# இலவங்கப்பட்டை

## வரலாறு

குவியல்கள், அரைக்கப்பட்ட இலவங்கப்பட்டை.]]
கிருத்துவம்: இலவங்கப்பட்டை குறித்து, முதன்முதலாக வேதாகமத்தில் உள்ள பழைய ஏற்பாட்டில் சொல்லப்பட்டது. பரிசுத்த பூசை எண்ணெயில் இனிப்பாக இலவங்கப்பட்டையையும், (எபிரேய மொழி קִנָּמוֹן, qinnāmôn) காசியாவையும் இரண்டையுமே பயன்படுத்தும் படி, மோசேக்கு கட்டளையிடப்பட்டது; **நீதிமொழி**களில், காதலரின் படுக்கை, வெள்ளைப்போளம், கற்றாழையும், இலவங்கப்பட்டையால் வாசனை யூட்டப்பட்டிருக்கும்; உன்னதப்பாட்டில் (சாலமோனின் பாடலில்) உள்ள ஒரு பாடலில், அவருடைய காதலியின் அழகையும், இலவங்கப்பட்டை வாசனையடிக்கும் அவளுடைய உடைகள் *லீலி* புஷ்பத்தின் வாசனை போல இருக்கிறது என்று விவரிக்கப்பட்டிருக்கும்.  
பண்டைய நாடுகளின் மத்தியில் இது மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்ததாக எண்ணப்பட்டது. அதனால் இவற்றை அன்பளிப்பாக, கடவுளுக்கும் அரசர்களுக்கும் அளிக்க உகந்ததாக இருந்தது: மிலிடஸில் உள்ள அப்பொல்லோவின் கோவிலுக்கு இலவங்கப்பட்டையையும், காசியாவையும் அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்டது என்று கல்வெட்டு பதிவுகள் கூறுகின்றன. மத்திய தரைகடல் உலகத்தில், கறிமசால வாணிபத்தில் ஈடுபட்டிருந்த இடைப்பட்ட வாணிபர்கள், விநியோகம் செய்பவர்களாக தங்களுடைய தனி உரிமையை பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக பல நூற்றாண்டுகளாக இதனுடைய மூல பொருட்கள் மர்மமாக வைத்திருந்தனர். இருப்பினும், இலங்கை, இலவங்கப்பட்டை விளைவிக்கப்படும் இடமாக இருக்கிறது. கிமு 2000த்தின் ஆரம்ப காலத்தில், எகிப்திற்கு இது இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. ஆனால், இதை குறித்து சொல்பவர்கள், இது சீனாவிலிருந்து வந்தது என்றும், காசியாவுடனும் குழப்பிக்கொள்வதாகவே கூறப்படுகின்றனர் ரோமில் பிணங்களை எரிக்கும் விறகு கட்டையாகவும், மிவும் விலையுயர்ந்ததாகவும் இருந்தது. ஆனால், பேரரசர் நீரோ, தன்னுடைய மனைவி பாப்பாய் சபீனாவின் பிணத்தை எரிப்பதற்கு, நகர விநியோகத்தில் ஒரு வருட விநியோக மதிப்புடைய பட்டைகளை கிபி 65ல் எரித்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது.  
கெய்ரோ நக அடிக்கல் நாட்டப்படுவதற்கு முன்னதாக, அலெக்சாந்திரியா நகரமே, இலவங்கப்பட்டையின் மத்திய தரைக்கடல் கப்பல் வாணிக துறைமுகமாக இருந்தது. கிரேக்க வரலாற்று எழுத்தாளர்களுக்கு இலவங்கப்பட்டை, செங்கடலிருந்து எகிப்தின் வாணிப துறைமுகத்திற்கு வந்தது என்பது தெரியும். ஆனால் அது எத்தியோப்பியாவிலிருந்து வந்ததா இல்லையா என்பது தெளிவாக தெரியவில்லை என்று ஐரோப்பியர்களுக்கு தெரிந்திருந்த இலத்தின் எழுத்தாளர்கள் குறிப்பிட்டிருந்தனர். 1248ல் *சியூவர் டீ ஜாயின்வில்லி* என்பவர், அவருடைய ராஜாவுடன் எகிப்திற்கு ஒரு அறப்போரில் கலந்துக்கொண்டார். அந்த அறப்போரின் போது, உலகத்தில் முனையில், நைலின் மூலத்தில் வலைகளின் மூலமாக இலவங்கப்பட்டை பிடிக்கப்படுகின்றன என்று அவர் கேள்விப்பட்டதாக கூறினார்.  
இடைக்காலங்களின் முடிவு வரைக்கும், இலவங்கப்பட்டை எங்கிருந்து கிடைக்கிறது என்பதற்கான மூல ஆதாரம் மேற்கத்திய உலகத்திற்கு ஒரு மர்மமாகவே இருந்து வந்தது. மார்கோ போலோ, இந்த எண்ணிக்கையின் துல்லியத்தை தவிர்த்தார். கிரேக்க எழுத்தாளர்களும், மற்ற நூலாசிரியர்களும், இலவங்கப்பட்டை அரேபியாவில் தான் கிடைக்கிறது என்றனர்: மிகப்பெரிய இலவங்கப்பட்டை பறவைகள், இலவங்கப்பட்டை மரங்கள் வளரும் பெயர் தெரியாத இடத்திலிருந்து இலவங்கப்பட்டை குச்சிகளை சேகரித்து வந்து, அதனுடைய கூடுகளை கட்டுவதற்காக அதனை பயன்படுத்துகின்றன; இந்த குச்சிகளை பெறுவதற்காக அரேபியர்கள் ஒரு திட்டத்தை தீட்டினர். 1310ன் கடைசி வரைக்கும், பைசாண்டியத்தில் இந்த கதை நம்பப்பட்டு வந்தது. முதலாம் நூற்றாண்டு வரை இந்த கதை நம்பப்பட்டு வந்தாலும் கூட, *ப்லென்னி த எல்டர்* என்பவர், வணிகர்கள் இலவங்கப்பட்டையின் விலையை அதிகரிப்பதற்காக இந்த கதையை உருவாக்கினர் என்று எழுதினார். சுமார் 1270ல் *சகரியா அல்-குவாஸ்வினி*யின் *அத்தர் அல்-பிலாட் வா-அக்பர் அல்-இபாட்டில்* ("இடங்களின் நினைவுச்சின்னங்கள், கடவுளின் அடிமைகளின் வரலாறு") அராபிய வணிகர்கள் தரைவழியாக இந்த மசாலாப் பொருளை எகிப்திலுள்ள அலெக்சாந்திரியா பட்டணத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர். இங்கு இத்தாலியிருந்து வந்த வெனிஸ் நாட்டு வணிகர்கள் அவைகளை வாங்கினர். இவர்கள் ஐரோப்பாவில் மசாலாப் பொருட்கள் வணிகத்தில் தனி உரிமையை வகித்தார்கள். மற்ற மத்தியதரை சக்திகளான மாம்லுக் சுல்தான்கள் மற்றும் ஓட்டொமன் சாம்ராஜ்ஜியம் ஆகியவை எழும்பினதால் இந்த வணிகம் தடைப்பட்டது. ஆகையால் ஐரோப்பியர்கள் ஆசியாவிற்கு மற்ற வழிகளை பரவலாக தேடுவதற்கான பல காரணங்களில் இதுவும் ஒன்றாக விளங்கியது.  
இந்த கறிமசால பொருள் இலங்கையில் வளர்கிறது என்று முதன் முதலாக சொல்லப்பட்டது. சுமார் 1292ல் வந்த கடிதத்தின் மூலமாக, சிறிது நாள் கழித்து ஜான் ஆஃப் மாண்டேகார்வினோவினால் பின்தொடரப்பட்டது.  
இந்தோனேசியாவின் கட்டுமரங்கள் இலவங்கப்பட்டையை (இந்தொனேஷியாவில் ***காயு மானிஸ்* ** - “இனிப்பான மரம்” என்று நேரடியாக பொருட்கொள்ளலாம்) ஒரு “இலவங்கப்பட்டை வழியில்” நேரடியாக மொலுக்காஸிலிருந்து கிழக்கு ஆஃப்ரிக்காவுக்கு கொண்டு சென்றன. அங்கு உள்ளூர் வியாபாரிகள் அவைகளை வடக்கே ரோமானிய சந்தைக்குக் கொண்டு சென்றனர். இராஃப்டா என்ற வார்த்தையையும் பார்க்கவும்.  
போர்ச்சுகீசிய வணிகர்கள், இறுதியாக பதினாறாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இலங்கையில் இருந்து இறக்குமதி செய்தனர். அங்கு சிங்கல மக்களின் பாரம்பரிய இலவங்கப்பட்டை உற்பத்திக்கும் மேலாண்மைக்கும் மறு உருவளித்தார்கள். இதனால் இவர்கள் இலங்கையில் இலவங்கப்பட்டைக்கான தனி உரிமையைப் பிற்பாடு கொண்டிருந்தார்கள். போர்ச்சுகல் நாட்டவர்கள் 1518ம் ஆண்டு இந்த தீவில் ஒரு கோட்டையை நிறுவி, நூறு வருடங்களுக்கு மேலாக தங்களுடைய சொந்த தனி உரிமையைப் பேணினர்.  
இடச்சு வணிகர்கள் இறுதியில் தீவின் உள்பகுதியிலிருந்த கண்டி ஆட்சியருடன் உடன்பட்டு, போர்ச்சுகல் நாட்டின் உரிமையை வீழ்த்தினர். 1638ல் அவர்கள் ஒரு வணிகத் துறையை நிறுவினர், 1640க்குள் தொழிற்சாலைகளைக் கைப்பற்றினர். 1658க்குள் மீதமிருந்த அனைத்து போர்ச்சுகல் நாட்டவரையும் துரத்திவிட்டனர். கிழக்கத்திய தேசங்கள் அனைத்திலும் அவை மிகவும் சிறந்தன: தீவை விட்டு ஒருவர் கடந்து செல்லும் போது, கடலில் எட்டு லீகுகள் (1லீக்-4.8கிமி) சென்றபின்னும், இன்னும் இலவங்கப்பட்டையின் நறுமம் வீசும்” என்று ஒரு டச்சு மாலுமி வியந்தார். (பிராடல் 1984, ப. 215) இடச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனம் வனத்தில் அறுவடை செய்யும் முறைகளை மேம்படுத்துவதோடு, காலபோக்கில் தன்னுடைய சொந்த மரங்களை பயிரிட ஆரம்பித்தது. 1796ல் ஆங்கிலேயர் இடச்சு நாட்டவரிடமிருந்து இலங்கைத்தீவை கைப்பற்றினர்.  
1767ல் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் ப்ரௌன் பிரபு, கேரள மாவட்டமான கண்னூரில் (தற்போது கண்ணூர்) அஞ்சரக்கண்டிக்கு அருகே அஞ்சரக்கண்டி இலவங்கப்பட்டை பண்ணையை நிறுவினார்.