# சிங்கப்பூர்

## வரலாறு

### பிரித்தானியக் குடியேற்றமாதல்

சுல்தான் உசேன் மற்றும் தெங்கு அப்துல் இரகுமான் ஆகியோர் அனுமதியளித்துள்ளனர் என்று பர்குவர் குறிப்பிடுகிறார்.]]28 சனவரி 1819 அன்று பிரித்தானிய ஆளுநரான இசுடாம்போர்டு இராஃபிள்சு சிங்கப்பூருக்கு வருகை புரிந்தார். புதிய துறைமுகத்துக்கான ஓர் இயற்கையான தேர்வாக இத்தீவை சீக்கிரமே அடையாளம் கண்டார். இத்தீவானது அந்நேரத்தில் இடச்சுக்காரர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த சொகூர் சுல்தான் தெங்கு அப்துல் இரகுமான் மற்றும் பூகிஸ் மக்களால் பெயரளவுக்கு ஆளப்பட்டு வந்தது. எனினும், சுல்தான் உட்பிரிவுச் சண்டைகளால் பலவீனமடைந்து இருந்தார்: தெங்கு அப்துல் இரகுமானுக்கு சொகூரின் தெமெங்கோங்காக இருந்த அப்துல் இரகுமானும், அவரது அதிகாரிகளும் இரியாவு தீவுக் கூட்டத்தின் பெனியேங்கத் தீவில் சொந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறி வாழ்ந்து வந்த சுல்தானின் அண்ணனான தெங்கு லாங்கிற்கு விசுவாசம் உடையவர்களாக இருந்தனர். தெமெங்கோங்கின் உதவியுடன் இராஃபிள்சு தெங்கு லாங்கைச் சிங்கப்பூருக்குக் கள்ளக் கடத்தல் மூலம் கொண்டு வந்தார். சுல்தான் உசேன் என்ற பட்டத்தின் கீழ் சொகூரின் உரிமை கொண்ட சுல்தானாக தெங்கு லாங்கை அங்கீகரிக்கவும், அவருக்கு ஆண்டு தோறும் மற்றும் தெமெங்கோங்கிற்கு மற்றுமொரு ஐக் கொடுக்க இராஃபிள்சு முன் வந்தார்; பதிலுக்கு, சுல்தான் உசேன் சிங்கப்பூரில் ஒரு வணிக நிலையத்தை நிறுவும் உரிமையைப் பிரித்தானியருக்குக் கொடுக்க வேண்டும். இவ்வாறாக சிங்கப்பூர் ஒப்பந்தமானது 6 பெப்பிரவரி 1819 அன்று கையொப்பமிடப்பட்டது.  
150 ஆண்டுகளுக்கு சிங்கப்பூர் ஆற்றில் அமைந்திருந்தது. இதன் பண்டைக் கால மற்றும் தொடக்க கால காலனி ஆட்சியாளர்களுக்கு இருப்பிடமாகக் கெனிங் மலைக் கோட்டை (நடுவில் உள்ளது) திகழ்ந்தது.]]  
1824இல் சுல்தானுடனான ஒரு மேற்கொண்ட ஒப்பந்தமானது ஒட்டு மொத்தத் தீவும் பிரித்தானியப் பேரரசின் ஒரு பகுதியாக மாறுவதற்கு வழி வகுத்தது. 1826இல் அப்போது பிரித்தானிய இந்தியாவின் அதிகார வரம்பிற்குக் கீழான நீரிணைக் குடியேற்றங்களின் பகுதியாக சிங்கப்பூர் உருவானது. 1836இல் மாகாணத் தலைநகராக சிங்கப்பூர் உருவானது. இராஃபிள்சு வருவதற்கு முன்னர் இத்தீவில் வெறும் சுமார் 1,000 மக்கள் மட்டுமே வாழ்ந்து வந்தனர். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பூர்வீக மலாய் மக்களாகவும், அவர்களுடன் சிறு எண்ணிக்கையிலான சீனர்களும் வாழ்ந்து வந்தனர். 1860 வாக்கில் மக்கள் தொகையானது 80,000க்கும் மேல் அதிகரித்தது. இதில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் சீனர்களாக இருந்தனர். 1867இல் நீரிணைக் குடியேற்றங்களானவை பிரித்தானிய இந்தியாவிலிருந்து தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டன. பிரித்தானியாவின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தன. பிறகு 1890களில் மலேசியா மற்றும் சிங்கப்பூரில் தொய்வகத் தொழில் துறையானது நிறுவப்பட்ட நேரத்தில், மரத்தில் இருந்து தொய்வகம் எடுத்தல் மற்றும் ஏற்றுமதிக்கான ஓர் உலகளாவிய மையமாக இத்தீவானது உருவானது. ஒரு முசுலிம் அரசான உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிராகச் சண்டையிட அவர்கள் அனுப்பப்படப் போவதாக வந்த செய்திகளை அறிந்ததற்குப் பிறகு சிப்பாய்கள் கிளர்ச்சி செய்தனர். தங்களது அதிகாரிகள் மற்றும் பல பிரித்தானியக் குடிமக்களைக் கொன்றனர். அதற்குப் பிறகு சொகூர் மற்றும் மியான்மரில் இருந்து வந்த முசுலிம் அல்லாத துருப்புகளால் இக்கிளர்ச்சியானது ஒடுக்கப்பட்டது.  
முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு சிங்கப்பூரைத் தற்காக்கும் உத்தியின் ஒரு பகுதியாக ஒரு பெரிய சிங்கப்பூர் கடற்படைத் தளத்தைப் பிரித்தானியர் கட்டமைத்தனர். உண்மையில் 1921ஆம் ஆண்டு அறிவிக்கப்பட்டிருந்த இதன் கட்டுமானமானது ஆகத்து 1931இல் மஞ்சூரியா மீது சப்பானியர் படையெடுக்கும் வரை ஒரு மெதுவான வேகத்திலேயே நடைபெற்றது. இதற்கு செலவு பிடித்தது. 1938ஆம் ஆண்டு வரை இது முழுவதுமாகக் கட்டி முடிக்கப்படவில்லை. இருந்த போதிலும் நீரை வெளியேற்றிக் கப்பலைப் பழுது பார்க்கக் கூடிய உலகின் மிகப் பெரிய கப்பல் நிறுத்தும் இடமாகவும், மூன்றாவது மிகப் பெரிய மிதக்கும் கப்பல் நிறுத்துமிடமாகவும் இவ்விடம் திகழ்ந்தது. ஒட்டு மொத்த பிரித்தானியக் கடற்படைக்கும் ஆறு மாதங்களுக்கு பயன்படத் தேவையான எரிபொருள் கொள்கலன்களையும் இது கொண்டிருந்தது. சிலோசோ கோட்டை, கெனிங் கோட்டை மற்றும் லேப்ரடார் ஆகிய இடங்களில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த கனமான 15 அங்குலக் (380 மி. மீ.) கடற்படைத் துப்பாக்கிகள், மேலும் தெங்கா விமானப்படைத் தளத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு வேத்தியல் விமானப் படை தளம் ஆகியவற்றால் இத்தளமானது தற்காக்கப்பட்டது. இத்தளத்தைக் "கிழக்கின் ஜிப்ரால்ட்டர்" என்று வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் குறிப்பிட்டார். இராணுவ ஆலோசனைகளில் இத்தளமானது பெரும்பாலும் வெறுமனே "சூயசுக்குக் கிழக்கே" என்று குறிப்பிடப்பட்டது. எனினும், பிரித்தானிய மையக் கப்பல் குழுவானது ஐரோப்பாவிலேயே நிலை நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. ஆசியாவில் தங்களது பகுதிகளைப் பாதுகாக்க ஓர் இரண்டாவது கப்பல் குழுவைக் கட்டமைக்க பிரித்தானியரால் நிதி செலவழிக்க இயலவில்லை. நெருக்கடி நிலை நிகழும் போது சிங்கப்பூருக்கு உடனடியாக மையக் கப்பல் குழுவானது பயணிக்க வேண்டும் எனத் திட்டம் வகுக்கப்பட்டிருந்தது. இதன் விளைவாக 1939ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் உலகப் போர் வெடித்ததற்குப் பிறகு இக்கப்பல் குழுவானது பிரித்தானியாவைத் தற்காப்பதற்காக முழுவதுமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இது சப்பானியப் படையெடுப்புக்கு இலக்காகக் கூடியதாக சிங்கப்பூரை விட்டு விட்டது.