# வாம்பைர்

## கிராமப்புற நம்பிக்கைகள்

#### பாதுகாப்பு

பூண்டு, போன்ற சாதாரணமான அல்லது புனித நீர் போன்ற புனிதப் பொருட்களும் துஷ்ட ஆவிகளை விரட்டும் சக்தி கொண்ட பொருட்களாக வாம்பயர் பற்றிய கிராமியப் புனை கதைகளில் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. இந்தப் பொருட்கள் இடத்திற்கு இடம் மாறுபடுகின்றன: ஒரு காட்டு ரோஜாக் கிளை மற்றும் முட்செடி ஆகியவை வாம்பயர்களுக்குத் தீங்கிழைப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. ஐரோப்பாவில், ஒரு வீட்டின் கூரையில் கடுகு விதைகளைத் தூவுவது வாம்பயர்களை தூர வைத்திருக்கும் என்று கூறப்பட்டது. மற்ற ஆவியகற்றும் பொருட்கள் புனிதப் பொருட்களாக இருந்தன உதாரணமாக சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஏசுவின் உருவம், ஜபமாலை அல்லது புனித நீர் ஆகியவற்றை உள்ளிட்டன. சர்ச் அல்லது கோயிலின் தரை அல்லது குறுக்கு நெடுக்காக ஒடும் நீர் போன்ற புனிதமாக்கப்பட்டவற்றின் மேல் வாம்பயர்களால் நடக்க முடியாதென்றும் சொல்லப்படுகிறது. பாராம்பரியப்படி ஒரு ஆவியகற்றும் பொருளாக இல்லாவிடினும் கதவை நோக்கி கண்ணாடிகளை வைப்பதும் வாம்பயரை அணுக விடாதிருப்பதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது.(சில கலாசாரங்களில் வாம்பயர்களுக்கு பிரதிபலிக்கும் பிம்பம் உண்டு; சில வேளைகளில் அவற்றிற்கு நிழல் கிடையாது. ஒருவேளை இது வாம்பயருக்கு ஆத்மா கிடையாது என்பதனால் இருக்கலாம்). இவ்வாறு கூறப்படுபவை எல்லாம் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததில்லை. இருப்பினும், பிரதிபலிக்கும் பிம்பம், நிழல் இரண்டையும் கொண்டதாக (க்ரீக்கின் *ரைகோலோகாஸ்/ டிம்பனியோஸ்* ) பிராம் ஸ்டோக்கர் பயன்படுத்திய *டிராகுலா* , பின்னாட்களில் வந்த கதாசிரியர்கள், திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களிடம் பிரபலமாக இருந்து வந்துள்ளது. ஒரு வீட்டிற்குள் அதன் உரிமையாளர் அழைக்காவிட்டால், வாம்பயரால் நுழைய் முடியாதென்றும் சில நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன. ஆயினும், ஒரு முறை அழைக்கப்பட்டு விட்டால், அதன் பிறகு அவை விரும்பும்போதெல்லாம் வந்து போகலாம். கிராமியப் புனைகதைகளின் வாம்பயர்கள் இரவு நேரங்களில் அதிக தாக்கம் கொண்டவையாக இருப்பினும், சூரிய ஒளிக்கு அவை அஞ்சும் நிலைமை கொண்டிருந்ததாகப் பொதுவாகக் கருதப்படவில்லை. ரஷ்யாவிலும் பால்டிக் மாநிலங்களிலும் , மரத்துக்குப் பதிலாக சாம்பல் தெரிவு செய்யப்பட்டது. செர்பியாவில் முட்செடியும் சைலஷியாவில் ஓக் ம்ரப்பட்டையும் இதற்கு பயன்பட்டன. வாம்பயாராகும் சாத்தியம் கொண்டவை அவற்றின் இதயத்தில் குத்தப்பட்டன. ரஷ்யாவிலும் வடக்கு ஜெர்மனியிலும் வாயைக் குறி வைத்தனர்; வடகிழக்கு செர்பியாவில் வயிறு இலக்கானது. மார்பின் தோலை கிழித்தெடுப்பது என்பது வீங்கிப் போன வாம்பயரின் "காற்றைப் பிடுங்குவதற்கு" ஒப்பான ஒரு வழியாக இருந்தது. இது அரிவாள் போன்ற கூரான கருவிகளை சடலங்களுடன் புதைப்பதற்கு சமமான ஒரு காரியமாகும். இதற்குக் காரணம், சடலம் வீங்கி ஒரு பைசாசமாக மாறினால், இவை அதன் தோலைக் கிழித்து விடும் என்பதுதான். ஜெர்மனியில் தலையை வெட்டுவது என்பது தெரிவு செய்யப்பட்ட ஒர் முறையாக இருந்தது. மேற்கு ஸ்லேவிக் பகுதிகளில், கால்களுக்கு இடையில், பின்புறத்திற்கு பின்னால், அல்லது உடலிலிருந்து தொலைவில் இருக்குமாறு தலையைப் புதைக்கும் வழக்கம் இருந்தது. கொதிக்கும் நீரைக் கல்லறைக்கு மேலே ஊற்றுவது அல்லது முற்றிலுமாக எரித்து விடுவது ஆகியவை மற்ற முறைகளாக இருந்தன. பால்கன் பிரதேசத்தில், ஒரு வாம்பயரை சுட்டு அல்லது நீரில் மூழ்கடித்து அல்லது ஈமச் சடங்குகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்வதால், அல்லது புனித நீரை அதன் உடல் மீது தெளிப்பதால், அல்லது பேயோட்டுவதால் அதை அழித்து விட முடியும். ரொமேனியாவில், வாயில் பூண்டு வைக்கப்பட்டது. 19ஆம் நூற்றாண்டு வரை, சவப்பெட்டியை துப்பாக்கியால் துளைப்பது என்ற ஒரு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை கூட எடுக்கப்பட்டு வந்தது. இதற்கும் அடங்காதவைகளுக்கு, உடலைத் துண்டு துண்டாக வெட்டி, அந்தத் துண்டுகளை எரித்து, நீருடன் கலந்து அதை குடும்பத்தினருக்கு ஒரு நிவாரணமாகக் கொடுக்கும் வழக்கமும் இருந்தது. ஜெர்மனியின் சாக்ஸான் பகுதிகளில், வாம்பயர் என்று சந்தேகிக்கப்படுபவரின் வாயில் ஒரு எலுமிச்சை வைக்கப்பட்டது.