# தலைமைத்துவம்

## தலைமைத்துவக் கோட்பாடுகள்

### குணவியல்புக் கோட்பாடு

குணவியல்பு கோட்பாடு திறன்மிக்க தலைமைத்துவத்துடன் உடனிணைந்துள்ள நடத்தைகளின் வகைகள் மற்றும் ஆளுமை மனப்பாங்குகளை விரித்துரைக்க முயற்சிக்கிறது. இது தலைமைத்துவத்தின் முதல் கல்வித்துறைக் கோட்பாடாக இருக்கலாம் என்பதுடன், பின்னோக்கிப் பார்க்கையில் தியோஃபிராஸ்டஸ், புளூடார்க் மற்றும் கிரேக்க, ரோமானிய வரலாற்றாசிரியர்களின் மேற்கத்திய எழுத்துக்களில் காணக்கிடைப்பதாக இருக்கிறது. நவீன காலங்களில், அதிகாரத்தை நோக்கி வளரும் ஒருவரின் திறன்கள், திறமைகள் மற்றும் உடல்ரீதியான குணதிசியங்களை அடையாளம் காண்கின்ற குணவியல்பு கோட்பாட்டின் முன்னோடிகளுள் ஒருவராக தாமஸ் கேர்லைல் கருதப்படுகிறார்.  
குணவியல்பு அணுகுமுறையின் ஆதரவாளர்கள் வழக்கமாக தலைமைத்துவ குணாதிசியங்களைப் பட்டியலிடுகின்றனர், சில குறிப்பிட்ட குணாதிசியங்கள் அல்லது குணவியல்புகள் திறன்மிக்க தலைமைத்துவத்தை நோக்கிய வழியைக் காட்டுகிறது என்று கருதுகின்றனர். ஷெல்லி கிர்க்பாட்ரிக் மற்றும் எட்வின் எ.லாக் (1991) ஆகியோர் இந்த குணவியல்பு கோட்பாட்டை விளக்கியுள்ளனர். "தலைவரின் முக்கிய குணாதிசியங்கள்: இயக்குதல் (சாதனை, ஊக்கம், லட்சியம், துடிப்பு, உறுதிப்பாடு மற்றும் முன்முயற்சி ஆகியவற்றை உள்ளிட்ட பரந்த சொல்), தலைமைத்துவ தூண்டல் (தலைமையேற்பதற்கான விருப்பம் ஆனால் முடிவில் அதிகாரத்தைத் தேடுவதை இது குறிக்காது), கபடமின்மை, நேர்மை, சுய-நம்பிக்கை (உணர்ச்சிகரமான திடநிலையோடு சம்பந்தப்பட்டது), அறிவாற்றல் திறன் மற்றும் தொழில் குறித்த அறிவு ஆகியவற்றை உள்ளிட்டது" என்று வாதிடுகின்றனர். அவர்களின் ஆராய்ச்சிப்படி,"வசீகரம், படைப்புத்திறன் மற்றும் நெகிழ்வுத்திறன் போன்ற குணாதிசயங்களுக்கு தெளிவான சான்றுகள் குறைவாகவே இருக்கின்றன". உதாரணத்திற்கு, டேவிட் மெக்லெலண்ட், அதிகமும் குணவியல்புகளின் தொகுப்பாக அல்லாமல், தூண்டுதல்களின் முறையிலானதாகவே காண்கிறார். வெற்றிகரமான தலைவர்கள், குறைந்த அளவிலான பிணைப்பிற்கான தேவையும், அதிக அளவிற்கான *செயலூக்கத் தடை* யையும் (ஒருவர் இதை சுயக்கட்டுப்பாடு எனலாம்) கொண்ட அதிக அளவிற்கான அதிகாரத்தை நோக்கிய விழைவு உள்ளவராக இருப்பார் என்று அவர் கூறுகிறார்.  
தலைமைத்துவ பாணிகள் மற்றும் செயல்திறன் மீதான தாக்கம் குறித்த அசலான படைப்பை 1939 ஆம் ஆண்டில் கர்ட் லெவின், ரோலண்ட் லிபிட் மற்றும் ரால்ஃப் ஒயிட் ஆகியோர் உருவாக்கினர். இந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் வெவ்வேறுவிதமான வேலைச் சூழல்களில் பதினொரு வயது பையன்களைக் கொண்ட குழுக்களின் செயல்திறன்களை மதி்ப்பிட்டனர். ஒவ்வொன்றிலும், (1) அதிகாரத்துவ, (2) ஜனநாயக மற்றும் (3) தாராளமய ஆகிய மூன்று பாணிகளின்படி குழு முடிவெடுத்தல் வகை, பாராட்டுதலும் விமர்சனமும், (பின்னூட்டம்) மற்றும் குழு வேலைகள் நிர்வாகம் (திட்டப்பணி நிர்வாகம்) ஆகியவற்றின் மீதான தன்னுடைய செல்வாக்கை தலைவர் அனுபவிக்கிறார். *அதிகாரத்துவ சூழல்* என்பது தலைவர் மட்டுமே முடிவெடுப்பது, தனது உத்தரவுகளுக்கான கடுமையான கீழ்படிதலைக் கோருவது மற்றும் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையின் மீதும் அதிகாரம் செலுத்துவது; எதிர்கால நடவடிக்கைகள் பெரிய அளவிற்கு நிச்சயமற்றவை என்ற இயல்புகளைக் கொண்டதாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது. தலைவர் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பவராக இருக்க வேண்டியது அவசியமல்ல, ஆனால் வேலையில் பங்கேற்பதலிருந்து ஒதுங்கி நிற்கிறார் என்பதுடன் செய்து முடிக்கப்பட்ட வேலைக்கு பொதுவாக தனிப்பட்ட முறையில் பாராட்டுதலையும் விமர்சனத்தையும் வழங்குகிறார். *ஜனநாயக சூழல்கள்* தலைவர் உதவியுள்ள கூட்டு முடிவெடுத்தல் நிகழ்முறை என்பதாக வகைப்படுத்தப்படுகிறது. வேலைகளை செய்துமுடிக்கும் முன்னர், தொடர்புடைய அம்சங்கள் குழு ஆலோசனையிலிருந்தும், தொழில்நுட்ப ஆலோசனை தலைவரிடமிருந்தும் பெறப்படுகிறது. உறுப்பினர்களுக்கு தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்புக்கள் வழங்கப்பட்டு வேலைப்பகிர்வு கூட்டாக தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இதுபோன்ற சூழலில் பாராட்டுதலும் விமர்சனமும் பாரபட்சமற்ற, உண்மையை மனதில் கொண்ட மற்றும் உண்மை வேலையில் விரிவான அளவிற்கு பங்கேற்க வேண்டியில்லாத குழு உறுப்பினர்களிடமிருந்து பெறப்பட்டதாக இருக்கிறது. *தாராளமய சூழல்கள்* தலைவரிடமிருந்து எந்த ஒரு பங்கேற்பும் இல்லாமலேயே கொள்கை தீர்மானித்தலுக்கான சுதந்திரத்தை குழுவினருக்கு வழங்குகிறது. கேட்கப்பட்டால் தவிர வேலை முடிவுகளில் தலைவர் சம்பந்தப்படாதவராகவே இருக்கிறார், வேலைப்பகிர்வில் பங்கேற்பதில்லை என்பதுடன் எப்போதாவதுதான் பாராட்டுகிறார்.  
நிர்வாக கட்டமைப்புப்பு மாதிரியும் குணவியல்புக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையிலேயே அமைந்துள்ளது. இந்த உருமாதிரி 1964 ஆம் ஆண்டில் ராபர்ட் பிளேக் மற்றும் ஜேன் மௌட்டன் ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்டது, இது ஊழியர்கள் குறித்த தலைவரின் அக்கறை மற்றும் இலக்கை அடைவதில் அவர்களுக்கு இருக்கும் அக்கறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஐந்து வெவ்வேறு மாதிரிகளை வழங்குகிறது.