wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# จักรพรรดิหยาน
หยานตี้ หรือ จักรพรรดิหยาน  แปลตรงตัวว่า จักรพรรดิเปลวเพลิง เป็นผู้ปกครองจีนโบราณตามตำนานยุคก่อนราชวงศ์ นักวิชาการสมัยใหม่ระบุว่า เทือกเขานาม หยางโถวชาน ซึ่งอยู่ทางเหนือของนครเป่าจี (宝鸡) ในมณฑลฉ่านซี (陕西) เป็นบ้านเกิดและอาณาเขตของหยานตี้He Wandan  and Yang Hongbao , in .

มีการอภิปรายมายาวนานว่า หยานตี้เป็นบุคคลเดียวกับเฉินหนง (神農) หรือไม่ การประชุมทางวิชาการในประเทศจีนเมื่อ ค.ศ. 2004 ได้มติร่วมกันว่า ใช่Yang Dongchen , in . ความเป็นไปได้อีกทาง คือ คำว่า "หยานตี้" (จักรพรรดิเปลวเพลิง) เป็นชื่อตำแหน่งของผู้ปกครองชนเผ่าซึ่งสืบทอดกันแบบราชวงศ์ โดยที่เฉินหนงก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่ได้รับการเรียกขานว่า "หยานตี้" (คงจะเมื่อสิ้นชีวิตแล้ว) ดังนั้น อันที่จริงแล้ว ย่อมจะถูกต้องกว่าถ้า "หยานตี้" จะหมายความถึงบุคคลหลายคน การสืบทอดตำแหน่ง "หยานตี้" นับแต่เฉิงหนงลงมาจนถึงหยานตี้คนสุดท้ายที่ถูกจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) พิชิตนั้น อาจกินเวลาราว 500 ปี

รายชื่อหยานตี้

รายชื่อโดยทั่วไป ตามที่หฺวังฝู่ มี่ (皇甫謐), สฺวี เจิ่ง (徐整), และซือหม่า เจิน (司馬貞) ระบุ

ชื่อหมายเหตุเฉินหนง (神農)ชื่อเมื่อเกิดว่า เจียง ฉือเหนียน (姜石年)หลิน ขุย (臨魁)เฉิง (承)หมิง (明)ถือเป็นบิดาของกิญ เซือง เวือง (Kinh Dương Vương) ในประมวลเรื่องปรัมปราเวียดนามจื๋อ (直)หลี (釐) หรือ เค่อ (克)ซือหม่า เจิน จัดไว้ว่าอยู่ระหว่าง อาย กับ ยฺหวีหวั่งอาย (哀)ถือเป็นบิดาของเอา เกอ (Âu Cơ) ในประมวลเรื่องปรัมปราเวียดนามยฺหวีหวั่ง (榆罔)พ่ายแพ้แก่จักรพรรดิหฺวังที่ป่านเฉวียน (阪泉)

รายชื่อท้ายตำรา ชานไห่จิง (山海經)

ชื่อหมายเหตุหยานตี้ (炎帝)หยานจู (炎居)น่าจะมีชื่ออื่นว่า จู่ (柱) ด้วยเจี๋ยปิ้ง (節並)ซี่ชี่ (戲器)จู้หรง (祝融)ก้งกง (共工)ชู่ชี่ (術器)โฮ่วถู่ (后土)น้องสาวชู่ชี่เยหมิง (噎鳴)ลูกของโฮ่วถู่ซุ่ยฉือ (歳十)
# ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55
ลิทเทิลไอแลนด์แอทเพียร์ 55 (โดยเขียนในรูปแบบ Little Island @Pier55) เป็นเกาะที่มนุษย์สร้างขึ้นในแม่ต้ำฮัดสันทางตะวันตกของแมนฮัตตัน นิวยอร์กซิตี ติดกับสวนสาธารณะแม่น้ำฮัดสันใหล้แยกที่ตัดระหว่างถนนเวสต์ ดับ ถนนเธอร์ทีนธ์ในแมนฮัตตัน สวนและเกาะเป็นผลงานออกแบบของฮีทเธอร์วิกสตูดิโอ มีพื้นที่ขนาด  รองรับด้วยเสาทรงหม้อจำนวน 132 ต้น ที่มีความสูง  ซึ่งดำเนินการติดตั้งโดยวิศวกรของอารูพกรุ๊ป ผลิตโดยฟอร์ตมิลเลอร์คัมพานีในอัปสเตทนิวยอร์ก เริ่มก่อสร้างในปี 2018 ก่อนที่จะเปิดให้บริการเป็นทางการในวันที่ 21 พฤษภาคม 2021

ตัวสวนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตมีทแพ็กคิงกับเชลซีในโบโรแมนฮัตตัน สวนริเริ่มก่อสร้างโดยแบรี ดิลเลอร์ และออกแบบโดยบริษัทฮีทเธอร์วิกสตูดิโอของสถาปนิกธอมัส ฮีทเธอร์วิก
# วัดเจริญราษฎร์บำรุง (จังหวัดนครปฐม)
วัดเจริญราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสระพัฒนา อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดเจริญราษฎร์บำรุง หรือ วัดหนองพงนก ได้ประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2555 ได้รับบริจาคที่ดินจากนายเจริญ เล้าอรุณ และที่สาธารณประโยชน์ ประมาณ 40 ไร่ 3 งาน 28 ตารางวา ใช้ชื่อว่า "วัดเจริญราษฎร์บำรุง" เพื่อเกียรติประวัติแด่นายเจริญ เล้าอรุณ ผู้บริจาคที่ดิน โดยผู้ใหญ่เจริญ เล้าอรุณได้ยกที่ดินก่อนสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2500 จากนั้นได้ดำเนินการก่อตั้งวัด ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีจิตศรัทธาเพื่อสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ อาคารอเนกประสงค์ เมรุ วิหารและอุโบสถ เริ่มก่อสร้างถาวรวัตถุต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2543

จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรูปองค์ใหญ่หน้าอุโบสถ คือ พระสมเด็จองค์ปฐมปางมหาจักรพรรดิ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อมงคลนิมิต เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยศิลาแกะสลักทั้งองค์ สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดเจริญราษฎร์บำรุง เมื่อ พ.ศ. 2518
# จู้หรง
จู้หรง  หรือ ฉงหลี่  เป็นบุคคลสำคัญในประมวลเรื่องปรัมปราจีนและศาสนาพื้นบ้านจีน ซึ่งตำรา หฺวายหนานจื่อ (淮南子) และตำราปรัญชาของมั่วจื่อ (墨子) กับศิษยานุศิษย์ระบุว่า เป็นเทพเจ้าแห่งไฟและทิศใต้ 

ตำรา ชานไห่จิง (山海經) ระบุลำดับตระกูลของจู้หรงไว้อีกแบบว่า สืบเชื้อสายจากทั้งจักรพรรดิหยาน (炎帝) และจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) แหล่งข้อมูลบางแหล่งแสดงความเกี่ยวข้องของจู้หรงกับปรัมปราจีนสมัยต้นและสมัยดึกดำบรรพ์ เช่น ในเรื่องของนฺหวี่วา (女媧), ก้งกง (共工), และอุทกภัยกุ่น-ยฺหวี่ (鯀禹治水) เนื่องจากเดิมเชื่อว่าประมวลเรื่องปรัมปราจีนมีเค้ามูลมาจากเหตุการณ์จริงในประวัติศาสตร์อย่างน้อยก็บางส่วน ในการศึกษาวัฒนธรรมจีนแง่ประวัติศาสตร์จะพบว่าเรื่องราวของบุคคลหลายคนหรือเหตุการณ์หลายเหตุที่เล่าขานสืบต่อกันมายาวนาน มีประเพณีซ้อนกันอยู่ คือ ประเพณีที่นำเสนอแง่มุมประวัติศาสตร์มากกว่า กับประเพณีที่นำเสนอเรื่องปรัมปรามากกว่า กรณีของจู้หรงก็เข้าข่ายนี้ เพราะในเอกสาร ฉื่อจี้ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) จะพบว่า จู้หรงได้รับการพรรณนาดั่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมไฟ

ว่ากันว่า จู้หรงเป็นบุตรของเกาหยาง (高陽) บ้างเรียก จฺวันซฺวี (顓頊) ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งท้องฟ้า ขณะที่ฉบับประวัติศาสตร์นั้นนำเสนอว่า จฺวันซฺวีเป็นจักรพรรดิจีน อนึ่ง ยังเชื่อว่า จฺวันซฺวีนี้มีบุตรอีกคน คือ กุ่น (鯀) ผู้เป็นบิดาของต้า-ยฺหวี่ (大禹) ราชตระกูลในราชวงศ์ฉิน (秦) ก็อ้างว่าตนสืบเชื้อสายกษัตริย์ผ่านจฺวันซฺวี (แต่มิได้ผ่านจู้หรง) นอกจากนี้ ยังมีการอ้างว่า จู้หรงเป็นบรรพบุรุษของราชตระกูลแปดสายในรัฐฉู่ (楚)

 พงศาวลีวิทยา 
 พงศาวลีวิทยาของอักษร 
อักษรจีนตัวเต็มลักษณะหนึ่งที่ใช้ในชื่อของจู้หรงคืออักษร  ประกอบด้วยการรวมอักษร 鬲 และ 虫 เข้าด้วยกัน อักษร  หมายถึงหม้อต้มหรือภาชนะสามขาที่ใช้ในพิธีกรรม ซึ่งรายงานทางโบราณคดีระบุว่าเป็นภาชนะที่มีลักษณะเฉพาะของยุคทองแดง (ปลายยุคหินใหม่/ต้นยุคสำริด) พบในแหล่งโบราณคดีทางเหนือของประเทศจีน ส่วนอักษร  มักใช้เพื่อแสดงความหมายเกี่ยวกับหนอน งู หรือแมลง นักจีนวิทยาเดวิก ฮอกส์ (David Hawkes) สันนิษฐานความเชื่อมโนงระหว่างตัวอักษรในชื่อของจู้หรงว่ามีความเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาของจีนยุคโบราณ

 บรรพบุรุษในตำนาน 
ชานไห่จิงระบุว่าจู้หรงเป็นบุตรชายของบิดาที่ชื่อแปลได้ว่า "เล่นกับหม้อ" ซึ่งเป็นบุตรชายของผู้ที่แปลชื่อได้ว่า "ชำนาญหม้อ" ในส่วน "บทนำ" ของรวทบทกวีฉู่ฉือ (楚辭) ฮอกส์ใช้ข้อสังเกตเหล่านี้เพื่อสนับสนุนการสันนิษฐานของตนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับวัฒนธรรมการทำเครื่องปั้นดินเผาและภูมิหลังทางวัฒนธรรมของรวทบทกวีฉู่ฉือ

 การพรรณนา 
จารึกในศาลตระกูลอู่ (武氏祠) บรรยายถึงจู้หรงว่า: 

「祝誦〔融〕氏：無所造為，未有嗜欲，刑罰未施。」
"[...]: ไม่ทำอะไร ไม่ยึดติดสิ่งใด ไม่ปรารถนาสิ่งใด ไม่ปฏิบัติการลงโทษ"Barbieri, Anthony (2019). Virtual Tour of Wuzhai Shan Site, 2nd Century CE (v. 2.0). University of California, Santa Barbara. The entry for Zhurong is located at "Wu Liang" > right wall > second row of reliefs > second relief from the right 

แต่ในตำนานหนึ่ง จู้หรงชื่นชอบการใช้พลังทางกายและต่อสู้กับก้งกงเป็นเวลาหลายวันเพื่อแข่งกันว่าใครจะแข็งแกร่งที่สุด ในไห่เน่ย์จิง (海內經) ระบุว่าก้งกงสืบเชื้อสายจากจู้หรง山海經 > 海內經 > 炎帝之妻，赤水之子聽訞生炎居，炎居生節竝，節竝生戲器，戲器生祝融，祝融降處於江水，生共工。共工生術器，術器首方顚，是復土穰，以處江水。共工生后土，后土生噎鳴，噎鳴生歳十有二 ทำให้เกิดความสงสัยว่าบันทึกในไห่เน่ย์จิงถูกบิดเบือนในยุคราชวงศ์ฮั่นเพื่อจุดประสงค์ทางการเมือง
# กุ่น
กุ่น  หรือรู้จักกันในชื่อ ฉงปั๋วกุ่น  เป็นบุคคลในตำนานพื้นบ้านจีน บางครั้งได้รับการยกย่องว่าเป็นบิดาของพระเจ้าอวี่ ผู้ก่อตั้งราชวงศ์เซี่ย กุ่นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แก้ไขปัญหาอุทกภัยโดยพระเจ้าเหยา กุ่นใช้วิธีสร้างเขื่อนกั้นน้ำเพื่อหยุดน้ำท่วม แต่เขื่อนก็พังคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย

ในหลาย ๆ ตำนาน กุ่น ปรากฏเป็นเทพ ในตำนานเขาได้ค้นพบความลับบางอย่างของเทพเจ้า เพื่อที่จะทำเขื่อนกั้นน้ำท่วมเขาขโมยซีรัง (息壤) (ดินที่สร้างขึ้นใหม่ได้เอง) จากเทพเจ้า หลังจากสร้างเขื่อนเสร็จสิ้นเมื่อระดับน้ำสูงขึ้นดินวิเศษของเขื่อนก็เพิ่มขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้น้ำออก มันทำงานได้ดีมากในตอนแรก แต่เมื่อน้ำในเขื่อนเพิ่มขึ้นสูงเกินไป (ในตำนานกล่าวว่าเพิ่มขึ้นถึงเก้าเหริน rèn仞 (หน่วยวัดจีนโบราณอยู่ระหว่าง 1 ถึง 3 เมตร)) เขื่อนก็พังทลายลงส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในน้ำท่วมที่ตามมา บางตำนานกล่าวว่ากุ่นถูกประหารชีวิตโดยพระเจ้าซุ่นบนภูเขาขนนกด้วยดาบแห่งอู่ แหล่งอื่น ๆ ระบุว่าเขาฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงเหวเปลี่ยนเป็นสัตว์และกลายเป็นเทพเจ้าแห่งอเวจี ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเขาบอกให้ลูกชายของเขา พระเจ้าอวี่ทำงานให้เสร็จ

ตำราขุนเขามหาสมุทรบันทึกว่า กุ่น เป็นหลานของ จักรพรรดิเหลือง และพ่อของเขาคือ ลั่วหมิง
# จฺวันซฺวี
จฺวันซฺวี  บ้างเรียก เกาหยาง  เป็นจักรพรรดิจีนโบราณตามประมวลเรื่องปรัมปราจีน

บันทึกทางประเพณีตามที่ซือหม่า เชียน (司馬遷) จัดทำขึ้นนั้น ระบุว่า จฺวันซฺวีเป็นหลานชายของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) ผู้นำตระกูลชื่อ (氏) ในการโยกย้านถิ่นฐานไปทางตะวันออกสู่พื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นมณฑลชานตง (山东) ณ นั้นที่ พวกเขาสมรสกับตระกูลตงอี๋ (東夷) ทำให้อิทธิพลทวีขึ้นตามลำดับ สำหรับจฺวันซฺวีนั้น ครั้นอายุได้ 20 ปี ก็ได้ขึ้นเป็นผู้นำ และครองตำแหน่งเป็นเวลา 78 ปีจนถึงแก่ความตาย

ครอบครัว

จฺวันซฺวีเป็นบุตรชายของชางอี้ (昌意) โอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) กับมเหสีนาม เหลย์จู่ (嫘祖) มารดาของจฺวันซฺวีชื่อ ชางผู (昌僕) ตามบันทึกของซือหม่า เชียน และชื่อ Niuqu ตามบันทึก จู๋ชูจี้เหนียน (竹書紀年)

ราชตระกูลหลายตระกูลในประวัติศาสตร์มักอ้างว่า จฺวันซฺวีเป็นบรรพบุรุษของตน ในจำนวนนี้รวมถึง ตระกูลหมี่ (羋) ของรัฐฉู่ (楚) กับรัฐเยฺว่ (越), ตระกูลหยิง (嬴) ของรัฐฉิน (秦), และตระกูลเฉาของรัฐเว่ย์ (魏)
# เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซอเนอร์ปอร์-ออกัสเทนเบิร์ก
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-ออกัสเทนเบิร์ก  ประสูติเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2403 เป็นพระธิดาใน เฟรเดอริก ดยุกที่ 8 แห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และ เจ้าหญิงอาเดลาอีดแห่งโฮเอินโลเออ-ลังเงินบวร์ค พระองค์เป็นพระมาตุลาใน เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมาร ด้วยเป็นพระขนิษฐาใน เอากุสเทอ วิคโทรีอา แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ 

พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ฟรีดริช เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์  เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2428 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงวิกตอเรีย อเดลไฮด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าหญิงอเล็กซานดรา วิกตอเรียแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
เจ้าหญิงเฮเลนา แอดิเลดแห่งเดนมาร์ก
เจ้าหญิงแอดิเลดแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค
วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
เจ้าหญิงกาโรลีน มาทิลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-เซินเนอร์บอร์-กลึคส์บวร์ค

อนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระอัยยิกา (ยาย) ใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และเป็นพระราชปัยยิกา (ยายทวด) ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน โดยพระองค์สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2475 สิริพระชันษา 72 ปี
 อ้างอิง 
Profile of Karoline Mathilde Prinzessin zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, thePeerage.com; accessed 15 August 2014
"Princess Karoline Dies at 72 in Germany", The New York Times, 21 February 1932
# เช่าเฮ่า
เช่าเฮ่า  บ้างเรียก จิน เทียน (金天) เป็นผู้ปกครองในตำนานจีน อยู่ในตำแหน่งเมื่อราว 2600 ปีก่อนคริสตกาล มักได้รับการระบุว่า เป็นโอรสของจักรพรรดิหฺวัง (黃帝) เอกสารทางประเพณีบางฉบับ เช่น ชูจิง (書經) ระบุว่า เป็นหนึ่งในจักรพรรดิทั้งห้า

ความเป็นจริงในทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเช่าเฮ่านั้นยังเป็นที่ถกเถียง นักประวัติศาสตร์กลุ่มอี๋กู่พ่าย (疑古派) ซึ่งมีกู้ เจี๋ยกัง (顧頡剛) เป็นผู้แทนนั้น สันนิษฐานว่า ราชบัณฑิตหลิว ซิน (劉歆) เป็นผู้เพิ่มเช่าเฮ่าเข้าไปในลำดับการสืบราชสมบัติตามตำนาน ในช่วงการรณรงค์ทางการเมืองเพื่อตรวจชำระเอกสารโบราณเมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 1
# แม่น้ำกาไบ
แม่น้ำกาไบ  เป็นแม่น้ำสายรองในลุ่มแม่น้ำลางัต ไหลมาจากกูนุงเบอซาร์ฮันตู  ซึ่งมีความสูง 1,462 เมตร (4,797 ฟุต) ในรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ประเทศมาเลเซีย ไปถึงเขตป่าสงวนไม้วงศ์ยางนาในอำเภอฮูลูลางัต รัฐเซอลาโงร์

น้ำตกกาไบ
thumb|right|250px|น้ำตกกาไบ
ในอำเภอฮูลูลางัต แม่น้ำไหลลงไปยังน้ำตกที่มีชื่อว่า น้ำตกกาไบ  เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมสำหรับคนในพื้นที่ แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยว มีการตัดถนนซีเมนต์จากที่จอดรถไปยังน้ำตกส่วนล่าง โดยมีที่พักอยู่ข้างทาง ส่วนน้ำตกส่วนบนจะต้องเดินขึ้นไป
# คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1
คำสั่งทั่วไปหมายเลข 1  เป็นคำสั่งสำหรับการยอมจำนนของญี่ปุ่นที่เตรียมการโดยคณะเสนาธิการร่วมสหรัฐและยอมรับโดยประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมนในวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1945

หลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นแล้ว พลเอกดักลาส แมกอาเธอร์ตีพิมพ์คำสั่งนี้ให้ตัวแทนจากจักรวรรดิญี่ปุ่น และต่อมาสำนักงานใหญ่ของจักรวรรดิตีพิมพ์คำสั่งให้กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 คำสั่งนี้แนะนำให้กองทัพญี่ปุ่นยอมจำนนต่อผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตร เปิดเผยการปรับใช้ทางทหารในปัจจุบันทั้งหมด และเก็บรักษาอุปกรณ์ทางทหารสำหรับการลดกำลังรบในภายหลัง โดยได้เน้นถึงการยึดครองญี่ปุ่นและพื้นที่ที่ควบคุมโดยญี่ปุ่นโดยกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตร

รายงานตามส่วนที่ 1 ย่อหน้า (b) และ (e) ตามลำดับ คำสั่งนี้มีผลที่จะนำไปสู่การแบ่งเกาหลีที่เส้นขนานที่ 38 โดยบริเวณเหนือเส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหารในกองทัพโซเวียตที่ตะวันออกไกล และบริเวณใต้เส้นนี้จะถูกยกให้ผู้บัญชาการทหาร กองทัพสหรัฐในแถบแปซิฟิก

ดูเพิ่ม
 ปฏิญญาไคโร (27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943)
 ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม (26 กรกฎาคม ค.ศ. 1945)
 วันประกาศอิสรภาพแห่งชาติของเกาหลี (15 สิงหาคม ค.ศ. 1945)
 ตราสารยอมจำนนของญี่ปุ่น (2 กันยายน ค.ศ. 1945)
 วันรำลึกการคืนสู่ประเทศ (25 ตุลาคม ค.ศ. 1945)
 สนธิสัญญาซานฟรานซิสโก (8 กันยายน ค.ศ. 1951)
# เทศบาลตำบลดอนพุด
เทศบาลตำบลดอนพุด เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง ในอำเภอดอนพุด จังหวัดสระบุรี อยู่ห่างจากตัวจังหวัดเป็นระยะทาง 40 กิโลเมตร ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,696 คน

เดิมเทศบาลตำบลดอนพุดมีฐานะเป็นสุขาภิบาลดอนพุดที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2521 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลวงและองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่หลิ่วแล้วรวมเข้ากับเทศบาลตำบลดอนพุด ทำให้ในปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนพุดดูแลพื้นที่ทั้งหมด 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลดอนพุด ตำบลไผ่หลิ่ว และตำบลบ้านหลวง
# สุลิวง ดาลาวง
สุลิวง ดาลาวง (เกิดวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 ที่แขวงเซียงขวาง) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวลาว เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแผนการและการลงทุน เขาศึกษาในด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมอนทรีออลในประเทศแคนาดา ซึ่งจบการศึกษาใน ค.ศ. 1974.
# ภูเขาน้ำแข็งเอ-76
ภูเขาน้ำแข็ง เอ-76 เป็นภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่แตกออกมาจากหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรนในแอนตาร์กติกา ช่วงกลางเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 

ภูเขาน้ำแข็งนี้แยกตัวออกมาจากฝั่งตะวันตกของหิ้งน้ำแข็งฟิวช์เนอร์–โรน มีการอธิบายถึงลักษณะของมันในครั้งแรกว่า "มันมีรูปร่างคล้ายโต๊ะรีดผ้าขนาดใหญ่" มันมีความยาวประมาณ 170 กม. กว้าง 25 กม. คิดเป็นพื้นที่ขนาด 4,320 ตร.กม. ปัจจุบันมันลอยตัวอยู่ในทะเลเวดเดลล์

ภูเขาน้ำแข็งลูกใหม่ล่าสุดนี้ถูกพบโดย คีท เมคคินสัน และคณะสำรวจทวีปแอนตาร์ติกาของสหราชอาณาจักรในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564

ในวันที่ 148 ของ พ.ศ.2564 ภูเขาน้ำแข็งเอ-76 แตกออกเป็ภูเขาน้ำแข็งสามลูกคือ เอ-76เอ, เอ-76บี และ เอ-76ซี
# วัดมณฑป (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดมณฑป เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยตั้งอยู่ตรงข้ามพระราชวังจันทรเกษม

วัดมณฑปมีชื่ออยู่ในทำเนียบวัดหลวงของกรุงศรีอยุธยา สร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐาน โดยวัดมณฑปเริ่มปรากฏชื่อครั้งแรกใน พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระจักรพรรดิพงศ์ (จาด) ฉบับที่ชำระใหม่ในช่วงกรุงรัตนโกสินทร์เมื่อคราว กบฏธรรมเถียร ในช่วงรัชสมัยของ สมเด็จพระเพทราชา ว่า ธรรมเถียร ผู้นำกบฏยืนช้างอยู่ที่วัดมณฑป ขุนหลวงสรศักดิ์ ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคลได้สั่งให้ยิงปืนใหญ่ใส่ช้างที่ธรรมเถียรขี่อยู่จนธรรมเถียรตกจากหลังช้างได้รับบาดเจ็บสาหัส วัดมณฑป FaithThaiStory 

ในคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310 กองทัพพม่าได้ใช้วัดมณฑปแห่งนี้เป็นที่ตั้งทัพ หลังจากถูกทิ้งร้างวัดมณฑปก็ได้รับการฟื้นฟูและพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน 

 โบราณวัตถุและเสนาสนะ 
โบราณวัตถุที่พบมีเศียรพระพุทธหินทรายและดินเผาและสำริด กระเบื้องมุงหลังคาชนิดกาบกล้วย กระเบื้องเชิงชาย พระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้ขนาดใหญ่แต่ชำรุดมาก ฐานพระพุทธรูปดินเผา หัวตุ๊กตาดินเผา พระชัยสำริด โกศทองเหลือง

เสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถทรงไทย อาคารเรียนพระปริยัติธรรมทรงปั้นหยามุขหน้ามีสานปูนปั้นแบบยุโรป เจดีย์ราย 4 องค์ ข้างวิหารหลวงพ่อยิ้ม ศาลาท่าน้ำทรงปั้นหยาริมน้ำหน้าวัด วัดมณฑป ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศ มรดกศิลปวัฒนธรรม กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม
# นัจญ์รีจญ์ (ประเทศอียิปต์)
นัจญ์รีจญ์  เป็นหมู่บ้านในเขตผู้ว่าการอัลฆ็อรบียะฮ์ ประเทศอียิปต์ ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองบัสยูน

บุคคลสำคัญ
 มุฮัมมัด เศาะลาห์ กองหน้าในสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลกับทีมชาติอียิปต์
# อาคารการท่าเรือแอนต์เวิร์ป
อาคารการท่าเรือ (ดัตช์: Havenhuis,) หรือ พอร์ทเฮาส์  เป็นอาคารที่ทำการรัฐบาลในแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม สร้างขึ้นระหว่างปี 2009 ถึง 2016 ตั้งอยู่ในท่าเรือแอนต์เวิร์ปและเป็นอาคารที่ทำการของการท่าเรือแอนต์เวิร์ป (Antwerp Port Authority) อาคารนี้เป็นผลงานออกแบบของสถาปนิกชาวอังกฤษ-อิรัก ซาฮา ฮาดิด และเปิดทำการในปี 2016 ซึ่งเป็นปีเดียวกับที่เธอเสียชีวิต โดยอาคารเป็นการต่อเติมส่วนต่อเติมเข้าไปในอาคารสถานีดับเพลิงเดิม

 ระเบียงภาพ 

 ดูพิ่ม 
 ท่าเรือแอนต์เวิร์ป
# วัดมณฑป
วัดมณฑป อาจหมายถึง
 วัดมณฑป กรุงเทพมหานคร
 วัดมณฑป จังหวัดกำแพงเพชร
 วัดมณฑป จังหวัดขอนแก่น
 วัดมณฑป จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
# วัดมหาทลาย
วัดมหาทลาย โบราณสถานประเภทวัดร้างตั้งอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยาทางด้านทิศตะวันออกบริเวณ สนามกีฬากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในปัจจุบันที่ ตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างสมัยไหนและใครเป็นผู้สร้างแต่จากการเข้ามาสำรวจของอาจารย์ น. ณ ปากน้ำ หรือ อาจารย์ประยูร อุลุชาฎะ ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พุทธศักราช 2535 เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ท่านได้ค้นพบใบเสมาหินทรายแดง และอิฐก้อนโต ๆ ท่านจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดที่สร้างสมัยอยุธยาตอนกลาง นอกจากนี้ชาวบ้านยังได้บอกท่านว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เคยเสด็จมาที่วัดแห่งนี้

โดยวัดมหาทลายแห่งนี้ยังเคยเป็นที่ประทับของ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะออกผนวชและจำพรรษาที่วัดนี้เป็นเวลา 1 พรรษา ปัจจุบันวัดมหาทลายเหลือเพียง ซากฐานและกำแพงพระวิหาร วัดมหาทลาย FaithThaiStory  กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดมหาทลายเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2546 

 โบราณสถาน
วิหารก่อด้วยอิฐถือปูนมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 7.60 X 10 เมตร สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ราวพุทธศตวรรษที่ 22-23 องค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยาและสำนักศิลปากรที่ 3 พระนครศรีอยุธยา ได้ทำการปรับภูมิทัศน์รอบพื้นที่โบราณสถานและบูรณปฏิสังขรณ์วิหารเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์
# วัดพวงแก้ว
วัดพวงแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงบอน อำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิน 2 แปลงติดกันรวมเนื้อที่ 31 ไร่ 2 งาน 

วัดพวงแก้วสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2445 โดยมี คุณหญิงนุ่ม พลางกูร ถวายที่ดินแด่พระครู สังฆกิจ (หลวงพ่อบัว) เพื่อดำเนินการสร้างวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา (อุโบสถหลังเก่า) เมื่อ พ.ศ. 2450 และผูกพัทธสีมาในปี พ.ศ. 2451 ต่อมาคุณพ่อสมร พ่อของคุณหมอเผดียง พลางกูร ได้ถวายที่ดินเพิ่ม จนในสมัยพระครูปทุมภัทรคุณ ภทฺทธมฺโม (เผือด ปล้องสอง) ได้ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นในปี พ.ศ. 2535 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ผูกพัทธสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้ทำสังฆกรรมจนถึงปัจจุบัน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ (หลังเก่า) กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2425 กุฎิสงฆ์ จำนวน 7 หลัง คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ หอสวดมนต์คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้แดง สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2406 ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร คอนกรีตเสริมเหล็ก ชั้นบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปหล่อทองสัมฤทธิ์ หลวงปู่บัว หน้าตักกว้าง 28 นิ้ว ปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2463 และพระสมัยโบลาน (จีวรลายดอกพิกุล) ปางนั่งสมาธิ และปางนั่งถือตาลปัตร 2 องค์

รายนามเจ้าอาวาส
 พระครูสังฆกิจ เจ้าคณะแขวง จังหวัดธัญบุรี (หลวงปู่บัว) พ.ศ. 2425–2467
 พระอาจารย์รอด  พ.ศ. 2468–2474
 พลวงพ่อเขียว  พ.ศ. 2475–2476
 พระอธิการซึ้ง  พ.ศ. 2477–2479
 พระอาจารย์อินทร์ พ.ศ. 2478–2481
 พระอธิการนวม พ.ศ. 2482–2484
 พระครูวิจิตรธัญญคุณ เจ้าคณะตำบลบึงบอน (หลวงพ่อช่วง) พ.ศ. 2490–2530
 พระครูปทุมภัทรคุณ พ.ศ. 2531–2554
 พระครูวิจิตรรัตนาธาร (อำนาจ ชุติมนฺโต) พ.ศ. 2555–ปัจจุบัน
# วัดสาธุชนาราม
วัดสาธุชนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดสาธุชนารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 แต่เนื่องด้วยที่ตั้งของวัดเป็นธรณีสงฆ์ของวัดเสด็จ ในปี พ.ศ. 2479 จึงได้ย้ายมาตั้งในสถานที่แห่งใหม่ ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของวัดโบราณชื่อว่า "วัดศาลาพวงมาลัย" อยู่ชายน้ำ ต่อมาจึงได้ย้ายจากสถานที่แห่งที่ 2 ลึกเข้าไปอีก คือ ที่ตั้งของวัดปัจจุบัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485

อาคารเสนาสนะและสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ อุโบสถประดิษฐานพระประธานในอุโบสถ ชื่อ หลวงพ่อโต สร้างเสร็จ เมื่อปี พ.ศ. 2546 ส่วนพระโบราณเก่าแก่องค์เล็ก แกะสลักจากศิลาแดง ปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 45 นิ้ว สูง 61 นิ้ว ชื่อหลวงพ่อแดง ได้นำมาจากวัดหลวงญวนซึ่งร้างไปแล้ว (ปัจจุบันคือสถานที่ตั้งโรงเรียนท้ายหาด) หลวงพ่อแดงประดิษฐานอยู่ในอุโบสถเช่นเดียวกัน วิหารหลวงพ่อแดงผู้สร้างวัด มีกะโหลกหลวงพ่อสิน ซึ่งเผาไฟแล้วไม่ไหม้อยู่ในวิหารนี้ด้วย ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ โรงเรียนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา
# วัดพิรุณศาสตร์
วัดพิรุณศาสตร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา

วัดพิรุณศาสตร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับบริจาคที่ดินจากตาหรุ่น และนางสาด ไม่ทราบนามสกุล อุทิศที่ดิน จำนวน 58 ไร่ 70 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดนี้ขึ้น ขนานนามว่า วัดอรุณศาสตร์ เพื่อให้สอดคล้องกับนามผู้สร้างวัด ต่อมาชาวบ้านได้เรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดพิรุณศาสตร์" และได้กลายเป็นนามวัดในปัจจุบัน ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลในเนื้อที่ของ วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระอุโบสถ นามว่า หลวงพอเพชร ปางมารวิชัย ประดิษฐานในวิหาร สร้างในสมัยพระครูธัญวุฒาจารย์ (หลวงปู่ธูปธมฺมปาโล) เป็นเจ้าอาวาส

รายนามเจ้าอาวาส
 พระอาจารย์คอน ติสฺสวํโส 
 พระครูธัญญวุฒาจารย์ (ธูป ธมฺมปาโล) 
 พระอธิการพยนต์ ภทฺทโก 
 พระครูวิรุฬห์สุตคุณ (อุดมศักดิ์ อุตฺตมสกฺโก ป.ธ.4)
# วัดป้อมแก้ว (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดป้อมแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าวัด คือตลาดแม่กลอง ด้านขวาของวัด มีทางรถไฟ สายแม่กลอง–ท่าฉลอม (มหาชัย) ผ่าน ด้านซ้ายของวัดติดกับคลองบางแก้ว

วัดป้อมแก้วเป็นวัดโบราณในคลองบางแก้ว เดิมชื่อ วัดบางแก้ว ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ได้ยุบวัดหลังป้อมซึ่งเป็นวัดร้าง แล้วใช้นามว่า "วัดป้อมแก้ว" ผู้สร้าง ผู้ทำการปฏิสังขรณ์จากวัดที่ชำรุดทรุดโทรมให้ดีขึ้น คือ อำแดงนิล ตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองบางแก้ว และอำแดงอูตั้งบ้านเรือนอยู่ในคลองแม่กลองกับพระอธิการเมฆบุตรของอำแดงนิล วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2513

วัดมี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ซึ่งเดิมเป็นพระประธานในอุโบสถวัดหลังป้อม ต่อมาวัดป้อมแก้วมีความประสงค์จะสร้างวิหารและปฏิสังขรณ์พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพร ในโอกาสฉลองสมุทรสงคราม อายุครบ 500 ปี พระพุทธมงคลวิมลสิริประทานพรสันนิษฐานว่ามีอายุกว่า 400 ปี นอกจากนั้นยังมี หลวงพ่อแก่นจันทร์ ในอุโบสถ เป็นพระทรงเครื่องปางห้ามสมุทรเป็นของเก่าคู่มากับวัด
# ซีเรีย (มณฑลของโรมัน)
ซีเรีย หรือ ไซรีอา  เป็นมณฑลของจักรวรรดิโรมันในยุคแรก ที่ผนวกและเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐโรมัน เมื่อ 64 ปีก่อนคริสตกาล โดยปอมปีย์ ใน สงครามมิธริดาติกที่สาม หลังจากความพ่ายแพ้ของ พระเจ้าไทกราเนสมหาราช กษัตริย์แห่งอาร์เมเนีย

300px|thumb|right|มณฑลซีเรีย (สีแดง)
# บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร (5 มกราคม พ.ศ. 2470 – 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 4 สมัย และอดีตนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปางหนังสืออนุสรณ์ในงานฌาปนกิจศพ คุณพ่อบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร

 ประวัติ 
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2470 ที่ตำบลสบตุ๋ย อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เป็นบุตรของนายสุคำ กับนางชื่น ชุ่มอินทรจักร เขาสมรสกับนางกมลทิพย์ ชุ่มอินทรจักร มีบุตร 5 คน

บุญเรือง เข้ารับการศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนเคนเน็ตแม็คเคนซี จังหวัดลำปาง ชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล กรุงเทพฯ จากนั้นกลับมาเรียนต่อที่โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ และไปศึกษาต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยไมอามี รัฐฟลอริดา

 การทำงาน 
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้าทำงานที่กระทรวงเศรษฐการ จนถึงปี 2497 จากนั้นจึงได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปางครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั่วไป สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งปีเดียวกันประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั่วไป พ.ศ. ๒๕๐๐ ครั้งที่ ๒

หลังจากว่างเว้นการเลือกตั้งนานกว่าสิบปี ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 และบุญเรือง ชุ่มอินทรจักร ก็ได้ลงสมัครและได้รับเลือกตั้งอีกสมัย ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเดิม หลังจากนั้นย้ายไปสังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519

หลังจากนั้นนายบุญเรือง จึงหันมาทำงานการเมืองระดับท้องถิ่นและได้รับเลือกเป็นประธานสมาชิกสภาจังหวัดลำปาง (สจ.)

นอกจากนั้น เขาได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมผู้บ่มผู้เพาะปลูกและผู้ค้าใบยาสูบ จังหวัดลำปาง และเขายังเป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อก่อสร้างสำนักงานขนส่งจังหวัดลำปาง และศาลากลางจังหวัดลำปาง รวมกว่า 37 ไร่

 ถึงแก่อนิจกรรม 
บุญเรือง ชุ่มอินทรจักร เข้ารับการรักษาอาการป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ณ โรงพยาบาลเชียงใหม่ราม 1 จังหวัดเชียงใหม่

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๘๗ ตอนที่ ๑๒๒ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗๖๒, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๓