இங்கு ஏற்புடையதாகத் தோன்றும் பின்வரும் உரைப் பகுதி அ. க. சுப்பிரமணியம் அவர்களால் எழுதப்பட்டு 1954 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட **மொழிபெயர்ப்புக் கலை** எனும் நூலிலிருந்து பெறப்பட்டது.  
:: எமது முன்னோர் எச்சமயத்தைச் சேர்ந்தவராயினும் தம் தமிழ்ப்பற்றை விடவில்லை. திசைச் சொற்கள் பற்றிய இலக்கண விதியை அவர்கள் கைவிடவில்லை. அவர்கள் எமக்கு அள்ளித்தந்தது, தித்திக்கத் தேன் ஊறும் கனிரசப் பாயசம். ஆனால் நமது இன்றைய கலையுணவென்ன? கழிவு மரக்கறிகளைப் பதம் செய்யாது காய்ச்சி “சாம்பார்” என்பதற்குத் தானும் யோக்கியம் இல்லாத அதற்குப்பாயசம் என்று பெயர் கொடுத்து எம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்ளுகிறோம். அவ்வளவுடனும் தான் நாம் திருப்திப்படாது எம்முன்னோர் செய்தனவற்றிலும் திருத்தப்புகுந்து இடர்ப்படுகிறோம். முன்பெல்லாம் Police என்பதற்கு பொலிசார், பொலிசுக்கார்ரன் என்றார்கள். நாமோ இப்போது பொலீஸ் என்று நாக்கு நுனியை மோவாய்க் கட்டைக்குள் அழுத்தி “ஸ்” விடுகிறோம். Advocate என்பதற்கு அப்புக்காத்து என்று தமிழாகச் சொன்னார்கள். நாமோ இப்போது “அட்வகேட்” என்று சொல்லி எமக்கும் பொதுசனங்களுக்குமிடையே ஒரு தடித்த இரும்புத்திரையை இட்டு விடுகிறோம். நாம் பல கருமங்களில் ஆங்கிலேயரைப் பார்த்துக் கண்டபாவனையிற்கொண்டை முடிக்கின்றோம். ஆனால் இக்கருமத்தில் அவர்கள் கையாளும் நல்ல முறையினைப் பின்பற்றத் தயங்குகிறோம். “சுருட்டு”, “கட்டுமரம்”, “சட்டி”, “நீர்கொழும்பு”, “அணைக்கட்டு”, “இஞ்சிவேர்”, “வெற்றிலை”, “மிளகு தண்ணீர்” என்பன தமிழ்ச் சொற்கள். இவற்றை ஆங்கிலன் தனது மொழியில் Churuddu, Kaddumaram, Chaddy, Neercolumbu, Anaikaddu, Inchiver, Vettilai, Milagu Thanneer என்கிறானா? தன்னிடம் இல்லாது தனக்கு வேண்டிய இவற்றை எடுத்துக்கொண்ட அவன் தனது மொழிமரபில் Cheroot, Catamaran, Chatty, Negombo, Anicut, Gingerfer, Betel, Mulligatawny என்கிறான்.  
:: இப்படித்தான் மற்ற மொழியாளரும் செய்ய நாம் மாத்திரம் இன்னும் அடிமைப்புத்தி தடித்திருக்கிறோம்.  
:: ... இவ்வாறாகப் புதுக்கருத்துக்கள் பொலிந்துள்ள Commission, Nurse, Hospital, Bus, Fiscal, Warrant போன்ற சொற்களைச் சாமானிய மக்களும் புரிந்துகொள்ளும் முறையில் கொமிசன், நேசு, ஆசுப்பத்திரி, வசு, பிசுக்கால், விறாந்து என்று திசைச் சொற்களாக்கி தமிழுடன் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். அப்படிச் செய்வது பிழையல்ல என்பதே அறிஞரின் அபிப்பிராயம். “கொமிஷன்”, “நர்ஸ்” என்று கூறுவதும் மரபாகாது. இதுபற்றி இன்னொன்றையும் இச்சந்தர்ப்பத்திற் கூறுவது பொருத்தமாகும். அது “ர்” உச்சரிப்புறுத்தல் பற்றியது. ஆங்கிலர் இந்தியாவைக் கைப்பற்றிய அந்தக்காலத்திலே அங்கு தாபிக்கப்பட்ட ஆங்கிலக் கலாசாலைகளுக்கு ஆசிரியர்களாக வந்தவர்களில் அனேகர் இசுக்கோதுலாந்துவாசிகள். அவர்களின் உச்சரிப்பு ஆங்கிலரின் உச்சரிப்புக்கு வித்தியாசமானது. ஆங்கிலப்பதங்களுக்கு இடையில் வரும் r எழுத்துக்களை அவர்கள் உறுத்தி உச்சரிப்பர். Morning (ஆங்கிலரின் சரியான உச்சரிப்பு “மோணிங்”) என்பதற்கு “மோர்ணிங்” என்பர். இப்படியாக r தடித்த இதுக்கோதீய ஆசிரியரிடம் படித்த இந்தியத் தமிழர் சிலர் தம் பத்திரிகைகளிலும் நூல்களிலும் “ர்” ஐப் புகுத்திவிட இலங்கையில் உள்ள எம்மவர் சிலரும் அதனைப் பின்பற்றுகிறார்கள். உச்சரிப்புக்கு முரணான, தமிழ் மரபுக்குப் பொருந்தாத “ர்” உபயோகத்தை திசைமொழிச் சேர்ப்பில் இருந்து நாம் விலக்கிக்கொள்ளுதல் வேண்டும்.  
:: ... என்றும் மாறா இளமைப்பருவமுடையவள் எங்கள் செந்தமிழ்த்தாய். அவள் எழிலரசி. அது இயற்கையாகவே அவளுக்கு அமைந்துள்ளது. இயற்கை எழிலுடன் பொலியும் அவளுக்குப் பிறமொழிப்பூண்கள் இன்னும் பேரழகு கொடுக்கும்.  
:: ஆனால், மொழிமரபுக்கொவ்வாத பிறமொழிச் சேர்க்கையை அனுமதிக்க முடியாது. இயற்கையழகு வாய்ந்த ஒரு அழகிக்கு அலங்காரம் செய்யும் நிலையிற் பிறமொழிக்கலப்பு இருத்தல் வேண்டும். அலங்காரம் செய்வது என்று சொல்லி அவளின் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை ஆபரணங்களைத் திணித்துவிட்டால் அவளது எழில் உருவம் மறைய அவள் ஒரு “வெகுளி”யாகி விடுவாள்.  
:: ... ஸ, ஷ, ஜ, ஹ, க்ஷ என்னும் கிரந்த எழுத்துக்களும் ௵, ஸ்ரீ முதலிய குறியீடுகளும் தமிழ் இலக்கிலங்களில் இப்போது சில காலமாகப் பெருமளவிற் கையாளப்பட்டுவருகின்றன. இவ்வெழுத்துக்கள் எமது இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு இன்றியமையாதன தாமா? இவா இல்லாமல் தமிழ் இயங்க முடியாதா? அவையின்றி நாம் உலகக் கலையுலகிற் சீவிக்க முடியாதா? என்னும் இக்கேள்விகளை ஒரு சாரார் கேட்கின்றனர். இந்தக் கேள்விகளையும் மொழிபெயர்ப்பாளர் சிந்தித்தல் வேண்டும்.  
:: எழுத்துக் குறைவு எந்த மொழிக்கும் உண்டு தான். அதற்காக மற்ற மொழி எழுத்துக்களைக் கடன் வாங்க வேண்டுமா? ஆங்கிலத்திலே எமது ங், ஞ், ழ் முதலியனவற்றுக்கு எழுத்து இல்லை. இதனால் ஆங்கிலர் எங்களுக்குரிய இந்த எழுத்துக்களைக் கடன் வாங்குகிறார்களா? “ஞானப்பிரகாசம்” என்ற சொல்லை ஆங்கிலர் எழுதும்போது அதில் வரும் “ஞ்” உச்சரிப்பின் பொருட்டு “ஞanapragasam” என்று அவர்கள் எழுதுவதுண்டா? அப்படியான ஒரு உச்சரிப்புத் தேவையான இடங்களில் அவர்கள் தங்களுக்குரிய எழுத்துக்களுடனேயே சரிப்படுத்திவிடுகிறார்கள். ஆகவே, கிரந்த எழுத்துக்களைத் தமிழ் இலக்கியங்களில் இருந்து முற்றாக நீக்கிவிட வேண்டும் என்று நாம் மேலே காட்டிய அறிஞரில் ஒரு சாரார் வாதிக்கிறார்கள்.  
:: முன் இருந்த நிலைமை வேறு, இன்றிருக்கும் நிலை வேறு. மொழிபெயர்க்கப்பட முடியாத பல வேற்றுமொழிச் சொற்கள் இப்போது தமிழில் இடம்பெற்று விட்டன. உதாரணமாக, தமிழ் பேசும் இனத்தவராகிய நமது இசிலாமியச் சகோதரர்கள் பல அரபுச் சொற்களைத் தமிழ் இலக்கியங்களிற் சேர்த்திருக்கிறார்கள். இச்சொற்களைத் தனித் தமிழ் எழுத்துக்களில் எழுதினால் சரியான உச்சரிப்புத் தோன்றாது. “அல்ஹாஜ்” என்ற சொல்லை தமிழ் மரபுப்படி கிரந்த எழுத்துக்கள் இன்றி எழுதுவோமானால் “அலுகாசி” அல்லது “அலகாசி” என்று இன்னோரன்னவிதமாக வரும். அது விபரீதத்திற் கொண்டுபோய்விட்டுவிடும். “ஞ்” என்ற உச்சரிப்பையும் “ழ்” என்ற உச்சரிப்பையும் ஆங்கிலத்திற் பெறுவதற்கு முறையே G ஐயும் N ஐயும், Z ஐயும் H ஐயும் இணைக்கும் தன்மையில் எமது எழுத்துக்களை வேற்றுமொழி உச்சரிப்பின் பொருட்டு இணைக்கும் ஒரு ஒழுங்கு முறை எமக்கு இப்போது இல்லை. அப்படியான ஒரு ஒழுங்குமுறையினை நாம் வகுத்துக்கொள்ளும்வரையில் கிரந்த எழுத்துக்களை அறவே புறக்கணிக்க முடியாது என்று சாதிப்பர் இன்னொரு சாரார்.  
:: மேலே காட்டிய இருவித கொள்கையுடையார் கூற்றில் எது கொள்ளத்தக்கது, எது சரி, எது பிழை என்று ஆராய்ச்சி செய்து ஒரு முடிவு காண்பது அரிது. எக்கருமத்திலும் தீவிரப்போக்கு விரும்பத்தக்கதல்ல. பிறமொழிச் சொற்களை நாம் உபயோகிக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட, அச்சொற்களைத் தனித் தமிழ் எழுத்துக்களில் எழுதின் அவற்றின் கருத்து தெளிவாக இராது என்று நிச்சயமாகக் காணப்படுமிடத்து கிரந்த எழுத்துக்களை உபயோகித்துக் கொள்ளலாம் என்பதே தக்க அறிஞர் கண்ட முடிபு. ஆனால் கண்டபடி கிரந்த எழுத்துக்களை உபயோகிப்பது விரும்பத்தக்கதல்ல. தவிர்க்கப்படக்கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் யாவற்றிலும் அவற்றைத் தவிர்க்கவே வேண்டும்.
:: --பாஹிம் (பேச்சு) 14:26, 25 ஆகத்து 2015 (UTC)  
::: பொலிஸ், நர்ஸ், ரேடியோ என தமிழர் வாழ்விற்குள் பல அந்நிய மொழிச் சொற்கள் புகுந்த போதெல்லாம் தமிழர்களாகிய நாம் காவல்துரை, செவிலியர், வானொலி என நல்லதமிழ் சொற்களை உருவாக்கினோம். அதனையே தமிழ்நாடு அதன் பாடநூல்களிலும், அரசாணைகளிலும், பல்வேறு தமிழர்கள் தமது செய்தித்தாள்களிலும், புத்தகங்களிலும் பயன்படுத்தினர். இன்று ஒரு சில ஊடகங்கள் வேண்டுமென்றே பொலிஸ், நர்ஸ், ரேடியோ, பகிஷ்கரிப்பு, என அந்நிய சொற்களை பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தாலும் மக்கள் பரவலாக காவல்துறை, செவிலியர், வானொலி, புறக்கணிப்பு என நல்ல தமிழை பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றேன். பொதுப் பெயர்களை தமிழாக்குவதில் நமக்கு எவ்வித சிரமமுமில்லை. அதே சமயம் தமிழில் பல வடமொழிச் சொற்களும், திசை மொழிச் சொற்களும் நன்கு கலந்துவிட்டன எடுத்துக்காட்டுக்கு சிரமம் என்ற சொல்லே வடமொழிச் சொல் தான், அவற்றை தமிழ் எழுத்துக் கொண்டு எழுதுவதில் நமக்கு எவ்வித இடர்பாடும் வரவில்லை. கடன்வாங்கிய சொற்களை தமிழ் எழுத்தில் எழுதுவதிலோ, தமிழ் எழுத்திற்கு புகாத சொற்களை கைவிட்டு நல்ல தமிழில் சொற்களை படைப்பதிலோ எவ்வித தயக்கமும் கிடையாது. ஆனால் இங்கு சிக்கல் சிறப்பு பெயர்களை தமிழில் எவ்வாறு கையாள்வது என்பது தான். லங்கா என்பதை இலங்கை என தமிழ்படுத்தினோம், கங்கா என்பதை கங்கை என்றாக்கினோம், யமுனா என்பதை யமுனை என்றாக்கினோம் கவனிக்க இயமுனை என்றால் நமக்கு புரியாது, யமுனை என்றால் புரியும் தானே. இங்கு பிரச்சனை தமிழ்ப்படுத்தல்களில் கூட கிடையாது பிரச்சனை புரிதல்களில். ஆனால் ஆஸ்திரேலியா என்பதை ஆத்திரேலியா என்றால் புரிதலில் இடர்பாடு ஏற்படுகின்றது.