# காற்றியக்கவியல்

## வரலாறு

### நவீனத் தொடக்கங்கள் - 18 முதல் 19வது நூற்றாண்டு வரை

1738இல் டச்சு-ஸ்விஸ் கணிதவியலாளரான டேனியல் பெர்னோலி *ஹைட்ரோடைனாமிகா* என்னும் தனது புத்தகத்தை வெளியிட்டார், அதில் அவர் அழுத்தம், அடர்த்தி மற்றும் திசைவேகம் ஆகியவற்றுக்கிடையேயான அடிப்படைத் தொடர்புகளை விளக்கினார்; முக்கியமாக, இப்புத்தகத்தில்தான் ஒரு வகையில் காற்றியக்க ஏற்றத்தைக் கணக்கிட உதவும் பெர்னௌலி தத்துவம் விளக்கப்பட்டிருந்தது. பாய்மங்களின் பாய்வுக்கான மிகப் பொதுவான சமன்பாடுகளை, ஆய்லர் சமன்பாடுகள், 1757-இல் லியோனார்டு ஆய்லர் தனது புத்தகத்தில் பதிப்பித்தார். 18-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பாதியில் ஆய்லரின் சமன்பாடுகள், பாகுநிலையின் விளைவுகளை விளக்கும்படி விரிவாக்கப்பட்டன. அவையே நேவியர்-ஸ்டோக்சு சமன்பாடுகள் ஆகும்.  
சர் ஜார்ஜ் கேலி என்பவரே பறத்தலுக்கான நான்கு காற்றியக்கவியல் விசைகளை இனங்கண்ட முதல் நபராவார் - எடை, ஏற்றம், இழுவை, மற்றும் உந்துவிசை; மேலும் அவற்றுக்கிடையேயான தொடர்புகளையும் அவர் கண்டறிந்து விளக்கினார். நிலையான பறத்தல் ஏற்படுவதற்கு ஒரு பறக்கும் இயந்திரத்தில் உள்ள இழுவையானது உந்துவிசையால் ஈடுசெய்யப்பட வேண்டும் என்று கேலி நம்பினார். மிகக் குறைந்த இழுவை கொண்ட காற்றியக்கவியல் வடிவங்களை இயற்கையில் தேடினார். மீனின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றங்களையும் அவர் ஆராய்ந்தார். மீனின் உடல் தண்ணீருக்குள் நீந்தும்போது மிகக் குறைந்த எதிர்ப்புத்திறனை வெளிப்படுத்துவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவற்றின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றங்கள் சிலநேரங்களில் நவீனகால குறை-இழுவையுள்ள காற்றிதழ்கள் போலவே தோற்றமளிக்கின்றன.  
18 மற்றும் 19வது நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் காற்றெதிர்ப்புச் சோதனைகளை ஆய்வாளர்கள் மேற்கொண்டார்கள். ழான் லி ராண்ட் டெ'ஆலம்பர்ட், குசுத்தாவ் கிர்க்காஃப், மற்றும் லார்டு ரெய்லி ஆகியோரால் இழுவை கோட்பாடுகள் வடிவமைக்கப்பட்டன. உராய்வுடன் கூடிய பாய்ம ஓட்டச் சமன்பாடுகள் கிளாட்-லூயி நேவியர் மற்றும் ஜார்ஜ் கேப்ரியல் ஸ்டோக்ஸ் ஆகியோரால் வடிவமைக்கப்பட்டன. பாய்ம ஓட்டத்தை உருவகப்படுத்த, பல சோதனைகளில் ஆய்வுப்பொருட்கள் ஓடும் தண்ணீரில் மூழ்கடிக்கப்பட்டன அல்லது உயரமான கட்டிடத்திலிருந்து கீழே விடப்பட்டன. இந்த கால கட்டத்தின் முடிவில் கஸ்டவ் ஈஃபில் தனது ஈஃபில் கோபுரத்தை, தட்டையான தகடுகள் விழும் சோதனைக்குப் பயன்படுத்தினார்.  
துல்லியமாக காற்றெதிர்ப்பை அளவிடுவதற்கு முன்னமே திசைவேகம் அறியப்பட்டிருக்கும் செயற்கையான காற்றோட்டத்தில், ஆய்வு செய்ய வேண்டிய பொருளை வைத்து ஆராயலாம். இந்த அடிப்படையில் காற்றெதிர்ப்பைச் சோதித்த முதல் நபர் பிரான்சிஸ் ஹெர்பர்ட் வென்ஹாம் என்பவர் ஆவார். அவர் அப்படிச் செய்ததன் மூலம் 1871-இல் உலகின் முதல் காற்றுச்சுரங்கத்தைக் கட்டமைத்தார். அவர் ஐக்கிய இராச்சியத்தின் அரச வானூர்தியியல் சங்கத்தில் உறுப்பினராக இருந்தார், அதுவே காற்றியக்கவியலுக்கான உலகின் முதல் நிபுணர்-கூட்டமைப்பு ஆகும். நடைமுறையில் காற்றுச்சுரங்கத்தில் சோதிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் மாதிரிகள் அவற்றின் உண்மையான மாதிரிகளைவிட அளவில் பலமடங்கு சிறியதாக இருக்கும், ஆகவே அச்சிறிய மாதிரிகளை வைத்து சோதித்தறிந்த முடிவுகளை நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்படும் பொருட்களுக்கு பொருத்திப்பார்க்க ஒரு வழிமுறை தேவைப்பட்டது. அத்தகைய வழிமுறை, ஓஸ்பர்ன் ரெனால்ட்சின் பரிமாணங்களற்ற ரெனால்ட்ஸ் எண்ணின் கண்டுபிடிப்பின் மூலம் ஒப்புநோக்க வழிசெய்யப்பட்டது. 1883-இல் வரிச்சீர் ஓட்டத்திலிருந்து வரிச்சீரற்ற ஓட்டத்திற்கு பாய்வு நிலைமாற்றத்தை ரெனால்ட்சு பரிசோதித்தார்.  
19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிகட்டத்தில், காற்றைவிட பாரமான வானூர்தியின் பறத்தலுக்கு முக்கியமான இரண்டு இடர்ப்பாடுகள் கண்டறியப்பட்டன. குறை-இழுவை, அதி-ஏற்றம் கொண்ட காற்றியக்கவியல் இறக்கைகளை உருவாக்குவது முதல் இடர்ப்பாடாகும். நீடித்து பறப்பதற்கு தேவையான சக்தியை எவ்வாறு நிர்ணயிப்பது என்பது இரண்டாவது இடர்ப்பாடாகும். இக்காலகட்டத்தில், நவீன பாய்ம இயக்கவியல் மற்றும் காற்றியக்கவியலுக்குத் தேவையான அடித்தட்டு வேலைகள் செய்யப்பட்டுவிட்டன. மேலும், அறிவியல் ஆர்வலர்கள் பலவித பறக்கும் எந்திரங்களை குறைவான முன்னேற்றங்களோடு சோதித்துக்கொண்டிருந்தனர்.  
1889இல், சார்லசு ரெனார்டு என்னும் ஒரு பிரெஞ்சு காற்றியக்கவியல் பொறியாளர், நீடித்துப் பறப்பதற்குத் தேவையான சக்தியை சரியாக கணித்த முதல் நபரானார். ரெனார்டு மற்றும் ஜெர்மன் அறிவியலாளர் ஹெர்மன் வான் ஹெல்ம்ஹோல்ட்சு பறவைகளின் இறக்கைபாரத்தை (பறவையின் எடைக்கும் இறக்கைப் பரப்பளவுக்கும் உள்ள விகிதம்) ஆராய்ந்தனர். அதன் மூலம் மனிதர்கள் தங்கள் கைகளுக்குக் கீழ் இறக்கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தங்கள் சொந்த சக்தியில் பறக்க முடியாது என்பதை முடிவு செய்தனர். சர் ஜார்ஜ் கேலியின் பணியைத் தொடர்ந்து ஓட்டொ லிலியென்தால், மிதவை வானூர்திகளை மிக வெற்றிகரமாக வடிவமைத்த முதல் நபரானார். மிக மெல்லிய, வளைந்த காற்றிதழ்கள் அதிக ஏற்றத்தையும் குறைவான இழுவையையும் ஏற்படுத்தும் என்பதை லிலியென்தால் நம்பினார்.  
ஆக்டேவ் சானுட் என்பவர் 1893-வரை உலகளவில் நடந்த வான்செலவியல் ஆராய்ச்சிகள் அனைத்தையும் சேர்த்து ஒரு புத்தகத்தை பதிப்பித்ததன் மூலம் காற்றியக்கவியல் மற்றும் பறக்கும் எந்திரங்கள் பற்றிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு சிறந்த சேவையாற்றினார்.