# เหตุการณ์ร้ายแรงในราชสำนัก
เหตุการณ์ร้ายแรงในราชสำนัก (ญี่ปุ่น:宮中某重大事件) เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1920 (ปีไทโชที่ 9) และค.ศ. 1921 (ปีไทโชที่ 10) เมื่อเก็นโร ยามางาตะ อาริโตโมะ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดและนายกรัฐมนตรีสองสมัยในรัชสมัยเมจิ และผู้สนับสนุนคนอื่นๆ ออกมาบีบบังคับให้ราชสกุลคูนิ โนะ มิยะถอนตัวจากการหมั้นหมายเจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิกับมกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะ ด้วยเหตุผลจากความเสี่ยงทางพันธุกรรมของเจ้าหญิงนางาโกะที่มีเชื้อสายเป็นโรคตาบอดสี เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะ พระบิดาของเจ้าหญิงนางาโกะ และซูงิอูระ จูโง ซึ่งเป็นพระอาจารย์ของมกุฎราชกุมารและเจ้าหญิงนางาโกะได้ออกมาต่อต้านยามางาตะและคนอื่นๆ โดยอ้างถึงหลักจริยธรรมของความเป็นมนุษย์เหมือนกันแม้จะมีความเสี่ยงตาบอดสี แม้ว่าเหตุการณ์จะไม่เป็นที่รู้จักในสาธารณชนมากนัก แต่ก็กลายมาเป็นความวุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก โลกการเมือง และฝ่ายขวาจัด อันมีแรงตึงเตรียดมาอย่างยาวนานจากความขัดแย้งระหว่างฝ่ายแคว้นศักดินาซัตสึมะกับฝ่ายแคว้นศักดินาโชชู ขบวนการต่อต้านระบบฮัน (藩;ระบบเจ้าแคว้น) ในญี่ปุ่น และเกี่ยวพันถึงการคัดค้านการเสด็จประพาสยุโรปของมกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะ และนายกรัฐมนตรี ฮาระ ทากาชิ ตลอดจนคณะรัฐมนตรีฮาระ ได้ใช้เหตุการณ์นี้เพื่อพยายามกำจัดยามางาตะออกจากอำนาจ

แต่อย่างไรก็ตาม วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 รัฐบาลประกาศว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในเรื่องการหมั้นหมาย และเหตุการณ์ก็ได้คลี่คลายลง ทั้งสองพระองค์ก็ทรงหมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ หลังจากพระราชพิธีหมั้นไปแล้ว 5 ปี ก็มีการจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1924 (ปีไทโชที่ 13) ในทางการเมืองเหตุการณ์นี้บรรลุความทะเยอทะยานทางการเมืองของเจ้าชายคูนิโยชิ พระบิดาของเจ้าหญิง ส่วนจอมพลชราอย่าง ยามางาตะ อาริโตโมะถูกกำจัดออกจากอำนาจอย่างสิ้นเชิง เขาถูกสั่งกักบริเวณในบ้านพักและอิทธิพลทางการเมืองของเขาก็ลดลงอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเขาถึงแก่อสัญกรรมในปีถัดมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เหตุการณ์นี้ยังถูกเรียกว่า "เหตุการณ์ตาบอดสีของมกุฎราชกุมารี"藤樫準二著「皇太子妃・色盲事件」（鶴見俊輔、中川六平編『天皇百話 上』所収）河原宏「「父なる天皇」はいかに作られるか」、『昭和の終焉・1988.9-1989.2』所収 และ "ปัญหาเรื่องการสถาปนามกุฎราชกุมารี"『国史大辞典』15下巻 p.565

การเลือกว่าที่มกุฎราชกุมารี

วันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 (ปีไทโชที่ 4) จักรพรรดิไทโช (จักรพรรดิโยชิฮิโตะ) ทรงประกอบพระราชิธีราชาภิเษกเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น ณ พระราชวังหลวงเกียวโต และในปีถัดมา ค.ศ. 1916 (ปีไทโชที่ 5) มีการจัดพระราชพิธีสถาปนามกุฎราชกุมารฮิโรฮิโตะและเริ่มมีข่าวลือถึงการคัดเลือกว่าที่มกุฎราชกุมารี หรือ โคไตชิฮิ โทกิโกะ อิชิโจ บุตรสาวคนที่สามของซาเนเทรุ อิชิโจ ขุนนางคนสำคัญ ได้ถูกเลือกอย่างลับๆ ให้เป็นว่าที่มกุฎราชกุมารี นอกจากนี้ เจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิ พระธิดาองค์ใหญ่ในเจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะ และเจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ ธิดาในเจ้าชายโมริมาซะ นาชิโมโตะโนะมิยะ ก็เป็นหนึ่งในว่าที่มกุฎราชกุมารีซึ่งเป็นที่สนใจเช่นกัน เช่นเดียวกับเจ้าหญิงยาซูโกะ ยามาชินะ ธิดาในเจ้าชายยามาชินะ คิคุมาโระ และยังมีเจ้าหญิงยาซูโกะ ฟูชิมิ พระธิดาในเจ้าชายฮิโรยาซุ ฟูชิมิโนะมิยะก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกด้วยเช่นกัน  

เจ้าหญิงมาซาโกะ นาชิโมโตะมีพระชนมายุเท่ากันกับมกุฎราชกุมาร แต่มีปัญหาของราชสกุลนาชิโมโตะที่มีบุตรยาก และพระบิดาของเจ้าหญิงมีอิทธิพลทางการเมืองไม่มากนัก ส่วนโทกิโกะ อิชิโจเป็นพระญาติฝ่ายจักรพรรดินีที่มีสายเลือดใกล้ชิดกันเกินไป ส่วนเจ้าหญิงยาซูโกะ ยามาชินะนั้น ถูกตัดออกจากตัวเลือกเพราะเจ้าชายยามาชินะ พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ไปแล้ว ราชสกุลยามาชินะจึงไม่มีอำนาจทางการเมืองใดๆ ดังนั้นจึงมีการเลือกเจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิเป็นว่าที่พระชายาในมกุฎราชกุมาร 

มีทฤษฎีต่างๆ มากมายเกี่ยวกับกระบวนการคัดเลือกมกุฎราชกุมารี แต่มีแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้เพียงไม่กี่แห่ง อย่างไรก็ตาม ข้อมูลของคิโยโตะ ฟูกูดะบันทึกว่า จักรพรรดินีซาดาโกะทรงปรึกษากับซูงิอูระ จูโง ซึ่งเป็นพระอาจารย์สอนด้านจริยธรรมแก่มุกุฎราชกุมาร ในฐานะที่เขาเป็นสมาชิกของโทงูกาคูมอนโช และพระนางทรงมีรับสั่งให้นางานาริ โอกาซาวาระ สมาชิกของโทงูกาคูมอนโชอีกคนหนึ่ง ทำหน้าที่เก็บรวบรวมภาพถ่ายของว่าที่ผู้มีสิทธิ์ได้รับเลือกเป็นมกุฎราชกุมารี นักเขียนคาโอรุ โอโนะ เชื่อว่า มัตสึกาตะ มาซาโยชิ ซึ่งเป็นเก็นโร (รัฐบุรุษอาวุโส) และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ รวมถึงอดีตนายกรัฐมนตรียามาโมโตะ กนโนเฮียวเอะ รัฐมนตรีกระทรวงพระราชสำนัก มากิโนะ โนบุอากิ และอดีตรัฐมนตรีกระทรวงพระราชสำนัก ฮาตาโนะ โนรินาโอะ เป็นแนวร่วมสนับสนุนเจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิให้ได้ตำแหน่งมกุฎราชกุมารี มาซาโกะ คาตาโนะได้อธิบายถึงเหตุการณ์ที่จักรพรรดินีฮารูโกะ พระพันปีหลวงทรงโปรดเจ้าหญิงนางาโกะอย่างมากหลังทรงพบปะกันครั้งแรกในคราวพระราชพิธีพระบรมศพจักรพรรดิเมจิ

พฤศจิกายน ค.ศ. 1917 (ปีไทโชที่ 6) จักรพรรดินีซาดาโกะ (จักรพรรดินีเทเม) ทรงพบกับเจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิ โดยทรงอ้างเหตุว่าจะทรงเยี่ยมชมการเรียนการสอนของโรงเรียนสตรีกากุชูอิน และทรงประทับใจเจ้าหญิงตั้งแต่แรก เมื่อฮาตาโนะ รัฐมนตรีกระทรวงพระราชสำนัก ทราบเรื่องนี้ เขาจึงสั่งให้คินโนสุเกะ มิอูระ เจ้าหน้าที่กระทรวง เรียกแพทย์ทำการตรวจพระวรกายธิดาทุกคนของราชสกุลคูนิ เจ้าหญิงนางาโกะทรงได้รับการวินิจฉัยว่าทรงแข็งแรง แต่ขณะนั้นยังไม่มีการทดสอบการมองเห็นสีต่างๆ นอกจากนี้ สุมาโกะ ยามาซากิ ท่านยายของเจ้าหญิง มีอาการบกพร่องในการมองเห็นสีเล็กน้อย เจ้าชายคูนิ อาซาอากิระ พระเชษฐาของเจ้าหญิง และเจ้าชายคูนิ คูนิฮิเดะ พระอนุชาของเจ้าหญิง ก็มีอาการตาบอดสีเล็กน้อยเช่นกัน ราชสกุลคูนิจึงให้ ดร.สึโนดะ ทาคาชิ เป็นแพทย์ผู้รับผิดชอบการตรวจพระอาการตาบอดสีของเจ้าหญิงนางาโกะ ซึ่งแพทย์ได้ลงความเห็นว่า ไม่มีปัจจัยใดๆ ที่ทำให้เจ้าหญิงมีความบกพร่องจากตาบอดสี และไม่เป็นอุปสรรคต่อการอภิเษกสมรส

วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1918 (ปีไทโชที่ 7) ฮาตาโนะ รัฐมนตรีกระทรวงพระราชสำนัก ได้เดินทางไปเข้าเฝ้าฯ เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองพลทหารราบที่ 15 ที่ประจำอยู่ที่เมืองโทโยฮาชิ จังหวัดไอจิ และถวายมอบจดหมายซึ่งแสดงเจตจำนงว่า เจ้าหญิงนางาโกะจะทรงได้เป็นมกุฎราชกุมารี วันถัดมา ฮาตาโนะได้ไปเข้าเฝ้าฯ และรายงานแก่มกุฎราชกุมารซึ่งทรงประทับอยู่ที่พระตำหนักนูมาสุ เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะและพระชายาจึงเสด็จเข้าพระราชวังในวันที่ 18 มกราคม เพื่อทรงขอบพระทัยต่อพระมหากรุณาธิคุณของสมเด็จพระจักรพรรดิและสมเด็จพระจักรพรรดินี ในวันเดียวกัน หนังสือพิมพ์ก็ยืนยันว่ามีการยืนยันถึงพิธีหมั้นหมายแล้ว และจักรพรรดิทรงมีพระบรมราชานุญาตว่าจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการในวันคล้ายวันพระราชสมภพของมกุฎราชกุมาร วันที่ 29 เมษายน อย่างไรก็ตามการประกาศเรื่องดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นจริงในวันที่ 29 เมษายน และจนกระทั่งปีถัดมา วันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1918 (ปีไทโชที่ 8) พระราชสาส์นแสดงเจตจำนงรับเจ้าหญิงก็ถูกส่งมายังราชสกุลคูนิ โนะ มิยะ ในที่สุด และได้มีการตีพิมพ์บทความเรื่องดังกล่าว

หลังจากพระราชพิธีหมั้นได้รับการยืนยัน เจ้าหญิงนางาโกะทรงลาออกจากโรงเรียนกากุชูอินในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 เพื่อเตรียมตัวอภิเษกสมรส วันที่ 13 เมษายน ปีเดียวกัน สถาบันการศึกษาได้ถูกจัดตั้งขึ้นภายในตำหนักของตระกูลคูนิ สถาบันการศึกษานี้ถูกเรียกว่า "โอฮานะโกเต็น" (วังดอกไม้)  เจ้าหญิงประทับอยู่กับคิคุโนะ โกคัง อาจารย์ของวิทยาลัยสตรีโตเกียว ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าฝ่ายการศึกษาของเจ้าหญิง ในเดือนพฤษภาคม ซูงิอูระ จูโง ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ผู้สอนด้านคุณธรรมด้วย

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ.1919 เมื่อเจ้าหญิงนางาโกะและชิกาโกะ ชิมาซุ เจ้าหญิงคูนิฮิโกะ พระมารดาได้เสด็จไปเข้าเฝ้าจักรพรรดินีซาดาโกะเพื่อกราบทูลของพระอนุญาตอภิเษกสมรส จักรพรรดินีพระราชทานทองข้อพระกรเพชรแก่เจ้าหญิงนางาโกะ ว่าที่พระชายาในอนาคตของพระราชโอรส ซึ่งเป็นทองข้อพระกรเดียวกันกับที่พระนางได้รับพระราชทานมาจากจักรพรรดินีโชเก็ง สำหรับผู้ที่จะเป็นมกุฎราชกุมารีองค์ต่อไป ถือเป็นการยอมรับการหมั้นจากราชสำนัก อีกทั้งในปีเดียวกันมกุฎราชกุมารทรงได้พบกับเจ้าหญิงนางาโกะเป็นครั้งแรกที่พระตำหนักของตระกูลคูนิ

การค้นพบปัญหาตาบอดสี

ช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1920 (ปีไทโชที่ 9) คานาเมะ คูซามะ ศัลยแพทย์ทหาร ได้ค้นพบว่า เจ้าชายคูนิ คูนิฮิเดะ ทรงมีอาการบกพร่องในการมองเห็นสีขณะที่กำลังทำการตรวจร่างกายนักเรียนกาคุชูอิน เขายังทราบอีกว่า เจ้าชายคูนิ อาซาอากิระพระเชษฐาของพระองค์ และเจ้าทาดาชิเงะ ชิมาซุ ท่านน้าของพระองค์ ก็มีอาการบกพร่องในการมองเห็นสีเช่นกัน คูซามะเชื่อว่าตระกูลชิมาซุและราชสกุลคูนิ โนะ มิยะ มีความเกี่ยวข้องกันเรื่องตาบอดสีโดยการถ่ายทอดทางพันธุกรรม คูซามะได้ปรึกษากับหัวหน้าโรงเรียนแพทย์ทหารเป็นการลับ และกองทัพก็ได้แจ้งข้อมูลดังกล่าวไปยังกระทรวงพระราชสำนะกด้วย กระทรวงพระราชสำนักพยายามปกปิดเรื่องนี้เป็นความลับ เนื่องจากอาจเกิดปัญหาหากเรื่องดังกล่าวถูกเปิดเผยมาในเวลานี้ แต่ข้อมูลดังกล่าวกับถูกทราบโดยฮิราอิ มาซาคัตสึ ผู้บัญชาการศัลยแพทย์ทหารสำรองและเป็นแพทย์ประจำตัวของยามางาตะ อาริโตโมะ เขารายงานเรื่องนี้ให้ยามางาตะทราบ ยามางาตะได้รับรายงานอาการบกพร่องในการมองเห็นสีในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม

“ระเบียบการตรวจร่างกายสำหรับผู้สมัครเป็นนายทหารและอาสาสมัครกองทัพอื่นๆ” ที่ออกในปีค.ศ. 1909 (ปีเมจิที่ 42) กำหนดให้ผู้สมัครที่เป็นตาบอดสีจะไม่ผ่านการตรวจวัดร่างกาย และตามหลักเกณฑ์ของกองทัพเรือด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ พระราชกฤษฎีกาสถานะราชวงศ์ยังระบุว่ามกุฎราชกุมารและพระโอรสจะได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าหน้าที่ทหารในกองทัพบกและกองทัพเรือเมื่อพระชนมายุได้ 10 พรรษา ยามางาตะมองว่าสิ่งนี้คือปัญหา เนื่องจากจะเกิดปัญหาหากใครก็ตามที่ในวันหนึ่งจะได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิ หรือเป็นจอมทัพ แต่กลับมีอาการตาบอดสี

ยามางาตะสอบถามไปยังฮาตาโนะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพระราชสำนัก แต่ฮาตาโนะไม่ใส่ใจอะไร ในวันที่ 20 มิถุนายน ฮาตาโนะได้ลาออกจากตำแหน่งเนื่องจากถูกแรงกดดันจากยามางาตะ และยูจิโร นากามูระซึ่งเป็นคนของยามางาตะได้สืบตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีแทน ตามที่ยามางาตะแจ้งต่อนายกรัฐมนตรีฮาระว่า ฮาตาโนะไม่ได้ทำให้เรื่องนี้มีความคืบหน้า และเขาเองก็ไม่ได้รับความไว้วางใจจากพระราชวงศ์ในการประชุมสภาราชวงศ์เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ในประเด็นกรณีการลดสถานะเป็นสามัญชนและความผิดพลาดที่ทำให้เรื่องตาบอดสีนี้รั่วไหลสู่สาธารณะ หนังสือพิมพ์โยะมิอุริชิมบุงและโตเกียวอาซาฮีชิมบุง รายงานว่าความล้มเหลวในการประชุมสภาราชวงศ์อาจจะเป็นสาเหตุหลัก และตัวฮาตาโนะเองก็เคยสัมภาษณ์ในขณะนั้นว่าการประชุมสภาราชวงศ์เป็นเหตุหลัก ในทางกลับกัน ฝ่ายต่อต้านยามางาตะวิจารณ์ถึงการลาออกของเขาว่าเป็นการปลดออก เพราะเป็นแผนการของยามางาตะที่ต้องการควบคุมราชสำนัก นายกรัฐมนตรีฮาระก็มีความเห็นเช่นเดียวกัน ในเวลานั้นมีเพียงบุคคลในคณะรัฐบาลและราชสำนักเท่านั้นที่ทราบเรื่องปัญหาตาบอดสี ซึ่งได้แก่ ยามางาตะ, ฮาตาโนะ, เคนโซ อิชิฮาระ ผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพระราชสำนัก และไม่มีใครพูดเรื่องนี้ออกมา ต่อมาเมื่อมีการหยิบยกประเด็นการยกเลิกพิธีหมั้นขึ้นมา ฮาตาโนะก็เริ่มออกมาพูดว่า เหตุผลที่เขาโดนบังคับให้ลาออกก็เพราะมีความต้องการยกเลิกพระพิธีหมั่นนั่นเอง ยูซาบูโร คูราโตมิ องคมนตรี รวมไปถึงนักประวัติศาสตร์ เช่น ยูกิโอะ อิโตและมาซาโอะ อาซามิยังได้แสดงความคิดเห็นว่า ยามางาตะได้บังคับให้ฮาตาโนะลาออกเพื่อวางแผนให้เกิดการยกเลิกพิธีหมั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีหลักฐานว่ายามางาตะขอเสนอให้ยกเลิกพระพิธีหมั้นในตอนแรกๆ จนกระทั่งอีกหลายเดือนต่อมา เขาถึงออกมาผลักดันให้ยกเลิกการหมั้นอย่างโจ่งแจ้ง

ยามางาตะในฐานะแกนนำยกเลิกพระพิธีหมั้น
thumb|left|200px|เก็นโร ยามางาตะ อาริโตโมะ
ในเวลาเดียวกัน ยามางาตะได้รายงานปัญหาตาบอดสีแก่เก็นโร มัตสึกาตะ มาซาโยชิและไซอนจิ คิมโมจิในการประชุมทรัพย์สินพระราชวงศ์ ทั้งมัตสึกาตะและไซอนจิต่างตกตะลึงกับเรื่องนี้ และทั้งสองได้สั่งการให้นากามูระ รัฐมนตรีกระทรวงพระราชสำนักเร่งสอบสวนข้อเท็จจริงทางการแพทย์ในเรื่องนี้ นากามูระได้สั่งการให้โตซาบูโร อิเคเบะ หัวหน้าแพทย์ประจำพระองค์ และเจ้าหน้าที่จากสำนักพระราชวัง คือ มาซานาโอะ โฮริกับคินโนสุเกะ มิอูระ สืบสวนถึงการถ่ายทอดทางพันธุกรรมของโรคตาบอดสี การตรวจสอบนี้ไม่ได้เป็นการวินิจฉัยโรคใหม่ แต่โฮริได้เขียนความเห็นโดยอิงตามทฤษฎีทางการแพทย์ที่ได้รับการยอมรับ โดยส่งมาในวันที่ 11 ตุลาคม ความคิดเห็นดังกล่าวระบุว่า หากผู้หญิงที่เกิดในครอบครัวที่เป็นโรคตาบอดสีแต่งงานกับผู้ชายที่มีสุขภาพดี ลูกชายครึ่งหนึ่งของพวกเธอก็มีแนวโน้มที่จะเป็นโรคตาบอดสี ดังนั้นการแต่งงานควรได้รับการพิจารณาด้วยความเอาใจใส่และไตร่ตรองเป็นพิเศษ และกฎเกณฑ์ที่ห้ามบุคคลที่เป็นโรคตาบอดสีรับราชการทหารก็ควรได้รับการแก้ไขเช่นกัน

หลังจากได้พิจารณาความเห็นนี้ ยามางาตะได้เชิญมัตสึกาตะ, ไซอนจิและนากามูระ รวมถึงโตสุเกะ ฮิราตะ ข้าราชการฝ่ายยามางาตะและเป็นเจ้าหน้าที่สำนักพระราชวัง ให้เข้าไปหารือกันที่บ้านพักของเขา เขาได้ส่งรายละเอียดความเห็นดังกล่าวไปยังเจ้าชายซาดานารุ ฟูชิมิโนะมิยะ ประธานกลุ่มพระบรมวงศานุวงศ์ และพยายามชักจูงให้เจ้าชายซาดานารุทรงเกลี้ยกล่อมเจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะด้วยเหตุผลนี้ เมื่อเจ้าชายคูนิโยชิเสด็จกลับมาจากไปทำธุรกิจที่ไต้หวัน วันที่ 12 พฤศจิกายน เจ้าชายซาดานารุทรงเรียกตัวฮิเดโตชิ คิมูระ เจ้าหน้าที่บริหารราชการราชสกุลคูนิ โนะ มิยะ มาเข้าเฝ้าฯ เพื่อเสนอความเห็นนี้ นอกจากนี้เมื่อไซอนจิได้พบกับเจ้าชายคูนิโยชิที่เกียวโต เขาได้ทูลแนะนำเจ้าชายเป็นการส่วนตัวให้ถอนตัวจากการหมั้นหมายครั้งนี้

การต่อต้านจากราชสกุลคูนิและซูงิอูระ จูโง รวมถึงบุคคลอื่น

เมื่อซูงิอูระ จูโงพบกับยามางาตะ วันที่ 13 ตุลาคม ยามางาตะพูดกับเขาว่า "ตัวเจ้าชายคูนิเองก็มีปัญหา" เขาจึงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นและเริ่มรวบรวมข้อมูล ต่อมาในวันที่ 18 พฤศจิกายน  ขณะที่เขาไปพำนักที่ตำหนักของราชสกุลคูนิเพื่อถวายพระอักษรให้เจ้าหญิงนางาโกะ เขาได้รับฟังปัญหาเรื่องตาบอดสีจากหัวหน้าฝ่ายการศึกษา คิคุโนะ โกคัง และวาคาเบะ สุเคคิจิ ซึ่งรับใช้ราชสกุลคูนิ และได้อ่านรายงานความเห็นเรื่องตาบอดสี เขาก็เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ซูงิอูระกล่าวว่า "ความเห็นเช่นนี้ก็ควรจะเป็นเรื่องๆ หนึ่ง แต่ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร" เขากล่าวว่าความบกพร่องในการมองเห็นสีเป็นเพียงข้อบกพร่องเล็กน้อย และกล่าวว่า "พระราชโองการของจักรพรรดิเป็นเสมือนเหงื่อ" เป็นสำนวนที่เปรียบเปรยว่า การยกเลิกพระพิธีหมั้นที่กำหนดไว้เป็นทางการแล้วจะส่งผลเสียหายต่อราชธรรมของพระจักรพรรดิ

ในขณะที่ ซางาทาโร คาคุ ผู้อำนวยการสำนักงานผูกขาดสินค้าซึ่งมีความสนิทสนมกับราชสกุลคูนิ โนะ มิยะ ได้ขอให้ฮิเดทาโร ฟูจิตะ คนที่รู้จักมักคุ้นช่วยจัดทำรายงานการสืบทอดกรรมพันธุ์ตาบอดสีโดยเขาไม่ได้บอกว่าเพื่อไปใช้ทำอะไร ฟูจิตะทำรายงานสำเร็จวันที่ 25 พฤศจิกายน รายงานระบุว่าความบกพร่องในการมองเห็นสีนั้นถ่ายทอดได้เฉพาะในเด็กชายครึ่งหนึ่งเท่านั้น และหากผู้หญิงแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่มียีนความบกพร่องในการมองเห็นสี การถ่ายทอดความบกพร่องในการมองเห็นสีนั้นจะหายไปหลังจากผ่านไปสามชั่วอายุคน โดยยังอ้างว่า บิดาของสุมาโกะ ยามาซากิ อนุภรรยาในทาดาโยชิ ชิมาซุ (ที่ 2) เป็นโรคตาบอดสี และเจ้าหญิงนางาโกะเป็นทายาทรุ่นที่ 3 จึงไม่มียีนของโรคตาบอดสี มันจึงเป็นรายงานที่ "สุกเอาเผากิน" และไม่เป็นไปตามทฤษฎีทางวิชาการทั่วไป

เจ้าชายคูนิโยชิ คูนิโนะมิยะมีพระประสงค์ต่อต้านเรื่องนี้ถึงที่สุด พระองค์เสด็จไปเข้าเฝ้าจักรพรรดินีซาดาโกะเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน และทรงยื่นคำร้องถึงพระจักรพรรดินีเป็นลายลักษณ์อักษร โดยเริ่มต้นว่า "กิจการของพระราชวงศ์ควรจะได้รับการรับฟังอย่างเคารพจากประชาชนทั่วไป ว่ากันว่าเรื่องเหล่านี้ได้รับการตัดสินโดยสมเด็จพระจักรพรรดิเป็นการชั่วคราว ข้าพเจ้ามีความเห็นว่า การเปลี่ยนแปลงพิธีอย่างไม่สนใจประชาชนนั้นคงเป็นเรื่องยาก เพราะจะทำให้เกิดความวุ่นวายในหมู่สาธารณชน หากมีการละเว้นส่วนใดในพระบัญชาของจักรพรรดิที่ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา ไม่เพียงแต่เจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจทำเช่นนั้นจะไม่พ้นผิดแล้ว แต่คนเหล่านั้นจะยังถือว่ามีความผิดฐานไม่จงรักภักดีและฝ่าฝืนพระราชโองการ (ละเว้น) อีกด้วย" จากนั้นเจ้าชายคูนิโยชิทรงกล่าวอีกว่า หากสมเด็จพระจักรพรรดิ หรือสมเด็จพระจักรพรรดินีมีพระราชประสงค์ให้เกิดการเพิกถอนพระพิธีหมั้นเอง หรือหากมีความชัดเจนว่าเรื่องนี้ทำให้สายพระโลหิตของพระจักรพรรดิต้องด่างพร้อย เจ้าชายจะทรงถอนตัวในทันที อย่างไรก็ตาม จักรพรรดินีซาดาโกะทรงพิโรธทัศนคตินี้ของเจ้าชายคูนิอย่างมาก พระนางทรงมองว่าเจ้าชายประพฤติพระองค์ไม่เคารพ พระนางจึงส่งจดหมายคำร้องกลับผ่านทางเจ้ากรมวังของพระนาง

ในวันที่ 1 ธันวาคม หลังจากซูงิอูระเดินทางเยือนศาลเจ้าเมจิ เขาได้พบปะกับสหายและลูกศิษย์ที่โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นญี่ปุ่นที่เขาเป็นผู้ก่อตั้ง ซึ่งพรรคพวกรวมถึงยูซาบูโร อิจิโนเสะ, ฮิราอิชิ อุจินโด, ยูคิจิ ฮาตะ, ฮิโรโอะ ชิมะ และซาบูโร คาวาจิ โดยเริ่มดำเนินการอย่างจริงจัง จากนั้นในวันที่ 3 ธันวาคม ซูงิอูระได้พบกับอดีตอาจารย์ของเขา คือ อาราตะ ฮามาโอะ ในเวลานี้ ซูงิอูระแย้งว่า หากมีการยกเลิกพิธีหมั้น ซึ่งเป็นการขัดศีลธรรมของความเป็นมนุษย์ หลักจริยธรรมทั้งหมดที่เขาได้สั่งสอนมกุฎราชกุมารมาจนถึงจุดนั้นก็จะสูญเปล่า และเจ้าหญิงนางาโกะจะไม่ทรงมีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก่ออัตวินิบาตกรรม ไม่ก็ออกบวชถือพรหมจรรย์ และเขาจึงวิงวอนขอให้พิธีหมั้นยังคงมีต่อไป แต่คำร้องของเขาไม่ได้รับการยอมรับ วันต่อมา เขายื่นจดหมายลาออกต่อนางานาริ โองาซาวาระ หัวหน้าสมาคมโทงูกาคูมอนโช โดยส่งถึงประธานโทโง เฮฮาจิโร โดยอ้างเหตุผลว่าป่วย ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคมเป็นต้นมา ซูงิอุระไม่ได้มาบรรยายที่สถาบันโทงูกักไค เนื่องจากป่วย และเขาไม่ได้บรรยายอีกเลยจนกระทั่งสิ้นภาคเรียนของโรงเรียน

การขยายตัวของฝ่ายขวา ฝ่ายต่อต้านการเมืองแบบตระกูลและกลุ่มการเมือง
อ้างอิง
หมายเหตุ

เชิงอรรถ

บรรณานุกรม