# இஸ்ரேல்

## வரலாறு

### நவீன காலமும், சியோனியத்தின் தோற்றமும்

வழிபடும் யூதர்கள்]]
1516-இல் உதுமானியப் பேரரசு இப்பகுதியை வென்றது. உதுமானிய சிரியாவின் ஒரு பகுதியாக இதை ஆண்டது. உதுமானியப் பேரரசின் கீழ் கிறித்தவர்கள், முசுலிம்கள் மற்றும் யூதர்கள் ஆகியோருக்கு சமய சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டதுடன் லெவண்ட் பகுதியானது பெரும்பாலும் பல இன, பண்பாடுகளை உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. எசுப்பானிய திரிபுக் கொள்கை விசாரணையிலிருந்து தப்பிய செபராது யூதர்களை 1561-இல் உதுமானிய சுல்தான் முதலாம் சுலைமான் குடியமருமாறும், திபேரியு நகரத்தை மீண்டும் கட்டமைக்குமாறும் அழைத்தார்.  
உதுமானியப் பேரரசின் மில்லத்து அமைப்பு எனும் சுதந்திரமான நீதித்துறை அமைப்பின் கீழ் கிறித்தவர்களும், யூதர்களும் உதுமானிய சட்டத்தின் கீழ் *திம்மி* ("பாதுகாக்கப்பட்டவர்") என்று கருதப்பட்டனர். இதற்கு கைமாறாக அவர்கள் அரசுக்கு விசுவாசமாகவும், *ஜிஸ்யா* வரியை செலுத்தியும் வந்தனர். இந்த கட்டுப்பாடுகள் அனைத்து நேரத்திலும் அமல்படுத்தப்படாவிட்டாலும் முசுலிம் அல்லாத உதுமானிய மக்கள் புவியியல் மற்றும் வாழ்க்கை முறை கட்டுப்பாடுகளை எதிர் கொண்டனர். மில்லத்து அமைப்பானது சமயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு முசுலிம் அல்லாதவர்களை சுயாட்சியுடைய சமூகங்களாக ஒருங்கமைத்தது.  
நகரத்தில் நடைபெறும் முதலாம் சியோனியப் பேரவை (1897)]]  
இப்பகுதிக்கு யூதர்கள் "திரும்பி வருவது" என்ற கருத்துருவானது சமயம் சார்ந்த யூத நம்பிக்கைக்குள் ஓர் அடையாளமாக தொடர்ந்தது. மனிதச் செயல்பாட்டால் இல்லாது கடவுளின் செயலால் தங்களது வருகை முடிவெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இந்த நம்பிக்கையானது கவனக் குவியமாகக் கொண்டிருந்தது. முன்னணி சியோனிய வரலாற்றாளரான சுலோமோ அவினேரி இந்தத் தொடர்பை பின்வருமாறு விளக்குகிறார்: "கிறித்துவின் இரண்டாம் வருகையைப் பெரும்பாலான கிறித்தவர்கள் பார்ப்பதைக் காட்டிலும் தாங்கள் திரும்பி வரும் கருத்துருவை யூதர்கள் அதிக செயல்பாட்டு வழியில் தொடர்புபடுத்துவது இல்லை." ஒரு தேசமாக இருப்பது குறித்த சமயம் சார்ந்த யூத எண்ணமானது தேசியவாதம் குறித்த நவீன ஐரோப்பிய எண்ணத்திலிருந்து தனித்து வேறுபட்டுள்ளது. உதுமானிய ஆட்சியிலிருந்து சியோனிய இயக்கத்தின் தொடக்கம் வரை பாலத்தீனத்தின் யூத மக்கள் சிறுபான்மையினராகவும், எண்ணிக்கையில் மாறக் கூடியவர்களாகவும் இருந்தனர். இவர்கள் பழைய இசுவ் என்று அறியப்படுகின்றனர். 16-ஆம் நூற்றாண்டின் போது எருசலேம், திபேரியு, எபிரோன் மற்றும் சேப்பாத் ஆகிய நான்கு புனித நகரங்களில் யூத சமூகங்கள் வேரூன்றத் தொடங்கின. 1697-இல் ராபியான எகுதா அச்சசிது 1,500 யூதர்களை எருசலேமுக்கு அழைத்துச் சென்றார். உதுமானியர்களுக்கு எதிரான 1660-ஆம் ஆண்டு துருசு கிளர்ச்சியானது சேப்பாத் மற்றும் திபேரியு ஆகிய நகரங்களை அழித்தது.  
18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிந்தைய பகுதியில் உள்ளூர் அரேபிய சேக்கான சாகீர் அல்-உமறு கலிலேயாவில் நடைமுறை ரீதியில் சுதந்திரமான ஓர் அமீரகத்தை உருவாக்கினார். சேக்கை அடிபணிய வைக்கும் உதுமானிய முயற்சிகளானவை தோல்வியடைந்தன. அவரது இறப்பிற்குப் பிறகு உதுமானியர்கள் இப்பகுதியின் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் பெற்றனர். 1799-இல் அக்ரே நகரம் மீதான நெப்போலியனின் துருப்புக்களின் தாக்குதலை ஆளுநரான சச்சார் பாசா முறியடித்தார். இது பிரெஞ்சுக்காரர்கள் தங்களது சிரியப் படையெடுப்பை கைவிடுவதற்குக் காரணமானது. 1834-இல் முகம்மது அலிக்குக் கீழான எகிப்திய இராணுவத்தில் கட்டாயப்படுத்தி இராணுவத்தில் சேர்க்கப்பட்ட நிகழ்வு மற்றும் வரி வசூலிக்கும் கொள்கைகளுக்கு எதிராக பாலத்தீனிய அரேபிய விவசாயிகள் ஒரு கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். ஆனால், இது ஒடுக்கப்பட்டது. முகம்மது அலியின் இராணுவமானது பின்வாங்கியது. 1840-இல் பிரித்தானிய ஆதரவுடன் உதுமானிய ஆட்சியானது மீண்டும் இப்பகுதியில் நிறுவப்பட்டது. டான்சிமாத் சீர்திருத்தங்களானவை உதுமானியப் பேரரசு முழுவதும் செயல்படுத்தப்பட்டன.  
உதுமானிய ஆட்சிக்குட்பட்டிருந்த பாலத்தீனத்திற்குள் முதல் அலியா என்று அறியப்படும் நவீன யூத புலப்பெயர்வின் முதல் அலையானது 1881-ஆம் ஆண்டு தொடங்கியது. ஏனெனில், கிழக்கு ஐரோப்பாவிலிருந்து அமைப்பு ரீதியிலான கொலைகளிலிருந்து யூதர்கள் தப்பித்து வந்தனர். 1882-ஆம் ஆண்டின் மே சட்டங்களானவை யூதர்களுக்கு எதிரான பொருளாதார பாரபட்சங்களை அதிகரித்தன. அவர்கள் எங்கு வசிக்கலாம் என்பதை கட்டுப்படுத்தின. இதற்கு பதிலாக அரசியல் சியோனியமானது அதன் வடிவத்தைப் பெற்றது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. பாலத்தீனத்தில் ஒரு யூத அரசை நிறுவும் கருத்தைக் கொண்டிருந்த ஓர் இயக்கம் இதுவாகும். ஐரோப்பிய அரசுகளின் யூத கேள்விக்கு ஒரு தீர்வை இது இவ்வாறு அளித்தது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. யூத வெறுப்பு, அமைப்பு ரீதியிலான படுகொலைகள் மற்றும் ஜார் மன்னர்களின் ஆட்சிக்குட்பட்டிருந்த உருசியாவின் அதிகாரப்பூர்வ கொள்கைகள் ஆகியவை 1882 மற்றும் 1914 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கு இடையில் 30 இலட்சம் யூதர்கள் புலம் பெயர்வதற்குக் காரணமாயின. இதில் 1% பாலத்தீனத்திற்குச் சென்றனர். இவ்வாறு பாலத்தீனத்திற்குச் சென்றவர்களும் அமைப்பு ரீதியிலான படுகொலைகள் அல்லது பொருளாதார பாதுகாப்பற்ற நிலை காரணமாகச் செல்லாமல் சுய-முறைமை மற்றும் யூத அடையாளம் ஆகிய யோசனைகளால் முதன்மையாக பாலத்தீனத்திற்குச் சென்றனர்.  
கிசினேவ் படுகொலைகளுக்குப் பிறகு இரண்டாம் அலியா தொடங்கியது. சுமார் 40,000 யூதர்கள் பாலத்தீனத்தில் குடியமர்ந்தனர். எனினும், இதில் கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் இறுதியாக பாலத்தீனத்திலிருந்து வெளியேறினர். முதல் மற்றும் இரண்டாவது அலைகளில் வந்தவர்கள் பெரும்பாலும் மரபுவழி யூதர்களாக இருந்தனர். இரண்டாவது அலியாவானது சியோனிய சமதர்மக் குழுக்களை உள்ளடக்கியிருந்தது. இவர்கள் *கிப்புட்ஸ்* இயக்கத்தை நிறுவினர். முழுமையாக யூத பணியாளர்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு தனியான யூத பொருளாதாரத்தை நிறுவும் யோசனையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் இதுவாகும். பின் வந்த தசாப்தங்களில் இசுவின் தலைவர்களாக உருவாகிய இரண்டாவது அலியாவைச் சேர்ந்தவர்கள் யூதக் குடியேற்றவாதிகளின் பொருளாதாரமானது அரேபியப் பணியாளர்களைச் சார்ந்திருக்கக் கூடாது என்று நம்பினர். அரேபிய மக்களுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த ஓர் ஆதிக்கம் மிகுந்த ஆதாரமாக இந்நம்பிக்கை திகழ்ந்தது. புதிய இசுவ் தேசியவாத சித்தாந்தமானது அதன் சமதர்ம சித்தாந்தத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளியது. இரண்டாவது அலியாவில் புலம் பெயர்ந்தவர்கள் பெரும்பாலும் சமூக யூத வேளாண்மைக் குடியிருப்புகளை உருவாக்க விரும்பினாலும், 1909-இல் டெல் அவீவானது முதல் திட்டமிடப்பட்ட யூத பட்டணமாக நிறுவப்பட்டது. இக்காலத்தின் போது இராணுவம் சாராத ஆயுதமேந்திய யூதர்கள் தோன்றினர். 1907-இல் தோன்றிய பர்-கியோரா இதில் முதலாவதாகும். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இதை இடம் மாற்றியதாக இதை விட பெரிய அசோமர் அமைப்பானது நிறுவப்பட்டது.