- 700கள் பிசிஇ முதல் 300களின் சிஇ வரை - *மகாபாரதம்*
- 200கள் முதல் 400கள் சிஇ வரை - டால்மட்
- 720 சிஇ - "யுராஷிமா டாரோ"
- 1733 - சாமுவேல் மேடனின் *மெமெய்ர்ஸ் ஆஃப் தி டவெண்டீத் சென்ச்சுரி*
- 1771 - லூயி-செபாஸ்டியன் மெர்சியர்சின் *L'An 2440, rêve s'il en fût jamais*
- 1819 - வாஷிங்டன் இர்விங்கின் "ரிப் வான் வின்க்கிள்"
- 1838 - *மிஸ்ஸிங் ஒன்ஸ் கோச்: அன் அனாகுரோனிஸம்*
- 1843 - சார்லஸ் டிக்கின்ஸ்’ *எ கிறிஸ்மஸ் காரல்*
- 1861 - பியரி போய்டார்ட்டின் *Paris avant les hommes*
- 1881 - எட்வர்ட் பேஜ் மிட்செலின் *தி கிளாக் தட் வெண்ட் பேக்வேர்ட்ஸ்*
- 1887 - என்ரிக் கேஸ்பர் ஒய் ரிம்போவின் *El anacronópete*
- 1888 - ஹெச். ஜி. வெல்ஸ்' *தி கிரானிக் அர்கோனாட்ஸ்*
- 1889 - மார்க் டிவெய்னின் *எ கனெக்டிகட் யான்கி இன் கிங் ஆர்தர்ஸ் கோர்ட்*
- 1895 - ஹெச். ஜி. வெல்சின் *தி டைம் மெஷின்*  
முந்தையகால படைப்புகள் பலவும் காலப் பயணம் குறித்த ஐயப்பாடான அம்சங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதால் காலப் பயணக் கதையின் முந்தையகால எடுத்துக்காட்டாக எழுதப்பட்ட படைப்புகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன என்பதற்கு விரிவான உடன்பாடு இல்லை. பண்டையகால நாட்டுப்புறக் கதைகளும் தொன்மங்களும் சிலபோது காலத்தில் *முன்னோக்கி* பயணிக்கும் ஆர்வம் கொண்டவையாக இருந்திருக்கின்றன; எடுத்துக்காட்டிற்கு இந்து புராணீகமான *மகாபாரதத்தில்* விவரிக்கப்படும் ரைவதா அரசன் கதையில் அவர் படைப்புக்கடவுளான பிரம்மாவைக் காண்பதற்கு சொர்க்கத்திற்கு பயணிக்கிறார் பின்னர் பூமிக்கு திரும்பி வந்தவுடன் பல யுகங்கள் கடந்துவிட்டதைக் கண்டு அதிர்ச்சியுறுகிறார். *நிஹோன்கியில்* (720) முதலில் விவரிக்கப்பட்டிருக்கும் ஜப்பானியக் கதையான யுராஷிமா டாரோ பண்டைய காலத்தில் காலத்தில் முன்னோக்கி பயணிப்பதோடு சம்பந்தப்பட்டிருக்கும் நன்கறியப்பட்ட கதைகளாக இருக்கின்றன. இது ஆழ்கடல் அரண்மனைக்குச் சென்று மூன்று நாட்கள் தங்கும் யுராஷிமா டாரோ என்ற இளம் மீனவனைப் பற்றிய கதையாகும். அவருடைய சிற்றூரில் இருக்கும் தன்னுடைய வீட்டிற்குத் திரும்பிய பின்னர் அவர் எதிர்காலத்தில் முன்னூறு ஆண்டுகள் முன்னோக்கி இருப்பதைக் காண்கிறார், அங்கே அவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே மறக்கப்பட்டுவிட்டார் என்பதோடு அவருடைய வீடு அழிக்கப்பட்டும் அவருடைய குடும்பத்தினர் முன்பே இறந்துபோய்விட்டவர்களாகவும் இருக்கின்றனர். டால்மட்டில் இந்த வகைப்பட்ட கதையின் மற்றொரு மிகப் பழமையான உதாரணத்தை ஹனி ஹேம்'அஜெல் கதையில் காணலாம், 70 வருடங்களுக்குத் தூங்கிவிடும் இவர் விழித்துப் பார்க்கையில் அவருடைய பேரக்குழந்தைகள் தாத்தா பாட்டிகளாகவும் அவருடைய நண்பர்களும் குடும்பத்தினரும் இறந்துபோய்விட்டவர்களாவும் இருப்பதைக் காண்கிறார். மிகச் சமீபத்தில், வாஷிங்டன் இர்விங்கின் புகழ்பெற்ற 1819 ஆம் ஆண்டு கதையான "ரிப் வான் விங்கிள்" இதேபோன்ற கருத்தைக் கையாளுகிறது, இது மலையில் சற்றுநேரம் தூங்குகின்ற ரிப் வான் விங்கிள் இருபது வருடங்கள் கழித்து எதிர்காலத்தில் எழுந்திருக்கும் கதையைக் கூறுகிறது, அங்கே அவர் மறக்கப்பட்டவராக, அவருடைய மனைவி இறந்திருக்க, குழந்தைகள் வளர்ந்துவிட்டவர்களாக இருக்கின்றனர்.  
பின்னோக்கிய காலப்பயணம் மிக நவீன கருத்தாக்கமாக காணப்படுகிறு, ஆனால் இந்தக் கருத்தின் தோற்றுவாய் ஏறத்தாழ சந்தேகத்திற்கிடமானது. பின்னோக்கிய காலப் பயணம் குறித்த முந்தையகால கதை ஒன்று சாமுவேல் மேடன் எழுதிய *மெமய்ர்ஸ் ஆஃப் தி டிவெண்டீத் சென்ச்சுரி* (1733) ஆகும், இதில் பல்வேறு நாடுகளில் உள்ள ஆங்கிலேய தூதர்களிடமிருந்து பிரித்தானிய "உயர் பிரபு கருவூலக்காப்பாளருக்கு" தொடர்ந்து கடிதங்கள் வருகின்றன, பிரித்தானிய வெளியுறவு அலுவரிடமிருந்து ஒரு சில பதில்கடிதங்களுடன் கூடிய அவை 1997 மற்றும் 1998 இல் குற்றம்சாட்டும் தொனியில் எழுதப்பட்டவை என்பதோடு அந்த காலகட்டத்தின் நிலைகளை விவரிக்கின்றன. இருப்பினும், இந்தக் கடிதங்கள் ஓர் இரவில் அவருடைய காப்பு தேவதையால் விவரணையாளருக்கு வழங்கப்பட்ட அசல் ஆவணங்களே கட்டமைக்கும் கதையாகும்; இந்தக் காரணத்திற்காக, பால் ஆல்கன் தன்னுடைய *ஆர்ஜின்ஸ் ஆஃப் ஃபியூச்சரிஸ்டிக் ஃபிக்சன்* என்ற புத்தகத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார் "1998 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1728 ஆம் ஆண்டிற்கு அரசு ஆவணங்களைத் திரும்பக் கொண்டுவரும் காப்பு தேவதையே ஆங்கில இலக்கியத்தில் வரும் முதல் காலப்-பயணியாவார்", இருப்பினும் இந்த தேவதை அந்த ஆவணங்களை எவ்வாறு பெற்றார் என்று வெளிப்படையாகக் கூறவில்லை. பின்னாளில் ஆல்கன் பின்வருமாறு எழுதி இதனைத் தகுதிபெறச் செய்கிறார், "ஒரு பயணி எதிர்காலத்தில் *இருந்து* வருகிறார் என்று காட்டும் முதலாமவராக இருப்பதற்காக மேடனைப் பாராட்டுவதற்கான நமது பெருந்தன்மையை இது நீட்டிக்கச் செய்யலாம்", ஆனால் அவர் மேலும் மேடன் "தற்காலத்தில் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு எதிர்காலத்திலிருந்து பின்னோக்கி ஒரு செயற்கைப் பொருளை அனுப்பியதில் காலப்பயணம் என்ற செழுமையான கருத்தாக்கத்தோடு விளையாடிய முதலாமவர் என்ற அங்கீகாரத்திற்கு தகுதிபெறுகிறார்" என்றும் கூறுகிறார்." இந்தக் கதையில் வரும் விவரணையாளர் நியூகேஸிலுக்கு வெளியே தன்னைக் கொண்டு செல்லும் மூடுவண்டிக்காக ஒரு மரத்தடியில் காத்திருக்கிறார், அவர் சட்டென்று ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பின்னோக்கி தானே பயணமாவதாகக் கண்டுகொள்ளும்போது அங்கே அவர் ஒரு மடத்தில் மரியாதைக்குரிய பீட் ஒருவரை எதிர்கொள்கிறார், என்பதோடு அவர் வரவிருக்கும் நூற்றாண்டுகளின் மேம்பாடுகளுடைய முரண்பாடான விளக்கங்களை அளிக்கிறார். இந்த நிகழ்வுகள் உண்மையில் நிகழ்பவையா அல்லது கனவா என்று முற்றிலும் தெளிவுபெறவில்லை-விவரணையாளர் குறிப்பிடுவது என்னவெனில் அவர் தொடக்கத்தில் மரத்தின் வேர்களை ஒரு நல்ல இடத்தைக் காணும்போது அங்கே அமர்ந்து கொள்கிறார்,"என்னுடைய சந்தேகவாத வாசகர்கள் என்னிடம் அவர் தூங்கிப்போய்விட்டார் என்பார்கள்", ஆனால் பிறகு அவர்களே இந்த விளக்கத்தை "இதை ஏற்காமல் தீர்த்துக்கொள்வார்கள்". இந்தக் கதையின் கனவுபோன்ற பல்வேறு கூறுகள் வேறுவகையில் வாசகர்களுக்கு சொல்லப்படலாம், அதாவது மடத்திலுள்ள உறுப்பினர்கள் அவரை முதலில் காண இயலாதவர்களாக இருப்பார்கள், அத்துடன் திடீரென்ற கதையின் முடிவில் பீட் விவரணையாளருடன் பேசுவதை தாமதிக்கச் செய்கிறார் இதனால் சில துறவிகள் அவருக்கு ஏதோ தீமைகள் வந்துசேரப்போகிறது என்று கருதுகிறார்கள், அப்போது அந்த விவரணையாளர் சட்டென்று தான் தற்காலத்தில் (ஆகஸ்ட் 1837) அந்த மரத்தின் கீழே திரும்பி வந்துவிட்டதைக் காண்கிறார், அவருடைய கூடுவண்டி சாலையில் அவர் இருக்கும் இடத்தை சற்றுமுன்பு கடந்துசென்றுவிடுவதால் அவர் மற்றொரு இரவிற்கு தனித்துவிடப்படுகிறார்.  
சார்லஸ் டிக்கன்ஸின் 1843 ஆம் ஆண்டு புத்தகமான *எ கிறிஸ்மஸ் கரோல்* சிலரால் காலப் பயணம் குறி்த்த முதல் சித்தரிப்பாக கருதப்படுகிறது, இதனுடைய முக்கியக் கதாபாத்திரமான எபெனெசர் ஸ்க்ரூஜ் கடந்தகால, நிகழ்கால மற்றும் எதிர்கால கிறிஸ்மஸ் தினங்களுக்குப் பயணமாகிறார். இவற்றை உண்மையான காலப் பயணத்தைக் காட்டிலும் மேலோட்டமான தரிசனம் என்றே கருத முடியும், ஸ்க்ரூட் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் பிடிப்பில்லாதவராகவே இருக்கிறார் என்பதால் அவரால் அவர்களோடு ஒருங்கிணைய இயலவில்லை.  
பிரெஞ்சு தாவரவியலாளரான பியரி போய்டார்டின், அவருடைய இறப்பிற்குப் பிறகு பதிப்பிக்கப்பட்ட அவருடைய 1861 ஆம் ஆண்டு பிரபல புத்தகமான *Paris avant les hommes (பாரிஸ் பிஃபோர் மென்)* இல் காலப் பயணம் குறித்த தெளிவான உதாரணம் காணப்படுகிறது. இந்தக் கதையில் முக்கியக் கதாபாத்திரம் ஒரு "லேம் டெமன்" (போய்டர்டின் பெயருடைய பிரெஞ்சு சிலேடை) மாயாஜாலத்தால் வரலாற்று காலத்திற்கு முந்தைய கடந்தகாலத்திற்கு பயணமாகிறது, அங்கே அவர் அழிந்துபோய்விட்ட பிளீசியஸோர் விலங்குகளையும், போய்டர்டின் குரங்கு மனித மூதாதையர்களின் கற்பனை வடிவத்தையும் காண்கிறார் என்பதோடு அவரால் சிலவற்றோடு செயல்பாட்டுரீதியில் ஒருங்கிணையவும் முடிகிறது.  
புனைவிலான மற்றொரு தெளிவான காலப் பயண உதாரணம், 1881 ஆம் ஆண்டில் *நியூயார்க் சன்* பத்திரிக்கையில் வெளியான எட்வர்ட் பேஜ் மிட்சலின் ** சிறுகதையாகும்.  
மார்க் டிவெய்னின்*எ கனெக்டிகட் யாங்கி இன் கிங் ஆர்தர்ஸ் கோர்ட்* (1889), இல் இதன் கதாநாயகன் ஒரு சண்டையில் பலமான சுத்தியல் ஒன்றால் தாக்கப்பட்ட பின்னர் தான் கிங் ஆர்தர் காலகட்டத்தில் இருப்பதைக் காண்கிறார், இது காலப் பயணம் என்ற கருத்தாக்கத்தை பரவலான பார்வையாளர்களிடத்தில் கொண்டுசெல்ல உதவியது என்பதுடன் காலப் பயணியின் செயல்பாடுகளால் வரலாறு மாற்றப்படுகிறது என்பதைக் காட்டிய முதல் கதைகளுள் ஒன்றாகும்.  
கால *இயந்திரத்தின்* வகையில் எதிர்கால காலப்பயணத்திற்கான முதல் காலப் பயணக் கதை என்ரிக் காஸ்பர் ஒய் ரிம்போவின் 1887 ஆம் ஆண்டு புத்தகமான *El Anacronópete* ஆகும். இந்தக் கருத்தாக்கம் 1895 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட (*தி கிரானிக் அர்கானாட்ஸ்* என்று 1888 இல் வெல்ஸ் எழுதி குறைந்தளவிற்கு தாக்கமேற்பத்திய கதைக்கு பின்வந்தது) ஹெச்.ஜி.வெல்சின் *தி டைம் மெஷின்* என்ற கதையால் பிரபலமடைந்தது, இந்தக் கதை கால இயந்திரத்தை உள்ளடக்கியிருந்தது என்பதுடன் கால இயந்திரம் குறித்து பிற்காலத்தில் எழுதப்பட்ட அறிவியல் புனைகதை கதைகள் அனைத்திற்கும் தாக்கமாக அமைந்தது, இந்தக் கதை உள்நோக்கத்துடனும் தேர்ந்தெடுப்புரீதியிலும் ஓர் இயக்குநரை வாகனத்தைப் பயன்படுத்தி செல்ல அனுமதிப்பதாக இருந்தது. வெல்ஸால் உருவாக்கப்பட்ட "*கால இயந்திரம்* " என்ற சொற்பதம் தற்போது இதுபோன்ற வாகனத்தைக் குறிப்பதற்கு உலகம் முழுவதிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.