# பெரும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு

## சமூக மற்றும் கலாசாரக் கூறுகள்

மனத் தளர்ச்சி என்பதைப் பற்றி மக்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து ஒரு கலாசாரத்தினுள்ளும், பல்வேறு கலாசாரங்களுக்கு இடையிலும் வேறுபடுகிறது. ஒரு விமர்சகர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: "அறிவியற்பூர்வமாக அறுதியிட்ட நிலை இல்லாத காரணத்தால், மனத் தளர்ச்சியின் மீதான வாதங்கள் மொழி பற்றிய கேள்விகளை நோக்கித் திசை திரும்பி விடுகின்றன. நாம் அதை எப்படிச் சொல்கிறோம் -'நோய்', 'கோளாறு', 'மன நிலை' - மற்றும் அதை நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம், கண்டறிகிறோம் மற்றும் சிகிச்சை அளிக்கிறோம் ஆகிய அனைத்தையுமே அது பாதிக்கிறது." தீவிரமான மனத் தளர்ச்சி குறித்து, அது தனிப்பட்ட ஒருவருக்குத் தொழில் முறையான சிகிச்சை தேவைப்படும் நோயா அல்லது அது சமூக அல்லது ஒழுக்கம் சார்ந்த பிரச்சினைகளை சுட்டிக் காட்டுவதா அல்லது உயிரிய அசம நிலையின் காரணமாக அது உருவாகிறதா அல்லது ஒரு நெருக்கடியை தனிநபர்கள் புரிந்து கொள்வதில் உள்ள வேறுபாடுகளை அது பிரதிபலிக்கிறதா, அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவரது இயலாமை மற்றும் உணர்வுப் போராட்டம் ஆகியவற்றை அது உறுதி செய்கிறதா என்று கலாசார ரீதியாக பல்வேறு கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன.  
சீனா போன்ற சில நாடுகளில் இதற்கான நோய் கண்டறிதல் என்பது அவ்வளவாகப் பொதுவானதல்ல. சீனர்கள் உணர்வுத் தளர்ச்சியை மறுதளிக்கின்றனர் அல்லது அதை உடற்கூறுக்குத் தொடர்புடையதாகக் கருதுகின்றனர் என ஒரு கருத்து நிலவுகிறது (1980ஆம் ஆண்டுகளின் துவக்கத்திலிருந்து சீனர்கள் மனத் தளர்ச்சியை இவ்வாறு மறுதளிப்பது வெகுவாகக் குறைந்து விட்டது குறிப்பிடத்தக்கது) இதற்கு மாறாக, மேற்கத்தியக் கலாசாரத்தில், மனித வாழ்வில் சில நெருக்கடியான நிலைகளின் வெளிப்பாட்டினை மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவு என்ற நிலைக்கு உயர்த்தி விடுவதாகவும் கூறப்படுவதுண்டு. மனத் தளர்ச்சி பற்றிய மேற்கத்தியக் கருத்து, அது துயரம் அல்லது சோகம் என்பதை ஒரு மருத்துவக் கருத்துருவாக மாற்றி விட்டது என ஆஸ்திரேலியப் பேராசிரியர் கோர்டன் பார்க்கரும் (Gordon Parker) பிறரும் வாதிடுகின்றனர். இதைப் போன்றே, ஹங்கேரிய - அமெரிக்க உளப்பிணி மருத்துவரான தாமஸ் சயாஸ் (Thomas Szasz) மற்றும் பலரும், மனத் தளர்ச்சி என்பது ஒரு உருவகச் சுகவீனம் என்றும் அது உண்மையான நோய் போலத் தவறாகக் கருதப்படுகிறது என்றும் கூறுகின்றனர். டிஎஸ்எம் மற்றும் அந்த உத்தியைப் பயன்படுத்தும் விவரிப்பு உளப்பிணியியல் (descriptive psychiatry) ஆகியவை, மனத் தளர்ச்சி போன்ற அருவமான கருத்துருக்களை சமூகக் கட்டமைப்பின் காரணமாக விளையக் கூடிய மெய்யான நிகழ்வாகக் கருதுகின்றன எனவும் ஒரு கவலை நிலவுகிறது. அமெரிக்க முன்மாதிரி உளவியலாளர் ஜேம்ஸ் ஹில்மேன் (James Hillman) இவ்வாறு எழுதுகிறார்: "மனத் தளர்ச்சியானது, அடைக்கலம், வரம்பு, குவிமையம், ஈர்ப்பு, அழுத்தம் மற்றும் தன்னடக்கம் கொண்ட இயலாமை ஆகியவற்றைக் கொண்டு வருவதால் அது ஆத்மாவுக்கு ஆரோக்கியமானதே" மனத் தளர்ச்சியை சிகிச்சைகள் மூலம் குணமாக்குவது என்பது கிறித்துவக் கருத்தான உயிர்த்தெழுதல் என்பதை எதிரொலிப்பதாகவும், ஆனால் ஆத்மார்த்தமான ஒரு நிலையை அது சைத்தானின் நிலையாக மாற்றி விடுவதாகவும் ஹில்மேன் வாதிடுகிறார்.  
மனத் தளர்ச்சியை வெளிப்படுத்துவதுடன் சமூக இழுக்கு இணைந்திருப்பதன் காரணமாகவோ அல்லது இந்த நோயைக் கண்டறிதல் மற்றும் சிகிச்சை அளித்தல் ஆகியவை பற்றிய அறியாமையின் காரணமாகவோ, வரலாற்று நாயகர்கள் பலரும் இதைப் பற்றிப் பேசுவதையோ அல்லது இதற்குச் சிகிச்சை பெறுவதையோ தவிர்த்தே வந்துள்ளன்ர். இருப்பினும், இத்தகைய வரலாற்று நாயகர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள், நண்பர்கள் ஆகியோர் எழுதிய கடிதங்கள், கட்டுரைகள் அல்லது அறிக்கைகள் ஆகியவற்றை ஆராய்கையில், அவர்கள் மனத் தளர்ச்சியை ஏதாவது ஒரு வடிவில் கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் எனப் புலப்படுகிறது. இவ்வாறு மனத் தளர்ச்சியால் அவதியுற்றிருக்கக்கூடியவர்கள் பட்டியலில், ஆங்கிய எழுத்தாளர் மேரி ஷெல்லி (Mary Shelley), அமெரிக்க - ஆங்கிலேய எழுத்தாளர் ஹென்றி ஜேம்ஸ் (Henry James) மற்றும் அமெரிக்க அதிபர் ஆபிரகாம் லிங்கன் (Abraham Lincoln) ஆகியோர் அடங்குவர். சமகாலத்திய புகழ் வாய்ந்தோர் சிலரும் இத்தகைய மனத் தளர்ச்சி கொண்டிருந்திருக்கக் கூடியது சாத்தியமே. இவர்களில், கனடியப் பாடலாசிரியர் லியோனார்ட் கொஹென் (Leonard Cohen) மற்றும் அமெரிக்க நாடக ஆசிரியர் டென்னெஸ் வில்லியம்ஸ் (Tennessee Williams) ஆகியோரும் உண்டு. வில்லியம் ஜேம்ஸ் (William James) மற்றும் ஜான்.பி.வாட்சன் (John B. Watson) போன்ற முன்னோடியான சில உளவியலாளர்கள் தங்களது மனத் தளர்ச்சி நிலைக்குத் தாமே சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டதுண்டு.  
ஆக்க உணர்விற்கு நரம்பியல் கோளாறுகளும் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவுகளும் தொடர்பு கொண்டுள்ளனவா என்பதன் மீதான விவாதம் தொடர்ந்து வருகிறது. இந்த விவாதம் அரிஸ்ட்டாட்டிலின் காலத்திலிருந்தே இருந்து வருகிறது. மனத் தளர்ச்சியின் மீதான சில பிரதிபலிப்புகளை ஆங்கில இலக்கியம் அளிக்கிறது. ஆங்கிலேயத் தத்துவ இயலாளர் ஜான் ஸ்டூவார்ட் மில் (John Stuart Mill) பல மாதங்களுக்கு நீடித்த, "நரம்புகளின் ஒரு மந்தமான நிலை"யினை அனுபவித்தார். ஒரு மனிதர் "மகிழ்வான கிளர்ச்சியை அனுபவிக்க ஏதுவற்று இருப்பது; பிற நேரங்களில் மகிழ்ச்சியூட்டக் கூடிய ஒன்று சுவையற்றதாகவோ கருத்தற்றதாகவோ மாறி விடுவதான ஒரு மன நிலை" என இதை அவர் விவரிக்கிறார். சாமுவேல் டெய்லர் கோலரிட்ஜ் (Samuel Taylor Coleridge) ("Dejection") எழுதிய "மனச்சோர்வு" என்பதை இந்நிலையின் மிகக் கச்சிதமான விவரணையாக அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். இதில் கோலரிட்ஜ் தம்முடைய நிலையையே விவரித்திருந்தார்: "வலியில்லாத துயரம், கருமையான, வறண்டதான வெற்றிடம்/ கலக்கமான, மூச்சுத் திணறுவதைப் போன்ற, உணர்வெழுச்சியற்ற துயரம்/ சொற்களிலோ, பெருமூச்சினிலோ அல்லது கண்ணீர்த் துளியிலோ இயற்கையான வடிகாலைக் கொள்ளாத, நிவாரணமே இல்லாத நிலை".  
1780ஆம் ஆண்டுகளில் ஆங்கில எழுத்தாளரான சாமுவேல் ஜான்சன், தமது மனத் தளர்ச்சியை விவரிக்க, 'கறுப்பு நாய்" என்னும் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தினார். இதைத் தொடர்ந்து மனத் தளர்ச்சி நோயால் அவதியுற்ற முன்னாள் ஆங்கிலேய பிரதமர் சர்.வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் (Sir Winston Churchill) இச்சொற்றொடரைப் பிரபலப்படுத்தினார்.