wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หลิว เช่า
หลิว เช่า (– 27 พฤษภาคม 453) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน ทรงครองราชย์ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในรัชสมัยจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลิว เช่าเป็นรัชทายาท แต่หลังจากพระองค์ได้ข่าวว่าพระบิดากำลังจะปลดพระองค์ พระองค์จึงก่อการปฏิบัติและลอบสังหารพระบิดาของพระองค์เอง ก่อนจะเข้ายึดบัลลังก์ ในท้ายสุดพระอนุชาของพระองค์ (เจ้าชายแห่งอู่หลิง) ได้สังหารพระองค์เสีย แล้วจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่

 พระราชประวัติ 
หลิว เช่า ประสูติในปี ค.ศ. 426 เมื่อจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน (หลิวอี้หลง – พระบิดา) เป็นจักรพรรดิของหลิวซ่งแล้ว ไม่มีระบุในประวัติศาสตร์ว่าหลิว เช่า ประสูติวันใด ว่าพระองค์เกิดแต่พระมารดาจักรพรรดินีหยวนชี่กุ้ย (ภรรยาของหลิวอี้หลง) ขณะน้นหลิว อี้หลงดำรงตำแหน่งเป็นอ๋องแห่งอี้ตู ในรัชสมัยของจักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า

พงศาวดารระบุว่า ตอนที่พระองค์พระราชสมภพ จักรพรรดินีหยวนมองไปที่พระองค์แล้วกล่าวว่า "รูปลักษณ์ของเด็กคนนี้ผิดปกติ และเขาจะทำลายแผ่นดินอย่างแน่นอน ฉันจะไม่เลี้ยงเขา" จากนั้นพระนางต้องการที่จะฆ่าลูก แต่เมื่อจักรพรรดิเหวินได้ยินดังนั้น พระองค์จึงทรงวิ่งไปที่ห้องนอนของพระนางและช่วยหลิว เช่าไว้ (นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ ปัว หยาง สงสัยเรื่องนี้ และเชื่อว่าเรื่องราวนี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นหลังจากที่หลิวเช่าปฏิวัติแล้ว)
# ที-เซนทราเลน
ที-เซนทราเลน ((สถานีกลาง) โดยตัว ที ย่อมาจาก "tunnelbana" แปลว่ารถไฟใต้ดิน) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์มที่เป็นศูนย์กลางของระบบ เป็นสถานีเดียวที่สายเดินรถทั้งสามสายบรรจบกัน และเป็นจุดเชื่อมต่อไปยังการเดินทางขนส่งมวลชนในระบบอื่น ๆ ที่สำคัญของเมืองในเขตนอร์มัล์ม, เซอร์เกลสตอร์ย และวาซากาทัน

สถานีเปิดทำการในวันที่ 24 พฤศจิกายน 1957http://www.kynerd.net/Tunnelbanan/T_Centralen.html ภายใต้ชื่อ "เซนทราเลน" (Centralen; "สถานีกลาง") แต่เปลี่ยนชื่อในวันที่ 27 มกราคม 1958 เรื่องจากถูกเข้าใจผิดสับสนกับสถานีกลางของรถไฟของการรถไฟสวีเดนซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป

ส่วนสถานีสต็อกโฮล์มซิตีของรถไฟทางใกล้ใต้อยู่ด้านล่างสถานีรถไฟใต้ดินนี้ลงไปอีก เป็นส่วนหนึ่งของสายสต็อกโฮล์มซิตี และนับตั้งแต่ปี 2018 สถานีที-เซนทราเลนเป็นสถานีปลายทางฝั่งตะวันตกของรถรางสปวรแว็กซิตี
# จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน
จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน  (407 – 16 มีนาคม 453) พระนามเดิม หลิว อี้หลง  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชบุตรองค์ที่ 3 ของ จักรพรรดิหลิวซ่งอู่ (หลิวอวี้) ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หลิวซ่ง หลังจากพระราชบิดาของพระองค์สวรรคตลงในปี ค.ศ. 422 พระเชษฐาของพระองค์พระนามว่า หลิว อี้ฝู ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉ่า ในปี ค.ศ. 424 กลุ่มขุนนางคิดว่าจักรพรรดิหลิวซ่งเฉาไม่เหมาะที่จะเป็นจักรพรรดิ จึงร่วมมือกันปลดจักรพรรดิหลิวซ่งเฉาออก และสถาปนาหลิว อี้หลงเป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน

หลังจากขึ้นครองราชย์แล้ว 29 ปี จักรพรรดิต้าเหวิน ได้สานต่อแผนการอันยิ่งใหญ่ของพระราชบิดา โดยที่ดินบางส่วนของ ราชวงศ์จิ้น ในประวัติศาสตร์ เรียกว่า "หยวนเจี๋ย"  ในเวลานั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความเจริญรุ่งเรืองและความเข้มแข็ง เนื่องจากความอุตสาหะของจักรพรรดิ และพระอัจฉริยภาพในการหาเจ้าหน้าที่ที่มีความสามารถและซื่อสัตย์มาทำหน้าที่บริหาร อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิหลิวซ่งเหวินก็ยังมีความผิดพลาดจากการพยายามโจมตีเว่ยเหนือ (ศัตรู)แต่พ่ายศึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยการใช้กลยุทธ์ที่ผิดพลาด ทำให้บทบาทของพระองค์อ่อนแอลงเมื่อปลายรัชกาล ในปี ค.ศ. 453 พระองค์ทรงพิโรธที่รัชทายาทหลิว เช่า สาปแช่งพระองค์ พระองค์ทรงวางแผนที่จะขับไล่หลิว เช่า ออกจากแผ่นดินหลิวซ่ง แต่เมื่อแผนนี้รั่วไหล หลิว เช่าจึงก่อการรัฐประหาร และลอบปลงพระชนม์พระองค์และขึ้นครองราชย์แทน ไม่ถึงหนึ่งปีถัดมาน้องชายของหลิว เช่าก่อการปฏิวัติ และได้ขึ้นครองบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่
# ปาปัวเชีย
ปาปัวเชีย  เป็นมณฑลทางพฤกษศาสตร์ระดับ 2 ที่มีการนิยามไว้ใน World Geographical Scheme for Recording Plant Distributions (WGSRPD) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก, เขตภูมินิเวศเมลานีเซียของโอเชียเนีย, และเอเชียเขตร้อน 

ประกอบขึ้นจากเขตทางภูมิศาสตร์และเขตการปกครองดังต่อไปนี้:

 หมู่เกาะอารู (อินโดนีเซีย)
 นิวกินี
 ปาปัวนิวกินี
 นิวกินีตะวันตก (อินโดนีเซีย)
 หมู่เกาะโซโลมอน
 บูเกนวิลล์
 หมู่เกาะโซโลมอน (ยกเว้นหมู่เกาะซานตาครูซ)
# วัดซอยสามัคคี
วัดซอยสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัด 19 ไร่ 3 งาน 64 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 397-44

ชาวบ้านย่านตำบลคูคตได้มีโอกาสต้อนรับพระธุดงค์จำนวน 13 รูป ได้ร่วมกันถวายภัตตาหารคาวหวาน ได้เกิดความประทับใจในสีลาจารวัตรอันงดงามของพระธุดงค์ ตระกูลน้อยไม้ จึงร่วมใจถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ พร้อมถวายจตุปัจจัยจำนวนหนึ่งสร้างวัด ใช้ชื่อว่า ศูนย์วิปัสสานาธรรมสุขใจ  และได้รับการประกาศจากกระทรวงศึกษาธิการตั้งเป็นวัดชื่อ "วัดซอยสามัคคี"  เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา ในปี พ.ศ. 2533 จัดตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม

เสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ 1 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ จำนวน 30 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้จำนวน 16 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 14 หลัง ฌาปนสถาน 1 หลัง ปัจจุบันบูรณะเป็นแบบปลอดมลภาวะ ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง หอไตร เป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น และศาลาปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว 1 หลัง

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถและศาลา ปางสมาธิ เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 109 นิ้ว สูง 130 นิ้ว พระประธานประจำศาลาปฏิบัติธรรมหลังเก่า ปางมารวิชัย เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 52 นิ้ว สูง 72 นิ้ว พระประธานประจำอุโบสถและศาลา ชั้นล่าง ปางมารวิชัย เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สูง 82 นิ้ว และพระประธานประจำศาลาปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติ ปางสมาธิ เนื้อทองเหลือง ขนาดหน้าตักกว้าง 49 นิ้ว สูง 69 นิ้ว
# สถานีรถไฟใต้ดินคึงสแตรดกอร์เดน
คึงสแตรดกอร์เดน  เป็นสถานีของรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์มในย่านนอรมัล์มของเมืองสต็อกโฮล์ม คึงสแตรดกอร์เดนเป็นสถานีปลายทางของสาย 10 กับ 11 และเปิดให้บริการเมื่อ 30 ตุลาคม 1977 ในฐานะส่วนต่อขยายขนาดหนึ่งสถานีจากที-เซนทราเลน ชานชาลาของสถานีตั้งอยู่ที่ความลึกราว 34 ใต้ดิน และถายในสถานีตกแต่งด้วยซากของอาคารที่ถูกทำลายระหว่างการปรับปรุงพื้นที่สต็อกโฮล์มกลางระหว่างทศวรรษ 1950s กับ 1960s และถูกขุดค้นในบริเวณhttp://www.kynerd.net/Tunnelbanan/Kungsan.html

ทางเข้าสถานีนั้นแรกเริ่มตั้งใจจะตั้งอยู่ภายในสวนคึงสแตรดกอร์เดน แต่ถูกยกเลิกไปภายหลังข้อพิพาทเอล์มเมื่อปี 1971

 สิ่งมีชีวิต 
สถานีคึงสแตรดกอร์เดนเป็นที่รู้จักจากพืชพรรณที่แปลกจากที่อื่น ในสถานีเป็นที่เดียวในภูมิภาคสแกนดิเนเวียที่สามารถพบแมงมุม Lessertia dentichelis ซึ่งเป็นแมงมุมถ้ำและอาศัยอยู่ตามผนังของสถานีนับตั้งแต่เปิดใช้การในกลางทศวรรษ 1970 และปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ยังคงไม่ทราบว่าแมงมุมสายพันธุ์นี้เข้ามายังสต็อกโฮล์มได้อย่างไร นอกจากนี้ยังพบมอสเติบโตอยู่ตามผนังของสถานี ทั้ง ๆ ที่เคยเข้าใจว่ามอสเหล่านี้สูญพันธุ์ไปจากภูมิภาคสต็อกโฮล์มแล้ว"Ecosystem found in Stockholm subway" Sveriges Radio

ในปี 2016 นักวิทยาศาสตร์ค้นพบสายพันธุ์ใหม่ของฟังไจในสถานีจำนวนสองสายพันธุ์ที่ยังไม่เคยถูกค้นพบที่ใดมาก่อน

 ระเบียงภาพ 

หมายเหตุ
# วัดบางนางลี่ใหญ่
วัดบางนางลี่ใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลสวนหลวง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระมหาวิรัช มหาวีโร	เป็นเจ้าอาวาส

วัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 1823 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พ.ศ. 2508 เดิมมีอยู่ 2 วัดมีชื่อเรียกตามตำบลบางนางลี่ที่ตั้งอยู่ คือ วัดบางนางลี่ใหญ่และวัดบางนางลี่น้อย ตั้งอยู่ไม่ห่างกันนัก วัดบางนางลี่น้อยอยู่ปากคลองบางนางลี่ด้านบนหรือด้านเหนือ ส่วนวัดบางนางลี่ใหญ่ตั้งอยู่ปากคลองบางนางลี่ล่างหรือด้านใต้ หลังวัดบางนางลี่น้อย ต่อมาวัดบางนางลี่น้อยได้พังลงน้ำหมดไปแล้ว และได้ย้ายสิ่งสำคัญของวัดบางนางลี่น้อยไปรวมกับวัดภุมรินทร์กุฎีทอง เช่น กุฏีทอง เป็นต้น

อุโบสถสร้างมาแต่ครั้งสุโขทัย อุโบสถสร้างแบบสำเภา ซึ่งต่อมาสมัยอยุธยานิยมสร้างเลียนแบบสุโขทัย เป็นโบสถ์มหาอุด บานหน้าต่างทำเป็นช่องเล็ก ๆ ด้านละ 3 ช่อง พัทธสีมา 2 ใบซ้อนแสดงว่าได้ผูกอีกครั้งหนึ่ง สมัยลังกาวงศ์ ปัจจุบันได้สร้างอุโบสถใหม่แล้ว

โบราณวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปยืนอุ้มบาตร แกะสลักด้วยไม้ตะเคียน สูงประมาณ 193 เซนติเมตร นามว่า หลวงพ่อตะเคียน หลวงพ่อตะเคียน” ลงรักปิดทอง เล่ากันว่าเป็นพระพุทธรูปลอยน้ำมา มีงานสมโภชปิดทองในแรม 3 ค่ำ เดือน 12 ทุกปีมาแต่โบราณ พระประธานในอุโบสถ เป็นของเก่าอยู่ในอุโบสถเดิม พระพุทธรูปสานสานด้วยหวายลงรักปิดทอง ปางมารวิชัย
หน้าตักกว้างประมาณ 2 ศอกเศษ นามว่า หลวงพ่อสาน เป็นพระเก่า ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และดินสังเวชนียสถาน และธรรมาสน์ สวดพระอภิธรรมของหลวง พระนั่งสวด 4 รูป และบุษบกสำหรับสวดพระอภิธรรมของเก่า ปัจจุบันฝากไว้ที่วัดเพชรสมุทรวรวิหาร
# วัดเดชานุสรณ์
วัดเดชานุสรณ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยายชา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม

วัดเดชานุสรณ์สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2349 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โดยชาวจีนเจ้าของโรงหีบอ้อยเก่าชื่อ หลงจู๊เน่า แต่บางท่านก็เล่าว่าสร้างขึ้นในระยะใกล้เคียงกับวัดสรรเพชญ ซึ่งสร้างโดยตาเพชร โดยยายชาได้สร้างวัดนี้หลังตาเพชรไม่นาน วัดจึงได้ชื่อว่า วัดยายชา ต่อมาสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เปลี่ยนชื่อของวัดมาเป็น "วัดเดชานุสรณ์" วัดเดชานุสรณ์ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2471

สิ่งที่สำคัญของวัดได้แก่ พระประธานภายในอุโบสถสร้างด้วยศิลา สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอู่ทอง นอกจากนี้วัดยังมี เรือนราชฤดี ซึ่งแต่เดิมเป็นพระตำหนักราชฤดี ในสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หลักฐานเหล่านี้ได้บันทึกไว้ในหนังสือทางประวัติศาสตร์ชื่อ วัฒนธรรมสามพราน ในอดีตวัดเดชานุสรณ์มีพระเถระที่มีชื่อเสียงได้แก่ พระครูสาครคุณาธาร (หมุด ติสฺสวงฺโส) อดีตเจ้าอาวาสรูปที่ 5 ปัจจุบันมีพระครูอดุลพัฒนาภรณ์ (ประเทือง จารุมโย) เป็นเจ้าอาวาส
# จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่
จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่  (19 กันยายน ค.ศ. 430 – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 464) พระนามเดิม หลิว จุ้น (劉駿) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลังจากที่พระเชษฐา หลิว เช่า ได้ลอบปลงพระชนม์พระราชบิดาในปี ค.ศ. 453 และยึดบัลลังก์ พระองค์จึงก่อการกบฏและโค่นล้มหลิว เช่า  โดยทั่วไปพระองค์ได้รับการยกย่องว่าเป็นจักรพรรดิที่มีความสามารถ แต่แข็งกร้าวและมักมากในกาม พระองค์ลดทอนอำนาจของขุนนางและอ๋องอย่างมากในรัชสมัยของพระองค์

 พระราชประวัติ 
พระองค์ทรงพระราชสมภพ ในปี ค.ศ. 430 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน พระมารดาคือ พระสนม ลู่ ฮุ่ยหนาน ซึ่งทั้งพระนาง และพระองค์เอง ก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิหลิวซ่งเหวินมากนัก ในปี ค.ศ. 435 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องแห่งอู่หลิง ในปี ค.ศ. 439 เมื่ออายุ 9 ขวบ พระองค์ได้รับตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเซียงโจว (湘州, ปัจจุบันคือ มณฑลเหอหนาน) และในอีกหลายปีต่อมาได้รับพระบรมราชโองการให้โยกย้ายพระองค์ไปตามเมืองต่าง ๆ แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้มีอำนาจปกครองเมืองนั้นก็ตามจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 445 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลยงโจว (雍州, ปัจจุบันคือ มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และมณฑลเหอหนานทางตะวันตกเฉียงใต้) ซึ่งเป็นเมืองที่สำคัญทางการทหาร เนื่องจากตั้งอยู่ติดชายแดนกับรัฐเว่ยเหนือ (ศัตรูสำคัญของรัฐหลิวซ่ง) และด้วยจักรพรรดิเหวินมีพระราชประสงค์ในการกอบกู้เมืองคืนจากเว่ยเหนือ ในรัชสมัยของพี่ชายของพระองค์ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉา ยงโจวถือเป็นมณฑลสำคัญ เนื่องจากพระมารดาไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิ พระนางจึงมักติดตามพระราชโอรสไปมากกว่าที่จะอยู่ที่พระราชวังในเมืองหลวง

ในปี ค.ศ. 448 หลิวจุ้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลสฺวีโจวที่มีความสำคัญเท่าเทียมกัน (ปัจจุบันอยู่ที่ มณฑลเจียงซูตอนเหนือ และ มณฑลอานฮุยตอนเหนือ) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เผิงเฉิง และที่นี่พระองค์ได้ร่วมรบในสงครามครั้งใหญ่ระหว่างหลิวซ่ง กับเว่ยเหนือ ในปี ค.ศ. 450 ด้วยความก้าวหน้าในการรุกคืนทางเหนือของจักรพรรดิเหวินแห่งหลิวซ่งทำให้สามารถขับไล่จักรพรรดิเว่ยไท่อู่ไปได้ชั่วคราว แต่ด้วยกองกำลังของราชวงศ์เว่ยเหนือภายใต้การนำทัพของจักรพรรดิไท่อู่ได้บุกโจมตีทางใต้เพื่อตอบโต้ กองทัพเว่ยเหนือมาถึงเผิงเฉิงอย่างรวดเร็ว หลิว อี้กง  ลุงของหลิว จุ้น อ๋องแห่งเจียงเซีย ผู้บัญชาการกองทหารภาคเหนือต้องการละทิ้งเผิงเฉิงตามคำแนะนำของ จาง ช่าง  หลิว จุ้น ยืนกรานที่จะปกป้องเผิงเฉิง ทำให้หลิว อี้กงล้มเลิกแผนการที่จะหนี จักรพรรดิไท่อู่หลังจากเจรจาทางการทูตที่เผิงเฉิงเรียบร้อยแล้ว จึงเดินทางมุ่งหน้าไปทางใต้ตลอดทางจนถึง แม่น้ำแยงซี ก่อนที่จะถอนทัพไปในปี ค.ศ. 451 แม้จะยึดเผิงเฉิงได้ หลิว จุ้น ถูกลดบทบาทเล็กน้อยหลังสงครามเสร็จสิ้น (ระหว่างสงคราม หลิว จุ้นมี รัชทายาทหลิว เช่าพี่ชายของพระองค์ และ เหอ จางซื่อ (เป็นที่ปรึกษากองทัพ) จักรพรรดิเหวินปลดพระเชษฐา หลิว อี้คัง อดีตสมุหนายกในปี ค.ศ. 440 แล้วประหารชีวิต) ในปี ค.ศ. 452 หลิวจุ้นถูกส่งไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลหยานใต้ (南兖州 – หนานหยานโจว ปัจจุบันคือ มณฑลเจียงซู)
# หลิว จึเย่
อดีตจักรพรรดิแห่งหลิวซ่งที่ถูกปลด หรือ จักรพรรดิที่ถูกปลด ( หรือ เฉียนเฟ่ยตี้) (25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 449 – 1 มกราคม ค.ศ. 466) พระนามเดิม หลิว จึเย่ (劉子業) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน ช่วงเวลาสั้น ๆ ในการครองราชย์มีพฤติกรรมอย่างผู้ไม่มีวุฒิภาวะ เป็นที่กล่าวขานในเรื่องการกระทำที่รุนแรงและหุนหันพลันแล่น รวมถึงการสังหารขุนนางระดับสูงจำนวนมาก และพฤติกรรมที่หมกมุ่นในเรื่องกาม เขาถูกลอบสังหารเพียงหนึ่งปีหลังจากขึ้นเป็นจักรพรรดิ

 พระราชประวัติ 
หลิว จึเย่เกิดในปี ค.ศ. 449 เมื่อบิดาของเขาคือ จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ยังทรงดำรงพระยศเป็นอ๋องแห่งอู่หลิงในรัชสมัยของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน มารดาของเขาคือ องค์หญิงหวัง เสียนหยวน ในขณะที่พ่อของเขาถูกโยกย้ายไปเป็นผู้ว่าเมืองหลายแห่ง หลิว จึเย่ยังคงอยู่ที่เมืองหลวง Jiankang และถูก หลิว เช่า ลุงของเขาสั่งคุมขัง หลังจากหลิว เช่าลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน และขึ้นครองบัลลังก์ในปี ค.ศ. 453 ต่อมาหลิว จุ้น ลุกฮือเพื่อต่อต้านเขา หลิว เช่าต้องการจะสังหารหลิว จึเย่ แต่ไม่ได้ทำเช่นนั้น หลังจากที่หลิว จุ้น เอาชนะและสังหารหลิว เช่าได้ในปีต่อมา จึงได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ หลิว จึเย่ได้รับการช่วยเหลือจากการถูกจองจำและในปี ค.ศ. 454 เขาก็ถูกสถาปนาเป็นรัชทายาท

ในปี ค.ศ. 456 เขาได้แต่งงานกับเหอ ลิ่งหว่าน  ลูกสาวของขุนนาง เหอ ยฺหวี่  ในปี ค.ศ. 458 จักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ได้ตั้งตำหนักใหม่ให้กับรัชทายาท ในปี ค.ศ. 463 ในช่วงปีที่เขาดำรงตำแหน่งรัชทายาท เขาได้รับการตำหนิว่าทำผิดพลาดอยู่ตลอดเวลาจากจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ ทำให้เขาไม่พอใจทั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ และ หลิว จึลฺหวัน น้องชายของเขา  อ๋องแห่งซินอาน ซึ่งบางครั้งจักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่ได้พิจารณา หยวน อี่  เป็นรัชทายาทแทนหลิว จึเย่ ด้วยเหตุผลที่จักรพรรดิองค์ก่อนทรงยกย่องเขาในเรื่องความขยันหมั่นเพียร ในปี ค.ศ. 461 รัชทายาททรงสิ้นพระชนม์

ในปี ค.ศ. 464 จักรพรรดิหลิวซ่งเส้าอู่สิ้นพระชนม์และ หลิว จึเย่ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิ โดยมีขุนนาง ไช่ ซิ่งจง  มอบตราพระราชลัญจกรให้เขา และรับตราด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งและไม่ใส่ใจที่จะแสดงออกถึงความเศร้าใด ๆ ต่อพระราชบิดาที่เพิ่งสิ้นพระชนม์เลย และไช่ก็ได้แสดงความคิดเห็นกับขุนนางคนอื่นๆ ว่านี่เป็นสัญญาณร้ายสำหรับการขึ้นครองราชย์ของหลิว จึเย่ ทรงแต่งตั้งพระอัยยิกาเป็นพระพันปีหลวง และแต่งตั้งหวังไทเฮา พระราชมารดาเป็น ไทเฮา และแต่งตั้งเหอฮองเฮา ภรรยาของเขาเป็นจักรพรรดินี
# วัดพระธาตุเรณู
วัดพระธาตุเรณู หรือ วัดธาตุเรณู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเรณู อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนม มีพื้นที่ประมาณ 16 ไร่เศษ 

วัดพระธาตุเรณู เดิมชื่อ วัดกลาง เพราะสร้างขึ้นตรงกลางเมืองเป็นวัดคู่บ้านคู่เมือง แต่จะสร้างขึ้นเมื่อใดนั้นไม่มีหลักฐานแน่นอน เล่ากันมาว่าเจ้าผู้ปกครองเมืองคนแรกพร้อมด้วยอุปฮาดกรมการเมืองและราษฎรร่วมกันสร้างขึ้นแต่โบราณกาลมา ถือว่าวัดกลางเป็นวัดสำคัญของเมือง เป็นวัดสำหรับกระทำพิธีดื่มน้ำพระพิพัฒน์สัตยาตามประเพณีด้วย ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพระธาตุเรณู" หรือ "วัดธาตุเรณู"

วัดมีองค์พระธาตุเรณูประดิษฐานอยู่โดยจำลองมาจากองค์พระธาตุพนมเดิม (องค์ก่อนกรมศิลปากรบูรณะเมื่อปี พ.ศ. 2483) แต่มีขนาดเล็กกว่า สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2461 โดยพระอุปัชฌาย์อินภูมิโย แต่ยังไม่ทันจะทำการฉลองสมโภชก็ถูกฟ้าผ่าพังทลายจนหมดสิ้น ทั้งฝ่ายสงฆ์และฝ่ายฆราวาสจึงประชุมเห็นพร้อมกันว่าต้องทำการก่อสร้างพระธาตุนี้ขึ้นอีกให้ได้ โดยก่ออิฐให้หนาขึ้น ทำการก่อสร้างอยู่ราวปีกว่าก็สำเร็จเรียบร้อย จึงได้จัดงานฉลองสมโภชในปี พ.ศ. 2463 ทางวัดจะมีงานนมัสการสมโภชเป็นงานเทศกาลประจำทุกปี เริ่มตั้งแต่วันขึ้น 11 ค่ำ ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4

พระธาตุเรณูมีลักษณะเป็นเจดีย์รูปสี่เหลี่ยม ซึ่งจำลองมาจากพระธาตุองค์เดิม สูง 35 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยมกว้างด้านละ 8.37 เมตร ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ เรียกว่า ชะทาย ทำจากปูนขาวผสมทราย ยางบงและน้ำหนังเป็นตัวประสาน มีซุ้มประตูหลอกทั้ง 4 ด้าน ส่วนเรือนธาตุมีลักษณะเช่นเดียวกับส่วนฐาน แต่ทำซ้อนลดชั้นขึ้นไปเป็นฐานบัวคว่ำ เหนือขึ้นไปเป็นเอวขัน และส่วนยอดเป็นทรงบัวเหลี่ยม ซึ่งชาวลาวเรียกว่า หัวน้ำเต้า หรือแบบหมากปลี ซึ่งหมายถึงปลีกล้วย ภายในบรรจุพระไตรปิฎก

อุโบสถประจำวัดธาตุเรณูสร้างใหม่เมื่อ พ.ศ. 2551 ภายในยังประดิษฐาน พระองค์แสน พระพุทธรูปทองคำปางสมาธิ ศิลปะแบบลาว
# วัดสระแก้ว (จังหวัดสระแก้ว)
วัดสระแก้ว เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในตำบลสระแก้ว อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว

เดิมที่ตั้งวัดสระแก้ว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของที่ตั้งในปัจจุบัน ประมาณ 500 เมตร โดยวัดตั้งอยู่ติดกับหนองน้ำด้านทิศตะวันออก จึงถูกเรียกว่า วัดหัวหนอง หรือ วัดศาลานอก ปัจจุบันหนองน้ำดังกล่าวได้เป็นที่ตั้งของโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชสระแก้ว วัดสระแก้วสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2453 ถึงปี พ.ศ. 2466 ได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2543 และได้รับการยกย่องเป็น วัดพัฒนาตัวอย่างดีเด่น สำนักเรียนดีเด่น เป็นโรงเรียนปริยัติธรรมของอำเภอเมือง ปัจจุบันเป็นศูนย์หลักสูตรประกาศนียบัตรบริหารกิจการคณะสงฆ์ ของมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย

วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง หรือ พระครูรัตนสราธิคุณ เป็นที่เคารพรักของประชาชนทั่วไป อบรมเผยแพร่หลักธรรมของพระพุทธศาสนา และมีความรู้ความสามารถด้านวิชาแพทย์แผนโบราณ และยังเป็นพระภิกษุผู้ทรงวิทยาคุณด้านไสยศาสตร์ แม้ท่านจะมรณภาพแล้วตั้งแต่ พ.ศ.2523 ประชาชนทั่วไปก็ยังเคารพนับถือท่าน คณะลูกศิษย์จึงได้ร่วมใจกันสร้างรูปปั้นของหลวงพ่อไว้ ณ วิหารหลวงพ่อทอง
# การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศพม่า
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศพม่า เป็นส่วนหนึ่งของการแพร่ระบาดทั่วโลกของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ซึ่งเกิดจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง 2 (SARS-CoV-2) ไวรัสดังกล่าวได้รับการยืนยันว่าแพร่ระบาดไปถึงประเทศพม่าในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2020 กระทั่งวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2020 คณะกรรมการโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) นำโดยรองประธานาธิบดีที่หนึ่ง มหยิ่นซเว และประกอบด้วยสมาชิกจากกระทรวงต่าง ๆ ของกระทรวงสหภาพ ได้รับการก่อตั้งโดยประธานาธิบดี วี่น-มหยิ่น เพื่อต่อต้านการแพร่ระบาดของโควิด-19 ในประเทศ

แม้ว่ารัฐบาลจะดำเนินมาตรการกักกันและการตอบสนองด้านสาธารณสุขอย่างรวดเร็ว แต่ประเทศก็ประสบกับการระบาดของโควิด-19 ที่รุนแรงที่สุดครั้งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในปลาย ค.ศ. 2020 องค์การสหประชาชาติตั้งข้อกังวลเกี่ยวกับความเปราะบางของประเทศพม่าต่อการระบาดทั่วเนื่องจากโครงสร้างพื้นฐานด้านบริการสุขภาพที่บกพร่องหลังจากการมอบอำนาจหน้าที่ที่ย่ำแย่กว่าหกทศวรรษของการปกครองของทหาร รวมถึงความขัดแย้งภายในที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

การระบาดทั่วทำให้เศรษฐกิจของประเทศหยุดชะงักลงอย่างมาก และผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศของพม่าหดตัวลง 5 เปอร์เซ็นต์ใน ค.ศ. 2020 ส่วนรัฐประหาร ค.ศ. 2021 และการประท้วง รวมถึงขบวนการอารยะขัดขืนในเวลาต่อมา ซึ่งบางส่วนนำโดยเจ้าหน้าที่ด้านการแพทย์ ได้ทำให้เกิดการหยุดชะงักอย่างรุนแรงต่อการตอบสนองด้านสาธารณสุขของประเทศ และทำให้เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ ระบบการตรวจโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 และการฉีดวัคซีนของประเทศคาดว่าจะพังลงในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021
# วัดสระแก้ว
วัดสระแก้ว อาจหมายถึง
 วัดสระแก้ว จังหวัดกาญจนบุรี
 วัดสระแก้ว จังหวัดกำแพงเพชร
 วัดสระแก้ว อำเภอชนบท จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลขัวเรียง อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลโนนสะอาด อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลสะอาด อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลทรายมูล อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว อำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว อำเภอพล จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลสาวะถี อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลศิลา อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว ตำบลบ้านเป็ด อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น
 วัดสระแก้ว จังหวัดจันทบุรี
 วัดสระแก้ว อำเภอเกษตรสมบูรณ์ จังหวัดชัยภูมิ
 วัดสระแก้ว อำเภอบ้านแท่น จังหวัดชัยภูมิ
 วัดสระแก้ว อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ
 วัดสระแก้ว จังหวัดเชียงใหม่
 วัดสระแก้ว จังหวัดนครพนม
 วัดสระแก้ว อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
 วัดสระแก้ว อำเภอห้วยแถลง จังหวัดนครราชสีมา
 วัดสระแก้ว อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
 วัดสระแก้ว หมู่ที่ 5 ตำบลสระแก้ว อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
 วัดสระแก้ว หมู่ที่ 9 ตำบลสระแก้ว อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
 วัดสระแก้ว อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช
 วัดสระแก้ว อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช
 วัดสระแก้ว อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์
 วัดสระแก้ว อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
 วัดสระแก้ว อำเภอบึงโขงหลง จังหวัดบึงกาฬ
 วัดสระแก้ว อำเภอปากคาด จังหวัดบึงกาฬ
 วัดสระแก้ว จังหวัดบุรีรัมย์
 วัดสระแก้ว จังหวัดเพชรบูรณ์
 วัดสระแก้ว อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
 วัดสระแก้ว อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม
 วัดสระแก้ว อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม
 วัดสระแก้ว จังหวัดยโสธร
 วัดสระแก้ว อำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว อำเภอปทุมรัตต์ จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว ตำบลอาจสามารถ อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว ตำบลหน่อม อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว ตำบลหนองหมื่นถ่าน อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดสระแก้ว จังหวัดระยอง
 วัดสระแก้ว (สระแก้วสามัคคีธรรม) อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
 วัดสระแก้ว  อำเภอผาขาว จังหวัดเลย
 วัดสระแก้ว อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร
 วัดสระแก้ว หมู่ที่ 5 ตำบลวาใหญ่ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
 วัดสระแก้ว หมู่ที่ 13 ตำบลวาใหญ่ อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร
 วัดสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว
 วัดสระแก้ว จังหวัดสุรินทร์
 วัดสระแก้ว อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย
 วัดสระแก้ว อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย
 วัดสระแก้ว จังหวัดหนองบัวลำภู
 วัดสระแก้ว จังหวัดอ่างทอง
 วัดสระแก้ว อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว อำเภอโนนสะอาด จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว ตำบลโคกกลาง อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว ตำบลสุมเส้า อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว อำเภอศรีธาตุ จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี
 วัดสระแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี
# สถานีรถไฟใต้ดินเทียนสตา
เทียนสตา  เป็นสถานีรถไฟใต้ดินของสายสีนำ้เงินในรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม ตั้งอยู่ในเขตเทียนสตา เปิดบริการในวันที่ 31 สิงหาคม 1975 เป็นสถานีหนึ่งในส่วนเชื่อมต่อระหว่างทีเซนทราเลียน กับ ญุลสตา ระหว่างฮัลลอนเบอรเยน กับ รินเกบือ ระยะห่างจากสถานีคึงสแตรดกอรเดนอยู่ที่ 13.5 กม
# Calepina
Calepina เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักกาด

ถิ่นกำเนิดของมันคือยุโรปเมดิเตอร์เรเนียนจนถึงคอเคซัส

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calepina irregularis
# Calliphysalis
Calliphysalis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะเขือ

ถิ่นกำเนิดของมันคือตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐ

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่
Calliphysalis carpenteri
# สุลต่านเมห์เหม็ดที่ 6
เมห์เหม็ดที่ 6 วาฮิดดิน (ออตโตมันเติร์ก: محمد سادس Meḥmed-i sâdis,  หรือ) (14 มกราคม 1861 – 16 พฤษภาคม 1926) เป็นสุลต่านรัชกาลที่ 36 และสุดท้ายแห่ง จักรวรรดิออตโตมัน  เป็นพระอนุชาของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5

 ประวัติ 
สุลต่านเมห์เหม็ดที่6 (14 มกราคม 1861 – 16 พฤษภาคม 1926) เป็นสุลต่านองค์ที่ 36 และองค์สุดท้ายของจักรวรรดิออตโตมัน ทรงครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ.1918 ถึงวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 1923 เมื่อจักรวรรดิออตโตมันถูกยุบหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 และถูกแทนที่ด้วยสาธารณรัฐตุรกี พระองค์เป็นน้องชายของสุลต่านเมห์เหม็ดที่ 5
# Calciphila
Calciphila เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ตีนเป็ด

ถิ่นกำเนิดของมันคือโซมาเลีย

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calciphila galgalensis 
Calciphila gillettii
# Calicorema
Calicorema เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์บานไม่รู้โรย

ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาตอนใต้

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่
Calicorema capitata 
Calicorema squarrosa
# สถานีรถไฟใต้ดินเทคนิสกาเฮิกสโกลัน
เทคนิสกาเฮิกสโกลัน  เป็นสถานีรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์มสายสีแดง ตั้งอยู่ในเขตเอิสเตอรมัล์ม และ นอราญูรกอร์เดน ตัวสถานีตั้งอยู่ใกล้กับราชวิทยาลัยเทคโนโลยี (Kungliga Tekniska högskolan) สถานีเปิดเมื่อ 30 กันยายน 1973 เป็นสถานีปลายทางฝั่งเหนือของส่วนต่อขยายจากสถานีเอิสเตอรมัล์มสตอร์ย จนกระทั่งในวันนที่ 12 มกราคม 1975 ได้มีการขยายการเดินรถฝั่งเหนือไปสิ้นสุดที่สถานียูนิเวอร์ซิเตเตต
# สถานีรถไฟใต้ดินออคัลลา
ออคัลลา  เป็นสถานีรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม ตั้งอยู่ในเขตออคัลลา ของสต็อกโฮล์ม เปิดให้บริการเมื่อ 5 มิถุนายน 1977 เป็นสถานีปลายทางฝั่งเหนือของส่วนต่อขยายสายสีน้ำเงินจากฮัลลอนเบอรเยน ปัจจุบันเป็นสถานีปลายทางของสาย 11 ของสายสีน้ำเงิน

สถานีนี้เป็นหนึ่งในสถานี ศิปละในรถไฟใต้ดิน (Art in the Stockholm metro) ภายในประกอบด้วยงานตกแต่งกร็อตโตและเซรามิก ผลงานของ Birgit Ståhl-Nyberg ในปี 1977
# Calaunia
Calaunia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ขนุน

ถิ่นกำเนิดของมันคือฟิลิปปินส์

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calaunia negrosensis
# Calathodes
Calathodes เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์พวงแก้วกุดั่น

ถิ่นกำเนิดของมันคือเทือกเขาหิมาลัยไปจนถึงไต้หวัน

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calathodes oxycarpa 
Calathodes palmata 
Calathodes polycarpa 
Calathodes unciformis
# Calanticaria
Calanticaria เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน

ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกตะวันออก

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calanticaria bicolor 
Calanticaria brevifolia 
Calanticaria greggii 
Calanticaria inegii 
Calanticaria oligantha
# Calamophyllum
Calamophyllum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักเบี้ยทะเล

ถิ่นกำเนิดอยู่บริเวณสาธารณรัฐแอฟริกาใต้

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
 Calamophyllum cylindricum 
 Calamophyllum teretifolium 
 Calamophyllum teretiusculum
# Calacanthus
Calacanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เหงือกปลาหมอ

ถิ่นกำเนิดของมันคืออินเดีย

สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calacanthus grandiflorus