# சொல்லாட்சிக் கலையின் பயன்பாடுகள்

## வரலாறு

### சோப்பிஸ்ட்டுகள்

பண்டைய கிரேக்கத்தில் பொது உரையாடல் பற்றிய ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட எண்ணங்கள் தோன்றின. சாத்தியமாக மொழியின் ஆற்றல் பற்றிய முதல் ஆய்வு தத்துவ ஞானி எம்பெடுக்லெஸுக்கு (Empedocles) கற்பிக்கப்பட்டது (d. ca. 444 BC), மனித அறிவைப் பற்றிய அந்த கோட்பாடுகள் பல வருங்கால சொல்லாட்சிக் கலைஞர்களுக்கான அடிப்படையை வழங்கியது. முதன் முதலாக எழுதப்பட்ட கையேடு கோரக்ஸுக்கும் அவரது பள்ளி மாணவர் திசியாஸுக்கும் கற்பிக்கப்பட்டது. அவர்களது பணியானது ஆரம்பகால சொல்லாட்சிக் கலைஞர்களில் பலருக்கு அதன் விதியைக் கற்பித்தது. எடுத்துக்காட்டாக திசியாஸ் எழுதப்பட்ட நீதித்துறை சார்ந்த பேச்சுகளை நம்பினார். அதை பிறர் நீதிமன்றங்களில் பயன்படுத்தினர். பேச்சுத்திறனின் கற்பித்தலானது சோபிஸ்டுகள் என அறியப்படும் நாடோடி ஆசிரியர்கள் மூலமாக கிமு ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் பிரபலமானது. புரோடகோரஸ் (Protagoras) (c.481-420 BC), கார்ஜியஸ் (Gorgias) (c.483-376 BC) மற்றும் ஐசோகிரேட்ஸ் (Isocrates) (436-338 BC) ஆகியோர் மிகவும் புகழ்பெற்ற நாடோடி ஆசிரியர்கள் ஆவர். சோபிஸ்டுகள் நகரத்திற்கு நகரம் பயணிக்கும் முற்றிலும் வேறான குழுவாக இருந்தனர். அவர்கள் மாணவர்களை ஈர்ப்பதற்கு பொது இடங்களில் பயிற்றுவித்து அவர்களுக்கு கல்வியைக் கொடுப்பர். செயல்பாடுகளிலும் ஆற்றல்களிலும் அவர்களது மைய இலக்கு லோகோஸாக இருந்தது அல்லது சொற்பொழிவு என நான் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடும் ஒன்றாக இருந்தது. வார்த்தைகளின் விதங்கள், சொல்லுக்கு ஒத்த சொற்கள், கற்பனையான விவாத உத்திகள் மற்றும் யதார்த்தமான வாக்குவாதம் போன்றவற்றை அவர்கள் பயிற்றுவித்தனர். அவர்கள் தங்களது மாணவர்களை "சிறந்து" விளங்கச் செய்தனர் அல்லது ஒழுக்கப் பண்புகளை பயிற்றுவித்தனர். அவர்கள் மனித "சிறப்பை" பயிற்றுவித்தது விதியின் விபத்தல்ல, அது உன்னதமான பிறப்பின் தனிச்சிறப்பாகும். ஆனால் கலை அல்லது "*டெக்னெ* " பயிற்றுவிக்கப்பட்டது மற்றும் கற்றறியப்பட்டது. முதல் மனித நேயர்முடையவர்களில் பலருள் அவர்களும் இருந்தனர். கடவுள்கள் மற்றும் கிரேக்க கலாச்சாரம் பற்றிய விவேகம் பெறுவதற்கும் பல்வேறு சோபிஸ்டுகள் வினா எழுப்பப்பட்டனர். அச்சமயத்தில் கிரேக்கர்கள் மூலமாக அவர்களது நம்பிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அவர்களை முதல் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர்களாக உருவாக்கியது. எடுத்துக்காட்டாக இரத்தம் அல்லது பிறப்பு அல்லது *பசஸைக்* (phusis) காட்டிலும் மரபின் செயல்பாடு அல்லது *நோமோஸ்கள்* கலைசார்ந்த வழக்கங்களாக அவர்கள் விவாதித்தனர். மேலும் கலைசார்ந்த சூழ்நிலையில் வெளியே தீர்ப்பளிக்கப்படாத அனைத்து நடவடிக்கையின் ஒழுக்கப்பண்பு அல்லது தீயொழுக்கம் போன்றவற்றைப் பற்றியும் அவர்கள் விவாதித்தனர். இந்த நம்பிக்கையில் இருந்தே "மனிதன் அனைத்து விசயங்களையும் அளவிடுவான்" என்ற புகழ்பெற்ற சொற்றொடர் பிறந்தது. அவர்களது மிகவும் பிரபலமான, பிரபலமற்ற கொள்கைகளில் ஒன்றாக இயலும் நிலை மற்றும் சேவை விவாதங்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு விவாதமும் எதிர்வாதத்தின் மூலமாக எண்ணப்படலாம் என அவர்கள் சொல்லிக் கொடுத்தனர். பார்வையாளர்களை எந்த வகையில் விவாதத்தின் பயன் "விரும்பப்படுகிறது" என்பதும் உள்ளது (இது உண்மையைக் காணும் இயலும் நிலையாகும்). மேலும் இயலும் நிலையற்ற வாதங்களுடன் எந்த இயல்நிலை வாதமும் எண்ணப்படுகிறது. ஆகையால் ஒரு வலிமையான ஏழ்மை மனிதன் ஒரு வலுக்குறைந்த பணக்காரனிடம் வழிப்பறி செய்ய முயற்சித்தால் நேர்மாறாக வலிமையான ஏழை மனிதன் வாதம் செய்ய நேரிடலாம். அவர் விரும்பத்தகாத வகையில் குற்றம் செய்தால் (அவர் சந்தேகத்திற்கு உள்ளாகலாம்) அது விரும்பத்தக்க வகையில் இருக்கலாம். அவர் குற்றத்தை செய்திருக்கலாம் என்ற கவலை அதனால் ஏற்படுகிறது. மேலும் வலுவற்ற (அல்லது மோசமான) வாதத்தை வலிமையாக (அல்லது மேம்பாடுடைய) வாதமாக மாற்றும் திறமையையும் அவர்கள் பயிற்றுவித்தனர். அரிஸ்டாபேன்ஸ் (Aristophanes) அவரது திறமையான தலைகீழாகப் புரட்டும் அங்கதங்களுக்க அறியப்பட்டார். அவரது நாடகமான *த க்ளவுட்ஸ்* மூலமாக சோபிஸ்டுகள் அறியப்பட்டனர்.  
பண்டைய கிரேக்கத்தில் "எதிர்வாதம்" என்ற சொல்லானது வலிமையான நேர்மறையான பண்புகளை வளர்த்தது அது இன்று வரை தொடர்கிறது. ஆனால் பண்டைய கிரேக்க சோபிஸ்டுகள் பிரபலமான மற்றும் நன்கு-சம்பாதிக்கும் தொழில்சார்ந்தவர்களாக இல்லை. அவர்களது திறமைகள் பரவலாக மதிக்கப்பட்டாலும் அவர்களது மிகுதியான திறமைகள் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகின.