# நாகார்ச்சுனர்

## தத்துவம்

நாகார்ஜூனாவின் படைப்பான **சூன்யதா** அல்லது “வெறுமை நிலை” புத்தமதத் தத்துவத்திற்கு ஆதரவு அளிக்கும் வகையில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது, அதே சமயம் அனத்மேன் (சுயநலமின்மை) மற்றும் பரதித்யசமுத்பதா (பிறப்பிடத்தைச் சார்ந்தது), சர்வஸ்திவாத மற்றும் சாட்ரன்திகாவின் (நடைமுறையில் இல்லாத மஹாயானாவைச் சாராத பாடசாலைகள்) போன்ற மனோதத்துவ நூல்கள் சூன்யதா கருத்துக்கள் தவறானவை என்று வலியுறுத்துகின்றன. அனைத்து அற்புதங்களும் எந்த ஒரு ஸ்வபவவும் இல்லாமல், ஏட்டில் உள்ளவாறே “சுய இயல்பு” அல்லது ”சுய தன்மையுடன்” இருப்பதோடு, எந்த ஒரு அடிப்படை உட்பொருளும் அன்றி காணப்படுகிறது என்ற கருத்தை சூன்யதா வலியுறுத்துகிறது; மேலும் சூன்யதா நடைமுறையில் *வெறுமை நிலை* என்ற கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது; ஆகவே அந்தச் சமயத்தில் வலம் வந்த ஸ்வபவவின் கோட்பாடுகள் அனைத்தும் வழக்கத்திற்கு மாறானவை என்று முந்தைய புத்தமதக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் நிரூபிக்கப்பட்டது. நேரடியான (முடிவானது) உண்மை மற்றும் மரபைச் சார்ந்த உண்மை ஆகிய இரண்டு உண்மைநிலைகளை நாகார்ஜூனா புத்தமதத்தின் அடிப்படையில் வலியுறுத்தினார் என்பதுடன், பொதுவாக அவைகள் பின்னர் வந்த மஹாயான படைப்புகளில் *உபாயா* என்றழைக்கப்பட்டது. காக்காயனாகோட்டா சுத்தாவில் கண்டறிந்த இந்தக் கோட்பாடுகளை நாகார்ஜூனா திருத்தம் செய்தார், மேலும் அந்தக் கோட்பாடுகள் நித்ரதா (தெளிவான) மற்றும் நேயர்தா (தெளிவற்ற) விதிகளை வேறுபடுதுகிறது.  
: மொத்தத்தில் காக்காயனாவின்படி, இந்த உலகம் உண்மை நிலை மற்றும் உண்மையற்ற நிலை ஆகிய இரண்டு வேறுபட்ட கொள்கைகளால் இயக்கப்படுகிறது. ஒருவர் உலகின் பிறப்பிடத்தை சரியான முறையில் பகுத்தறிவைக் கொண்டு ஆராயும்போது, உலகத் தொடர்புடன் கூடிய ‘உண்மையற்ற நிலை’ அருவருக்கு ஏற்படுவதில்லை. ஒருவர் உலகின் முடிவை சரியான முறையில் பகுத்தறிவைக் கொண்டு ஆராயும்போது, உலகத் தொடர்புடன் கூடிய ‘உண்மை நிலை’ அருவருக்கு ஏற்படுவதில்லை.  
: காக்காயனாவின்படி இந்த உலகம் பற்றுதல், கொள்கைப் பிடிப்பு (வாழ்வாதாரம்), மற்றும் தவறான எண்ணம் ஆகியவற்றில் கட்டுண்டுள்ளது. சந்தேகம் எப்பொழுது எழுகிறதோ, அது எழுந்ததே; மன அழுத்தம் எப்பொழுது கடந்து போகிறதோ, அது கடந்து போனதே. இதிலிருந்து நாகார்ஜூனாவின் அறிவு மற்றவரைப் போல அல்லாமல் தற்சார்பானதாக இருப்பது தெரிகிறது. அவரின் இந்த அறிவு காக்காயனாவின் சரியான பார்வையைத் தெளிவாக்குகிறது.  
:“‘அனைத்தும் உண்மை நிலை’: இது ஒரு அளவானது. ‘அனைத்தும் உண்மையற்ற நிலை’: இது மற்றொரு அளவிலானது. இந்த இரண்டு அளவுகளைத் தடுப்பதற்கு, தாகாத்தா மையத்தின் வழியாக தம்மாவை போதிக்கிறது...”  
நாகார்ஜூனா சாம்விர்தி (மரபு வழியில் உண்மை) மற்றும் பரமார்தம் (அடிப்படை உண்மை) ஆகியவற்றிற்கு இடையே கற்பித்தலை வேறுபடுத்துகிறார், ஆனால் அவர் முறைப்படுத்தப்பட்ட எந்தக் கோட்பாட்டுக் கருத்துக்களையும் பின்னர் வந்த பிரிவில் சேர்க்கப்படுவது பற்றித் தெரிவிக்கவில்லை. அவரைப் பொருத்த வரை முடிவாக,
||7  
: சிந்தனையின் அளவை நிறுத்தும்போது, வடிவமைக்கப்படுவது நிறுத்தப்படும்,
:: வீடுபேற்று நிலையைப் போல வியத்தகு நிகழ்ச்சியானது தோன்றாது என்பதுடன், நிறுத்தவும் இயலாது.  
இது அவருடைய டெட்ரலேமாவில் பொருத்தமான கூற்றுகளுடன் விவரிக்கப்படுகிறது:  
: எக்ஸ் (உறுதிமொழி)
:: எக்ஸ் அல்லாதது (மறுப்பு)
::: எக்ஸ் மற்றும் எக்ஸ் அல்லாதது (இரண்டும்)
:::: எக்ஸ் அல்லது எக்ஸ் அல்லாத இரண்டுமற்றது (இரண்டுமற்றது)  
மேலும் நாகார்ஜூனா சிந்தனையின் கோட்பாட்டைக் கற்பித்திருக்கிறார். உண்மை நிலையின் சுருக்கமானது சிந்தையின் நீளத்துடனான உறவில் இருக்கிறது என்ற உதாரணத்தை அவர் ரத்னாவலியில் தெரிவிக்கிறார். ஒரு செய்தி அல்லது காட்சிப் பொருளின் முடிவானது முரண்பாடுகளின் வழியிலான மற்ற செய்திகள் அல்லது காட்சிப் பொருள்களின் உறவினால் மட்டுமே சாத்தியமாகும். சிந்தனையின் சுருக்கம் மற்றும் நீளம் ஆகியவற்றிற்கு இடையேயான உறவுமுறையானது இயற்கையில் (ஸ்வபவ) உள்ளார்ந்த காரணத்தினால் அல்ல என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். மேலும் இந்தச் சிந்தனையானது பாலி நிக்காயா மற்றும் சீன ஆகமாவில் கண்டறியப்பட்டது என்பதுடன், அவை இரண்டிலும் சிந்தனையின் உறவுமுறை பின்வருமாறு விவரிக்கப்படுகிறது: “உண்மையில் எது வெளிச்சத்தின் மூலப்பொருளாகக்... கருதப்படுகிறது என்றால் இருளே [உறவு முறையில்] ஆகும்; உண்மையில் எது நன்மையின் மூலப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது என்றால் தீமையே ஆகும்; அதே போல உண்மையில் எது வெற்றிடத்தின் மூலப்பொருளாகக் கருதப்படுகிறது என்றால் உருவமே ஆகும்.”  
நாகார்ஜூனாவின் தத்துவங்களை அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்வதற்காக, முலமத்யமகாகாரிகாவைப் பார்க்கவும்.