# ஈராக்கு

## வரலாறு

### தொடக்க நவீன காலம்

14-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி மற்றும் 15-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கப் பகுதி ஆகிய காலத்தின் போது தற்போது ஈராக்கு என்று அறியப்படும் பகுதியை கறுப்பு செம்மறியாடு துருக்குமேனியர் ஆட்சி செய்தனர். 1466-இல் வெள்ளை செம்மறியாடு துருக்குமேனியர் இப்பகுதியின் கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றனர். 1508 முதல் முந்தைய வெள்ளை செம்மறியாடு துருக்குமேனியரின் அனைத்து நிலப்பரப்புகளையும் போலவே ஈராக்கும் ஈரானிய சபாவியர்களின் கைகளில் வீழ்ந்தது. 1639-இல் சுகப் ஒப்பந்தத்துடன் அண்டை எதிரி நாடான சபாவிய ஈரானுடனான போர்களின் ஒரு விளைவாக தற்கால ஈராக்கின் பெரும்பாலான நிலப்பரப்பானது பகுதாது ஐயாலத்து என்ற பெயருடன் உதுமானியப் பேரரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. உதுமானிய ஆட்சிக் காலத்தின் (1533–1918) பெரும்பாலான காலம் முழுவதும் தற்கால ஈராக்கின் நிலப்பரப்பானது எதிரி பிராந்தியப் பேரரசுகள் மற்றும் பழங்குடியினக் கூட்டணிகளுக்கு இடையிலான ஒரு யுத்த களமாகத் திகழ்ந்தது.
பாதுகாப்புப் பகுதி. இதில் 1624-ஆம் ஆண்டின் பாரசீக-போர்த்துக்கேயப் போர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.]]
1523-இல் போர்த்துகேய மன்னருக்காக உள்ளூர் பிரபுக்களுடன் கூட்டணிகளை ஏற்படுத்தும் முயற்சியாக அந்தோனியோ தென்ரெயிரோ தலைமையிலான போர்த்துக்கேயர்கள் அலெப்போவைக் கடந்து பசுராவுக்கு வருகை புரிந்தனர். 1550-இல் உள்ளூர் இராச்சியமான பசுரா மற்றும் பழங்குடியின ஆட்சியாளர்கள் போர்த்துக்கேயர்களைச் சார்ந்திருந்தனர். இதற்குப் பிறகு ஒரு படையெடுப்பைத் தொடங்கி பசுராவைக் கைப்பற்றுவோம் என பல முறை போர்த்துக்கேயர்கள் மிரட்டல் விடுத்தனர். 1595 முதல் பசுராவின் இராணுவப் பாதுகாப்பாளர்களாகப் போர்த்துக்கேயர்கள் செயல்பட்டனர். 1624-இல் ஒரு பாரசீகப் படையெடுப்பை முறியடிப்பதற்காக பசுராவின் உதுமானிய பாசாவுக்கு அவர்கள் உதவி புரிந்தனர். சுங்க வருவாயில் ஒரு பங்கும், வரி விதிப்பிலிருந்து விலக்கும் போர்த்துக்கேயர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது.  
தோரயமாக 1625 முதல் 1668 வரை பகுதாதுவிலிருந்த உதுமானிய நிர்வாகத்திடமிருந்து சுதந்திரமாகச் செயல்பட்ட உள்ளூர்த் தலைவர்களின் கைகளில் பசுராவும், வண்டல் சதுப்பு நிலங்களும் இருந்தன.  
1747-1831 ஆகிய ஆண்டுகளின் போது சியார்சிய பூர்வீகத்தையுடைய ஒரு மம்லூக் அரசமரபால் ஈராக்கானது ஆளப்பட்டது. உதுமானிய அரசவையிடமிருந்து தன்னாட்சியைப் பெறுவதில் இவர்கள் வெற்றியடைந்தனர். பழங்குடியினக் கிளர்ச்சிகளை ஒடுக்கினர். உதுமானிய சுல்தானின் பாதுகாவலர்களாக இருந்த சானிசரி எனும் ஒரு வகை காலாட்படையினரின் சக்தியை மட்டுப்படுத்தினர். ஒழுங்கை மீண்டும் நிலை நாட்டினர். பொருளாதார மற்றும் இராணுவத்தை நவீனமயமாக்கும் ஒரு திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தினர். 1831-இல் நஜத்தைச் சேர்ந்த வகாபிகள் ஈராக்கிலிருந்த கர்பலாவைத் தாக்கினர். 5,000 பேர் வரையிலானவர்களைக் கொன்றனர். ஒரு புனித சன்னிதியைச் சூறையாடினர். 1831-இல் முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத மம்லூக் ஆட்சியை உதுமானியர்கள் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறிவதில் வெற்றியடைந்தனர். ஈராக்கு மீது தங்களுடைய நேரடிக் கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்தத் தொடங்கினர். பொ. ஊ. 800-ஆம் ஆண்டில் 3 கோடி என மதிப்பிடப்பட்டிருந்த ஈராக்கின் மக்கள் தொகையானது 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தின் போது வெறும் 50 இலட்சமாக இருந்தது.  
19-ஆம் நூற்றாண்டி வாக்கில் யூத கற்றலுக்கான ஒரு முன்னணி மையமாகப் பகுதாதுவானது வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியது. 1876 மற்றும் 1908-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்புகள் அமல்படுத்தப்பட்டது உள்ளிட்ட 19-ஆம் நூற்றாண்டின் உதுமானியச் சீர்திருத்தங்களின் சாதனைகளானவை மக்களுக்கு அனுகூலமானவையாகத் திகழ்ந்தன. நவீன அரசியலமைப்புச் சிந்தனைக்கு அடித்தளத்தை இவை அமைத்தன. இந்த சீர்திருத்தங்களின் போது சவால்கள் எதிர் கொள்ளப்பட்டாலும், சீர்திருத்தத்தின் ஒரு நுட்பமான வெளிப்பாடாக இவை அமைந்தன. தேசிய-அரசு, குடியுரிமை, பிரதிநிதித்துவம், வாக்களித்தல், குடிசார் சுதந்திரங்கள், அதிகாரங்கள் பிரித்து வைக்கப்படுதல் மற்றும் பொறுப்புடைமை போன்ற புதிய கருத்துக்களை அறிமுகப்படுத்தியதன் மூலம் சமூகத்தை நவீனமயமாக்க இச்சீர்திருத்தங்கள் முயற்சித்தன. மீண்டும் ஒருங்கிணைந்த பிரித்தானியப் படைகள் 1917-இல் பகுதாதுவைக் கைப்பற்றின. 1918-இல் ஒரு போர் நிறுத்த ஒப்பந்தமானது கையொப்பமிடப்பட்டது.