இப்போது குழந்தைகள் விசித்திரக் கதைகளை அதிகம் விரும்புவதைப் போல முதலில் பெரியவர்களும் அதிகமாக விரும்பிக் கேட்பவர்களாக இருந்தனர். பெரியவர்களுக்காக படைக்கப்பட்ட எழுத்திலக்கிய படைப்புகளில் விசித்திரக் கதைகள் இடம்பெற்றன. ஆனால் 19 மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டில் விசித்திரக் கதைகள் குழந்தைகள் இலக்கியத்துடன் தொடர்புடையதாக்கப்பட்டது.  
மெடாமே டி'அல்னாய் உள்ளிட்ட *ப்ரீஷியஸ் வகைப் படைப்பாளர்கள்* அவர்களின் படைப்புகளை பெரியவர்களை மனதில் வைத்தே உருவாக்கியுள்ளனர், ஆனால் வேலைக்காரர்கள் அல்லது கீழ்த்தட்டு பெண்கள் பிறர் குழந்தைகளுக்குக் கூறும் கதைகளே அவற்றுக்கு மூலமாக விளங்கியதாகவும் கூறியுள்ளனர். உண்மையில், அந்தக் காலத்தைச் சேர்ந்த நாவலில் ஒரு இளவரசியின் காதலன் அவளுக்கு இது போன்ற ஒரு விசித்திரக் கதையைக் கூறுகையில், அவள் அப்போதும் சிறு வயதிலிருந்தது போலவே விசித்திரக் கதைகளை மிகவும் நேசித்ததாகக் கூறுவாள். பிற்கால *ப்ரீஷியஸ் வகை படைப்பாளர்களில்* , ஜீன்-மேரி கீ ப்ரின்ஸ் டி பீமொண்ட் *பியூட்டி அண்ட் பீஸ்ட்* கதையின் குழந்தைகளுக்கான மாற்று வகையினை வழங்கினார், அது இன்றும் பிரபலமான அவரது கதைகளில் ஒன்றாகும். க்ரிம் சகோதரர்கள், அவர்களது கதைகள் குழந்தைகளுக்கு ஏற்றதில்லை என்ற புகாருக்குப் பிறகு தங்கள் தொகுப்பிற்கு *சில்ட்ரென்'ஸ் அண்ட் ஹௌஸ்ஹோல்ட் டேல்ஸ்* (Children's and Household Tales) எனப் பெயரிட்டு, அவர்களது கதைகளை மீண்டும் எழுதினர்.  
தற்காலத்தில், சிறுவர்களும் படிக்கக்கூடிய வகையில் விசித்திரக் கதைகளில் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன. க்ரிம் சகோதரர்கள் பாலின உள்ளடக்கத்தை நீக்குவதில் கவனம் செலுத்தினர்; முதல் பதிப்பில், ரேப்பன்ஸல் ஜாலக்காரியின் உடைகள் ஏன் இறுக்கமாகிவிட்டன எனக் கேட்பதன் மூலம் இளவரசரின் வருகையை தெரியப்படுத்துகிறார், அவள் கர்ப்பமாக இருப்பதை இவ்வாறு தெரிந்துகொள்ள வைக்கிறார், ஆனால் அடுத்து வந்த பதிப்புகளில் கவனக் குறைவாக மாயாஜாலக்காரியை விட இளவரசரை நீக்குவது எளிது எனத் தெரியப்படுத்துகிறார். மற்றொரு புறம் பல முறை வன்முறை - குறிப்பாக வில்லன்களை தண்டிக்கும் போது இடம்பெறும் வன்முறை - அதிகரிக்கப்பட்டது. பிற்காலத்தில் வந்த பிற மறுபடைப்புகள் வன்முறையை நீக்கின; ஜே. ஆர். ஆர். டோக்கின் *த ஜுனிப்பெர் ட்ரீ* கதை சொந்த இனத்தைக் கொன்று உண்ணும் நிகழ்வுகள் அதிகமாகக் கொண்டிருந்ததைக் கவனித்து, குழந்தைகளுக்கான பதிப்பில் அதை நீக்கினார். விக்டோரியா காலத்தில் நீதிநெறி வகைக் கதைகள் பழங்காலக் கதைகளை கற்றுக்கொடுக்ககூடிய பாடங்களாக மாறின, ஜியார்ஜ் க்ரூக்ஷாங்க் *சிண்ட்ரெல்லா* கதையை மிதமான கருக்களைக் கொண்டிருக்கும் வகையில் 1854 ஆம் ஆண்டில் மீண்டும் எழுதிய போது ஏற்பட்டதும் இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும். அவரைப் பற்றிய அறிவு நிறைந்தவரான சார்லஸ் டிக்கென்ஸ் இதை எதிர்த்தார். "பிற அனைத்துக் காலங்களையும் விட பயன்மிக்க காலத்தில் விசித்திரக் கதைகளை மதிக்க வேண்டியதன் முக்கியத்துவம் கவனிக்கத்தக்கதாகும்" என்று கூறினார்.  
பழங்கால விசித்திரக் கதைகளில் காணப்பட்ட வன்முறைகள் உளவியல் ரீதியான சிக்கல்களின் வெளிப்பாடுகளே என்று கூறிய ப்ரூனோ பெத்லெஹேம் (Bruno Bettelheim) போன்ற உளவியல் பகுப்பாய்வாளர்கள், இவ்வாறு அந்தப் பகுதிகளை நீக்கியதால் குழந்தைகளுக்கும் பெரியவர்களுக்கும் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான குறியீட்டு ரீதியான வழிகளாக பயன்மிக்கதாக இருந்த அம்சங்கள் நீக்கப்பட்டுள்ளன என விமர்சித்தனர்.  
விசித்திரக் கதைகளை குழந்தைகளுக்கு ஏற்ப பின்பற்றி மாற்றியமைப்பது இன்னும் தொடர்ந்தே வருகிறது. வால்ட் டிஸ்னியின் செல்வாக்குமிக்க *ஸ்னோ ஒயிட் அண்ட் செவன் ட்வார்ஃப்ஸ்* (Snow White and the Seven Dwarfs) (இருப்பினும் அது மட்டுமே என்று குறிப்பிட்டுக் கூறுவதற்கில்லை) குழந்தைகளுக்கான சந்தையினை மனதில் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது. *மேஜிக்கல் ப்ரின்சஸ் மிங்க்கி மோமோ* என்ற அனிம் *மோமோடேரோ* என்ற விசித்திரக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டமைந்ததாகும். பழைய பாரம்பரியக் கதைகளை தற்கால வாசகர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஏற்ற வகையில் மாற்றியமைக்கும் பணியில் ஜாக் ஜிப்ஸ் தனது பல ஆண்டுகளைச் செலவழித்தார்.  
வேல்டாஃப் பள்ளியில், முதல் கிரேடு வகுப்பு குழந்தைகளின் படிப்பில் முக்கியப் பகுதியாக விசித்திரக் கதைகள் வைக்கப்பட்டுள்ளது. மனித முன்னேற்றத்தைப் பற்றிய ருடால்ஃப் ஸ்டெயினரின் ஆய்வு ஒன்று, ஆறு முதல் ஏழு வயது வரையுள்ள காலங்களில் கதை கூறல் மூலமாகவே ஒரு குழந்தை சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்ள முடியும் எனக் கூறுகிறது. விசித்திரக் கதைகளில் உள்ள முன்மாதிரித் தன்மை மற்றும் மாயாஜால இயல்பு ஆகியவை இந்த வயதில் உள்ள குழந்தைகளை வெகுவாகக் கவர்கிறது. வாய்வழிக் கதைகளின் பாரமரியத்தைப் பின்பற்றி வந்த விசித்திரக் கதைகளின் இயல்பு, குழந்தையின் பேச்சு விளக்கத்தை காட்சியாகக் கற்பனை செய்து பார்க்கும் திறனையும் கேட்ட கதையை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளும் திறனையும் வளர்க்கிறது.  
விசித்திரக் கதைகள் ஆக்கப் பூர்வமான கண்ணோட்டத்தில் அமைந்திருக்கின்றன என்றும் கருதலாம். *அனலைஸிங் ப்ரோஸின்* “த டொமைன் ஆஃப் ஸ்டைலில்” (The Domain of Style) ரிச்சர்டு லாமேன் பின்வருமாறு கூறுகிறார், “நாம் ஒன்றை எவ்வாறு கூறுகிறோம் என்பதே நாம் என்ன கூறுகிறோம் என்பதை நிர்ணயிக்கிறது”. விசித்திரக் கதைகள் குழந்தைகள் தகவல்தொடர்பின் புரிந்துகொள்ளல் திறனைப் பாதிக்கின்றன, மேலும் வாழ்க்கையைப் பற்றியும் புரிய வைக்கின்றன; அவை குழந்தைகளிடம் அன்பு, வாழ்க்கை, அற்புதங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சியான முடிவுகள் பற்றி உரைக்கின்றன. ரிச்சர்ட் லாமேன் தகவல்தொடர்பைப் பற்றி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார், "உலகை நாம் செயலுள்ள தன்மையிலும் செயலற்ற தன்மையிலும் புரிந்துகொள்கிறோம்; 'முன்பே உள்ள' ஒரு உலகை நாம் மனதில் பதிய வைத்துக்கொள்வதில்லை. உலகைப் புரிந்துகொள்ள, அதைப் தொகுத்துப் புரிந்துகொள்ள, அதைப் பற்றி உணரவும் உதவுகிறது.” ஒரு குழந்தையின் இளம் மனது எளிதில் பாதிக்கக்கூடியது; அவர்கள் சிறு வயதில் என்ன பார்த்தாலும் என்ன கேட்டாலும் அது அவர்கள் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் கண்ணோட்டத்தை அது பாதிக்கிறது. பெற்றோர் அவர்களால் கூடுமானவரை தங்கள் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க முயற்சிக்கின்றனர், ஆனால் குழந்தைகளை எப்படி வளர்க்க வெண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டிப் புத்தகங்கள் எதுவும் இல்லை. பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு அன்பு, உறவுகள் மற்றும் மகிழ்ச்சி பற்றிய வெவ்வேறு கண்ணோட்டங்களைக் கொடுக்க உதவக்கூடிய வகையிலான விசித்திரக் கதைகளைத் தேடலாம். *தகவல்தொடர்பைப் பற்றிய பெர்ஸ்பெக்டிவ் ஆன் தியரி* (Communication as…: Perspectives on Theory) என்னும் கட்டுரையில், ஜான் டர்ஹேம் பீட்டர்ஸ் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார், "பெற்றோர் ஆயிரமாயிரம் முத்தங்களையும் கட்டளைகளையும் டாலர்களில் பணத்தையும் டையப்பர்களையும் செலவிடுகின்றனர், ஆனால் ஒரு சிறந்த மனிதனை உருவாக்க எது பயன்படும் எது பயன்படாது என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதே இல்லை" வாழ்க்கையின் முதல் இரண்டு ஆண்டுகளிலேயே அதிக நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன — அந்த வயதில் குழந்தைக்கு எந்தக் காட்சியிலும் இடம்பெறும் உரையாடல்கள் புரியாவிட்டாலும், அவை அந்த தொடர்பில் என்ன சொல்ல முயற்சிக்கிறார்கள் என்பதை கவனமாக அவதானிக்கின்றன. உணவூட்டுதல், பிடித்தல் மற்றும் ஒரு குழந்தையை மாற்றுதல் ஆகியவை பெரும்பாலும் எந்த உரையாடலும் இல்லாத செயல்களே, ஆனால் அவை ஆழமான தகவல்தொடர்பைக் கொண்டுள்ளவை. உரையாடல் என்பதை பரஸ்பர புரிதலுக்கான ஒருங்கிணைந்த முயற்சியாக இல்லாமல், இருத்தல் மற்றும் காலம் ஆகியவற்றின் பகிர்வு என வரையறுத்தால், இது போன்ற செயல்களை உரையாடல் செயல்கள் என்றே கூறலாம், ஆனால் இந்த இடைத்தொடர்புகளின் சீரற்ற இயல்பினால் — கவனித்துக்கொள்ளுதல் மற்றும் பார்த்துக்கொள்ளுதல் ஆகியவற்றுக்கான பரிமாற்றமாக பலமற்ற மற்றும் சங்கடமற்ற அன்பு பரிமாறப்படுதல் என்னும் இந்நிகழ்வுகள் இன்னும் பொருத்தமான மாதிரியை உருவாக்குகிறது." குழந்தையாக இருக்கையில் நாம் வளர்வதன் பயங்கரங்களிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளவும் மறக்கவுமே முயற்சிப்போம், அப்போது தான் மீண்டும் அந்த அனுபவங்கள் நமக்கு நிகழாமல் பார்த்துக்கொள்வோம். மறத்தல் என்பது கற்றலின் ஒரு பகுதியாகும். வெளிப்படுத்தல் என்பது அதனுடன் ஒப்பிடுகையில் அரிதானதே ஆகும். உண்மையில், பல் சூழல்களில் நாம் பெறுகிற பெரும்பாலான அனுபவங்கள் நமது மனதில் பதிவதில்லை: நிகழ்காலத்தின் ஒரு தருணம் நாம் வாழ்க்கை முழுவதும் பகுப்பாய்வு செய்யத்தக்க உணர்வை வழங்குகிறது.” சில ஆசிரியர்கள் சம கால சொற்பொழிவில் கற்பனை அம்சத்தை மீண்டும் உருவாக்க முயற்சித்துள்ளனர். சில எழுத்தாளர்கள் விசித்திரக் கதைகளைப் நவீன விவகாரங்களுக்காகப் பயன்படுத்துகின்றனர்; ஒரு கதையில் அமைந்துள்ள உளவியல் நாடகத்தைப் பயன்படுத்துதலும் இதில் அடங்கும், அதற்கு ராபின் மெக்கின்லே *டாங்கிஸ்கின்* (Donkeyskin) கதையை *டியர்ஸ்கின்* என்ற பெயரில் நாவலாகப் படைத்தது ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும். அந்த நாவலில் ஒரு தந்தை தனது மகளை தவறாகப் பயன்படுத்தி துன்புறுத்தியதைப் பற்றிய வலியுறுத்தல் அதிகமாக இருந்தது. சில நேரங்களில், குறிப்பாக குழந்தைகள் இலக்கியத்தில், விசித்திரக் கதைகள் நகைச்சுவை உணர்வுக்காக சிறு திருப்பங்களுடன் மீண்டும் கூறப்பட்டுள்ளன, *த ஸ்டிங்கி சீஸ் மேன்* என்ற ஜான் செயிஸ்காவின் கதையும் *த ASBO ஃபேரி டேல்ஸ்* என்ற கிரிஸ் பில்பிமின் படைப்பும் எடுத்துக்காட்டாகும். விசித்திரக் கதைகள் இடம்பெறும் உலகம் ஒரு பொதுவான நகைச்சுவை மூலக் கருத்தாக உள்ளது, மேலும் இதில் கதாப்பாத்திரங்கள் கதையில் அவர்களின் பங்கைப் பற்றித் தெரிந்துள்ளனர், திரைப்பட வரிசையான ஷ்ரெக் இது போன்றதாகும்.