# உருசிய வரலாறு

## உருசிய ஜார் ஆட்சி (1547–1721)

### பேரரசர் பேதுரு

பேரரசர் பேதுரு (முதலாம் பேதுரு, 1672–1725) மையப்படுத்தப்பட்ட சர்வாதிகாரத்தை உருசியாவுக்குள் கொண்டு வந்தார். ஐரோப்பிய அரசு அமைப்பிற்குள் நாட்டைக் கொண்டு வருவதில் ஒரு முக்கியப் பங்கை ஆற்றினார். உருசியா தற்போது உலகிலேயே மிகப் பெரிய நாடாகத் திகழ்ந்தது. பால்டிக் கடல் முதல் அமைதிப் பெருங்கடல் வரை விரிவடைந்திருந்தது. நிலத்தில் பெரும்பான்மையான பரப்பானது மக்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படாமல் இருந்தது. நாட்டிற்குள் பயணமானது மிகவும் மெதுவாக நடைபெற்றது. இந்நாட்டின் விரிவாக்கத்தில் பெரும்பான்மையானது 17-ஆம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்றது. 17-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அமைதிப் பெருங்கடல் பகுதியில் முதல் உருசியக் குடியேற்றம் அமைக்கப்பட்டது, கீவ் மீண்டும் வெல்லப்பட்டது, மற்றும் சைபீரியப் பழங்குடியினங்கள் அமைதிப்படுத்தப்பட்டதுடன் இது உச்ச நிலையை அடைந்தது. எனினும், வெறும் 1.40 கோடி மக்களே இந்த பரந்த நிலப்பரப்பில் பரவிக் காணப்பட்டனர். ஒரு குறுகிய பயிர் விளைச்சல் பருவத்துடன் தானிய மகசூலானது மேற்குலகத்தில் இருந்ததை விட குறைவாகவே கிடைக்கப் பெற்றது. உருளைக் கிழங்கு வேளாண்மையானது இன்னும் பரவலாக்கப்படாமல் இருந்தது. இதன் விளைவாக மக்கள் தொகையின் பணியாளர்களில் பெரும் அளவினர் வேளாண்மையில் மட்டுமே ஈடுபட்டிருந்தனர். உருசியா கடல் வாணிபத்திலிருந்து இன்னும் தனித்து விடப்பட்டிருந்தது. இதன் உள்நாட்டு வணிகம், தொலைத்தொடர்பு மற்றும் உற்பத்தித் துறை ஆகியவை பருவ காலத்தைச் சார்ந்திருந்தன.  
பேதுரு உருசிய இராணுவத்தைச் சீர்திருத்தினார். உருசியக் கடற்படையை உருவாக்கினார். பேதுருவின் முதல் இராணுவ முயற்சிகளானவை உதுமானியத் துருக்கியர்களுக்கு எதிராக நடந்தன. அசோவ் பட்டணத்தைக் கைப்பற்றுவதன் மூலம் கருங்கடலில் ஓர் உருசிய வேறூன்றலை நிறுவுவது இவரது குறிக்கோளாக இருந்தது. இவரது கவனமானது பிறகு வடக்கு நோக்கித் திருப்பியது. வெள்ளைக் கடலில் ஆர்க்கேஞ்சலில் இருந்ததைத் தவிர்த்து ஒரு பாதுகாப்பான வடக்கு கடல் துறைமுகம் இல்லாத நிலையையே பேதுரு கொண்டிருந்தார். ஆர்க்கேஞ்சல் கடல் துறைமுகம் ஓராண்டுக்கு ஒன்பது மாதங்கள் உறைந்திருந்தது. பால்டிக் கடலுக்கான வழியானது அக்கடலை மூன்று புறங்களிலும் சூழ்ந்திருந்த நிலப்பரப்புகளைக் கொண்டிருந்த சுவீடனால் தடுக்கப்பட்டது. "கடலுக்கான ஒரு சன்னல்" எனும் பேதுருவின் குறிக்கோள்களானவை 1699-இல் சுவீடனுக்கு எதிராக போலந்து-லித்துவேனியப் பொதுநலவாயம் மற்றும் தென்மார்க்குடன் ஓர் இரகசியக் கூட்டணியை இவர் ஏற்படுத்துவதற்குக் காரணமானது. இது பெரும் வடக்குப் போருக்கு வழி வகுத்தது.  
சோர்வடைந்த சுவீடன் உருசியாவுடன் அமைதி வேண்டிய போது இப்போரானது 1721-ஆம் ஆண்டு முடிவுக்கு வந்தது. பின்லாந்து வளைகுடாவிற்குத் தெற்கு மற்றும் கிழக்கே அமைந்திருந்த நான்கு மாகாணங்களைப் பேதுரு பெற்றார். இவ்வாறாக கடலுக்கு வழி வேண்டிய தனது குறிக்கோளை இவர் உறுதி செய்தார். 1703-இல் அங்கு உருசியாவின் புதிய தலைநகராக உருவாகிய சென் பீட்டர்சுபெர்கு நகரத்தை ஏற்கனவே இவர் நிறுவியிருந்தார். பொதுநலவாயத்தில் உருசிய தலையீடானது அமைதி செசத்துடன் (பொதுநலவாய நாடாளுமன்றம்) அப்பகுதியில் 200 ஆண்டு காலத்திற்கு உருசியப் பேரரசு ஆதிக்கம் செலுத்தியதன் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. தன்னுடைய வெற்றிகளைக் கொண்டாட பேதுரு பேரரசர் என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார். உருசிய ஜார் ஆட்சியானது அதிகாரப்பூர்வமாக 1721-ஆம் ஆண்டு உருசியப் பேரரசாக உருவானது.  
பேதுரு தனது அரசாங்கத்தை அக்கால மேற்குலக மாதிரிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு மறு ஒருங்கிணைப்பு செய்தார். ஓர் ஒட்டு மொத்த அதிகாரமுடைய அரசாக உருசியாவை உருவாக்கினார். பழைய *போயர்* துமாவானது (உயர்குடியினரின் மன்றம்) செனட் எனும் சபையால் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டது. செயல்பாட்டு ரீதியில் அரசின் ஓர் அதியுயர் மன்றமாக உருவானது. கிராமப்புறப் பகுதியும் புதிய மாகாணங்கள் மற்றும் மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. தனது குறிக்கோள் வரி வசூலிப்பது என செனட் சபையிடம் பேதுரு குறிப்பிட்டார். மாறாக இவரது ஆட்சிக் காலத்தின் போக்கில் வரி வருவாய்களானவை மும்மடங்கானது.  
பழைய அரசாங்கத் துறைகளை இடமாற்றம் செய்வதற்காக சென் பீட்டர்சுபெர்கில் நிர்வாக அமைச்சகங்கள் நிறுவப்பட்டன. 1722-இல் பேதுரு தனது பிரபலமான தரநிலைகளின் அட்டவணை என்ற சட்டத்தை அறிவித்தார். அரசாங்க சீர்திருத்தத்தின் ஒரு பகுதியாக மரபுவழி திருச்சபையானது நாட்டின் நிர்வாக அமைப்புக்குள் பகுதியளவுக்கு இணைக்கப்பட்டது. செயல்பாட்டு ரீதியில் அரசின் ஒரு கருவியாக திருச்சபையை ஆக்கியது. பேதுரு திருச்சபை மதகுருமாரின் அலுவலகத்தை நீக்கினார். புனித சினோது என்றழைக்கப்பட்ட ஒட்டு மொத்த அமைப்பைக் கொண்டு இடமாற்றம் செய்தார். இந்த அமைப்பிற்கு ஓர் உபாசக அரசாங்க அதிகாரி தலைமை தாங்கினார். அனைத்து உயர்குடியினரும் அரசாங்க சேவையாற்ற வேண்டும் என்ற தனக்கு முந்தைய ஆட்சியாளர்களின் நிலையைப் பேதுரு தொடர்ந்து, அதிகப்படியாக்கினார்.  
அந்நேரத்தில் தெற்கில் ஒரு காலத்தில் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்த பாரசீக சபாவியப் பேரரசானது கடுமையான வீழ்ச்சியைச் சந்தித்திருந்தது. இதைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திய பேதுரு உருசிய-பாரசீகப் போரைத் (1722–1723) தொடங்கினார். உருசிய வரலாற்றாளர்களால் "பேரரசர் பேதுருவின் பாரசீகப் போர்ப் பயணம்" என்று இது அறியப்படுகிறது. காக்கேசியா மற்றும் காசுப்பியன் கடல் பகுதியில் உருசிய செல்வாக்கை நிறுவிய முதல் உருசியப் பேரரசராக இவர் உருவானார். காக்கேசியா மற்றும் பாரசீகத்தின் வடக்கு முதன்மை நிலப்பகுதியில் பல மாகாணங்கள் மற்றும் நகரங்களைக் கைப்பற்றி, குறிப்பிடத்தக்க அளவு வெற்றிகளைப் பெற்றதற்குப் பிறகு உருசியாவிடம் நிலப்பரப்புகளை அளிக்கும் நிலைக்கு சபாவியர்கள் தள்ளப்பட்டனர். எனினும், 12 ஆண்டுகள் கழித்து அனைத்து நிலப்பரப்புகளும் பாரசீகத்திடம் திருப்பியளிக்கப்பட்டன. இப்போது வசீகரமான இராணுவ மேதையான நாதிர் ஷாவால் பாரசீகம் தலைமை தாங்கப்பட்டிருந்தது. ரெசுது மற்றும் கஞ்சா ஒப்பந்தங்கள், இரு நாடுகளுக்கும் பொதுவான அண்டை எதிரியான உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிரான உருசிய-பாரசீகக் கூட்டணி ஆகியவற்றின் ஒரு பகுதியாக இவ்வாறு திருப்பியளிக்கப்பட்டது.  
பேரரசர் பேதுரு 1725-இல் இறந்தார். தனது வாரிசு யார் என்று அவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. ஆனால், அவரது ஆட்சிக் காலத்தின் முடிவின் போது உருசியா ஒரு மிகப் பெரிய சக்தியாக உருவாகியிருந்தது. முதலாம் பேதுருவுக்குப் பிறகு அவரது இரண்டாவது மனைவியான முதலாம் கேத்தரீன் பதவிக்கு (1725–1727) வந்தார். உயரதிகாரிகளின் ஒரு சக்தி வாய்ந்த குழுவிற்கு வெறுமனே ஓர் அடையாளத் தலைவியாக அவர் திகழ்ந்தார். அதற்குப் பிறகு பேதுருவின் சிறு வயது பேரன் இரண்டாம் பேதுருவும் (1727–1730), பிறகு பேதுருவின் உடன் பிறப்பின் மகளும், ஜார் மன்னர் ஐந்தாம் இவானின் மகளுமான அன்னா ஆட்சிக்கு (1730–1740) வந்தார். அன்னாவின் வாரிசு ஓர் ஆட்சி கவிழ்ப்பில் சீக்கிரமே பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்டார். முதலாம் பேதுருவின் மகளான எலிசபெத்து 1741 முதல் 1762 வரை ஆட்சி புரிந்தார். எலிசபெத்தின் ஆட்சிக் காலத்தின் போது உருசியா ஏழாண்டுப் போரில் பங்கெடுத்தது.