# ஜஹாங்கீர்

**நூருதீன் முகம்மது சலீம்** (31 ஆகத்து 1569 – 28 அக்டோபர் 1627), என்பவர் முகலாயப் பேரரசின் 4ஆவது பேரரசர் மற்றும் இந்துஸ்தானின் பேரரசர் ஆவார். இவர் பொதுவாகத் தனது பட்டப் பெயரான **ஜஹாங்கீர்** என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறார். இப்பாரசீகப் பெயரின் பொருள் உலகத் துரந்தரர் என்பதாகும்.  
இவர் இளவரசன் சலீமாகப் பிறந்தார். பேரரசர் அக்பர் மற்றும் அவரது முதன்மையான பேரரசி மரியம் உசு-சமானி ஆகியோரின் மூன்றாவது மற்றும் ஒரே ஒரு எஞ்சிய மகன் இவர் ஆவார். தனக்கு ஒரு வாரிசு வேண்டும் என்ற அக்பரின் தேடலானது அசரத் இசான் மற்றும் சலீம் சிசுதி ஆகிய சூபித் துறவிகளின் ஆசி பெறுவதற்குக் காரணமானது. அவர்கள் மூன்று மகன்கள் பிறப்பார்கள் என்று கணித்துக் கூறினர். பத்தேப்பூர் சிக்ரியில் ஜஹாங்கீர் பிறந்ததானது சிசுதியின் ஆசீர்வாதம் நிறைவேறியதாகக் கருதப்படுகிறது. சிசுதியின் பெயரான சலீம் தான் ஜஹாங்கீருக்கு வைக்கப்பட்டது. இவரது தொடக்க வாழ்வானது தனிப்பட்ட முறையில் சோகங்களுடையதாக இருந்தது. குழந்தைப் பருவத்திலேயே இவரது இரட்டை சகோதரர்கள் இறந்ததும் இதில் அடங்கும். இது இவரது குடும்பத்தில் சோகமான உணர்வுகள் ஏற்படுவதற்கு வழி வகுத்தது. இவரது தொடக்கக் கல்வியானது அகல் விரிவானதாக இருந்தது. பாரசீகம், இந்துசுத்தானி மற்றும் போர்த் தந்திரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு பாடங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. இவரது குடும்பத்தின் கலாச்சார மற்றும் ஆன்மிகப் பாரம்பரியத்தால் ஜஹாங்கீரின் வளர்ப்பானது கடுமையான தாக்கத்துக்கு உள்ளானது. பேரரசராக இவரது பிந்தைய ஆட்சிக்கு அடித்தளத்தை இது அமைத்துக் கொடுத்தது.  
இவரது ஆட்சியானது கலைச் சாதனை மற்றும் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் அரசியல் செயல்கள் ஆகியவற்றின் ஓர் இணைவாகக் குறிக்கப்படுகிறது. முகலாயப் பேரரசின் குறிப்பிடத்தக்க விரிவாக்கம் மற்றும் வலுப்படுத்துதலின் பின்புலத்தில் இது நடைபெற்றது. நீதிக்கு இவரது உள்ளார்ந்த ஈடுபாடு, கலையில் இவரது ஆர்வம், குறிப்பாக ஓவியம் மற்றும் கட்டடக்கலை ஆகியவற்றால் ஜஹாங்கீரின் ஆட்சியானது தனித்துவமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஓவியம் மற்றும் கட்டடக் கலையானது இவரது ஆட்சிக் காலத்தின் போது செழித்து வளர்ந்தது. இவரது உயர்குடியினர் மற்றும் குடும்பத்துடனான ஒரு சிக்கலான உறவு முறையை ஜஹாங்கீரின் ஆட்சியானது இயல்பாகக் கொண்டிருந்தது. குறிப்பாக, மெகருன்னிசாவுடனான (பின்னர் பேரரசி நூர் சகான் என்று அறியப்பட்டவர்) இவரது திருமணத்தில் இது பிரதிபலிக்கப்படுகிறது. நூர் சகான் அரியணைக்குப் பின்னால் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு அரசியல் செல்வாக்கைக் கொண்டிருந்தார். இந்தியத் துணைக் கண்டத்துக்குள் பேரரசின் மேற்கொண்ட நிலை நிறுத்துதலை இக்காலகட்டமானது கண்டது. இதில் இராசபுத்திர இராச்சியங்களை அடிபணிய வைக்க முயற்சிகள், முகலாய அதிகாரத்தை தக்காணத்துக்குள் விரிவாக்கம் செய்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியிருந்தது. ஜஹாங்கீரின் அயல் நாட்டுக் கொள்கையானது ஈரானின் சபாவியர் மற்றும் உதுமானியப் பேரரசு ஆகியோருடனான தொடர்புகளை உள்ளடக்கியிருந்தது. மேலும், பிரித்தானியக் கிழக்கிந்திய நிறுவனத்துடன் இவர்கள் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர். இந்திய அரசியல் மற்றும் வணிகத்தில் ஐரோப்பியத் தாக்கத்தின் தொடக்கத்தை இது குறித்தது.  
இவர் சாதனைகளைப் புரிந்திருந்த போதிலும் ஜஹாங்கீரின் ஆட்சியானது சவால்களைக் கொண்டிருந்தது. இதில் இவரது மகன்களால் தலைமை தாங்கப்பட்ட கிளர்ச்சிகள், இவை இவரது ஆட்சியின் நிலைத்தன்மைக்கு அச்சுறுத்தலாக விளங்கியது ஆகியவை உள்ளடங்கும். இவரது உடல் நலக்குறைவு 1627இல் இவரது இறப்புக்கு வழி வகுத்தது. வாழ்நாள் முழுவதும் அபினி மற்றும் மதுவைப் பயன்படுத்தின் காரணமாக இது ஏற்பட்டது. இவரது மகன் ஷாஜகானிடம் அரியணை கை மாறுவதற்கு முன்னர் ஒரு குறுகிய கால வாரிசுப் பிரச்சனைக்கு இது காரணமானது. ஜஹாங்கீரின் மரபானது முகலாய ஓவியம் மற்றும் கட்டடக்கலை, இவரது நினைவுக் குறிப்புகள், மற்றும் இவர் செயல்படுத்திய கொள்கைகள் ஆகியவற்றுக்கு இவரது பங்களிப்புகளின் மூலமாக வாழ்கிறது. இவரது இறப்புக்குப் பிறகும் பேரரசு மீது தாக்கத்தை இவை தொடர்ந்து ஏற்படுத்தின.