# பைங்குடில் வளிமம்

## புவி வளிமண்டலத்தில் பைங்குடில் விளைவுகள்

ஒரு வளிமத்தின் பைங்குடில் விளைவுக்கான பங்களிப்பானது, வளிமத்தின் பண்புகள், வளிமண்டலத்தில் அதன் அளவு, அதன் மறைமுகமான தாக்கங்களின் அளவு என்பதைப் பொறுத்தாகும். உதாரணத்திற்கு, ஒரு 20 ஆண்டுகள் காலவரையில், குறிப்பிட்ட திணிவு காபனீரொக்சைட்டைவிட, அதே திணிவுள்ள மீத்தேனின் கதிர்வீச்சத் திறன் 72 மடங்காகும். ஆனால் மீத்தேன் வளிமண்டலத்தில் குறுகிய காலமே நிலைத்திருப்பதனால், இதன் செறிவு குறைவாகவே இருக்கும். அதனால், இதன் பைங்குடில் விளைவுக்கான பங்களிப்பும் குறைவாகவே இருக்கும். ஆனாலும், மீத்தேனானது ஓசோன் உருவாக்கத்தில் பங்கெடுப்பதனால், மீத்தேனின் மறைமுகமான பைங்குடில் விளைவின் பங்களிப்பு மிக அதிகமாகவே இருக்கின்றது. இந்த மறைமுக பங்களிப்பின் காரணமாக, மீத்தேனின் தாக்கமானது முன்பு அறியப்பட்டைருந்ததை விட இரு மடங்காவது அதிகமாக இருக்கும் எனக் 2005 இல் கூறப்பட்டது.  
இந்த பைங்குடில் வளிமங்களை அவைகளின் மிக முக்கியமான பைங்குடில் விளைவுக்கான பங்களிப்பின் அடிப்படையில் வரிசைப்படுத்தும்போது, அவற்றின் வரிசை கீழ்வருமாறு இருக்கும்.  
IPCC ஆல் தொகுக்கப்பட்ட 2007ஆம் ஆண்டின் நான்காம் மதிப்பீட்டு அறிக்கை (AR4) "வளிமண்டலத்தில் உள்ள பைங்குடில் வளிமங்கள், வளிமத் தொங்கல்கள் (Aerosols), பூமியை மூடியுள்ள பரப்பு மற்றும் சூரிய வெப்பக் கதிர்வீச்சு ஆகியவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், காலநிலையின் சமநிலைத் தன்மையை மாற்றிவிடுகின்றன" எனக் குறிப்பிடுவதுடன், "20ஆம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலத்திலிருந்து ஏற்பட்டுள்ள கணிசமான சராசரி புவி வெப்ப உயர்வுக்கு முக்கிய காரணமாக, மனிதச்செயலால் நிகழ்ந்த பைங்குடில் வளிமங்களின் செறிவின் கூடுதல் அமைகிறது" என்ற முடிவுக்கும் வந்துள்ளது. AR4ல், "கணிசமான" என்பது 50%க்கு மேற்பட்டதென வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.  
| வாயு | தொழிற்காலத்திற்கு முன் நிலை | தற்கால நிலை&nbsp;&nbsp; | 1750ஆம் ஆண்டிலிருந்து வளர்ச்சி&nbsp;&nbsp; | கதிர்வீச்சு விசை (W/m<sup>2</sup>) |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| காபனீரொக்சைட்டு | 280 ppm | 387ppm | 107 ppm | 1.46 |  |
| மீத்தேன் | 700 ppb | 1745 ppb | 1045 ppb | 0.48 |  |
| நைட்ரஸ் ஆக்சைடு | 270 ppb | 314 ppb | 44 ppb | 0.15 |  |
| CFC-12 | 0 | 533 ppt | 533 ppt | 0.17 | } |
ஆய்வு செய்யப்பட்ட பனி உள்ளகங்கள், கடந்த 800,000 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக பைங்குடில் வளிமங்களில் செறிவின் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைக் எடுத்துக்காட்டும் சான்றுகளைத் தந்திருக்கின்றன. பனிக்கட்டி உள்ளக ஆய்வு முடிவுகளின்படி, உறைபனி மற்றும் உறைபனிப் படலங்களுக்கு இடையில் காணப்படும் , ஆகிய பைங்குடில் வளிமங்களின் செறிவில் வேறுபாடு காணப்படுகின்றது. இவ்விரு வளிமங்களின் செறிவும் வெப்பநிலையோடு மிக நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டுள்ளது. பனிக்கட்டி உள்ளக ஆய்வு முடிவுகளால் பதிவு செய்யப்பட்ட விபரங்கள் தவிர, அதற்கு முன்னரான காலத்தைப் பற்றி அறிய நேரிடையான புள்ளிவிவரம் ஏதும் இல்லை. இதில் கூறப்பட்டுள்ள பதிவுகளின்படி, கடந்த 250 ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட CO<sub>2</sub> செறிவு அதிகரிப்பைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், கடந்த 800,000 ஆண்டுகளாக CO<sub>2</sub> இன் மோல் பின்னம் 180 ppm இலிருந்து 280 ppm என்ற வீச்சு எல்லைக்குள்ளேயே இருந்ததாக நம்பப்படுகின்றது. இருப்பினும், பல்வேறு மாதிரியமைப்புக்கள் மூலம் பெறப்பட்ட பதிவுகள், 500 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தற்போதுள்ள நிலையைவிட ஓரளவு 10 மடங்கு அதிகமாக இருந்ததாகக் கூறுகின்றன.  
உண்மையில், ஃபனரோசோயிக் (:en:Phanerozoic) எனப்படும் பேரூழிக் காலத்தின் (:en:Eon) அதிக பகுதியும் செறிவு கணிசமான அளவில் அதிகமாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகின்றது. இந்தப் பேரூழிக் காலத்தில் அடங்கும் மெசோசோயிக் (:en:Mesozoic) எனப்படும் ஊழிக் காலத்தில் (:en:Era) தற்போது இருப்பதைவிட நான்கிலிருந்து ஆறு மடங்கு அதிக செறிவு இருந்ததாகவும், பலேயோசோயிக் (:en:Palaeozoic) ஊழிக் காலத்தின் முற்பகுதியில் இருந்து டெவோனியன் (:en:Devonian) ஊழிக் காலத்தின் நடுப்பகுதிவரை, தற்போது உள்ளதைப்போல் பத்திலிருந்து பதினைந்து மடங்கு அதிக செறிவு, இருந்ததாகவும் கூறப்படுகின்றது.. நிலத் தாவரப் பரவல் டெவோனியன் காலத்தின் பிற்பகுதியில் செறிவினைக் குறைத்ததாகக் கருதப்படுகிறது. செறிவினை அதிகரிக்கவும், குறைக்கவும் இந் நிலத் தாவரங்கள் செயல்படுவதனால், தாவரச்செயல்பாடுகள் செறிவில் நிலையான பின்னூட்டம் அளிப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.  
இன்னும் முன்னதாக, ஒரு 200-மில்லியன் ஆண்டு இடைக்காலத்தில், மிகப்பெரிய அளவில் ஏற்பட்ட எரிமலை வெடிப்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட வளிமங்களினால், செறிவில் ஏற்பட்ட 12% சடுதியான அதிகரிப்பானது, புவி நடுக்கோட்டுக்கு அருகேவரை வந்திருந்த பரவலான உறைபனிப்பரவலை திடீரென முடிவுக்கு வந்ததாகத் நம்பப்பப்டுகின்றது. இதனால் உச்ச அளவில் பைங்குடில் விளைவு நிலைமைகள் ஏற்பட்டதாகவும், நாளொன்றுக்கு 1 மி.மீ. என்ற வீதத்தில் சுண்ணக்கல் வடிவில் கார்பனேட் படிவுகள் ஏற்பட்டதாகவும் அறியப்படுகின்றது. இந்நிகழ்வு ப்ரிகேம்ப்ரியன் எனப்படும் பேரூழிக்காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, அதனைத் தொடர்ந்த ஃபனரோசோயிக் எனும் சூடான பேரூழிக் காலத்திற்குள் வந்தது. இக்காலத்திலேயே, பல்கல விலங்குகளும் தாவரங்களும் தோன்றின எனக் கூறப்படுகின்றது. அதற்குப் பின்னர், அந்நிகழ்வுடன் ஒப்பிட்டுக்கூறும் அளவுக்கு எரிமலை வெடிப்பு வெளிப்பாடு இருக்கவில்லை. தற்காலத்தில், எரிமலைகளிலிருந்து வளிமண்டலத்துக்கு உமிழப்படும் செறிவானது, மனித இனத்தால் வளிமண்டலத்துக்கு வெளிப்படுத்தப்படும் செறிவின் 1% மட்டுமே எனக் கூறப்படுகின்றது.