# ปรัชญาการแพทย์
ปรัชญาการแพทย์เป็นสาขาหนึ่งของปรัชญาที่สำรวจประเด็นทางทฤษฎี การวิจัย และการปฏิบัติในสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นทางญาณวิทยา อภิปรัชญา และจริยศาสตร์ทางการแพทย์  ซึ่งทับซ้อนกับชีวจริยศาสตร์   ปรัชญาและการแพทย์ทั้งสองสาขาเริ่มต้นด้วยชาวกรีกโบราณซึ่งมีประวัติศาสตร์อันยาวนานของความคิดที่ทับซ้อนกัน   จนกระทั่งศตวรรษที่ 19  ได้เกิดปรัชญาการแพทย์ที่มีความเป็นมืออาชีพขึ้น ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20  เกิดการถกเถียงกันในหมู่นักปรัชญาและแพทย์ว่าปรัชญาการแพทย์ควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นสาขาของตัวเองจากปรัชญาหรือการแพทย์หรือไม่  ฉันทามติได้มาถึงแล้วว่าในความเป็นจริงมันเป็นวินัยที่แตกต่างกับชุดของปัญหาและคำถามที่แยกต่างหาก  ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาหลักสูตรของมหาวิทยาลัยมีความหลากหลาย Durham University History and Philosophy of Medicine  วารสาร Springer Journal, Medicine, Health Care, and Philosophy Oxford Journals, Journal of Medicine and Philosophy Springer Journal, Theoretical Medicine and Bioethics  หนังสือ     ตำรา  และการประชุมที่อุทิศตนเพื่อปรัชญาการแพทย์   นอกจากนี้ยังมีทิศทางใหม่หรือสำนักในปรัชญาการแพทย์ที่เรียกว่าปรัชญาการแพทย์เชิงวิเคราะห์ 

 ญาณวิทยา 
ญาณวิทยาเป็นสาขาหนึ่งในปรัชญาการแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับความรู้  คำถามทั่วไปที่ถาม คือ "อะไรคือสิ่งที่เรารู้หรือความรู้?" "เราจะรู้ในสิ่งที่เรารู้ได้อย่างไร" "เรารู้อะไรเมื่อเราอ้างว่าเรารู้"  นักปรัชญาได้แยกทฤษฎีความรู้ออกเป็นสามกลุ่ม คือ ความรู้เชิงประจักษ์   ความสามารถของความรู้  และความรู้เชิงประพจน์   ความรู้เชิงประจักษ์ คือการคุ้นเคยกับวัตถุหรือเหตุการณ์   เพื่ออธิบายสิ่งนี้ได้ดีที่สุด   ศัลยแพทย์จะต้องรู้กายวิภาคของมนุษย์ก่อนที่จะผ่าตัดอวัยวะในร่างกาย   ความสามารถของความรู้ คือ การใช้ความรู้ที่เรารู้ในการปฏิบัติงานอย่างชำนาญ   ศัลยแพทย์จะต้องรู้วิธีผ่าตัดและขั้นตอนการผ่าตัดก่อนที่จะลงมือผ่าตัด ความรู้เชิงประพจน์อธิบายเกี่ยวข้องกับความจริงหรือข้อเท็จจริงบางประการ  หากศัลยแพทย์ทำการผ่าตัดหัวใจ ก็จะต้องทราบถึงการทำงานทางกายภาพของหัวใจก่อนที่จะทำการผ่าตัด  

 อภิปรัชญา 
อภิปรัชญาเป็นสาขาของปรัชญาที่ตรวจสอบธรรมชาติพื้นฐานของความเป็นจริง  รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างจิตใจ กับวัตถุ   สสารกับคุณลักษณะ และความเป็นไปได้กับความเป็นจริง  คำถามทั่วไปที่ถามภายในสาขานี้คือ "อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้สุขภาพดี" และ "อะไรคือสาเหตุของโรค" . มีความสนใจเพิ่มขึ้นในทางอภิปรัชญาของการแพทย์  โดยเฉพาะอย่างยิ่งความคิดของความเป็นสาเหตุ  นักปรัชญาการแพทย์ไม่เพียงแต่สนใจในการสร้างความรู้ทางการแพทย์ แต่ยังอยู่ในธรรมชาติของปรากฏการณ์ดังกล่าว  สาเหตุคือสิ่งที่น่าสนใจเพราะจุดประสงค์ของการวิจัยทางการแพทย์มากมายคือการสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ อย่างเช่น สิ่งที่ทำให้เกิดโรค หรือ สิ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมีอาการดีขึ้น  กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ได้สร้างความรู้เชิงสาเหตุที่ให้คำตอบเกี่ยวกับอภิปรัชญาของความเป็นสาเหตุ  ตัวอย่างเช่นคุณสมบัติของการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (RCTs) ซึ่งพวกเขามองว่าจะสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ   ในขณะที่ การศึกษาเชิงสังเกตทำไม่ได้   ในกรณีนี้ ความเป็นสาเหตุสามารถถือได้ว่าเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับการต่อต้าน คือวิธีที่แตกต่างจากการศึกษาเชิงสังเกตคือ RCTs ว่าพวกเขามีกลุ่มเปรียบเทียบที่ไม่ได้รับความสนใจจากการแทรกแซง 

 ภววิทยาทางการแพทย์ 
มีผลงานชิ้นสำคัญเกี่ยวกับภววิทยาของชีวแพทยศาสตร์ (biomedicine)  รวมถึงการศึกษาเชิงภววิทยาเกี่ยวกับธรรมชาติของการแพทย์ในทุกแง่มุม   ปรัชญาการแพทย์ให้ความสนใจเป็นพิเศษต่อภววิทยา อันได้แก่ : (1) การปฏิวัติเชิงภววิทยาซึ่งได้สร้างวิทยาศาสตร์สมัยใหม่โดยทั่วไปและเป็นไปได้ (2) ลัทธิทวินิยมแบบคาร์ทีเซียนซึ่งทำให้เกิดการแพทย์สมัยใหม่เฉพาะทาง (3) แนวคิดการเกิดโรคได้รายงานคลินิกเวชกรรมมาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษหรือมากกว่านั้น Lee, K., 2012. The Philosophical Foundations of Modern Medicine, London/New York, Palgrave/Macmillan.  รวมไปถึงทางเคมีและทางชีวภาพที่รองรับปรากฏการณ์ของสุขภาพและโรคในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด (4) ความคิดรวบยอดของหน่วยงานทางการแพทย์ อย่างเช่น 'ยาหลอก' และ 'ผลกระทบของยาหลอก' 

 ภววิทยาของวิทยาศาสตร์การแพทย์ทั่วไป 
ภววิทยาของวิทยาศาสตร์การแพทย์ทั่วไป (OGMS) เป็นภววิทยาของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการเพบปะทางคลินิก ประกอบด้วยชุดคำจำกัดความเชิงตรรกะของคำศัพท์ทั่วไปที่ใช้ในสาขาวิชาทางการแพทย์ ได้แก่ : 'disease', 'disorder', 'disease course', 'การวินิจฉัย' และ 'ผู้ป่วย' ขอบเขตของ OGMS นั้น จำกัดอยู่ที่มนุษย์  แต่สามารถใช้เงื่อนไขจำนวนมากกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้   OGMS ให้ทฤษฎีเกี่ยวกับโรคอย่างเป็นทางการซึ่งเพิ่มเติมเนื้อหาโดยภววิทยา ของโรคเฉพาะทางที่ขยายออกไป  รวมถึงภววิทยาของโรคติดเชื้อ (IDO) และภววิทยาของโรคทางจิตใจ    
[ ต้องการอ้างอิง ]

 ลัทธิทวินิยมแบบคาร์ทีเซียน 
เรอเน่  เดส์การ์ต สร้างแนวคิดทางภววิทยาสำหรับการแพทย์สมัยใหม่โดยแยกร่างกายออกจากจิตใจ - ในขณะที่จิตใจอยู่เหนือร่างกายซึ่งประกอบด้วยเอกลักษณ์ของจิตวิญญาณมนุษย์ (ขอบเขตของเทววิทยา) ร่างกายอยู่ต่ำกว่าจิตใจซึ่งถือว่าเป็นสสารที่บริสุทธิ์  แพทย์ทำการตรวจร่างกายโดยใช้เครื่องจักร  ในขณะที่ลัทธิทวินิยมแบบคาร์ทีเซียนครอบงำวิธีการทางคลินิกเพื่อการรักษาและการวิจัยทางการแพทย์  ความถูกต้องของการแบ่งแยกระหว่างจิตใจและร่างกายได้รับการท้าทายจากมุมมองที่หลากหลายอย่างต่อเนื่อง  

 พยาธิวิทยาและแนวคิดโรคทางพันธุกรรม 
ยาแผนปัจจุบันซึ่งแตกต่างจากยากาเลน (ซึ่งเกี่ยวข้องกับ สารน้ำในลูกตา) มีลักษณะเป็นกลไกนิยม  ตัวอย่างเช่น  เมื่อสสารที่เป็นของแข็ง เช่น พิษ หรือ หนอน ส่งผลกระทบอย่างเล็กน้อยต่อสสาร (เมื่อเข้าสู่ร่างกายมนุษย์)  สิ่งนี้ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวแบบลูกโซ่ซึ่งทำให้เกิดโรคเช่นเดียวกับลูกบิลเลียดหนึ่งลูกที่พุ่งชนกับลูกบิลเลียดอีกลูกซึ่งทำให้เกิดการเคลื่อนที่  เมื่อร่างกายมนุษย์สัมผัสกับเชื้อโรคที่เป็นของแข็ง ก็ทำให้มนุษย์ล้มป่วย  จึงทำให้สร้างสิ่งประดิษฐ์ที่เป็นเอกลักษณ์กับโรค   ต่อมาในประวัติศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่ โดยเฉพาะในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้าและยี่สิบใน ทางพยาธิวิทยา (ซึ่งเป็นการจำแนกประเภทของโรค) ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดคือวิธีการที่นิยามความหมายที่สามารถพบได้ในแนวคิดโรคทางพันธุกรรมที่ไม่ครอบคลุมแค่เฉพาะผู้ติดเชื้อ (แบคทีเรีย  ไวรัส  ฟังไจ  ปรสิต  พรีออน)  แต่ยังรวมถึงพันธุศาสตร์และยาพิษ  ในขณะที่การแพทย์ทางคลินิกมีความเกี่ยวข้องกับอาการเจ็บป่วยของผู้ป่วยแต่ละรายเมื่อเขาหรือเธอป่วยเป็นโรคชนิดต่าง ๆ   ระบาดวิทยามีความเกี่ยวข้องกับรูปแบบของโรคในประชากรเพื่อศึกษาสาเหตุของโรคชนิดต่าง ๆ  รวมถึงวิธีการจัดการ  ควบคุม  และแก้ไขปัญหาให้ดีขึ้นซึ่งอยู่ภายใต้การศึกษา 

การแพทย์ทางคลินิกดังที่แสดงไว้ข้างต้นเป็นส่วนหนึ่งของวิธีการลดอาการของโรคโดยมีพื้นฐานมาจากแนวคิดทวินิยมแบบคาร์ทีเซียนแบบสุดโต่งซึ่งกล่าวว่าการศึกษาศาสตร์ทางการแพทย์ที่เหมาะสม คือ การตรวจร่างกายเมื่อถูกมองในภายหลังว่าเป็นเครื่องจักร   เครื่องจักรสามารถถูกแบ่งย่อยอย่างละเอียดออกเป็นส่วนต่าง ๆ และหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง  ในทำนองเดียวกันวิธีการที่โดดเด่นในการวิจัยทางคลินิกและการรักษาอาการป่วยถือว่าร่างกายมนุษย์สามารถนำไปวิเคราะห์และแยกส่วนในแง่ของส่วนประกอบและหน้าที่ของมัน  ดังเช่นอวัยวะภายในและภายนอก  เนื้อเยื่อและกระดูกที่ประกอบด้วยเซลล์ที่ผลิตเนื้อเยื่อขึ้นมา, โมเลกุลที่ประกอบด้วยเซลล์, เจาะลึกไปถึงอะตอม (ลำดับดีเอ็นเอ) ซึ่งถูกผลิตขึ้นเป็นเซลล์ในร่างกาย 

 ยาหลอก 
ยาหลอก และฤทธิ์ของยาหลอกได้ความสับสนทางความคิดเกี่ยวกับชนิดของส่วนประกอบภายในตัวยา      ตัวอย่างคำจำกัดความของยาหลอกอาจหมายถึง ยาแก้อาการซึมเศร้า หรือ การเฉี่อยทางเภสัชวิทยาซึ่งสัมพันธ์กับสภาพการณ์ที่ได้รับ ในทำนองเดียวกันตัวอย่างคำจำกัดความของ "ผลกระทบของยาหลอก" อาจหมายถึง ความเป็นอัตวิสัย หรือ ความไม่จำเพาะเจาะจงของผลกระทบเหล่านั้น Shapiro, A.K. & Shapiro, E., 1997. The Powerful Placebo, London: Johns Hopkins University Press. คำจำกัดความประเภทนี้ชี้ให้เห็นว่าเมื่อได้รับการรักษาด้วยยาหลอก  เราอาจรู้สึกดีขึ้นได้  ในขณะที่ไม่ได้ 'ดีขึ้นจริงๆ'

ความแตกต่างในการทำงานในประเภทของคำจำกัดความ ระหว่างการเคลื่อนไหวและความเฉื่อย/อาการซึมเศร้าทั้งแบบเฉพาะเจาะจงและไม่เฉพาะเจาะจง  ความเป็นอัตวิสัยและความเป็นภววิสัยได้รับการแก้ไขปัญหา     อย่างเช่น  หากยาหลอกมีความเฉื่อยหรืออาการซึมเศร้าแล้วจะทำให้เกิดฤทธิ์ของยาหลอกได้อย่างไร?  โดยทั่วไปมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์จากการวิจัยที่ตรวจสอบปรากฏการณ์ของยาหลอกซึ่งแสดงให้เห็นว่าสำหรับเงื่อนไขบางอย่าง (เช่นความเจ็บปวด) ฤทธิ์ของยาหลอกอาจเป็นได้ทั้งสิ่งเฉพาะและวัตถุประสงค์ในความหมายทั่วไป Benedetti, F., 2009. Placebo Effects: Understanding the mechanisms in health and disease, Oxford: Oxford University Press.

ความพยายามอื่น ๆ ในการจำกัดความของยาหลอกและฤทธิ์ของยาหลอกนั้นจึงเน้นเป้าหมายจากความแตกต่างเหล่านี้กับผลการรักษาที่เกิดขึ้นหรือปรับเปลี่ยนโดยบริบทที่มีการให้การรักษาและให้นิยามความหมายของการรักษาในแง่มุมที่แตกต่างสำหรับผู้ป่วย Moerman, D.E., 2002. Meaning, Medicine, and the "Placebo Effect," Cambridge: Cambridge University Press. 

ปัญหาที่เกิดขึ้นจากคำจำกัดความของยาหลอกและฤทธิ์ของยาดังกล่าวเป็นอิทธิพลของลัทธิทวินิยมแบบคาร์ทีเซียนซึ่งเข้าใจว่าจิตและสสารเป็นสารสองชนิดที่แตกต่างกัน   นอกจากนี้ลัทธิทวินิยมแบบคาร์ทีเซียนยังรับรองรูปแบบของวัตถุนิยมซึ่งอนุญาตให้สสารมีผลกระทบต่อสสารหรือแม้กระทั่งสสารยังทำงานอยู่ในสภาพของจิตอีกด้วย (epiphenomenalism ซึ่งเป็นวัตถุประสงค์ (raison d'être) ของจิตวิทยาและเภสัชศาสตร์) แต่ไม่อนุญาตให้จิตมีผลกระทบต่อสสาร  นั่นหมายความว่าวิทยาศาสตร์การแพทย์มีปัญหาในการให้ความรื่นรมย์  แม้กระทั่งความเป็นไปได้ที่ฤทธิ์ของยาหลอกจะเป็นความจริง  ดำรงอยู่จริง  และอาจกำหนดได้อย่างเป็นภววิสัย และค้นหารายงานดังกล่าวซึ่งทำได้ยาก  หากไม่สามารถเข้าใจและ/หรือยอมรับได้   แต่รายงานดังกล่าวที่ปรากฎดูเหมือนจะเป็นของแท้นั้นเป็นอันตรายต่อลัทธิทวินิยมแบบคาร์ทีเซียนซึ่งเป็นปัจจัยหนุนทางภววิทยาสำหรับยาชีวภาพโดยเฉพาะอย่างยิ่งในขอบเขตทางคลินิก Lee, K., 2012. The Philosophical Foundations of Modern Medicine, London/New York, Palgrave/Macmillan.

 แพทย์ปฏิบัติการทางการแพทย์อย่างไร 

 การแพทย์บนพื้นฐานของการพิสูจน์ 
การแพทย์บนพื้นฐานของการพิสูจน์ (EBM) ได้รับการสนับสนุนจากการศึกษาวิธีการที่เราจะได้รับความรู้เกี่ยวกับคำถามทางคลินิกที่สำคัญ เช่น ผลกระทบของการแทรกแซงทางการแพทย์  ความแม่นยำของการตรวจวินิจฉัย  และคุณค่าของการทำนายของเครื่องหมายการพยากรณ์โรค  EBM จัดทำบัญชีเกี่ยวกับความรู้ทางการแพทย์ที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับการดูแลทางคลินิกได้  EBM ไม่เพียงแต่วางกลยุทธ์ให้แก่แพทย์เพื่อแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงปรัชญาของหลักฐานด้วย

ความสนใจในปรัชญาของหลักฐาน EBM ทำให้นักปรัชญาพิจารณาถึงลักษณะของลำดับชั้นหลักฐานของ EBM ซึ่งจัดลำดับวิธีการวิจัยที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดโดยใช้หลักฐานสัมพัทธ์ที่มีน้ำหนักเพียงพอระบุ  ในขณะที่ เจเรมี โฮวิค ให้การป้องกันเชิงวิพากษ์ของ EBM  นักปรัชญาส่วนใหญ่ตั้งคำถามเกี่ยวกับความชอบธรรมทางการแพทย์  คำถามสำคัญเกี่ยวกับลำดับชั้นของหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับความชอบธรรมของวิธีการจัดอันดับในแง่ของความแข็งแกร่งของการสนับสนุนที่พวกเขาจัดหาให้    ตัวอย่างของวิธีการเฉพาะสามารถเลื่อนขึ้นและลงตามลำดับชั้นได้อย่างไร  เช่นเดียวกับวิธีการรวมหลักฐานประเภทต่างๆจากระดับต่างๆในลำดับชั้น   นักวิจารณ์งานวิจัยทางการแพทย์ตั้งคำถามจำนวนมากเกี่ยวกับความไม่น่าเชื่อถือของการวิจัยทางการแพทย์ 

นอกจากนี้ยังมีการตรวจสอบคุณธรรมทางญาณวิทยาในแง่มุมเฉพาะของวิธีการทดลองทางคลินิก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานที่พิเศษที่กำหนดให้กับการสุ่มตัวอย่าง    แนวคิดของการทดลองแบบอำพราง และการใช้การศึกษาควบคุมด้วยยาหลอก

 นักปรัชญาการแพทย์คนสำคัญ 

 Georges Canguilhem
 Nancy Cartwright
 H. Tristram Engelhardt, Jr.
 Fred Gifford
 Havi Carel
 Donald A. Gillies
 Jeremy Howick
 Hilde Lindemann
 Rudolf von Hahn
 Kazem Sadegh-Zadeh
 Kenneth F. Schaffner
  Miriam Solomon
 David Papineau
 Edmund Pellegrino
 David Låg Tomasi
 John Worrall