# இந்திய வரலாறு

## தொடக்க நவீன காலம் (1526–1858)

### இந்தியாவில் கிழக்கிந்திய நிறுவன ஆட்சி

ஆங்கிலேய கிழக்கிந்திய நிறுவனமானது 1600 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது. 1611 இல் இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்கரையில் மச்சிலிப்பட்டணத்தில் ஒரு தொழிற்சாலையை நிறுவியது மற்றும் 1612 இல் சூரத்தில் ஒரு தொழிற்சாலையை நிறுவ முகலாயப் பேரரசர் ஜஹாங்கீர் உரிமைகளை வழங்கியது ஆகியவற்றுடன் இது இந்தியாவில் காலூன்றியது. மேலும், தெற்கே விசயநகர ஆட்சியாளரிடமிருந்து இதே போன்ற ஓர் அனுமதியைப் பெற்றதற்குப் பிறகு 1640 இல் தென்கிழக்குக் கடற்கரையில் சென்னையில் ஓர் இரண்டாவது தொழிற்சாலையானது நிறுவப்பட்டது. தற்கால மும்பையில் (பாம்பே) இருந்த *பாம் பாகியா* சிறு தீவானது சூரத்தில் இருந்து வெகு தொலைவில் அமைந்திராத ஒரு போர்த்துகேய வணிக நிலையமாக இருந்தது. போர்த்துகலின் மன்னனின் மகளான கேத்தரீன் இங்கிலாந்தின் இரண்டாம் சார்லசுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்ட போது வரதட்சணையாக இது கொடுக்கப்பட்டது. பதிலுக்கு சார்லசு 1668 இல் நிறுவனத்திடம் பாம்பேயை குத்தகைக்குக் கொடுத்தார். இரு தசாப்தங்கள் கழித்து நிறுவனமானது கங்கையாற்று கழிமுகப் பகுதியில் ஒரு வணிக நிலையத்தை நிறுவியது. இக்காலத்தின் போது போர்த்துகேயர், டச்சு, பிரெஞ்சு மற்றும் டென்மார்க் நாட்டவர்களால் நிறுவப்பட்ட பிற நிறுவனங்களும் இதே போல துணைக்கண்டத்தில் விரிவடைந்து கொண்டிருந்தன.  
1757 ஆம் ஆண்டின் பிளாசி சண்டையில் ராபர்ட் கிளைவுக்குக் கீழான நிறுவனத்தின் வெற்றி மற்றும் 1764 இல் பக்சார் சண்டையில் (பீகாரில்) வெற்றி ஆகியவை நிறுவனத்தின் சக்தியை நிலை நிறுத்தின. வங்காளம், பீகார் மற்றும் ஒடிசாவின் *திவான்* அல்லது வருவாய் வசூலிப்பாளராக கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தை நியமிக்கும் நிலைக்கு முகலாயப் பேரரசர் இரண்டாம் ஷா ஆலம் தள்ளப்பட்டார். இவ்வாறாக நிறுவனமானது 1773 வாக்கில் கீழ் கங்கைச் சமவெளியின் பெரும் பகுதிகளின் நடைமுறை ரீதியிலான ஆட்சி அமைப்பாக உருவானது. பாம்பே மற்றும் மதராசைச் சுற்றியிருந்த இதன் நிலப்பரப்புகளை விரிவாக்க ஆணைகளும் கூட இதற்கு முன்னர் பெறப்பட்டிருந்தன. ஆங்கிலேய-மைசூர்ப் போர்கள் (1766–99) மற்றும் ஆங்கிலேய-மராத்தியப் போர்கள் (1772–1818) ஆகியவை சத்லஜ் ஆற்றுக்குத் தெற்கே இருந்த இந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டை நிறுவனம் பெறும் நிலைக்குக் காரணமானது. மராத்தியர்களின் தோல்வியுடன் எந்த ஓர் உள்நாட்டு சக்தியும் நிறுவனத்திற்கு ஓர் அச்சுறுத்தலாக விளங்கியது என்ற நிலை இல்லாமல் போனது.  
நிறுவனத்தின் சக்தி விரிவடைந்தது என்பது முதன்மையாக இரு வடிவங்களில் நடைபெற்றது. இதில் முதல் வடிவமானது இந்திய அரசுகளை வெளிப்படையாக இணைத்துக் கொள்வதாகும். இதைத் தொடர்ந்து அந்த அரசுக்குக் கீழ் இருந்த பகுதிகளானவை நிறுவனத்தின் நேரடி நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டன. இவை பிரித்தானிய இந்தியாவின் பகுதிகளாயின. வடமேற்கு மாகாணங்கள் (ரோகில்கண்ட், கோரக்பூர் மற்றும் தோவாப் பகுதிகளை உள்ளடக்கியது) (1801), தில்லி (1803), அசாம் (அகோம் பேரரசு 1828) மற்றும் சிந்து (1843) உள்ளிட்டவை இணைத்துக் கொள்ளப்பட்ட பகுதிகளில் உள்ளடங்கியிருந்தன. 1849-56 இல் நடந்த ஆங்கிலேய-சீக்கியப் போர்களுக்குப் பிறகு பஞ்சாப் பகுதி, வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணம் (1901-2010), மற்றும் காசுமீர் ஆகியவை இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டன (டல்கௌசி தலைமை ஆளுநராக இருந்த காலத்தில்). எனினும், காசுமீரானது உடனடியாக அமிர்தசரசு ஒப்பந்தத்தின் கீழ் சம்முவின் டோக்ரா அரசமரபினரிடம் விற்கப்பட்டது. இவ்வாறாக ஒரு மன்னர் அரசாக உருவானது. 1854 இல் பேரர் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. இதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து ஔத் அரசு இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது.  
அதிகாரத்தை நிறுவும் இரண்டாவது வடிவமானது ஒப்பந்தங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. இந்த ஒப்பந்தங்களில் இந்திய ஆட்சியாளர்கள் நிறுவனத்தின் ஆதிக்கத்தை ஒப்புக் கொள்வார். இதற்குப் பதிலாக வரம்புக்குட்பட்ட உட்புற தன்னாட்சியைப் பெறுவர். நிறுவனமானது நிதி பிரச்சனைகளுடன் செயல்பட்டு வந்ததன் காரணமாக, தன் ஆட்சிக்காக நிறுவனம் இத்தகைய *அரசியல்* அடியுதைவுக் கட்டுமானங்களை அமைக்க வேண்டியிருந்தது. மிக முக்கியமான இத்தகைய ஆதரவானது இந்திய ஆட்சியாளர்களுடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட *துணைப்படைத் திட்டங்களில்* இருந்து கிடைக்கப் பெற்றது.  
பதிலுக்கு நிறுவனமானது "இந்த அடிபணிந்த கூட்டாளிகளின் பாதுகாப்புக்குப் பொறுப்பேற்றது. பாரம்பரிய மரியாதை மற்றும் மதிப்பின் அறிகுறிகளுடன் அவர்களை நடத்தியது". மற்றும் பகவல்பூர் (1833) ஆகியவை திகழ்ந்தன. மேற்கு ஆப்கானித்தானில் பாரசீகத் திட்டங்களுக்கு உருசியாவின் ஆதரவை சமநிலைப்படுத்துவதற்காக கிழக்கிந்திய நிறுவனமானது பல்வேறு ஆப்கானிய ஆட்சியாளர்களுடனும், பஞ்சாபின் இரஞ்சித் சிங்குடனும் ஒப்பந்தங்களை ஏற்படுத்தியது. 1839 இல் முதலாம் ஆங்கிலேய-ஆப்கானியப் போரில் (1839-42) நிறுவனம் ஈடுபட்டது. எனினும், இந்தியாவில் பிரித்தானியர் தங்களது நிலப்பரப்பை விரிவாக்கிக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் நடு ஆசியாவில் உருசியாவும் தன்னுடைய நிலப்பரப்பை விரிவாக்கிக் கொண்டிருந்தது. 1863 மற்றும் 1868 ஆகிய ஆண்டுகளில் முறையே புகாரா மற்றும் சமர்கந்து ஆகிய நகரங்களைக் கைப்பற்றியது. இவ்வாறாக, நடு ஆசியாவில் பெரும் விளையாட்டு எனப்படும் பிரச்சினைகளுக்கான தளம் அமைக்கப்பட்டது.