# சலாகுத்தீன்

**சலாகத்தீன் யூசுப் இப்னு அய்யூப்** (*Salah ad-Din Yusuf ibn Ayyub*, - மார்ச் 4, 1193, அரபு: صلاح الدين يوسف بن أيوب; குர்தி: سهلاحهدین ئهیوبی) என்பவர் அய்யூப்பிய அரசமரபின் நிறுவனர் ஆவார். மேற்குலகில் பொதுவாக **சலாதீன்** என்றும் இவர் அறியப்படுகிறார். இவர் ஒரு குர்து குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். எகிப்து மற்றும் சிரியா ஆகிய இரு பகுதிகளின் முதல் சுல்தான் இவராவார். மூன்றாம் சிலுவைப் போரில் ஒரு முக்கியமான நபராக இருந்த இவர் லெவண்டில் இருந்த கிறித்தவ சிலுவைப் போர் அரசுகளுக்கு எதிராக முஸ்லிம் இராணுவ முயற்சிக்குத் தலைமை தாங்கினார். இவரது அதிகாரத்தின் உச்ச நிலையில் அய்யூப்பிய அரசானது எகிப்து, சிரியா, மேல் மெசொப்பொத்தேமியா, ஹெஜாஸ், ஏமன் மற்றும் நூபியா ஆகிய இடங்களில் பரவியிருந்தது.  
செங்கிய அரசமரபில் ஒரு குர்திய கூலிப் படைத் தளபதியாகச் சேவையாற்றிய இவரது சிறிய தந்தையான சிர்குக்குடன் சேர்ந்து செங்கிய ஆட்சியாளர் நூரத்தீனின் கட்டளைப்படி 1164-இல் பாத்திமிய எகிப்திற்குச் சாலாதீன் அனுப்பப்பட்டார். இவரது குடும்பம் குர்தியப் பூர்வீகத்தைக் கொண்டதாகும். நடு ஆர்மீனியாவின் திவின் நகருக்கு அருகில் அசுதனகனை இது பூர்வீகமாகக் கொண்டிருந்தது. ஒரு குர்திய கூலிப்படைப் போர் வீரரான நசுமதீன் அய்யூப்பின் மகன் இவர் ஆவார். இவர் சார்ந்த ரவாதியா பழங்குடியினமானது அந்நேரத்தில் அரபு மொழி பேசிய உலகத்துடன் பகுதியளவுக்கு ஒருங்கிணைந்திருந்தது.  
சலாதீனின் சகாப்தத்தின் போது சேக் அப்துல் காதிர் அல்-ஜிலானியைக் காட்டிலும் மிகுந்த செல்வாக்குடைய எந்தவொரு அறிஞரும் இல்லை. அவர் மற்றும் அவரது மாணவர்கள் சலாதீன் மீது வலிமையான தாக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். இவருக்கு உதவி புரிந்தனர். 1132-இல் மோசுலின் அடா பெக்கான செங்கியின் தோற்கடிக்கப்பட்ட இராணுவமானது அவர்கள் பின் வாங்கும் வழியானது திக்ரித் கோட்டைக்கு எதிரில் டைகிரிசு ஆற்றால் தடுக்கப்பட்டு இருப்பதைக் கண்டனர். அங்கே சலாதீனின் தந்தையான நசுமதீன் அய்யூப் சிறைக் காப்பாளராகச் சேவையாற்றி வந்தார். இராணுவம் கடப்பதற்கு அய்யூப் படகுகளை வழங்கினார். திக்ரித்தில் அவர்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தார். செல்யூக்கியரிடம் தான் ஆற்றிய சேவைக்காக வடக்கு மெசொப்பொத்தேமியாவின் இராணுவ ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டு இருந்த ஒரு முந்தைய கிரேக்க அடிமையான முசாகித்தத்தீன் பிக்ருசு செங்கியருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்ததற்காக அய்யூப்பை அதிகாரப்பூர்வமாகக் கண்டித்தார். பிக்ருசுவின் ஒரு நண்பனை அய்யூப்பின் தம்பியாகிய ஆசாத்தத்தீன் சிர்குக் கொன்றதற்குப் பிறகு திக்ரித்திலிருந்து 1137-இல் அய்யூப்பை பிக்ருசு நாடு கடத்தினார். பகாத்தீன் இப்னு சதாத்தின் கூற்றுப் படி இவர்களது குடும்பம் திக்ரித்தில் இருந்து வெளியேறிய அதே இரவில் சலாதீன் பிறந்தார். 1139-இல் அய்யூப்பும், அவரது குடும்பமும் மோசுலுக்கு இடம் பெயர்ந்தது. முந்தைய உதவிக்குக் கைமாறாக இமாதத்தீன் செங்கி பால்பெக்கிலிருந்த தன்னுடைய கோட்டையின் தளபதியாக அய்யூப்பை நியமித்தார். 1146-இல் செங்கியின் இறப்பிற்குப் பிறகு அவரது மகனான நூரத்தீன் அலெப்போவின் அரசப் பிரதிநிதியானார். செங்கியர்களின் தலைவரானார்.  
தற்போது திமிஷ்குவில் வாழ்ந்து வந்த சலாதீனுக்கு நகரத்தை மிகவும் பிடித்திருந்தது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. எனினும், இவரது தொடக்க கால குழந்தைப் பருவம் குறித்த தகவல்களானவை அதிகமாக இல்லை. கல்வி குறித்து சலாதீன் "தங்களது மூத்தவர்கள் எந்த வழியில் வளர்க்கப்படுகிறார்களோ அதே வழியில் தான் குழந்தைகளும் வளர்க்கப்படுகிறார்கள்" என்று எழுதியுள்ளார். இவரது சுயசரிதையாளர்களான அன்னே-மேரி எட்டே மற்றும் அல்-வக்ரானி ஆகியோரின் கூற்றுப் படி யூக்ளிடு, கிரேக்க வானியல் நூலான அல்மகேசுது, எண்கணிதம், மற்றும் சட்டம் ஆகியவை குறித்த கேள்விகளுக்கு சலாதீனால் பதிலளிக்க முடிந்தது. இவர் கல்வியில் உயர் சிறப்புடையவராக இருந்தார். திருக்குர்ஆன் மற்றும் "சமய அறிவியல்கள்" குறித்த இவரது அறிவே இவரது சம காலத்தவர்களுடன் இவரை இணைத்தது. இவரது படிப்பின் போது இராணுவத்தில் இணைவதைக் காட்டிலும் சமயப் படிப்புகளிலேயே இவர் அதிகமாக ஆர்வம் கொண்டிருந்தார் என பல ஆதாரங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. முதலாம் சிலுவைப் போரின் போது எருசேலமானது கிறித்தவர்களால் கைப்பற்றப்பட்டது சமயம் மீதான இவரது ஆர்வத்தின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய மற்றொரு காரணியாக இருந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. *சர்புசு* தொப்பிகளுடன் *பால்மர் கோப்பையில்* (1200–1215)]]சலாதீனின் இராணுவ வாழ்வானது இவரது சிறிய தந்தையான ஆசாத்தத்தீன் சிர்குக்கின் பொறுப்பின் கீழ் தொடங்கியது. திமிஷ்கு மற்றும் அலெப்போவின் செங்கிய எமீரான நூரத்தீனின் கீழான ஒரு முக்கியமான இராணுவத் தளபதியாகச் சிர்குக் திகழ்ந்தார். சலாதீனின் மீது அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஆசிரியர் இவர் தான். 1163-இல் பாத்திமா கலீபக கலீபாவான அல்-அதீதுக்கு உயர் அதிகாரியாக இருந்த சவார் அவருடைய எதிரி திர்காமால் எகிப்தில் இருந்து துரத்தியடிக்கப்பட்டார். சக்தி வாய்ந்த பானு ருசைக் பழங்குடியினத்தின் ஓர் உறுப்பினர் திர்காம் ஆவார். நூரத்தீனிடமிருந்து இராணுவ உதவியை அவர் வேண்டினார். நூரத்தீன் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டார். 1164-இல் திர்காமுக்கு எதிரான சவாரின் போர்ப் பயணத்துக்கு உதவுவதற்காக சிர்குக்கை அவர் அனுப்பினார். 26 வயதான சலாதீன் அவர்களுடன் சென்றார். சவார் வெற்றிகரமாக மீண்டும் உயர் அதிகாரியாகப் பதவியில் அமர வைக்கப்பட்டதற்குப் பிறகு 30,000 தங்க தினார்களுக்குப் பதிலாக எகிப்திலிருந்தது சிர்குக் தன் இராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென அவர் வேண்டினார். ஆனால், சிர்குக் மறுத்தார். தான் அங்கு தொடர்ந்து தங்கியிருப்பது நூரத்தீனின் எண்ணம் என்று குறிப்பிட்டார். இந்தப் படையெடுப்பில் சலாதீனின் பங்கானது சிறியதாக இருந்தது. கிறித்தவ சிலுவைப் போர் வீரர்கள் மற்றும் சவாரின் துருப்புக்களில் ஒன்று இந்தப் படையால் பில்பைசு நகர முற்றுகைக்கு முன்னர் அங்கிருந்த பொருட்களைச் சேகரிக்க சிர்குக் சலாதீனுக்கு ஆணையிட்டார் என்பது அறியப்பட்ட ஒன்றாகும்.  
பில்பைசு சூறையாடப்பட்டதற்குப் பிறகு கிறித்தவ சிலுவைப் போர்-எகிப்தியப் படையும், சிர்குக்கின் இராணுவமும் கீசாவுக்குச் சற்று மேற்கில் நைல் நதியின் பாலைவன எல்லையில் அல்-பபேயின் யுத்தத்தில் சண்டையிட்டன. சலாதீன் இதில் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றினார். செங்கிய இராணுவத்தின் வலது பக்கப் பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்கினார். அதே நேரத்தில் குர்தியரின் ஒரு படையானது இடது பக்கப் பிரிவாக இருந்தது. சிர்குக் மையத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தார். எனினும், அக்கால முசுலிம் ஆதாரங்கள் மையத்தில் சலாதீன் நிறுத்தப்பட்டிருந்ததாகவும், தோற்று ஓடுவது போல் நடிப்பதன் மூலம் எதிரிகளைப் பொறிக்குள் சிக்க வைக்க வேண்டும் என்று அவருக்கு ஆணையிடப்பட்டிருந்ததாகவும் குறிப்பிடுகின்றன. கிறித்தவ சிலுவைப் போர் படையானது சிர்குக்கின் துருப்புகளுக்கு எதிராக தொடக்க வெற்றியைப் பெற்றது. எனினும், நிலப்பரப்பானது அவர்களது குதிரைகளுக்கு மிக மலைப் பாங்கானதாகவும், மணற்பாங்கானதாகவும் இருந்தது. சலாதீனின் பிரிவைத் தாக்கும் போது கிறித்தவ சிலுவைப் போர் வீரர்களின் தளபதியான சீசரியாவின் கியூக் பிடிக்கப்பட்டார். தங்களது முதன்மையான நிலைக்குத் தெற்கே சிறிய பள்ளத்தாக்குங்களில் சிதறிச் சண்டையிட்டதற்குப் பிறகு செங்கிய மையப் படையானது தாக்குதலுக்குத் திரும்பியது. பின்புறத்தில் இருந்து சலாதீன் அதனுடன் இணைந்து கொண்டார்.  
யுத்தமானது ஒரு செங்கிய வெற்றியில் முடிவடைந்தது. "பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாற்றில் மிகச் சிறந்த வெற்றிகளில்" ஒன்றில் சிர்குக்கு உதவியதாக சலாதீன் பாராட்டப்பட்டார் என்று அலி இப்னு அல்-ஆதிர் எழுதியுள்ளார். செங்கிய வீரர்களில் அதிகமானோர் கொல்லப்பட்டு இருந்தும், இந்த யுத்தமானது பெரும்பாலான ஆதாரங்களால் ஒரு முழுமையான வெற்றியாகக் கருதப்படாது இருந்த போதும் இவ்வாறான கருத்தை அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். சலாதீனும், சிர்குக்கும் அலெக்சாந்திரியாவை நோக்கி நகர்ந்தனர். அங்கு அவர்கள் வரவேற்கப்பட்டு, பணமும், ஆயுதங்களும் கொடுக்கப்பட்டு, ஒரு தளம் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. நகரை முற்றுகையிட முயற்சித்த ஒரு பெரிய கிறித்தவ சிலுவைப் போர்-எகிப்தியப் படையை எதிர் கொண்டிருந்த போது சிர்குக் தனது இராணுவத்தைப் பிரித்தார். அவரும், அவரது படைகளில் பெரும்பாலானவையும் அலெக்சாந்திரியாவில் இருந்து பின் வாங்கின. அதே நேரத்தில், சலாவுதீனுக்கு நகரத்தைக் காக்கும் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு சலாதீன் முற்றுகையிடப்பட்டார்.