wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวยูริ ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย คิโยโกะ อิวามิ ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของอิจิจินชะ ตั้งแต่เดือน มิถุนายน พ.ศ. 2564 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์

เรื่องย่อ
ยูนิและนานาเสะกำลังคบหากันอย่างลับ ๆ ในขณะที่ยูนิเข้าใจว่าแฟนสาวของเธอติดชมรมวอลเลย์บอล เธอก็ยังคงเหงาและใช้เวลาไปกับการรอนานาเสะหลังเลิกเรียน เพื่อฆ่าเวลา ยูนิจึงโพสต์เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา และเวลาทั้งหมดที่เธอมีเหลือในบัญชีโซเชียลมีเดียที่เป็นความลับของเธอ อย่างไรก็ตามเมื่อเพื่อนร่วมชั้นของเธอ ฟูโกะ ค้นพบเรื่องนี้ ยูนิก็พบว่าตัวเองถูกดึงดูดเข้าไปในความสัมพันธ์ลับ ๆ อีกครั้ง

การตีพิมพ์
เขียนและวาดภาพประกอบโดย คิโยโกะ อิวามิ เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา เริ่มตีพิมพ์ในญี่ปุ่นในนิตยสารคอมมิคยูริฮิเมะ ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2564 โดยได้มีการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 5 ณ วันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2567

มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2565

ในภาษาอังกฤษมังงะมีลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Seven Seas Entertainment วางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ

การตอบรับ
เพราะรักนี้ไม่ได้มีแค่สองเรา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะถัดไป ประจำปี 2024 ในประเภทมังงะฉบับพิมพ์ และได้รับรางวัล Global Special Prize ในกลุ่มผู้โหวตที่พูดภาษาอังกฤษ
# อิปเป คาเนโกะ
อิปเป คาเนโกะ (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 – 28 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่น เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1978 ถึง 1979

อาชีพ
คาเนโกเป็นสมาชิกพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) และเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายอิเกดะที่นำโดยฮายาโตะ อิเกดะ คาเนโกะดคยเป็นประธานสภาวิจัยระบบภาษีของพรรคแอลดีพี เขาหาเสียงชิงที่นั่งสภานิติบัญญัติแห่งชาติในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1960 ในฐานะสมาชิกฝ่ายอิเกดะ

เขาทำงานเป็นข้าราชการที่กระทรวงการคลังและมีประสบการณ์ด้านนโยบายภาษี เขาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าสำนักงานภาษีโอซากะจนถึง ค.ศ. 1978

เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในคณะรัฐมนตรีของมาซาโยชิ โอฮิระในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1978 แทนที่ทัตสึโอะ มูรายามะ คาเนโกะดำรงตำแหน่งจนถึงวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979 ในช่วงนี้เขาเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายที่นำโดยมาซาโยชิ โอฮิระในแอลดีพี จากนั้นคาเนโกะจึงดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (EPA) ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980

ชีวิตส่วนตัว
คาซูโยชิ คาเนโกะ บุตรคนโตของคาเนโกะ ก็เป็นนักการเมืองด้วย และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง รวมถึงรัฐมนตรีคมนาคม
# Marisa planogyra
Marisa planogyra เป็นชนิดของหอยทากน้ำจืดในวงศ์ Ampullariidae

 ที่อยู่อาศัย 
M. planogyra สามารถพบในบราซิล, โคลอมเบีย, อาร์เจนตินา, เวเนซุเอลา และตรินิแดดและโตเบโก
# ตำบลชอนสารเดช
ชอนสารเดช เป็นตำบลในอำเภอหนองม่วง จังหวัดลพบุรี เดิมมีพื้นที่กว่า 511 ตารางกิโลเมตร ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ทั้งอำเภอหนองม่วง และตำบลหนองแขม ของอำเภอโคกสำโรง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลชอนสารเดช มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองม่วง และตำบลยางโทน
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสระโบสถ์ และตำบลห้วยใหญ่ (อำเภอสระโบสถ์)
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสะแกราบ ตำบลเกาะแก้ว และตำบลหนองแขม (อำเภอโคกสำโรง)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนดึง และตำบลชอนม่วง (อำเภอบ้านหมี่) 

 ประวัติ 
ชอนสารเดช เดิมเป็นพื้นที่ทุ่งกว้างในเขตตำบลโคกสำโรง อำเภอโคกสำโรง ปี พ.ศ. 2468 ทางมณฑลอยุธยา ได้ประกาศแบ่งพื้นที่ตำบลโคกสำโรงออกเป็น 3 ตำบล คือ ตำบลโคกสำโรง ตำบลชอนสารเดช และตำบลห้วยโป่ง วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2468 ต่อมาปี พ.ศ. 2498 หมู่บ้านหนองม่วง ที่ตั้งอยู่ริมถนนพหลโยธินของเขตตำบลชอนสารเดช เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลชอนสารเดช วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2499

เมื่อพื้นที่ตำบลชอนสารเดชกว้างขวางยากต่อการดูแล ทางจังหวัดลพบุรีจึงแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดชออกเป็น 5 ตำบล โดย พ.ศ. 2511 แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลบ่อทอง วันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ก่อนที่ตำบลบ่อทองจะแยกพื้นที่เป็น ตำบลดงดินแดง วันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2521 ต่อมาปีพ.ศ. 2514 แยกพื้นที่ 4 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช รวมกับ 4 หมู่บ้านของตำบลมหาโพธิ ไปตั้งเป็น ตำบลชอนสมบูรณ์ วันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2514 ปี พ.ศ. 2516 ได้แยกอีก 5 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลหนองม่วง วันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2518 แยกพื้นที่ 6 หมู่บ้านของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลยางโทน วันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2518

จังหวัดลพบุรีได้ยื่นเปลี่ยนชื่อสุขาภิบาลชอนสารเดช เป็น สุขาภิบาลหนองม่วง วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2523 เนื่องจากพื้นที่สุขาภิบาลเข้าไปอยู่ในเขตตำบลหนองม่วงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2527 ทางจังหวัดลพบุรีแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดชเป็นครั้งที่ 6 โดยแยกหมู่ 1, 6–9, 11–13, 16–18 ของตำบลชอนสารเดช ไปตั้งเป็น ตำบลหนองแขม วันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2527 ต่อมาทางราชการประกาศแยกพื้นที่ตำบลชอนสารเดช ของอำเภอโคกสำโรง ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ อำเภอหนองม่วง วันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จนถึงปัจจุบัน

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลชอนสารเดชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่

 หมู่ที่ 1 บ้านสระพม่า
 หมู่ที่ 2 บ้านชอนเหล็กไฟ
 หมู่ที่ 3 บ้านชอนใหญ่
 หมู่ที่ 4 บ้านชอนนอก
 หมู่ที่ 5 บ้านหนองปล้อง
 หมู่ที่ 6 บ้านพรสวรรค์
 หมู่ที่ 7 บ้านหนองกำพร้า
 หมู่ที่ 8 บ้านชอนขุด
 หมู่ที่ 9 บ้านหนองแดง
 หมู่ที่ 10 บ้านชอนใต้น้ำทรัพย์
 หมู่ที่ 11 บ้านหนองทอง

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลชอนสารเดชเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลชอนสารเดช ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลชอนสารเดชมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 59.35 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,011 คน และ 1,335 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลชอนสารเดช กิ่งอำเภอหนองม่วง อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลชอนสารเดชอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลชอนสารเดช วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539
# มากัมปาปันติงกี
มากัมปาปันติงกี  เป็นกลุ่มสุสานเชิงประวัติศาสตร์ที่บารุซ อำเภอตาปานูลีกลาง ประเทศอินโดนีเซีย โดยมีสุสานเก่า 7 แห่งที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 หรือ 8 ที่อยู่บนยอดเนินเขา

 ประวัติ 
หนึ่งในผู้ที่ได้รับการฝังศพแรก ๆ คือมะฮ์มูด อิบน์ อับดุรเราะห์มาน (เสียชีวิต ค.ศ. 664) หลานชายของมุอาษ อิบน์ ญะบัลที่ทำหน้าที่เป็นครูสอนศาสนาจากเยเมนและเผยแผ่อิสลามที่บารุซ เขายังเป็นที่รู้จักในนาม ชัยค์ มะฮ์มุด  สุสานของเขามีความยาวอย่างน้อย 8 เมตร 

ใน ค.ศ. 1990 รัฐบาบบารุซได้ประกาศให้กลุ่มสุสานมะกัมปาปันติงกีเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนาอย่างเป็นทางการ ทั้งคนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวยังคงแวะมาเยี่ยมเยียนมาจนถึงปัจจุบัน
# คาเกอาอุ สึกิชิ
คาเกอาอุ สึกิชิ  เป็นมังงะชุดที่เขียนและวาดภาพโดยเซ ฟูกูอิ โดยจัดทำเป็นซีรีส์ในนิตยสารมังงะโชเน็ง Weekly Shōnen Sunday ของโชงากูกังในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 2022 โดยแต่ละตอนบรรจุลงในหนังสือทังโกบง 6 เล่ม

การตีพิมพ์
มังงะคาเกอาอุ สึกิชิเขียนและวาดภาพโดยเซ ฟูกูอิ โดยทำเป็นซีรีส์ในนิตยสารมังงะโชเน็ง Weekly Shōnen Sunday ของโชงากูกังตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 ถึงวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ทางโชงากูกังรวบรวมตอนต่าง ๆ ในหนังสือทังโกบง 6 เล่มวางจำหน่ายในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2021 ถึง 18 สิงหาคม ค.ศ. 2022

ฉบับ

คำตอบรับ
มังงะชุดนี้ติดอันดับที่ 5 ในหนังสือการ์ตูนแนะนำของ Publisher Comics ประจำปี 2022
# ห้าจำพวกดำ
"ห้าจำพวกดำ"  เป็นการจัดแบ่งอัตลักษณ์ทางการเมืองและสถานะทางสังคมในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยเหมา เจ๋อตง (1949–1976) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม (1966–1976) ห้าจำพวกนี้ประกอบด้วยเจ้าของที่ดิน, เกษตรกรที่ร่ำรวย, พวกต่อต้านการปฏิวัติ, ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี และ พวกฝ่ายขวา บุคคลใดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นหนึ่งในห้าจำพวกนี้จะถูกตัดสินโดยสังคมและถือเป็นปรปักษ์ต่อการปฏิวัติวัฒนธรรม ต้องตกเป็นเหยื่อของการลงโทษอย่างต่อเนื่อง และบางครั้งอาจถูกจับรวมตัวไปสังหารหมู่ สมาชิกส่วนใหญ่ของห้าจำพวกดำได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) อีกครั้งในโครงการ ปัวล่วนฝ่างเจิ้ง ในสมัยของเติ้ง เสี่ยวผิง

นับตั้งแต่ "เดือนสิงหาสีแดง" ในปี 1966 ในปักกิ่ง สมาชิกของห้าจำพวกดำถูกแยกออกมาจากสังคม และถูกประณามในที่สาธารณะ, ทำให้อับอาย, ปรับทัศนคติในค่ายแรงงาน, ทุบตี และถูกสังหาร หลายคนถูกฆาตกรรมโดยยุวชนแดง 

การเลือกปฏิบัติต่อคนห้าจำพวกดำนี้กระทำไปอย่างเป็นระบบ เนื่องจากการถูกจัดจำพวกดำส่งผลต่อโอกาสในอาชีพการงานไปจนถึงการแต่งงาน และอาจส่งต่อไปถึงลูกหลานได้ เมื่อเวลาผ่านไป คนจำพวกดำกลายมาเป็นกลุ่มชนชั้นล่างสุดที่ตกเป็นเหยื่อและได้รับการปฏิบัติราวกับว่ากลุ่มยังประกอบด้วยคนที่มีอำนาจมีอิทธิพลอยู่Margolin, Jean-Louis. "Mao’s China: The Worst Non-Genocidal Regime?." In The historiography of genocide, pp. 438-467. Palgrave Macmillan, London, 2008, p.448

 นิยาม 
"ห้าจำพวกดำ" ประกอบด้วย:

 เจ้าของที่ดิน หรือ ตี้จู่ 
 เกษตรกรที่ร่ำรวย หรือ ฟู่หนง 
 พวกต่อต้านการปฏิวัติ หรือ ฝ่างเก๋อมิ่ง 
 ผู้นำอิทธิพลที่ไม่ดี หรือ ฮ่วยเฟิ่นสื่อ 
 พวกฝ่ายขวา หรือ โย่วป้าย 

โดย "พวกฝ่ายขวา" ถูกนำมารวมใน "จำพวกดำ" นับตั้งแต่ขบวนการต่อต้านฝ่ายขวาในปี 1957 ส่วนในสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มีการเพิ่มจำนวนเป็นเก้าจำพวกดำ โดยสี่จำพวกที่เพิ่มเข้ามาคือ คนทรยศ, สายลับ, พวกฝักใฝ่ทุนนิยม และ ปัญญาชน เก้าจำพวกนี้เรียกรวมกันใหม่ในชื่อ "ค่านิยมเก่าทั้งเก้าที่เน่าเฟะ" 

ในมุมกลับกัน เหมายังจัดคนห้าจำพวก เช่น สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน, เกษตรกรยากไร้ และแรงงานระดับล่าง ให้เป็นห้าจำพวกแดง

การยอมรับกลับสู่สังคม

สมาชิกห้าจำพวกดำส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม (political rehabilitation) ในโครงการปัวล่วนฝ่างเจิ้ง หลังสิ้นสุดการปฏิวัติทางวัฒนธรรม "พวกฝ่ายขวา" ส่วนใหญ่ได้รับการยอมรับกลับคืน ยกเว้นเพียง 100 คน ซึ่งรวมทั้ง จาง ปัวจุน, ลัว ลงจี, ชู อันพิง เป็นต้น ในสถิติทางการของรัฐเมื่อปี 1984 ระบุว่าเจ้าของที่ดินและเกษตรกรร่ำรวยรวมกว่า 4.4 ล้านคนได้รับการยอมรับกลับสู่สังคม และมากกว่า 20 ล้านคนที่ถูกตราหน้าเป็นสมาชิกของสี่จำพวกดำหรือครอบครัวได้รับการฟื้นคืนสถานะทางสังคม
# จักรพรรดินีจาง
จักรพรรดินีจาง อาจหมายถึง:
จาง เยียน จักรพรรดินีของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (192–188 ปีก่อนคริสตกาล)
เตียวซี จักรพรรดินีแห่งจ๊กก๊ก (ค.ศ. 223–237)
จักรพรรดินีจาง (เล่าเสี้ยน) จักรพรรดินีแห่งรัฐจ๊กก๊ก (ค.ศ. 238–263)
เตียวฮองเฮา จักรพรรดินีแห่งรัฐวุยก๊ก (ค.ศ. 252–254)
จาง ฮุยกวาง จักรพรรดินีแห่งรัฐฮั่น-จ้าว (ค.ศ. 313)
จักรพรรดินีจาง (จ้าวยุคหลัง) จักรพรรดินีแห่งรัฐจ้าวยุคหลัง (ค.ศ. 349)
จักรพรรดินีจาง (ฉินยุคหลัง) จักรพรรดินีแห่งรัฐฉินยุคหลัง (ค.ศ. 402)
จักรพรรดินีจาง (ราชวงศ์เหลียง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เหลียง (ค.ศ. 551)
จาง เย่าเอ๋อร์ จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เฉิน (ค.ศ. 557–559)
จักรพรรดินีจาง (ราชวงศ์ถัง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 758–762)
จักรพรรดินีจาง (เหลียงยุคหลัง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เหลียงยุคหลัง (ค.ศ. 912–913)
 จักรพรรดินีจาง (หวาง เหยียนเจิ้ง) จักรพรรดินีแห่งรัฐอิน/หมิ่น (ค.ศ. 943–945)
จักรพรรดินีจาง (หงซี) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1379–1442)
จักรพรรดินีจาง (หงจื้อ) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1471–1541)
จักรพรรดินีจาง (เจียจิ้ง) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1537)
จักรพรรดินีจาง (เทียนฉี่) จักรพรรดินีแห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1606–1644)

จาง
# สี่สิ่งเก่า
สี่สิ่งเก่า หรือ สี่เก่า  เป็นคำเรียกการจัดประเภทโดยยุวชนแดงระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรมในสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อเรียกองค์ประกอบของวัฒนธรรมจีนก่อนการปฏิวัติคอมมิวนิสต์จีนที่จะต้องทำลายทิ้ง สี่สิ่งเก่าได้แก่ 'ความคิดเก่า', 'วัฒนธรรมเก่า', 'ธรรมเนียมเก่า' และ 'นิสัยเก่า' (, ,  และ  ตามลำดับ) ระหว่างการสังหารหมู่สิงหาแดงในปี 1966 ไม่นานหลังจุดเริ่มต้นการปฏิวัติวัฒนธรรม ขบวนการทำลายสี่เก่าของยุวชนแดงได้เริ่มต้นขึ้นในปักกิ่ง แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมจีนเป็นเหตุให้เศรษฐกิจจีนถดถอยและจะต้องถูกปฏิรูปนั้นอาจมีที่มาบางส่วนตั้งแต่ขบวนการสี่พฤษภาคม (1919) และยังได้รับการสนับสนุนโดยเจ้าอาณานิคมในสมัยสงครามกับญี่ปุ่นครั้งที่สอง

สถานที่และสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ที่ถูกจัดว่าเป็นสิ่งเก่าถูกบุกรุกและทำลาย เช่น สุสานขงจื๊อ ถูกโจมตีในเดือนพฤสจิกายน 1966 โดยยุวชนแดงจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ปักกิ่งAsiaweek, Volume 10 ศพของผู้สืบทอดขงจื๊อลำดับที่ 76 ถูกขุดออกมาจากหลุมศพ เปลื้องผ้า และแขวนคอจากต้นไม้ด้านหน้าศาลเจ้าของสุสาน ศพของจักรพรรดิว่านลี่ถูกขุดจากสุสานจักรพรรดิหมิงและถูกนำมาประจานด้านหน้าสุสาน ก่อนเผาทำลายโดยยุวชนแดง

รัฐบาลจีนไม่ได่สนับสนุนการทำลายวัตถุและสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งเก่าอย่างเป็นทางการ รัฐบาลยังให้การปกป้องแหล่งโบราณคดีที่ค้นพบระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ซึ่งรวมถึง มาหวังตุย, พระใหญ่เล่อชาน และ กองทัพทหารดินเผา ไม่ให้โดนทำลายล้าง เมื่อครั้นทราบข่าวว่ายุวชนแดงกำลังเตรียมการบุกพระราชวังต้องห้าม โจว เอินไหล ออกคำสั่งให้ปิดประตูทางเข้าพระราชวังต้องห้ามทั้งหมด รวมถึงสั่งการให้กองทัพปลดแอกประชาชนประจำการเตรียมรัยมือกับยุวชนแดง ในภายหลัง โจว เอินไหล ยังป้องกันไม่ให้ปักกิ่งเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "นครบูรพาสีแดง" และป้องกันไม่ให้สิงโตจีนหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมินถูกแทนที่ด้วยรูปปั้นเหมาได้สำเร็จ ในระยะหลัง ๆ ของการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สิ่งปลูกสร้างที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมจีน, วรรณกรรมจีน, จิตรกรรมจีน และวัดจีน ล้วนถูกทำลายไปด้วย

พรรคคอมมิวนิสต์ไม่เคยตีพิมพ์สถิติทางการว่าด้วยมูลค่าความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ไม่เกินปี 1978 เรื่องราวการเสียชีวิตและการทำลายล้างจากการปฏิวัติทางวัฒนธรรมรั่วไหลจากจีนและเป็นที่รับรู้ไปทั่วโลกRoberts, Richard H.  [1995] (1995).  Religion and the Transformations of Capitalism.  Routledge publishing.  

แม้ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรมจนถึงหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม ได้มีความพยายามมากมายที่จะอนุรักษ์โบราณวัตถุต่าง ๆ จากการถูกทำลาย เช่น เจ้าหน้าที่รัฐในเซี่ยงไฮ้ซึ่งทำการตรวจค้นบ้านของยุวชนแดง ย้ายโบราณวัตถุไปเก็บยังที่ปลอดภัย และบันทึกวัตถุที่ขนย้ายไม่ได้ไว้อย่างละเอียดเผื่อการบูรณะทดแทนในภายหลัง หลังการปฏิวัติทางวัฒนธรรม ได้มีความพยายามในการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรมผ่านโครงการต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงที่รัฐสนับสนุน
# ลัทธิบูชามะม่วง
ลัทธิบูชามะม่วง  เป็นการนับถือบูชามะม่วงในสาธารณรัฐประชาชนจีนสมัยการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1968 เหมา เจ๋อตง ได้มอบมะม่วงสินธรีกล่องหนึ่งแก่คณะทำงานโฆษณาชวนเชื่อลัทธิเหมา เจ๋อตง แรงงานและไพร่ ประจำมหาวิทยาลัยชิงหัว มะม่วงกล่องนี้เหมาได้รับมาจากรัฐมนตรีการต่างประเทศของปากีสถาน มีอัน อาร์ชัด ฮุสซัยน์ ขณะเขาเดินทางเยือนจีน กระนั้นมีอีกกระแสหนึ่งที่อ้างว่ามะม่วงนี้มาจากประเทศพม่า การมอบมะม่วงนี้ให้กับคนงานแทนที่จะเก็บไว้กินเองถูกมองว่าเป็นการเสียสละตนเองเพื่อประโยชน์ของแรงงาน มะม่วงจึงถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเอื้ออาทรของเหมา เหตุการณ์นี้ประจวบเหมาะพอดีกับระยะเปลี่ยนผ่านของผู้นำการปฏิวัติวัฒนธรรมในจีนจากปัญญาชนไปเป็นชนชั้นแรงงาน

หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว มะม่วงได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แทนความรักของเหมา และแทนที่จะนำมารับประทาน มะม่วงจะถูกนำไปแช่ในฟอร์มาลดีไฮด์หรือเคลือบด้วยขี้ผึ้งเพื่อรักษาสภาพสำหรับใช้เคารพบูชา ผู้คนในแถบนั้นของจีนในเวลานั้นมีน้อยคนมากที่รู้จักมะม่วง หลายคนประทับใจในผลไม้นี้ บ้างเปรียบเปรยกับลูกท้อแห่งความเป็นอมตะในปรัมปราวิทยาจีน

การบูชามะม่วง
มะม่วงที่เหมามอบให้ได้ถูกนำไปเก็บรักษาโดยใช้สารเคมีและนำไปจัดแสดงตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในจีน มะม่วงจำลองทำจากขี้ผึ้งยังได้รับการเคารพบูชาจากแรงงานทั่วประเทศ และผู้ที่ปฏิเสธการเคารพบูชามะม่วงยังถูกจัดว่าเป็นพวกต่อต้านการปฏิวัติ ทันตแพทย์ชาวฟูหลิน ฮัน กวางตี (Han Guangdi) เคยพูดว่ามะม่วงดูไม่ได้พิเศษอะไร และดูเหมือนมันหวานเท่านั้น เขาถูกขึ้นศาลไต่สวนว่ามีความผิดฐานหมิ่นประมาท, ถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง ถูกพาตัวแห่ประจานในเมือง ก่อนจะถูกประหารชีวิตด้วยปืน

มะม่วงจำลองทำจากขี้ผึ้งหรือพลาสติกอยู่ในความต้องการของตลาดอย่างมาก สินค้าต่าง ๆ ทำเป็นรูปและลายมะม่วง ตั้งแต่ผ้าปูที่นอน จานชาม ถ้วย กล่องดินสอ สบู่กลิ่นมะม่วง บุหรี่รสมะม่วง ถูกผลิตวางจำหน่าย หลายครั้งควบคู่มากับภาพของเหมา

ความเสื่อมถอยของลัทธิ
หลังผ่านไปมากกว่าหนึ่งปี ลัทธินี้ได้เสื่อมลงอย่างมาก และบางคนถึงกับนำมะม่วงจำลองที่ทำจากขี้ผึ้งมาใช้เป็นเทียนเวลาไฟดับ

ใน ค.ศ. 1974 อีเมลดา มาร์กอส สตรีหมายเลขหนึ่งของฟิลิปปินส์ เดินทางเยือนจีนพร้อมมอบมะม่วงให้แก่เหมาหนึ่งกล่อง ภรรยาของเหมา เจียง ชิง พยายามจะจุดไฟลัทธิบูชามะม่วงนี้กลับมาอีกครั้งโดยการมอบให้กับแรงงานเช่นเคย และต่อมายังกำกับภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อในชื่อ บทเพลงมะม่วง ด้วยตนเอง กระนั้น เหมาเสียชีวิตก่อนภาพยนตร์จะเสร็จ และไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์หล้งภาพยนตร์ดังกล่าวออกฉาย เธอถูกจับกุมและภาพยนตร์ของเธอถูกถอนออกจากการฉาย ถือเป็นการสิ้นสุดลัทธิบูชามะม่วง

ปัจจุบัน มะม่วงเป็นผลไม้ที่หาซื้อได้ทั่วไปในประเทศจีน
# ม้วนหนังสือพระวิหาร
ม้วนหนังสือพระวิหาร  เป็นม้วนหนังสือที่ยาวที่สุดในกลุ่มม้วนหนังสือเดดซี ในบรรดาสิ่งที่ค้นพบที่คุมราน ม้วนหนังสือนี้ได้รับกำหนดด้วยตัวระบุว่า 11QTemple Scrolla (11Q19 [11QTa]) ในม้วนหนังสือบรรยายถึงพระวิหารในศาสนายูดาห์ พร้อมด้วยข้อกำหนดโดยละเอียดเกี่ยวกับการถวายเครื่องบูชาและวัตรปฏิบัติในพระวิหาร เอกสารเขียนในรูปการเปิดเผยจากพระเจ้าถึงโมเสส จึงมีสื่อความหมายว่านี่เป็นพระวิหารที่เหมาะสมมากกว่าที่เผยแก่โมเสส และคำสั่งของโมเสสถูกลืมเลือนหรือถูกละเลยไปเมื่อซาโลมอนทรงสร้างพระวิหารแรกในเยรูซาเล็ม กล่าวอีกนัยหนึ่งคือตามความคิดของผู้เขียนม้วนหนังสือแล้ว "จริง ๆ ซาโลมอนควรสร้างพระวิหารแรกตามที่บรรบายในม้วนหนังสือพระวิหารนี้"Johann Maier, The Temple Scroll (Sheffield: JSOT Press [Supplement 34] 1985), p. 59.
# สิงหาแดง
สิงหาแดง  เป็นคำเรียกระยะเวลาที่เกิดความรุนแรงทางการเมืองและการสังหารหมู่ในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ที่เริ่มต้นในเดือนสิงหาคม 1966 ระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม สถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ในปี 1980 ระบุว่าระหว่างสิงหาแดง ยุวชนแดงในปักกิ่งสังหารผู้คนรวม 1,772 คน, บุกรุกทำลายบ้านเรือน 33,695 หลังคาเรือน และเป็นผลให้ครอบครัว 85,196 ครัวเรือนไร้ที่อยู่อาศัย อย่างไรก็ตาม ในสถิติทางการของรัฐที่ตีพิมพ์ใหม่ในปี 1985 ระบุยอดเสียชีวิตในปักกิ่งระหว่างสิงหาแดงอยู่ที่ 10,275 คน 

เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1966 เหมา เจ๋อตง เข้าพบกับ ซ่ง ปินปิน ผู้นำยุวชนแดง ต่อหน้าจัตุรัสเทียนอันเหมิน เหตุการณ์นี้นำไปสู่ระลอกความรุนแรงและการสังหารหมู่ในปักกิ่งโดยยุวชนแดง ซึ่งก่อนหน้านี้ได้เริ่มขบวนการทำลายล้าง "สี่สิ่งเก่า" การสังหารหมู่โดยยุวชนแดงยังลุกลามออกไปตามเขตชนบทรอบปักกิ่ง ซึ่งรวมถึงการสังหารหมู่ต้าซิง ที่ซึ่ง 325 คนถูกสังหารระหว่างวันที่ 27 สิงหาคม ถึง 1 กันยายน ในอำเภอต้าซิงของกรุงปักกิ่ง นอกจากนี้ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่ทำการฆ่าตัวตายหรือพยายามฆ่าตัวตายหลังถูกจับ เช่น นักเขียน เลา เชอ, โจว ซัวเริน และ เชิน เมงเจีย ระหว่างสิงหาแดง เหมา เจ๋อตง ได้สั่งการโดยตรงไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐคนใดขัดขวางการกระทำของยุวชนแดง กระทรวงความมั่นคงสาธารณะยังสั่งให้ตำรวจปกป้องยุวชนแดง ไม่ให้จับกุม กระนั้น เหตุการณ์นี้เริ่มบานปลายเกินควบคุมในเดือนสิงหาคม 1966 ทำให้คณะกรามการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) และรัฐบาลต้องทำการแทรกแซงจนค่อย ๆ ลดการสังหารหมู่โดยยุวชนแดงลง จนสิ้นสุดในเดือนกันยายน

สิงหาแดงถือเป็นจุดเริ่มต้นของความสะพรึงสีแดง (Red Terror) ในจีน รวมถึงเคยถูกนำไปเปรียบเปรยกับคืนกระจกแตกของนาซีเยอรมนี และการสังหารหมู่หนานจิงของกองทัพญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง
# ลาเมค (บิดาของโนอาห์)
ลาเมค (;"Lamech." Dictionary.com.  Lemeḵ, in pausa  Lāmeḵ;  Lámekh) เป็นปฐมบรรพบุรุษในเชื้อสายของอาดัมในหนังสือปฐมกาล ลาเมคเป็นส่วนหนึ่งของลำดับพงศ์ของพระเยซูในลูกา 3:36.

ลาเมค (อาหรับ: لامك, ถอดเป็นอักษรโรมัน: Lāmik) ยังถูกกล่าวถึงในศาสนาอิสลามในหลากหลายรวมเรื่องเล่าของผู้เผยพระวจนะก่อนหน้ามุฮัมมัด ซึ่งกล่าวถึงลาเมคในลักษณะเดียวกัน

 เรื่องเล่าในคัมภีร์ไบเบิล 

 ลำดับพงศ์ในคัมภีร์ไบเบิล 
ลาเมคเป็นผู้สืบเชื้อสายรุ่นที่ 8 ของอาดัม  เป็นบุตรชายของเมธูเสลาห์และเป็นบิดาของโนอาห์  ในลำดับพงศ์ของเสทในปฐมกาล 5 ในปฐมกาล 5:12-25 ลาเมคเป็นบุตรชายของเมธูเสลาห์ ผู้เป็นหลานชายยาเรด ผู้เป็นหลานชายของเคนัน เคนันสืบเชื้อสายจากอาดัม

ปฐมกาล 5:28–31 บันทึกว่าลาเมคมีอายุ 182 ปี (ตามต้นฉบับมาโซเรติก; 188 ปีตามฉบับเซปทัวจินต์) เมื่อโนอาห์ถือกำเนิด และมีชีวิตอีก 595 ปี มีอายุขณะเสียชีวิตคือ 777 ปี ห้าปีก่อนที่จะเกิดน้ำท่วมในลำดับเหตุการณ์เมโซเรติก จากตัวเลขดังกล่าวในบันทึกลำดับพงศ์นี้ อาดัมน่าจะยังมีชีวิตอยู่ในช่วงประมาณ 56 ปีแรกในชีวิตของลาเมค
# วัดชิตอง
วัดชิตอง (ยะไข่และ, เสียงอ่านภาษายะไข่:) หรือตามการออกเสียงภาษาพม่ามาตรฐาน (Okell: Hyiʔthaùñ hpăyà) เป็นวัดพุทธที่มีชื่อเสียงของเมืองมเยาะอู้ รัฐยะไข่ ประเทศพม่า ชื่อนี้มีความหมายว่า "วัดพระพุทธรูป 80,000 องค์" และยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "วัดแห่งชัยชนะ"

 ประวัติศาสตร์ 
วัดนี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1535–1536 โดยพระเจ้ามี่นบีน เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงการพิชิตเบงกอลของพระองค์Gutman 2001: 96 วัดนี้ตั้งอยู่บนด้านตะวันตกของเนินเขาโปกอง ทางเหนือของพระราชวัง และอยู่ติดกับวัดอันดอเตน วัดนี้มีลักษณะเฉพาะของวัดพุทธหลายแห่งที่พบในพม่าได้แก่ เจดีย์ทรงระฆังตรงกลาง ล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กทั้งสี่มุม และล้อมรอบด้วยเจดีย์ขนาดเล็กกว่าอีกหลายองค์ ทางตะวันออกของวัดมีบันไดและอาคารที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อราว 75 ปีที่แล้ว

มีห้องโถงกลางอยู่ใจกลางวัดซึ่งเข้าถึงได้ง่าย มีพระพุทธรูปหลายร้อยองค์เรียงรายอยู่ในห้องโถงหลัก บางองค์อยู่ในตำแหน่งเดิม บางองค์ย้ายมาจากแหล่งขุดค้นใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม ลักษณะเด่นที่สุดของวัดชิตองไม่ใช่ห้องโถงกลาง แต่เป็นทางเดินที่มีลักษณะเป็นเขาวงกตสามชั้นที่ล้อมรอบห้องโถงหลัก ทางเดินทั้งสามนี้มีรูปสลักนูนต่ำมากมายของพระพุทธเจ้า, พระโพธิสัตว์, เทวดา, เทพารักษ์, ชาดก 550 ชาติ, วัฒนธรรมยะไข่ และสัตว์ต่าง ๆ ทั้งมีจริงและในตำนาน

วัดชิตอง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักของมเยาะอู้ ติดกับวัดที่มีชื่อเสียงอีกแห่งคือ วัดทูกั่นเตน

 ความเสียหายจากสภาพอากาศ 
เนื่องจากมเยาะอู้ตั้งอยู่ในเขตร้อนชื้น วัดหลายแห่งจึงได้รับความเสียหายจากฝนที่ตกหนักในฤดูมรสุม ในปี ค.ศ. 2003 ได้มีการค้นพบว่าเจดีย์กลางเริ่มรั่วซึม ทำให้ประติมากรรมที่ซับซ้อนบางส่วนในสองห้องลบล้างหายไป เพื่อป้องกันปัญหานี้ กรมโบราณคดีในพื้นที่จึงเทคอนกรีตทับเจดีย์อย่างเร่งด่วน วิธีนี้ช่วยป้องกันไม่ให้ประติมากรรมภายในถูกทำลาย แต่ยังทำลายรูปลักษณ์ภายนอกของวัด ซึ่งเป็นเจดีย์สำคัญของยะไข่ทางตอนเหนือ

ชาวยะไข่วิพากษ์วิจารณ์ความเสียหายของวัดอันล้ำค่านี้ แต่เนื่องจากเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องงานแกะสลักอันล้ำค่าภายในได้ การกระทำดังกล่าวจึงไม่ได้รับการประณามอย่างกว้างขวางเท่าที่คาดไว้
# ลาเมค (เชื้อสายของคาอิน)
ลาเมค (;  Lémeḵ, in pausa  Lā́meḵ) เป็นบุคคลที่ปรากฏในหนังสือปฐมกาลของพันธสัญญาเดิม เป็นเชื้อสายรุ่นที่ 7 นับจากอาดัม และเป็นบิดาของยาบาลผู้เพาะพันธุ์ปศุสัตว์คนแรก, ทูบัลคาอินช่างโลหะคนแรก, ยูบาลนักดนตรีคนแรก และนาอามาห์ ลาเมคคนนี้ปรากฏในลำดับพงศ์ของแหล่ง Yahwist (สายของคาอิน) ในแหล่ง Priestly source ยังมีลาเมคอีกคนผู้เป็นบิดาของโนอาห์

 บุคลิกลักษณะ 
โดยทั่วไปลาเมคถูกมองในภาพลักษณ์ไม่ดีนักในความที่กล่าวถึงลาเมค โดยเน้นว่าลาเมคมีภรรยาหลายคนและฆ่าคนอย่างโหดร้าย

 การมีภรรยาหลายคน 
ลาเมคเป็นตัวอย่างแรกของการมีภรรยาหลายคนใสเรื่องเล่าของกลุ่มศาสนาอับราฮัม ความในปฐมกาล 4:19 มีความว่า:

ส่วนลาเมคได้ภรรยาสองคน คนหนึ่งชื่ออาดาห์ คนหนึ่งชื่อศิลลาห์

มีบันทึกว่าลาเมครับภรรยาสองคนในเวลาเดียวกัน

 การฆ่าคน 
นอกจากนี้ ยังมีความในปฐมกาล 4:23-24 ว่า:

ลาเมคพูดกับภรรยาทั้งสองของเขาว่า
อาดาห์และศิลลาห์จงฟังเสียงของเรา ภรรยาทั้งสองของลาเมคเอ๋ย จงสดับฟังถ้อยคำของข้า
เพราะข้าฆ่าชายคนหนึ่ง ที่ทำให้ข้าบาดเจ็บ เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่ทำร้ายข้า
ถ้าหากทำร้ายคาอิน ต้องรับโทษคืนเจ็ดเท่าแล้ว เมื่อทำร้ายลาเมคก็ต้องรับโทษเจ็ดสิบเจ็ดเท่า

ในที่นี้ลาเมคยอมรับว่าตนสังหารชายหนุ่มคนหนึ่งเพื่อแก้แค้นที่ชายหนุ่มคนนั้นทำร้ายตน ลาเมคยังอวดต่อไปว่าความโกรธแค้นของคนเลวร้ายความความโกรธแค้นของคาอินถึง 11 เท่า

 พงศาวลี
# เฏาะลัฟ
เฏาะลัฟ  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย บริเวณใกล้เคียงได้แก่มูซาอัลฮูละฮ์ทางเหนือ ฮิรบ์นัฟซะฮ์ทางตะวันออกเฉียงเหนือ กีซีนทางตะวันออก บุรจญ์กออีทางใต้ ตัลดูทางตะวันตกเฉียงเหนือ และกัฟร์ลาฮากับตัลษะฮับทางตะวันตก สำนักงานสถิติกลางซีเรียรายงานว่าเฏาะลัฟมีประชากร 4,934 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004General Census of Population and Housing 2004 . Syria Central Bureau of Statistics (CBS). Hama Governorate.  พลเมืองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากชาวเติร์กเมนที่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนีSmith, in Robinson and Smith, 1841, vol 3, 2nd appendix, p. 179Hartmann, 2012, p. 54.
# กีซีน
กีซีน  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการฮอมส์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางเหนือของฮอมส์ สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ากีซีนมีประชากร 2,189 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004General Census of Population and Housing 2004 . Syria Central Bureau of Statistics (CBS). Homs Governorate.  พลเมืองส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี
# มูซาอัลฮูละฮ์
มูซาอัลฮูละฮ์  เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้จากฮะมาฮ์ 30 กิโลเมตร สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่ามูซาอัลฮูละฮ์มีประชากร 1,781 คนในสำมะโน ค.ศ. 2004.
# สัลโมน
thumb|ภาพจิตกรรมของสัลโมนโดย Girolamo Tessari ในปี ค.ศ. 1526 ใน Padova, Church of S Francisco
สัลโมน (Śalmōn) หรือ Salmah (שַׂלְמָה Śalmā,) เป็นบุคคลที่ถูกกล่าวถึงในลำดับพงศ์ทั้งในคัมภีร์ฮีบรู (พันธสัญญาเดิม) และในพันธสัญญาใหม่

สัลโมนเป็นบุตรชายของนาโชน สัลโมนสมรสกับ "ราหับ" ในมัทธิว 1:5 (อาจะเป็นราหับแห่งเยรีโค) และโบอาสเป็นบุตรชายของทั้งสอง ดังนั้น ตามลำดับวงศ์ในคัมภีร์ไบเบิล สัลโมนจึงเป็นเทียดฝั่งบิดาของดาวิด สัลโมนถูกกล่าวถึงใน 1 พงศาวดาร (1 พงศาวดาร 2:10-11), หนังสือนางรูธ , มัทธิว 1:4-5 และ ลูกา 3:32 นาโชนเป็นหนึ่งในผู้นำวงศ์วานอิสราเอลที่อยู่กับโมเสสBengel's Gnomon on Matthew 1, accessed 20 November 2016 ในช่วงการอพยพจากอียิปต์ โดยเป็นผู้รับผิดชอบในการ "ทำสำมะโนครัวชุมนุมชนคนอิสราเอลทั้งหมด" และ ดังนั้นสัลโมนน่าจะเป็นคนร่วมสมัยกับโยชูวาและเป็นส่วนหนึ่งของรุ่นคนอิสราเอลที่เข้าสู่แผ่นดินแห่งพระสัญญา

การสมรสระหว่างราหับกับสัลโมนไม่ได้กล่าวถึงในบันทึกที่ราหับซ่อนตัวผู้สอดแนมของโยชูวาที่ถูกส่งไปสอดแยมเมืองเยรีโค แม้ว่าจะเรื่องเล่าเกี่ยวบทบาทของราหับจะสรุปด้วยความว่า "นางก็อาศัยอยู่ในอิสราเอลจนทุกวันนี้"
# ญิดรีน
ญิดรีน (บางครั้งสะกดเป็น ญัดรีน) เป็นหมู่บ้านในตำบลฮิรบ์นัฟซะฮ์ อำเภอฮะมาฮ์ เขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ ประเทศซีเรีย สำนักงานสถิติกลางซีเรีย (CBS) รายงานว่าญิดรีนมีประชากร 1,215 คคตามสำมะฏน ค.ศ. 2004 พลเมืองส่วนใหญ่นับถืออะละวี โดยเคยมีการบันทึกหมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านมุสลิมนิกายซุนนีใน ค.ศ. 1838Smith, in Robinson and Smith, 1841, vol 3, 2nd appendix, p. 179
# ตัลอะฟัร
ตัลอะฟัร  เป็นนครในเขตผู้ว่าการนิเนเวห์ ประเทศอิรัก ตั้งอยู่ห่างจากโมซุลทางตะวันตก   ทางตะวันออกของซินญาร google maps, Tel Afar. Retrieved 8 May 2015. และทางตะวันตกเฉียงเหนือของคีร์คูก  พลเมืองในพื้นที่นี้เป็นชาวเติร์กเมน

แม้ว่าไม่มีข้อมูลสำมะโนอย่างเป็นทางการ นครนี้เคยมีประชากรประมาณ 200,000 คน แล้วลดลงเหลือ 80,000 คนใน ค.ศ. 2007The Real Surge Story (Washington Post) ประชากรคัลอะฟัรประมาณร้อยละ 55 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายซุนนี ส่วนร้อยละ 45 เป็นชาวเติร์กเมนนิกายชีอะฮ์