# இந்திய வரலாறு

## பிந்தைய நவீன கால மற்றும் சம கால வரலாறு (1857–1947)

### இந்திய விடுதலை இயக்கம் (1885–1947)

இந்தியாவில் இருந்த பிரித்தானியரின் எண்ணிக்கையானது சிறியதாகும். இருந்த போதிலும் இந்திய துணைக் கண்டத்தின் 52% பகுதிகளை நேரடியாக அவர்களால் ஆள முடிந்தது. எஞ்சிய 48% பகுதிகளைக் கொண்டிருந்த மன்னர் அரசுகள் மீது குறிப்பிடத்தக்க அளவு ஊக்கு ஆற்றலைக் கொண்டிருக்க முடிந்தது.  
19 ஆம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான நிகழ்வுகளில் ஒன்று இந்திய தேசியவாதத்தின் வளர்ச்சியாகும். இந்தியா முதலில் "சுயாட்சியை" வேண்டுவதற்கும், பிறகு "முழு சுதந்திரத்தை" வேண்டுவதற்கும் இது வழி வகுத்தது. எனினும், இந்த வளர்ச்சியின் காரணங்கள் குறித்து வரலாற்றாளர்கள் வேறுபட்ட கருத்துக்களைக் கொண்டுள்ளனர். "பிரித்தானிய விருப்பங்களுடன் இந்திய மக்களின் விருப்பங்கள் மோதியது", மற்றும் "இந்தியாவின் முந்தைய கால வரலாறு குறித்த வெளிப்பாடுகள் வெளியில் தெரியத் தொடங்கியது" உள்ளிட்டவை அநேகமான காரணங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.  
இந்தியா சுயாட்சியை நோக்கிய முதல் படியானது 1861 இல் பிரித்தானிய தலைமை ஆளுநருக்கு ஆலோசனை கூறுவதற்காக மன்றாளர்கள் நியமிக்கப்பட்டதாகும். 1909 ஆம் ஆண்டு முதல் இந்தியர் இவ்வாறு நியமிக்கப்பட்டார். இந்திய உறுப்பினர்களுடன் கூடிய மாகாண மன்றங்களும் கூட அமைக்கப்பட்டன. மன்றாளர்களின் பங்கெடுப்பானது இறுதியாக சட்டமியற்றும் மன்றங்களுக்கும் கூட விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டது. பிரித்தானியர் ஒரு பெரிய பிரித்தானிய இந்திய இராணுவத்தைக் கட்டமைத்திருந்தனர். இதில் மூத்த அதிகாரிகள் அனைவருமே பிரித்தானியராக இருந்தனர். துருப்புகளில் பெரும்பாலானவர்கள் நேபாளத்தைச் சேர்ந்த கூர்க்காக்கள் மற்றும் சீக்கியர் போன்ற சிறிய சிறுபான்மையினக் குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர். கீழ்நிலைகளில் இருந்த குடிமைப்பணி சேவைப் பதவிகளை உள்நாட்டவரைக் கொண்டு நிரப்பும் தன்மையானது அதிகரித்து வந்தது. மிக உயர்ந்த பதவிகளை பிரித்தானியர் வைத்துக் கொண்டனர்.  
ஓர் இந்திய தேசியவாதத் தலைவரான பால கங்காதர திலகர் சுவராஜ் (சுயாட்சி) நாட்டின் விதி என்று அறிவித்தார். "சுவராஜ் எனது பிறப்புரிமை, நான் அதைக் கட்டாயம் பெற்றே தீர வேண்டும்" என்ற இவரது பிரபலமான சொற்றொடரானது பிறரின் அகத்தூண்டுதலுக்கான ஓர் ஆதாரமானது. பிபின் சந்திர பால் மற்றும் லாலா லஜபதி ராய் போன்ற வளர்ந்து வந்த மக்கள் தலைவர்களால் திலகருக்கு ஆதரவளிக்கப்பட்டது. இவர்கள் திலகரைப் போன்ற அதே பார்வையைக் கொண்டிருந்தனர். குறிப்பாக, இவர்கள் சுதேசி இயக்கத்திற்கு ஆதரவளித்தனர். இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்களைப் புறக்கணிப்பது மற்றும் இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்ட பொருட்களைப் பயன்படுத்துவது ஆகியவற்றைக் கொண்டதாக சுதேசி இயக்கம் திகழ்ந்தது.  
1905 இல் வங்காளம் பிரிக்கப்பட்டதானது இந்திய விடுதலைக்கான புரட்சி இயக்கங்களை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. இந்த உரிமைப் பறிப்பானது சிலர் வன்முறையான செயல்களில் ஈடுபடுவதற்கு வழி வகுத்தது.  
மீண்டும் தொடங்கிய தேசியவாதக் கோரிக்கைகளுக்கு எதிர் வினையாக பிரித்தானியரும் கூட "கேரட் மற்றும் குச்சி" என்ற ஓர் அணுகு முறையைப் பின்பற்றினர். இந்த முன்மொழியப்பட்ட குறிக்கோள்களை அடையும் வழி முறைகளானவை பின்னர் 1919 ஆம் ஆண்டின் இந்திய அரசுச் சட்டத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஓர் இரட்டை முறை நிர்வாகம் அல்லது இரு அதிகார அமைப்புகளின் ஆட்சியை அறிமுகப்படுத்துவதை இது கொண்டிருந்தது. இதில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இந்திய உறுப்பினர்கள் மற்றும் நியமிக்கப்பட்ட பிரித்தானிய அதிகாரிகள் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். 1919 இல் கர்னல் ரெசினால்டு டையர் நிராயுதபாணிகளான பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் உள்ளிட்ட அமைதியான போராட்டக்காரர்கள் மீது தம் ஆயுதங்களை வைத்து சுடுமாறு தன்னுடைய துருப்புகளுக்கு ஆணையிட்டார். இது ஜலியான்வாலா பாக் படுகொலையில் முடிந்தது. 1920-1922 ஆம் ஆண்டின் ஒத்துழையாமை இயக்கத்திற்கு இது வழி வகுத்தது. இந்தியாவில் பிரித்தானிய ஆட்சியின் முடிவை நோக்கிய ஒரு தீர்க்கமான நிகழ்வாக இந்தப் படுகொலை அமைந்தது.  
1920 இலிருந்து காந்தி போன்ற தலைவர்கள் பிரித்தானிய ஆட்சிக்கு எதிராக மிகவும் பிரபலமான, ஏராளமான பொதுமக்களைக் கொண்ட இயக்கங்களை பெரும்பாலும் அமைதியான வழி முறைகளைப் பயன்படுத்தி நடத்தத் தொடங்கினர். ஒத்துழையாமை, சட்ட மறுப்பு மற்றும் பொருளாதார எதிர்ப்பு போன்ற அகிம்சை வழி முறைகளைப் பயன்படுத்தி பிரித்தானிய ஆட்சியை காந்தியின் தலைமையிலான விடுதலை இயக்கம் எதிர்த்தது. எனினும், பிரித்தானிய ஆட்சிக்கு எதிரான புரட்சிகரமான செயல்பாடுகளானவை இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் நடைபெற்றன. இந்துசுத்தான் சோசலிசக் குடியரசு அமைப்பு போன்ற சில பிறர் ஒரு போராளி அணுகு முறையைப் பின்பற்றினர். பிரித்தானிய ஆட்சியை ஆயுதமேந்திய போராட்டத்தின் மூலம் தூக்கி எறிய விரும்பினர்.  
ஏப்ரல் 1940 இல் தில்லியில் அனைத்திந்திய ஆசாத் முசுலிம் மாநாடு ஒன்று கூடியது. ஒரு சுதந்திரமான மற்றும் ஒன்றிணைந்த இந்தியாவிற்கு அதன் ஆதரவுக் குரலை எழுப்பியது. இந்தியாவில் இருந்த பல இசுலாமிய அமைப்புகள், மேலும் 1,400 தேசியவாத முசுலிம் பிரதிநிதிகள் உள்ளிட்டோர் இதன் உறுப்பினர்களாக இருந்தனர். பிரிவினைக்கு ஆதரவளித்த அனைத்து இந்திய முசுலிம் லீக் இந்தியாவின் பிரிவினைக்கு எதிராக இருந்த அந்த தேசியவாத முசுலிம்களைப் பெரும்பாலும் "அச்சுறுத்தல் மற்றும் கட்டாயத்தைப்" பயன்படுத்தி மௌனமாக்க முயற்சித்தது.
}}
மிக மெதுவாகவே அதிகரித்தது. 1991 மற்றும் 2001 க்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் எழுத்தறிவு விகிதத்தின் வளர்ச்சியில் ஒரு வேகமானது ஏற்பட்டது.]]சனவரி 1946 இல் இராணுவத்தில் ஏராளமான கிளர்ச்சிகள் வெடித்தன. சொந்த நாட்டுக்குத் தாங்கள் மெதுவாகத் திருப்பி அனுப்பப்படுவதால் வெறுப்படைந்த வேத்தியல் விமானப் படை வீரர்களிடமிருந்து தொடங்கியது. இது பெப்ரவரி 1946 இல் பாம்பேயில் வேத்தியல் இந்தியக் கடற்படையின் ஒரு கிளர்ச்சியால் இது வெளிப்படத் தொடங்கியது. கொல்கத்தா, சென்னை, மற்றும் கராச்சி ஆகிய இடங்களிலும் கிளர்ச்சிகள் பிறரால் தொடங்கப்பட்டன. கிளர்ச்சிகளானவை துரிதமாக ஒடுக்கப்பட்டன. 1946 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் புதிய தேர்தலுக்கான அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. 11 மாகாணங்களில் எட்டு மாகாணங்களைக் காங்கிரசு வேட்பாளர்கள் வென்றனர்.  
1946 இன் பிற்பகுதியில் இந்தியாவில் பிரித்தானிய ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வர தொழிலாளர் கட்சி தீர்மானித்தது. 1947 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் சூன் 1948 க்கும் மேலான காலத்திற்குச் சென்று விடாமல் அதிகாரத்தைக் கைமாற்றும் தனது எண்ணத்தை அறிவித்தது. ஓர் இடைக்கால அரசு அமைக்கப்படுவதில் பங்கெடுப்பதையும் குறிப்பிட்டது.  
சுதந்திரத்திற்கான விருப்பத்துடன் சேர்த்து இந்துக்கள் மற்றும் முசுலிம்களுக்கு இடையிலான பதற்றங்களும் கூட ஆண்டுகள் போக்கில் அதிகரிக்கத் தொடங்கின. முசுலிம் லீக் தலைவர் முகம்மது அலி ஜின்னா 16 ஆகத்து 1946 ஆம் நாளை நேரடி நடவடிக்கை நாளாக அறிவித்தார். பிரித்தானிய இந்தியாவில் ஒரு முஸ்லிம் தாயகத்திற்கான கோரிக்கையை அமைதியாக சுட்டிக்காட்ட விரும்பினார். பிற்காலத்தில் "ஆகத்து 1946 இன் பெரிய கொல்கத்தா கொலைகள்" என்று அழைக்கப்பட்ட வன்முறை சுழற்சியின் வெடிப்பிற்கு இது காரணமானது. இந்த சமூக வன்முறையானது பீகார், வங்காளத்தில் நவகாளி, ஐக்கிய மாகாணங்களில் கர்முக்தேசுவர் மற்றும் மார்ச் 1947 இல் இராவல்பிண்டிக்குள் என பரவியது. இராவல்பிண்டியில் முசுலிம்களால் சீக்கியர்களும், இந்துக்களும் தாக்கப்பட்டு துரத்தியடிக்கப்பட்டனர்.