# இந்திய வரலாறு

உடல் அமைப்பில் நவீன மனிதர்களானவர்கள் இந்தியத் துணைக் கண்டத்திற்கு 73,000 மற்றும் 55,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் முதன் முதலில் வருகை புரிந்தனர். தெற்காசியாவில் தொடக்க காலத்தில் அறியப்பட்ட மனித எச்சங்களானவை 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் காலமிடப்படுகின்றன. தெற்காசியாவில் நிலையான வாழ்க்கையை வாழும் முறையானது பொ. ஊ. மு. 7,000-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் தொடங்கியது. பொ. ஊ. மு. 4,000-ஆம் ஆண்டு வாக்கில் நிலையான வாழ்க்கை வாழும் முறையானது பரவத் தொடங்கியது. இது படிப்படியாக சிந்துவெளி நாகரிகமாகப் பரிணாமம் அடைந்தது. பழைய உலகத்தில் மூன்று தொடக்கால நாகரிகத் தொட்டில்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். இது பொ. ஊ. மு. 2,500 மற்றும் பொ. ஊ. மு. 1,900-க்கு இடையில் தற்கால பாக்கித்தான் மற்றும் வடமேற்கு இந்தியாவில் செழித்திருந்தது. பொ. ஊ. மு. இரண்டாம் ஆயிரமாண்டின் தொடக்கத்தில் தொடர்ச்சியான வறட்சியானது சிந்துவெளி மக்கள் பெரிய நகர மையங்களிலிருந்து சிறிய கிராமங்களாகச் சிதறுவதற்குக் காரணமானது. அலை போன்ற பல்வேறு புலப்பெயர்வுகளில் நடு ஆசியாவிலிருந்து பஞ்சாப் பகுதிக்குள் இந்திய-ஆரியப் பழங்குடியினங்களானவை நகர்ந்தன. அவர்களது விரிவான சமயப் பாடல்களின் தொகுப்புகளைத் தொகுத்ததன் (வேதம்) மூலம் வட இந்தியாவின் வேத மக்களின் (1500–பொ. ஊ. மு. 500) வேத காலமானது குறிக்கப்படுகிறது. சமூக அமைப்பானது வர்ண அமைப்பின் வழியாக தோராயமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதிகமாகப் பரிணாமம் அடைந்த தற்கால சாதி அமைப்புக்குள் இது இணைக்கப்பட்டது. மேய்ச்சல் மற்றும் நாடோடி வாழ்க்கையை வாழ்ந்த இந்திய-ஆரியர்கள் பஞ்சாபில் இருந்து கங்கைச் சமவெளிக்குப் பரவினர். பொ. ஊ. மு. 600 வாக்கில் ஒரு புதிய, பகுதிகளுக்கு இடையிலான பண்பாடானது உருவானது. பிறகு தலைவர்களால் ஆளப்பட்ட சிறிய அரசுகள் (ஜனபாதங்கள்) பெரிய அரசுகளாக (மகாஜனபாதங்கள்) ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. இரண்டாவது நகரமயமாக்கலானது நடைபெற்றது. புதிய துறவு இயக்கங்கள் மற்றும் சமயக் கருத்துருக்களின் வளர்ச்சியுடன் இது நடைபெற்றது. இதில் சைனம் மற்றும் பௌத்தத்தின் வளர்ச்சியும் அடங்கும். பௌத்தமானது துணைக் கண்டத்தின் ஏற்கெனவே இருந்த சமயப் பண்பாடுகளுடன் கலந்து இந்து சமயத்தின் வளர்ச்சிக்குக் காரணமானது.  
சந்திரகுப்த மௌரியர் நந்த அரசமரபைப் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறிந்தார். பண்டைக்கால இந்தியாவில் முதல் பெரும் பேரரசான மௌரியப் பேரரசை நிறுவினார். இந்தியாவின் மௌரிய மன்னரான அசோகர் வன்முறையான கலிங்கப் போருக்காகவும், பௌத்தத்தை வரலாற்று ரீதியாக ஏற்றுக் கொண்டதற்காகவும், தனது பேரரசு முழுவதும் அகிம்சை மற்றும் அமைதியைப் பரப்ப முயன்றதற்காகவும் பரவலாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளார். அப்போதைய பேரரசர் பிரகத்ரதர் அவரது தளபதி புஷ்யமித்ர சுங்கனால் அரசியல் கொலை செய்யப்பட்டதற்குப் பிறகு பொ. ஊ. மு. 185-இல் மௌரியப் பேரரசானது வீழ்ச்சியடைந்தது. சுங்கன் சுங்க அரசமரபை துணைக்கண்டத்தின் வடக்கு மற்றும் வடகிழக்குப் பகுதியில் நிறுவினான். அதே நேரத்தில் கிரேக்க பாக்திரியா பேரரசானது துணைக்கண்டத்தின் வடமேற்குப் பகுதியைக் கொண்டிருந்தது. இந்திய-கிரேக்க நாட்டை அமைத்தது. இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளானவை ஏராளமான அரசமரபுகளால் ஆளப்பட்டுள்ளன. பொ. ஊ. 4 மற்றும் 6-ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஆட்சி செய்த குப்தப் பேரரசும் இதில் அடங்கும். இக்காலகட்டமானது இந்தியாவின் செவ்வியல் காலம் அல்லது பொற்காலம் என்று அறியப்படும் ஓர் இந்து சமய மற்றும் சிந்தனை இன்பம்சார் புத்தெழுச்சியைக் கண்டது. இந்திய நாகரிகம், நிர்வாகம், பண்பாடு மற்றும் சமயத்தின் அம்சங்களானவை பெரும்பாலான ஆசியா முழுவதும் பரவின. இப்பகுதியில் இந்தியமயமாக்கப்பட்ட இராச்சியங்கள் நிறுவப்படுவதற்கு வழி வகுத்தன. இவ்வாறாக பெரிய இந்தியா எனும் பகுதியானது உருவானது.  
இசுலாமியப் படையெடுப்புகளானவை எட்டாம் நூற்றாண்டிலேயே கூட நவீன கால ஆப்கானித்தான் மற்றும் சிந்து மாகாணத்திற்குள் வரம்புக்குட்பட்ட வகையில் நடத்தப்பட்டன. இதற்குப் பிறகு கசினியின் மகுமூதுவின் படையெடுப்புகள் நடைபெற்றன. 1206-இல் நடு ஆசிய துருக்கியர்களால் நிறுவப்பட்ட தில்லி சுல்தானகமானது 14-ஆம் நூற்றாண்டில் வட இந்தியாவின் பெரும் பகுதியை ஆண்டது. இந்திய-துருக்கிய துக்ளக்குகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு துருக்கிய மற்றும் ஆப்கானிய அரசமரபுகளால் இது ஆளப்பட்டது. தைமூரின் படையெடுப்புகளைத் தொடர்ந்து 14-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் சுல்தானகமானது வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கியது. மால்வா, குசராத்து மற்றும் பாமினி சுல்தானகங்கள் தோன்றின. பாமினி 1518-இல் ஐந்து தக்காண சுல்தானகங்களாகப் பிரிந்தது. செழிப்பான வங்காள சுல்தானகமும் கூட ஒரு முதன்மையான சக்தியாக உருவாகியது. மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்திற்கு நீடித்திருந்தது. இக்காலகட்டத்தின் போது பல வலிமையான இந்து இராச்சியங்கள், குறிப்பாக விசயநகரப் பேரரசு மற்றும் மேவார் இராச்சியத்தின் கீழான இராசபுத்திர அரசுகள் முதலான அரசுகள் தோன்றின. இந்தியாவின் பண்பாட்டு மற்றும் அரசியல் அமைப்பை வடிவமைப்பதில் குறிப்பிடத்தக்க பங்காற்றின.  
தொடக்க நவீன காலமானது 16-ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது. அப்போது முகலாயப் பேரரசு இந்திய துணைக்கண்டத்தின் பெரும்பாலான பகுதிகளைக் கைப்பற்றியது. 18-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் முகலாயர்கள் ஒரு படிப்படியான வீழ்ச்சியைக் கண்டனர். இதற்குப் பெரும்பகுதிக் காரணம் மராத்தியர்களாவர். இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் விரிவான பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டை மராத்தியர்கள் பெற்றனர். மேலும், ஏராளமான ஆப்கானியப் படையெடுப்புக்களும் இந்த வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக அமைந்தன. பிரித்தானிய அரசாங்கத்துக்காக ஒரு இறையாண்மையுடைய படையாகச் செயல்பட்ட பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய நிறுவனமானது 18-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்கு இடையில் இந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளின் கட்டுப்பாட்டை படிப்படியாகப் பெற்றது. இந்தியாவில் நிறுவன ஆட்சியின் கொள்கைகளானவை 1857-ஆம் ஆண்டு சிப்பாய்க் கிளர்ச்சிக்குக் காரணமாயின. இதற்குப் பிறகு இந்தியா நேரடியாக பிரித்தானிய அரசாங்கத்தால் பிரித்தானியாவின் இந்தியப் பேரரசாக ஆளப்பட்டது. முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு காந்தி தலைமையில் இந்திய தேசிய காங்கிரசால் விடுதலைக்கான ஒரு தேசிய அளவிலான போராட்டமானது தொடங்கப்பட்டது. பிறகு, அகில இந்திய முசுலிம் லீக்கானது முசுலிம்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட ஒரு தனி நாட்டுக்கு வலியுறுத்தியது. பிரித்தானிய இந்தியப் பேரரசானது ஆகத்து 1947-இல் இந்திய மேலாட்சி அரசு மற்றும் பாக்கித்தான் மேலாட்சி அரசாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இரு அரசுகளும் தத்தமது விடுதலையைப் பெற்றன.