# இந்தியாவின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு

## ஒருங்கிணைப்புக்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள்

### சுதேச சமஸ்தானங்கள்

சுதேச அரசுகளில் படிப்படியாய் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒருங்கிணைப்பு பெருமளவில் அமைதியானதாகவே இருந்த போதும் இதனால் ஒரு சில மன்னர்கள் மகிழ்ச்சியடையாமலும் இருந்தனர். சேர்வடைவு முறையாவணம் நிரந்தரமானதாக இருக்கும் என பெரும்பாலானோர் எதிர்பார்த்தனர். மேலும் அவர்கள் சுயாட்சியை இழந்ததற்காகவும், அவர்களது பகுதிகளில் அவர்களுக்கு தொடர்ந்து வரும் என அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்த ஆதாயங்களை இழந்ததற்காகவும் மகிழ்ச்சியற்று இருந்தனர். சிலர் அவர்களது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வாரிசுகள் மாநிலத்தை தொடர்ந்து ஆள்வதற்கு இயலாது என்பதைச் சுலபமாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. சிலர் அவர்களது கடின உழைப்பினால் செயல்திறம் மிக்கதாக இருக்கும் எனக்கருதி உருவாக்கிய கட்டமைப்புகளுக்கு உரிமை கொண்டாட இயலாமல் இருப்பதற்கு வருந்தினர். அதில பலர் அவர்களது திறனைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மத்திய அரசின் கீழ் இருந்த அலுவலகங்களைக் கைப்பற்றினர். எடுத்துக்காட்டாக பவ்நகர் மகாராஜாவாக இருந்த துணைத்தளபதி கிருஷ்ண குமாரசிங் பவசிங் கோகில் (Krishna Kumarasingh Bhavasingh Gohil),மெட்ராஸ் மாநிலத்தின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார். மேலும் பலர் வெளிநாடுகளில் அரசியல் திறம்வாய்ந்த பதவிகளில் நியமிக்கப்பட்டனர். இந்தியாவுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையில் 1948 ஆம் ஆண்டு ஒரு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது அதன் படி இந்தியாவில் நீடித்திருக்கும் பிரான்சு குடிகளிடம் எதிர்கால அரசியலமைப்பு நிலையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக வாக்குப்பதிவு நடத்தப்படும் என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 1949 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 19 ஆம் தேதி சந்திரநாகூரில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதில் 7,463 - 114 என வாக்குகள் வழங்கப்பட்டு, (ஆதரவாக 7,463 எதிராக 114) பெரும்பாலான வாக்குகள் இந்தியாவுடன் இணைவதற்குச் சாதகமாக இருந்தன. 1949 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 14 ஆம் தேதி அது *நடைமுறை எதார்த்தத்தின்* அடிப்படையிலும், 1950 ஆம் ஆண்டு மே 2 ஆம் தேதி *சட்டத்திற்குட்பட்டும்* இந்தியாவுக்கு உடைமை மாற்றம் செய்யப்பட்டது. எனினும் மற்ற குடியேற்றப் பகுதிகளில் எடுவர்டு கவுபர்ட் (Edouard Goubert) தலைமையிலான பிரெஞ்சு சார்பு முகாமானது சார்பு இணைப்புக் குழுக்களை அடக்குவதற்கான நிர்வாக இயந்திரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அதில் குறிப்பிடத்தக்க அதிருப்தி நிலவியது. மேலும் 1954 ஆம் ஆண்டில் சார்பு இணைப்புக் குழுக்கள் அதிகாரம் எடுத்துக் கொண்டதால் யானம் மற்றும் மாஹே பகுதிகளில் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெற்றன. 1954 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் பாண்டிச்சேரி மற்றும் காரைக்காலில் நடைபெற்ற வாக்குப்பதிவுகள் இந்தியாவுடன் இணைப்பதற்கு சாதகமாக இருந்தன. மேலும் 1954 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் முதலாம் தேதி நான்கு குடியேற்றப் பகுதிகளின் நடைமுறைக் கட்டுப்பாடுகளும் குடியரசு இந்தியாவுக்கு மாற்றப்பட்டன. விட்டுக்கொடுத்தல் ஒப்பந்தம் 1956 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் கையெழுத்தானது. 1962 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் பிரெஞ்சு தேசிய சபையின் ஒப்புதலைத் தொடர்ந்து குடியேற்றப் பகுதிகளின் *சட்டத்திற்குட்பட்ட* கட்டுப்பாடுகளும் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டன.  
மாறாக போர்ச்சுகல் ராஜ தந்திரமான தீர்வுகளை எதிர்த்தது. போர்ச்சுகல் அதன் இந்தியக் குடியேற்றங்களின் உடைமைகளைத் தொடர்வதை அதன் தேசிய கெளரவமாகக் கருதியது. மேலும் 1951 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் உள்ள அதன் உடைமைகளை போர்ச்சுகீசு ஆட்சிப்பகுதியாக மாற்றம் செய்வதற்காக அதன் சட்டத்தில் மாற்றங்கள் செய்தது. 1954 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் தாத்ரா மற்றும் நாகர் ஹாவேலி பகுதிகளில் எழுச்சி ஏற்பட்டு போர்ச்சுகீசின் ஆட்சி தூக்கியெறியப்பட்டது. 1961 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு தாத்ராவும் நாகர் ஹாவேலியும் இந்தியாவுடன் ஒன்றியப் பிரதேசங்களாக இணைக்கப்பட்டன.  
கோவா, டையூ டாமன் பகுதிகள் சிக்கல்கள் நிறைந்ததாக தொடர்ந்து நீடித்தன. 1955 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 15 ஆம் தேதி 5000 அகிம்சை வாத ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் எல்லையில் போர்ச்சுகீசுக்கு எதிராக பேரணியில் ஈடுபட்டனர். அப்போது நடத்தப்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டில் 22 பேர் கொல்லப்பட்டனர். நேரு பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வை தொடர்ந்து ஆதரித்த போதிலும், 1961 ஆம் ஆண்டில் அங்கோலாவில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியில் இந்திய பொதுமக்களை போர்ச்சுகீசிய அரசு ஒடுக்கியது. அது இந்தியா இராணுவ நடவடிக்கை மேற்கொள்வதற்கு அழுத்தத்தை அதிகரிப்பதாக அமைந்தது. ஆப்பிரிக்கத் தலைவர்களும் கூட கோவா விசயத்தில் நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி நேருவுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தனர். அது ஆப்பிரிக்காவையும் தொடர்ந்த பீதியில் இருந்து காப்பாற்றும் என அவர்கள் வாதிட்டனர். 1961 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 18 ஆம் தேதி பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வுக்காக அமெரிக்கா மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தோல்வியடைந்ததைத் தொடர்ந்து, இந்திய இராணுவம் கோவா, டையூ டாமன் ஆகிய பகுதிகளுக்குள் நுழைந்தது. போர்ச்சுகீசு இந்தப் பிரச்சினையை ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபையிடம் எடுத்துச் சென்றது. ஆனால் இந்தியா அதன் படைகளை உடனடியாக திரும்பப் பெற வேண்டும் என்ற அதன் கோரிக்கை யூ.எஸ்.எஸ்.ஆரின் இரத்து செய்யும் உரிமை (வீட்டோ) மூலமாகத் தோல்வியடையச் செய்யப்பட்டது. டிசம்பர் மாதம் 19 ஆம் தேதி போர்ச்சுகல் சரணடைந்தது.  
ஆரம்பத்தில் சிக்கிம் அரசு மற்ற சுதேச அரசுகளைப் போலவே ஆங்கிலேயரைச் சார்ந்திருந்தது. அதனால் அது குடியேற்ற காலத்தில் இந்தியாவின் எல்லைப்புறமாகக் கருதப்பட்டது. எனினும் சுதந்திர காலகட்டத்தில் சிக்கிம் இந்தியாவுடன் முழுமையாக இணைவதற்கு அதன் கோகைல் (ஆட்சியாளர்) உடன்படவில்லை. இந்தியாவுக்கு அந்தப் பகுதியின் உத்திப்பூர்வ முக்கியத்துவம் விளக்கப்பட்ட பின் முதலில் இந்திய அரசாங்கம் ஸ்டேண்ட் ஸ்டில் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டது. பின்னர் 1950 ஆம் ஆண்டில் சிக்கிமின் கோகைல் உடன் ஒரு முழுமையான உடன்படிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது. அதன் மூலம் அப்போதிலிருந்து அது இந்தியாவின் பகுதியாகக் கருதப்படவில்லை. அதன் படி அந்தப் பகுதியின் பாதுகாப்பு, வெளியுறவு மற்றும் தகவல் தொடர்புகள் ஆகியவற்றுக்கு இந்தியா பொறுப்பேற்கும். மேலும் இறுதியாகச் சட்டம் ஒழுங்குக்கும் பொறுப்பேற்கும். ஆனால் சிக்கிம் முழுமையான சுயாட்சியை மேற்கொள்ளலாம். 1960களின் பிற்பகுதி மற்றும் 1970களின் முற்பகுதியில் சிறுபான்மை பூட்டியா மற்றும் லெப்ச்சா உயர் வகுப்பினர் ஆதரவு பெற்ற கோகைல் பெருமளவிலான அதிகாரங்களை கோர முயற்சித்தார். குறிப்பாக சிக்கிமிற்கு சர்வதேசச் சிறப்பை ஏற்படுத்தும் நோக்கிலேயே அவ்வாறு முயற்சித்தார். இந்தக் கொள்கைகளை காசி லேண்டப் டோர்ஜி (Kazi Lhendup Dorji) மற்றும் நேபாள மத்திய வர்க்கங்களுக்கான பிரதிநிதியாகவும் இந்தியச் சார்புக் கண்ணோட்டம் கொண்டதாகவும் இருந்த சிக்கிம் மாநில காங்கிரஸ் அதனை எதிர்த்தது. 1973 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் கோகைலுக்கு எதிரான கிளர்ச்சி வெடித்தது. கிளர்ச்சியாளர்கள் பொதுத் தேர்தல் நடத்தக்கோரி வற்புறுத்தினர். சிக்கிம் காவல் துறையால் கிளர்ச்சியாளர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அதனால் காசி லேன்டப் டோர்ஜி, இந்தியா தலையிட்டு அப்பகுதியில் சட்டம் ஒழுங்கைப் பாதுகாக்க வேண்டும் எனக் கோரினார். இந்தியா குறுக்கிட்டு கோகைலுக்கும் டோர்ஜிக்கும் இடையில் உடன்படிக்கை ஏற்பட உதவியது. அந்த உடன்படிக்கையின் படி சட்டப்பூர்வமான முடிமன்னனாக இருக்கும் கோகைலின் அதிகாரங்கள் குறைக்கப்பட்டன. மேலும் புதிய மரபார்ந்த அதிகாரப் பகிர்வு முறையின் படி தேர்தல்கள் நடைபெறும் என குறிப்பிடப்பட்டது. அதில் கோகைலின் எதிர்ப்பாளர்கள் பெரும் வெற்றி பெற்றனர். பின்னர் அங்கு உருவான புதிய அரசியலமைப்பானது குடியரசு இந்தியாவுடன் இணைந்து செயல்படுவதாக இருந்தது. 1975 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 10 ஆம் தேதி சிக்கிம் சட்ட சபையில் இந்தியாவுடன் முழுமையாக இணைவதற்கான தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. 1975 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 14 ஆம் தேதி நடத்தப்பட்ட பொது வாக்கெடுப்பில் இந்தத் தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக 97% வாக்குகள் கிடைத்தன. அதனைத் தொடர்ந்து இந்திய அரசாங்கம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் செய்து சிக்கிமை அதன் 22 ஆவது மாநிலமாக ஏற்றுக்கொண்டது. எனினும் இந்திய அரசாங்கம் வெளியிட்ட புள்ளி விவரம் மற்றும் இந்திய இராணுவம் நடத்திய பொது வாக்கெடுப்பு ஆகியவற்றின் உண்மை நிலை குறித்து வரலாற்றாசிரியர்கள் கடுமையாக விவாதிக்கின்றனர். இருந்த போதும் சிக்கிம், இந்தியாவின் 22 ஆவது மாநிலமாக இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது.