# உருசிய வரலாறு

## உருசிய ஜார் ஆட்சி (1547–1721)

### பேரரசி கேத்தரீன்

பேதுருவைப் போல ஒப்பீட்டளவில் குறிக்கோள்களையுடைய ஓர் ஆட்சியாளர் தோன்றுவதற்கு கிட்டத்தட்ட 40 ஆண்டுகள் கடந்தன. உருசிய முடியாட்சிக்கான செருமானிய வாரிசை மணந்த ஒரு செருமானிய இளவரசியான "பேரரசி" இரண்டாம் கேத்தரீன் (ஆ. 1762–1796) தான் அந்த ஆட்சியாளர். இவர் தன் கணவனை 1762-ஆம் ஆண்டில் ஓர் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பில் பதவியிலிருந்து தூக்கியெறிந்ததற்கு பிறகு ஆட்சி அதிகாரமுடைய அரசியானார். அறிவொளிக் கால கருத்துக்களுக்கு உற்சாகத்துடன் கேத்தரீன் ஆதரவளித்தார். இவ்வாறாக ஓர் அறிவொளி பெற்ற எதேச்சதிகாரி என்ற நிலையைப் பெற்றார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. கலை, அறிவியல் மற்றும் கற்றலுக்கு இவர் ஆதரவளித்தார். பேரரசர் பேதுருவின் இறப்பிற்குப் பிறகு தொடங்கிய உருசிய உயர்குடியினர் மறு எழுச்சி பெற இவர் பங்களித்தார். உயர்குடியினருக்கான சாசனத்தை கேத்தரீன் அறிவித்தார். இது உருசிய உயர்குடியினரின் உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை மீண்டும் தெளிவுபடுத்தியது. கட்டாய அரசாங்க சேவையை நீக்கியது. திருச்சபையின் அனைத்து நிலங்களின் கட்டுப்பாட்டையும் இவர் பறித்தார். மடாலயங்களின் அளவைப் பெருமளவுக்கு குறைத்தார். எஞ்சிய மதகுருமார்களை ஒரு சிக்கனமான வரவு செலவு திட்டத்தின் கீழ் வைத்தார்.  
நிலப்பரப்பை விரிவாக்கும் ஓர் அயல்நாட்டுக் கொள்கைக்கு கேத்தரீன் பெருமளவுக்கு செலவழித்தார். தர்கோவிகா கூட்டமைப்புக்கு ஆதரவளித்தது உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகளின் மூலம் போலந்து-லித்துவேனிய பொதுநலவாயம் மீதான உருசியாவின் அரசியல் கட்டுப்பாட்டை இவர் விரிவாக்கினார். இவரது படையெடுப்புகளுக்கான செலவினங்களுடன் சேர்த்து தங்களது நிலக்கிழார்களின் நிலத்தில் கிட்டத்தட்ட தங்களது அனைத்து நேரத்தையும் பணி செய்வதிலேயே பண்ணைக் கொத்தடிமைகள் செலவழிக்க வேண்டிய தேவையைக் கொண்டிருந்த ஒடுக்குமுறை கொண்ட சமூக அமைப்பானது 1773-ஆம் ஆண்டில் விவசாயிகளின் ஒரு முதன்மையான கிளர்ச்சியைத் தூண்டியது. எமெல்யன் புகசேவ் என்ற பெயருடைய ஒரு கொசக்கால் அகத்தூண்டுதல் பெற்ற கிளர்ச்சியாளர்கள் "அனைத்து நிலக்கிழார்களையும் தூக்கிலிடுங்கள்" என்ற உறுதியான குரலை எழுப்பினர். கேத்தரீனால் இந்த கிளர்ச்சி நொறுக்கப்படும் வரை கிளர்ச்சியாளர்கள் மாசுகோவை கைப்பற்றும் நிலையில் அச்சுறுத்தலாக விளங்கினர். ஐரோப்பாவின் பிற அறிவொளி பெற்ற எதேச்சதிகாரிகளைப் போலவே தன்னுடைய சொந்த அதிகாரத்தை கேத்தரீன் உறுதிப்படுத்தினார். உயர்குடியினருடன் ஒரு கூட்டணியை ஏற்படுத்தினார்.  
சிதைவடைந்து கொண்டிருந்த உதுமானியப் பேரரசுக்கு எதிராக கேத்தரீன் வெற்றிகரமாக இரு போர்களைத் (1768–1774, 1787–1792) தொடுத்தார். உருசியாவின் தெற்கு எல்லையை கருங்கடலுக்குக் கொண்டு சென்றார். 1775-இல் பகுதியளவு தன்னாட்சி கொண்டிருந்த கொசக் அரசியல் அமைப்பான சபோரிசியா சிச்சை இவர் கலைத்தார். உக்குரைனிய கொசக்குகளின் முந்தைய நிலங்களில் அவர்களது குடியிருப்புகளின் இடங்களில் நோவோரோசியா ஆளுநராகமானது உருவாக்கப்பட்டது. இதில் புதிய நகரங்களான யகதெரினோசிலாவ் (1776), எலிசவேத்கிராத், கெர்சன் (1778) மற்றும் ஒடெசா (1794) ஆகியவை அமைக்கப்பட்டன. உருசியா 1783-இல் கிரிமியாவை இணைத்தது. கருங்கடல் கப்பல் குழுவை உருவாக்கியது. பிறகு ஆத்திரியா மற்றும் புருசியாவின் ஆட்சியாளர்களுடன் இணைந்ததன் மூலம் இவர் போலந்து-லித்துவேனிய பொது நலவாயத்தின் நிலப்பரப்புகளை உருசியாவுடன் இணைத்தார். ஒரு நூற்றாண்டு கால உருசிய ஆட்சிக்குப் பிறகு இங்கே கத்தோலிக்கர் அல்லாத, முதன்மையாக மரபுவழி கிறித்தவ மக்கள் தொகை போலந்து பிரிக்கப்பட்ட காலத்தின் போது உருவானது. இது உருசியாவின் எல்லைகளை மேற்கு நோக்கி நாடு ஐரோப்பாவுக்குள் விரிவாக்கியது.  
சார்சியர்களுக்கு எதிராக அவர்களின் பாரசீக மேலாட்சியாளர்களின் எந்த ஒரு புதிய படையெடுப்பு மற்றும் மேற்கொண்ட அரசியல் குறிக்கோள்களுக்கு எதிராக சார்சியர்களைப் பாதுகாப்போம் என உருசியா ஒப்பந்தம் செய்திருந்தது. பாரசீகர்கள் சார்சியா மீது படையெடுத்து 1795-இல் அங்கு ஆட்சியை நிறுவியிருந்தனர். காக்கேசியாவில் புதிதாக நிறுவப்பட்ட உருசிய கோட்டை காவல் படையினரை வெளியேற்றியிருந்தனர். இதைத் தொடர்ந்து 1796-இல் கேத்தரீன் பாரசீகத்திற்கு எதிராக ஒரு புதிய போரைத் தொடங்கினார்.  
1798-1799-இல் பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு எதிரான கூட்டணியில் உருசியத் துருப்புகள் பங்கெடுத்தன. தளபதி அலெக்சாந்தர் சுவோரோவ் தலைமையிலான துருப்புகள் வடக்கு இத்தாலியில் பிரெஞ்சுப் படைகளைத் தோற்கடித்தன.