# สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรน
สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรน  หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า คอสเวย์ เป็นเส้นทางเชื่อมต่อที่ประกอบด้วยสะพานคู่ขนานสองแห่งที่ข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา สะพานที่ยาวกว่ามีความยาว  ปลายทางทิศใต้ของสะพานอยู่ที่แมเทรี รัฐลุยเซียนา และปลายทางทิศเหนืออยู่ที่แมนเดอวิลล์ รัฐลุยเซียนา ทั้งสองแห่งอยู่ในเขตมหานครนิวออร์ลีนส์

สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนถือครองบันทึกสถิติโลกกินเนสส์สำหรับช่วงสะพานเหนือน้ำต่อเนื่องที่ยาวที่สุดในโลก ก่อนหน้านี้เคยถูกบันทึกว่าเป็นสะพานเหนือน้ำที่ยาวที่สุดในโลก กระทั่งใน ค.ศ. 2011 หลังการเปิดสะพานข้ามอ่าวเจียวโจวชิงเต่าในประเทศจีน บันทึกสถิติโลกกินเนสส์สร้างสองประเภทสำหรับสะพานเหนือน้ำขึ้นมาใหม่ ได้แก่ สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนจึงกลายเป็นสะพานเหนือน้ำที่ยาวที่สุด (ต่อเนื่อง) ขณะที่สะพานข้ามอ่าวเจียวโจวกลายเป็นสะพานเหนือน้ำที่ยาวที่สุด (รวม)

สะพานรองรับด้วยเสาเข็มคอนกรีต 9,500 ต้น สะพานทั้งสองมีช่วงสะพานยก (bascule) ซึ่งทอดข้ามช่องเดินเรือ  ทางใต้ของชายฝั่งด้านเหนือ

 ประวัติศาสตร์ 
แนวคิดเรื่องสะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนย้อนกลับไปในต้นศตวรรษที่ 19 โดยแบร์นาร์ด เดอ มาริญญี ผู้ก่อตั้งเมืองแมนเดอวิลล์ เขาเริ่มบริการเรือข้ามฟากซึ่งยังคงดำเนินการต่อมาจนถึงกลางทศวรรษ 1930 ข้อเสนอหนึ่งเรียกร้องให้มีการสร้างเกาะเทียมซึ่งจะเชื่อมกันด้วยสะพานหลายชุด การจัดหาเงินทุนสำหรับแผนนี้มาจากการขายที่ดินสำหรับบ้านบนเกาะ สะพานปัจจุบันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างใน ค.ศ. 1948 เมื่อเออร์เนสต์ เอ็ม. โลบ จูเนียร์จินตนาการถึงโครงการนี้ ด้วยการวิ่งเต้นและวิสัยทัศน์ของเขา สภานิติบัญญัติรัฐลุยเซียนาจึงก่อตั้งสิ่งที่ปัจจุบันคือคณะกรรมการคอสเวย์ (Causeway Commission) บริษัท Louisiana Bridge Company ถูกตั้งขึ้นเพื่อก่อสร้างสะพาน ซึ่งแต่งตั้งเจมส์ อี. วอลเตอส์ ซีเนียร์เป็นผู้อำนวยการโครงการ เออร์เนสต์ เอ็ม. โลบได้รับความช่วยเหลือจากหลานชายของเขา คือ เออร์เนสต์ เอ็ม. โลบที่ 3 ประธานบริษัท Ernest M. Loëb & Company ในการวางแผนการก่อสร้างสะพาน
alt=|thumb|ภาพถ่ายดาวเทียม สะพานแมนเชกสวอมป์สามารถมองเห็นได้ทางด้านซ้าย
thumb|left|มุ่งหน้าไปทางเหนือบนสะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรน

สะพานดั้งเดิมเป็นสองช่องจราจร มีความยาว  เปิดใช้งานใน ค.ศ. 1956 ด้วยงบประมาณ 46 ล้านดอลลาร์  (เทียบเท่า  ล้านดอลลาร์ในปี) นี่ไม่รวมถึงแค่สะพานเท่านั้น แต่ยังรวมถึงถนนเชิงลาดสามสายทางฝั่งเหนือและถนนยาวอีกเส้นทางฝั่งใต้

วันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1966 มีผู้เสียชีวิต 6 คนเมื่อเรือบรรทุกสินค้าชนจนสะพานขาดเป็นช่อง และรถโดยสารพุ่งตกลงไปในทะเลสาบ

สะพานคู่ขนานสองช่องจราจร ซึ่งยาวกว่าของเดิม  เปิดใช้งานในวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 ด้วยเงินงบประมาณ 30 ล้านดอลลาร์ (เทียบเท่า  ล้านดอลลาร์ในปี)

สะพานนี้เปิดใช้งานโดยเก็บค่าผ่านทางมาโดยตลอด กระทั่ง ค.ศ. 1999 มีการเก็บค่าผ่านทางจากรถที่วิ่งทั้งสองทิศทาง เพื่อลดความแออัดบริเวณฝั่งใต้ จึงยกเลิกการเก็บค่าผ่านทางบนสะพานฝั่งขาขึ้นเหนือ ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1999 ค่าผ่านทางมาตรฐานสำหรับรถยนต์เปลี่ยนจาก 1.50 ดอลลาร์สำหรับแต่ละทิศทางเป็น 3 ดอลลาร์ที่เก็บจากฝั่งเหนือสำหรับรถที่วิ่งลงใต้ ใน ค.ศ. 2017 ค่าผ่านทางถูกปรับขึ้นเพื่อนำไปใช้ในการปรับปรุงความปลอดภัยของสะพาน โดยเปลี่ยนจาก 3.00 ดอลลาร์สำหรับเงินสดและ 2.00 ดอลลาร์สำหรับบัตรผ่านทางเป็น 5.00 ดอลลาร์สำหรับเงินสดและ 3.00 ดอลลาร์สำหรับบัตรผ่านทาง

การเปิดใช้สะพานช่วยส่งเสริมฐานะของชุมชนเล็ก ๆ ทางเหนือให้ดีขึ้นโดยลดระยะเวลาการเดินทางเข้าสู่นิวออร์ลีนส์ได้ถึง 50 นาที ทำให้ฝั่งเหนือกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครนิวออร์ลีนส์ ก่อนหน้าที่จะมีสะพาน ชาวเมืองเซนต์แทมมานีแพริชจะใช้สะพานไมส์ตรีบนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 11 หรือสะพานริโกเลตส์บนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 90 ทั้งสองแห่งอยู่ใกล้เมืองสไลเดลล์ รัฐลุยเซียนา หรือทางฝั่งตะวันตกจะใช้ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 51 ผ่านเมืองแมนเชก รัฐลุยเซียนา

หลังจากพายุเฮอร์ริเคนแคทรีนาเมื่อ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2005 วิดีโอที่รวบรวมแสดงให้เห็นถึงความเสียหายของสะพาน ระดับน้ำที่เพิ่มขึ้นจากพายุไม่ได้สูงเท่าใต้สะพานนี้เมื่อเทียบกับบริเวณใกล้สะพานคู่อินเตอร์สเตต-10 และความเสียหายส่วนใหญ่จำกัดอยู่ที่จุดกลับรถ มีช่วงสะพานทั้งหมด 17 ช่วงที่หายไปบนสะพานนั้นแต่  โครงสร้างฐานรากยังคงไม่เสียหาย สะพานนี้ไม่เคยได้รับความเสียหายร้ายแรงจากพายุเฮอร์ริเคนหรือปรากฏการณ์ธรรมชาติอื่นใดเลย เป็นเรื่องที่หาได้ยากในบรรดาสะพานข้ามทะเลสาบ ด้วยความที่สะพานคู่อินเตอร์สเตต-10 ได้รับความเสียหายอย่างหนัก สะพานนี้จึงถูกใช้เป็นเส้นทางหลักสำหรับทีมกู้ภัยที่พักอยู่ในพื้นที่ทางเหนือเพื่อเข้าไปยังนิวออร์ลีนส์ สะพานนี้เปิดให้สัญจรสำหรับรถฉุกเฉินก่อน จากนั้นจึงเปิดให้ประชาชนทั่วไปสัญจรได้โดยระงับการเก็บค่าผ่านทางในวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2005 การเก็บค่าผ่านทางกลับมาดำเนินอีกครั้งในช่วงกลางเดือนตุลาคมปีนั้น
thumb|left|สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนฝั่งขาลงใต้
thumb|สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรน

สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนเป็นหนึ่งในเจ็ดสะพานทางหลวงในรัฐลุยเซียนาที่มีความยาวรวม  หรือมากกว่านั้น สะพานอื่น ๆ เรียงตามลำดับจากยาวไปสั้นที่สุด ได้แก่ สะพานแมนเชกสวอมป์บน อินเตอร์สเตต 55, สะพานอัตชาฟาลายาเบซินบนอินเตอร์สเตต 10, สะพานทางหลวงรัฐลุยเซียนาหมายเลข 1, สะพานบอนเน็ตคาร์เรสปิลเวย์บนอินเตอร์สเตต 10, สะพานชาคาฮูลาสวอมป์บนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 90, สะพานคู่ข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนบนอินเตอร์สเตต 10 และสะพานลาบรันช์เว็ตแลนส์บนอินเตอร์สเตต 310 สะพานไมส์ตรีเกือบถึง แต่สั้นกว่าประมาณ 0.2 ไมล์หรือประมาณ  ลุยเซียนาเป็นที่ตั้งของสะพานนอร์ฟอล์กเซาเทิร์นเลกพอนต์ชาร์เทรน ซึ่งมีความยาว  ทำให้เป็นหนึ่งในสะพานทางรถไฟที่ยาวที่สุดในสหรัฐ

ปลายด้านใต้ของสะพานแมนเชกสวอป์ (อยู่ทางขอบตะวันตกของทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรน) คือปลายด้านตะวันตกของสะพานบอนเน็ตคาร์เรสปิลเวย์บนอินเตอร์สเตต 10 (อยู่ทางขอบด้านตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรน) และส่วนปลายด้านเหนือของสะพานลาบรันช์เว็ตแลนส์คือปลายด้านตะวันออกของสะพานบอนเน็ตคาร์เรสปิลเวย์บนอินเตอร์สเตต 10 ดังนั้นสะพานทั้งสามนี้ เมื่อเรียกชื่อแล้ว แท้จริงคือสะพานเดียวกันที่ต่อเนื่องกัน ระยะทางขับรถทั้งหมดบนถนนยกระดับที่ต่อเนื่องกันนั้นยาวกว่า 

สะพานนี้ได้รับการประกาศให้เป็นสถานที่สำคัญทางวิศวกรรมโยธาแห่งชาติโดยสมาคมวิศวกรโยธาอเมริกันใน ค.ศ. 2013

 ความขัดแย้งเรื่องบันทึกสถิติโลกกินเนสส์  
เป็นเวลาหลายทศวรรษที่สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนได้รับการจัดอันดับโดยบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นสะพานเหนือน้ำที่ยาวที่สุดในโลก ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 สะพานอ่าวเจียวโจวในประเทศจีนได้รับการบันทึกโดยบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็น 'สะพานเหนือน้ำที่ยาวที่สุด' ในเวลานั้นมีความขัดแย้งบางอย่างในสหรัฐเนื่องจากผู้สนับสนุนอดีตเจ้าของสถิติคือสะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนไม่เห็นด้วยกับบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ที่ไม่เรียกสะพานนี้ว่ายาวที่สุด ผู้สนับสนุนอ้างสิทธิ์นี้โดยยึดตามคำจำกัดความของตนเอง นั่นคือความยาวของสะพานที่อยู่เหนือน้ำจริงและสรุปว่าสะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนมีความยาว  และด้วยเหตุนี้จึงเป็นสะพานที่ยาวที่สุด สะพานอ่าวเจียวโจวข้ามน้ำเพียง  อย่างไรก็ตาม บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ โดยใช้เกณฑ์การวัดที่รวมโครงสร้างรวม เช่น สะพานบกที่ปลายทั้งสองข้างและอุโมงค์ใต้ทะเล ระบุว่าสะพานอ่าวเจียวโจวมีความยาว  หลังความขัดแย้งนี้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 บันทึกสถิติโลกกินเนสส์สร้างสองประเภทสำหรับสะพานเหนือน้ำ ได้แก่ ความยาวต่อเนื่องและรวมเหนือน้ำ สะพานข้ามทะเลสาบพอนต์ชาร์เทรนจึงกลายเป็นสะพานเหนือน้ำที่ยาวที่สุด (ต่อเนื่อง) ขณะที่สะพานอ่าวเจียวโจวกลายเป็นสะพานเหนทอน้ำที่ยาวที่สุด (รวม)