# இந்தியாவில் வங்கித்தொழில்

## தாராளமயமாக்குதல்

1990 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தில், அப்போதைய நரசிம்மராவ் அரசாங்கம் தாராளமயம் ஆக்கும் கொள்கையை செயல்படுத்தியது. அதன்படி சிறு எண்ணிக்கையில் தனியார் வங்கிகள் அமைக்க உரிமம் வழங்கியது. இவை *புதிய தலைமுறை தொழில்-நுட்ப வங்கிகள் * என்று வழங்கின. அந்த வரிசையில், குளோபல் டிரஸ்ட் வங்கி (முதன் முதலாக தோன்றிய புதிய தலைமுறை வங்கி) மேலும் பின்னர் ஓரியண்டல் பேங்க் ஆஃப் காமர்ஸ் உடன் இணைந்தது, ஆக்சிஸ் வங்கி (துவக்கத்தில் யுடிஐ பேங்க்), ஐசிஐசிஐ வங்கி மற்றும் எச்டிஎப்சி வங்கி ஆகிய வங்கிகள் அடங்கும். இத்தகைய புதிய நடவடிக்கை, இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் துரித வளர்ச்சியுடன் சேர்ந்து, அரசாங்க வங்கிகள், தனியார் வங்கிகள் மற்றும் அந்நிய வங்கிகள் ஆகிய மூன்று பிரிவு வங்கிகளின் வலுவான பங்களிப்புடன் துரித வளர்ச்சியடைந்து வந்த இந்திய வங்கித்துறைக்கு மறு வலுவூட்டியது.  
அயல் நாட்டினரின் நேரடி முதலீடுகளுக்கான விதிமுறைகளைத் தளர்த்துவதற்கான திட்டத்துடன் இந்திய வங்கித்தொழிலின் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை அமைந்தது. இதன் மூலம் அயல் நாட்டு முதலீட்டாளர்கள் தற்போதைய 10%ஐ விட அதிகமாக வாக்குரிமை வழங்கலாம். இது, தற்சமயம் சில வரம்புகளுடன் 74% வரை எட்டியுள்ளது.  
இந்த புதிய கொள்கை இந்தியாவில் வங்கித்துறையை முற்றிலுமாகக் குலுக்கியது. வங்கியாளர்கள், இதுநாள் வரை 4-6-4 (கடன் வாங்குதல் 4%; கடன் கொடுத்தல் 6%; 4 மணிக்கு வீடு திரும்புதல்) என்ற செயல்முறைக்குப் பழக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த புதிய அலை பாரம்பரிய வங்கிகளின் பணியில் நவீன தோற்றத்தையும், தொழில்-நுட்ப அறிவுமுறைகளையும் அறிமுகப்படுத்தியது. இவையெல்லாம் இந்தியாவில் சில்லறை வணிகம் பெருக வைத்தது. மக்கள் அவர்களின் வங்கிகளிடமிருந்து அதிகமாகக் எதிர்பார்ப்பது மட்டுமன்றி அவற்றிடமிருந்து அதிகமாக பெற்றுக் கொள்ளவும் செய்தனர்.  
2007-களில் தனியார் வங்கிகளுக்கும் அயல் நாட்டு வங்கிகளுக்கும் இந்திய கிராமங்களைச் சென்றடைவது ஒருபெரும் சவாலாகவே இருந்தது. பொதுவாக வழங்கல், பொருள் வரிசை, மற்றும் இலக்கை அடைதல் ஆகியவற்றில் இந்திய வங்கித்தொழில் நன்கு முதிர்ச்சி பெற்றுள்ளது. சொத்துகள் தரம் மற்றும் போதிய மூலதன வசதி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், அவற்றின் வட்டாரத்த்தில் உள்ள மற்ற வங்கிகளைக் காட்டிலும் இந்திய வங்கிகள் தூய்மையான, வலிமையான, மற்றும் வெளிப்படையான கையிருப்புநிலை ஏடுகளை வைத்துள்ளன. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி குறைந்த பட்ச அரசுத் தலையீடு கொண்ட ஒரு தன்னாட்சி அமைப்பாகும். இந்திய ரூபாயை பொறுத்த மட்டில் இந்தியாவின் கொள்கையானது, எந்த குறிப்பிட்ட நாணய மாற்று விகிதமுமின்றி அதன் நிலையற்ற தன்மையைக் கையாள்வதாகும் - பெரும்பாலும் இதுவே உண்மையுமாகும்.  
இந்தியப் பொருளாதாரம், குறிப்பாக சேவைப் பிரிவு, சில காலத்திற்கு வளர்ச்ச்சியடைந்து வலிமையாக இருப்பதை எதிர்பார்க்கும் தருவாயில், வங்கிச் சேவைகளுக்கு, குறிப்பாக சில்லறை வங்கி சேவை, அடமானம், மற்றும் முதலீட்டு சேவைகளுக்கான தேவைகளும் வலுவாக இருக்குமென்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. நிறுவனங்களிடையே சேர்க்கை, மற்றும் கையகப்படுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் ஊக்கம் பெற்றன.  
மார்ச் 2006 ஆம் ஆண்டில், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி வார்பர்க் பின்க்கசுக்கு கோடக் மகிந்திரா வங்கியில் (ஒரு தனியார் துறை வங்கி) தனது பணயப் பிணைப்பை 10% அதிகரித்துக் கொள்ள அனுமதி வழங்கியது. ஒரு முதலீட்டாளர் தனியார் துறை வங்கியில் பணயப் பிணைப்பை 5% மேலாக அதிகரித்துக் கொள்ள அனுமதி வழங்கியது. இதுவே முதல்முறையாகும். ஏனெனில், எந்த ஒரு தனியார்துறை வங்கியிலும், 5% மேற்பட்ட பணயப் பிணைப்புகள் தம்மால் மதிப்பீடு செய்யப்பட வேண்டுமென்று 2005 ஆம் ஆண்டில் ஆர்பிஐ சில நெறிமுறைகளை அறிவித்தது.  
வீட்டுக்கடன், வாகனக்கடன் மற்றும் தனியார் கடன்களை வசூலிக்கும் முயற்சியில் அரசு-சார்பில்லாத வங்கிகள் வன்முறையாகச் செயல்படுவதாக சமீப ஆண்டுகளாக விமரிசகர்கள் கண்டனம் தெரிவித்தனர். வங்கிக்கடன் வசூல் முயற்சிகளால், வாங்கிய கடனைத் திரும்பச் செலுத்த சக்தியற்றவர்கள் தற்கொலைக்குத் தூண்டப்படுகின்றனர் என்று செய்திப்பத்திரிகை அறிக்கைகள் வெளியிட்டன.