# இந்திய வரலாறு

## தொடக்க நவீன காலம் (1526–1858)

### முகலாயப் பேரரசு

1526 இல் பாபுர் கைபர் கணவாய் வழியாக துடைத்தெடுத்ததைப் போல் பயணித்தார். முகலாயப் பேரரசை நிறுவினார். அதன் உச்ச நிலையின் போது இப்பேரரசானது தெற்காசியா முழுவதையும் தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. எனினும், பாபுரின் மகன் உமாயூன் 1540 ஆம் ஆண்டு ஆப்கானியப் போர் வீரரான சேர் ஷா சூரியால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். காபுலுக்குப் பின் வாங்கும் நிலைக்கு உமாயூன் தள்ளப்பட்டார். சேர் ஷாவின் இறப்பிற்குப் பிறகு அவரது மகன் இசுலாம் ஷா மற்றும் இசுலாம் ஷாவின் இந்துத் தளபதி ஹெமு ஆகியோர் வட இந்தியாவில் சமயச் சார்பற்ற ஆட்சியை நிறுவினர். 1556 வரை தில்லியில் இருந்து இவர்கள் ஆட்சி புரிந்தனர். பாபுரின் பேரனான அக்பர் தில்லி யுத்தத்தில் வென்றதற்குப் பிறகு 1556 நவம்பர் 6 அன்று இரண்டாம் பானிபட் போரில் ஹெமுவைத் தோற்கடித்தார். இந்துக்களுடன் நல்ல உறவு முறைகளை நிறுவ அக்பர் முயற்சித்தார். சைனத்தின் புனித நாட்களின் போது "அமரி" அல்லது விலங்குகளைக் கொல்லதிருக்க வேண்டும் என்று அக்பர் அறிவித்தார். முசுலிம் அல்லாதவருக்கு விதிக்கப்பட்ட *ஜிஸ்யா* வரிகளைத் திரும்பப் பெற்றார். உள் நாட்டு அரச குடும்பங்களுடன் முகலாயப் பேரரசர்கள் திருமண உறவு முறைகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். உள்ளூர் *மகாராஜாக்களுடன்* தங்களாக முன் வந்து கூட்டணி வைத்துக் கொண்டனர். பண்டைக் கால இந்திய பாணிகளுடன் தங்களது துருக்கிய-பாரசீகப் பண்பாட்டை இணைக்க முயற்சித்தனர். ஒரு தனித்துவமான இந்திய-பாரசீகப் பண்பாடு மற்றும் இந்திய-சராசனியக் கட்டடக்கலையை இது உருவாக்கியது.  
அக்பர் ஓர் இராசபுத்திர இளவரசியான மரியம் உசு-சமானியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர்களுக்கு ஜஹாங்கீர் என்ற ஒரு மகன் பிறந்தார். ஜஹாங்கீர் தன்னுடைய தந்தையின் கொள்கைகளைப் பின்பற்றினார். 1600 வாக்கில் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் பெரும்பாலான பகுதிகளை முகலாய அரசமரபானது ஆண்டது. முகலாயக் கட்டடக் கலையின் பொற்காலமாக ஷாஜகானின் ஆட்சிக் காலமானது குறிப்பிடப்படுகிறது. இவர் ஏராளமான பெரிய நினைவுச் சின்னங்களை எழுப்பினார். இதில் மிகவும் பிரபலமானது ஆக்ராவில் உள்ள தாஜ் மகால் ஆகும்.  
இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் அக்காலத்தில் அமைந்திருந்த மிகப் பெரிய பேரரசுகளில் இதுவும் ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. உலகின் மிகப் பெரிய பொருளாதார சக்தியாக சீனாவை முந்தி இது உருவானது. உலகப் பொருளாதாரத்தில் 24.4%ஐ இது தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டிருந்தது. உற்பத்தியில் உலகத் தலைமை நாடாக உருவானது. உலகளாவிய தொழில்துறை உற்பத்தியில் 25%ஐ உற்பத்தி செய்தது. வேளாண்மை உற்பத்தியைச் செறிவாக்கிய முகலாய நிலச் சீர்திருத்தங்களால் பொருளாதார மற்றும் மக்கள் தொகைப் பெருக்கமானது தூண்டப்பட்டது. ஓர் ஒப்பீட்டளவில் அதிகப்படியான நகரமயமாக்கமும் இப்பெருக்கத்திற்குக் காரணம் ஆகும்.  
முகலாயப் பேரரசு அதன் நிலப்பரப்பு விரிவாக்கத்தில் உச்ச நிலையை ஔரங்கசீப்பின் ஆட்சிக் காலத்தின் போது அடைந்தது. ஔரங்கசீப்பின் ஆட்சியின் கீழ் இந்தியா சிங் சீனாவை முந்தி உலகின் மிகப் பெரிய பொருளாதாரமானது. தனக்கு முன்பிருந்த மன்னர்களை விட ஔரங்கசீப் குறைவான சகிப்புத் தன்மை உடையவராக இருந்தார். *ஜிஸ்யா* வரியை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தினார். வரலாற்று ரீதியிலான கோயில்களை அழித்தார். அதே நேரத்தில், தான் அழித்ததை விட அதிகமான இந்துக் கோயில்களைக் கட்டினார். தனக்கு முன்பிருந்த மன்னர்களை விட தன்னுடைய ஏகாதிபத்திய அரசுத் துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு அதிகப்படியான இந்துக்களைப் பணியமர்த்தினார். சமயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிராமல் திறமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிர்வாகிகளுக்குப் பதவி வழங்கினார். எனினும், தனக்கு முன்பிருந்த மன்னர்களின் சகிப்புத் தன்மையுடைய கலப்புப் பாரம்பரியம் படிப்படியாக அழிக்கப்பட்டதற்கும் கூட இவர் மீது அடிக்கடி குற்றம் சுமத்தப்படுகிறது. அதிகரித்து வந்த சமயம் சார்ந்த சர்ச்சைகள் மற்றும் மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரத்திற்காகவும் கூட இவர் அறியப்படுகிறார். ஆங்கிலேய-முகலாயப் போரில் பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய நிறுவனமானது தோல்வியை அடைந்தது.  
மராத்தியர்கள், இராசபுத்திரர்கள், ஜாட்கள் மற்றும் ஆப்கானியர்களிடமிருந்து வந்த படையெடுப்புகளின் காரணமாக முகலாயர்கள் ஏராளமான தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாயினர். 1737 இல் மராத்தியப் பேரரசின் தளபதியான பாஜிராவ் தில்லி மீது படையெடுத்துச் சூறையாடினார். முகலாயப் பேரரசர் தன் தளபதி அமீர் கான் உம்ராவ் அல் உதாத்தின் கீழ் 8,000 துருப்புக்களை 5,000 மராத்தியக் குதிரைப்படை வீரர்களைத் துரத்தியடிக்க அனுப்பினார். அனுபவமற்ற முகலாயத் தளபதியை பாஜிராவ் எளிதாகத் தோற்கடித்தார். 1737 இல் முகலாயப் பேரரசின் கடைசித் தோல்வியாக முகலாய இராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதியான நிசாம்-உல்-முல்க் போபாலில் மராத்திய இராணுவத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இது கிட்டத்தட்ட முகலாயப் பேரரசை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. அதே நேரத்தில், ஜாட் ஆட்சியாளர் சூரஜ் மல்லுக்குக் கீழான பரத்பூர் அரசானது ஆக்ராவில் இருந்த முகலாயக் கோட்டைக் காவல் படையினரை எளிதாகத் தோற்கடித்து நகரைச் சூறையாடியது. 1739 இல் ஈரானின் பேரரசரான நாதிர் ஷா கர்னால் போரில் முகலாய இராணுவத்தைத் தோற்கடித்தார். தனது வெற்றிக்குப் பிறகு நாதிர் தில்லியைக் கைப்பற்றிச் சூறையாடினார். மயிலாசனம் உள்ளிட்ட பொக்கிஷங்களை எடுத்துச் சென்றார். துராணிப் பேரரசின் ஆட்சியாளராக தனது சொந்தப் படையெடுப்புகளை அகமது ஷா துராணி தொடங்கினார். 1757 இல் இறுதியாக தில்லியைச் சூறையாடினார். தொடர்ச்சியான பூர்வீக இந்திய எதிர்ப்பாலும் முகலாய ஆட்சியானது மேற்கொண்டு பலவீனமாக்கப்பட்டது. இதில் முகலாய சமய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான பண்டா சிங் பகதூர் தலைமை தாங்கிய சீக்கிய கால்சா, வங்காளத்தின் இந்து இராஜாக்களான பிரதாபாதித்யா மற்றும் இராஜா சீதாராம் ராய் கிளர்ச்சி செய்தது, மற்றும் பந்தேலா இராசபுத்திரர்களின் மகாராஜா சத்திரசால் முகலாயர்களுடன் சண்டையிட்டு பன்னா இராச்சியத்தை நிறுவியது ஆகியவை அடங்கும். முகலாய அரசமரபானது 1757 வாக்கில் கைப்பாவை ஆட்சியாளர்களால் ஆளப்படும் நிலைக்கு வீழ்ச்சியடைந்தது. சீக்கியர்களை அழிப்பதற்காக இலாகூரை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த முசுலிம் மாகாண அரசாங்கத்தின் கீழ் வத்தா கலுகரா நிகழ்வானது நடைபெற்றது. இதில் 30,000 சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டனர். சோட்டா கலுகரா எனும் தாக்குதலை முகலாயர்கள் தொடங்கிய போது தொடங்கப்பட்ட ஒரு தாக்குதல் இதுவாகும். இதற்குப் பின் வந்த முசுலிம் அரசுகளின் கீழ் பல தசாப்தங்களுக்கு இது நீடித்திருந்தது.