# กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ
กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ   เป็นปฏิบัติการทางทหารและการรักษาสันติภาพที่จัดตั้งขึ้นโดยสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติเพื่อยุติวิกฤตการณ์สุเอซในปี พ.ศ. 2499 ผ่านการจัดตั้งหน่วยรักษาสันติภาพระหว่างประเทศที่ชายแดนระหว่างอียิปต์และอิสราเอล กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติได้รับการจัดกำลังจากการอนุมัติตามมติที่ 1001 (ES-I) เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 จากความพยายามของ ด๊าก ฮัมมาร์เฮิลด์ เลขาธิการสหประชาชาติ และข้อเสนอจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแคนาดา เลสเตอร์ บี. เพียร์สัน ซึ่งภายหลังได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพสำหรับเหตุการณ์นี้ สมัชชาใหญ่ได้อนุมัติแผนที่เสนอโดยเลขาธิการซึ่งพิจารณาถึงการจัดวางกำลังของกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติทั้งสองด้านของแนวสงบศึก อียิปต์ยอมรับการวางกำลังของสหประชาชาติ แต่อิสราเอลปฏิเสธResolution 1001 (ES-1), 5 November 1956 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510 อียิปต์ขอให้กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติออกจากอียิปต์ ขณะที่กองทหารเริ่มอพยพในวันรุ่งขึ้น อิสราเอลบุกอียิปต์ในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ทำให้เกิดสงครามหกวัน และทำให้สิบเอกชาวบราซิล 1 นายและเจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพชาวอินเดีย 14 นายเสียชีวิต ขณะที่กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติอีก 17 นายได้รับบาดเจ็บ สมาชิกคนสุดท้ายของกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติออกจากอียิปต์เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน

ต่อมาสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้จัดตั้งกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติครั้งที่สองขึ้นในปี พ.ศ. 2516 เพื่อตอบสนองต่อสงครามยมคิปปูร์

 ประวัติ 
thumb|ลูกเรือของ F/L Lynn Garrison พร้อมด้วยอากาศยานกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ ดีเอชซี-3 ออตเตอร์, ไซนาย, 2505
thumb|อากาศยานกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ ดีเอชซี-4 คาริบู ที่ เอล อาริช  2505
thumb|เจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพชาวสวีเดนอพยพออกจากตำแหน่งที่เนินเขา 88 ระหว่างสงครามหกวัน
คณะผู้แทนกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ คือกำลังทหารกลุ่มแรกของสหประชาชาติ:

กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ ก่อตั้งขึ้นภายใต้อำนาจของสมัชชาใหญ่ และอยู่ภายใต้มาตราอธิปไตยแห่งชาติ มาตรา 2 วรรค 7 ของกฎบัตรสหประชาชาติ ข้อตกลงระหว่างรัฐบาลอียิปต์และเลขาธิการ ข้อตกลงความสุจริต หรือบันทึกความทรงจำที่ดีGood Faith Aide-Memoire, 11 UN GAOR Annexes, Supp. 16 U.N. Doc. A/3375 (1956) ทำให้กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติในอียิปต์ได้รับความยินยอมจากรัฐบาลอียิปต์The Withdrawal of UNEF and a New Notion of Consent, page 5 

เนื่องจากมติของสหประชาชาติในการปฏิบัติงานไม่ผ่านภายใต้หมวดที่ 7 ของกฎบัตรสหประชาชาติ การวางกำลังตามแผนของกองกำลังทหารจึงต้องได้รับการอนุมัติจากอียิปต์และอิสราเอล นายกรัฐมนตรีของอิสราเอลปฏิเสธที่จะฟื้นฟูแนวสงบศึกในปี พ.ศ. 2492 และระบุว่าไม่ว่าในสถานการณ์ใดก็ตาม อิสราเอลจะไม่ตกลงที่จะประจำการกองกำลังของสหประชาชาติในดินแดนของตนหรือในพื้นที่ใด ๆ ที่อิสราเอลยึดครองEisenhower and Israel: U.S.-Israeli Relations, 1953–1960, Isaac Alteras, University Press of Florida, 1993, , p. 246A Restless Mind: Essays in Honor of Amos Perlmutter, Amos Perlmutter, Benjamin Frankel, Routledge, 1996, , Michael Brecher Essay, pp. 104–117 หลังจากการเจรจาพหุภาคีกับอียิปต์ สิบประเทศเสนอที่จะสนับสนุนกองกำลังในแนวสงบศึกฝั่งอียิปต์ ได้แก่ บราซิล, แคนาดา, โคลอมเบีย, เดนมาร์ก, ฟินแลนด์, อินเดีย, อินโดนีเซีย, นอร์เวย์, สวีเดน และยูโกสลาเวีย นอกจากนี้ ยังให้การสนับสนุนโดยสหรัฐ, อิตาลี และสวิตเซอร์แลนด์ กองกำลังชุดแรกมาถึงไคโรในวันที่ 15 พฤศจิกายน กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติมีกำลังเต็มอัตรา 6,000 นายภายในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กองกำลังถูกจัดกำลังอย่างเต็มอัตราที่ในพื้นที่ที่กำหนดรอบคลอง ในไซนายและฉนวนกาซา เมื่ออิสราเอลถอนกำลังสุดท้ายออกจากราฟาห์ในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2500 เลขาธิการสหประชาชาติพยายามประจำการกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติในแนวสงบศึกปี พ.ศ. 2492 ฝั่งอิสราเอล แต่อิสราเอลปฏิเสธNorman G. Finkelstein พาดพิงถึงบันทึกความทรงจำของ Brian Urquhart เรื่อง A Life in Peace and War  โดยที่ Urquhart บรรยายถึงผลพวงของวิกฤตการณ์สุเอซในปี พ.ศ. 2499 เล่าถึงการที่อิสราเอลปฏิเสธที่จะยอมให้ UNEF ประจำการอยู่ในแนวรบฝั่งอิสราเอล และตราหน้าการปฏิเสธของอิสราเอลว่าเป็น "จุดอ่อนร้ายแรงสำหรับกองกำลังรักษาสันติภาพ" (Finkelstein 2003, p. 277)

ภารกิจถูกกำหนดให้ทำให้สำเร็จในสี่ระยะ คือ:
 ในเดือนพฤศจิกายนและธันวาคม พ.ศ. 2499 กองกำลังได้อำนวยความสะดวกในการเปลี่ยนผ่านอย่างเป็นระเบียบในพื้นที่คลองสุเอซเมื่อกองทัพอังกฤษและฝรั่งเศสออกไป
 ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2499 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 กองกำลังอำนวยความสะดวกในการแยกกองกำลังอิสราเอลและอียิปต์ และการอพยพของอิสราเอลออกจากทุกพื้นที่ที่ถูกยึดในระหว่างสงคราม ยกเว้นฉนวนกาซาและชาร์มเอลชีค
 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 กองกำลังได้อำนวยความสะดวกในการถอนกำลังอิสราเอลออกจากฉนวนกาซาและชาร์มเอลชีค
 วางกำลังพลตามแนวชายแดนเพื่อวัตถุประสงค์ในการสังเกตการณ์ ระยะนี้สิ้นสุดในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510

เนื่องจากข้อจำกัดทางการเงินและความต้องการที่เปลี่ยนแปลงไป กองกำลังจึงถูกปรับลดลงตลอดหลายปีที่ผ่านมาเหลือ 3,378 คนภายในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2510

เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 รัฐบาลอียิปต์ออกคำสั่งให้กองกำลังสหประชาชาติทั้งหมดในขณะนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยกองกำลังทหารจากบราซิล แคนาดา และอินเดีย พร้อมด้วยกองกำลังขนาดเล็กของสวีเดน ออกจากไซนายcanada.ca: on 16 May 1967, as was his right, the Egyptian President ordered UNEF to leave his country เลขาธิการใหญ่ อู้ตั่น พยายามส่งกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติอีกครั้งไปยังพื้นที่ชายแดนฝั่งอิสราเอล เพื่อรักษาแนวกันชน แต่อิสราเอลปฏิเสธอู้ตั่นในบันทึกความทรงจำของเขาบรรยายถึงวิธีที่เขาได้พบกับเอกอัครราชทูตกิเดียน ราฟาเอล ผู้แทนถาวรอิสราเอลประจำสหประชาชาติ เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 และถามเขาว่า "ในกรณีที่สหสาธารณรัฐอาหรับร้องขอถอนตัวอย่างเป็นทางการจาก UNEF หากรัฐบาลอิสราเอล ยินยอมที่จะอนุญาตให้ UNEF ประจำการอยู่ในแนวรบฝั่งอิสราเอล..." เอกอัครราชทูตปฏิเสธ โดยประกาศว่าข้อเสนอดังกล่าว "ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง" ต่อรัฐบาลของเขา ตันต์กล่าวในภายหลังว่าหากอิสราเอลเพียงผู้เดียวตกลงที่จะอนุญาตให้ UNEF ประจำการอยู่บริเวณชายแดนของตน "แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ วิถีแห่งประวัติศาสตร์ก็อาจแตกต่างออกไปได้ ความพยายามทางการฑูตเพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติที่รออยู่อาจมีชัย สงคราม อาจจะถูกหลีกเลี่ยง" (Thant 1978, p. 223)

ในวันที่ 31 พฤษภาคม กองกำลังของแคนาดาได้ถูกอพยพทางอากาศจนหมด โดยกองกำลังของบราซิล อินเดีย และสวีเดนยังคงเตรียมการอพยพ เมื่ออิสราเอลบุกอียิปต์เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ซึ่งเป็นการเริ่มสงครามหกวัน ในตอนต่าง ๆ กองกำลังอิสราเอลโจมตีขบวนรถ ค่ายที่บุคลากรสหประชาชาติรวมตัวกันและกองบัญชาการกองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติในฉนวนกาซา ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพบราซิล 1 นายและเจ้าหน้าที่อินเดีย 14 นายเสียชีวิตโดยฝีมือของอิสราเอล และมีผู้บาดเจ็บอีก 17 นายในเหตุการณ์ทั้งสอง

เจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพแห่งสหประชาชาติคนสุดท้ายออกจากภูมิภาคเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน

 ผู้บัญชาการกองกำลัง 
thumb|แสตมป์กองกำลังฉุกเฉินแห่งสหประชาชาติ 
ประจำการอยู่ที่เมืองกาซา
 พ.ย. 2499 – ธ.ค. 2502 พลโท อีดสัน หลุยส์ มิลลาร์ด "ทอมมี่" เบิร์นส์ (แคนาดา)
 ธ.ค. 2502 – ม.ค. 2507 พลโท ป. เอส. กยานี (อินเดีย)
 ม.ค. 2507 – ส.ค. 2507 พลตรี คาร์ลอส เอฟ. ไปวา ชาเวส (บราซิล)
 ส.ค. 2507 – ม.ค. 2508 พันเอก ลาซาร์ มูซิกี (ยูโกสลาเวีย) (รักษาการ)
 ม.ค. 2508 – ม.ค. 2509 พลตรี ซิเซโน ซาร์เมนโต (บราซิล)
 ม.ค. 2509 – มิ.ย. 2510 พล.ต. อินดาร์ จิต ริกเย (อินเดีย)

 ประเทศที่มีส่วนร่วม 
ประเทศที่ส่งบุคลากรทหารเข้าร่วม ได้แก่ บราซิล, แคนาดา, โคลอมเบีย, เดนมาร์ก, ฟินแลนด์, อินเดีย, อินโดนีเซีย, นอร์เวย์, สวีเดน และยูโกสลาเวีย