# உருசிய வரலாறு

## உருசிய ஜார் ஆட்சி (1547–1721)

### இடர்ப்பாடுகளின் காலம்

சரணடையும் போலந்துக்கார்கள்]]இவானின் மகனான பியோதோர் குழந்தைகளின்றி இறந்தார். இதற்குப் பிறகு உள்நாட்டுப் போர்கள் மற்றும் அயல்நாட்டு தலையீட்டின் ஒரு காலமானது வந்தது. இது இடர்ப்பாடுகளின் காலம் (1606–13) என்று அறியப்படுகிறது. 1601-1603-ஆம் ஆண்டின் உருசிய பஞ்சத்திற்குக் காரணமாயின. சமூக ஒழுங்கின்மையை அதிகரித்தன. போரிசு கோதுனோவின் ஆட்சிக் காலமானது அமைதியின்மை, அயல்நாட்டுத் தலையீட்டுடன் கூடிய உள்நாட்டுப் போர், பல நகரங்கள் அழிவுக்குள்ளானது மற்றும் கிராமப்புறப் பகுதிகள் மக்கள் தொகைக் குறைவுக்கு உள்ளானதுடன் முடிவடைந்தது. உள்நாட்டு அமைதியின்மையால் பாதிப்படைந்திருந்த நாடானது போலந்து-லித்துவேனிய பொதுநலவாயத்தால் ஏற்படுத்தப்பட்ட அலைகள் போன்ற பல தலையீடுகளையும் ஈர்த்தது. போலந்து-மாசுகோவியப் போரின் (1605–1618) போது போலந்து-லித்துவேனியப் படைகள் மாசுகோவை அடைந்தன. ஆள் மாறாட்டம் செய்யும் போலி முதலாம் திமித்திரி 1605-ஆம் ஆண்டிலும் பதவியில் அமர்த்தின. பிறகு 1607-இல் போலி இரண்டாம் திமித்திரிக்கு ஆதரவளித்தன. அன்று குலுசினோ யுத்தத்தில் எத்மன் இசுதானிசுலாவ் சோல்கியேவ்சுகியால் தலைமை தாங்கப்பட்ட போலந்துப் படைகளால் ஒருங்கிணைந்த உருசிய-சுவீடிய இராணுவமானது தோற்கடிக்கப்பட்ட போது தீர்க்கமான தருணமானது வந்தது. இந்த யுத்தத்தின் விளைவாக ஏழு போயர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட உருசிய உயர்குடியினரின் ஒரு குழுவானது அன்று ஜார் மன்னர் வாசிலி சுயிசுகியைப் பதவியிலிருந்து நீக்கியது. அன்று போலந்து இளவரசன் நான்காம் விலாதிசுலாவ் வசாவை உருசியாவின் ஜார் மன்னராக அங்கீகரித்தனர். அன்று போலந்துக்காரர்கள் மாசுகோவை ஆக்கிரமித்தனர். மாசுகோ புரட்சியில் ஈடுபட்டது. ஆனால், ஆர்ப்பாட்டங்களானவை மிருகத்தனமாக ஒடுக்கப்பட்டன. நகரத்திற்குத் தீ வைக்கப்பட்டது.  
இப்பிரச்சனையானது படையெடுப்புக்கு எதிராக ஒரு தேசப்பற்று மிக்க தேசிய எழுச்சியை 1611 மற்றும் 1612 ஆகிய இரு ஆண்டுகளிலுமே தூண்டியது. வணிகன் குசாமா மினின் மற்றும் இளவரசர் திமித்திரி போசார்சிகியால் தலைமை தாங்கப்பட்ட ஒரு தன்னார்வ இராணுவமானது அன்று தலைநகரத்திலிருந்து அயல் நாட்டுப் படைகளை வெளியேற்றியது.  
அரசாங்கத்தின் மைய அதிகார அமைப்பின் வலிமையின் காரணமாக இடர்ப்பாடுகளின் காலம், மற்றும் பலவீனமான அல்லது ஊழல் ஜார் மன்னர்களின் ஆட்சியிலிருந்து ஒரு சுதந்திரமான நாடாக உருசியா மீண்டது. ஆட்சியாளரின் முறைமைத் தன்மை அல்லது அரியணையைக் கட்டுப்படுத்தும் பிரிவினர் ஆகிய யாரையும் சாராது அரசாங்கச் செயல்பாடுகளானவை தொடர்ந்து சேவையாற்றின.  
மாசுகோவின் விவசாயிகள் மற்றும் குடிமகன்கள் மத்தியிலான ஆர்ப்பாட்டங்களானவை இந்நேரத்தில் பரவலாக நடைபெற்றன. இதில் உப்பு ஆர்ப்பாட்டம் (1648), தாமிர ஆர்ப்பாட்டம் (1662) ஆகியவை உள்ளடங்கும். 17-ஆம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் அதுவரை நடந்திராத மிகப் பெரிய விவசாயிகள் கிளர்ச்சியானது 1667-ஆம் ஆண்டு வெடித்தது. தெற்கு உருசியாவின் சுதந்திரமான குடியிருப்புவாசிகளான கோசாக் மக்கள் அரசின் அதிகரித்து வந்த மையப்படுத்தப்படும் நிலைக்கு எதிராக வினையாற்றினர். பண்ணை அடிமை முறையிலிருந்து விவசாயிகள் தங்களது நிழக்கிழார்களிடமிருந்து தப்பித்தனர். கிளர்ச்சியாளர்களுடன் இணைந்தனர். கோசாக் தலைவர் இசுதேங்கா ராசின் தனது ஆதரவாளர்களுக்குத் தலைமை தாங்கி வோல்கா ஆறு வரை சென்றார். இது விவசாயிகள் கிளர்ச்சிகளைத் தூண்டியது. உள்ளூர் அரசாங்கங்களை கோசாக் ஆட்சியானது இடமாற்றம் செய்தது.  
| - | **ஆண்டு** | **உருசியாவின் மக்கள் தொகை (கோடிகள்)** | **குறிப்புகள்** |
| --- | --- | --- | --- |
| 1720 | 1.55 | புதிய பால்டிக் மற்றும் போலந்து நிலப்பரப்புகள் உட்பட |  |
| 1795 | 3.76 | போலந்தின் பகுதிகள் உட்பட |  |
| 1812 | 4.28 | பின்லாந்து உட்பட |  |
| 1816 | 7.30 | பேரவை போலந்து, பெச்சராபியா உட்பட |  |
| 1914 | 17.00 | புதிய ஆசிய நிலப்பரப்புகள் உட்பட | } |