பிரூசு ஷா உடல் நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். இவரது ஆட்சியானது முகம்மது பின் துக்ளக்கின் ஆட்சியை விட மிதமான தன்மை உடையதாக இருந்ததென இவரது அரசவை வரலாற்றாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். பிரூசு ஷா ஆட்சிக்கு வந்த போது சுல்தானகமானது ஒரு வீழ்ச்சியடைந்த பொருளாதாரம், கைவிடப்பட்ட கிராமங்கள் மற்றும் பட்டணங்கள், மற்றும் தொடர்ச்சியான பஞ்சங்களால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. யமுனை-காகர் மற்றும் யமுனை-சட்லெஜ் ஆறுகளை இணைத்த ஒரு நீர்ப் பாசன கால்வாய், பாலங்கள் உள்ளிட்ட பல உட்கட்டமைப்பு திட்டங்களை இவர் கொண்டு வந்தார். இசுலாமிய வரலாற்றாளர்களான சிரிந்தி மற்றும் பிகாமத்கனி ஆகியோர் இக்காலகட்டம் குறித்த விரிவான விளக்கத்தைக் கொடுத்துள்ளனர். இந்த உள்நாட்டுப் போர்கள் முதன்மையாக சன்னி இசுலாமிய உயர்குடியினரின் வேறுபட்ட பிரிவினருக்கு இடையே திம்மிக்களுக்கு வரி விதிக்கவும், குடியான விவசாயிகளிடம் இருந்து வருவாயைப் பெறவும் இறையாண்மை மற்றும் நிலத்துக்கான தேடலாக நடைபெற்றன.  
பிரூசு ஷா துக்ளக்கின் விருப்பத்திற்குரிய பேரன் 1376இல் இறந்தான். இதற்குப் பிறகு பிரூசு ஷா ஷரியாவை அதற்கு முன்னர் இருந்திராத அளவில் வேண்டிப் பின்பற்றினார். இதற்கு இவரது வசீர்கள் உதவி புரிந்தனர். 1384ஆம் ஆண்டு இவருக்கு உடல் நலக்குறைவு ஏற்பட்டது. அந்நேரத்தில் பிரூசு ஷா துக்ளக்கை அதிகாரத்தில் 1351இல் அமர்த்திய முசுலிம் உயர்குடியினர் அனைவரும் இறந்திருந்தனர். அவர்களது வழித்தோன்றல்கள் செல்வத்தைப் பெற்றிருந்தனர். முசுலிம் அல்லாத விவசாயிகளிடம் இருந்து வரிகளைப் பெற உரிமைகளைக் கொண்டிருந்தனர். தில்லியின் ஒரு வசீராக இருந்த இரண்டாம் கான் சகான் பிரூசு ஷா துக்ளக்கின் விருப்பத்துக்குரிய வசீரான முதலாம் கான் சகானின் மகனாவார். 1368இல் தனது தந்தையின் இறப்பிற்குப் பிறகு அவர் அதிகாரத்திற்கு உயர்ந்திருந்தார். பிரூசு ஷா துக்ளக்கின் மகனான முகம்மது ஷாவுடன் இந்த இளம் வசீர் வெளிப்படையான பகையில் இருந்தார். மேற்கொண்ட அமீர்களை நியமித்து அவர்களுக்குச் அனுகூலங்கள் வழங்கிய போது வசீரின் சக்தியானது அதிகரித்தது. தன்னுடைய கொள்ளுப் பேரனை தனது வாரிசாக நியமிக்க சுல்தானை இவர் இணங்க வைத்தார். பிறகு, இரண்டாம் கான் சகான் பிரூசு ஷா துக்ளக்கை அவரது ஒரே எஞ்சியிருந்த மகனைப் பதவி நீக்கம் செய்ய இணங்க வைக்க முயற்சித்தார். தன்னுடைய மகனை நீக்குவதற்குப் பதிலாக சுல்தான் வாசீரை நீக்கினார். இதைத் தொடர்ந்து நடந்த பிரச்சினைகளானது முதலாம் உள்நாட்டுப் போருக்கு வழி வகுத்தது. வாசீர் கைது செய்யப்பட்டு மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். இதைத் தொடர்ந்து தில்லியிலும், அதைச் சுற்றிலும் ஒரு கிளர்ச்சியும், உள்நாட்டுப் போரும் நடந்தது. 1387ஆம் ஆண்டு முகம்மது ஷாவும் கூட வெளியேற்றப்பட்டார். 1388ஆம் ஆண்டு சுல்தான் பிரூசு ஷா துக்ளக்கும் இறந்தார். துக்ளக் கான் அதிகாரத்தைப் பெற்றார். ஆனால் சண்டையில் இறந்தார். 1389ஆம் ஆண்டு அபு பக்கர் ஷா அதிகாரத்தைப் பெற்றார். ஆனால் ஓர் ஆண்டுக்குள்ளாக இவரும் கூட இறந்து விட்டார். உள்நாட்டுப் போரானது சுல்தான் முகம்மது ஷாவின் கீழ் தொடர்ந்து. 1390ஆம் ஆண்டு வாக்கில் இரண்டாம் கான் சகானுடன் கூட்டணி வைத்திருந்த அல்லது கூட்டணி வைத்திருந்ததாக சந்தேகிக்கப்பட்ட அனைத்து முசுலிம் உயர்குடியினரும் பிடிக்கப்பட்டு மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படுவதற்கு இது இட்டுச் சென்றது. எனினும், அந்நேரத்தில் பெரும்பாலான இந்தியாவானது சிறு முசுலிம் சுல்தானகங்கள் மற்றும் இந்து இராச்சியங்களாக மாறியிருந்தது. 1394ஆம் ஆண்டு இலாகூர் பகுதி மற்றும் வடமேற்கு தெற்கு ஆசியாவில் (தற்போது பாக்கித்தான்) இருந்த இந்துக்கள் தங்களது சுயாட்சியை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினர். அவர்களைத் தாக்குவதற்காக முகம்மது ஷா பெரும் இராணுவத்தை ஒருங்கிணைத்தார். இதற்குத் தலைமைத் தளபதியாக தன்னுடைய மகன் உமாயூன் கானை நியமித்தார். சனவரி 1394ஆம் ஆண்டு தில்லியில் இதற்கான ஆயத்தங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த போது சுல்தான் முகம்மது ஷா இறந்தார். இவரது மகன் உமாயூன் கான் அதிகாரத்தைப் பெற்றார். ஆனால், இரண்டு மாதங்களுக்குள்ளாகவே கொலை செய்யப்பட்டார். உமாயூன் கானின் சகோதரரான நசீரல்தீன் மகுமூது ஷா அதிகாரத்தைப் பெற்றார். ஆனால் முசுலிம் உயர்குடியினர், வசீர்கள் மற்றும் அமீர்களிடமிருந்து சிறிதளவு ஆதரவையே இவர் பெற்றிருந்தார். துரந்தரரான தைமூர் தில்லி சுல்தானகத்தின் நான்கு இராணுவங்களைத் தோற்கடித்தார். இந்தப் படையெடுப்பின் போது தில்லிக்குள் தைமூர் நுழைந்த போது சுல்தான் மகுமூது கான் தப்பித்து ஓடினார். எட்டு நாட்களுக்குத் தில்லி சூறையாடப்பட்டது. அதன் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். 1,00,000க்கும் மேற்பட்ட கைதிகளும் கூட கொல்லப்பட்டனர்.  
தில்லி சுல்தானகத்தைக் கைப்பற்றியது தைமூரின் பெரும் வெற்றிகளில் ஒன்றாகும். ஏனெனில், அந்நேரத்தில் உலகின் மிகச் செல்வச் செழிப்பான நகரங்களில் ஒன்றாக தில்லி திகழ்ந்தது. தைமூரின் இராணுவத்திடம் தில்லி வீழ்ந்த பிறகு துருக்கிய-மங்கோலியர்களுக்கு எதிரான தில்லி குடிமக்களின் கிளர்ச்சிகளும் நடைபெற்றன. இதற்குப் பதிலடியாக நகர மதில்களுக்குள் குருதி தோய்ந்த படுகொலை நடத்தப்பட்டது. தில்லிக்குள் குடிமக்கள் கிளர்ந்தெழுந்து மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அதன் குடிமக்களின் அழுகிக் கொண்டிருந்த உடல்களின் நாற்றமானது நகரம் முழுவதும் வீசியது என்று கூறப்பட்டது. குடிமக்களின் தலைகளை வைத்துக் கோபுரங்கள் எழுப்பப்பட்டன. அவர்களது உடல்கள் பறவைகளுக்கு உணவாக தைமூரின் படை வீரர்களால் விடப்பட்டன. தில்லி மீதான தைமூரின் படையெடுப்பு மற்றும் அழிவானது இந்தியாவை இன்றும் ஆட்கொண்டிருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தொடர்ந்தது. தில்லியானது அது அடைந்த பெரும் இழப்பிலிருந்து கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மீள முடியாமல் இருந்தது.  
தான் திரும்பிச் செல்வதற்கு முன்னால் தைமூர் கிசிர் கானைத் தில்லியில் உள்ள தனது வைசிராயாக நியமித்தார் என்று நம்பப்படுகிறது. கிசிர் கான் துக்ளக் அரசமரபைத் தொடர்ந்து பதவிக்கு வந்த சையிது அரசமரபின் எதிர் கால நிறுவனராகக் கருதப்படுகிறார். தொடக்கத்தில் கிசிர் கான் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை முல்தான், தீபல்பூர் மற்றும் சிந்துவின் பகுதிகள் மீது மட்டுமே நிறுவ முடிந்தது. சீக்கிரமே இவர் துக்ளக் அரசமரபுக்கு எதிரான தன்னுடைய படையெடுப்பைத் தொடங்கினார். 6 சூன் 1414 அன்று தில்லிக்குள் வெற்றியாளராக நுழைந்தார்.