# சீனா

## வரலாறு

### ஏகாதிபத்திய சீனா

#### சுயி, தாங் மற்றும் சாங்

சீனா முழுவதும் ஆன் அரசமரபினரை மீண்டும் அதிகாரத்திற்கு சுயி கொண்டு வந்தனர். அதன் வேளாண்மை, பொருளாதாரம் மற்றும் ஏகாதிபத்திய தேர்வு அமைப்பைச் சீர்திருத்தினர். பெரும் கால்வாயைக் கட்டமைத்தனர் மற்றும் பௌத்த மதத்திற்குப் புரவலராக விளங்கினர். பொதுப் பணிகளுக்காக வேலையாட்களை இவர்கள் கட்டாயப்படுத்தி சேர்த்தது மற்றும் வடக்கு கொரியாவில் ஒரு தோல்வியடைந்த போர் ஆகியவை பரவலான அமைதியின்மையைத் தூண்டிய போது இவர்கள் சீக்கிரமே வீழ்ச்சியடைந்தனர். தொடர்ந்து வந்து தாங் மற்றும் சாங் அரசமரபுகளின் கீழ் சீனப் பொருளாதாரம், தொழில்நுட்பம் மற்றும் பண்பாடானது ஒரு பொற்காலத்துக்குள் நுழைந்தது. மேற்குப் பகுதிகள் மற்றும் பட்டுப் பாதையின் கட்டுப்பாட்டை தாங் அரசமரபானது தக்க வைத்துக் கொண்டது. பட்டுப் பாதையானது மெசொப்பொத்தேமியா மற்றும் ஆப்பிரிக்காவின் கொம்பு ஆகிய தொலைவிலிருந்த பகுதிகளுக்கும் வணிகர்களைக் கொண்டு வந்தது. தலை நகரமான சங்கான் பல நாடுகளில் இருந்து வந்த மக்களைக் கொண்ட ஒரு நகர்ப்புற மையமாக உருவாகியது. எனினும், இது 8-ஆம் நூற்றாண்டில் அன் லுஷான் கிளர்ச்சியால் அழிவுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு பலவீனம் அடைந்தது. 907-இல் உள்ளூர் இராணுவ ஆளுநர்கள் நிர்வகிக்க முடியாதவர்களக மாறிய போது தாங் அரசமரபானது முழுவதுமாக சிதைவடைந்தது. 960-இல் சாங் அரசமரபானது பிரிவினைவாத சூழ்நிலையை முடித்து வைத்தது. சாங் மற்றும் லியாவோ அரசமரபுகளுக்கு இடையில் ஒரு சமமான அதிகாரத்துக்கு வழி வகுத்தது. உலக வரலாற்றில் காகிதப் பணத்தை விநியோகித்த முதல் அரசாங்கமும், ஒரு நிரந்தரக் கடற்படையை நிறுவிய முதல் சீன அரசியல் அமைப்பும் சாங் அரசமரபு ஆகும். கடல் வாணிபத்துடன், வளர்ச்சியடைந்த கப்பல் கட்டுமானத் தொழில் துறையால் இந்தக் கடற்படையானது ஆதரவு பெற்றது.  
பொ. ஊ. 10-ஆம் மற்றும் 11-ஆம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையில் சீனாவின் மக்கள் தொகையானது இரு மடங்காகி சுமார் 10 கோடியானது. இதற்கு முதன்மையான காரணம் நடு மற்றும் தெற்கு சீனாவில் நெல் அறுவடையின் விரிவாக்கமும், ஏராளமான உணவு மிகையாக உற்பத்தியானதும் ஆகும். தாங் அரசமரபின் காலத்தின் போது பௌத்த மதத்தின் வளர்ச்சிக்குப் பதிலாக சாங் அரசமரபானது கன்பூசியத்தின் ஒரு புத்தெழுச்சியையும் கூடக் கண்டது. ஒரு செழித்து வளர்ந்த தத்துவம் மற்றும் கலைகளையும் கண்டது. இயற்கை நிலக் காட்சிகள் மற்றும் பீங்கான் ஆகியவை நுட்பங்களின் புதிய நிலைகளுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டன. எனினும், சாங் இராணுவத்தின் பலவீனமானது சின் அரசமரபால் கவனித்து வரப்பட்டது. 1127-இல் சின்-சாங் போர்களின் போது சாங்கின் பேரரசர்களான குயிசோங், சின்சோங் மற்றும் தலைநகரான பியான்சிங் ஆகியவை கைப்பற்றப்பட்டன. சாங் அரசமரபின் எஞ்சியவர்கள் தெற்கு சீனாவிற்குப் பின்வாங்கினர்.  
##### யுவான்
போரிடும் நாடுகள் காலத்தின் சுவர்களை ஒன்றிணைத்து சீனப் பெருஞ்சுவரை அமைத்ததற்காகப் புகழ் பெற்றுள்ளார். சீனப் பெருஞ்சுவரின் பெரும்பாலான தற்போதைய கட்டமைப்புகளானவை மிங் அரசமரபின் போது கட்டப்பட்டவையாகும்.|upright=1.1]]
1205-இல் செங்கிஸ் கானின் மேற்கு சியாவுக்கு எதிரான படையெடுப்புகளுடன் சீனா மீதான மங்கோலியப் படையெடுப்பானது தொடங்கியது. செங்கிஸ் கான் சின் நிலப்பரப்புகள் மீதும் கூடப் படையெடுத்தார். 1271-இல் செங்கிஸ் கானின் பேரனான மங்கோலியத் தலைவர் குப்லாய் கான் யுவான் அரசமரபை நிறுவினார். 1279-இல் சாங் அரசமரபினரின் கடைசி எஞ்சிய பகுதிகளையும் கைப்பற்றினார். மங்கோலியப் படையெடுப்புக்கு முன்னர் சாங் சீனாவின் மக்கள் தொகையானது 12 கோடியாக இருந்தது; 1300-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின் நேரத்தின் வாக்கில் இது 6 கோடியாகக் குறைந்தது. 1368-இல் சு யுவான்சாங் என்ற பெயருடைய ஒரு விவசாயி யுவான் அரசமரபினரைப் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறிந்தார். கோங்வு பேரரசர் என்ற பெயருடன் மிங் அரசமரபை நிறுவினார். மிங் அரசமரபின் கீழ் சீனா மற்றுமொரு பொற்காலத்தைக் கண்டது. உலகின் வலிமையான கடற்படைகளில் ஒன்றையும், ஒரு செழித்து வந்த கலை மற்றும் பண்பாட்டுக்கு மத்தியில் வளமான மற்றும் செழிப்பான பொருளாதாரத்தையும் உருவாக்கியது. இந்தக் காலகட்டத்தின் போது தான் கடற்படைத் தளபதி செங் கேயால் தலைமை தாங்கப்பட்ட மிங் பொக்கிஷப் பயணங்களானவை இந்தியப் பெருங்கடல் முழுவதும் நடைபெற்றன. கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவையும் கூட இவை அடைந்தன.