# இந்தியாவின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு

## ஒருங்கிணைப்பை நிறைவு செய்தல்

### துரிதமான ஒருங்கிணைப்பு

இந்தச் செயல்பாட்டின் முதல் படி 1947 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1949 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதில் இந்திய அரசாங்கத்தால், நிலைத்து நீடிக்கவல்ல நிர்வாக அமைப்பாகக் கருதாத சிறிய மாநிலங்கள் அருகில் உள்ள மாநிலத்துடன் இணைக்கப்பட்டது அல்லது அடுத்த சுதேசப் பகுதியுடன் சேர்த்து "சுதேச ஒன்றியம்" உருவாக்கப்பட்டு அதனுடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்தக் கொள்கையானது சேர்வடைவு முறையாவணங்களில் கையெழுத்திட்ட அரசுகளுக்கு சிறிது காலத்திற்கு நீடித்திருக்கலாம். உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட இந்த மாநிலங்களைக் கலைக்கும் செயலில் ஈடுபட்டதால், இது ஒப்பந்தத்திற்கு முரணானதாக இருந்தது. ஒருங்கிணைப்பு மேற்கொள்ளப்படாமல் இருந்தால் மாநிலங்களின் பொருளாதார நிலை சீர்குலைந்துவிடும் என பட்டேலும் மேனனும் உறுதியாய்க் கூறினர். மேலும் அரசர்களால் குடியாட்சியை வழங்க முடியவில்லை என்றாலும், சரியாக நிருவகிக்கவில்லை என்றாலும் குழப்ப நிலை ஏற்படும் என்றும் தெரிவித்தனர். பெரும்பாலான சிறிய மாநிலங்கள் அவர்களது வளர்ந்துவரும் மக்கள் தொகைக்கு ஆதரவளிக்கும் பொருளாதார நிலைக்குத் தேவையான வள ஆதாரங்கள் இல்லாமல் இருக்கின்றன என்பதையும் சுட்டிக் காட்டினர். பலர் சுமத்தப்பட்ட வரி விதிப்புகள் மற்றும் மற்ற கட்டுப்பாடுகள் வர்த்தகத்துக்கு இடையூறாக இருப்பதாகக் கருதினர். அவற்றை ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவில் மாற்றம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒருங்கிணைப்பில் தனிப்பட்ட முறையில் மவுண்ட்பேட்டன் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் குலைக்கப்படும் என்பதால் பட்டேலும் நேருவும் அவரது கவர்னர் ஜெனரல் பதவிக்காலம் வரை காத்திருந்து பிறகு முடிவெடுக்கலாம் என நினைத்திருந்தனர். எனினும் 1947 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் ஒரிஸ்ஸாவில் எழுச்சியடைந்திருந்த ஆதிவாசிகள் அவர்களை நிர்ப்பந்தப்படுத்தினர். அந்த ஆண்டில் இறுதியில் குஜராத்தில் இருந்த 66 பகுதிகள் மற்றும் டெக்கான் போன்ற பகுதிகள் பம்பாயுடன்இணைக்கப்பட்டன. இதில் கோலாபூர் மற்றும் பரோடா ஆகிய பெரிய பகுதிகளும் உள்ளடக்கி இருந்தன. மற்ற சிறிய பகுதிகள் மெட்ராஸ், கிழக்கு பஞ்சாப், மேற்கு வங்காளம், ஐக்கிய சுதேசப் பகுதிகள் மற்றும் அஸ்ஸாம் ஆகிய பகுதிகளுடன் இணைக்கப்பட்டன. எனினும் இணைத்தல் உடன்படிக்கையில் குறிப்பிடப் பட்டிருந்த அனைத்துப் பகுதிகளும் ஆட்சிப் பகுதிக்குள் இணைக்கப்படவில்லை. இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருந்த, சர்வதேச எல்லையில் அமைந்திருந்த முன்னால் பஞ்சாப் மலைப்பகுதி நிறுவனத்தின் கீழ் இருந்த முப்பது பகுதிகள் இமாச்சலப் பிரதேசமாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. அது பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக முதன்மை ஆணையரின் ஆட்சிப்பகுதியாக நேரடியாக மத்திய அரசினால் நிர்வகிக்கப்பட்ட பகுதியாக இருந்தது.  
ஆட்சியாளர்கள் தமது பகுதிகளின் "ஆட்சிக்காகவும் ஆட்சி தொடர்பானதுமான முழுமையான மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க சட்ட உரிமையையும் அதிகாரங்களையும்" குடியேற்ற இந்தியாவுக்கு வழங்க வேண்டும் என இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் தங்கள் பகுதிகளை முழுமையாக விட்டுக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டதற்கு கைம்மாறாக அப்பகுதிகளின் அரசர்களுக்கு பெருமளவு வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. அரசர்கள் அவர்களது பகுதிகளை ஒப்படைத்தது மற்றும் அவர்களது பகுதிகளைக் கலைத்ததற்கு ஈடாக இரகசிய பணமுடிப்பு வடிவத்தில் ஆண்டு ஊதியத்தை இந்திய அரசாங்கத்திடம் இருந்து பெறுவார்கள். சுதேசப் பகுதிகளின் சொத்துக்கள் கைப்பற்றப்பட்ட போதும். அவர்களது சொந்த சொத்துக்கள் பாதுகாக்கப்படும். அவர்களுக்கு தனிப்பட்ட சிறப்புரிமைகள், கெளரவங்கள் மற்றும் பதவிகள் ஆகியவையும் நீடிக்கும். அவர்களது வாரிசுகளுக்கும் கூட எழுதப்படாத வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்பட்டன. கூடுதலாக மாநில நிர்வாகத்தில் சமமான ஊதியம் மற்றும் நடத்தும் முறை உறுதியளிப்புடன் சுதேச அரசுகளின் பணியாட்கள் பணிக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படுவர்.  
இணைத்தல் ஒப்பந்தங்கள் அடிப்படையில் சிறிய மற்றும் நீடித்து செயல்பட வாய்ப்பற்ற பகுதிகளுக்காக உருவாக்கப்பட்ட போதிலும், அவை சில பெரிய பகுதிகளுக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டன. சர்வதேச எல்லையில் அமைந்திருக்கும் மேற்கிந்தியாவில் கட்ச் பகுதி மற்றும் வட கிழக்கு இந்தியாவில் திரிபுரா மற்றும் மணிப்பூர் பகுதிகள் ஆகியவையும் கூட இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவதற்கு அழைக்கப்பட்டன. இவை பெரிய பகுதிகளாக இருந்த போதிலும் முதன்மை ஆணையரின் ஆட்சிப் பகுதிகளாக இருந்தன. போபால் பகுதியை ஆண்ட மன்னர் அவரது நிர்வாகத்திறன் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அந்தப் பகுதியை மராத்தாவுடன் இணைத்தால் அதன் தனித்தன்மை இழக்கப்படலாம் என அவர் பயந்து முதன்மை ஆணையாளரின் நேரடி ஆட்சிப் பகுதியாக ஆக்க ஒப்புக்கொண்டார். பிலாஸ்பூர் பகுதியில் பெரும்பகுதிகள், பக்ரா அணையின் கட்டுமானம் முடிந்தால் வெள்ளத்தில் சிக்கக்கூடியவையாக இருந்தன. எனவே பிலாஸ்பூரும் இவ்வாறே செய்துகொண்டது.  
இந்த செயல்பாட்டின் மூலமாக பட்டேல் அவரது சொந்த மாநிலமான குஜராத்தின் சௌராட்டிர தீபகற்பத்தின் பரோடா அரசு மற்றும் பவநகர் அரசு போன்ற 222 பகுதிகளை செளராஸ்டிரா சுதேச ஒன்றியத்துடன் 1948 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் முயன்று இணைத்தார். அதற்கடுத்த ஆண்டில் மேலும் ஆறு பகுதிகள் அந்த ஒன்றியத்துடன் இணைந்தன. 1948 ஆம் ஆண்டு மே 28 ஆம் தேதியில் குவாலியர், இந்தோர் மற்றும் பதினெட்டு சிறிய பகுதிகள் ஆகியவற்றின் ஒன்றியத்தின் மூலமாக மத்திய பாரதம் தோன்றியது. பஞ்சாப்பில் 1948 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 15 ஆம் தேதியில் பாட்டியாலா, காபுர்தாலா, ஜிந்த், நாபா, ஃபாரித்கோட், மாலர்கோட்லா, நாலர்கார் மற்றும் கால்சியா ஆகிய பகுதிகளைக் கொண்டு பாட்டியாலா மற்றும் கிழக்கு பஞ்சாப் பகுதிகள் ஒன்றியம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த இணைப்புக்களின் வரிசையில் இறுதியாக 1949 ஆம் ஆண்டு மே 15 ஆம் தேதி ராஜஸ்தான் ஐக்கிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டது. 1949 ஆம் ஆண்டின் மத்தியில் திருவாங்கூர் மற்றும் கொச்சின் ஆகியவை இணைக்கப்பட்டு **திருவாங்கூர்-கொச்சின் சுதேச ஒன்றியம்** உருவாக்கப்பட்டது. ஜம்மு காஷ்மீர் மன்னராட்சி, மைசூர் அரசு மற்றும் ஐதராபாத் நிசாம் ஆகிய மூன்று பகுதிகள் மட்டுமே இணைத்தலின் இணை உடன்படிக்கை மற்றும் இணைத்தல் ஒப்பந்தங்கள் இரண்டிலுமே கையெழுத்திடாத சுதேச அரசுப் பகுதிகள் ஆகும்.