# உருசிய வரலாறு

உருசியாவின் ஆயிரமாண்டு எனும் நினைவுச் சின்னம் (8 செப்டம்பர் 1862 அன்று திறக்கப்பட்டது)]]  
**உருசிய வரலாறானது** கிழக்கு சிலாவியர்களுடன் தொடங்குகிறது. குறிப்பிடத் தகுந்த உருசிய வரலாற்றின் பாரம்பரிய தொடக்க நாளானது 862-ஆம் ஆண்டு வடக்கில் உருசு அரசு உருவாக்கப்பட்ட நாளாக உள்ளது. இந்த அரசானது வாராஞ்சியர்களால் ஆளப்பட்டது. 882-இல் நோவ்கோரோதுவின் இளவரசர் ஒலெக் கீவைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார். கிழக்கு சிலாவியர்களின் வடக்கு மற்றும் தெற்கு நிலங்களை ஒற்றை அதிகார அமைப்பின் கீழ் ஒன்றிணைத்தார். பத்தாம் நூற்றாண்டின் முடிவு வாக்கில் நிர்வாக மையத்தைக் கீவுக்கு நகர்த்தினார். வடக்கு மற்றும் தெற்குப் பகுதிகள் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று குறிப்பிடத்தகுந்த சுயாட்சியைப் பேணின. 988-ஆம் ஆண்டு இந்த அரசானது கிறித்தவ சமயத்தைப் பைசாந்தியப் பேரரசிடமிருந்து பின்பற்றத் தொடங்கியது. அடுத்த ஆயிரமாண்டுகளுக்கு உருசியப் பண்பாட்டை வரையறுத்த பைசாந்திய, சிலாவிய மற்றும் இசுக்கான்டினேவியப் பண்பாடுகளின் கலவையை இது தொடங்கி வைத்தது. 1237-1240-ஆம் ஆண்டுகளின் மங்கோலியப் படையெடுப்புகளின் காரணமாக ஓர் அரசாகக் கீவ உருசானது இறுதியாகச் சிதைவடைந்தது. 13-ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு மாசுகோவானது ஒரு குறிப்பிடத் தகுந்த அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு சக்தியாகத் தோன்றியது. உருசிய நிலப்பரப்புகளை ஒன்றிணைக்கத் தொடங்கியது. 15-ஆம் நூற்றாண்டின் முடிவில் மாசுகோவைச் சுற்றியிருந்த பல சிறிய வேள் பகுதிகள் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியுடன் இணைக்கப்பட்டன. பேரரசர் மூன்றாம் இவானுக்குக் கீழ் அதன் சொந்த இறையாண்மையின் முழு கட்டுப்பாட்டையும் மாசுகோவின் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியானது பெற்றது.  
நான்காம் இவான் மாட்சி மிக்க வேள் பகுதியை 1547-ஆம் ஆண்டு ஜார் ஆட்சியாக மாற்றினார். எனினும், இவானின் மகன் முதலாம் பியேதோர் வாரிசின்றி 1598-ஆம் ஆண்டு இறந்த நிகழ்வானது ஒரு வாரிசுப் பிரச்சினையை உருவாக்கியது. இடர்ப்பாடுகளின் காலம் என்று அறியப்படும் அமைதியின்மை மற்றும் உள்நாட்டுப் போரின் ஒரு காலத்திற்கு உருசியாவைக் கொண்டு வந்தது. 1613-ஆம் ஆண்டு உரோமனோவ் அரசமரபின் முதல் ஜார் மன்னராக மிக்கைல் உரோமனோவுக்கு முடி சூட்டப்பட்டதுடன் இப்பிரச்சனை முடிவுக்கு வந்தது. 17-ஆம் நூற்றாண்டின் எஞ்சிய காலத்தின் போது சைபீரியாவை ஆய்வு செய்து, வெல்லும் பணியை உருசியா முடித்தது. அந்த நூற்றாண்டின் முடிவு வாக்கில் அமைதிப் பெருங்கடல் வரையிலும் இருந்த நிலங்களுக்கு உரிமை கோரியது. உள்நாட்டு ரீதியாக தங்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்த பல்வேறு இனக்குழுக்களின் ஏராளமான கிளர்ச்சிகளை உருசியா எதிர் கொண்டது. 1670-1671-ஆம் ஆண்டின் ஒரு கிளர்ச்சிக்குத் தலைமை தாங்கிய கோசாக் தலைவர் இசுதென்கா இரசினை இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிடலாம். 1721-இல் பெரும் வடக்குப் போர் தொடங்கிய போது ஜார் மன்னரான முதலாம் பேதுரு அரசின் பெயரை உருசியப் பேரரசு என்று மாற்றினார். தன்னுடைய பேரரசின் புதிய தலைநகராக சென் பீட்டர்சுபெர்கை நிறுவியதற்காகவும், உருசியாவுக்கு மேற்கு ஐரோப்பியப் பண்பாட்டை அறிமுகப்படுத்தியதற்காகவும் இவர் குறிப்பிடப்படுகிறார். 1762-இல் உருசியா இரண்டாம் கேத்தரீனின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தது. பேரரசர் பேதுருவின் மேற்கத்தியமயமாக்கும் கொள்கைகளை இவர் தொடர்ந்தார். உருசிய அறிவொளிக்கால சகாப்தத்திற்கு தலைமை வகித்தார். கேத்தரீனின் பேரனான முதலாம் அலெக்சாந்தர் பிரெஞ்சுப் பேரரசர் நெப்போலியனால் நடத்தப்பட்ட ஒரு படையெடுப்பை முறியடித்தார். உலக வல்லமைகளில் ஒன்றாக உருசியாவின் நிலையை உயர்த்தினார்.  
19-ஆம் நூற்றாண்டின் போது சிறு விவசாயிகளின் புரட்சிகளானவை அதிகரித்தன. 1861-இல் உருசிய நிலக்கிழார்களிடமிருந்த பணியாளர் முறையை இரண்டாம் அலெக்சாந்தர் நீக்கியதுடன் இது முடிவுக்கு வந்தது. தொடர்ந்து வந்த தசாப்தங்களில் 1906-1914-இன் இசுதோலிபின் சீர்திருத்தங்கள், 1906-ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பு, மற்றும் அரசு துமாவானது (1906-1917) பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பை கட்டற்றதாக மற்றும் தாராண்மையாக்கும் முயற்சியை மேற்கொண்டது போன்ற சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால், பேரரசர்கள் தங்களது தன்னிச்சை ஆட்சியை விட்டுக் கொடுக்க மறுத்தும், தங்களது சக்தியைப் பகிர்ந்து கொள்வதைத் தடுத்தும் வந்தனர். பொருளாதார நொடிப்பு, முதலாம் உலகப் போரில் உருசியாவின் பங்களிப்பு சரியாக மேலாண்மை செய்யப்படாதது மற்றும் அரசாங்கத்தின் தன்னிச்சையான அமைப்புடனான அதிருப்தி ஆகியவை 1917-ஆம் ஆண்டு உருசியப் புரட்சிக்குத் தூண்டுதலாக அமைந்தன. முடியாட்சி முடிவுக்கு வந்ததானது தொடக்கத்தில் தாராண்மையாளர்கள் மற்றும் மிதவாதப் பொதுவுடமைவாதிகளின் ஒரு கூட்டணியை அதிகாரத்திற்குக் கொண்டு வந்தது. ஆனால், அவர்களின் தோல்வியடைந்த கொள்கைகளானவை அக்டோபர் புரட்சிக்குக் காரணமாயின. 1922-இல் சோவியத் உருசியாவானது உக்குரைனிய சோ. ச. கு., பைலோருசிய சோ. ச. கு. மற்றும் தெற்கு காக்கேசிய சோ. கூ. ச. கு. ஆகியவற்றுடன் சேர்ந்து சோவியத் ஒன்றியத்தை உருவாக்கும் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டன. அனைத்து நான்கு குடியரசுகளையும் இணைத்து சோவியத் ஒன்றியத்தை ஓர் ஒற்றை அரசாக அமைப்பதை இது அதிகாரப்பூர்வமாக்கியது. 1922 மற்றும் 1991-க்கு இடைப்பட்ட உருசிய வரலாறானது பொதுவாக சோவியத் ஒன்றியத்தின் வரலாறாக உருவானது. இக்காலத்தின் போது இரண்டாம் உலகப் போரின் வெற்றியாளர்களில் ஒரு நாடாக சோவியத் ஒன்றியம் திகழ்ந்தது. அதற்கு முன்னர் நாசி செருமனி மற்றும் அதன் கூட்டணி நாடுகளால் 1941-இல் நடத்தப்பட்ட ஒரு திடீர்ப் படையெடுப்பிலிருந்து மீண்டிருந்தது. அதற்கு முன்னர் சோவியத் ஒன்றியத்துடன் நாசி செருமனியானது போரைத் தவிர்க்கும் ஓர் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்டிருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவு நிலைகளின் போது சோவியத் ஒன்றியத்தின் செல்வாக்குப் பகுதிக்குள் கொண்டு வரப்பட்ட கிழக்கு ஐரோப்பாவில் இருந்த இதன் ஆதரவு நாடுகளானவை பனிப் போரில் சக வல்லரசான ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் மேற்குலக நாடுகளுடன் ஒரு வல்லரசாக சோவியத் ஒன்றியம் போட்டியிடுவதற்கு உதவின.  
1980-களின் நடுப்பகுதி வாக்கில் சோவியத் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்புகளின் பலவீனங்களுடன் முதன்மையான சீர்திருத்தங்களை மிக்கைல் கொர்பச்சோவ் புதிதாகத் தொடங்கினார். பொதுவுடைமைக் கட்சி பலவீனமடைந்து, சோவியத் ஒன்றியம் கலைக்கப்படுவதற்கு இறுதியாக இது வழி வகுத்தது. உருசியா மீண்டும் தனித்து விடப்பட்டது. சோவியத் காலத்துக்குப் பிந்தைய உருசியாவின் வரலாற்றின் தொடக்கத்தை இது குறித்தது. உருசிய சோவியத் கூட்டாட்சி சமதர்மக் குடியரசானது தனக்குத் தானே உருசியா என்று பெயர் மாற்றிக் கொண்டது. சோவியத் ஒன்றியத்தின் வழி வந்த முதன்மையான அரசாக உருவானது. உருசியா தன்னுடைய அணு ஆயுதங்களைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. ஆனால், வல்லரசு நிலையை இழந்தது. 1990-களில் சோவியத் சகாப்தத்தின் மையத் திட்டமிடல் மற்றும் உடைமைகளை அரசாங்கம் உரிமையாகக் கொண்டிருப்பதை நீக்கியது. அதிபர் விளாதிமிர் பூட்டினால் தலைமை தாங்கப்பட்ட புதிய தலைவர்கள் 2000-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சக்தியைப் பெற்றனர். தீர்க்கமான வெளிநாட்டுக் கொள்கையைக் கொண்டு வந்தனர். பொருளாதார வளர்ச்சியுடன் சேர்ந்து ஓர் உலக சக்தியாக குறிப்பிடத்தக்க உலகளாவிய நிலையை உருசியா மீண்டும் பெற்றுள்ளது. கிரிமிய மூவலந்தீவை 2014-ஆம் ஆண்டு உருசியா இணைத்துக் கொண்டதானது ஐக்கிய அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் ஆகியவை பொருளாதாரத் தடைகளை விதிப்பதற்குக் காரணமாயின. உக்குரைன் மீதான உருசியாவின் 2022-ஆம் ஆண்டுப் படையெடுப்பானது இப்பொருளாதார தடைகள் அதிகப்படுத்தப்படுவதற்கு காரணமாகியுள்ளது.