# புலவர் கால மன்னர்

## பரணர்

### பரணர் - தொடர்ச்சி 2

| - | - | அதிகன், பசும்பூண் பாண்டியன் | வள்ளல் அதிகனின் வேங்கைமலையில் பசும்பூண் பாண்டியன் தன் யானைப்படையின் கொடி-அணிவகுப்பை நடத்தினான். அவனது கொடிப்படை போல அங்கு அருவி. அங்கு அருவியில் நீராடும் சூரரமகளிர் போல் தலைவி பெறுதற்கு அரியவள். (அகம் 162) |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| - | - | மிஞிலி, ஆஅய் எயினன், முக்கட்செல்வன், ஆலமுற்றம், புகாஅர் | மிஞிலி தாக்கத்தில் ஆய்-எயினன் வீழ்ந்தான் என்று எயினன் வளர்த்த புள்ளினம் வானத்தில் பறந்து அவனது உடலுக்கு நிழல் தந்தன. அத்துடன் காவிரி ஆற்றிலிருந்து மணல் கொண்டுவந்து அவன் உடலை மூடின. அது போல ஆலமுற்றத்தில் சிவபெருமானுக்காகப் பாவை விழாக் கொண்டாடும் மகளிர் பாவையைப் பொய்கையிலிட்டனர். இந்த ஆலமுற்றம் இருக்கும் புகார்நன்னாடு போல் வளம் மிக்க தோளினை உடையவள் தலைவி. (அகம் 181) |  |
| - | - | பழையன், போஒர், | போர் என்னும் ஊரில் இருந்துகொண்டு [சோழனுக்கு உட்பட்ட சிற்றரசனாக] அரசாண்டுவந்தவன் பழையன். இவன் வெற்றிவேல் வீரன், மாரிபோல் அம்பெய்யும் ஆற்றல் மிக்கவன். இவன் போரில் இறந்தபோது அவன் மனைவி வளையளை உடைத்துக்கொண்டாள். தலைவி சொல்கிறாள். 'நான் வளையலை உடைக்கவேண்டியதில்லை. என் கணவன் வேறொருத்தியுடன் வாழ்கிறான்' - என்கிறாள். (அகம் 186) |  |
| - | - | கோசர், திதியன், அழுந்தை, அன்னி மிஞிலியன் | திதியன் அழுந்தை [தேரழுந்தார்] நகரில் இருந்துகொண்டு நாடாண்டான். திதியனது தந்தையின் கண்ணைக் கோசர்கள் தோண்டிவிட்டனர். திதியன் வெகுண்டெழுந்தபோது சோசர் அனைவரும் ஒன்றுதிரண்டு கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு தாக்கினர். அவர்கள் **ஒன்றுமொழிக் கோசர்**. இவர்கள் அனைவரையும் திதியன் கொன்றான். கொல்வதற்கு உதவியவன் அன்னிமிஞிலியன். இந்த மிஞிலியன் அழுந்தூர்த் தெருவில் வீறுநடை போட்டு நடந்து சென்றான். அதுபோலப் 'பரத்தையரை விட்டுவிட்டு வந்து உன்னுடன் வாழ்வேன்' என்று ஊடும் மனைவியிடம் தலைவன் உறுதிமொழி கூறுகிறான். (அகம் 196) |  |
| - | - | ஆய்நாடு, கவிரம் கவாஅன் | தெற்கில் இருந்த ஆய் நன்னாட்டில் கவிரம் என்னும் பெயர் கொண்ட கணவாய் (மலையிடைவெளி) இருந்தது. அந்தக் கணவாயில் இருக்கும் **அணங்கு** போல் பெறுதற்கு அரியவள் தன் காதலி என்று தலைவன் கூறுகிறான். (அகம் 198) |  |
| - | - | வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன், பாழிப் பறந்தலை, மிஞிலி, நன்னன், அகுதை, ஓரி, கொல்லி | வெளியன்வேள் என்பவனின் மகன் ஆய்எயினன். பாழி என்னும் போர்க்களத்தில் போர். மிஞிலி யானைப் படையுடன் தேரில் வந்து தாக்கினான். எயினன் புண் பட்டு வீழ்ந்தான். அப்போது எயினன் வளர்த்த பறவைகள் வானில் பறந்து நிழல் செய்தன. இந்தப் போருக்குக் காரணமாக இருந்தவன் நன்னன். பறவைகள் நிழல் செய்த காட்சியை எல்லாரும் சென்று கண்டு வியந்தனர். நன்னன் அக் காட்சியைக் காணாமல் ஒளிந்துகொண்டான். எயினனின் வேளிர் குல மகளிர் பூசலிட்டுக் கதறினர். இதனை அறிந்த அகுதை பெரும்படையுடன் வந்து நன்னனை வீழ்த்தி வேள்மகளிரின் கவலையைப் போக்கினான். வேள்மகளிரின் பூசலை அகுதை நீக்கியது போலத் தலைவன் தலைவியின் நாணத்தை நீக்கினானாம். நீக்கித் தழுவியபோது அவள் கூந்தல் ஓரி அரசனின் கொல்லிமலையில் மணக்கும் கார்த்திகை (காந்தள்) மலர் போல் மணம் வீசிற்றாம். (அகம் 208) |  |
| - | - | தகடூர், குட்டுவன் | மறப்போர்க் குட்டுவன் [கடல்பிறக்கோட்டிய செங்குட்டுவன்] பெரும்படை கொண்டு தகடூரைத் தாக்கினான். எதிர்த்துப் போரிட யாரும் இல்லை. அப்போது சினம் மாறாத குட்டுவன் கடலில் வேலை வீசித் தன் சினத்தைத் தணித்துக்கொண்டான். (அகம் 212) |  |
| - | - | கழார் விழா, ஆட்டனத்தி, காவிரி, ஆதிமந்தி, மருதி | கழார்த் துறையில் நீர்த்திருவிழா. ஆட்டனத்தி விளையாடிக் காண்ணினான். காவிரி என்பவளும் உடன் ஆடினாள். காவிரிக்கு நீண்ட கூந்தல். ஆட்டனத்தியை விரும்பிய காவிரி தன் கூந்தலில் மறைத்து அவனை நீரோட்டத்தில் இழுத்துச் சென்றனாள். ஆட்டனத்தி ஆதிமந்தியின் காதலன். காதனைக் காணாமல் ஆதிமந்தி தேடிச் சென்றாள். (இடைநிகழ்வு - காவிரி என்ன ஆனாள் என்பது தெரியவில்லை. ஆட்டனத்தி மருதி என்பவளோடு வாழ்ந்துவந்தான்) தேடிவந்த ஆதிமந்தியிடம் தன் காதலன் ஆட்டனத்தியை ஒப்படைத்துவிட்டு மருதி கடலில் பாய்ந்து தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டாள். **பாடல் சால் சிறப்பின் மருதி** என இவள் போற்றப்பட்டாள். (காதலன் காத்திருந்தான். அதனை அறியாதவள் போலத் தோழி தலைவியிடம் கூறுகிறாள். *அவர் வரவில்லை. மருதி போல் கடலில் புகுவோம் வா* - என்றாள். ஒளிந்திருக்கும் காதலன் வெளிப்பட்டு வரத் தோழி கூறிம் கூற்று இது. (அகம் 222) |  |
| - | - | மத்தி, கழாஅர், தித்தன் வெளியன், உறந்தை, கட்டி | கழார்த்துறை அரசன் மத்தி. புதுவெள்ளம் வரும்போது கழார்துறையில் நீராட்டுவிழா நடைபொறும். தலைவன் தான் விரும்பிய புதிநவளோடு இங்கு நீராடினானாம். உறையூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு தித்தன் என்பவன் சிலகாலம் ஆரசாண்டுவந்தான். அவனுக்குப் புறகு அவன் மகன் வெளியன் ஆண்டுவந்தான். இந்த வெளியன் ஆட்ஃசிக்காலத்தில் கட்டி என்பவன் உறையூரைத் தாக்க வந்தான். விடியற்கால அடையாள ஓசையாக அரண்மனையில் நாள்தோறும் எழுப்பப்படும் கிணை முழக்க ஒலியைப் போர்முரச ஒலி என உணர்ந்துகொண்ட கட்டி போரிடாமலேயே ஓடிவிட்டான். நகைப்புக்கு உரிய இந்தச் செயல் போன்றது தலைவன் கழார்த்துறையில் புதியவளோடு நீராடிவிட்டு ஓடிவந்துள்ள செயல் என்கிறாள், தலைவி. (அகம் 226) |  |
| - | - | ஆட்டனத்தி, ஆதிமந்தி | ஆட்டனத்தி சந்தனம் பூசிக்கொண்டு தன்னைக் காவிரியில் காப்பாற்றிய புதியவளோடு [மருதியோடு] நன்றி உணர்வுடன் வாழ்ந்துவந்தான். மருதிக்கு ஆதிமந்தியின் காதல் பற்றித் தெரியாது. ஆட்டனத்தி சுருள்முடியில் சிண்டு போட்டிருப்பான். **சுரியல் மணந்த பித்தை ஆட்டன் அத்தியைக் காணீரோ** எனக் கூவிக்கொண்டே ஆதிமந்தி வந்தாள். அவனைக் கடல் கொள்ளவில்லை; புனல் ஒளித்துக்கொள்ளவில்லை - என்றும் சொல்லிக்கொண்டே வந்தாள். தலைவன் புதியவளோடு நூராடியபோது, ஆதிமந்தி பித்தேறிக் கதறியது போல தானும் கதறப்போவதாகத் தலைவி கூறுகிறாள். (அகம் 236) | } |