அதே சமயம் பஞ்சாயத்தின் பணிகள் முடக்கப்பட்டாலும் பல பிற ஏராளமான நிறுவனங்கள் உருவாகின. அவை சமுதாய இசைவுப் போக்கில் செயல்பட்டு பஞ்சாயத்தின் நிலையை பூர்த்தி செய்தது சமுதாயத்தின் துணிச்சலுக்கு வழிவகுத்தது. ஏராளமான அளவில் நலிவுற்றாலும் கல்வியே அப்பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் வழி என்பதை அந்த நூற்றாண்டின் மத்தியில் பார்சியர்கள் நன்கு உணர்ந்திருந்தனர். 1842 ஆம் ஆண்டில் "பார்சி நலநிதி"யை ஜேம்செட்ஜீ ஜீஜீபாய் நிறுவினார். சூரத் மற்றும் அதைச்சுற்றி இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பார்சியர்களை முன்னேற்றும் பொருட்டு கல்வி மூலமாக அவர்களது நிலையை உயர்த்துவதே அதன் இலட்சியமாக இருந்தது. 1849 ஆம் ஆண்டில் பார்சியர்கள் அவர்களது முதல் பள்ளியைத் தொடங்கினர் (இருபாலினரும் படிக்கும் பள்ளி அச்சமயத்தில் புதுமையாக இருந்தது. ஆனால் விரைவில் ஆண்களும் பெண்களும் தனித்தனி பள்ளிகளுக்கு மாற்றப்பட்டனர்) இதன்மூலம் கல்வி நிறுவனங்கள் துரிதப்படுத்தப்பட்டது. பார்சி பள்ளிகள் ஏராளமாகப் பெருகின ஆனால் பிற பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் ஏராளமாக இருந்தன . தரமான கல்வி மற்றும் சமுதாய இணக்கத்தன்மை காரணமாக இச்சமுதாயத்தின் அறிவு வளர்ச்சி பெற்றது. 1854 ஆம் ஆண்டில் "பெர்சிய ஜோரோஸ்ட்ரிய நலநிதி"யை தின்ஷா மெனெக்ஜி பெட்டிட் தொடங்கினார். ஈரானில் உள்ள சக-சமயத்தார்களுக்கு நல்வாய்ப்புகளைப் பெருக்கி மேம்படுத்துவதே அதன் நோக்கமாகும். இந்த நிதி மூலம இந்தியாவிற்கு ஏராளமான ஈரானிய ஜோரோஸ்ட்ரியர்கள் குடிபெயர்ந்தனர் (அவர்கள் இன்று ஈரானியர்கள் என அழைக்கப்படுகின்றனர்). 1882 ஆம் ஆண்டில் அவர்களது சக-சமயத்தாருக்கான *ஜிஜ்யா* ஆள்வரியில் தள்ளுபடி பெறுவதற்கும் ஒரு கருவியாகவும் செயல்பட்டது.  
18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பார்சியர்கள் "கல்வி, தொழில்துறை மற்றும் சமுதாயம் போன்ற விசயங்களில் இந்தியாவில் முதன்மையாக விளங்கும் மக்களாக இருந்தனர். இயக்கத்தின் வளர்ச்சி, பெருமளவில் திரட்டப்பட்ட அதிர்ஷ்டங்கள் மற்றும் தாராள பண்பு ஆகியவற்றுடன் வந்தது அறப்பணியில் மிகப்பெரிய தொகைகளை அளிக்க வைத்தது" . 19 ஆம் நூற்றாண்டிற்கு அருகில் குடியேற்ற இந்தியாவில் உள்ள பார்சியர்களின் எண்ணிக்கை 85,397 ஆகும். அதில் பம்பாயில் மட்டும் 48,507 வசித்தனர். நகரத்தின் மொத்த மக்கள்தொகையில் இது 6% ஆகும் (மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு, 1881). இந்நகரத்தில் எண்ணிக்கை அளவில் மிகவும் குறைந்த அளவில் பார்சி சமுதாயத்தினர் உள்ளதாக இறுதியாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது.  
எனினும் 19 ஆம் நூற்றாண்டு மரபுடைமைப்பேறு இச்சமுதாயத்தின் சுய-விழிப்புணர்வின் அறிவைக் காட்டுகிறது. 17 மற்றும் 18 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மொழி (குஜராத்தியின் பார்சி வடிவம்), கலை & கைத்தொழில்கள் மற்றும் பார்சி அரங்கில் உருவாக்கப்பட்ட தையல் பழக்கங்கள், இலக்கியம் செய்தித்தாள்கள் மற்றும் பத்திரிக்கைகள் மற்றும் பள்ளிகள் போன்றவற்றில் பார்சி இனத்தவரின் கலைசார்ந்த அடையாளங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தன. பார்சியர்கள் தற்போது சமுதாய மருத்துவ மையங்கள், ஆம்புலன்ஸ் பிரிவுகள், ஆண்கள் சாரணர் படைகள், விடுதிகள் மற்றும் கட்டுமான விடுதிகள் போன்றவற்றை நடத்தி வருகின்றனர். அவங்கள் தங்களுக்கு சொந்தமான அறப்பணி நிலையங்கள், வீட்டுவசதி நிலஉடமைகள், சட்ட நிறுவனங்கள் மற்றும் நிதிமன்றங்கள் மற்றும் ஆளுகைகள் போன்றவற்றைக் கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் நெசவாளர்களாகவோ அல்லது சில்லறை வியாபாரிகளாகவோ இருப்பதில்லை. ஆனால் வங்கிகள், ஆலைகள், கனரகத் தொழிற்சாலை, கப்பல் கட்டுமிடங்கள் மற்றும் கப்பல் போக்குவரத்து நிறுவனங்களை நடத்தி வருகின்றனர். மேலும் அவர்கள் தங்களது கலைசார்ந்த அடையாளங்களை தொடர்ந்து பாதுகாத்து வந்தாலும் இந்தியன் என தங்களை அங்கீகாரம் வழங்கிக்கொள்வதில் தவறுவதில்லை. ஆங்கிலேயப் பாராளுமன்றத்தில் பதவியேற்ற முதல் ஆசியரான தாதாபாய் நவுரோஜி: "நான் ஒரு இந்து, முகமதியன், பார்சி, கிறிஸ்தவன் அல்லது எந்த பிற சமயத்தை சேர்ந்திருந்தாலும் நான் ஒரு இந்தியன் என எழுதியுள்ளார். நமது நாடு இந்தியா; நாம் இந்தியர்கள் ஆவோம்" என எழுதியுள்ளார்.