# சர்வாதிகாரம்

## வரலாறு

இரண்டு உலகப் போர்களுக்கு இடையில், நான்கு வகையான சர்வாதிகாரங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன: அரசியலமைப்பு, கம்யூனிஸ்ட் ("பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்திற்கு" பெயரெடுத்தது), எதிர்புரட்சிகர மற்றும் பாசிசவாதிகள், பலரும் இந்த முன்மாதிரிகளுக்கு இடையேயான வேறுபாடுகளை வினவியிருக்கின்றனர். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் மூன்றாம் உலக சர்வாதிகாரங்கள், தேவராஜ்ய அல்லது மத சர்வாதிகாரங்கள் மற்றும் வம்சம் அல்லது குடும்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சர்வாதிகாரங்கள் உட்பட பரந்த அளவிலான சர்வாதிகாரங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன.  
அவசர காலங்களில் ரோமானிய சர்வாதிகாரிகளுக்கு முழு அதிகாரத்தையும் ஒதுக்கினர். மரணதண்டனையில், அவர்களின் அதிகாரமானது முதலில் தன்னிச்சையான அல்லது அசாதாரணமானதல்லாதது, இது சட்டத்திற்கு உட்பட்டது மற்றும் மறுபரிசீலனையை நியாயப்படுத்துதல் தேவைப்படுகிறது. கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்தே அத்தகைய சர்வாதிகாரங்கள் எதுவும் இல்லை, பின்னர் சுல்லா மற்றும் ரோம பேரரசர்கள் போன்ற சர்வாதிகாரிகள் சக்திவாய்ந்த முறையில் தனிப்பட்ட முறையில் மற்றும் தன்னிச்சையாக செயல்பட்டனர். ரோம சாம்ராஜ்யம் ஒரு மன்னனாக இருந்த போதினும், பாரம்பரிய ரோம சமுதாயத்திற்கு இழிவான நிலைப்பாடு இருந்ததால், அந்த நிறுவாகம் ரோமாபுரி சாம்ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டு செல்லப்படவில்லை.  
ஸ்பெயினின் காலனித்துவ ஆட்சியின் சரிவிற்குப்பின், பல சர்வாதிகாரிகள் பல நாடுகளில் அதிகாரத்திற்கு வந்தனர். மெக்ஸிகோவின் அன்டோனியோ லோப்சே டி சாண்டா அனா மற்றும் அர்ஜென்டீனாவின் ஜுவான் மானுவல் டி ரோஸாஸ் போன்ற உதாரணங்களுடன் ஒரு பிராந்தியத்தின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சக்திகளைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்த ஒரு தனியார் இராணுவத்தை, இந்த கவுடில்லோஸ்(Caudillos) அல்லது சுய-நியமிக்கப்பட்ட அரசியல்-இராணுவ தலைவர்கள் பெரும்பாலும் பலவீனமான தேசிய அரசாங்கங்களைத் தாக்கினர். அத்தகைய சர்வாதிகாரிகள் "மிகவும் தனிப்பட்ட மக்கள்" என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.  
20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் ஸ்டாலினிசம் மற்றும் பாசிசம் சர்வாதிகாரங்கள் பலவிதமான அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்ற நாடுகளில் தோன்றின. இவை லத்தீன் அமெரிக்காவின் சர்வாதிகாரங்களில் இருந்து வேறுபட்டுள்ளன, ஆபிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவில் காலனித்துவ சர்வாதிகாரத்திற்கு முந்தியவை. நவீன சர்வாதிகார சர்வாதிகாரத்தின் முன்னணி எடுத்துக்காட்டுகள் பின்வருமாறு:
- அடால்ஃப் ஹிட்லரின் நாஜி ஜெர்மனி, பெனிட்டோ முசோலினியின் இத்தாலி மற்றும் பிற பாசிச சர்வாதிகாரங்கள்;
- ஜோசப் ஸ்டாலினின் சோவியத் யூனியன் நாடுகள் மற்றும் பிற ஸ்டாலினிச மற்றும் சோவியத் பாணியிலான கம்யூனிச சர்வாதிகாரங்கள் மத்திய ஐரோப்பா, கிழக்கு ஐரோப்பா, சீனா மற்றும் பிற நாடுகளில் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் தோன்றியது.  
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர், ஆபிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவின் பல புதிய மாநிலங்களில், சர்வாதிகாரிகள் தங்களை காலனித்துவ அதிகாரங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட அரசியலமைப்புச் செலவுகள் அல்லது இழப்புகளில் தங்களை நிறுவினர். இந்த அரசியலமைப்புகள் பெரும்பாலும் ஒரு வலுவான நடுத்தர வர்க்கம் இல்லாமல் அல்லது முன்னோடிருந்த சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிராக வேலை செய்யத் தவறிவிட்டன. சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனாதிபதிகள் மற்றும் பிரதம மந்திரிகள் எதிர்ப்பை ஒடுக்குவதன் மூலம், ஒரு கட்சி ஆட்சியை நிறுவ, மற்றவர்கள் இராணுவ சர்வாதிகாரத்தை உருவாக்க தங்கள் படைகளை வைத்து அதிகாரத்தை கைப்பற்றினர். அவர்களின் வடிவம் எதுவாக இருந்தாலும், இந்த சர்வாதிகாரங்கள் பொருளாதார வளர்ச்சியிலும், அரசியல் நிறுவனங்களின் தரத்திலும் மோசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.நீண்டகாலமாக பதவியில் இருந்த சர்வாதிகாரிகள், பொருளாதாரக் கொள்கைகளை பின்பற்றுவதை மிகவும் கடினமாகக் கண்டனர்.