# செயற்கை இதயமுடுக்கி

## வரலாறு

1899ம் ஆண்டில், ஜே.ஏ. மெக்வில்லியம் என்பவர் பிரித்தானிய மெடிக்கல் ஜர்னலில் (ஆங்கிலேய மருத்துவ இதழ்), இதயம் சுருங்காத நிலையின் போது இதயத்திற்கு மின் தூண்டுதல் அளிப்பது இதயக்கீழறையில் சுருக்கத்தை உண்டாக்கிய தம்முடைய பரிசோதனைகளைக் குறித்து அறிவித்திருந்தார். மேலும் நிமிடத்திற்கு 60-70 என்ற இடைவெளிகளில் தூண்டுதல் அளிக்கப்படும்போது நிமிடத்திற்கு 60-70 துடிப்புகள் வீதத்தில் இதயத் தாளம் தூண்டப்பட்டதாகவும் அறிவித்தார்.  
1936ம் ஆண்டில், சிட்னி<nowiki/>யின் ராயல் பிரின்ஸ் ஆல்ஃப்ரட் மருத்துவமனையின் டாக்டர். மார்க் சி லிட்வெல் சிட்னி பல்கலைகழகத்தின் மருத்துவர் எட்கர் எச் பூத்துடைய துணையுடன் ஒரு கையடக்கமான கருவியை உண்டாக்கினர். இது ஒரு “மின் முனையில் செருகப்பட்டு” “ ஒரு முனை ஆழமான உப்பு திரவத்தில் தொய்க்கப்பட்ட ஒரு தோல் துண்டுடன் பொருத்தப்பட்டது”, மற்றொரு முனையில் “அந்த ஒரு முனை தவிர மற்றெல்லா இடங்களும் காப்பிடப்பட்டு, தகுந்த இதய அறையில் அமிழ்த்தப்பட்டது”. “இதயமுடுக்கி விகிதமானது நிமிடத்திற்கு 80 முதல் 120 வரை வேறுபடக்கூடியதாயிருந்தது. அதே போன்று மின்னழுத்தமும் 1.5 முதல் 120 வோல்டுகளாக வேறுபடக்கூடியதாயிருந்தது”. 1928 ஆம் ஆண்டு சிட்னியில் உள்ள கிரௌன் ஸ்ட்ரீட் மகளிர் மருத்துவமனையில் ஒரு இறந்து பிறந்த குழந்தையை மறுபடியும் உயிர்ப்பிக்க இந்த உபகரணம் பயன்படுத்தப்பட்டது. “10 நிமிட தூண்டுதலுக்குப் பிறகு” அதன் இதயம் “இயல்பு நிலைக்கு வந்தது”.  
1942 ஆம் ஆண்டில், தனியாக வேலை செய்துகொண்டிருந்த ஆல்பர்ட் ஹைமன் என்ற உடற்செயலியல் மருத்துவர், தன்னுடைய சொந்த மின்னியக்க கருவி ஒன்றை விவரித்தார். அது ஒரு சுருள்வில் கை-சுழற்றி மோட்டார் மூலமாக இயங்கினது. ஹைமன் தாமே தம்முடைய கண்டுபிடிப்பிற்கு “செயற்கை இதயமுடுக்கி” என்று பெயரிட்டார். அந்த பெயரே இந்நாள் வரை வழங்கிவருகிறது.  
1930களின் தொடக்கத்திலிருந்து இரண்டாம் உலகப் போர் வரை நடைபெற்ற ஆராய்ச்சிகளின் வெளிப்பதிவில் ஒரு சிறிய இடைவெளி ஏற்பட்டது. ‘மரித்தவர்களை உயிர்ப்பிப்பதால்’ இயற்கையோடு இடையூறு செய்வதாக பொதுமக்கள் எண்ணியதின் விளைவாக இது ஏற்பட்டிருக்கலாம். உதாரணத்திற்கு, “ஹைமன் தன்னுடைய உடன் மருத்துவர்கள் மற்றும் அக்காலத்திலிருந்த செய்தித்தாள் பதிப்புகளின் வாயிலான எதிர்மறையான பிரகடனத்தினால் மனிதர்களில் தன்னுடைய இதயமுடுக்கியின் பயன்பாடு குறித்த தரவை வெளியிடவில்லை. லிட்வெல் இதை அறிந்திருந்திருக்கக் கூடும். ஆகவே தன்னுடைய பரிசோதனைகளை மனிதர்களில் மேற்கொள்ளவில்லை”.  
1967 ஆம் ஆண்டு, டாக்டர். வில்லியம் எல். விய்ரிக் மின்னசோடா பல்கலை கழகத்தில் செய்யப்பட்ட ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளை வெளியிட்டார். இந்த ஆய்வுகள் முழு இதயத்தடை ஏற்பட்டிருந்த விலங்கு ஆய்வுக்குட்படுபவைகளில் ஒரு இதயத்தசை மின்முனையைப் பயன்படுத்தி இதய விகிதம், இதய வெளியீடு மற்றும் சராசரி பெருந்தமனி அழுத்தங்கள் சீர்நிலைக்கு வருவது செய்து காட்டப்பட்டது. அறுவைசிகிச்சைக்குப் பின்னான இதயத்தடுப்பை திறம்பட கட்டுப்படுத்தும் இந்த முறை, இக்கால கட்டத்தில் இதயத் திறப்பு அறுவைசிகிச்சையினால் ஏற்படும் இறப்பு விகிதத்தைக் குறைக்க மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது.  
சிலிக்கான் திரிதடையம் (டிரான்சிஸ்டர்) உருவாக்கப்பட்டு முதல் முறையாக 1956 ஆம் ஆண்டு வர்த்தக முறையில் கிடைக்கப்பெறுதல் எளிமையான இதயமுடுக்கி உருவாக்கலில் ஒரு மிக முக்கிய நிகழ்வாகும்.  
1957 ஆம் ஆண்டு, மின்னசோடா, மினியாபொலிசை சேர்ந்த எர்ல் பாக்கன் என்ற பொறியாளர் டாக்டர். சி. வால்டன் லில்லிஹே என்பவரிடம் சிகிச்சை பெற்றவருக்கு முதன்முதலில், அணிந்துகொள்ளக்கூடிய புற இதயமுடுக்கியை உருவாக்கினார். திரிதடையமாக்கப்பட்ட இந்த இதயமுடுக்கி, ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பெட்டியில் அமைக்கப்பட்டு, இதயவிகிதத்தின் வேகக்கட்டுப்பாட்டையும் மின்னழுத்த வெளிப்பாட்டையும் மாற்றியமைக்க கட்டுபாடுகள் கொண்டிருந்தது. இது சிகிச்சை பெறுபவரின் சருமத்தூடாக சென்ற மின்முனைகளுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. இவை இதயத்தசையின் மேற்பரப்பில் பொருத்தப்பட்டிருந்த மின்முனைகளில் சென்று முடிவடைந்தது.  
ஸ்வீடனின் சோல்னாவிலுள்ள கேரலின்ஸ்கா நிறுவனத்தில் தான் முழுவதும் உட்பொருத்தக்கூடிய இதயமுடுக்கி ஒன்று ஒரு மனிதருக்கு மருத்துவரீதியாக பொருத்தப்பட்டது. இது ரூன் எல்ம்க்விஸ்ட் மற்றும் அறுவை மருத்துவர் ஏக் சென்னிங்க் ஆகியோரால் வடிவமைக்கப்பட்ட இதயமுடுக்கியைக் கொண்டு செய்யப்பட்டது. இது மார்பகத்திறப்பு மூலமாக இதயத்தசைக்குப் பொருத்தப்பட்ட மின்முனைகளோடு பொருத்தப்பட்டிருந்தது. இந்தக் கருவியானது மூன்று மணிநேரங்களுக்குப் பின்பு செயலற்றுவிட்டது. இரண்டாவது கருவியொன்று உட்பொருத்தப்பட்டது. இது இரண்டு நாட்களுக்கு நீடித்தது. உலகின் முதல் உட்பொருத்தக்கூடிய இதயமுடுக்கியைப் பெற்ற சிகிச்சை பெறுபவராக ஆன் லார்சன், தன்னுடைய வாழ்நாளின் போது இதற்குப் பின் 26 வெவ்வேறு இதயமுடுக்கிகளை பெறலானார். இவர் 2001 ஆம் ஆண்டு 86 வயதில் மரித்தார்.  
1969 ஆம் ஆண்டு, ஃபர்ம்ன் *மற்றும் பிறர்* தற்காலிக சிரைவழி வேகக்கட்டுப்படுத்தலை முதன்முதலில் செய்து காட்டினர். இதில் வடிகுழாய் மின்முனையானது சிகிச்சை பெறுபவருடைய கைஉட்சிரை வழியாக உட்செலுத்தப்பட்டது.  
1970 ஆம் ஆண்டு, மருத்துவர்கள் ஃபியாண்ட்ராவும் ரூபியோவும் மாண்டவீடியோ, யுருகுவேயின் காஸ்மு மருத்துவமனையில் ஸ்வீடன் நாட்டு எல்ம்க்விஸ்ட் வடிவமைப்பின் ஒரு மேம்பட்ட வடிவுருவை உட்பொருத்தினர். அந்தக் கருவியானது சிகிச்சை பெறுபவர் மற்ற நோய்களினால் ஒன்பது மாதங்கள் கழித்து மரிக்கும்வரை நீடித்தது. முந்தைய ஸ்வீடன் நாட்டில் வடிவமைக்கப்பட்ட கருவிகள் வெளியிலிருந்து ஒரு தூண்டற்சுருளைக் கொண்டு மின்னேற்றப்பட்ட மறுவூட்ட மின்கலங்களை பயன்படுத்தின.  
பெருமளவிலான விலங்கியல் சோதனைக்குப்பின் வில்சன் கிரேட்பாட்ச் மூலமாக உருவாக்கப்பட்ட உட்பொருத்தக்கூடிய இதயமுடுக்கிகள் 1960 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் முதல் முறையாக மனிதர்களில் பயன்படுத்தப்பட தொடங்கின. கிரேட்பாட்ச் கண்டுபிடிப்பு முந்தைய ஸ்வீடன் நாட்டு கருவிகளில் வேறுபட்டதாயிருந்தது. அவை ஆற்றல் மூலமாக முதனிலை மின்கலங்களைப் (பாதரச மின்கலம்) பயன்படுத்தின. முதல் சிகிச்சை பெறுபவர் மேலும் 18 மாதங்கள் வாழ்ந்தார்.  
ஒரு உட்பொருத்தப்பட்ட இதயமுடுக்கியுடன் சிரையூடான வேகக்கட்டுப்படுத்துதலின் உபயோகம் 1962-63ல் முதன் முதலில் USAவின் பார்சொனெட் , ஸ்வீடனின் லாகர்க்ரென் மற்றும் ஃபிரான்சின் ஜான் – ஜேக்ஸ் வெல்டி ஆகியோரால் செய்யப்பட்டது.  
இந்த சிரை<nowiki/>வழி செயல்முறையில் ஒரு சிரை கிழிக்கப்பட்டு அதற்குள் கதிர்வீச்சு முறை (ஃப்ளூரோஸ்கோபி) வழிகாட்டலின் உதவியோடு வடிகுழாய் மின்முனையானது வலது கீழறையின் தடுப்புகளுக்குள் அமரும் வரை உட்செலுத்தப்பட்டது. 1960களின் மத்தியக் காலங்களில் இந்த முறை விரும்பப்பட்ட முறைமையானது.  
இதற்கு முற்பட்ட உட்பொருத்தக்கூடிய கருவிகள் அனைத்தும் நம்பகமற்றதாய் அப்போது கிடைக்கப்பெற்ற முதனிலை மின்கல தொழில் நுட்பமாகிய பெரும்பாலும் பாதரச மின்கலத்தின் குறுகிய ஆய்வுக்காலத்தினால் அவதியுற்றன.
1980களின் முடிவில் USA விலுள்ள ARCO உட்பட, பல நிறுவனங்கள் ஐசோடோப் மூலமாக வலுவூட்டிய இதயமுடிக்கிகளை உருவாக்கின. ஆனால் 1990 ஆம் ஆண்டு வில்சன் கிரேட்பாட்ச் உருவாக்கிய லித்தியம்-அயொடைட் மின்கலம் இதனை விஞ்சிவிட்டது. லித்தியம் –அயொடைட் அல்லது லித்தியம் நேர்மின்முனை மின்கலங்கள் எதிர்கால இதயமுடுக்கி வடிவங்களின் நிலையான உறுப்பானது.  
முந்தைய கருவிகளின் நம்பகத்தன்மைக்கு இடையூறாக நின்ற மற்றொரு அம்சம் உடற்பாய்பொருட்களிலிருந்து ஈப்பாக்சி பிசின் கூட்டடைவு மூலமாக நீராவி பரவுவதாகும். இது எலக்ட்ரானிக் மின்சுற்றமைப்பை பாதித்தது. ஒரு காற்றுப்புகா முத்திரையிடப்பட்ட உலோகப் பெட்டியில் இதயமுடுக்கிக் கருவியை பெட்டகத்து வைப்பதால் இந்த தோற்றப்பாடு முறியடிக்கப்பட்டது. இதை முதலில் 1989 ஆம் ஆண்டில் ஆஸ்திரேலியாவின் டெலெக்ட்ரானிக்ஸ் செய்தது, இதைத் தொடர்ந்து 1992ஆம் ஆண்டில் மினியாபொலிஸின் கார்டியாக் பேஸ்மேக்கர்ஸ் இன்க் செய்தது. டைடேனியம் கொண்டு பெட்டகத்து வைக்கும் இந்த தொழில்நுட்பம் 1990களின் மத்தியில் நிலையான பழக்கமானது.  
மெட்டிரானிக் மினியாபொலிஸின் பாப் ஆண்டர்சன், தூய ஜார்ஜ் மருத்துவமனை, லண்டனின் ஜெ.ஜி (ஜெஃப்ரி) டேவிஸ், அமெரிக்கன் ஆப்டிக்கல்லின் பெரோ பெர்க்கொவிட்ஸ் மற்றும் ஷெல்டன் தேலர், டெலக்டிரானிக்ஸ் ஆஸ்திரேலியாவின் ஜெஃப்ரி விக்ஹம், மியாமியின் கார்டிஸ் கார்ப்பின் வால்டர் கெல்லர், முன்னமே கூறின ஸ்வீடனின் எலீமா-ஷொனேண்டரின் ரூன் எல்ம்க்விஸ்ட்டுடன் சேர்ந்த ஹான்ஸ் தார்னேண்டர், ஹாலண்டின் யான்வில்லெம் வேன் டெர் பெர்க் மற்றும் கார்டியாக் பேஸ்மேக்கர்ஸ் இன்க்., கைய்டண்டட்டின் ஆந்தனி அடுச்சி ஆகியோர் ஆரம்ப நாட்களில் இதயமுடுக்கியின் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியில் பெரும்பங்களித்தவர்கள் ஆவர். இன்னும் அண்மையில், ஏவரி பையொமெடிக்கல் டிவைசஸ் மூலமாக விற்கப்படும் டாக்டர். வில்லியம் எச். டொபெல்லுடைய கையடக்கமான சுவாச இதயமுடுக்கியை நாலங்கவாதம், மூச்சின்மை மற்றும் மற்ற சுவாசப் பிரச்சனைகள் உள்ள நோயாளிகள் பயன்படுத்துகின்றனர்.