# மலேசியா

## வரலாறு

ஆற்றியது.]]
மலேசியாவில் நவீன மனிதர்கள் வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரங்களானவை 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காலமிடப்படுகின்றன. மலாய் தீபகற்பத்தில் முதல் குடியிருப்பாளர்களாக நெகிரிட்டோ மக்கள் கருதப்படுகின்றனர். பொ. ஊ. மு. 2,000 மற்றும் பொ. ஊ. 1,000 க்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் "கடல்சார் பச்சைக்கல் பாதையில்" மலேசியாவின் பகுதிகள் பங்கெடுத்திருந்தன. இந்தியா மற்றும் சீனாவிலிருந்து வாணிகர்களும், குடியிருப்புவாசிகளும் பொ. ஊ. முதலாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே கூட வருகை புரிந்துள்ளனர். இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நூற்றாண்டுகளில் வணிகத் துறைமுகங்கள் மற்றும் கடற்கரைப் பட்டணங்களை அவர்கள் நிறுவினர். அவர்களது இருப்பானது உள்நாட்டுப் பண்பாடுகளின் மீது வலிமையான இந்திய மற்றும் சீன தாக்கங்களுக்கு வழி வகுத்துள்ளது. மலாய் தீபகற்பத்தின் மக்கள் இந்து சமயம் மற்றும் பௌத்தம் ஆகிய சமயங்களைப் பின்பற்றத் தொடங்கினர். சமசுகிருத கல்வெட்டுக்களானவை நான்கு அல்லது ஐந்தாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே கூட இங்கு தோன்றுகின்றன. மலாய் தீபகற்பத்தின் வடக்குப் பகுதியில் சுமார் இரண்டாம் நூற்றாண்டின் போது இலங்காசுகம் இராச்சியமானது தோன்றியது. சுமார் 15 ஆம் நூற்றாண்டு வரை நீடித்திருந்தது. 15 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் பழைய சிறீவிஜய அரசவையுடன் தொடர்புடைய, முன்னாள் சிங்கபுர இராச்சியத்திலிருந்து தப்பித்து வந்த ஒரு மன்னனான பரமேசுவரன் மலாக்கா சுல்தானகத்தை நிறுவினார். இசுலாமுக்குப் பரமேசுவரன் மதம் மாறியதைத் தொடர்ந்து இசுலாமின் பரவலானது அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. இக்காலத்தின் போது மலாக்காவானது முக்கியமான வணிக மையமாகத் திகழ்ந்தது. இப்பகுதி முழுவதிலுமிருந்து வணிகத்தை ஈர்த்தது.  
கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதற்காக 1606 இல் டச்சு-போர்த்துகேயப் போரின் ஒரு பகுதியாக டச்சு கப்பல் குழுவானது போர்த்துகேய ஆர்மடாவுடன் (கப்பல் குழு) சண்டையிடுகிறது.|220x220px]]  
1511 இல் மலாக்காவானது போர்த்துகலால் வெல்லப்பட்டது. 1824 இல் ஆங்கிலேய-டச்சு ஒப்பந்தத்தைத் தொடர்ந்து மலாக்காவின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றனர். 1826 வாக்கில் பினாங்கு, மலாக்கா, சிங்கப்பூர் மற்றும் லபுவான் தீவு ஆகியவற்றை பிரித்தானியர் தம் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தனர். பிரித்தானிய அரசின் நிர்வாகத்துக்குட்பட்ட நீரிணைக் குடியேற்றங்களாக அவற்றை நிறுவினர். 20 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் ஒரு சேர மலாயா கூட்டமைப்பு மாநிலங்கள் என்று அறியப்பட்ட பகாங், சிலாங்கூர், பேராக், மற்றும் நெகிரி செம்பிலான் ஆகிய மாநிலங்களில் மலாயா ஆட்சியாளர்களுக்கு ஆலோசனை கூற பிரித்தானிய குடியிருப்புவாசிகள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர். ஒப்பந்தத்தின் படி மலாய ஆட்சியாளர்கள் ஆலோசனைகளை நிறைவேற்றுவதைத் தள்ளி வைக்கலாம் என்ற நிலை இருந்தது. மலாயா கூட்டமைப்பில் சேரா மாநிலங்கள் என்று அறியப்பட்ட தீபகற்பத்தின் எஞ்சிய ஐந்து மாநிலங்களானவை நேரடியாக பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் இல்லாதிருந்த அதே நேரத்தில் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வாக்கில் பிரித்தானிய ஆலோசகர்களை ஏற்றும் கொண்டன. சரவாக் மற்றும் போர்னியோவில் இத்தகைய செயல்பாடுகளானவை 19 ஆம் நூற்றாண்டு வரை பொதுவாக தனித் தனியாக நடைபெற்றன. பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழ் பணியாளர்களாகச் சேவையாற்ற சீனர் மற்றும் இந்தியர்களின் புலப்பெயர்வானது ஊக்குவிக்கப்பட்டது. 1877 மற்றும் 1878 க்கு இடையில் புரூணை சுல்தான் மற்றும் சூலு சுல்தான் ஆகியோர் முறையே தங்களது நிலப்பரப்புகளின் உடைமை உரிமைகளைக் கை மாற்றிய போது பிரித்தானியக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் தற்போது சபா என்று அழைக்கப்படும் பகுதியானது பிரித்தானிய வடக்கு போர்னியோவாக வந்தது. 1842 இல் புரூணை சுல்தானால் ஜேம்சு புரூக்கிடம் சரவாக்கானது விட்டுக் கொடுக்கப்பட்டது. புரூக்கின் வழித்தோன்றல்கள் 1946 வரை சுதந்திரமான இராச்சியத்தை வெள்ளை இராசாக்களாக ஆட்சி செய்தனர். 1946 இல் இது பிரித்தானிய அரசின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தது.  
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது மலாயா, வடக்கு போர்னியோ, சரவாக் மற்றும் சிங்கப்பூர் மீது சப்பானிய இராணுவமானது படையெடுத்து மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளுக்கு ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. இக்காலத்தின் போது இனப் பதட்டங்களானவை அதிகரிக்கப்பட்டன. தேசியவாதமானது வளர்ந்தது. நேச நாடுகளால் மலாயா மீண்டும் வெல்லப்பட்டதற்குப் பிறகு சுதந்திரத்திற்கான பொது மக்களின் ஆதரவு அதிகரித்தது. மலாயாவின் நிர்வாகத்தை மலாயா ஒன்றியம் என்று அழைக்கப்பட்ட ஓர் ஒற்றை பிரித்தானிய குடியேற்றமாக ஒன்றிணைக்கலாம் என்ற போருக்குப் பிந்தைய பிரித்தானியத் திட்டங்களுக்கு மலாயர்களிடமிருந்து வலிமையான எதிர்ப்பைப் பெற்றன. மலாய் ஆட்சியாளர்கள் பலவீனப்படுத்தப்படுவதையும், சீன இனத்தவர்களுக்குக் குடியுரிமை வழங்கப்படுவதையும் அவர்கள் எதிர்த்தனர். 1946 இல் நிறுவப்பட்ட மலாயா ஒன்றியமானது சிங்கப்பூர் தவிர்த்து மலாய் தீபகற்பத்தில் இருந்த அனைத்து பிரித்தானிய நிலப்பரப்புகளையும் கொண்டிருந்தது. இது சீக்கிரமே கலைக்கப்பட்டது. 1 பெப்ரவரி 1948 அன்று மலாயா கூட்டமைப்பால் அது இடமாற்றம் செய்யப்பட்டது. பிரித்தானிய பாதுகாப்பின் கீழ் மலாய் அரசுகளின் ஆட்சியாளர்களின் சுயாட்சியை இது மீண்டும் நிறுவியது.  
இக்காலத்தின் போது மலாயா பொதுவுடைமைக் கட்சியின் தலைமைத்துவத்தின் கீழான பெரும்பாலான சீன இனக் கிளர்ச்சியாளர்கள் மலாயாவிலிருந்து பிரித்தானியரை வெளியே தள்ள வடிவமைக்கப்பட்ட கரந்தடிப் போர் நடவடிக்கைகளைத் தொடங்கினர். மலாயா நெருக்கடி நிலையானது மலாயாவில் பொதுநலவாய நாடுகளின் துருப்புகளால் நடத்தப்பட்ட ஒரு நீண்ட கால கிளர்ச்சிக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தது. 31 ஆகத்து 1957 அன்று பொதுநலவாய நாடுகளின் ஒரு சுதந்திரமான உறுப்பினராக மலாயா உருவானது. இறுதியில் மலாயாவை வடக்கு போர்னியோ (இணைக்கப்படும் போது சபா என்று அறியப்பட்டது), சரவாக் மற்றும் சிங்கப்பூர் ஆகிய பிரித்தானிய அரசின் குடியேற்றங்களுடன் இணைக்க ஓர் அகல் விரிவான திட்டமானது உருவாக்கப்பட்டது. திட்டமிடப்பட்ட கூட்டமைப்பானது உண்மையில் மலாயா சுதந்திரத்தை நினைவுபடுத்தும் விதமாக 31 ஆகத்து 1963 அன்று நடப்பதாக இருந்தது. எனினும், இந்தோனேசியாவின் சுகார்னோ மற்றும் சரவாக் ஐக்கிய மக்கள் கட்சி போன்ற கூட்டமைப்புக்கு எதிரானவர்களால் விடுக்கப்பட்ட வேண்டுகோளின் படி ஐக்கிய நாடுகள் அவையால் சபா மற்றும் சரவாக்கில் கூட்டமைப்புக்கான ஆதரவு நிலை குறித்த ஒரு சுற்றாய்வை நடத்துவதற்கான தேவை காரணமாக கூட்டமைப்பு நிறுவப்படும் நாளானது 16 செப்டம்பர் 1963 வரை தள்ளி வைக்கப்பட்டது.  
கூட்டமைப்பானது இந்தோனேசியாவுடனான ஒரு சண்டை, மேலும் போர்னியோ மற்றும் மலாய் தீபகற்பத்தில் பொதுவுடைமைவாதிகளுக்கு எதிரான தொடர்ச்சியான சண்டைகள் உள்ளிட்ட அதிகரித்த நிலையான பதட்டங்களைக் கொண்டு வந்தது. பிலிப்பீன்சுவின் தெற்கு தீவுகளில் இருந்து வந்த மோரோ கடற்கொள்ளையர்களால் சபாவுக்குள் நடத்தப்பட்ட எல்லை தாண்டிய தாக்குதல்கள், 1965 இல் சிங்கப்பூர் கூட்டமைப்பில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டது மற்றும் இன மோதல்கள் போன்ற பல பிரச்சினைகளுடன் சேர்த்து சரவாக் பொதுவுடைமைவாத கிளர்ச்சி மற்றும் இரண்டாவது மலாயா நெருக்கடி நிலை ஆகியவையாக இது அதிகரித்தது. இனப் பிரச்சினையானது 1969 இல் மே இனக் கலவரங்களில் உச்ச நிலையை அடைந்தது. கலவரங்களுக்குப் பிறகு பிரதமர் அப்துல் ரசாக் உசேனால் பொருளாதாரத்தில் *பூமிபுத்திரர்களின்* பங்கை அதிகரிக்க முயற்சித்த ஒரு சர்ச்சைக்குரிய புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையானது தொடங்கப்பட்டது. பிரதமர் மகாதீர் முகமதுவின் கீழ் 1980 களில் துரித பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் நகரமயமாக்கலின் காலகட்டமானது தொடங்கியது. வேளாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டதிலிருந்து உற்பத்தி மற்றும் தொழில்துறையை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக பொருளாதாரமானது மாற்றமடைந்தது. பெற்றோனாசு கோபுரங்கள், வடக்கு-தெற்கு விரைவுச்சாலை, பல்லூடகப் பெருவழி மற்றும் ஒரு புதிய கூட்டாட்சி நிர்வாகத் தலைநகரான புத்ராஜெயா போன்ற ஏராளமான பெரும் கட்டமைப்புத் திட்டங்களானவை முடிக்கப்பட்டன.  
1990 களின் பிற்பகுதியில் ஆசிய நிதி நெருக்கடியானது இந்நாட்டைப் பாதித்தது. இந்நாட்டின் பண, பங்குச் சந்தை மற்றும் வீட்டு மனை சந்தைகள் கிட்டத்தட்ட வீழ்ச்சியடையும் நிலைக்குக் காரணமானது. எனினும், அவை பின்னர் மீண்டன. ஒரே மலேசியா மேம்பாட்டு நிறுவன ஊழல் என்பது ஒரு முக்கியமான உலகளாவிய ஊழல் முறைகேடு ஆகும். 2015 இல் அப்போதைய பிரதமர் நஜீப் ரசாக் இதில் சிக்க வைக்கப்பட்டார். சுதந்திரம் அடைந்ததிலிருந்து ஆளும் அரசியல் கட்சியில் முதல் மாற்றமான 2018 பொதுத் தேர்தலில் ஏற்பட்ட அம்மாற்றத்திற்கு இந்த முறைகேடு பங்களித்தது. இதைத் தொடர்ந்து முன்னதாக நடத்தப்பட்ட ஒரு பொதுத் தேர்தலானது நவம்பர் 2022 இல் நடைபெற்றது. நாட்டின் வரலாற்றில் முதல் தொங்கு நாடாளுமன்றத்திற்கு இத்தேர்தல் காரணமானது. 24 நவம்பர் 2022 அன்று அன்வர் இப்ராகீம் மலேசியாவின் 10 ஆவது பிரதமராகப் பதவியேற்றார். ஒரு பெரும் கூட்டணி அரசாங்கத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார்.