# சிங்கப்பூர்

## வரலாறு

### மலேசியாவுக்குள்

மக்கள் செயல் கட்சியின் தலைவர்கள் சிங்கப்பூரின் எதிர் காலம் மலாயாவுடன் தான் என்று நம்பினர். இதற்குக் காரணம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் இருந்த வலிமையான உறவுகள் ஆகும். ஒரு பொதுவான சந்தையை உருவாக்குவதன் மூலம் மலாயாவுடன் மீண்டும் இணைவது பொருளாதாரத்துக்கு அனுகூலமாக அமையும் என்றும், சிங்கப்பூரில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்த வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தைத் தணிக்கும் என்றும் எண்ணப்பட்டது. எனினும், செல்வாக்கு இழக்கப்படலாம் என்ற அச்சம் காரணமாக மக்கள் செயல் கட்சியின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கான இடதுசாரிப் பிரிவானது இரு நாடுகள் இணைவதை கடுமையாக எதிர்த்தது. மக்கள் செயல் கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதற்குப் பிறகு பாரிசன் சோசியாலிசு என்ற கட்சியை அவர்கள் அமைத்தனர். மலாயாவின் ஆளும் கட்சியான அம்னோ உறுதியான வகையில் பொதுவுடைமைவாதத்திற்கு எதிரானதாக இருந்தது. மக்கள் செயல் கட்சியின் பொதுவுடைமைவாதிகள் சாராத பிரிவுகளுக்கு அம்னோ ஆதரவளிக்கும் என்று சந்தேகிக்கப்பட்டது. தங்களது அரசியல் சக்திக்கு அடிப்படையாகத் திகழ்ந்த மலாயாவின் இன சம நிலையை சிங்கப்பூரில் இருந்த பெருமளவிலான சீன இன மக்கள் மாற்றுவர் என்ற அச்சம் மற்றும் மக்கள் செயல் கட்சியின் அரசாங்கம் குறித்த நம்பிக்கையின்மை காரணமாக அம்னோ தொடக்கத்தில் இணைப்பு யோசனை குறித்து ஐயம் கொண்டது. பொதுவுடைமைவாதிகள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றலாம் என்ற இரு பிரிவினருக்கும் பொதுவான அச்சத்தின் காரணமாக இணைப்பு யோசனைக்குப் பிறகு ஆதரவளிக்கத் தொடங்கியது.  
27 மே 1961 அன்று மலாயாவின் பிரதமரான துங்கு அப்துல் ரகுமான் மலேசியா என்று அழைக்கப்படும் ஒரு புதிய கூட்டமைப்புக்கான ஒரு திடீர் முன் வரைவை வைத்தார். மலாயா கூட்டமைப்பு, சிங்கப்பூர், புரூணை, வடக்கு போர்னியோ மற்றும் சரவாக் ஆகிய இப்பகுதியில் இருந்த தற்போதைய மற்றும் முந்தைய பிரித்தானியப் பகுதிகளை இது ஒன்றிணைப்பதாக இருந்தது. சிங்கப்பூரின் சீன மக்கள் தொகையைப் போர்னியோவின் பகுதிகளில் இருந்த மேற்கொண்ட மலாயா மக்கள் தொகையானது சமப்படுத்தும் என அம்னோ தலைவர்கள் நம்பினர். இணைப்புக்கு அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்காக மக்கள் செயல் கட்சியானது இணைப்பு குறித்து ஒரு பொது வாக்கெடுப்பை நடத்தியது. இந்த வாக்கெடுப்பானது மலேசியாவுடன் ஓர் இணைப்புக்கான வேறுபட்ட விதிமுறைகளுக்கான வாய்ப்பை உள்ளடக்கியிருந்தது. ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக இணைப்பைத் தவிர்ப்பதற்கு எந்த வாய்ப்பையும் வழங்கவில்லை. 16 செப்டம்பர் 1963 அன்று மலேசிய ஒப்பந்தத்தின் விதிமுறைகளின் கீழ் மலேசியாவின் புதிய கூட்டமைப்பை அமைப்பதற்காக சிங்கப்பூரானது மலாயா, வடக்கு போர்னியோ, மற்றும் சரவாக் ஆகிய பகுதிகளுடன் இணைந்தது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ் மலேசியாவின் பிற பகுதிகளுடன் ஒப்பிடும் போது ஒப்பீட்டளவில் அதிகப்படியான தன்னாட்சியை சிங்கப்பூர் பெற்றிருந்தது.  
போர்னியோ மீதான தனது சொந்த உரிமை கோரல்களின் காரணமாக மலேசியா அமைக்கப்படுவதை இந்தோனேசியா எதிர்த்தது. மலேசியா அமைக்கப்படுவதற்கு எதிர் வினையாக *கான்பிரன்டசி* (இந்தோனேசிய மொழியில் "மோதல்") என்ற இயக்கத்தைத் தொடங்கியது. 10 மார்ச் 1965 அன்று இந்தோனேசிய அழிம்பு வினைஞர்களால் மெக்டொனால்ட்டு ஹவுஸ் என்ற கட்டடத்தின் இடைத் தளத்தில் வைக்கப்பட்ட ஒரு வெடிகுண்டு வெடித்தது. மூன்று பேரைக் கொன்றது. 33 பேருக்குக் காயம் ஏற்படுத்தியது. இந்த மோதலின் போது நடைபெற்ற குறைந்தது 42 வெடிகுண்டு நிகழ்வுகளில் இதுவே அதிக உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தியதாக அமைந்தது. இந்தோனேசிய ஈரூடகப் படைப் பிரிவின் இரு உறுப்பினர்களான ஒசுமான் பின் ஹாஜி மொகமெது அலி மற்றும் ஹருன் பின் சையது ஆகியோர் இறுதியாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். குற்றத்திற்காக மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். இந்த குண்டு வெடிப்பானது சேதத்தை மெக்டொனால்டு ஹவுஸ் கட்டடத்திற்கு ஏற்படுத்தியது.  
இணைப்புக்குப் பிறகும் கூட பல அரசியல் மற்றும் பொருளாதார விவகாரங்களில் சிங்கப்பூர் அரசாங்கமும், மலேசிய மைய அரசாங்கமும் கருத்துகளில் வேறுபட்டிருந்தன. மேற்கொண்ட இரத்தம் சிந்துவதைத் தவிர்க்க எந்த ஒரு மாற்று வழியும் இல்லை எனக் கண்டதற்குப் பிறகு 7 ஆகத்து 1965 அன்று மலேசியப் பிரதமர் துங்கு அப்துல் இரகுமான் (மக்கள் செயல் கட்சியின் தலைவர்களின் இரகசியப் பேச்சு வார்த்தைகளின் உதவியுடன் இதைச் செய்தார் என 2015ஆம் ஆண்டு வெளிக் கொணரப்பட்டுள்ளது எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது) மலேசியாவிலிருந்து சிங்கப்பூரை வெளியேற்ற வாக்களிக்க வேண்டும் என்று மலேசிய நாடாளுமன்றத்திற்கு அறிவுறுத்தினார். 9 ஆகத்து 1965 அன்று மலேசிய நாடாளுமன்றமானது ஆதரவாக 126 மற்றும் எதிர்ப்பாக 0 ஓட்டுகள் என்ற வாக்களிப்பின் படி அரசியலமைப்பில் திருத்தம் செய்ய முடிவு செய்தது. மலேசியாவிலிருந்து சிங்கப்பூரை வெளியேற்றியது. இது சிங்கப்பூரை ஒரு புதிய சுதந்திர நாடாக ஆக்கியது.