# இந்திய வரலாறு

## தொடக்க நவீன காலம் (1526–1858)

### பிற இராச்சியங்கள்

தென்னிந்தியாவில் இருந்த மைசூர் அரசு 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிந்தைய பாதியில் ஐதர் அலி மற்றும் அவரது மகன் திப்பு சுல்தானின் கீழ் அதன் உச்சபட்ச பரப்பளவுக்கு விரிவடைந்தது. இவர்களின் ஆட்சியின் கீழ் மராத்தியர்கள் மற்றும் பிரித்தானியர் அல்லது அவர்களது ஒன்றிணைந்த படைகளுக்கு எதிராக ஒரு தொடர்ச்சியான போர்களில் மைசூர் சண்டையிட்டது. *கஜேந்திரகத் ஒப்பந்தம்* இறுதி செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஏப்ரல் 1787 இல் மராத்திய மைசூர் போரானது முடிவுக்கு வந்தது. இதில் மராத்தியர்களுக்குத் திப்பு சுல்தான் திறை செலுத்த வேண்டிய தேவை என்பது சட்டப்படி பொறுப்பாக்கப்பட்டது. இதே வேளையில், ஆங்கிலேய மைசூர் போர்கள் நடைபெற்றன இப்போரில் மைசூரியர்கள் மைசூரிய ஏவூர்திகளைப் பயன்படுத்தினர். நான்காம் ஆங்கிலேய மைசூர் போரானது (1798-1799) திப்பு சுல்தான் இறப்பதைக் கண்டது. பிரெஞ்சுக்காரர்களுடனான மைசூரின் கூட்டணியானது பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திற்கு ஓர் அச்சுறுத்தலாகப் பார்க்கப்பட்டது. அனைத்து நான்கு திசைகளிலும் இருந்து மைசூர் தாக்கப்பட்டது. வடக்கிலிருந்து ஐதராபாத் நிசாம் மற்றும் மராத்தியர்கள் ஒரு படையெடுப்பைத் தொடங்கினர். சீரங்கப்பட்டிண முற்றுகையில் (1799) பிரித்தானியர் ஒரு தீர்க்கமான வெற்றியைப் பெற்றனர்.  
ஐதராபாத்தானது 1591 இல் கோல்கொண்டாவில் குதுப் சாகி அரசமரபால் நிறுவப்பட்டது. ஒரு குறுகிய கால முகலாய ஆட்சியைத் தொடர்ந்து ஒரு முகலாய அதிகாரியான ஆசிப் ஜா ஐதராபாத்தின் கட்டுப்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டார். 1724 இல் தன்னைத் தானே ஐதராபாத்தின் நிசாம்-அல்-முல்க்காக அறிவித்துக் கொண்டார். பல்கேத் யுத்தம் போன்ற பல யுத்தங்களில் தோற்றதற்குப் பிறகு மராத்தியப் பேரரசிடம் நிசாம்கள் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக நிலப்பரப்பை இழந்தும், திறை செலுத்தவும் தொடங்கினர். எனினும், முதலில் மராத்தியர்களுக்குத் திறை செலுத்தியும், பின்னர் பிரித்தானியருக்கு அடி பணிந்தவர்களாகவும் இருந்ததன் மூலம் நிசாம்கள் தங்களது இறையாண்மையை 1724 முதல் 1948 வரை தக்க வைத்துக் கொண்டனர். 1798 இல் பிரித்தானிய இந்தியாவில் ஒரு மன்னர் அரசாக ஐதராபாத் இராச்சியம் உருவானது.  
முகலாயப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து வங்காளத்தின் நடைமுறை ரீதியிலான ஆட்சியாளர்களாக வங்காள நவாபுகள் உருவாயினர். எனினும், 1741 முதல் 1748 வரை வங்காளத்திற்குள் ஆறு போர்ப் பயணங்களை நடத்திய மராத்தியர்களால் இந்த ஆட்சியானது தடைப்பட்டது. இதன் விளைவாக வங்காளமானது மராத்தியர்களுக்குத் திறை செலுத்திய ஓர் அரசானது. 1757 சூன் 23 அன்று வங்காளத்தின் கடைசி சுதந்திரமான நவாபான சிராச் உத் தௌலாவுக்கு பிளாசி சண்டையில் மிர் சாபர் நம்பிக்கை துரோகம் செய்தார். சிராச் உத் தௌலா பிரித்தானியரிடம் தோற்றார். 1757 இல் வங்காளத்தின் கட்டுப்பாட்டை பிரித்தானியர் பெற்றனர். மிர் சாபரை *மசனத்தில்* (அரியணையில்) பிரித்தானியர் அமர்த்தினர். வங்காளத்தில் ஓர் அரசியல் சக்தியாக தம்மைத் தாமே பிரித்தானியர் நிறுவிக் கொண்டனர். 1765 இல் இரட்டை அரசாங்க அமைப்பானது நிறுவப்பட்டது. இதில் பிரித்தானியருக்காக நவாபுகள் ஆட்சி செய்தனர். பிரித்தானியரின் வெறும் கைப்பாவைகளாக நவாபுகள் திகழ்ந்தனர். 1772 இல் இந்த அமைப்பானது ஒழிக்கப்பட்டது. வங்காளமானது பிரித்தானியரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது. 1793 இல் நவாபின் *நிசாமத்தும்* (ஆளுநர் பதவியும்) கூட பறித்துக் கொள்ளப்பட்டது. பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திடம் வெறும் ஓய்வூதியம் பெற்றவர்களாக நவாபுகள் தொடர்ந்தனர்.  
18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஒட்டு மொத்த இராசபுதனமும் மராத்தியர்களால் அடி பணிய வைக்கப்பட்டது. 1807 முதல் 1809 வரை இரண்டாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போரானது மராத்தியர்களின் கவனத்தைச் சிதற வைத்தது. ஆனால், இதற்குப் பிறகு இராசபுதனம் மீதான மராத்தியர்களின் ஆதிக்கமானது மீண்டும் தொடர்ந்தது. 1817 இல் பிண்டாரிகளுடன் பிரித்தானியர் போருக்குச் சென்றனர். மராத்திய நிலப்பரப்புக்குள் தப்பித்து ஓடிய ஊடுருவாளர்கள் இந்த பிண்டாரிகள் ஆவர். இது மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போரானது. பிண்டாரிகள் மற்றும் மராத்தியர்களிடமிருந்து இராசபுத்திர ஆட்சியாளர்களுக்குத் தங்களது பாதுகாப்பை அளிக்க பிரித்தானிய அரசாங்கம் முன் வந்தது. 1818 ஆம் ஆண்டின் முடிவு வாக்கில் பிற இராசபுத்திர அரசுகள் மற்றும் பிரித்தானியருக்கு இடையில் இதே போன்ற ஒப்பந்தங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டன. குவாலியரின் மராத்திய சிந்தியா ஆட்சியாளர் அஜ்மீர்-மேர்வாரா மாவட்டத்தைப் பிரித்தானியருக்கு விட்டுக் கொடுத்து விட்டார். இராசத்தானில் மராத்திய செல்வாக்கானது முடிவுக்கு வந்தது. 1857 ஆம் ஆண்டு சிப்பாய்க் கிளர்ச்சியில் பெரும்பாலான இராசபுத்திர இளவரசர்கள் பிரித்தானியருக்குத் தொடர்ந்து விசுவாசமாக இருந்தனர். 1947 இல் இந்தியா சுதந்திரம் அடையும் வரை இராசபுதனத்தில் வெகு சில அரசியல் மாற்றங்களே பிரித்தானியரால் கொண்டு வரப்பட்டன. இராசபுதன முகமையானது 20 க்கும் மேற்பட்ட மன்னர் அரசுகளைக் கொண்டிருந்தது. அதில் மிக முக்கியமானவையாக உதய்பூர் இராச்சியம், ஜெய்பூர் இராச்சியம், பிகானேர் இராச்சியம் மற்றும் ஜோத்பூர் சமஸ்தானம் ஆகியவை திகழ்ந்தன.  
மராத்தியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு பிரித்தானியரிடம் ஓர் அடி பணிந்த கூட்டணியில் பல மராத்திய அரசமரபுகளும், அரசுகளும் வந்தன. சீக்கியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு 1846 இல் முதலாம் ஆங்கிலேய சீக்கியப் போரைத் தொடர்ந்து அமிர்தசரசு ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனைகளின் கீழ் பிரித்தானிய அரசாங்கமானது காசுமீர் மகாராஜா குலாப் சிங்கிடம் காசுமீரை விற்றது. பிரித்தானிய இந்தியாவில் இரண்டாவது மிகப் பெரிய மன்னர் அரசான சம்மு மற்றும் காசுமீரின் மன்னர் அரசானது டோக்ரா அரசமரபால் உருவாக்கப்பட்டது. இதே நேரத்தில், கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு இந்தியாவில் கூச் பெகர் சமஸ்தானம், திவிப்ரா இராச்சியம் மற்றும் சிக்கிம் இராச்சியம் ஆகிய இந்து மற்றும் பௌத்த அரசுகள் பிரித்தானியரால் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டன. அடி பணிந்த மன்னர் அரசுகளாக மாற்றப்பட்டன.  
விசயநகரப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு தென்னிந்தியாவில் பாளையக்காரர் அரசுகள் தோன்றத் தொடங்கின. பாளையக்காரர் போர்கள் வரையில் படையெடுப்புகளைத் தடுத்தும், செழித்தும் வந்தன. இப்போர்களில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனத்தின் படைகளால் அவை தோற்கடிக்கப்பட்டன. 18 ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் நேபாள இராச்சியமானது இராசபுத்திர ஆட்சியாளர்களால் நிறுவப்பட்டது.