# ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล (Propithecus coquereli) เป็น ลีเมอร์ ขนาดกลาง หากินเวลากลางวัน มันอยู่ในสกุลลีเมอร์ซิฟากาและอยู่ในกลุ่มverreauxรวมไปถึงลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์,ลีเมอร์ซิฟากามงกุฏ,ลีเมอร์ซิฟากามงกุฏทองและลีเมอร์ซิฟากาวอนเดอเดกเคนมีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ของมาดากัสการ์ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล เคยถือเป็นชนิดย่อยของ ลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์ แต่ในที่สุดก็ได้รับการอนุญาตให้เป็นสายพันธุ์เต็ม ถูกระบุว่าเป็น สัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ใน บัญชีแดงของ IUCN เนื่องจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยและการตามล่า

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม ตัวละครหลักในรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก เรื่อง โซบูมาฟู คือลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล สายพันธุ์นี้ได้รับการตั้งชื่อตามนักกีฏวิทยาชาวฝรั่งเศส Charles Coquerel

 คำอธิบาย 
ขน หลังและหางของลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมีสีขาว และมีจุดสีน้ำตาลแดงบริเวณหน้าอกและบางส่วนของแขนขา ขนโดยทั่วไปจะหนาแน่น ใบหน้าของมันเปลือยและเป็นสีดำ ยกเว้นขนสีขาวที่โดดเด่นอยู่บริเวณสันจมูก หูเปล่าเปลือยของมันเป็นสีดำ และดวงตาเป็นสีเหลืองหรือสีส้ม   ส่วนล่างของมือและเท้าของลีเมอร์เป็นสีดำ ในขณะที่ต้นขา แขน และหน้าอกเป็นสีน้ำตาลช็อกโกแลต เช่นเดียวกับลีเมอร์ทั้งหมด ซิฟากาของค็อกเกอร์เรลก็มี หวี สำหรับทำความสะอาดและบางครั้งก็ขูดผลไม้จากเมล็ด 

 การกระจาย 
สายพันธุ์นี้อาศัยอยู่ที่ระดับความสูงไม่เกิน 300 ฟุต (91 เมตร) ใน ป่าผลัดใบแล้งทางตะวันตก เฉียงเหนือของ มาดากัสการ์ รวมทั้งป่าชายฝั่ง  พบตั้งแต่ แม่น้ำเบตซิโบกา ขึ้นไปจนถึง แม่น้ำมาเอวาราโน และอยู่ในพื้นที่ขนาดใหญ่ระหว่างแม่น้ำทั้งสองสายนี้ การสำรวจการกระจายพันธุ์ของสายพันธุ์อย่างละเอียดซึ่งดำเนินการในปี 2552, 2553 และ 2554 นำไปสู่การยืนยันการมีอยู่ของสายพันธุ์นี้ในพื้นที่ป่าส่วนใหญ่ระหว่างแม่น้ำเหล่านี้  อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการกระจายพันธุ์ทางตะวันออกยังคงไม่ชัดเจน ระหว่าง แม่น้ำโซเฟียและแม่น้ำเบมาริโว มีรายงานว่าสายพันธุ์นี้หายไปสองครั้ง (ตารางที่ 1 ) ในทำนองเดียวกัน ส่วนทางตอนใต้ของระบบระหว่างแม่น้ำระหว่าง แม่น้ำเบมาริโวและเบตซิโบกา ซึ่งทราบข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับการปรากฏตัวของสายพันธุ์นี้ จำเป็นต้องมีการสำรวจ 
thumb| แผนที่การกระจายตัวของ P. coquereli
ประชากรบางส่วนมีพื้นที่ที่อยู่อาศัยประมาณ 4–9 เฮกตาร์ (9.9–22.2 เอเคอร์)  ผลงานในปี 2014  ใน อุทยานแห่งชาติอันคาราเฟนซีกา แสดงให้เห็นว่าความหนาแน่นของประชากรมีตั้งแต่ 5 to 100/km   และผลกระทบ (เชิงลบ) ที่สำคัญของถนนและขอบป่า และ/หรือผลกระทบ (เชิงบวก) ของความใกล้ชิดของแม่น้ำต่อความหนาแน่น มีประชากรอาจอยู่ที่ประมาณ 47,000 ตัวใน อุทยานแห่งชาติผลงานในปี 2014 

 อาหาร 
อาหารของสายพันธ์ูเป็น สัตว์กินพืช สายพันธุ์นี้จะแตกต่างกันไปตามฤดูกาล ใน ฤดูฝน จะกินใบอ่อน ดอก ผล เปลือกไม้ และไม้ที่ตายแล้ว ใน ฤดูแล้ง มันจะกินใบแก่และตาดอก  มันอาจจะกินพืชเกือบ 100 ชนิด แต่ส่วนใหญ่จะกินเพียง 10% ของชนิดพืชเหล่านี้  เนื่องจากมีอาหารที่มีกากใยสูง ซิฟากาของค็อกเคเรลจึงมี ไส้ติ่ง ที่ขยายใหญ่และ ลำไส้ใหญ่ ที่ยาวมากซึ่งช่วยในการย่อยอาหาร  ลีเมอร์เหล่านี้ใช้เวลา 30-40% ของวันในการหาอาหาร โดยเฉพาะในตอนเช้า กลางวัน และเย็น ตัวเมียมักจะเป็นผู้นำในการหาอาหาร และแสดงความเป็นใหญ่โดยการกินอาหารที่ตัวเมียชอบหรือปฏิเสธอาหารจากตัวผู้จนกว่าจะอิ่ม ลีเมอร์เหล่านี้เป็นประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อมเนื่องจากช่วยในการกระจายเมล็ดพันธุ์ แมลงซิฟากาของโคเคเรลที่ถูกจับกิน ใบซูแมค และผักกระถินณรงค์ 

 พฤติกรรม 
left|thumb| ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลที่กำลังเกาะยึดกับลำต้นไม้
เป็นสัตว์ หากินเวลากลางวัน และ อาศัยบนต้นไม้ เป็นหลัก เป็นที่ทราบกันดีเกี่ยวกับพฤติกรรมของมันจากการสังเกตในป่าและในการจัดแสดงในสวนสัตว์ 

 โครงสร้างทางสังคม 
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ที่มีความกว้างเพียง 2–3 เฮกตาร์ (4.9–7.4 เอเคอร์) อย่างไรก็ตาม พวกมันสามารถอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มี 4–8 เฮกตาร์ (9.9–19.8 เอเคอร์) แม้ว่าอาณาเขตของพวกมันอาจทับซ้อนกับกลุ่มซิฟากาอีกกลุ่มหนึ่ง พวกมันก็หลีกเลี่ยงกันเพื่อหลีกเลี่ยงการรุกราน  เมื่อลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลที่เป็นมิตรพบกัน พวกมันจะทักทายโดยการถูจมูกเข้าด้วยกัน

ระบบตัวเมียเป็นใหญ่ เป็นสิ่งที่หายากในอาณาจักรสัตว์ทั้งหมด แต่พบได้บ่อยในลีเมอร์ ระบบการปกครองแบบสตรีเป็นใหญ่มีความเด่นชัดเป็นพิเศษในลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลตัวเมียที่โตเต็มวัยทั้งหมดและแม้กระทั่งตัวเมียที่โตเต็มวัยส่วนใหญ่มีอำนาจเหนือกว่าตัวผู้ 

ตัวเมียมีสิทธิ์เข้าถึงอาหารและทรัพยากรอื่น ๆ ได้ดีกว่า เมื่อตัวเมียกำลังกินพืชในพื้นที่หรือต้นไม้ ตัวผู้จะรอให้ตัวเมียกินเสร็จก่อนจึงจะเข้าไปหากินที่นั่น หากเขาขวางทางตัวเมีย เธออาจจะพุ่งเข้าใส่ ตบ หรือกัดเขา จากนั้นตัวผู้ก็แสดงพฤติกรรมยอมจำนนโดยกลิ้งหางระหว่างขา พูดเบาๆ และเผยอฟันอย่างดูถูกก่อนจะกระโดดหลบออกไปจากทางของเธออย่างรวดเร็ว 

เมื่อผสมพันธุ์ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมักจะมีพฤติกรรม การมีสามีหลายคน ตัวเมียอาจเลือกที่จะผสมพันธุ์กับตัวผู้เพียงตัวเดียว แต่ส่วนมากมักจะผสมพันธุ์กับหลายตัวจากกลุ่มที่มาเยี่ยมเยียนอื่นๆ รวมทั้งจากกลุ่มของตัวเองด้วย ผู้ชายจะแข่งขันกันเพื่อเข้าถึงผู้หญิงที่พร้อมจะมีเพศสัมพันธ์ด้วย อย่างไรก็ตาม ผู้ชนะการต่อสู้จะไม่ใช่คนที่เธอเลือกเพื่อเพาะพันธุ์เสมอไป เกณฑ์ที่เธอใช้เลือกคู่ครองนั้นเห็นได้ชัดว่าซับซ้อนกว่านั้น 

ในสัตว์บางชนิด การผสมพันธุ์แบบมีสามีหลายคนเชื่อกันว่าจะเพิ่มโอกาสในการปฏิสนธิสำเร็จได้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นในซิฟากาของค็อคเกอเรล ในทางกลับกัน การมีสามีหลายคนกลับถูกมองว่าเป็นประโยชน์ เพราะเมื่อสับสนเรื่องความเป็นพ่อ โอกาสที่ลูกชาย จะฆ่าทารก ก็จะลดลง 

 การสืบพันธุ์ 
ตัวเมียจะเลือกคู่ครองของตน  พวกมันจะเข้าสู่ช่วงสัดพร้อมกันในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์  ทารกจะเกิดในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคมหลังจากระยะเวลาตั้งครรภ์ประมาณ 162 วัน โดยปกติ ทารกจะเกิด 1 คนในช่วงฤดูแล้งของมาดากัสการ์ (เดือนมิถุนายน–กรกฎาคม) ลูกลีเมอร์แรกเกิดจะมีน้ำหนักเฉลี่ย 100 ก. (3.5 ออนซ์) แม้ว่าอาจแตกต่างกันระหว่าง 85 and 115 ก. (3.0 และ 4.1 ออนซ์) ทารกจะเกาะอยู่กับอกแม่ประมาณหนึ่งเดือนหลังคลอด จากนั้นจึงจะย้ายไปอยู่หลังแม่

ทารกจะหย่านมและมีความสามารถในการเป็นอิสระอย่างเต็มที่เมื่ออายุประมาณ 6 เดือน ขนาดผู้ใหญ่จะถึงอายุ 1 ถึง 5 ปี 

ตัวผู้และตัวเมียจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุประมาณ 2-3 ปีครึ่ง แม้ว่าบางตัวจะไม่มีลูกคนแรกจนกระทั่งอายุ 6 ขวบก็ตาม เป็นที่ทราบกันว่าลูกผสมสามารถเกิดขึ้นได้กับสิ่งมีชีวิตบางสายพันธุ์ อันหนึ่งคือ P. verreauxi 

 การเคลื่อนที่ 
right|thumb| ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ใน ป่า Anjajavy
right|thumb| การเคลื่อนที่บนบกของลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล
ในต้นไม้ ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลเคลื่อนไหวโดยการเกาะตัวในแนวตั้งและกระโดด มันรักษาท่าทางตรงเมื่ออยู่นิ่งหรือเมื่อขับเคลื่อนตัวเองระหว่างกิ่งไม้หรือลำต้น การเคลื่อนไหวบนต้นไม้ แบบนี้เป็นลักษณะเฉพาะของลีเมอร์ส่วนใหญ่หรือเกือบทั้งหมด Oldenkamp, R. (2011).  ลีเมอร์ชนิดนี้สามารถกระโดดจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งได้สูงถึง  .  มันมีความสามารถพิเศษในการกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ที่มีหนาม และวางมือและเท้าได้อย่างแม่นยำเพื่อไม่ให้มันทำอันตรายตัวเอง

เป็นครั้งคราวลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล จะลงมาสู่พื้นเพื่อข้ามช่องว่าง การเคลื่อนที่บนบกเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของสายพันธุ์ของมัน คล้ายกับ <a href="./Verreaux's_sifaka" rel="mw:WikiLink" data-linkid="230"  มันเคลื่อนไหวด้วยการกระโดดสองขาพร้อมกันโดยเหวี่ยงแขนออกไปด้านข้างเพื่อรักษาสมดุล อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ลีเมอร์ซิฟากาเวรีอักซ์ พุ่งไปด้านข้างและไขว่ห้างกัน ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล กลับพุ่งไปข้างหน้าเหมือนจิงโจ้ มันเอนไปในทิศทางของการกระโดดเพื่อสร้างโมเมนตัมไปข้างหน้า 

การศึกษาที่ศูนย์ Primate ของ Duke University ได้ตรวจสอบพฤติกรรมการกินอาหารของซิฟากาในกรงเพื่อพิจารณาความถนัดของพวกมัน เมื่อได้รับผลไม้และผักสับแล้ว ซิฟากาตัวผู้และตัวเมียที่เป็นผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะถนัดมือซ้ายเป็นหลัก ขณะที่ซิฟากาที่อายุน้อยกว่าจะสลับมือกันหยิบอาหาร ซิฟากาของค็อกเคอเรลจะมีความคล่องแคล่วและถนัดมือมากขึ้นตามอายุ โดยจะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อยตามเพศ 

 การสื่อสาร 
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลใช้สัญญาณเสียง ภาพ และกลิ่นที่หลากหลายเพื่อสื่อสาร  “ซิฟากา” เป็นชื่อ ภาษามาลากาซี ที่มาจากเสียง “ชิฟ-อัค” อันเป็นเอกลักษณ์ของลีเมอร์  พยางค์แรกเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่ "ผุดขึ้นมา" ในลำคอ ส่วนพยางค์ที่สองเป็นเสียงคลิกๆ เหมือนเสียงสะอึกที่ดังขึ้น เสียงร้อง "ชิห์ ฟัก " ใช้เพื่อเตือนสมาชิกในกลุ่มให้ทราบถึงสัตว์นักล่าบนพื้นดินที่อาจเกิดขึ้น หรือเพื่อคุกคามศัตรูและผู้บุกรุก ซิฟากาของโคเคเรลมีอาณาเขตที่กว้างขวาง 

การสื่อสารเมื่อเดินทางเป็นกลุ่ม ได้แก่ การครางและคำรามเบาๆ หากซิฟากาถูกแยกออกจากสมาชิกในกลุ่ม มันอาจส่งเสียงร้องดังและยาวเพื่อตามหาสมาชิกเหล่านั้น Richard, Alison (2003). 

สัญญาณภาพอย่างหนึ่งที่ซิฟากาของค็อกเคอเรลใช้ในการสื่อสารคือการกระตุกศีรษะไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว นี่คือการกระทำคุกคามที่อาจมาพร้อมกับการเรียกร้อง "ชิห์ ฟัค " 

นอกจากนี้ ซิฟาคายังอาศัยกลิ่นเป็นอย่างมากในการสื่อสารอีกด้วย โดยทั่วไปตัวผู้จะใช้ต่อมกลิ่นในลำคอเพื่อทำเครื่องหมายกลิ่น ซึ่งมันจะถูไปมาตามกิ่งไม้ ตัวเมียมีแนวโน้มที่จะทำเครื่องหมายกลิ่นโดยใช้ต่อมทวารหนักและอวัยวะเพศมากกว่า ไม่ชัดเจนนักว่าข้อมูลใดที่ถ่ายทอดผ่านกลิ่นเหล่านี้เกินขอบเขตของอาณาเขต Richard, Alison (2003). 

การศึกษาเสียงร้องของซิฟากาพบว่าเสียงเห่าคำรามมีความเกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อต้าน นักล่า ซึ่งซิฟากาของค็อกเคอเรลจะมองขึ้นไปแล้วปีนลงมา  เสียงร้องของ "ชิ-ฟัก" เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อต้านโลก โดยที่ซิฟากาจะมองลงมาและปีนขึ้นไป  ความหมายของเสียงคำรามดูเหมือนจะแตกต่างกันไปในแต่ละประชากร โดยประชากรกลุ่มหนึ่งที่ถูกล่าโดยนักล่าจำนวนมากจะเชื่อมโยงเสียงคำรามเข้ากับการตอบสนองต่อนักล่า แต่อีกประชากรกลุ่มหนึ่งเชื่อมโยงเสียงคำรามเข้ากับการรบกวนเล็กน้อย 

 ความสำคัญทางวิทยาศาสตร์ 
ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลเหมือนกับลีเมอร์หลายๆ ตัว ได้รับการศึกษาเพื่อช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของไพรเมต รวมทั้งมนุษย์ด้วย พวกเขาเป็นหัวข้อของการวิจัยวิวัฒนาการของการมองเห็นสี การดูแลของตัวผู้ที่โตเต็มวัย สังคมไพรเมตที่ปกครองโดยตัวเมียที่โตเต็มวัย และสาเหตุของการแยกสายพันธุ์ 

 สถานะการอนุรักษ์และภัยคุกคาม 
พบลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ในพื้นที่คุ้มครองเพียงสองแห่งในประเทศมาดากัสการ์ ซึ่งได้แก่ อุทยานแห่งชาติอันคาราแฟนซีกา และเขตอนุรักษ์พิเศษโบรา เป็นสัตว์ ใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ตามรายชื่อสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ของ IUCN และยังอยู่ในรายการ CITES Appendix I  ภัยคุกคามหลักต่อการดำรงอยู่ของมัน ได้แก่ การตัดไม้ทำลายป่า การแยกตัวของถิ่นที่อยู่อาศัย และแรงกดดันในการล่าสัตว์ ชาวบ้านมักจะตัดไม้เพื่อสร้างพื้นที่เกษตรกรรมใหม่โดยเฉพาะในหนองบึงที่สามารถปลูกข้าวได้ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมาดากัสการ์ การตัดไม้ทำลายป่าเกิดจากการเผาป่าทุกปี เพื่อสร้างพื้นที่สำหรับเลี้ยงปศุสัตว์แห่งใหม่ ต้นไม้ยังถูกตัดเพื่อผลิตถ่านด้วย 

ประเพณีท้องถิ่นของชาว มาลากาซี หลายคนห้ามการล่าลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล ข้อห้ามประการหนึ่งมีที่มาจากตำนานเกี่ยวกับซิฟากาที่ช่วยชีวิตเด็กชายที่ตกจากต้นไม้ เรื่องราวมีอยู่ว่า:เด็กชายตัวน้อยมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเพื่อหาน้ำผึ้ง เขาเห็นรังผึ้งบนต้นไม้สูง จึงปีนขึ้นไป ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปเก็บน้ำผึ้ง เขาก็ถูกผึ้งโจมตีทันที เหตุการณ์ที่น่าตกใจนี้ทำให้เด็กชายสูญเสียการยึดเกาะกิ่งไม้ และเขาตกลงมา ซึ่งแทบจะรับประกันได้เลยว่าเขาจะเสียชีวิต ขณะที่เด็กชายกำลังดิ่งลงสู่พื้นโลก ก็มีลีเมอร์ตัวใหญ่ปรากฏตัวขึ้น โฉบลงมาและจับเด็กชายไว้ จึงช่วยชีวิตเขาเอาไว้ได้ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ลีเมอร์ก็กลายเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของชาวมาดากัสการ์ และเชื่อกันว่าใครก็ตามที่ฆ่าลีเมอร์ตัวใดตัวหนึ่ง จะประสบเคราะห์ร้ายอย่างยิ่ง ข้อห้ามในการปกป้องเหล่านี้กำลังถูกทำลายลงพร้อมกับการกัดเซาะทางวัฒนธรรมและ การอพยพ 

ปัจจุบันลีเมอร์ชนิดนี้ถูกล่าเพื่อเอาเนื้อสัตว์ป่า แต่มนุษย์ไม่ใช่ภัยคุกคามเพียงอย่างเดียว การนำเข้าสัตว์พันธุ์ต่างประเทศ โดยเฉพาะแมวและสุนัข ส่งผลเสียต่อลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล โครงการสวัสดิภาพสัตว์ส่งเสริมการทำหมันแมวและสุนัขบนเกาะเพื่อปกป้องสัตว์ป่าพื้นเมือง  แม้แต่พื้นที่คุ้มครองซึ่งมีซิฟากาของค็อกเคอเรลเกิดขึ้นก็ไม่สามารถปกป้องมันได้มากนัก แม้แต่ภายในเขตอันคาราแฟนซีกา ก็ยังมีการล่า และเขตรักษาพันธุ์พิเศษ โบรา ก็เสื่อมโทรมลงอย่างมาก 

 การล่าเหยื่อ 
สัตว์หลายชนิดล่าลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรล เหยี่ยวและนกนักล่าชนิดอื่นโจมตีพวกเขาจากด้านบน ในขณะที่งูเหลือมและ ฟอสซา คุกคามพวกมันจากพื้นดิน สัตว์นักล่าที่นำเข้ามา เช่น สุนัขจรจัด แมวแอฟริกัน แมวยุโรป พังพอน และชะมด ก็ล่าพวกมันด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเหล่านี้ มนุษย์ถือเป็นอันตรายที่ใหญ่ที่สุด แม้ว่าการฆ่าลีเมอร์จะถือเป็นเรื่องต้อง ลีเมอร์ซิฟากาโคเคเรลมองว่ามนุษย์เป็นภัยคุกคามที่หนักที่สุด และอาจส่งเสียงเตือนเพื่อเตือนตัวอื่นๆ 

ลีเมอร์บางตัวไม่ทราบถึงอันตรายที่เกิดจากมนุษย์ และจะเข้าหามนุษย์บนพื้นดิน เพื่อข่มขู่ผู้ล่าที่พวกมันรู้จัก ลีเมอร์จะประกาศถึงภัยคุกคามด้วยเสียงเตือน และจ้องมองไปที่ภัยคุกคามนั้น พร้อมกับส่ายหัวไปมา