14 சூலை புரட்சி என்று அறியப்படும் ஒரு முறைமையற்ற ஆட்சி மாற்றமானது 1958-ஆம் ஆண்டு பிரிகேடியர் செனரலும், தேசியவாதியுமான அப்த் அல்-கரீம் காசிமால் தலைமை தாங்கப்பட்டது. அரசாங்கப் படைகளால் இக்கிளர்ச்சி நொறுக்கப்பட்டது. 1961-இல் குவைத்துக்கு விடுதலை கிடைத்த போது காசிம் குவைத்தை ஈராக்கின் ஒரு பகுதி என்று உரிமை கோரினார். ஈராக்கு-குவைத்து எல்லையில் ஐக்கிய இராச்சியம் தனது துருப்புக்களை நிலை நிறுத்தியது. இது காசிமைப் பின் வாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளியது.  
பெப்பிரவரி 1963 ஆட்சிக் கவிழ்ப்பில் காசிம் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறியப்பட்டார். பாத் கட்சியானது அதிகாரத்துக்கு வந்தது. எனினும், இக்கட்சியின் பிரிவுகளுக்குள்ளான உட்சண்டையானது நவம்பரில் மற்றொரு ஆட்சிக் கவிழ்ப்புக்குக் காரணமானது. இந்த மாற்றமானது கர்னல் அப்துல் சலாம் ஆரிப்பை அதிகாரத்திற்குக் கொண்டு வந்தது. பாத் கட்சியானது மீண்டும் அதிகாரத்திற்கு வந்தது. ஈராக்கின் அதிபராக அகமது அசன் அல்-பக்கீர் பதவியேற்றார். ஈராக்கின் அசிரிய, யூத சமூகங்களுடன் இணக்கமாகச் செல்லும் முயற்சியையும் இவரது அரசாங்கம் மேற்கொண்டது. 1970-களில் அசிரியர்களின் பண்பாட்டு உரிமைகளை அரசாங்கம் அங்கீகரித்தது. அவர்களுக்கு ஆதரவு வழங்கியது. புலம் பெயர்ந்திருந்த ஈராக்கிய யூதர்களுக்கும் அரசாங்கம் மீண்டும் ஈராக்கிற்கு வருமாறு 1975-இல் அழைப்பு விடுத்தது. ஈராக்கிற்கு இலவசக் கல்வி மற்றும் மருத்துவத்தை வழங்கிய தேசிய அளவிலான திட்டத்தை சதாம் முன்னெடுத்தார். 1974-இல் இரண்டாவது ஈராக்கு-குர்து போரானது தொடங்கியது. சாட் அல் அராப் ஆற்றில் ஈரானுடன் எல்லைப்புறச் சண்டைகள் ஏற்பட்டன. குர்து போராளிகளுக்கு ஈரான் ஆதரவளித்தது. 1975-இல் முகம்மது ரிசா சா பகலவி மற்றும் சதாமுக்கு இடையில் அல்சியர்சு ஒப்பந்தமானது செய்யப்பட்டது. இது இந்தச் சண்டையைத் தீர்த்து வைத்தது. குர்து மக்களுக்கான ஆதரவை ஈரான் விலக்கிக் கொண்டது. இப்போரில் அவர்கள் தோல்வியடைவதற்கு இது காரணமானது. 16 சூலை 1979 அன்று சதாம் அதிபரானார். புரட்சிகர ஆணை மன்றத்தின் தலைவராக சூலை 1979-இல் பதவியேற்றார். அப்போது ஈராக்கின் உச்சபட்ச செயல்பாட்டு அமைப்பாக இது திகழ்ந்தது. ஆனால், இரு ஆண்டுகளுக்குள்ளாக இழந்த நிலப்பரப்புகளில் அனைத்தையும் ஈரான் மீண்டும் கைப்பற்றியது. அடுத்த ஆறு ஆண்டுகளுக்கு ஈரான் தாக்குதலில் இறங்கியது.<sup>[*page needed*]</sup> 1981-இல் ஈராக்கில் ஓர் அணு ஆயுத உலையை இசுரேல் அழித்தது. அசிரிய கிளர்ச்சியின் தலைவர்கள் பிடிக்கப்பட்டு பகுதாதுவில் மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். 2 ஆகத்து 1990 அன்று ஈராக்கியப் படைகள் குவைத்து மீது படையெடுத்தன. ஈராக்கின் 19-ஆவது ஆளுநராகமாகக் குவைத்தை இணைத்துக் கொண்டன. இது வளைகுடாப் போரைத் தொடங்கி வைத்தது. இதன் விளைவாக குர்துகளுக்குத் தன்னாட்சி வழங்கப்பட்டது. சதாமின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து இப்பகுதி வெளியேறியது. 2002-இல் ஈராக்கிற்கு எதிராக ஐக்கிய அமெரிக்க இராணுவத்தைப் பயன்படுத்த அதிகாரமளிக்க ஐக்கிய அமெரிக்க பேரவையில் இரு கட்சிகளும் ஓர் இணைந்த தீர்மானத்தை நிறைவேற்றின. ஐ நா பாதுகாப்பு அவையும் தீர்மானம் 1441-ஐ நிறைவேற்றியது. 20 மார்ச்சு 2003 அன்று ஐக்கிய அமெரிக்காவால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட அதன் கூட்டணி நாடுகளின் அணியானது ஈராக்கு மீது படையெடுத்தது. தன் பேரழிவு ஆயுதங்கள் தயாரிக்கும் திட்டத்தைக் கைவிடுவதில் ஈராக்கு தோல்வியடைந்தது என்ற காரணத்தைக் கூறிப் படையெடுத்தது. 9 ஏப்பிரல் அன்று கூட்டணிப் படைகள் பகுதாதுவைக் கைப்பற்றின. ஈராக்கின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றன. சதாமைப் பதவியிலிருந்து நீக்கின. இப்படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து ஈராக்கை ஆள்வதற்கு கூட்டணியின் தற்காலிக அதிகார அமைப்பை ஐக்கிய அமெரிக்கா நிறுவியது. மே 2003-இல் இதன் தலைமை செயலதிகாரியான எல். பால் பிரேமர் புதிய ஈராக்கிய அரசாங்கத்திலிருந்து பாத் கட்சியின் உறுப்பினர்களை வெளியேற்றவும், ஈராக்கிய இராணுவத்தைக் கலைக்கவும் ஆணைகளை வெளியிட்டார். பெரும்பாலும் சன்னி பிரிவு ஈராக்கியர்களைக் கொண்டிருந்த இராணுவத்தை இந்த முடிவானது கலைத்தது. நாட்டின் முந்தைய அரசாங்க அதிகாரிகளில் பலரை இது ஒதுக்கியது. இதில் 40,000 பள்ளி ஆசிரியர்களும் அடங்குவர். இவர்கள் தங்களது பணியைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக வெறுமனே இணைந்திருந்தனர். ஓர் அதிகார வெற்றிடமும், படையெடுப்புக்குப் பிந்தைய அமளியான சூழ்நிலை ஏற்படுவதற்கும் இது காரணமானது. 2003-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் சிகாதியக் குழுக்கள் கூட்டணிப் படைகளை இலக்காக்கித் தாக்கத் தொடங்கின. ஈராக்கின் அபு கிரைப் சிறைச் சாலையில் ஐக்கிய அமெரிக்கப் படைகளால் கைதிகள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டது போன்ற அதிர்ச்சியளிக்க கூடிய நிகழ்வுகள் பிந்தைய 2003-ஆம் ஆண்டில் வெளியுலகுக்குத் தெரிய ஆரம்பித்தன. ஆகத்து 2003-இல் நசப் நகரில் மொகம்மது பக்கீர் அல்-அக்கீம் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டார். முக்ததா அல்-சதரால் 2003-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு போராளிக் குழுவான மகதி இராணுவமானது ஏப்பிரல் 2004-இல் கூட்டணிப் படைகளை எதிர்த்து சண்டையிடத் தொடங்கியது. 2004-ஆம் ஆண்டானது போராளிகள் ஒருவருக்கு ஒருவர் எதிராகவும், சூன் 2004-இல் அமைக்கப்பட்ட புதிய ஈராக்கிய இடைக்கால அரசாங்கத்துக்கு எதிராகவும், மற்றும் கூட்டணிப் படைகளுக்கு எதிராகவும், மேலும் ஏப்பிரல் மற்றும் நவம்பரில் முறையே முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் பல்லுயா யுத்தத்தில் சண்டையிடுவதையும் கண்டது.  
2005-ஆம் ஆண்டில் ஆட்சிக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் அதிகரிக்கத் தொடங்கின. 2006 வாக்கில் சண்டையானது தொடர்ந்தது. அதன் மிக உயர்ந்த வன்முறைகளின் நிலைகளை அடைந்தது. ஐக்கிய அமெரிக்க இராணுவத்தால் நடத்தப்பட்ட அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய, மேலும் பல போர்க் குற்றங்கள் பொது மக்களுக்குத் தெரிய வந்தன. துசைல் படுகொலைக்குக் காரணமானவர் என்று கூறி மானுடத்துக்கு எதிரான குற்றங்களைச் செய்ததாகக் கூறி சதாம் உசேன் தூக்கிலிடப்பட்டார். சமய மற்றும் இன சிறுபான்மையினரான கிறித்தவர்கள், மந்தேயியர், யசீதியர் மற்றும் யூதர்கள் ஆகியோர் தாக்குதலுக்குள்ளாயினர். தப்பியோடத் தொடங்கினர். தேவாலயங்கள் தாக்குதலுக்கு இலக்காயின. 2007-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில் ஈராக்கில் வன்முறையானது குறையத் தொடங்கியது. குர்திசுதான் தொழிலாளர் கட்சியின் செயல்பாடுகளுக்கு எதிராக வடக்கு ஈராக்கிற்குள் துருக்கி ஊடுருவியது. 2008-இல் சண்டை தொடர்ந்தது. ஈராக்கின் புதிதாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஆயுதப் படைகள் போராளிகளுக்கு எதிராகத் தாக்குதல்களைத் தொடங்கின. 2009-ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் நகரங்களிலிருந்து ஐக்கிய அமெரிக்கா பின் வாங்கியதைத் தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில் குற்றங்களும், வன்முறைகளும் தொடக்கத்தில் அதிகரிக்கத் தொடங்கின. ஆனால், தொடக்கத்தில் வன்முறை அதிகரித்த போதும், நவம்பர் 2009-இல் உள்துறை அமைச்சகத்தின் அதிகாரிகள் 2003-ஆம் ஆண்டின் படையெடுப்பிலிருந்து ஈராக்கில் குடிமக்களின் இறப்பு எண்ணிக்கையானது அதன் மிகக் குறைந்த அளவை அடைந்துள்ளதாக அறிவித்தனர்.  
ஆகத்து 31, 2010 அன்று ஈராக்கில் தங்களது சண்டையிடும் நடவடிக்கையை ஐக்கிய அமெரிக்கப் படைகள் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தன. திசம்பர் 15, 2011 அன்று போரானது அதிகாரப்பூர்வமாக முடிவுக்கு வந்தது. ஈராக்கு மீதான பொருளாதாரத் தடைகளானவை தற்போது நீக்கப்பட்டன. பேரழிவு ஆயுதங்களை ஈராக்கு கொண்டிருந்தது மற்றும் அல் கொய்தா இயக்கத்துடன் சதாம் உசேனுக்குத் தொடர்புகள் இருந்தன ஆகிய குற்றச்சாட்டுகள் நடுவண் ஒற்று முகமை மற்றும் பிரித்தானிய அரசாங்கத்தால் கொடுக்கப்பட்ட ஆவணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு சாட்டப்பட்டன. இவை பின்னாட்களில் நம்பிக்கைக்குரியவை அல்ல என்று நிரூபிக்கப்பட்டது. உண்மையில் ஐக்கிய அமெரிக்காவானது தன் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பகுதிகளை விரிவாக்கும் தேசிய விருப்பங்களை தான் இப்போரில் பின்பற்றியது என்று வாதிடப்பட்டது. ஈராக்கு அமைதியான காலத்திலிருந்த சதாம் உசேனின் சகாப்தம் குறித்து ஈராக்கியர்கள் மத்தியில் நேர் மறையான மரபு மற்றும் பழமையான நினைவுகளை இது அதிகரித்தது. ஈராக்கில் நடைபெற்ற போரானது 1.50 இலட்சம் முதல் 12 இலட்சம் வரையிலான ஈராக்கியர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும், 92 இலட்சம் மக்கள் இடம் பெயருவதற்கும், மற்றும் 47 இலட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் மிதமான அல்லது கடுமையான உணவுக்குப் பாதுகாப்பற்ற நிலையை அடைவதற்கும் காரணமாகியது. உலகளவில் இப்போரானது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. உலகம் முழுவதும் இப்போரானது கடுமையான விமர்சனத்துக்குள்ளானது.  
ஐக்கிய அமெரிக்க துருப்புகள் திரும்பப் பெறப்பட்டதற்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு எதிரான சண்டையானது தொடர்ந்தது. ஈராக்கு அரசியல் நிலையற்ற தன்மை காரணமாக பாதிப்புக்குள்ளானது. 2011-ஆம் ஆண்டின் பிந்தைய பகுதி மற்றும் 2012-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கப் பகுதியில் பல வாரங்களுக்கு ஈராக்கிய தேசிய இயக்கமானது நாடாளுமன்றத்தைப் புறக்கணித்தது. 2012 மற்றும் 2013-இல் வன்முறையின் அளவுகளானவை அதிகரித்தன. சிரிய உள்நாட்டுப் போரை அதிகரித்து வந்த நிலையாக மேலோட்டமான காரணமாகக் கூறி ஈராக்குக்குள் இருந்த ஆயுதமேந்திய குழுக்கள் சண்டையிட்டன. சிரியாவில் சண்டையிட ஈராக்கியர்கள் எல்லை தாண்டிச் சென்றனர்.