# அடங்காப்பற்று வன்னிமைகள் (1658 - 1697)

பிரித்தானியர்கள் இலங்கையை ஆக்கிரமிப்புச் செய்து அவர்களது ஆட்சியின் கீழ் கொண்டு வருவதற்கு முன்னர் பல நூற்றாண்டுகளாக நிலவிய குறுநில அரசுகளே வன்னிமைகள் என்னும் சிற்றரசுகளாகும். மானிய முறையிலான சமுதாய அமைப்பு நிலைபெற்ற காலத்தில், இலங்கையின் அரசியலிலும், பொருளாதார அமைப்பிலும் வன்னிமைகள் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. பொதுவாக அவை இலங்கையின் வறட்சி வலயங்களிலேயே அமைந்திருந்தன. அடங்காப்பற்று, திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, புத்தளம் ஆகிய பகுதிகளைச் சேர்ந்த வன்னிநாடுகள் தமிழ் வன்னியர்களாலேயே ஆளப்பட்டு வந்தன.  
குறுநில மன்னர்களின் பதவியைக் குறிக்கும் வன்னிமை, வன்னியம், வன்னியன், வன்னிராசன் என்னும் சொற்கள் சோழர்களின் ஆட்சிக் காலத்திலே தொண்டை மண்டலத் தொடர்பின் காரணமாக இலங்கையில் வழக்கில் நிலவின. வேளைக்காரப் படைகளின் தலைவர்கள் பிரதேசங்களின் தலைவர்களாகியதன் விளைவாகவே குறுநில அரசுகளை வன்னிமைகள் என்று குறிப்பிடும் வழக்கம் ஏற்பட்டிருத்தல் வேண்டும். காலப்போக்கிலே சிங்களவர், வேடர்கள் வாழ்ந்த குறுநிலப் பிரிவுகளும் அவற்றின் தலைவர்களும் முறையே **வன்னி**, **வன்னிராஜ** எனக் குறிப்பிடும் மரபு வலுப்பெற்றது. **வையா பாடல்**, **கோணேசர் கல்வெட்டு**, **யாழ்ப்பாண வைபவமாலை** போன்ற நூல்கள், வன்னியர்களின் முன்னோர்கள் தமிழகத்திலிருந்து இங்கு வந்து இலங்கையின் பிரதேசங்களைக் கைப்பற்றி ஆட்சி புரிந்தார்கள் எனக் குறிப்பிடுகின்றன. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலிருந்து வன்னியர்களின் ஆட்சி நடைபெற்றதாக, இலங்கையின் வரலாற்றைக் கூற முற்படும் பிரசித்தி பெற்ற நூலான **சூளவம்சம்** மற்றும் சில சிங்கள நூல்கள்கள் போன்றவற்றில் வன்னியர்கள் பற்றிய குறிப்புகள் உள்ளன. கலிங்கமாகன் பொலன்னறுவை இராச்சியத்தைக் கைப்பற்றிய போது, அதன் பகுதிகளை முக்குவர், மறவர், படையாட்சி வன்னியருக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தான் என்று *மட்டக்களப்பு பூர்வ சரித்திரம்* குறிப்பிடுகின்றது. இரண்டாம் பராக்கிரமபாகுவின் ஆட்சிக்காலத்தில் (1236–1271) இராசரட்டை, மாயாரட்டை, உறுகுணைரட்டை ஆகிய முப்பெரும் பிரிவுகளையும் சேர்ந்த வன்னிமைகளைப் பற்றி சூளவம்சம் குறிப்பிடுகின்றது. வன்னிமைகள் பதினெட்டு என்றும், அவற்றை மாகாவன்னி. சிறிவன்னி என்றும் சிங்கள இலக்கியங்கள் குறித்து நிற்கின்றன. ஆனால் இந்த மரபு தென்னிந்தியாவிலே தோன்றியதாகும்.  
மத்தியகால இலங்கையிலே இராச்சியங்களின் எல்லைப் பகுதிகளிலும், கரையோரப் பகுதிகளிலும் அடர்த்தியான காடுகளினால் சூழப்பட்டிருந்த வன்னிமைகள் யாழ்ப்பாணம், கோட்டை, கண்டி ஆகிய இராச்சியங்களில் அமைந்திருந்தன. இராச்சியங்களின் தலைநகரங்களுக்கு மிக தூரத்தில் அமைந்திருந்ததனால், அங்கிருந்த வன்னியர்கள் மீது ஆதிக்கம் செலுத்துவது மன்னர்களுக்கு சிரமமாக இருந்தது. முடிமன்னர்களுக்கும் வன்னியர்களுக்கும் இடையிலான தொடர்புகள், வரையறையான சம்பிரதாயங்களினாலும்,மரபுகளினாலும் பிணைக்கப்பட்டிருந்ததால், அரசனுடைய ஆதிக்கம் மற்றும் அமைதி ஆகியவைகளினாலேயே வன்னியர்கள் அதிகாரம் பெற்றனர் என்றொரு குற்றச்சாட்டு அரண்மனைகளில் உலவியது. எல்லைப் பகுதிகளில் அரசனுடைய படைவலிமையும், அதிகாரமும் குன்றியிருந்ததால் வன்னியரின் ஆதிக்க வளர்ச்சியினை அவர்களால் கட்டப்படுத்த முடியாதிருந்தது. வன்னியர்களின் ஆட்சியுரிமை தலைமுறை தலைமுறையாக பரம்பரை வழியே சென்றது. அவர்கள் ஒரு மன்னனுக்குரிய கொடி, கவசம், படைக்கலங்கள், படைவீரர்கள், சிறப்புச் சின்னங்கள் போன்றவற்றைக் கொண்டிருந்தார்கள். தமது பிரதேசங்களிலே நிர்வாகத்துக்கும், நீதிபரிபாலனத்துக்கும் அவர்களே பொறுப்பாக இருந்து சகல அதிகாரிகளையும் அவர்களே நியமித்தனர். வன்னிப் பிரதேசங்களில் மக்கள் அரசுக்கு ஆற்ற வேண்டிய சேவைகள், செலுத்தும் வரிகள் ஆகியவை வன்னியருக்கே சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. பொதுவாக வன்னியர்கள் மன்னருக்குரிய சகல அதிகாரங்களையும் கொண்டிருந்ததால், அவர்கள் குறுநில மன்னர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர். ஆனால் அவர்கள் மன்னர்களைப் போல அபிஷேகம் செய்து முடி சூடிக்கொள்ளவில்லை. வன்னியர்கள் தம்மீது மேலாதிக்கம் கொண்டிருந்த மன்னனுக்கு திறை செலுத்துதல், சிறப்பான அரசியல் விழாக்களில் கலந்து கொள்ளுதல், தேவைப்படும் போது படையினரை வழங்குதல் போன்ற கடமைகளைக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டாம் பராக்கிரமபாகு வடமத்திய இலங்கையிலும். உறுகுணையிலும் அதிகாரம் பெற்றிருந்த வன்னியர்களிடமிருந்து திறை பெற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. ஆறாம் பராக்கிரமபாகுவின் (1415–1457) காலம் வரை ஆட்சி புரிந்த சிங்கள மன்னர்கள் எந்தப் பிரதேசத்திலேனும் வன்னியர்கள் மீது மேலாதிக்கம் செலுத்தவில்லை.  
பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டிலே ஆரியச்சக்கரவர்த்திகள் பாண்டி நாட்டிலிருந்து வந்து இலங்கையைக் கைப்பற்றி ஆதிக்கத்தைப் பலப்படுத்திய போது, அவர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்த பிரதானிகள் பலர் வன்னி நாடுகளைக் கைப்பற்றி தமது ஆட்சியினை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள். அதிலிருந்து அடங்காப்பற்று வன்னிமைகளிலே ஒரு புதிய அதிகாரவர்க்கம் தோன்றியது. பதினேழாம் நூற்றாண்டிலே பனங்காமம், மேல்பத்து, முள்ளியவளை, கருநாவல்பத்து, கரிக்கட்டுமூலை, தென்னமரவாடி, செட்டிகுளம் ஆகிய ஏழு வன்னிமைகள் யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் எல்லைக்குள் இருந்தன.  
ஒல்லாந்த தேசாதிபதி பான்கூன்ஸ் என்பவரால் 31. அக்டோபர் 1658 ஆம் திகதியில் எழுதப்பட்ட அறிக்கையிலே *" வலிகாமம், வடமராச்சி, தென்மராச்சி, பச்சிலைப்பள்ளி ஆகிய நான்கு மாகாணங்களும், பதின்மூன்று தீவுகளும் யாழ்ப்பாண பட்டின இராச்சியம் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. வன்னி என்று அழைக்கப்படும் வன்னியருடைய மாநிலம் யாழ்ப்பாணப் பட்டின அரசர்களினால் கைப்பற்றப்பட்டு அவர்களின் மேலாதிக்கத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட பெருநிலப்பகுதியாகும். இந்நிலை போர்த்துக்கேயர்களினாலும் பேணப்பட்டது. இப்பொழுது யாழ்ப்பாண பட்டின மாநிலத்தின் ஒரு பகுதியாக உள்ள இது, எங்களது ஆட்சியின் கீழ் இருந்த போதிலும் அதன்மேல் எங்களது பூரண இறைமை ஏற்படுத்தப்படவில்லை. அதன் எல்லைகள் கடலோரத்திலிருந்து மூன்று அல்லது நான்கு மைல்கள் உட்புறமாக செட்டிகுளத்திலே தொடங்கி கொழும்புத்துறைக்கு எதிரேயுள்ள கல்முனை வரை நீடித்து, அங்கிருந்து கிழக்கு நோக்கித் திருகோணமலை வரை பரந்து, பின் அப்பகுதியிலிருந்து மேற்குப்புறமாக கற்பிட்டி, மாதோட்டம், மன்னார் ஆகிய இடங்கள் வரை செல்கின்றன. ஏறத்தாள 50 கிராமங்களைக் கொண்ட தென்னமரவாடிப்பற்று, 100 கிராமங்களைக் கொண்ட கரிக்கட்டுமூலைப்பற்று, 70 கிராமங்களைக் கொண்ட முள்ளியவளைப்பற்று, 5 கிரமங்களைக் கொண்ட செட்டிகுளப்பற்றின் ஒரு பகுதி ஆகியவை அடங்கிய வன்னி மாநிலத்திலே ஆறு மாகாணங்களும், முந்நூற்றுக்குக் குறையாத கிராமங்களும் உள்ளன. யாழ்ப்பாணப் பட்டினத்தைச் சேர்ந்த செட்டிகுளம், பூனேரி, மேல்பத்து என்பவற்றை உள்ளடக்கிய வன்னிப் பிரதேசம் ஏறக்குறைய 80,000 ஜெர்மன் சதுரமைல்கள் சுற்றளவினைக் கொண்டதாகும். அது 42 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக பழமையானதும், இறையாதிக்கமுள்ளதுமான அரசவம்சத்தைச் சேர்ந்த **சங்கிலி** என்ற அரசனாலே ஆளப்பட்டது."*என்று பதிவாகியுள்ளது.