# ஊட்டஞ் செறிதல்

## ஏரிகள் மற்றும் ஆறுகள்

**தூர்ந்துபோதல்** என்பது ஊட்டச்சத்துக்களுடன் கூடிய மனித இனப்பெருக்கத்தின் மாசுபடுத்தலாகவே இருந்துவருகிறது, குறிப்பாக கழிவுநீர் வெளியேற்றம் மற்றும் விவசாயம் செய்வதற்கான உரங்கள் இயற்கை நீர்நிலைகளில் கலந்துவிடுவது போன்றவை. இருப்பினும், ஊட்டச்சத்துக்கள் ஒன்றுகூடுகின்ற (எ.கா. இடநீக்க சுற்றுச்சூழல்கள்) அல்லது நிலையின்மை அடிப்படையில் அமைந்த அமைப்புகளுக்குள்ளாக ஓடுவது போன்ற சூழ்நிலைகளில் இயற்கையாகவே ஏற்படுவதாகவும் இருக்கிறது. தூர்ந்துபோதல் வழக்கமாக மிதமிஞ்சிய தாவர வளர்ச்சி மற்றும் சிதைவை அதிகரிக்கிறது, சாதாரண நீர்த்தாவரங்களுக்கு சாதகமாக அமைகின்றன என்பதோடு மிகவும் சிக்கலான தாவரங்களின் மீது நுண்ணுயிரிகளை வளர்க்கிறது, அத்துடன் தண்ணீரின் தரத்தில் தீவிரமான குறைபாட்டை ஏற்படுத்துவதற்கு காரணமாக அமைகிறது. நீர்நிலை சுற்றுச்சூழல்களில், தடையேற்படுத்தும் நீர்நிலை தாவரம் அல்லது நுண்ணுயிர் தாவரம் (எ.கா.கடற்பூண்டு வளர்ச்சிகள்) ஆகியவற்றின் அதிகரித்த வளர்ச்சி சூழியலமைப்பின் இயல்பான செயல்பாட்டில் குறுக்கீடு ஏற்படுத்தி, மீன் மற்றும் சிப்பி ஆகியவை வாழ்வதற்கு தேவைப்படும் ஆக்ஸிஜனை இல்லாமல் செய்துவிடுவது போன்ற பல்வேறு பிரச்சினைகளுக்கு காரணமாக அமைகின்றன. தண்ணீரானது பின்னர் இருளடைந்தும், பச்சை, மஞ்சள், பழுப்பு அல்லது சிவப்பு நிறத்தின் சாயல்களால் வண்ணமடைந்துவிடுகிறது. மனித சமூகத்தின் மீதும் இதன் தாக்கம் இருக்கிறது: தூர்ந்துபோதலானது ஆறுகள், ஏரிகள் மற்றும் கழிமுகத்தினுடைய மூலாதார மதிப்பைக் குறைந்துபோகச் செய்கிறது என்பதுடன் புத்துணர்ச்சி, மீன்பிடித்தல் வேட்டையாடுதல் மற்றும் அழகியல் அனுபவங்கள் தொலைந்துபோகின்றன. குடி தண்ணீர் கையாளுதலோடு தூர்ந்துபோதல் நிலைகள் குறுக்கீடு செய்யும்போது சுகாதாரம் சார்ந்த பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன.  
20 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியப்பகுதியில் ஐரோப்பிய மற்றும் வட அமெரிக்க ஏரிகள் மற்றும் நீர்த்தேக்கங்களில் தூர்ந்துபோதல் ஒரு மாசுபாட்டு பிரச்சினையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. அதிலிருந்து, இது மிகவும் பரவலானதாகிவிட்டது. ஆசியாவில் 54 சதவிகிதம்; ஐரோப்பாவில் 53 சதவிகிதம்; வட அமெரிக்காவில் 48 சதவிகிதம்; தென் அமெரிக்காவில் 41 சதவிகிதம்; மற்றும் ஆப்பிரிக்காவில் 28 சதவிகித ஏரிகள் தூர்ந்துபோயிருக்கின்றன என்று கணக்கெடுப்புகள் காட்டுகின்றன.  
தூர்ந்துபோதல் பொதுவாக மனித நடவடிக்கைகளின் காரணமாகவே ஏற்படுகின்றன என்றாலும் இது ஏரிகளில் ஒரு இயற்கையான நிகழ்முறையாக இருக்கிறது; இவ்வாறு, தூர்வை என்பது பல ஏரிகளுக்கும் ஒரு இயல்பான நிலையாக இருக்கிறது (எ.கா. மிதமான புல்சமவெளிகளில்). பாலியோலிம்னாலாகிஸ்டுகள் காலநிலை மாற்றம், புவியமைப்பு மற்றும் பிற வெளிப்புற தாக்கங்கள் ஆகியவை ஏரிகளின் இயற்கை உற்பத்தித் திறனை நெறிமுறைப்படுத்துவதில் முக்கியமானவையாக இருக்கின்றன என்று தற்போது ஏற்கின்றனர். சில ஏரிகள் எதிர்முக நிகழ்முறையான (மெய்ட்ரோஃபிகேஷன்) ஒரு காலகட்டத்தில் ஊட்டச்சத்து செறிவு குறைந்துபோதலையும் காட்டுகின்றன.  
சாம்பேஸி நதியின் பரோட்ஸ் வெள்ளச்சமவெளிகள் போன்ற பருவகால வெள்ளப்பெருக்கு வெப்பமண்ட வெள்ளச்சமவெளிகளில் தூர்ந்துபோதல் ஒரு இயற்கை நிகழ்முறையாகவும் இருக்கலாம். மழைப் பருவகாலம் தொடங்கிய பின்னர் வெள்ளச்சமவெளிக்கு நகர்ந்துசெல்லும் "சிவப்புத் தண்ணீர்" எனப்படும் முதல் வெள்ளநீர் ஆக்ஸிஜனில்லாததாக இருக்கிறது என்பதுடன் கால்நடை எருக்கள் போன்றவை வெள்ளத்தில் அடித்துவரப்படுதல் மற்றும் வறண்ட பருவத்தில் பெருகியிருக்கும் தாவரச் சிதைவுகளை தூர்ந்துபோதல், கொண்டுவருதல் ஆகியவற்றின் காரணமாக பல மீன் இனங்கள் கொல்லப்படுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையானது வெள்ளச்சமவெளியில் வளரும் சோளம், அரிசி மற்றும் கரும்பு போன்ற பயிர்களில் பயன்படுத்தப்படும் உரங்களால் மேலும் மோசமடையக்கூடும்.  
மனித நடவடிக்கைகள் சூழியலமைப்பில் புகும் ஊட்டச்சத்துக்களின் விகிதத்தை துரிதப்படுத்தக்கூடியவையாக இருக்கின்றன. விவசாய நிலத்திலிருந்து ஓடும் தண்ணீர், கழிவுநீர் அமைப்புகள் மற்றும் சாக்கடைகளால் ஏற்படும் மாசுபாடு மற்றும் மனித நடவடிக்கைகள் நிலத்திலும் நீர் சூழியலமைப்புகளுக்குள்ளாகவும் கரிய சேர்மானம் அல்லாத ஊட்டச்சத்துக்கள் மற்றும் கரிய சேர்மானமுடைய உட்பொருட்கள் ஆகிய இரண்டின் இடைவிடாத பெருக்கத்தை அதிகரிக்கவே செய்கின்றன. நைட்ரஜனின் அதிகரித்த காற்றுமண்டல மூலப்பொருட்கள் நைட்ரஜனின் இருப்பை அதிகரிக்கச் செய்யலாம். ஏரிகளில் சாக்கடைகளால் ஏற்படும் மாசுபாட்டு வகையில் பாஸ்பரஸ் ஒரு முக்கியமான சந்தேகத்திற்குரிய மூலப்பொருளாக இருக்கிறது. நீர்ப்பூண்டுகளின் அடர்த்தி மற்றும் ஏரிகளின் வெப்பமண்டல நிலை ஆகியவை தண்ணீரில் பாஸ்பரஸின் அளவிற்கு தொடர்பு கொண்டுள்ளவையாக இருக்கின்றன. ஒண்டாரியோவில் உள்ள பரிசோதனை ஏரிப் பகுதியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளில் பாஸ்பரஸின் கூடுதல் மற்றும் தூர்ந்துபோதலின் விகிதம் ஆகியவற்றிற்கு இடையிலுள்ள உறவு நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மனித இனம் பூமியில் பாஸ்பரஸின் சுழற்சியை நான்கு மடங்கிற்கு அதிகரிக்கச் செய்வதாக இருக்கிறது, முக்கியமான காரணம் விவசாய உரத் தயாரிப்பும் பயன்பாடுமே ஆகும். 1950 மற்றும் 1995க்கு இடையில்; 600,000,000 டன்கள் பாஸ்பரஸ் முக்கியமாக பயிர் நிலங்களில் பூமியின் மேற்பரப்பில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. பாஸ்பரஸின் மூலாதார கட்டுப்பாடு, முக்கியமாக கொள்கை மாற்றங்கள் காரணமாக தூர்ந்துபோதலின் விரைவான கட்டுப்பாட்டிற்கு காரணமாக அமைந்திருக்கிறது.