# พระมหากษัตริย์ฮันโนเฟอร์
พระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเวอร์  เป็นพระบรมราชอิสริยยศอย่างเป็นทางการของประมุขแห่งรัฐของราชอาณาจักรฮันโนเวอร์ เริ่มต้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งทรงดำรงพระอิสริยยศ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ ได้รับการถวายพระบรมราชอิสริยยศเป็น พระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์ ในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1814 ณ กรุงเวียนนา และพระบรมราชอิสริยยศนี้สิ้นสุดลงจากการผนวกรวมเข้ากับราชอาณาจักรปรัสเซีย เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1866

 ประวัติศาสตร์ 
ในปี ค.ศ. 1692 จักรพรรดิเลโอพ็อท์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงโปรดเกล้าฯให้ยกฐานะดัชชีเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค เป็นนครรัฐผู้คัดเลือกที่เรียกว่า รัฐผู้คัดเลือกฮันโนเฟอร์ การยกฐานะในครั้งนี้ทำให้เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเวอร์สามารถมีส่วนร่วมในการเลือกตั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และเข้ามามีอิทธิพลทางการเมืองได้เป็นอย่างมาก เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกพระองค์แรกแห่งฮันโนเฟอร์คือ แอ็นสท์ เอากุสท์ ซึ่งเกออร์ค ลูทวิช พระโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองบัลลังก์บริเตนใหญ่เป็น พระเจ้าจอร์จที่ 1 ในปี ค.ศ. 1714 เป็นไปตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และคงไว้ซึ่งการมีพระมหากษัตริย์เป็นโปรเตสแตนต์ บริเตนใหญ่ ไอร์แลนด์และฮันโนเฟอร์จึงกลายเป็นรัฐร่วมประมุขจนถึงปี ค.ศ. 1837

รัฐผู้คัดเลือกฮันโนเฟอร์กลายเป็น ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ ในปี ค.ศ. 1814 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียน และการจัดระเบียบดินแดนของเยอรมันใหม่ในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ผู้มีครองรัฐผู้คัดเลือกฮันโนเฟอร์ ในพระอิสริยยศ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือก ทรงได้รับการถวายพระบรมราชอิสริยยศเป็น พระมหากษัตริย์ เหตุการณ์ดังกล่าวถือเป็นเครื่องบ่งชี้ให้เห็นถึงความสำคัญทางการเมืองของฮันโนเฟอร์ที่เพิ่มมากขึ้นภายในสมาพันธรัฐเยอรมัน อย่างไรก็ตาม ระบบราชาธิปไตยควบคู่สร้างความซับซ้อน เนื่องจากราชบัลลังก์อังกฤษและฮันโนเฟอร์มีกฎการสืบราชบัลลังก์แยกจากกัน ดังนั้นเมื่อสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 เสด็จสวรรคต และสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ขึ้นครองราชสมบัติสหราชอาณาจักรสืบต่อจากพระปิตุลาในปี ค.ศ. 1837 แต่กฎหมายกึ่งซาลิกของฮันโนเฟอร์ (agnatic-cognatic) จะให้พระราชสิทธิพระราชวงศ์ฝ่ายหน้าก่อนฝ่ายใน ด้วยเหตุนี้ เจ้าชายเออร์เนสต์ ออกัสตัส ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ ซึ่งเป็นพระปิตุลาของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย จึงได้ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์ สืบต่อจากพระเชษฐา

ราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์เผชิญกับความท้าทายที่สำคัญในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในช่วง สงครามออสเตรีย-ปรัสเซียในปี ค.ศ. 1866 แม้จะเข้าร่วมกับจักรวรรดิออสเตรีย แต่ฮันโนเฟอร์ก็ถูกผนวกเข้ากับราชอาณาจักรปรัสเซีย หลังจากที่ออสเตรียพ่ายแพ้ ส่งผลให้สูญเสียอำนาจปกครองตนเองในฐานะราชอาณาจักร ต่อมา ในปี ค.ศ. 1871 ดินแดนนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน หลังจากปรัสเซียรวมเยอรมนีเข้าด้วยกัน การลุกฮือขึ้นต่อต้านในพื้นที่ทำให้ ฮันส์ ฟ็อน ฮาร์เดินแบร์ค กรรมาธิการพลเรือนที่กำกับดูแลการผนวกฮันโนเฟอร์เข้ากับปรัสเซีย ถึงกับออกความเห็นว่า:

การประท้วงของพระเจ้าเกออร์คที่ 5 แห่งฮันโนเฟอร์ และประชาชนในพื้นที่ได้พิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการผนวกรวมฮันโนเฟอร์เข้ากับปรัสเซีย และนำไปสู่การก่อตั้ง พรรคเยอรมัน-ฮันโนเฟอร์ ซึ่งได้รับคะแนนเสียงชาวฮันโนเวอร์ 46.6% ใน การเลือกตั้งสหพันธรัฐในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1871 

 รายพระนามเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ 
แอ็นสท์ เอากุสท์ ได้รับการสถาปนาเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกพระองค์แรกแห่งฮันโนเฟอร์ในปี ค.ศ. 1692 แต่สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1698 ก่อนที่มหาสภาจักรวรรดิจะรับรองการยกฐานะฮันโนเฟอร์เป็นนครรัฐผู้คัดเลือกในปี ค.ศ. 1708 โซฟีแห่งฟัลทซ์ พระชายาม่ายของพระองค์ ยังทรงเป็นที่รู้จักในพระยศ พระชายาในเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ พระโอรสของทั้งสองพระองค์คือ เกออร์คที่ 1 ซึ่งทรงเป็น เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ พระองค์แรกอย่างเป็นทางการ
พระรูปพระนาม รัชกาล หมายเหตุ98x98px พระโอรสของแอ็นสท์ เอากุสท์ เสวยราชสมบัติเป็น พระมหากษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่ ในปี ค.ศ. 1714 ได้รับดินแดนเมืองเบรเมิน-แวร์เดิน ในปี ค.ศ. 1719101x101px พระโอรสของเกออร์คที่ 1 ลูทวิช ได้รับที่ดินฮาเดิลน์ ในปี ค.ศ. 1731103x103px  พระนัดดาของเกออร์คที่ 2 เอากุสท์ ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร (โดยพระราชบัญญัติสหภาพกับไอร์แลนด์) เมื่อปี ค.ศ. 1801 และทรงได้รับพระยศเป็น เจ้าชายมุขนายกแห่งออสแนบรึค ในปี ค.ศ. 1803 ต่อมาทรงสูญเสียพระราชอำนาจโดยพฤตินัยเหนือฮันโนเฟอร์หลายครั้ง จากการยึดครองและผนวกดินแดนในช่วง มหาสงครามฝรั่งเศส (ค.ศ. 1801–1813) หลังจากที่พระยศ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือก สิ้นสุดลง พร้อมกับการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1806 แต่ทรงรักษาพระยศไว้จนถึงต้นปี ค.ศ. 1814 เมื่อพระเจ้าจอร์จได้รับการประกาศให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์ ซึ่งเป็นพระบรมราชอิสริยยศที่ได้รับการยอมรับโดยทั่วกันในระหว่างการประชุมแห่งเวียนนา (ค.ศ. 1814–15)

 รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเฟอร์ 
พระมหากษัตริย์รัชกาลการสืบสันตติวงศ์ราชวงศ์พระอัครมเหสี#พระบรมฉายาลักษณ์พระปรมาภิไธยเริ่มต้นสิ้นสุดพระฉายาลักษณ์พระนามาภิไธย1123x123px พระเจ้าเกออร์คที่ 3(1738–1820) 1814 1820พระนัดดาในเกออร์คที่ 2 เอากุสท์ฮันโนเฟอร์154x154pxชาร์ล็อทเทอ(1744–1818)2120x120px พระเจ้าเกออร์คที่ 4(1762–1830) 1820 1830พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าเกออร์คที่ 3ฮันโนเฟอร์130x130pxคาโรลีเนอ(1768–1821)3141x141px พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1(1765–1837) 1830 1837พระราชโอรสพระองค์ที่ 3 ในพระเจ้าเกออร์คที่ 3ฮันโนเฟอร์130x130pxอาเดิลไฮท์(1792–1849)4132x132pxพระเจ้าแอ็นสท์ เอากุสท์ที่ 1(1771–1851) 1837 1851พระราชโอรสพระองค์ที่ 5 ในพระเจ้าเกออร์คที่ 3ฮันโนเฟอร์128x128pxฟรีเดอรีเคอ(1778–1841)5124x124pxพระเจ้าเกออร์คที่ 5(1819–1878) 1851 1866พระราชโอรสในพระเจ้าแอ็นสท์ เอากุสท์ที่ 1ฮันโนเฟอร์150x150pxมารี(1818–1907)

 ธงพระอิสริยยศและตราอาร์ม 
หลังจากการเป็นรัฐร่วมประมุขกับบริเตนใหญ่ สิ้นสุดลงในปีค.ศ. 1837 พระมหากษัตริย์แห่งฮันโนเวอร์ยังคงใช้ตราอาร์มและธงพระอิสริยยศของอังกฤษ โดยเพียงแค่นำมงกุฎใหม่มาใช้ (ตามอย่างอังกฤษ)