# இந்தியாவின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு

## ஒருங்கிணைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

### அரசர்களின் நிலை

சுதேச அரசுப் பகுதிகளை ஆண்ட ஆட்சியாளர்கள் அவர்களது பகுதிகளை சுதந்திர இந்தியாவுடன் இணைப்பதில் ஒருமித்த ஆர்வத்துடன் இல்லை. கொச்சின், பிகானர் மற்றும் ஜவஹர் போன்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த அரசர்கள் போன்ற சிலர் கொள்கை மற்றும் நாட்டுப்பற்று சார்ந்த அளவில் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு இசைந்தனர். ஆனால் மற்றவர்கள் சுதந்திரமாக நீடிப்பதற்காக இந்தியாவுடனோ அல்லது பாகிஸ்தானுடனோ சேர்வதற்கு அல்லது தனிப்பட முறையில் அவர்கள் சொந்தமாக ஒன்றியத்தை அமைப்பதற்கு அவர்களுக்கு உரிமை இருப்பதாகப் பிடிவாதமாக இருந்தனர். போபால், திருவாங்கூர் மற்றும் ஜதராபாத் பகுதிகளை ஆண்ட அரசர்கள் இரண்டு ஆட்சிப் பகுதிகளிலும் இணைவதற்கு அவர்களுக்கு விருப்பம் இல்லை என அறிவித்தனர். ஐரோப்பிய நாடுகளில் வர்த்தகப் பிரதிநிதிகளை நியமிக்க ஜதராபாத் முனைந்தது. மேலும் கடல் பகுதிகளை அணுகும் உரிமைகளுக்காக கோவாவை குத்தகைக்கு விட அல்லது விற்பனை செய்ய போர்ச்சுகீசுடன் ஒப்பந்தப் பேச்சு வார்த்தை மேற்கொண்டது. திருவாங்கூர் தனது அங்கீகாரத்தைக் கேட்கும் போது அதன் தோரியம் கையிருப்பு எந்தளவுக்கு மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு போர் நடவடிக்கைகளுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை குறிப்பிட்டுக் காட்டியது. சில சுதேச அரசுகள் அவர்களை இந்தியா முழுவதும் கூட்டிணைப்பு செய்து இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் தவிர்த்து கூடுதலாக மூன்றாவதாக ஒரு பகுதியை உருவாக்குவதற்கு முன்மொழிந்தனர். காங்கிரஸ் சுதேச ஆட்சியாளர்களின் மீது தந்த நெருக்கடியை எதிர்க்கும் வகையில் மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கையாக போபால் சுதேச அரசுகள் மற்றும் முஸ்லீம் கூட்டமைப்பு ஆகியோரிடையே கூட்டினை உருவாக்குவதற்கு முயற்சித்தனர்.  
இந்த ஆரம்ப கால எதிர்ப்புகள் வீழ்ச்சியடையவும் கிட்டத்தட்ட அனைத்து சுதேச அரசுகளும் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு இசைவதற்கும் பல காரணிகள் காரணமாக இருந்தன. அதில் முக்கியமான காரணி அரசர்களிடையே ஒற்றுமை இல்லாமல் இருந்ததாகும். சிறிய சுதேசப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் அவர்களது விருப்பங்களுக்கு மதிப்பிருக்காது என பெரிய சுதேசப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள் மீது நம்பிக்கையில்லாமல் இருந்தனர். மேலும் பெரும்பாலான இந்து மத ஆட்சியாளர்கள் முஸ்லிம் அரசர்களை நம்பாமல் இருந்தனர். குறிப்பாக போபாலின் நவாப்பான அமீதுல்லா கான் போன்றவர்களை அவர்கள் பாகிஸ்தானின் முகவர்களாகக் கருதினர். மற்றவர்கள் இந்த ஒருங்கிணைப்பு தவிர்க்க முடியாததாகவும், காங்கிரஸுடன் பாலமமைப்பதாகவும் கருதினர். அதில் இருந்து இறுதி உடன்படிக்கைக்கு வடிவம் கொடுப்பதில் வெற்றி கிடைக்க ஆரம்பித்ததாகக் கருதப்பட்டது. அவர்கள் ஐக்கியமான முன்னணியை உருவாக்க முடியாமையின் விளைவாக அல்லது பொதுவான நிலையை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாததால் காங்கிரசுடன் ஒப்பந்தப் பேச்சு வார்த்தைகளில் பேரம் பேசும் ஆற்றலை கணிசமான அளவில் இழந்தனர். சட்ட சபையில் அங்கம் வகிக்க வேண்டாம் என முஸ்லீம் கூட்டமைப்பினர் முடிவு எடுத்திருந்ததும் கூட காங்கிரசுக்கு எதிராய் கூட்டணி அமைப்பதற்கான சுதேச அரசுகளின் திட்டத்திற்கு பங்கம் விளைவிப்பதாக அமைந்தது. மேலும் 1947 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 28 ஆம் தேதியில் பரோடா, பிகானர், கொச்சின், குவாலியர், ஜெய்ப்பூர், ஜோத்பூர், பாட்டியாலா மற்றும் ரேவா ஆகியவை சட்ட சபையில் அவர்களுக்கான இடங்களைப் பெற்ற போது சட்ட சபையைப் புறக்கணிக்க மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தன.  
பல அரசர்கள் இந்திய ஒருங்கிணைப்புக்கு ஆதரவளிக்கும் வகையிலான மனவுணர்ச்சியைக் கொண்டிருந்தனர். அதாவது சுதந்திரக்கான அவர்களது ஆதரவு அவர்களது திட்டங்களுக்கு சிறிதளவு ஆதரவாக இருக்கும் எனக் கருதினர். எடுத்துக்காட்டாக திருவாங்கூர் அரசர், அவரது திவான் சர் சி.பி. ராமசாமி ஐயரை (Sir C. P. Ramaswamy Aiyar) படுகொலை செய்ய முயற்சிகள் நடைபெற்றதற்குப் பிறகு தனிப்பட்ட சுதந்திரத்திற்கான அவரது திட்டங்களை முழுவதுமாகக் கைவிட்டார். சில சுதேசப் பகுதிகளில் முதல் அமைச்சர்கள் அல்லது திவான்கள் சுதேசப் பகுதிகளை இந்தியாவுடன் இணைப்பதற்கு தங்கள் அரசர்களை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்வதில் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் பங்கு வகித்தனர். பிரித்தானிய இந்தியாவின் கடைசி வைசிராயாக இருந்த மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு மற்றும் சுதேச அரசுகளுடன் தொடர்பு கொள்வதற்கு பொறுப்பேற்றிருந்த இந்திய அரசாங்கத்தின் உள் துறையில், அரசியல் மற்றும் நிர்வாகத் தலைவர்களாக இருந்த வல்லபாய் பட்டேல் மற்றும் வி.பி. மேனன் ஆகியோர் மேற்கொண்ட அரும் முயற்சிகள் சுதேச அரசுகள் இந்தியாவுடன் இணைய ஒப்புக்கொண்டதற்கு முக்கிய காரணிகளாக அமைந்தன.