.  
1980-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட எருசலேம் சட்டமானது சிலரால் எருசலேம் 1967-ஆம் ஆண்டு இசுரேலால் இணைக்கப்பட்டதை அரசாங்க ஆணையின் மூலம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவதாக நம்புகின்றனர். இந்நகரத்தின் நிலை குறித்த பன்னாட்டு சர்ச்சையை இது மீண்டும் தொடங்கியது. இசுரேலின் நிலப்பரப்பை எந்த ஒரு இசுரேலிய சட்டமும் வரையறுக்கவில்லை. எந்த ஒரு சட்டமும், குறிப்பாக கிழக்கு எருசலேமை இணைக்கவில்லை. 1981-இல் இசுரேல் செயல்பாட்டு முறையில் கோலான் குன்றுகளை இணைத்தது. பன்னாட்டு சமூகமானது பெரும்பாலும் இந்த நடவடிக்கைகளை நிராகரித்துள்ளது. ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு அவையானது எருசலேம் சட்டம் மற்றும் கோலான் குன்றுகள் சட்டம் ஆகிய இரு சட்டங்களையும் சட்டப்படி செல்லாதது என்று கூறி அறிவித்துள்ளது. 1980-களிலிருந்து பல அலைகளாக எத்தியோப்பிய யூதர்கள் இசுரேலுக்கு புலம் பெயர்ந்துள்ளனர். 1990 மற்றும் 1994-க்கு இடையில் சோவியத் ஒன்றியத்திலிருந்து பிரிந்த நாடுகளிலிருந்து வந்த யூத குடியேறிகளால் இசுரேலின் மக்கள் தொகையானது 12% அதிகரித்துள்ளது.  
7 சூன் 1981 அன்று ஈரான்-ஈராக்கு போரின் போது இசுரேலிய விமானப் படையானது அந்நேரத்தில் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஈராக்கின் ஒற்றை அணு உலையை அழித்தது. ஈராக்கிய அணு ஆயுதத் திட்டத்தை அழிக்கும் பொருட்டு இவ்வாறு குண்டு வீசியது. 1982-இல் ஒரு தொடர்ச்சியான பாலத்தீன விடுதலை இயக்க தாக்குதலைத் தொடர்ந்து அந்த இயக்க தளங்களை அழிப்பதற்காக லெபனான் மீது இசுரேல் படையெடுத்தது. முதல் ஆறு நாட்களில் லெபனானிலிருந்த அந்த இயக்கத்தின் இராணுவப் படைகளை இசுரேல் அழித்தது. சிரியாவைத் தீர்க்கமாகத் தோற்கடித்தது. சபிரா மற்றும் சதிலா கொலைகளுக்கு மறைமுகப் பொறுப்புடையவர்களாக பெகின் மற்றும் பல இசுரேலிய தளபதிகளை ஓர் இசுரேலிய அரசாங்க விசாரணையானது (ககன் குழு) குறிப்பிட்டது. பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஏரியல் சரோன் "தனிப்பட்ட முறையில் பொறுப்புடையவர்" என்று குறிப்பிட்டது. சரோன் பதவி விலகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். 1985-இல் சைப்பிரசில் ஒரு பாலத்தீனிய தீவிரவாதத் தாக்குதலுக்கு பதிலாக இசுரேல் துனிசியாவிலிருந்த பாலத்தீனிய விடுதலை இயக்கத் தலைமையகங்கள் மீது குண்டு வீசியது. 1986-இல் பெரும்பாலான லெபனானிலிருந்து இசுரேல் பின்வாங்கியது. ஆனால், 2000-ஆம் ஆண்டு வரை தெற்கு லெபனானில் ஓர் எல்லை நில காப்புப் பகுதியை தொடர்ந்து ஆக்கிரமித்திருந்தது. இங்கிருந்து தான் இசுரேலியப் படைகள் ஹிஸ்புல்லாவுடனான சண்டையில் ஈடுபட்டனர். இசுரேலிய ஆட்சிக்கு எதிரான ஒரு பாலத்தீனிய எழுச்சியான முதல் இன்டிபடா 1987-ஆம் ஆண்டு வெடித்தது. ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மேற்குக் கரை மற்றும் காசாவில் ஒருங்கிணைக்கப்படாத ஆர்ப்பாட்டங்கள் மற்றும் வன்முறைகள் அலைகளாக நடைபெற்றன. தொடர்ந்த ஆறு ஆண்டுகளின் போக்கில், இன்டிபடாவானது மிகவும் அமைப்பு ரீதியாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதாகவும், இசுரேலிய ஆக்கிரமிப்புக்கு இடர்ப்பாடு ஏற்படுத்தும் குறிக்கோளை அடைய பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளை உள்ளடக்கியதாகவும் இருந்தது. 1,000-க்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இறந்தனர். 1991-ஆம் ஆண்டின் வளைகுடா போரின் போது பாலத்தீன விடுதலை இயக்கமானது சதாம் உசேனையும், இசுரேலுக்கு எதிரான ஈராக்கிய ஏவுகணைத் தாக்குதலுக்கும் ஆதரவளித்தது. பொது மக்கள் விரும்பிய போதிலும், பதில் தாக்குதல் நடத்துவதைத் தவிர்க்குமாறு அமெரிக்காவின் அழைப்பிற்கு இசுரேல் இணங்கியது.  
(இடது), இட்சாக் ரபீன் (நடுவில்) மற்றும் யோர்தானின் மன்னர் உசேன் (வலது) ஆகியோர் 1994-இல் இசுரேல்-யோர்தான் அமைதி ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிடுவதற்கு முன்னர்.]]
1992-இல் இசுரேலின் அண்டை நாடுகளுடன் சமரசம் செய்து கொள்வதற்கு தன் கட்சி அழைப்பு விடுத்த ஒரு தேர்தலுக்குப் பின் இட்சாக் ரபீன் பிரதமரானார். அடுத்த ஆண்டு இசுரேல் பக்கம் சிமோன் பெரெஸ் மற்றும் பாலத்தீன விடுதலை இயக்கத்தின் பக்கம் யாசர் அராபத் ஆகியோர் ஆசுலோ ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டனர். இந்த ஒப்பந்தமானது மேற்குக் கரை மற்றும் காசாக் கரையின் பகுதிகளை ஆளும் உரிமையை பாலத்தீன தேசிய ஆணையத்திற்கு வழங்கியது. பாலத்தீன விடுதலை இயக்கம் ஒரு நாடாக இசுரேலின் உரிமையை அங்கீகரித்தது. தீவிரவாதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வர உறுதியளித்தது. 1994-இல் இசுரேல்-யோர்தான் அமைதி ஒப்பந்தமானது கையொப்பமிடப்பட்டது. இசுரேலுடன் உறவுமுறைகளைப் புதுப்பித்த இரண்டாவது அரபு நாடாக யோர்தான் உருவானது. இசுரேலிய குடியிருப்புகள் அமைக்கப்படுவது தொடர்ந்தது, தணிக்கைச் சாவடிகள் ஆகியவை தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டது மற்றும் பொருளாதார நிலை மோசமடைந்தது ஆகியவற்றால் இந்த ஒப்பந்தங்களுக்கான அரேபியப் பொது மக்களின் ஆதரவானது பாதிக்கப்பட்டது. பாலத்தீனிய தற்கொலைப்படைத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு இந்த ஒப்பந்தங்களுக்கான இசுரேலிய பொது மக்களின் ஆதரவு மங்கத் தொடங்கியது. நவம்பர் 1995-இல் இந்த ஒப்பந்தங்களை எதிர்த்த ஒரு வலதுசாரி யூதனான இகால் அமீரால் ராபின் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார்.  
1900-களின் முடிவின் போது பெஞ்சமின் நெதன்யாகு பிரதமர் பதவி வகித்த காலத்தில் எபிரோனிலிருந்து பின் வாங்க இசுரேல் ஒப்புக் கொண்டது. எனினும், இது என்றுமே அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்புடையதாக்கப்படவில்லை அல்லது செயல்படுத்தப்படவில்லை. இவர் வய் ஆற்று குறிப்பாணையில் கையொப்பமிட்டார். மேற்குக் கரைக்கென மேற்கொண்ட துருப்புகளை ஒதுக்குதல் மற்றும் பாதுகாப்பு விவகாரங்கள் குறித்ததாக இந்த குறிப்பானை திகழ்ந்தது. மனித உரிமை முறைகேடுகளை "ஊக்குவித்ததற்காக" இந்த குறிப்பாணையானது பெரிய பன்னாட்டு மனித உரிமை அமைப்புகளால் விமர்சிக்கப்பட்டது. 1999-இல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமரான எகுத் பரக் தெற்கு லெபனானிலிருந்து படைகளைத் திரும்பப் பெற்றார். 2000-ஆம் ஆண்டின் தாவீது முகாம் உச்சி மாநாட்டில் ஐக்கிய அமெரிக்க அதிபர் பில் கிளிண்டன், பாலத்தீன தேசிய ஆணையத் தலைவர் யாசர் அராபத் ஆகியோருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். ஒரு பாலத்தீன நாட்டை உருவாக்குவதற்கான ஒரு திட்டத்தை வழங்க பரக் முன் வந்தார். இதற்கு எருசலேம் ஒரு பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட தலைநகரமாகவும், ஒட்டு மொத்த காசாக் கரை மற்றும் மேற்குக் கரையின் 90%-க்கும் மேற்பட்ட பகுதிகள் உள்ளடங்கியிருக்கும் என்று குறிப்பிடப்பட்டது. இரு பக்கத்தினரும் ஒருவர் மற்றொருவரை பேச்சுவார்த்தை தோல்வியடைந்ததற்கான காரணமாகக் குற்றம் சாட்டினர்.