wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัดป่าเจริญราช
วัดป่าเจริญราช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ได้รับแต่งตั้งเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดปทุมธานีแห่งที่ 13 ให้เป็นศูนย์ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน ตั้งอยู่บนเนื้อที่กว่า 92 ไร่

เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 พระครูปลัดวีระนนท์ วีรนนฺโท ร่วมกับพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธา เริ่มสร้างสถานปฏิบัติธรรม ชื่อ ธรรมสถานวิมลธรรม โดยความอนุเคราะห์ของญาติธรรมท่านหนึ่งให้ใช้ประโยชน์ที่ดินเป็นการชั่วคราวจำนวน 2 ไร่ บริเวณใกล้กับหมู่บ้านเกษียณเกษตร คลอง 11 ตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ในระยะเริ่มต้นได้มีการปรับพื้นที่ ขุดบ่อน้ำ และก่อสร้างศาลาปฏิบัติธรรมชั่วคราว รวมไปถึงการก่อสร้างที่พักของพระภิกษุ โรงครัว ห้องน้ำ และปลูกต้นไม้ให้ร่มเงา ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2545 ได้รับอนุมัติจากเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี อนุญาตให้จัดตั้งเป็น สำนักสงฆ์วิมลธรรม และเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มหาเถรสมาคมได้มีประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาให้จัดตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา ชื่อว่า "วัดป่าเจริญราช" ทั้งยังให้เป็นสำนักปฏิบัติธรรม จังหวัดปทุมธานี แห่งที่ 13

ภายในวัดมีเสนาสนะและสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ รวม 83 หลัง ปัจจุบันมีพระครูปทุมภาวนาจารย์ หรือพระครูปลัดวีระนนท์ วีรนนฺโท เป็นเจ้าอาวาส จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2563 มีพระสงฆ์ 16 รูป สามเณร 1 รูป
# วัดปัญจบูรพาจารย์
วัดปัญจบูรพาจารย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี

วัดปัญจบูรพาจารย์ หรือ วัดป่าห้าพระองค์ ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2562 โดยมีพระครูปลัดณเชษฐพงษ์ สิริว์โส (จันทสิทธิ์) เป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด ท่านได้ศึกษาประวัติของพระอริยเจ้า 5 องค์ มีหลวงปู่บุญมา ฐิตเปโม, หลวงปู่วัน อุตฺตโม, หลวงปู่จวน กุลเชฏโฐ, หลวงปู่สิงฆ์ทอง ธมฺมวโร และหลวงปู่สุพัฒน์ สุขกาโม ซึ่งทั้ง 5 ล้วนแล้วแต่เป็นพระเกจิชื่อดังลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ทั้ง 5 ละสังขารทิ้งธาตุทิ้งขันธ์ ด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตก ณ ทุ่งรังสิต มีข้าราชการระดับสูงของกระทรวงรอดชีวิต 1 คน คือ นายสมพร กลิ่นพงษา ผู้ว่าราชการจังหวัดนครพนมสมัยนั้น ท่านจึงได้เดินทางมาตรวจสอบและไต่ถามโยมที่ทำนาอยู่ในละแวกนั้น ในที่สุดก็ได้รับการบอกเล่าจาก โยมสงวน พิณนอก และ โยมจันทร์แรม โพธิสุวรรณ สองสามีภรรยา ผู้เช่าที่ดินทำนา ว่าเป็นที่ดินของทายาทในราชนิกุล (ไม่ได้เอ่ยนาม) โยมสงวนและโยมจันทร์แรมได้แนะนำให้ไปพบกับทนายความผู้ดูแลทรัพย์สินของกองมรดกประจำตระกูล ทำเรื่องสร้างมหาเจดีย์ปัญจบูรพาจารย์ไปยังกองมรดกของทายาทในราชนิกุล เมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของที่ ได้ริเริ่มปลูกสร้างกุฏิ หลังคามุงด้วยฟาง 

พระอาจารย์มหารังสรรค์ สญฺญโม ได้ตั้งชื่อวัดว่า "วัดปัญจบูรพาจารย์" และได้พัฒนาจนตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2562 วัดมีรูปปั้นหลวงปู่มั่นขนาดใหญ่
# วัดสว่างภพ
วัดสว่างภพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีพระครูวิจิตรอาภากร (นิวัตร อาภากโร ป.ธ.4) เป็นเจ้าอาวาส

วัดสว่างภพสร้างเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2457 โดยมีนายไปล่ สว่างนพ เป็นผู้สร้างถวายที่ดิน 19 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดพร้อมกับขนานนามว่า วัดสว่างนพดาราม วัดนี้มีแต่ผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2482 พระปทุมวรนายก เจ้าคณะจังหวัด ได้แต่งตั้งเจ้าอาวาสและเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดสว่างภพ" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 ด้านการศึกษา วัดได้มีการสอนพระปริยัติธรรม แผนกธรรม เฉพาะภายในพรรษา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอฉัน หอระฆัง ฌาปนสถาน กุฏิ อาคารปฏิบัติธรรม กำแพงหน้าวัด ศาลาอเนกประสงค์ วิหารคดรอบอุโบสถ วิหารประดิษฐานพระพุทธรูป วัดนี้มีปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานภายในอุโบสถ หลวงพ่ออู่ทอง สร้างด้วยโลหะสำริด หน้าตัก 2 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธชินราชจำลอง เนื้อโลหะทองเหลือง หน้าตัก 4 ศอก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 วัดยังมีสรีระสังขารของหลวงพ่อแสวงประดิษฐานอยู่ในโลงแก้ว
# ยุน ดู-จุน
ยุน ดู-จุน (เกิด 4 กรกฎาคม 2532) รู้จักกันในชื่อ ดูจุน เป็นนักร้องและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นหัวหน้าวงบอยแบนด์ของเกาหลีใต้ไฮไลต์

 ผลงานเพลง 

 อีพี 
 เพลง รายละเอียดอัลบั้ม อันดับสูงสุดในชาร์ต ยอดขาย KOR Daybreak จำหน่าย: 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
 รูปแบบ: CD, digital download, streaming
 สังกัด: Around Us 4 KOR: 29,946
# แร็กเก็ต บอยส์
แร็กเก็ต บอยส์  เป็นละครโทรทัศน์เรื่องกีฬาของเกาหลีใต้ปี พ.ศ. 2564 ซีรีส์ที่กำกับโดย โช ย็อง-กวัง เขียนบทโดย ชัง โบ-ฮัน นำแสดงโดย คิม ซัง-คย็อง, โอ นา-รา และ พัก ฮโย-จู ซีรีส์นี้ติดตามการเติบโตของเด็กชายและเด็กหญิงสิบหกคนและความท้าทายที่สโมสรแบดมินตันในโรงเรียนต้องเผชิญ ออกอากาศทาง SBS TV ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 และออกอากาศทุกวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 22:00 น. (KST) เริ่มตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม ตอนต่างๆ จะสามารถรับชมได้ทั่วโลกสำหรับการสตรีมบนเน็ตฟลิกซ์หลังจากออกอากาศทาง SBS แล้ว

 นักแสดง 
 หลัก 
 คิม ซัง-คย็อง รับบทเป็น ยุน ฮย็อน-จง
 โอ นา-รา รับบทเป็น รา ย็อง-จา
 ทัง จุน-ซัง รับบท ยุน แฮ-คัง
 ซน ซัง-ย็อน รับบทเป็น พัง ยุน-ดัม
 ชเว ฮย็อน-อุค รับบทเป็น นา อู-ชัน
 คิม คัง-ฮุน รับบท อี ยง-แท
 อี แจ-อิน รับบทเป็น ฮัน เซ-ยุน
 อี จี-วอน รับบท อี ฮัน-ซล
# หมู่บ้านโนนโพธิ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)
หมู่บ้านโนนโพธิ์ เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง จังหวัดศรีสะเกษ ชาวบ้านส่วนใหญนับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีวัดประจำหมู่บ้าน 1 แห่ง ด้านเศรษฐกิจ ชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบันหมู่บ้านโนนโพธิ์อยู่ในระดับการปกครองพื้นที่มีหมู่เดียว จำนวน 72 หลังคาเรีอน มีนายถนอม ผลบุญ เป็นผู้ใหญ่บ้านคนแรก

 ความเป็นมาชื่อหมู่บ้าน 
หมู่บ้านโนนโพธิ์ เป็นคำที่มาจากคำว่า เพราะเมื่อ สมัยก่อนลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบสูงเป็นชุมชนที่ตั้งมานาน มีต้นโพธิ์ขนาดใหญ่อยู่บริเวณท้ายหมู่บ้าน จึงเรียกว่า “โนนโพธิ์” กันเรื่อยมา และใช้คำนี้สืบต่อกันเรื่อยมาจนปัจจุบัน

 พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ 
หมู่บ้านโนนโพธิ์ เดิมตั้งอยู่ในตำบลละเอาะ อำเภอกันทรารมย์ ชาวบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านโนนโพธิ์อพยพมาจากบ้านหนองไฮ ตำบลหนองไฮ อำเภอเมืองศรีสะเกษ อันเนื่องมาจากหาพื้นที่ทำกินและเกิดจากภัยแล้ง ต่อมามีลูกหลาน มีประชากรเพิ่มมากขึ้น จึงได้ก่อตั้งมาเป็นแหล่งชุมชนจนถึงปัจจุบันและได้นำชื่อต้นโพธิ์ขนาดใหญ่มาตั้งเป็นชื่อชุมชน และใช้ชื่อนี้มาเป็นชื่อตำบลจนถึงปัจจุบัน 

โดยหมู่บ้านโนนโพธิ์ หมู่ 10 นั้น เริ่มก่อตั้งมาตั้งแต่เมื่อใด ไม่มีหลักฐานปรากฏแน่ชัด ชาวบ้านส่วนใหญ่ในชุมชนมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่อำเภอเมืองศรีสะเกษและอพยพมายังพื้นที่แห่งนี้ อาศัยอยู่บริเวณริมฝั่งห้วยระวี ประกอบอาชีพการเกษตรเป็นหลัก ต่อมาทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของอำเภอกันทรารมย์ออกมาตั้งเป็นกิ่งอำเภอน้ำเกลี้ยง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2529 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 22 มกราคม ปีเดียวกัน โดยในขณะนั้นหมู่บ้านโนนโพธิ์ยังมีฐานะเป็นหมู่บ้านหมู่ที่ 10 ในท้องที่ตำบลละเอาะ

เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2533 ท้องที่หมู่บ้านบางส่วนในตำบลละเอาะ และตำบลเขินจึงได้แยกตัวเป็นตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง โดยรวมเอาหมู่บ้านของตำบลเขินและตำบลละเอาะ ตั้งเป็นตำบลรุ่งระวี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 และมีผลในวันที่ 17 สิงหาคม ปีเดียวกัน โดยกำหนดให้หมู่บ้านโนนโพธิ์ หมู่ที่ 10 ตำบลละเอาะ กลายเป็นหมู่ที่ 10 ของตำบลรุ่งระวีจนปัจจุบัน
 สภาพภูมิศาสตร์ 
หมู่บ้านโนนโพธิ์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

 ทิศเหนือ ติดต่อกับหมู่บ้านรุ่ง ตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับหมู่บ้านโนนงาม ตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง
 ทิศใต้ ติดต่อกับหมู่บ้านโนนสวน ตำบลตูม อำเภอศรีรัตนะ
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับหมู่บ้านหนองพะแนง ตำบลรุ่งระวี อำเภอน้ำเกลี้ยง

 สภาพด้านสังคม 
หมู่บ้านโนนโพธิ์ มีการบริการขั้นพื้นฐานถนนคอนกรีตเสริมเหล็กตัดผ่านชุมชน การเดินทางสะดวก และอยู่ห่างจากอำเภอน้ำเกลี้ยงระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร ส่วนการขนส่งผลผลิตการเกษตรนิยมใช้รถไทยแลนด์และรถปิคอัพ เข้าสู่ตลาดหรือแหล่งรับซื้อผลผลิตทางการเกษตร มีสถานบริการเพื่อความสะดวกสำหรับประชาชน เช่น ตู้โทรศัพท์สาธารณะหอกระจายข่าว ระบบสาธารณูปโภคทั้งไฟฟ้า ใช้ครบทุกครัวเรือน และมีแหล่งน้ำธรรมชาติเพื่อใช้ในการอุปโภคด้านต่าง ๆ ได้แก่ ห้วยระวี และหนองผอบ

ปัจจุบันหมู่บ้านโนนโพธิ์ มีประชากร 288 คน แบ่งเป็นชาย 150 คน หญิง 138 คน (ปี 2563) และเป็นหมู่บ้านหนึ่งในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลรุ่งระวี
 อ้างอิง 

บ้านโนนโพธิ์
โนนโพธิ์
# ฮิโนเอะอูมะ
ฮิโนเอะอูมะ (ภาษาญี่ปุ่น) หรือ ปิ่งหวู่ (แปลว่า "ม้าไฟ") เป็นแผนภูมิสวรรค์ชุดที่ 43 เนื่องจากมีความเชื่อว่าผู้คนที่เกิดในปีนี้มีบุคลิกที่แข็งแกร่งมาก จนทำให้อัตราการเกิดในประเทศญี่ปุ่นลดลงอย่างมาก

+ปีที่มีส่วนเกี่ยวข้องคริสต์สหัสวรรษที่ 1คริสต์สหัสวรรษที่ 2คริสต์สหัสวรรษที่ 346
106
166
226
286
346
406
466
526
586
646
706
766
826
886
9461006
1066
1126
1186
1246
1306
1366
1426
1486
1546
1606
1666
1726
1786
1846
1906
19662026
2086
2146
2206
2266
2326
2386
2446
2506
2566
2626
2686
2746
2806
2866
2926
2986
# วัดขนอนเหนือ
วัดขนอนเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

บริเวณที่ตั้งวัดมีคลองห้วยกรดหรือคลองบ้านกรดมาสบกับคลองโพ ในอดีตจึงเป็นที่ตั้งของด่านเก็บภาษีริมคลองบ้านกรด ซึ่งมีคลองควายขุดมาสบผ่านหน้าวัดอีกสายหนึ่งด้วย ตามประวัติใน ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 4 ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2206 โดยมีนายด่านใหญ่ชื่อพระยาสีหราชเดโช เป็นผู้สร้างวัดนี้ขึ้น และมีอีกวัดหนึ่งอยู่ทางตอนใต้มีนามว่า วัดขนอนใต้ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดปทุมสิงขรขนอนเหนือ  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "วัดขนอนเหนือ" เมื่อ พ.ศ. 2327 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประมาณ พ.ศ. 2225 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 9 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 2310 วัดนี้ทรุดโทรมลง พระภิกษุชื่อ คง ได้มาบูรณะใหม่ และคงมีการซ่อมแซมปฏิสังขรณ์อีกหลายครั้ง ด้วยมีจารึกหินอ่อนฝังที่ผนังหน้าอุโบสถว่า "พระถุงเงินกับคณะสังฆนายก และกรรมการสัปบุรุษ ซ่อมเมื่อ พ.ศ. 2493 สำเร็จ พ.ศ. 2497"

จิตรกรรมฝาผนังภายในอุโบสถเห็นร่องรอยการเขียนอยู่หลายสมัย มีการเขียนภาพอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เขียนด้วยสีฝุ่นรองพื้น และน่าจะเขียนหลังจากสร้างโบสถ์นานมาก ฝีมือภาพด้านสกัดหน้าและหลัง เป็นภาพที่เขียนในสมัยหลังกว่าภาพฝาผนังด้านข้างทั้งสองด้าน โดยผนังสกัดด้านหลังพระประธาน ด้านบนเขียนภาพพระธาตุเจดีย์จุฬามณีและปราสาทต่าง ๆ บนสวรรค์ ส่วนด้านล่างเขียนเรื่อง พระมาลัยโปรดสัตว์นรก สำหรับผนังด้านหน้าพระประธานเขียนภาพมารผจญ ส่วนผนังทั้งสองข้างพระประธาน  ด้านบนเขียนภาพเทพชุมนุม เหนือขึ้นไปเขียนภาพวิทยาธรโดยมีเส้นสินเทาคั่นระหว่างภาพทั้งสอง ส่วนผนังระหว่างหน้าต่างเขียนเรื่องพุทธประวัติ บนบานประตูหน้าต่างเขียนภาพทวารบาล บนเพดาวเขียนลายดาวล้อมเดือนปิดทองบนพื้นแดง ที่มุมทั้งสี่ ของแต่ละห้องเขียนวิทยาธรถือดอกไม้
# วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม
วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางปะหัน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 52 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 40 ตารางวา

วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม เดิมชื่อว่า วัดเขาดิน โดยเหตุที่บริเวณนี้เป็นที่เนินดินสูงผิดกว่าที่อื่น มีชื่ออื่นว่า วัดปากน้ำแม่โพสพ หรือ วัดปากน้ำประสบ เพราะตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำที่ไหลแยกออกจากแม่น้ำลพบุรี สร้างในสมัยพระเจ้าทรงธรรม พระพรหมมุนี พระอาจารย์ของสมเด็จพระนารายณ์ได้เคยอยู่ที่วัดนี้เป็นวัดที่มีความสำคัญและเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเป็นวัดร้าง จนในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาบดินทร์เดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งหนึ่ง ต่อมาเจ้าพระยาภูธราภัย (นุช บุณยรัตพันธุ์) ที่สมุหนายกในสมัยรัชกาลที่ 4–5 ได้มาปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่และเมื่อ พ.ศ. 2417 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่พระเจดีย์ และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เปลี่ยนชื่อ เป็น "วัดวรนายกรังสรรค์เจติยบรรพตาราม" และยกฐานะเป็นพระอารามหลวง

เสนาสนะและปูชนียวัตถุต่าง ๆ เช่น พระอุโบสถไม่มีช่อฟ้า ตั้งอยู่บนเนินดินสูง เชื่อกันว่าฐานพระอุโบสถนี้เป็นซุงไม้สักจำนวนมากมีกำแพงแก้วสองชั้น พระเจดีย์สูง 20 วา ฐานโดยรอบ 20 วา ทรงลอมฟาง ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ มีกำแพงล้อมพระเจดีย์ หอระฆังอยู่บนฐานปูนสี่เหลี่ยม

รายนามเจ้าอาวาส
 พระครูนายกวิบูลกิจ (นิ่ม)
 พระครูเฮง
 พระครูนายกวิบูลกิจ (แก้วโฆสโก)
 พระครูนายกวิบูลกิจ (ขจรฐานโสภี)
 พระครูโสภณธรรมภาณ (ฟอง)
 พระครูอุทุมพราสัย (ชม กสฺสโป)
 พระพิพัฒน์กิจจาภรณ์ (เล็ก ฐิตปุญโญ)
# การพิชิตมะละกา
การพิชิตมะละกา  เกิดขึ้นเมื่ออาฟงซู ดึ อัลบูแกร์กึ ผู้ว่าการอินเดียของโปรตุเกส พิชิตเมืองมะละกาใน ค.ศ. 1511

เมืองท่ามะละกาควบคุมบริเวณช่องแคบมะละกาที่ซึ่งการค้าขายทางทะเลระหว่างประเทศจีนกับอินเดียกระจุกตัวหนาแน่นThe Cambridge History of the British Empire Arthur Percival Newton p. 11  การยึดครองมะละกาเป็นผลจากแผนของพระเจ้ามานูแวลที่ 1 แห่งโปรตุเกสซึ่งทรงหมายมั่นจะเอาชนะชาวกัสติยาในตะวันออกไกลมาตั้งแต่ ค.ศ. 1505 และโครงการวางรากฐานที่มั่นคงในอินเดียของโปรตุเกสร่วมกับฮอร์มุซ, กัว และเอเดนของอัลบูแกร์กึเอง เพื่อควบคุมการค้าขายและขัดขวางการขนส่งของมุสลิมในมหาสมุทรอินเดียJoão Paulo de Oliveira e Costa, Vítor Luís Gaspar Rodrigues (2012) Campanhas de Afonso de Albuquerque: Conquista de Malaca, 1511 p. 13

หลังออกเรือจากโคชินในเดือนเมษายน ค.ศ. 1511 แล้ว กองเรือโปรตุเกสจะไม่สามารถหันเรือกลับได้อีกเนื่องจากลมมรสุมพัดไปทางตรงข้าม หากภารกิจล้มเหลว ลูกเรือโปรตุเกสก็หมดหวังที่จะได้กำลังเสริมและจะไม่สามารถกลับไปยังฐานที่มั่นในอินเดียได้ นี่จึงเป็นการพิชิตดินแดนที่ไกลที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติจนถึงสมัยนั้นJoão Paulo de Oliveira e Costa, Vítor Luís Gaspar Rodrigues (2012) Campanhas de Afonso de Albuquerque: Conquista de Malaca, 1511 p. 7

ดูเพิ่ม
 ป้อมมะละกา
 มะละกาของโปรตุเกส
 อินเดียของโปรตุเกส
 ชาวกริซตัง
 การล้อมรัฐยะโฮร์ (ค.ศ. 1587)
# จันทรานำพาสู่ต่างโลก
จันทรานำพาสู่ต่างโลก  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่นแนวจินตนิมิต เขียนโดยเค อาซูมิ และวาดภาพประกอบโดยมิตสึอากิ มัตสึโมโตะ เริ่มเผยแพร่ทางออนไลน์ในปี 2012 บนเว็บไซต์สำนักพิมพ์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร และย้ายไปที่เว็บไซต์สำนักพิมพ์ อัลฟ่าโพลิส ในปี 2016 ภายหลัง อัลฟ่าโพลิส ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 15 ได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ วาดภาพโดยโคโตระ คิโนะ เผยแพร่ออนไลน์ทางเว็บไซต์มังงะของ อัลฟ่าโพลิส ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 8 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอซี2ซี ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 กรกฎาคม ถึง 22 กันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่ 2 ได้มีการประกาศสร้าง

 เนื้อเรื่อง 
มาโกโตะ มิซูมิ นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่มีพี่สาวหรือน้องสาวเป็นคนที่ร่าเริงและหน้าตาดี พ่อแม่ของเขาเป็นผู้มาจากต่างโลก และได้หนีมาอยู่โลกมนุษย์ด้วยเหตุผลบางประการ ด้วยข้อตกลงบางประการที่ทำไว้กับเทพธิดา มาโกโตะจึงถูกส่งตัวไปยังโลกเอลิเซียเพื่อเป็นฮีโร่ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นไปตามที่มาโกโตะคาดหวังไว้ ซึ่งแตกต่างจากเรื่องราวที่เขาเคยจินตนาการ เทพธิดามีความพึงพอใจในความงาม และถือว่ามาโกโตะ "น่าเกลียด" โดยเพิกถอนตำแหน่งฮีโร่ของเขา ห้ามไม่ให้เขาโต้ตอบกับมนุษย์คนอื่น และเนรเทศเขาไปยังต่างโลก มาโกโตะโชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือจากสึกูโยมิ และได้รับพลังอันยิ่งใหญ่เพื่อใช้ชีวิตอย่างอิสระ ตรงกันข้ามกับอุดมการณ์ของเทพธิดา มาโกโตะได้พบกับเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ และสิ่งมีชีวิตในตำนานที่หลงใหลในตัวเขา และร่วมกันสร้างอารยธรรมใหม่ที่ทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ปัญหาอีกประการคือ พลังงานแฝงของมาโกโตะนั้นแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่เสถียร ซึ่งเป็นผลมาจากความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าไปใช้ชีวิตในสังคมมนุษย์ เพื่อนร่วมทางกลุ่มใหม่ของเขาพร้อมที่จะช่วยเหลือเขาแก้ไขความเข้าใจผิดและสร้างความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลไปด้วยกัน

ตัวละคร
# เขตเลือกตั้ง
เขตเลือกตั้ง  เป็นหน่วยย่อยของรัฐที่ใหญ่กว่า เช่น ประเทศ เขตการปกครอง เป็นต้น กำหนดขึ้นเพื่อแบ่งส่วนประชากรตามจำนวนผู้มีสิทธิเลือกตั้งในเขตนั้นตามสัดส่วนต่อประชากรทั้งประเทศสำหรับลงคะแนนเลือกตั้งและกำหนดอาณาเขตของแต่ละเขตเลือกตั้ง และใช้กำหนดจำนวนผู้แทนต่อเขตเลือกตั้งด้วย

โดยปกติแล้ว เฉพาะผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตเลือกตั้งจะได้สิทธิให้ลงคะแนนเสียงในเขตเลือกตั้งของตน ผู้แทนในเขตนั้นมาจากการลงคะแนนเสียงในระบบคะแนนสูงสุด ระบบสัดส่วน หรือระบบอื่น ๆ โดยการเลือกตั้งสามารถกระทำได้ทั้งแบบเลือกตั้งทั่วไป แบบเลือกตั้งทางอ้อม หรือแบบอื่น ๆ

หลักเกณฑ์
ประเทศไทย

หลักเกณฑ์ของการแบ่งเขตเลือกตั้งมีอยู่ 3 ข้อ ตามมาตรา 26 ของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ประกาศบังคับใช้ กำหนดว่า"ความสำคัญของการแบ่งเขตเลือกตั้ง"  สยามรัฐออนไลน์, บทบรรณาธิการ, เข้าดูเมื่อ 12 มิถุนายน 2021 
 การแบ่งเขตแต่ละเขตเลือกตั้งจะต้องมีพื้นที่ติดต่อกัน
 ต้องจัดให้มีจำนวนประชาชนในแต่ละเขตใกล้เคียงกัน
 ต้องให้ประชาชนทราบล่วงหน้าก่อนการเลือกตั้งเพื่อให้ทราบว่าภูมิลำเนาอยู่ในเขตไหน

การลงคะแนนแบบไม่แบ่งเขตเลือกตั้ง
ในการลงคะแนนในระบอบประชาธิปไตยไม่จำเป็นต้องแบ่งเขตเลือกตั้งก่อนการลงคะแนนเสมอไป ตัวอย่างเช่น อิสราเอลมีการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาโดยทั้งประเทศถือเป็นหนึ่งเขตเลือกตั้งเขตเดียว ในขณะที่เขตเลือกตั้งทั้ง 26 เขตในอิตาลี และ 20 เขตในเนเธอร์แลนด์นั้นมีบทบาทในการเลือกตั้งทั่วไป แต่ไม่ได้ใช้ในการหาคำนวณหาจำนวนที่นั่งสำหรับเขตเลือกตั้งนั้น ๆ นอกจากนี้ยูเครนยังใช้เขตเลือกตั้งเพียงเขตเดียวสำหรับการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาจำนวนครึ่งสภาเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012"Parliament Passes Law on Parliamentary Elections", Kyiv Post, 17 November 2011.
# โบสถ์แม่พระลูกประคำ เศฏฏีหัฬฬี
โบสถ์เศฏฏีหัฬฬี (Shettihalli Rosary Church) เป็นซากของโบสถ์คริสต์ที่ตั้งอยู่ราว 2 กิโลเมตรจากหมู่บ้านเศฏฏีหัฬฬีในอำเภอฮัสซัน รัฐกรณาฏกะ โบสถ์สร้างขึ้นในทศวรรษ 1860s โดยคณะมิชชันนารีชาวฝรั่งเศส สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมกอธิก10 lesser known sites in India that you should add to your bucket list India Today ต่อมาหลังการก่อสร้างเขื่อนเหมาวตีกั้นแม่น้ำเหมาวตีในปี 1960 โบสถ์จึงถูกทิ้งร้าง และจมอยู่ใต้น้ำ และจะจมลงใต้นำทุก ๆ ฤดูมรสุม ที่ซึ่งนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมาเยี่ยมชมโบสถ์ซึ่งได้รับขนานนามว่าโบสถ์ใต้น้ำ, โบสถ์ลอยน้ำ หรือโบสถ์จมน้ำMonsoon in Sakleshpur Deccan HearldStories the structures tell Deccan Herald
# จิตเตารครห์
จิตเตารครห์ (Chittorgarh หรือ Chittaurgarh) หรือ จิตเตาร์ (Chittor) เป็นเมืองหลักเมืองหนึ่งในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐราชปุตแห่งเมวาร์ ในศตวรรษที่ 8 ถึง 16 เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำคัมภีร์

จิตเตารครห์เป็นที่รู้จักจากป้อมจิตเตาร์ ป้อมปราการขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยจิตรังคัทโมรี กษัตริย์แห่งราชปุต, การสักการะมีรา, ปันนาไทที่มีชื่อเสียง และเสาวิชัยสตมภ์http://chittorgarh.rajasthan.gov.in/content/raj/chittorgarh/en/about-chittorgarh/tourist-places.htmlกับเกียรติสตมภ์ของศาสนาเชนhttp://chittorgarh.rajasthan.gov.in/content/raj/chittorgarh/en/about-chittorgarh/tourist-places.html
# โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ
โฮโซกาวะ คัตสึโมโตะ (ค.ศ. 1430 – 6 มิถุนายน ค.ศ. 1473) เป็นหนึ่งในคันเร (ผู้แทนจากโชกุน ในยุคมูโรมาจิ เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมในการสร้างเรียวอันจิ วัดที่มีชื่อเสียงจากสวนหิน และการมีส่วนร่วมในสงครามโอนิง ชื่อในวัยเด็กของเขาคือ ซูมิอากามารุ (聡明丸)

ความขัดแย้งระหว่างเขากับพ่อตา ยามานะ โซเซ็น ผู้ขุ่นเคืองกับอำนาจที่โฮโซกาวะมีในฐานะคันเร เป็นหนึ่งในปัจจัยที่ก่อให้เกิดสงครามโอนิงใน ค.ศ. 1467 เมื่อโชกุนอาชิกางะ โยชิมาซะมีลูกชายใน ค.ศ. 1464 ยามานะใช้โอกาสนี้ในการต่อต้านโฮโซกาวะมากกว่าเดิม สนับสนุนลูกชายของตนให้เป็นผู้สืบทอดโชกุน โฮโซกาวะทำงานใกล้ชิดกับอาชิกางะ โยชิมิ พี่/น้องชายของโชกุนเสมอ และสนับสนุนข้ออ้างของเขาให้กับรัฐบาลโชกุน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 1473 ทั้งโฮโซกาวะและยามานะเสียชีวิตไปแล้ว

ครอบครัว
 พ่อ: โฮโซกาวะ โมจิยูกิ (ค.ศ. 1400-1442)
 แม่: ลูกสาวของเคียวโงกุ ทากามิตสึ
 ภรรยา: ยามานะ ฮารูโกะ
 ลูก:
โฮโซกาวะ มาซาโมโตะ จากฮารูโกะ
โทโชอิง แต่งงานกับอากามัตสึ มาซาโนริ จากฮารูโกะ
# จันทบาวรี
จันทบาวรี (, Chand Baori) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในหมู่บ้านอภาเนรี รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย บาวรี แปลว่าบ่อน้ำขั้นบันได ส่วนชื่อ จันท นั้นเชื่อกันว่าเป็นชื่อของเจ้าเมืองท้องถิ่น ราชาจันท์ อย่างไรก็ตามไม่ปรากฏหลักฐานว่าด้วยการก่อสร้างจันทบาวรีรวมถึงหรศัทมาตามนเทียร ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กัน อย่างไรก็ตามมีการคาดการณ์โดยเปรียบเทียบจากสถาปัตยกรรมรูปแบบคล้ายกันที่พบที่ปรนคร (Paranagar) กับ มันดอร์ ว่าน่าจะสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8 ถึง 9 และเป็นไปได้ว่ามนเทียรสร้างขึ้นหลังจากบ่อย้ำขั้นบันไดนี้

ชิ้นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของบ่อน้ำขั้นบันไดมีอายุเก่าแก่กว่าศตวรรษที่ 8 ส่วนอาคารสิ่งก่อสร้างทรงพระราชวังนั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นในภายหลัง ด้วยลักษณะของซุ้มโค้งแบบสถาปัตยกรรมโมกุลปรากฏใช้ในจักรวรรดิจาวหัน (Chauhan) ปัจจุบันห้องเหล่านี้ปิดไม่ให้เข้าชม ชั้นบน ๆ เชื่อว่าสร้างขึ้นในจักรวรรดิโมกุล
# มัสยิดหม่าเตียน
มัสยิดหม่าเตียน  เป็นมัสยิดที่หม่าเตียน เขตไห่เตี้ยน ปักกิ่ง ประเทศจีน

ประวัติ
มัสยิดนี้ก่อสร้างในระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิคังซีแห่งราชวงศ์ชิง หลังจากนั้นในระหว่างการปฏิวัติทางวัฒนธรรม มัสยิดนี้ถูกเปลี่ยนไปเป็นโรงงาน และห้องละหมาดกลายเป็นห้องทำงาน ท้ายที่สุดใน ค.ศ. 1982 โรงงานนี้ได้เคลื่อนย้ายออกไป ทำให้อาคารนี้กลายเป็นมัสยิดอีกครั้ง

สถาปัตยกรรม
มัสยิดนี้มีความจุสำหรับผู้มาละหมาด 200 คน และกินพื้นที่ 3,800 ตารางเมตร มีโครงสร้างเป็นสถาปัตยกรรมจีน โดยอาคารหลักมีห้องละหมาด ห้องบรรยายทิศใต้ ห้องบรรยายทิศเหนือ และอาคารอื่น ๆ

การเดินทาง
มัสยิดนี้สามารถเข้าถึงได้ผ่านการเดินไปทางใต้ของสถานีเจี้ยนเต๋อเหมินในรถไฟใต้ดินปักกิ่ง
# รานี กี วาว
รานี กี วาว (, เทวนาครี: रानी की वाव, Rani ki Vav) หรือ รานกีวาว (, Ranki vav) หรือเรียกตามความหมายว่า บ่อน้ำขั้นบันไดของพระราชินี  เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดในเมืองปาฏัณ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิจลุกยะ และตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวตี ใน ประพันธ-จินตมณี วรรณกรรมโดยภิกษุไชนะ  เมรุตุงคะในปี 1304 ระบุว่า "อุทยมตี (Udayamati) ธิดาแห่งนรวรหะ เขนคาร (Khengara) สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดใหม่ขึ้นมาที่ศรีปาฏฏณา (ปาฏัณ) ยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าเขื่อนสหัสตรลึงค์" ในวรรณกรรมนี้ระบุว่าบ่อน้ำขั้นบันไดสร้างขึ้นในปี 1063 และก่อสร้างเสร็จใช้เวลา 20 ปี เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปว่าสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงราชาภีมะที่หนึ่ง  โดยพระราชินีอุทยมตี ในขณะที่คณะผู้เชี่ยวชาญระบุปีก่อสร้างของบ่อน้ำขั้นบันไดอยู่ที่ปี 1032 โดยเปรียบเทียบความคล้ายคลึงทางสถาปัตยกรรมกับวิมลวสาหีมนเทียร

ในปี 1986 กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) เริ่มการขุดค้นและสำรวจรานีกีวาวครั้งใหญ่ ที่ซึ่งมีการขุดพบรูปของพระนางอุทยมตี และมีการทำนุบำรุงซ่อมแซมใหญ่ระหว่างปี 1981 ถึงปี 1987 รานีกีวาวได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2014

รานีกีวาวได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบ่อน้ำขั้นบันไดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งและเป็นตัวอย่างชิ้นเอกของสถาปัตยกรรมบ่อย้ำขั้นบันไดในคุชราต โดยสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมรู-คุรชร คล้ายคลึงกับวิมลสาหีมนเทียรแห่งเขาอาบู และ สุรยมนเทียรแห่งโมเธรา
# อัครเสน กี บาวลี
อัครเสน กี บาวลี (Agrasen ki Baoli) เป็นบ่อน้ำขั้นบันไดเก่าแก่ ตั้งอยู่ใกล้กับย่านคอนน็อตเพลสในนิวเดลี ประเทศอินเดีย ปัจจุบันอยู่ภายใต้การดูแลของกรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) บ่อน้ำขั้นบันไดมีความยาว 60 เมตร และกว้าง 15 เมตรAgrasen ki Baoli gets new lease of life. The Times of India, 2 January 2002. Retrieved from http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2002-01-03/delhi/27142365_1_baoli-asi-official-groundwater-level .  ถึงแม้ว่าจะไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้างบ่อน้ำขั้นบันไดนี้ แต่เชื่อกันว่าสร้างขึ้นโดยราชาในตำนานพระนามว่า ราชาอัครเสนMittal, J.P. (2006), History of Ancient India (4250 BCE to 637 CE) page 675,  (This author considers King Agrasen an actual historical figure) ส่วนลักษณะทางสถาปัตยกรรมที่ปรากฏนั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นใหม่ในศตวรรษที่ 14 ในสมัยตุฆลุกภายใต้รัฐสุลต่านเดลี

ดูเพิ่ม
จันทเบารี
ประวัติศาสตร์เดลี
โชหัท
รานีกีวาว
# มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ
มาล์มเฟรดแห่งเคียฟ (ระหว่าง ค.ศ. 1095 และ 1102 - สิ้นพระชนม์หลัง ค.ศ. 1137) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์และเดนมาร์กในช่วงสมัยกลาง โดยครั้งแรกทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ และครั้งที่สองอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอีริคที่ 2 แห่งเดนมาร์ก

พระชนม์ชีพ
มาล์มเฟรดเป็นเจ้าหญิงแห่งเคียฟรุส เป็นพระราชธิดาในแกรนด์ปรินซ์มิสทิสลาฟที่ 1 แห่งเคียฟและเจ้าหญิงคริสตินา อิงเงอสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน เจ้าหญิงมาล์มเฟรดเป็นหลานย่าในเจ้าหญิงไกธาแห่งเวสเซกซ์และเป็นหลานตาในพระเจ้าอิงเงอร์ ผู้อาวุโสแห่งสวีเดน พระนางประสูติในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1095 และ 1102

สตอร์รี สตูร์ลูสัน นักประวัติศาสตร์ชาวไอซ์แลนด์ เขียนถึงพระนางว่า ชื่อ มาล์มเฟรด ฮารัลด์สด็อทเทอร์แห่งโฮล์มการ์ด (Malmfred Haraldsdotter of Holmgard) ซึ่งเป็นพระนามในภาษานอร์เวย์ พระเชษฐภคินีของพระนางคือ เจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์กแห่งเคียฟเสกสมรสกับเจ้าชายเดนมาร์ก เจ้าชายคนุต ลาวาร์ด เจ้าหญิงมาล์มเฟรดอภิเษกสมรสกับพระเจ้าซิเกิร์ดที่ 1 แห่งนอร์เวย์ ระหว่างปี ค.ศ. 1116 และ 1120 พระนางทรงมีพระราชธิดาหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงคริสทีน ซิเกิร์ดสแด็ทเทอร์แห่งนอร์เวย์ ซึ่งต่อมาเป็นพระชนนีในพระเจ้ามักนุสที่ 5 แห่งนอร์เวย์ ตามพงศาวดารระบุว่า ชีวิตสมรสของกษัตริย์ซิเกิร์ดและพระราชินีมาล์มเฟรดนั้นไม่มีความสุข กษัตริย์ซิเกิร์ดทรงปฏิเสธพระราชินี และอภิเษกสมรสใหม่กับพระสนมชื่อ เซซิเลีย

ในปี ค.ศ. 1130 พระโอรสนอกสมรสของกษัตริย์ซิเกิร์ดได้ครองราชย์สืบต่อ อดีตพระราชินีมาล์มเฟรดจึงเสด็จออกจากนอร์เวย์ ไปยังเดนมาร์ก พระนางได้เสกสมรสใหม่กับอีริค โอรสนอกสมรสในกษัตริย์เดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1131 พระนางทรงจัดพิธีหมั้นหมายระหว่างอดีตพระโอรสเสี้ยงของพระนางคือ พระเจ้ามักนุสที่ 4 แห่งนอร์เวย์ กับพระธิดาของพระเชษฐภคินีคือ คริสตินาแห่งเดนมาร์ก และได้เสกสมรสในปี ค.ศ. 1133 กษัตริย์มักนุสที่ 4 นั้นทรงสนับสนุนอดีตพระราชินีมาล์มเฟรด พระมารดาเลี้ยง และอีริค รวมถึงสนับสนุนพระบิดาของคริสตินาคือ เจ้าชายคนุด ลาวาร์ด ในการต่อต้านราชบัลลังก์ของพระเจ้านีลส์แห่งเดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1133 อีริคและอดีตพระราชินีมาล์มเฟรดเสด็จหนีออกจากเดนมาร์กเพื่อขอพึ่งกษัตริย์นอร์เวย์ให้ช่วยคุ้มครอง แต่หลังจากเมื่อพระราชินีคริสตินาแห่งนอร์เวย์ทรงทราบว่า พระราชสวามีวางแผนจะทรยศ พระนางจึงรีบแจ้งอดีตพระราชินีมาล์มเฟรด ผู้เป็นสมเด็จน้า อีริคและอดีตสมเด็จพระราชินีมาล์มเฟรดทรงหันไปสนับสนุนพระเจ้าฮารัลด์ที่ 4 กิลลีแห่งนอร์เวย์ ศัตรูของกษัตริย์มักนุส กษัตริย์มักนุสจึงหย่าขาดจากพระราชินีคริสตินา

ในปี ค.ศ. 1134 เมื่ออีริคกลายเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก พระนางจึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก แต่ก็ไม่ทรงมีพระโอรสธิดาจากการอภิเษกสมรสครั้งนี้ ในปี ค.ศ. 1137 เมื่อกษัตริย์อีริคที่ 2 ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ ก็ไม่มีการกล่าวถึงสมเด็จพระราชินีมาล์มเฟรดในประวัติศาสตร์อีกเลย