wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หมู่ประติมากรรมโดยกอนสตันติน บรึงกุช ที่ตือร์กูฌิว
หมู่ประติมากรรมโดยกอนสตันติน บรึงกุช ที่ตือร์กูฌิว (, Sculptural Ensemble of Constantin Brâncuși at Târgu Jiu) เป็นประติมากรรมสามชิ้นในเมืองตือร์กูฌิว เทศมณฑลกอร์ฌ ประเทศโรมาเนีย ที่สร้างขึ้นโดยประติมากรชาวโรมาเนีย กอนสตันติน บรึงกุช เพื่อระลึกถึงวีรชนชาวโรมาเนียที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประติมากรรมสามชิ้นนี้ได้แก่ โต๊ะเงียบสงัด (มาซา เตอเชรีย์; Masa tăcerii), ประตูจูบ (โปอาร์ตา เซอรูตูลุย; Poarta sărutului) และ เสานิรันดร์ (โกโลอานา อินฟีนีตูลุย; Coloana Infinitului) ซึ่งตั้งเรียงกันบนเส้นตัดความยาส 1.3 กิโลเมตร เรียงลำดับจากตะวันตกไปตะวันออก หมู่ประติมากรรมนี้ถือเป็นหนึ่งในประติมากรรมกลางแจ้งที่สำคัญของศตวรรษที่ 20 และได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี 2024.

อนุสรณ์สถานแห่งนี้สันนิบาตสตรีกอร์ฌแห่งชาติ (National League of Gorj Women) เป็นผู้ว่าจ้างศิลปิน บรึงกุช ออกแบบ เพื่อระลึกถึงทหารที่เสียชีวิตขณะต่อสู้เพื่อรักษาตือร์กูฌิวในปี 1916 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บรึงกุช ซึ่งในเวลานั้นอาศัยอยู่ในปารีสตกลงรับออกแบบอนุสรณ์สถานนี้ในปี 1935 โดยปฏิเสธไม่ขอรับค่าจ้างออกแบบ

เสานิรันดร์
เสานิรันดร์ (โกโลอานา อินฟีนีตูลุย; Coloana Infinitului) เป็นประติมากรรมชิ้นสำคัญในสามชิ้นนี้ โดยสร้างขึ้นเป็นภาพแทนความเสียสละอันไม่สิ้นสุดของทหารโรมาเนีย ประกอบด้วยชิ้นรูปสี่เหลี่ยมรอมบอยด์ 15 ชิ้นต่อเรียงกัน โดยชิ้นบนสุดเป็นชิ้นที่ 16 มีขนาดแค่ครึ่งเดียวของชิ้นอื่น สื่อถึงความไม่สิ้นสุดเป็นนิรันดร์ บรึงกุชได้ทดลองกับงานศิลปะรูปแบบนี้มาตั้งแต่ปี 1918 โดยมีชิ้นวานคล้ายกันทำจากไม้โอ๊กเป็นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนิวยอร์กซิตีMoMA | The Collection | Constantin Brancusi. Endless Column. version I, 1918 ชิ้นงานที่จัดแสดงที่ตือร์กูฌิวนี้สร้างขึ้นที่เวิร์กช็อปกลางในเปโตรชาน (Atelierele Centrale Petroșani) และประกอบกันโดยวิศวกร ชเตฟาน เจออร์เจสกู-จอร์ฌัน (Ștefan Georgescu-Gorjan, 1905–1985) มิตรสหายของบรึงกุช แล้วเสร็จในวันที่ 27 ตุลาคม 1938 มีความสูงรวม 29.3 เมตร 

ในทศวรรษ 1950s รัฐบาลคอมมิวนิสต์โรมาเนียมีแผนจะทำลายประติมากรรมชิ้นนี้ทิ้ง และนำเอาเหล็กที่ได้ไปใช้งานใหม่ กระนั้นแผนการนี้ไม่ได้ปฏิบัติจริง หลังการปฏิวัติโรมาเนียในปี 1989 ซึ่งโค่นล้มรัฐบาลคอมมิวนิสต์ ประติมากรรมที่ตือร์กูฌิวกลับมาได้รับความสนใจใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะเสานิรันดร์ซึ่งในเวลานั้นหลังถูกละเลยมาหลายปีเริ่มบิดงอ มีการสึกหรอจากสนิม ในปี 1966 เสานี้ถูกขึ้นทะเบียนเวิลด์มอนิวเมนต์วอชต์โดยเวิลด์มอนิวเมนต์ฟันด์ การบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในระหว่างปี 1998 ถึง 2000 ด้วยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลโรมาเนีย เวิลด์มอนิวเมนต์ฟันด์ ธนาคารโลก และหน่วยงานอื่น ๆ ทั้งในและนอกโรมาเนีย
# อู๋ รุ่ย
อู๋ รุ่ย (เสียชีวิต 202 ปีก่อนคริสตกาล) หรือหงอหยวย ผู้เป็น ฉางชาเหวินหวาง (長沙文王) เป็นขุนพลชาวจีนโบราณและผู้นำกบฏผู้ช่วยเหลือหลิว ปังในการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ รุ่ยเป็นชาวไป่เยฺว่ เดิมเป็นนายอำเภอของอำเภอผัว ภายใต้ราชวงศ์ฉิน ภายหลังขึ้นมาเป็นอ๋องแห่งเหิงชานในช่วงการล่วงสลายของราชวงศ์ฉิน และได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งฉางชาในช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่น

 ประวัติ 
อู๋ รุ่ยเป็นชาวไป่เยฺว่ เป็นบุตรชายของอู๋ เชิน  Wú Shēn) อดีตเสนาบดีกลาโหลม  ต้าซือหม่า dà  sīmǎ, ตำแหน่งสูงสุดทางการทหาร) ของรัฐฉู่ ในยุคราชวงศ์จิ๋น อู๋ รุ่ยดำรงตำแหน่งนายอำเภอของอำเภอผัว (番)  ซึ่งยังไม่เกิดน้ำท่วม อู๋ รุ่นมีชื่อเสียงในหมู่ชาวไป่เยฺว่ท้องถิ่น และเป็นที่รู้จักในนาม "เจ้านายแห่งผัว"  หลังเฉิน เชิ่ง (	陳勝) และอู๋ กว่าง (吳廣) เริ่มก่อการกำเริบต้าเจ๋อเซียงต่อต้านราชวงศ์ฉิน อู๋ รุ่ยจัดตั้งทัพชาวไป่เยว่และเข้าร่วมการก่อกบฏ ผู้ติดตามของอู๋ รุ่ยได้แก่เหมย์ เซฺวียน  Méi Xuān) และอิง ปู้ (英布) ผู้เป็นบุตรเขย ทั้งสองช่วยเหลือหลิว ปังและมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะราชวงศ์ฉินและเซี่ยง ยฺหวี่

เมื่อ 206 ปีก่อนคริสตกาล อู๋ รุ่ยได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งเหิงชาน เหิงชานหวาง Héngshān wáng) โดยเซี่ยง ยฺหวี่ ในฐานะหนึ่งในสิบแปดอ๋องภายใต้ "ซีฉู่ป้าหวาง" (ไซฌ้อปาอ๋อง คือเซี่ยง ยฺหวี่) เมื่อ 202 ปีก่อนคริสตกาล หลังชัยชนะของหลิว ปังในยุทธการที่ไกเซี่ย อู๋ รุ่ยพร้อมด้วยอ๋องคนอื่น ๆ ที่ภักดีต่อหลิว ปังเสนอกับหลิว ปังให้ขึ้นรับตำแหน่งจักรพรรดิ หลังการก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น อู๋ รุ่ยได้รับการตั้งขึ้นเป็นอ๋องแห่งฉางชา (長沙王 ฉางชาหวาง) อู๋ รุ่ยถึงแก่กรรมไม่นานหลังไปถึงหลินเซียง (臨湘; ปัจจุบันคือนครฉางชา) นครหลวงของราชรัฐฉางชา

 สิ่งสืบเนื่อง 
ศพของอู๋ รุ่ยได้รับการฝังใกล้กับฉางชา หลังการถึงแก่กรรม ราชรัฐก็สืบทอดมายังบุตรชายคืออู๋ เฉิน  Wú Chén) ผู้สืบเชื้อสายของอู๋ รุ่ยให้เกียรติแก่อู๋ รุ่ยด้วยสมัญญานามว่าเหวินหวาง (文王)ฮั่นชู บทที่ 34. เชื้อสายของอู๋ รุ่ยเป็นเชื้อสายเดียวในหมู่อ๋องที่ไม่ใช่ตระกูลหลัวที่อยู่รอดมาได้หลังจากรัชสมัยของหลิว ปัง

ในช่วงต้นยุคสามก๊ก สุสานของอู๋ รุ่ยถูกขุดเพื่อนำวัสดุมาใช้สร้างศาลของซุนเกี๋ยน ศพของอู๋ รุ่ยยังคงมีสภาพดี จนภายหลังมีผู้เข้าร่วมขุดสุสานคนหนึ่งบอกกับงอก๋ง  อู๋ กาง Wú Gāng) ซึ่งเวลานั้นเป็น "นายกองพันลำมัน"  หนานหมานเซี่ยวเว่ย์ Nánmán xiàowèi) และเป็นผู้สืบเชื้อสายของอู๋ รุ่ย ว่าตัวงอก๋งมีหน้าตาคล้ายกับบรรพบุรุษเป็นอย่างมากลี่ เต้า-ยฺเหวียน, ฉุ่ยจิงจู้, อ้างถึง กัว ปาน (郭頒), ชื่อ-ยฺหวี่ (《世語》)：魏黃初末，吳人發芮冢取木，於縣立孫堅廟，見芮尸容貌衣物並如故。吳平后，與發冢人於壽春見南蠻校尉吳綱曰：“君形貌何類長沙王吳芮乎！但君微短耳。”綱矍然曰：“是先祖也。”
# จวนกี๋
จวนกี๋ (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉฺวียน จี้  เป็นขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน

 ประวัติ 
จวนกี๋เป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 เฉียนถางเซี่ยน) เมืองง่อกุ๋น (吳郡 อู๋จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เป็นบุตรชายของจวนเสียงขุนนางของรัฐง่อก๊กตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง) มารดาของจวนกี๋เป็นพี่สาวของซุนจุ๋นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งง่อก๊ก และเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิมผู้สืบทอดอำนาจจากซุนจุ๋น จวนกี๋มีพี่สาวหรือน้องสาวคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) เป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก จวนกี๋จึงเป็นพระเทวัน (พี่เขยหรือน้องเขย) ของซุนเหลียง จวนกี๋รับราชการในราชสำนักง่อก๊กในตำแหน่งเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (黃門侍郎 หฺวางเหมินชื่อหลาง)

ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงวางแผนร่วมกับจวนกี๋, กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระเชษฐภคินี และขุนพลเล่าเสง (劉丞 หลิว เฉิง) คิดการจะโค่นอำนาจของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิม ซุนหลิมตรัสกับจวนกี๋ว่า "ซุนหลิมผูกขาดอำนาจและดูถูกตัวเรา ก่อนหน้านี้เราสั่งให้มันเร่งขึ้นบกไปสนับสนุนต๋องจูและคนอื่น ๆ แต่มันกลับอยู่ในทะเลสาบและไม่ยอมขึ้นบก แล้วยังใส่ร้ายจูอี้ ฆ่าขุนนางผู้มีความชอบโดยพลการและไม่ถวายฎีกาเสียก่อน มันสร้างเรือนอยู่ด้านใต้ของสะพานไม่ยอมมาเข้าเฝ้า กระทำตามอำเภอใจอย่างไร้ยางอาย เราไม่อาจทนได้ บัดนี้เราตัดสินใจจะกำจัดมัน บิดาของท่านเป็นแม่ทัพคุมทัพกลาง ท่านจงบอกเขาให้ลอบจัดทัพ ตัวเราจะขึ้นไปยังปลายสะพาน นำทหารม้ารักษาการณ์ โอบล้อมซ้ายขวาล้อมเรือนของซุนหลิม จากนั้นจึงออกพระราชโองการให้ยุบกองกำลังใต้บังคับบัญชาของซุนหลิมทั้งหมด ทหารเหล่านั้นจะต้องถูกรวมเข้าเป็นของเรา ท่านจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ประกาศพระราชโองการให้บิดาของท่าน แต่อย่าให้มารดาของท่านรู้ สตรีไม่ควรล่วงรู้การใหญ่ และมารดาท่านยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิมด้วย หากเรื่องนี้รั่วไหล จะเป็นภัยต่อเราไม่น้อยเลย"(亮召全尚息黃門侍郎紀密謀，曰：「孫綝專勢，輕小於孤。孤見敕之，使速上岸，為唐諮等作援，而留湖中，不上岸一步。又委罪硃異，擅殺功臣，不先表聞。築第橋南，不復朝見。此為自在，無復所畏，不可久忍。今規取之，卿父作中軍都督，使密嚴整士馬，孤當自出臨橋，帥宿衛虎騎、左右無難一時圍之。作版詔敕綝所領皆解散，不得舉手，正爾自得之。卿去，但當使密耳。卿宣詔語卿父，勿令卿母知之，女人既不曉大事，且綝同堂姊，邂逅洩漏，誤孤非小也。」) อรรถาธิบายจากเจียงเปี่ยวจฺว้านในสามก๊กจี่ เล่มที่ 64.

จวนกี๋รับราชโองการและแจ้งเรื่องนี้กับจวนเสียงผู้บิดา แต่จวนเสียงไม่รอบคอบและบอกเรื่องนี้กับภรรยาของตนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม ภรรยาของจวนเสียงแอบส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงสั่งให้จับกุมจวนเสียงและนำทหารของตนเข้าล้อมพระราชวัง ซุนเหลียงทรงตำหนิมเหสีเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (บุตรสาวของจวนเสียง) ว่า "พ่อของเจ้าโง่เขลา ทำการใหญ่เราเสียหมด!" จากนั้นมีรับสั่งเรียกตัวจวนกี๋มาเข้าเฝ้า จวนกี๋ทูลว่า "บิดาของกระหม่อมรับพระราชโองแต่ไม่รอบคอบ กระหม่อมทำให้ฝ่าบาทล้มเหลว ไม่มีหน้ามาเข้าเฝ้าฝ่าบาทอีกต่อไป!" จากนั้นจวนกี๋ก็ฆ่าตัวตาย(紀承詔，以告尚，尚無遠慮，以語紀母。母使人密語綝。綝夜發嚴兵廢亮，比明，兵已圍宮。亮大怒，上馬，帶鞬執弓欲出，曰：「孤大皇帝之適子，在位已五年，誰敢不從者？」侍中近臣及乳母共牽攀止之，乃不得出，嘆吒二日不食，罵其妻曰：「爾父憒憒，敗我大事！」又呼紀，紀曰：「臣父奉詔不謹，負上，無面目復見。」因自殺。) อรรถาธิบายจากเจียงเปี่ยวจฺว้านในสามก๊กจี่ เล่มที่ 64.(九月，詔黃門侍郎全紀，密令與父太常全尚、將軍劉承謀誅綝。全紀母，綝之從姊也，其夜知謀以告綝，綝懼，戊午夜，以兵襲宮取全尚，遣弟恩殺劉承於蒼龍門。) เจี้ยนคางฉือลู่ เล่มที่ 3.
# อัครา พรหมเผ่า
อัครา พรหมเผ่า (เกิด 9 เมษายน พ.ศ. 2515) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวไทย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร และอดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา เป็นน้องชาย ธรรมนัส พรหมเผ่า อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์

 ประวัติ 
อัครา เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2515 ที่ บ้านท่ากลอง หมู่ที่ 1 อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา มีพี่ชาย 1 คน คือร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ 

สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี จากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง และคณะบริหารธุรกิจ TAFE Sydney Institute ในซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย และสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาโท ในหลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง จากคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

 การทำงาน 
อัคราเคยทำงานในองค์การภาคเอกชนหลายแห่ง โดยเคยเป็นประธานกรรมการ บริษัท เดอร์ เมซ (ไทยแลนด์) จำกัด, หุ้นส่วนผู้จัดการ ห้างหุ้นส่วนจำกัด สุวรรณเภรี, ที่ปรึกษาบริษัทในเครือธรรมนัส กรุ๊ป, ผู้จัดการทั่วไป บริษัท สบายใจมาร์เก็ต จำกัด เป็นต้น

 งานการเมือง 
 ส่วนท้องถิ่น 
อัคราเคยดำรงตำแหน่งสำคัญในองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา โดยเป็นรองนายก อบจ. ถึง 2 สมัย ก่อนจะได้รับเลือกตั้งเป็นนายก อบจ. ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2563 ที่ลงสมัครในนามกลุ่มฮักพะเยา โดยได้รับการสนับสนุนจากพรรคพลังประชารัฐในขณะนั้น ก่อนจะลาออกเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2567 เพื่อขึ้นไปทำงานการเมืองในระดับประเทศ ถึงแม้พรรคเพื่อไทยจะวางตัวอัคราให้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งนายก อบจ.พะเยา ต่ออีก 1 สมัย ในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา พ.ศ. 2567 แต่อัคราก็หันไปสนับสนุนผู้สมัครอีกคน คือ ธวัช สุทธวงค์ ให้ดำรงตำแหน่งแทนบรรยากาศการรับสมัครรับเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดพะเยา

 ระดับประเทศ 
อัคราเคยดำรงตำแหน่งกรรมการยุทธศาสตร์ภาคเหนือของพรรคพลังประชารัฐ รวมถึงเป็นหนึ่งในคณะทำงานร่างนโยบายและยุทธศาสตร์ทางการเมือง และเป็นที่ปรึกษาให้กับร้อยเอก ธรรมนัส พรหมเผ่า ผู้เป็นพี่ชาย ขณะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา

ต่อมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2567 อัคราได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลแพทองธาร ชินวัตร

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นต่ำกว่าสายสะพาย ประจำปี ๒๕๖๕, เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๓ ข หน้า ๒, ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๕

 หมายเหตุ
# เมืองลับแล (ละครโทรทัศน์)
เมืองลับแล  เป็นละครโทรทัศน์ไทยปี 2567 จากการกำกับของชาติชาย เกษนัส ผู้กำกับละครเรื่องจากเจ้าพระยาสู่อิรวดี นำแสดงโดยปิยธิดา มิตรธีรโรจน์, เพียงฟ้า ยากานิกิ, ภัทรวรินทร์ ทิมกุล, มะลิมาริสา ฮิวส์, นภัสกร มิตรธีรโรจน์, ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ, ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์, พิจิกา จิตตะปุตตะ, นรินทร ณ บางช้าง และขวัญเรือน โลหากาศ ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. (เวลามาตรฐานไทย) ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2567 และยังสตรีมบนเน็ตฟลิกซ์แบบย้อนหลังในเวลา 22.00 น. ของวันเดียวกัน

 เนื้อเรื่อง 
เมืองลับแล บอกเล่าเรื่องราวของ ซอมพอ (เพียงฟ้า ยากานิกิ) ลูกสาวของ แม่เมืองบัว (ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์) เจ้าเมืองลับแล ที่ออกเดินทางพร้อมกับเพื่อนรักอย่าง กาหลา (มะลิมาริสา ฮิวส์) ลูกสาวของ แม่คุ้มอังกาบ (ภัทรวรินทร์ ทิมกุล) แม่ทัพใหญ่ของเมืองลับแล หลังจากได้รับการคัดเลือกเพื่อทำพิธีล่าผู้มาร (ผู้ชาย) คือการตั้งครรภ์กับผู้ชายแล้วกลับมาคลอดลูกสาวเพื่อเป็นประชากรรุ่นถัดไปของเมืองลับแล แต่ความลับของกาหลาที่ซอมพอยังไม่รู้นั่นก็คือกาหลาแอบรักซอมพอเกินคำว่าเพื่อนมานานแล้ว

ที่โลกภายนอกซอมพอได้พบกับ แชน (ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ) หนุ่มนักสำรวจเส้นทางรถไฟลูกชายของ หลวงมิตรไพรี (นภัสกร มิตรธีรโรจน์) แม่ทัพสยามที่กำลังยกทัพปราบปรามพวกกบฏเงี้ยวซึ่งเขามีความหลังบางอย่างกับเมืองลับแล ในระหว่างที่แชนเดินทางมาพร้อมกับคณะสำรวจเส้นทางเพื่อสร้างทางรถไฟ ทางด้านการหลาได้พบกับ มิน (ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์) หนุ่มเงี้ยวที่ทำหน้าที่เป็นสายคอยส่งข่าวของกองทัพสยามให้กับพวกเงี้ยว ทั้งสองคนทำพิธีสำเร็จแต่ก็ทำให้ซอมพอหลงรักแชนอย่างจริงจัง สร้างความไม่พอใจให้กับกาหลา ขณะที่มินเมื่อรู้ว่ากาหลามาจากเมืองลับแลก็หวังจะตามเธอเข้าไปเพื่อขโมยขมิ้นทองคำ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของเมืองลับแลเพื่อนำไปขายซื้ออาวุธให้พวกกบฏสู้กับพวกสยาม

ภายในเมืองลับแล แม่คุ้มอังกาบก็ได้ล่วงรู้ความลับของแม่เมืองบัว ว่า ความดี ศีลธรรม ทั้งหลายที่ใช้ปกครองเมือง ล้วนเป็นเครื่องมือในการดำรง และสืบทอดอำนาจของตัวเอง จึงเริ่มคิดก่อกบฏ !

 นักแสดง 
 บทบาท  นักแสดงหลัก แม่เมืองบัว 
(แม่เมืองบงกช) ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์ ซอมพอ เพียงฟ้า ยากานิกิ แม่คุ้มอังกาบ (แม่ทัพ) / อัญชัน ภัทรวรินทร์ ทิมกุล กาหลา มะลิมาริสา ฮิวส์ หลวงมิตรไพรี นภัสกร มิตรธีรโรจน์ แชน ภัทร์ไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ มิน ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์ พุดซ้อน พิจิกา จิตตะปุตตะ แม่หมอบุญนาค นรินทร ณ บางช้าง เอื้องผึ้ง ขวัญเรือน โลหากาศ บทบาท  นักแสดงสมทบ แม่ครูบุหงา ปริยา วงษ์ระเบียบ ยี่หุบ สาธิดา ศรีพรหมมา กอหญ้า วีนัส ศักดิ์ศิริ ซ้องปีบ ณัฐวดี กาญจนโอภาษ ชบา วิรชา ฐาปนางกูรกร รำเพย ญาตาวี จันทร ส้มสุก ศศิพัชร์ ชาครียนันท์ ดอกฝ้าย ศุภธิดา มดิศร จาย พิชญ์พงษ์ นาคะยืนยงสุข อ่ำ วัฒนาพร นิลเวช เจ๊เหยา ธนวัฒน์ เชี่ยวอร่าม หญิงใบ้ กัมปนาท เรืองกิตติวิลาส เฮนรี่ มาริอุส โรบิน ชโรเตอร์ เฟื่องฟ้า จิดาภา ผลโรจน์ปัญญา ผักกาด ลลิลภรณ์ สันติพันธ์พิทักษ์ ตะล่อม ด.ญ.ณิชมน ชินธาดาพงศ์ เข็มขาว ณัฐมนต์ รัตนรจนานนท์ ซอมพอ (วัยเด็ก) ด.ญ.สุพิชา แสงเมล์ กาหลา (วัยเด็ก) ด.ญ.ดาวสิริ นิติมงคลชัย บทบาท  นักแสดงรับเชิญ บัว (วัยสาว) นัฐรุจี วิศวนารถ อังกาบ (วัยสาว) อาภานภัส นันทแพศย์ อัญชัน (วัยสาว) นภัสอาภา นันทแพศย์ แม่เมืองคนเก่า สุกัญญา สมไพบูลย์ แม่หมอคนเก่า พรเพ็ญ ฟ้าอำนวย

 งานสร้าง 
ในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2567 ละครเรื่อง เมืองลับแล ได้จัดพิธีบวงสรวงเอาฤกษ์เอาชัยพร้อมกับละครอีก 3 เรื่อง 3 แนวคือเรื่องเถ้ากระดังงา ที่เตรียมออกอากาศต่อจากเมืองลับแล, เพลงลำคำเขื่อนแก้ว และแซดพาวเวอร์ ที่เวิร์คพอยท์สตูดิโอ
# แจ๋วเจอผี
แจ๋วเจอผี เป็นพ็อกเกตบุ๊กรวมเรื่องสั้นประเภทเรื่องผีจากประสบการณ์จริงของ แจ๋ว วรจักร อันเป็นนามปากกาของครูแจ๋ว-สง่า อารัมภีร ครูเพลงชื่อดังและศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (เพลงไทยสากล) ประจำปี พ.ศ. 2531 และบุคคลใกล้ชิด ตีพิมพ์ครั้งล่าสุดเป็นครั้งที่ 7 เมื่อปี พ.ศ. 2559 โดยสำนักพิมพ์บ้านบูรพาของ บูรพา อารัมภีร บุตรชายของครูแจ๋ว ส่วนภาพหน้าปกเป็นฝีมือการวาดของช่วง มูลพินิจ ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พ.ศ. 2556 นอกจากนี้ในเล่มยังได้มีการกล่าวถึงที่มาของเพลง น้ำตาแสงไต้ ที่ใช้ประกอบละครเวทีเรื่อง พันท้ายนรสิงห์

 รายชื่อเรื่องในเล่ม 
 ที่มาของเพลงน้ำตาแสงไต้
 อภินิหารเจ้าพ่อกรมหลวงชุมพรฯ
 ผีที่ต้นสมอหลังหลวงพ่อโต
 ผีนายเรืองเผาตัว
 ผีช่วยชีวิตที่ศาลาเฉลิมกรุง (ปีศาจโรงละคร)
 ผีเสาตกมันที่โรงละครศรีอยุธยา
 ผีทหารใกล้ ๆ ค่ายจักรพงษ์
 ผีแก้วโป่งข่าม
 ผีผมยาวประบ่า 
 บ้านผีที่สงขลา
 ผีในกองเพลิง
 ผีหลอกที่บ้านดอน
 ผีที่บางโทรัด
 ผีผอม ๆ ที่โรงแรม
 รอยยิ้มกลางควันธูป
 เจ้าที่ในโรงหนังบ้านแหลม
 ผีหลอกนักดนตรี (จากประสบการณ์ของหม่อมราชวงศ์พรพุฒิ วรวุฒิ)
 ผีกระสือที่บางกระสอ
 ผีเข้าที่แม่กลอง
 ผีที่ผาวิ่งชู้
 ยายแก่ตาโบ๋
 ผีนางไม้บอกหวย
 ผีจากสุพรรณ
 ผีกอดที่ปัตตานี
 สาวสองวิญญาณ (จากประสบการณ์ของครูชัยฤทธิ์)
 ผีที่วัดละคอนทำ
 นักแต่งเพลงเจอผี (จากประสบการณ์ของอสิ สถาพร)
 ผีที่ตึกรัฐภักดี
 ผีหลอกพูนสวัสดิ์ ธีมากร
 ผีที่ข้างสนามบินโคกกระเทียม
 ยาผีบอกจากตาพลอย
 ผีเตะตะกร้อ
 ผีกระสือตัวที่ 2
 ท้าวหิรัญพนาสูร
 ผีหลอกฉกาจ ปูคะวนัช
 ผีจอก ดอกจันทร์ช่วยชีวิตสง่า อารัมภีร
 ผีหลอกที่บ้านริมถนนสุรวงศ์ (จากประสบการณ์ของนายเชย กลิ่นโกรกพระ)
 แจ๋วเจอคนชื่อผี
 อภินิหารเจ้าพ่อเขาแก้ว
 ผีกลัวนายอำเภอ
 ผีอำที่มวกเหล็ก
 ร่างคนดำทะมึนที่ศาลาหน้าบ้าน
 หลวงพ่อท่านไม่พูดด้วย
 เขารู้ตัวว่าจะต้องตายชลิต สุเสวี
 แฟนเจอผี (จากประสบการณ์ของแฟนเพลงของครูแจ๋ว)
 ผีที่รั้วโรงเรียนดุริยางค์ทหารอากาศ
 ผีตายทั้งกลม
 ผีที่สะเดา
 ผีที่โรงแรมนวรัตน์
 ผีที่ดงฉนาก
# ไมดลัง
ไมดลัง (อาหม: 𑜉𑜩𑜓𑜝𑜪) หรือ ไมดาม หรือ มอยด้ำการศึกษาประวัติศาสตร์ไทอาหม (อักษรโรมัน: Moidam หรือ maidam, เบงกอล: মৈদাম) เป็นเนินฝังศพแบบธรรมเนียมในศาสนาอาหม ไมดลังหลวงแห่งจาไรเทวได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกในปี 2024World Heritage ListKalita 2023, Times of India, Unesco ICOMOS Expert Arrives At Assam's Charaideo District, Vying For World Heritage Status ไมดลังมักได้รับการเปรียบเปรยกับปีรามิดอียิปต์หรือสุสานหลวงของราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงในจีนMoidams – the Mound-Burial system of the Ahom Dynasty - UNESCO Desai, Raha (2004), page 450, The Dying Earth People's Action, Nature's Reaction,ACB Publications,ISBN:9788187500216, 8187500212  ปัจจุบัน มีอยู่สี่เผ่าของอาหมที่ยังคงยึดถือปฏิบัติธรรมเนียมการสร้างไมดลัง ได้แก่ โมะหุง (Mo-Hung), โมะจาม (Mo-Cham), เจาดาง (Chaodang) และ โมะปลง (Mo-Plong)

พิธีศพของชาวไตส่วนใหญ่เช่นชาวอาหมตามธรรมเนียมดั้งเดิมนิยมใช้การฝังศพ ซึ่งต่างกันกับพิธีศพแบบธรรมเนียมฮินดูที่นิยมใช้การเผาศพ ดังนั้น นับตั้งแต่กษัตริย์แห่งอาหมรับศาสนาฮินดูมาปฏิบัติ ก็เปลี่ยนมาเป็นการฝังอัฐิของตนภายใต้ไมดลังแทน ชุมชนชาวอาหมในรัฐอัสสัมของประเทศอินเดียในปัจจุบันยังคงยึดถือการฝังศพเป็นส่วนสำคัญของธรรมเนียมปฏิบัติของตน ไมดลังมีความสัมพันธ์อย่างมากกับคติบูชาบรรพชนของอาหม และเทศกาลเมด้ำเมผี

โครงสร้างของไมดลังประกอบด้วยห้องใต้ดินหนึ่งห้องเป็นอย่างน้อย และมีโครงสร้างใหญ่รูปกรวยครอบทับ ปกคลุมด้วยเนินดินทรงครึ่งทรงกลม บนยอดเป็นศาลาแบบเปิดที่เรียกว่า โจวจาฬี (chow chali) ส่วนที่ฐานมีกำแพงเตี้ยรูปแปดเหลี่ยมล้อมรอบ ความสูงของไมดลังขึ้นอยู่กับอำนาจอขงกษัตริย์ผู้สร้างไมดลังนั้น ๆ และส่วนมากไม่มีการระบุชื่อของกษัตริย์ที่สร้างหรือฝังร่างไว้ ยกเว้นแต่เพียงบางแห่ง เช่น ของคฑาธร สิงห์ และ รุทร สิงห์ ไมดลังขนาดใหญ่โตส่วนใหญ่มาจากศตวรรษที่ 17-18 ตามธรรมเนียมแล้ว ผู้จะกระทำการฝังร่างของกษัตริย์หรือราชินีอาหมได้จะต้องมาจากเผ่าตระกูล ฆรฟลิยะ (Gharphaliya) หรือ ลขูรขาน (Lakhurakhan) เท่านั้น สำหรับการก่อสร้างนั้นจะต้องใช้เจ้าหน้าที่พิเศษในตำแหน่ง จางรุง ฟูกาน (Chang-Rung Phukan) ผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ของสถาปนิกในอาณาจักรอาหม เท่านั้น

คำว่าไมดลังเป็นรูปย่อยของคำภาษาไต-อาหม ว่า ฟราง ไม ดลัง (Phrang-Mai-Dam; หรือ ผรัง ไม ด้ำ)Brochure on moidams at Charaideo , Sivasagar, Government of Assam p. 04 โดยคำว่า ฟราง ไม (Phrang-Mai; หรือ ผรัง ไม) แปลว่าการ “ฝังไว้” และ ดลัง (Dam; หรือ ด้ำ) แปลว่าคนเสียชีวิตหรือวิญญาณบรรพชนBrochure on moidams at Charaideo , Sivasagar, Government of Assam p. 04

ในระหว่างปี 2000-2002 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย สาขาคุวาหาฏี ได้ทำการขุดค้นไมดลังหมายเลขสองแห่งจาไรเทว ในศิวสาคร รัฐอัสสัม ซึ่งยังคงโครงสร้างของไมทลังอย่างดั้งเดิมอยู่ จากการขุดค้นนี้พบว่าห้องใต้ดินของไมดลังสร้างมาจากอิฐ และยังมีการพบรูบนเพดานซึ่งบ่งบอกว่าไมดลังนี้น่าจะโดนปล้นมาก่อนหน้าแล้ว กระนั้นภายในยังคงมีโบราณวัตถุมากมาย รวมถึงพบโครงกระดูกห้าร่าง ชิ้นส่วนงาช้างสำหรับเป็นเครื่องประดีบ ชิ้นส่วนไม้ โศไรที่ออกแบบเป็นรูปเสา แผ่นแสดงตราของราชวงศ์อาหมทำจากงาช้าง ประติมากรรมรูปช้าง นกยูง และดอกไม้ เป็นต้น ทั้งนี้กรมโบราณคดีไม่สามารถระบุอายุที่แน่ชัดของไมดลังนี้ได้ แต่คาดว่าเก่าแก่กว่าศตวรรษที่ 18 และเชื่อว่าเป็นไมดลังของกษัติรย์แห่งอาหม ปรมัตต์ สิงห์ หรือ ราเชศวร สิงห์
# จวนเสียง
จวนเสียง (เสียชีวิต ค.ศ. 258) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉฺวียน ช่าง  ชื่อรอง จื่อเจิน  เป็นขุนนางและขุนพลของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน บุตรสาวของจวนเสียงคือเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยเป็นจักรพรรดินีแห่งง่อก๊กและเป็นพระมเหสีของซุนเหลียงจักรพรรดิลำดับที่ 2 แห่งง่อก๊ก

 ประวัติ 
จวนเสียงเป็นชาวอำเภอเจียนต๋อง (錢唐縣 เฉียนถางเซี่ยน) เมืองง่อกุ๋น (吳郡 อู๋จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครหางโจว มณฑลเจ้อเจียง เกิดในตระกูลเดียวกันกับจวนจ๋อง

ในช่วงปลายรัชสมัยของซุนกวนจักรพรรดิผู้ก่อตั้งรัฐง่อก๊ก พระองค์โปรดสนมพัวฮูหยินและซุนเหลียงพระโอรสองค์สุดท้อง กิมก๋งจู๋ (ซุน หลู่ปาน) พระธิดาของซุนกวนต้องการเอาใจซุนกวนรวมถึงแม่-ลูกพัวฮูหยินและซุนเหลียง จึงทูลแนะนำพระบิดาหลายครั้งให้จัดงานแต่งงานระหว่างซุนเหลียงและเฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ย (全惠解) บุตรสาวของจวนเสียง ในปี ค.ศ. 250 ซุนกวนทรงปลดซุนโฮจากตำแหน่งรัชทายาท และตั้งซุนเหลียงขึ้นเป็นรัชทายาทแทน เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยจึงได้ขึ้นเป็นพระชายา(因倚權意，欲豫自結，數稱述全尚女，勸為亮納。赤烏十三年，和廢，權遂立亮為太子，以全氏為妃。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 48.

หลังจากที่ซุนเหลียงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 252 เฉฺวียน ฮุ่ยเจี่ยได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินี จวนเสียงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกองพันประตูเมือง (城門校尉 เฉิงเหมินเซี่ยวเว่ย์) และได้รับการตั้งให้มีบรรดาศักดิ์ตูถิงโหว (都亭侯) ต่อมาได้รับการแต่งตั้งแทนที่เตงอิ๋นในตำแหน่งเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง) และขุนพลพิทักษ์ (衛將軍 เว่ย์เจียงจฺวิน) ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็นหย่งผิงโหว (永平侯) และได้รับการตั้งให้เป็นผู้จัดการกิจการของสำนักราชเลขาธิการ (錄尚書事 ลู่ช่างชูชื่อ) มีหน้าที่ดูแลราชการโดยรวม คนในตระกูลจวน (全 เฉฺวียน) ที่ได้รับบรรดาศักดิ์โหว (侯) มี 5 คน ล้วนเป็นผู้มีความโดดเด่นที่สุดในหมู่พระประยูรญาติฝ่ายมเหสีตั้งแต่เริ่มก่อตั้งรัฐง่อก๊กมา(夫人立為皇后，以尚為城門校尉，封都亭侯，代滕胤為太常、衛將軍，進封永平侯，錄尚書事。時全氏侯有五人，並典兵馬。其餘為侍郎、騎都尉，宿衛左右，自吳興，外戚貴盛莫及。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 50.

ในปี ค.ศ. 258 จักรพรรดิซุนเหลียงทรงไม่พอพระทัยที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ซุนหลิมผูกขาดอำนาจ จึงทรงวางแผนร่วมกับกิมก๋งจู๋พระเชษฐภคินีและขุนพลเล่าเสง (劉丞 หลิว เฉิง) คิดการจะโค่นอำนาจของซุนหลิม พระองค์ยังทรงมีรับสั่งให้จวนกี๋บุตรชายของจวนเสียงให้ไปแจ้งกับจวนเสียงให้เข้าร่วมก่อการ แต่จวนเสียงเผลอเปิดเผยแผนการให้ภรรยา ภรรยาของจวนเสียงเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิม จึงส่งคนไปแจ้งซุนหลิมทำให้แผนการรั่วไหล ซุนหลิมจึงนำทหารของตนเข้าจู่โจมและจับกุมจวนเสียงในเวลากลางคืน และส่งซุน เอิน (孫恩) น้องชายไปสังหารเล่าเสงนอกประตูชางหลง (蒼龍門 ชางหลงเหมิน) จากนั้นจึงนำทหารเข้าล้อมพระราชวัง ปลดซุนเหลียงจากตำแหน่งจักรพรรดิลงเป็นอ๋องแห่งห้อยเข (會稽王 ไคว่จีหวาง) และตั้งซุนฮิวผู้เป็นอ๋องแห่งลองเอี๋ย (琅邪王 หลางหยาหวาง) ขึ้นครองราชย์ จวนเสียงถูกเนรเทศไปยังเมืองเลงเหลง (零陵郡 หลิงหลิงจฺวิ้น) และถูกคนที่ซุนหลิมส่งมาลอบสังหารระหว่างทาง(吳主陰與全公主及將軍劉丞謀誅綝。全后父尚為太常、衛將軍，吳主謂尚子黃門侍郎紀曰：「孫綝專勢，輕小於孤。孤前敕之使速上岸，為唐咨等作援，而留湖中不上岸一步；又委罪於朱異，擅殺功臣，不先表聞；築第橋南，不復朝見。此為自在，無復所畏，不可久忍，今規取之。卿父作中軍都督，使密嚴整士馬，孤當自出臨橋，率宿衛虎騎、左右無難一時圍之，作版詔敕絲林所領皆解散，不得舉手。正爾，自當得之；卿去，但當使密耳！卿宣詔卿父，勿令卿母知之；女人既不曉大事，且綝同堂姊，邂逅漏洩，誤孤非小也！」紀承詔以告尚。尚無遠慮，以語紀母，母使人密語綝。

九月，戊午，綝夜以兵襲尚，執之，遣弟恩殺劉承於蒼龍門外，比明，遂圍宮。吳主大怒，上馬帶□建執弓欲出，曰：「孤大皇帝適子，在位已五年，誰敢不從者！」侍中近臣及乳母共牽攀止之，不得出，歎吒不食，罵全后曰：「爾父憒憒，敗我大事！」又遣呼紀，紀曰：「臣父奉詔不謹，負上，無面目復見。」因自殺。綝使光祿勳孟宗告太廟，廢吳主為會稽王。召群臣議曰：「少帝荒病昏亂，不可以處大位，承宗廟，已告先帝廢之。諸君若有不同者，下異議。」皆震怖，曰：「唯將軍令！」綝遣中書郎李崇奪吳主璽綬，以吳主罪班告遠近。尚書桓彝不肯署名，綝怒，殺之。典國施正勸絲林迎立琅邪王休，綝從之。己未，綝使宗正楷與中書郎董朝迎琅邪王於會稽。遣將軍孫耽送會稽王亮之國，亮時年十六。徙全尚於零陵，尋追殺之，遷全公主於豫章。) จือจื้อทงเจี้ยน เล่มที่ 77.
# หมู่ป้อมปราการดาซียาบนเทือกเขาออเริชตีเย
หมู่ป้อมปาการดาซียาบนเทือกเขาออเริชตีเย (Dacian Fortresses of the Orăștie Mountains) ประกอบด้วยป้อมปราการแบบมูรุสดากีกุสหกแห่งในประเทศโรมาเนีย สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์กาลถึงคริสต์ศตวรรษที่ 1 เพื่อต้านทานการรุกรานจากโรมัน ป้อมปราการเหล่านี้มีบทบาทมากในประวัติศาสตร์ขอสงครามระหว่างโรมันกับดาซียา ป้อมปราการทั้งหกประกอบด้วยซาร์มีเซเกตูซา เรกียา, คอสเตชต์-เซเตอซูอีเย, คอสเตชต์-บลีดารู, ปีอาตรารอซีเย, เบอนิตซา และ เกอปัลนา ทั้งหมดรวมกันเป็นส่วนหนึ่งของแนวป้องกันของกษัตริย์เดเซบาลุสแห่งดาซียา ยูเนสโกขึ้นทะเบียนหมู่ป้อมปราการทั้งหกนี้เป็นแหล่งมรดกโลกในปี 1999 ทั้งหมดตั้งอยู่ในพื้นที่เทศมณฑลฮูเนดออารา ยกเว้นเพียงป้อมปราการที่เกอปัลนา ซึ่งตั้งอยู่ในเทศมณฑลอัลบา

หนึ่งในป้อมปราการที่สำคัญที่สุดในหกแห่งคือซาร์มีเซเกตูซา เรกียา (Sarmizegetusa Regia) ซึ่งยังเป็นอดีตราชธานีและเมืองสำคัญของอาณาจักรดาซียา เชื่อว่สสร้างขึ้นเมื่อกลางศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์กาล การขุดค้นในปัจจุบันพบว่าประกอบด้วยกำแพงล้อมรอบและป้อมปราการ พื้นที่สำหรับศาสนพิธี และพื้นที่อยู่อาศัยสำหรับขุนนางและทาสรับใช้ ตั้งอยู่บนเขาที่สูง  ทำให้มีวิสัยทัศน์ที่สามารถเห็นพื้นที่ต่ำกว่าโดยรอบได้ชัดเจน ในนิคมนี้ในสมัยโลราณยังปรากฏหลักฐานระบบชลประทานและระบบบริหารแจกจ่ายน้ำดื่มโดยใช้ท่อเซรามิกMallows, Lucy (2008) Transylvania Bradt Travel Guides, Chalfont St. Peter, Bucks, United Kingdom, page 219,
# รอชียามอนตาเนอ
รอชียามอนตาเนอ (, ; ; ,) เป็รกอมมูนในเทศมณฑลอัลบา ในเทือกเขาอาปูเซนในทรานซิลวาเนีย ประเทศโรมาเนีย มีแม่น้ำรอชียามอนตาเนอไหลผ่าน กอมมูนนี้ประกอบไปด้วยสิบหกหมู่บ้าน

ทรัพยากรเหมืองแร่ในพื้นที่นี้มีการขุดขึ้นมาใช้งานนับตั้งแต่สมัยจักรวรรดิโรมันเป็นอย่างน้อย เรื่อยมาจนถึงปี 2006 ที่ซึ่งเหมืองทองคำของรัฐปิดตัวลงก่อนโรมาเนียเข้าร่วมสหภาพยุโรป หลังจากนั้นมาบริษัทกาเบรียลรีซอสซิสจากแคนาดาได้เสนอโครงการเปิดเหมืองทองคำแห่งใหม่ในพื้นที่ซึ่งนำไปสู่การประท้วงต่อต้านครั้งใหญ่ทั่วประเทศโรมาเนีย ทั้งด้วยความกลัวว่าการสร้างเหมืองแร่ใหม่จะกระทบต่อเหมืองแร่โบราณสมัยโรมัน และด้วยความกลัวว่าจะเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติต่อมนุษย์ซ้ำรอยที่เคยเกิดที่บายามาเรเมื่อปี 2000 การประท้วงระลอกนี้ถือเป็นการประท้วงใหญ่ที่สุดในประเทศในรอบสิบกว่าปี โดยมีองค์การหลายระดับสนับสนุน ตั้งแต่กรีนพีซจนสถาบันโรมาเนีย ท้ายที่สุด คณะรัฐบาลยอมยกเลิกโครงการในปี 2014 หลังจากนั้นในปี 2015 กระทรวงวัฒนธรรมได้ประกาศพื้นที่นี้มห้เป็นเขตโบราณสถานที่มีความสำคัญระดับชาติ  ถือเป็นการสิ้นสุดโครงการใด ๆ ก็ตามที่จะทำการอุตสาหกรรมในพื้นที่ในอนาคต