wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อุทยานวัฒนธรรมการูดาวิซนูเกินจานา
อุทยานวัฒนธรรมการูดาวิซนูเกินจานา (Garuda Wisnu Kencana Cultural Park; ย่อว่า GWK; ตรงกับรากภาษาสันสกฤตว่า ครุฑวิษณุกาญจนา) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองบาดุง เกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติบาหลีงูระฮ์ ไร เป็นของบริษัทเครืออาลัมซูเตอรา (Alam Sutera) มีขนาดประมาณ 60 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล

ที่ใจกลางของอุทยานเป็นที่ตั้งของรูปปั้นการูดาวิซนูเกินจานา (ครุฑ-วิษณุ-กาญจน) ซึ่งแสดงรูปพระวิษณุทรงครุฑขณะเสด็จออกตามหาน้ำอมฤต โครงการก่อสร้างรูปปั้นนี้เป็นประเด็นถกเถียงในชาวบาหลี โดยเฉพาะในชาวมุสลิมของบาหลีที่มองว่าการสร้างรูปปั้นทางศาสนาของศาสนาหนึ่ง ๆ ที่มีขนาดใหญ่โตอาจทำให้สมดุลทางจิตวิญญาณของเกาะเสียไป รวมถึงข้อคัดค้านว่าการก่อสร้างวัตถุเชิงศาสนาเช่นนี้เพื่อผลประโยชน์ทางการค้าเป็นสิ่งไม่สมควร กระนั้นโครงการนี้ก็ได้รับเสียงตอบรับเชิงบวกจากกลุ่มที่เชื่อว่าจะช่วยสร้างแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ขึ้นได้ รูปปั้นความสูง  เป็นผลงานออกแบบโดย โญมัน นูอาร์ตา ประกอบเปิดในปี 2018 โดยมีประธานาธิบดีอินโดนีเซีย โจโก วีโดโด เดินทางมาร่วมพิธี

พื้นที่ของอุทยานใช้งานจัดกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่งานแสดงดนตรีจนถึงงานประชุม โดยมีงานสำคัญที่จัดที่อุทยานนี้ การแสดงดนตรีโดยวงดนตรีร็อก ไอเรินเมเดนที่มีคนเข้าร่วมมากกว่า 7,000 คนในปี 2011 และวงพารามอร์ ในปีเดียวกัน และในปี 2022 ยังเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงมื้อค่ำต้อนรับผู้นำนานาชาติในงานประชุมสุดยอด G20
# รูปปั้นการูดาวิซนูเกินจานา
รูปปั้นการูดาวิซนูเกินจานา (ครุฑวิษณุกาญจนา) หรือเรียกย่อว่า GWK เป็นรูปปั้นความสูง 121 เมตร ตั้งอยู่ในอุทยานวัฒนธรรมการูดาวิซนูเกินจานา จังหวัดบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ผลงานออกแบบโดยโญมัน นูอาร์ตา มีความสูง 121 เมตร ซึ่งรวมฐานสูง 46 เมตร ตั้งใจสร้างขึ้นให้เป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย รูปปั้นนี้แสดงรูปพระวิษณุทรงครุฑขณะเสด็จออกตามหาน้ำอมฤต การก่อสร้างแล้วเสร็จและประกอบพิธีเปิดโดยประธานาธิบดีอินโดนีเซีย โจโก วีโดโด ในปี 2018

รูปปั้นครุฑวิษณุกาญจนาเป็นผลงานออกแบบในปี 1990 โดยโญมัน นูอาร์ตา ภายใต้การนำของรัฐมนตรีการท่องเที่ยว โยป อาเว, รัฐมนตรีพลังงาน อีดา บากุซ ซูดจานา และนายกเทศบาลจังหวัดบาหลี อีดา บากุซ โอกา การก่อสร้างเริ่มต้นในปี 1997 แต่ถูกชะลอและพักก่อสร้างในช่วงปีเดียวกันเนื่องด้วยวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 และกลับมาก่อสร้างอีกครั้งในปี 2013 หลังเว้นว่างไปสิบหกปีโดยมีบริษัทผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และเครืออาลันซูเตอรา (Alam Sutera) เข้าหนุนโครงการ 

โครงการนี้เป็นประเด็นถกเถียงบนเกาะบาหลี ฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยมองว่าการสร้างรูปปั้นของศาสนาหนึ่ง ๆ ที่มีขนาดใหญ่โตขนาดนี้จะไปรบกวนสมดุลทางจิตวิญญาณบนเกาะ รวมถึงการนำมาใช้งานเพื่อประโยชน์ทางธุรกิจเช่นนี้ไม่เหมาะสม กระนั้นบางกลุ่มที่เห็นด้วยสนับสนุนโครงการนี้ในฐานะสถานที่ท่องเที่ยวที่จะดึงดูดนักท่องเที่ยวและกระตุ้นเศรษฐกิจ

รูปปั้นนี้ประกอบขึ้นในบาหลีจากชิ้นมอดูล 754 ชิ้นที่สร้างขึ้นในบันดุงบนเกาะชวา ก่อนจะขนส่งมายังเกาะบาหลี จากนั้นชิ้นส่วนมอดูลทั้ง 754 ชิ้น ถูกนำมาตัดแบ่งอีกเป็น 1,500 ชิ้นย่อยเพื่อไม่ให้เกินน้ำหนักที่เครนยกได้ การออกแบบรูปปั้นนี้ยังคำนึงถึงความมั่นคงโดยสามารถทนต่อแผ่นดินไหวและพายุ รวมถึงอ้างว่าจะสามารถคงอยู่ต่อไปได้อีก 100 ปี
# อันเดด
อันเดด  เป็นสิ่งมีชีวิตในตำนาน, นิทาน หรือนิยายที่เสียชีวิตแล้ว แต่กลับมีพฤติกรรมราวกับว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ ตัวอย่างทั่วไปของสิ่งมีชีวิตที่เป็นอันเดดคือศพที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งโดยพลังเหนือธรรมชาติ โดยการใช้พลังชีวิตของผู้ตายเองหรือพลังชีวิตจากสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ (เช่น ปีศาจ หรือวิญญาณชั่วร้ายอื่น ๆ) ทั้งนี้ อันเดดอาจจะเป็นสิ่งที่ไม่มีร่างกาย (ผี) หรือมีร่างกาย (มัมมี่, แวมไพร์, โครงกระดูก หรือซอมบี)

อันเดดมีอยู่ในความเชื่อของวัฒนธรรมส่วนใหญ่ และปรากฏในผลงานแฟนตาซีตลอดจนนิยายสยองขวัญจำนวนมาก คำนี้ยังใช้เป็นครั้งคราวสำหรับความพยายามในชีวิตจริงที่จะชุบชีวิตคนตายโดยใช้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ตั้งแต่การทดลองในช่วงแรก ๆ เช่น ของโรเบิร์ต อี. คอร์นิช ไปจนถึงวิทยาศาสตร์ในอนาคต เช่น "การเก็บรักษาสมองด้วยสารเคมี" และ "ไครโอนิกส์" แม้ว่าคำนี้มักจะหมายถึงสิ่งที่มีรูปร่าง แต่ในบางกรณี (เช่น ในเกมดันเจียนส์แอนด์ดรากอนส์) คำนี้ยังรวมถึงรูปร่างของสิ่งที่ไม่มีร่างกายของคนตาย เช่น ผี

 ประวัติ 
แบรม สโตกเกอร์ เคยคิดที่จะใช้ชื่อเรื่องดิอัน-เดด (The Un-Dead) สำหรับนวนิยายเรื่องแดรกคูลา (ค.ศ. 1897) ของเขา และการใช้คำนี้ในนวนิยายเป็นส่วนใหญ่ที่ทำให้คำนี้มีความหมายตามแบบสมัยใหม่ ซึ่งคำนี้ปรากฏในภาษาอังกฤษก่อนการเขียนของสโตกเกอร์ แต่มีความหมายตามตัวอักษรมากกว่าว่า "มีชีวิต" หรือ "ไม่ตาย" โดยสามารถค้นหาการอ้างอิงได้ในพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด และในตอนหนึ่งของเรื่องแดรกคูลา ได้กล่าวถึงนอสเฟอราตูว่าเป็นคำพ้องความหมายกับคำว่า "อัน-เดด" ในภาษา "ยุโรปตะวันออก"*

สโตกเกอร์ใช้คำว่า "อันเดด" หมายถึงแวมไพร์เท่านั้น ส่วนการขยายความไปถึงสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติประเภทอื่น ๆ เกิดขึ้นในเวลาต่อมา ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว ในปัจจุบันมักใช้เพื่ออ้างถึงสิ่งเหนือธรรมชาติที่เคยมีชีวิตอยู่และยังคงแสดงลักษณะบางอย่างของชีวิตหลังความตาย แต่การใช้คำนั้นมีความหลากหลายมาก

ส่วนการฟื้นคืนชีพหรือการสร้างซอมบีในเรื่องแต่งโดยวิธีที่ไม่เหนือธรรมชาติได้ได้กลายมาเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา เช่น แฟรงเกนสไตน์ (ค.ศ. 1818) ได้ใช้เทคโนโลยีที่ไม่ระบุรายละเอียด, ข้าคือตํานานพิฆาตมหากาฬ (ค.ศ. 1954) เรื่องแต่งที่มีอิทธิพลได้กล่าวโทษเชื้อโรค, ไนต์ออฟเดอะลิฟวิงเดด (ค.ศ. 1968) ได้เสนอเกี่ยวกับรังสีจากยานสำรวจอวกาศที่ตก, ผีลืมหลุม (ค.ศ. 1985) แสดงให้เห็นแก๊สพิษ และเรซิเดนต์อีวิล (ค.ศ. 1996) นำเสนอเกี่ยวกับอาวุธชีวภาพ

ทั้งนี้ อันเดดกลายมาเป็นศัตรูที่ได้รับความนิยมในเกมแฟนตาซีและเกมสยองขวัญ โดยมีบทบาทโดดเด่นในเกมเล่นตามบทบาท, วิดีโอเกมเล่นตามบทบาท, เกมออนไลน์ผู้เล่นจำนวนมากแบบเล่นตามบทบาท และเกมกลยุทธ์จำนวนมาก
# ลมกรด
thumb|300px|เมฆในแถบลมกรดเหนือประเทศแคนาดา
ลมกรดราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 1035.  คือกระแสลมแรงจัดที่มีลักษณะเป็นลำแคบและโค้งตวัดในบรรยากาศของโลก ดาวศุกร์ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน บนโลก ลมกรดกระแสหลักจะอยู่ใกล้ระดับความสูงของเขตโทรโพพอสและเป็นลมฝ่ายตะวันตก (พัดจากทิศตะวันตกไปตะวันออก) กระแสลมนี้อาจเริ่มพัด หยุดพัด แตกออกเป็นสองกระแสหรือมากกว่านั้น รวมตัวกันเป็นกระแสเดียว หรือพัดไปในทิศทางต่าง ๆ ซึ่งบางครั้งอาจสวนทางกับกระแสลมส่วนที่เหลือด้วยซ้ำ

ลมกรดที่แรงที่สุดคือ ลมกรดขั้วโลก ซึ่งอยู่รอบ ๆ กระแสอากาศวนแถบขั้วโลก ที่ระดับความสูง 9–12 กิโลเมตร (5.6–7.5 ไมล์; 30,000–39,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล และ ลมกรดกึ่งเขตร้อน ซึ่งมีกำลังค่อนข้างอ่อนกว่า แต่พัดอยู่ในระดับสูงกว่าที่ระดับความสูง 10–16 กิโลเมตร (6.2–9.9 ไมล์; 33,000–52,000 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ลมกรดทั้งสองประเภทนี้มีอยู่ทั้งในซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้ โดยในซีกโลกเหนือ ลมกรดขั้วโลกจะไหลเวียนเหนือเขตละติจูดกลางถึงสูงของทวีปอเมริกาเหนือ ยุโรป และเอเชีย รวมถึงมหาสมุทรที่อยู่ระหว่างทวีปเหล่านี้ ส่วนในซีกโลกใต้ ลมกรดขั้วโลกส่วนใหญ่จะพัดวนรอบทวีปแอนตาร์กติกา โดยลมกรดขั้วโลกทั้งสองจะพัดอยู่ตลอดทั้งปี

ลมกรดมีที่มาจากปัจจัยสองประการ ปัจจัยแรกคือการที่บรรยากาศได้รับความร้อนจากรังสีดวงอาทิตย์ซึ่งก่อให้เกิดวงจรการหมุนเวียนของอากาศ 3 วงจร ได้แก่ วงจรบริเวณขั้วโลก วงจรเฟร์เริล และวงจรแฮดลีย์ ส่วนปัจจัยที่สองคือแรงกอรียอลิสที่กระทำต่อมวลอากาศที่เคลื่อนที่เหล่านี้ โดยแรงนี้เกิดจากการที่ดาวเคราะห์หมุนรอบแกนของตัวเอง ส่วนดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ ตัวการสำคัญที่ขับเคลื่อนลมกรดคือความร้อนภายในดาวมากกว่าจะเป็นความร้อนจากดวงอาทิตย์ ลมกรดขั้วโลกก่อตัวใกล้กับรอยต่อระหว่างวงจรบริเวณขั้วโลกกับวงจรเฟร์เริล ในขณะที่ลมกรดกึ่งเขตร้อนก่อตัวใกล้กับรอยต่อระหว่างวงจรเฟร์เริลกับวงจรแฮดลีย์

นอกจากที่กล่าวมาแล้วยังมีลมกรดรูปแบบอื่น ๆ อีกเช่นกัน ในช่วงฤดูร้อนของซีกโลกเหนือ ลมกรดฝ่ายตะวันออกอาจก่อตัวขึ้นในเขตร้อน ซึ่งโดยปกติแล้วจะเป็นบริเวณที่อากาศแห้งปะทะกับอากาศชื้นกว่าในระดับสูงมาก นอกจากนี้ยังพบลมกรดระดับต่ำได้ทั่วไปในหลายภูมิภาค เช่น บริเวณตอนกลางของสหรัฐ เป็นต้น และยังมีลมกรดที่เกิดขึ้นในชั้นเทอร์โมสเฟียร์อีกด้วย

นักอุตุนิยมวิทยาใช้ตำแหน่งของลมกรดบางส่วนเป็นตัวช่วยในการพยากรณ์อากาศ ความสำคัญเชิงพาณิชย์หลักของกระแสลมนี้อยู่ที่การเดินทางทางอากาศ เนื่องจากตารางการบินอาจได้รับผลกระทบอย่างมากจากการบินไปในทิศทางเดียวกันหรือบินสวนทางกับกระแสลมนี้ สายการบินต่าง ๆ มักวางแผนเส้นทางให้บิน "ตาม" กระแสลมกรดเพื่อประหยัดต้นทุนเชื้อเพลิงและเวลา เส้นทางการบินแอตแลนติกเหนือเป็นตัวอย่างหนึ่งของความร่วมมือกันระหว่างสายการบินกับหน่วยงานควบคุมการจราจรทางอากาศในการใช้ประโยชน์จากลมกรดและลมที่พัดอยู่ด้านบนเพื่อให้สายการบินและผู้ใช้รายอื่น ๆ ได้รับประโยชน์สูงสุด แม้จะพบอาการปั่นป่วนในอากาศโปร่งในบริเวณที่มีลมกรดซึ่งเป็นอันตรายต่อผู้โดยสารอากาศยาน แต่สถานการณ์นั้นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อตารางการบิน
# นกพิราบนักเดินทาง
นกพิราบนักเดินทาง (, Ectopistes migratorius) เป็นสปีชีส์ของนกพิราบหนึ่งที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เคยอาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ ชื่อสามัญและชื่อทางวิทยาศาสตร์ของสปีชีส์นี้อธิบายถึงนิสัยการอพยพของมัน 

นกพิราบนักเดินทางมีลักษณะทางเพศที่แตกต่างกันทั้งในด้านขนาดและสีสัน ตัวผู้มีความยาวประมาณ 390-410 มม. ลำตัวส่วนบนมีเป็นสีเทาเป็นหลัก ส่วนล่างมีสีเทาที่อ่อนกว่า บริเวญขอมีขนสีเหลือบสัมฤทธิ์ และมีจุดสีดำบนปีก ตัวเมียมีความยาว 380-400 มม. โดยรวมมีสีที่หมองและน้ำตาลกว่าตัวผู้ ลูกนกจะมีลักษณะคล้ายกับตัวเมียแต่ขาดขนสีเหลือบที่คอ  นกพิราบนักเดินทางรับประทานผลเปลือกแข็งเป็นหลัก นอกจากนี้ยังรับประทานผลไม้และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง

นกพิราบนักเดินทางอาศัยอยู่ในไม้ผลัดใบในทางภาคตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือเป็นหลัก และมีการบันทึกว่าพบในพื้นที่อื่น ๆ แต่การขยายพันธุ์ของมันมักเกิดขึ้นในบริเวณรอบเกรตเลกส์ นกพิราบชนิดนี้อพยพเป็นฝูงขนาดใหญ่ โดยจะเดินทางเพื่อค้นหาอาหาร ที่พักพิง และที่ผสมพันธุ์ นกพิราบนักเดินทางเคยเป็นนกที่มีจำนวนมากที่สุดในอเมริกาเหนือ โดยมีจำนวนประมาณ 3 พันล้านตัว และอาจมากถึง 5 พันล้านตัว นอกจากนี้ยังเป็นนกสี่สามารถบินได้รวดเร็วเป็นอย่างมากด้วยความเร็วถึง 100 กม./ชม.

นกพิราบนักเดินทางถูกล่าโดยชนพื้นเมืองอเมริกัน แต่การล่าทวีความรุนแรงขึ้นหลังจากชาวยุโรปเข้ามาพักอาศัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 19 โดยเนื้อนกพิราบถูกค้าขายเป็นอาหารราคาถูก ส่งผลให้มีการล่าขนาดใหญ่เป็นเวลาหลายทศวรรษ นอกจากนี้ยังมีปัจจัยอื่น ๆ เช่นการลดจำนวนลงของประชากรที่สามารถสืบพันธุ์ได้ ซึ่งไม่เพียงพอต่อการอนุรักษ์สายพันธุ์ และการตัดไม้ทำลายป่าซึ่งทำลายแหล่งที่อยู่มาศัยของมัน ซึ่งล้วนส่งผลให้นกพิราบนักเดินทางลดจำนวนลงและสูญพันธุ์ในที่สุด ประชากรมีการลดลงอย่างช้า ๆ ระหว่างประมาณปี 1800 ถึง 1870 ตามด้วยการลดลงอย่างรวดเร็วระหว่างปี ค.ศ. 1870 ถึง 1890 และในปี ค.ศ. 1900 นกพิราบนักเดินทางป่าตัวสุดท้ายที่ได้รับการยืนยันถูกยิงในทางตอนใต้ของรัฐโอไฮโอ 

นกกลุ่มสุดท้ายที่ถูกจับมาเลี้ยงถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่มในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดยบางกลุ่มมีภาพถ่ายขณะมีชีวิตอยู่ มาร์ธา ซึ่งเชื่อว่าเป็นนกพิราบนักเดินทางตัวสุดท้าย เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 กันยายน 1914 ที่สวนสัตว์ซินซินนาติ การหายไปของนกพิราบนักเดินทางเป็นตัวอย่างที่สำคัญของการสูญพันธุ์ที่เกิดจากมนุษย์
# แอนดรอยด์ 14
แอนดรอยด์ 14 เป็นเวอร์ชันหลักลำดับที่ 14 และเป็นเวอร์ชันที่ 21 ของแอนดรอยด์ซึ่งเป็นระบบปฏิบัติการมือถือที่พัฒนาโดยโอเพนแฮนด์เซตอัลไลแอนซ์ซึ่งนำโดยกูเกิล ทั้งเวอร์ชัน Google และ AOSP เปิดตัวสู่สาธารณะเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2023 อุปกรณ์แรกที่มาพร้อมกับแอนดรอยด์ 14 คือ พิกเซล 8 และพิกเซล 8 โปร

 ประวัติ 

thumb|128x128px|โลโก้ Developer Preview ของ แอนดรอยด์ 14
แอนดรอยด์ 14 (มีชื่อรหัสภายในว่าUpside Down Cake) ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2023 มีการเปิดตัวรุ่นตัวอย่างของนักพัฒนาทันทีสำหรับซีรีส์ พิกเซล 6 และ 7 รวมถึงแผนงานพร้อมวันที่อัปเดต ซึ่งประกอบไปด้วยเวอร์ชันสำหรับนักพัฒนาอีกเวอร์ชันหนึ่ง ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันที่ 8 มีนาคม เช่นเดียวกับเวอร์ชันเบตารายเดือนอีก 4 เวอร์ชัน เบตาตัวแรกเปิดตัวเมื่อวันที่ 12 เมษายน โดยได้รับการแก้ไขด่วนสำหรับเบตา 1.1 เมื่อวันที่ 26 เมษายน เบตาตัวที่สองเปิดตัวเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ซึ่งได้รับการแก้ไขด่วนสำหรับเบตา 2.1 เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคมเช่นกัน เวอร์ชันเบตาตัวที่สามเปิดตัวเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน และตอนนี้แพลตฟอร์มมีความเสถียรแล้ว ซึ่งต่อมาได้รับการแก้ไขด่วนสำหรับเวอร์ชันเบตา 3.1 เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน เวอร์ชันเบตาตัวที่สี่เปิดตัวเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 

เวอร์ชันเบตาจะพร้อมใช้งานสำหรับอุปกรณ์พิกเซลที่รับประกันการอัปเดตเวอร์ชันแอนดรอยด์ตั้งแต่ Pixel 4a (5G) ขึ้นไปหรืออุปกรณ์ที่ใหม่กว่า Pixel 7a ยังสามารถทดสอบเบตา Android 14 ได้ตั้งแต่เบตา 3 Pixel Tablet และ Pixel Fold สามารถทดสอบเบตาของแอนดรอยด์ 14 ได้ตั้งแต่เบตา 4

 คุณสมบัติ 

 ประสบการณ์ผู้ใช้ 
ฟีเจอร์นี้ได้รับการขยายเพิ่มเติมและใช้งานง่ายขึ้นสำหรับนักพัฒนาโดยอาศัยตัวเลือกใหม่ที่เพิ่มเข้ามาในแอนดรอยด์ 13 เพื่อตั้งค่าภาษาสำหรับแอพแต่ละรายการ นอกจากนี้ ยังมีการเพิ่ม "API การผันคำทางไวยากรณ์" ใหม่ให้กับผู้ใช้ตามเพศทางไวยากรณ์

Android 14 ให้ความสามารถในการเพิ่มขนาดตัวอักษรได้สูงสุดถึง 200% เมื่อเทียบกับ 130% ในเวอร์ชันก่อนหน้า โดยรวมกับการปรับขนาดตัวอักษรเพื่อป้องกันไม่ให้องค์ประกอบข้อความขนาดใหญ่บนหน้าจอปรับขนาดมากเกินไป ขณะนี้สามารถระบุหน่วยอุณหภูมิ (ฟาเรนไฮต์ เซลเซียส หรือเคลวิน) ที่จะใช้ในแอพพลิเคชันได้

Material You ที่เปิดตัวในแอนดรอยด์ 12 และเสริมในแอนดรอยด์ 13 ได้รับการปรับปรุงสีเริ่มต้นในแอนดรอยด์ 14 แอนดรอยด์ 14 ยังแนะนำตัวเลือกการปรับแต่งหน้าจอล็อคเพิ่มเติม เช่น รูปแบบนาฬิกาและสภาพอากาศหลายแบบ

สำหรับอุปกรณ์ที่มีหน้าจอขนาดใหญ่ เช่น แท็บเล็ตทาสก์บาร์จะขยายใหญ่ขึ้นในแอนดรอยด์ 14 และตอนนี้จะแสดงชื่อของแอพที่ปักหมุดไว้

แอนดรอยด์ 14 อนุญาตให้กำหนดให้โทรศัพท์เป็นเว็บแคมเมื่อเสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์แอนดรอยด์อื่น ๆ

แอนดรอยด์ 14 เพิ่มการรองรับรูปแบบภาพใหม่ อัลตราเอชดีอาร์ เพื่อถ่ายและแสดงภาพถ่ายที่มีช่วงไดนามิกสูงด้วยกล้องและจอแสดงผลที่รองรับเอชดีอาร์ รูปแบบอัลตราเอชดีอาร์เข้ากันได้กับเจเพ็กบนจอแสดงผลช่วงไดนามิกมาตรฐาน

กูเกิลเขียนส่วนต่าง ๆ ของการตั้งค่าแอพของแอนดรอยด์ใหม่เพื่อใช้เฟรมเวิร์ก Jetpack Compose ในแอนดรอยด์ 14

 อายุการใช้งานแบตเตอรี่ 
ระบบแอนดรอยด์มีประสิทธิภาพมากขึ้นซึ่งช่วยยืดอายุการใช้งานแบตเตอรี่ นอกจากนี้ ยังมีตัวเลือกให้เลือกระหว่างโหมดประหยัดแบตเตอรี่และโหมดประหยัดแบตเตอรี่ขั้นสูงสุดอีกด้วย

หน้าจอตั้งแต่การชาร์จเต็มครั้งสุดท้ายจะแสดงในส่วนการตั้งค่าแบตเตอรี่ การใช้แบตเตอรี่จะแสดงแยกจากระบบและแอพพลิเคชันผู้ใช้ ฟีเจอร์นี้แสดงการใช้งานแบตเตอรี่ในช่วง 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา
# ตูกูยกยาการ์ตา
ตูกูยกยาการ์ตา (ชวา: ꦠꦸꦒꦸꦔꦪꦺꦴꦒꦾꦏꦂꦠ, Tugu Ngayogyakarta) เป็นเสาจุดหมายตาเก่าแก่ในนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย โดย ตูกู แปลว่าอนุสรณ์ เสานี้มีความสำคัญในฐานะการเป็นสัญลักษณ์ทางประวัติศาสตร์ของเมือง

ตูกูยกยาการ์ตาตั้งอยู่ใจกลางแยกจุดตัดของถนนมังกูบูมี (Mangkubumi), ซูดีร์มัน (Sudirman), เอ.เอ็ม ซางาจี (A.M Sangaji) และ ดีเปอโนโกโร (Dipenogoro)

ประวัติศาสตร์
อนุสรณ์นี้สร้างขึ้นโดยศรีสุลต่าน ฮาเมิงกูบูโวโน ที่หนึ่ง ในปี 1755 โดยมีชื่อว่า Tugu Golong-Gilig (ตูกูโกลง-กีลิก; อนุสรณ์โกลง-กีลิก) สร้างขึ้นเพื่อแสดความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวของผู้คน บนยอดของอนุสรณ์เป็นรูปวงกลม (โกลง) และตัวเสาเป็นทรงกระบอก (กีลิก) จึงเป็นที่มาของชื่อนี้ เสามีความสูง 25 เมตร อนุสรณ์นี้ตั้งอยู่บนแนวแกนเส้นที่เชื่อมต่อทะเลทางใต้, วังยกยาการ์ตา และเขาเมอราปี เวลาสุลต่านแห่งยกยาการ์ตาทำสมาธิ ว่ากันว่าจะใช้อนุสรณ์นี้เป็นหมุดหมายในการหันหน้าออกสู่ยอดเขาเมอราปี

อนุสรณ์นี้ถล่มลงหลังแผ่นดินไหวเมื่อปี 1867 และในปี 1889 เจ้าอาณานิคมดัตช์บูรณะอนุสรณ์ชึ้นมาใหม่ บนยอดเป็นรูปทรงกรวยแทนรูปกลมเดิม และทรงกลมบนยอดของกรวย ความสูงยังลดลงจาก 25 เมตร เหลือ 15 เมตร และตั้งชื่อใหม่ว่า เดอวิทเทอพาล (De Witte Paal; อนุสรณ์ขาว)

ในปี 2012 มีการบูรณะอนุสรณ์จนเสร็จ โดยมีการทาสีเหลืองทองประดับ ซึ่งสีเหลืองนี้มีองค์ประกอบของทองคำ 22 กะรัต
# บูกิตเซอกุนตัง
thumb|right|จารึกตาลังตูโว

บูกิตเซอกุนตัง (เขาเซอกุนตัง) หรือ บูกิตซีกุนตัง  เป็นเนินเขาความสูง 30 เมตร ตั้งอยู่บนฝั่งตอนเหนือของแม่น้ำมูซี ในพื้นที่ของปาเล็มบัง เมืองหลวงของจังหวัดสุมาตราใต้ ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ห่างไป 3 กิโลเมตรทางเหนือของแม่น้ำมูซี และประมาณสี่กิโลเมตรจากตัวเมืองปาเล็มบัง คนท้องถิ่นถือว่าสถานที่นี้ศักดิ์สิทธิ์และมีการขุดค้นโลราณวัตถุมากมายจากสมัยศรีวิชัยซึ่งเรืองอำนาจในบ่องแคบมะละการะหว่างศตวรรษที่ 6-13 ปัจจุบันแปรสภาพเนินเขานี้เป็นอุทยานโบราณคดี

ในทศวรรษ 1920 มีการขุดค้นพบพระพุทธรูปประทับยืนหลายชิ้นส่วนในระยะเวลาหลายเดือนยกเว้นส่วนขายังคงไม่พบ พระพุทธรูปความสูง 277 เซนติเมตรสร้างมาจากหินแกรนิต เช้าใจว่ามาจากเกาะบังกาซึ่งอยู่ไม่ไกล นอกจากนี้ยังมีการค้นพบพระพุทธรูปปางประทับนั่งที่ยังแกะสลักไม่เสร็จ (ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปาเล็มบัง) ทำให้เกิดข้อเสนอว่าจริง ๆ รูปสลักเหล่านี้น่าจะสร้างขึ้นในท้องที่ ประติมากรรมเหล่านี้เข้าใจว่ามาจากสมัยปาละ (ปลายศตวรรษที่ 7 - ต้นศตวรรษที่ 8) โบราณวัตถุอื่น ๆ ที่ขุดพบยังมีรูปพระโพธิสัตว์, ซากของสถูป, จารึก และรูปพระไวโรจนพุทธเจ้าประทับนั่งซึ่งมีประภา (รังสี) และฉัตร

ทางฝั่งใต้ของเขาเป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีการาญันยาร์ (Karanganyar site) ซึ่งมีการค้นพบโบราณวัตถุของราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง และจารึกจากสมัยศตวรรษที่ 7 เรียกวาาจารึกตาลังตูโวWolters, O.W. 1986. Restudying Some Chinese Writings on Sriwijaya. Indonesia 42:1-41.
# กราตนงายกยาการ์ตาฮาดีนิงรัต
พระราชวังหลวงยกยาการ์ตา หรือ กราตนงายกยาการ์ตาฮาดีนิงรัต (,) เป็นพระราชวังในนครยกยาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย ที่ประทับของสุลต่านแห่งยกยาการ์ตาและพระบรมวงศานุวงศ์ ศูนย์กลางอขงวัฒนธรรมชวาและภายในมีพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงวัตถุของราชวงศ์ พระราชวังมีราชองครักษ์กราตนยกยาการ์ตา 

ประวัติศาสตร์
พระราชวังสร้างขึ้นในระหว่างปี 1755–1756 (AJ 1682) ให้แก่ฮาเมิงกูบูโวโนที่หนึ่ง ปฐมสุลต่านแห่งยกยาการ์ตาOBYEK PENELITIAN, http://elib.unikom.ac.id/ เป็นสิ่งแรก ๆ ที่กษัตริย์ทำหลังการลงนามสนธิสัญญากียันตีซึ่งยอมรับการสถาปนารัฐสุลต่านยกยาการ์ตาภายใต้บริษัทอินเดียตะวันออกของดัตช์ โดยเลือกเอาพื้นที่ที่เป็นป่าต้นบันยัน ขนาบข้างด้วยแม่น้ำสองสาย

ในวันที่ 20 มิถุนายน 1812 เซอร์สแตมฟอร์ด รัฟเฟิลส์ นำกองทัพ 1,200 นายจากสหราชอาณาจักรเข้าตีนครหลวงยกยาการ์ตา ซึ่งยกยาการ์ตาปราชัยแก่อังกฤษ พระราชวังถูกบุกทำลายและเผาทำลาย รัฐสุลต่านถูกเปลี่ยนมือมาอยู่ใต้ปกครองของอังกฤษเป็นช่วงสั้น ๆ ก่อนจะส่งคืนแก่ดัตช์When Raffles ran Java, Tim Hanningan, historytoday.com ส่วนใหญ่ของพระราชวังดังที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยของฮาเมิงกูบูโวโนที่แปด (ครองราชย์ 1921 ถึง 1939) และมีการสร้างขึ้นใหม่อีกหลังแผ่นดินไหวในปี 1876 และ 2006Kraton, yogyes.com
# พอล อเล็กซานเดอร์
พอล ริชาร์ด อเล็กซานเดอร์ (, 30 มกราคม พ.ศ. 2489 – 11 มีนาคม พ.ศ. 2567) เป็นชาวอเมริกันผู้เป็นอัมพาตที่รอดจากโรคโปลิโอ นักกฎหมาย และนักเขียน เป็นชายคนสุดท้ายที่ใช้ชีวิตในหลังจากป่วยด้วยโรคโปลิโอในวัย 6 ปี อเล็กซานเดอร์ได้รับปริญญานิติศาสตรบัณฑิตและจากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน จากนั้นสอบได้เป็นทนายใน พ.ศ. 2529 เขาได้พิมพ์หนังสือบันทึกความทรงจำเองเมื่อ พ.ศ. 2563 และเสียชีวิตใน พ.ศ. 2567

ประวัติ
อเล็กซานเดอร์เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2489 ในแดลลัส เป็นบุตรของกัส นิโคลัส อเล็กซานเดอร์ บุตรของชาวกรีกอพยพ และดอริส แมรี เอมเมตต์ ชาวเลบานอน เขาติดเชื้อโปลิโอเมื่ออายุได้ 6 ปีและเป็นอัมพาตตลอดชีวิต เขาสามารถขยับศีรษะ คอ และปากของเขาเท่านั้น

ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ที่มีการแพร่ระบาดครั้งใหญ่ของโปลิโอในสหรัฐฯ มีเด็กจำนวนมากทั่วแดลลัสเข้า รวมทั้งอเล็กซานเดอร์ ในที่นั่นเด็กเหล่านั้นได้รับการรักษาในหอผู้ป่วยด้วยปอดเหล็ก เขาเกือบเสียชีวิตในโรงพยาบาลก่อนที่แพทย์จะพบว่าเขาหยุดหายใจและนำตัวเข้าโดยด่วน

เขาอยู่ในโรงพยาบาลนานถึง 18 เดือนกระทั่งได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน โดยพ่อแม่ของเขาได้เช่าเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพกพาและรถบรรทุกเพื่อนำเขาพร้อมปอดเหล็กกลับบ้าน นับแต่ พ.ศ. 2497 อเล็กซานเดอร์ฝึกตัวเองให้ ทำให้เขาสามารถออกจากปอดเหล็กในช่วงระยะเวลาหนึ่งได้ โดยที่ระยะเวลาดังกล่าวเพิ่มขึ้นที่ละน้อย ๆ ด้วยความช่วยเหลือจากและนางซุลลิแวน นักกายภาพบำบัด

อเล็กซานเดอร์เป็นหนึ่งในนักเรียนกลุ่มแรกที่ได้รับการศึกษาแบบจัดการศึกษาโดยครอบครัวของ เขาเรียนโดยการท่องจำแทนการจดบันทึก เมื่ออายุได้ 21 ปี เขาสำเร็จการศึกษาจาก พ.ศ. 2510 ทำให้เขาเป็นบุคคลแรกที่สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาในแดลลัสโดยที่ไม่ได้เข้าเรียนในชั้นเรียนด้วยตนเอง

อเล็กซานเดอร์ได้รับทุนไปศึกษาต่อใน จากนั้นเขาย้ายไปมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสตินซึ่งเขาได้รับปริญญาตรีเมื่อ พ.ศ. 2521 และจูริสดอกเตอร์เมื่อ พ.ศ. 2527 ก่อนที่เขาจะสอบได้เป็นทนายใน พ.ศ. 2529 เขาเป็นผู้สอนศัพท์บัญญะติทางนิติศาสตร์แก่เจ้าหน้าชวเลขของศาลที่โรงเรียนการค้าออสติน เมื่อว่าความในศาล เขาจะออกจากปอดเหล็ก แต่งตัวด้วยสามชิ้นและนั่งวีลแชร์ที่ดัดแปลงให้ยกร่างของเขาให้ตั้งตรงได้

อเล็กซานเดอร์ได้รับการบันทึกในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นบุคคลที่ใช้เวลาของชีวิตในปอดเหล็กนานที่สุดในโลก

อเล็กซานเดอร์เปิดบัญชีติ๊กต็อกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567 โดยโพสต์วิดีโอเกี่ยวกับชีวิตของเขา ในช่วงที่เขาเสียชีวิต บัญชีดังกล่าวมีผู้ติดตามมากกว่า 330,000 บัญชี

อเล็กซานเดอร์เสียชีวิตในแดลลัสเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2567 ในวัย 78 ปี แม้ว่าเมื่อเดือนกุมภาพันธ์เขาเข้ารับการรักษาโรคโควิด-19ในโรงพยาบาล แต่ยังไม่มีการประกาศสาเหตุการเสียชีวิตที่แท้จริง เขากลายเป็นหนึ่งในสองบุคคลสุดท้ายที่ยังคงใช้ปอดเหล็ก อีกบุคคลหนึ่งคือ ซึ่งใช้ปอดเหล็กครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2496

หนังสือ
อเล็กซานเดอร์ออกหนังสือ ทรีมินนิสต์ฟอร์อะด็อก: มายไลฟ์อินแอนไอรอนลัง (สามนาทีเพื่อสุนัข: ชีวิตของฉันในปอดเหล็ก) เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ด้วยความช่วยเหลือของนอร์แมน ดี. บราวน์ เพื่อนและอดีตพยาบาล  อเล็กซานเดอร์ใช้เวลามากกว่า 8 ปีในการเขียนหนังสือเล่มนี้ โดยใช้แท่งพลาสติกและปากกากดบนแป้นพิมพ์หรือพูดให้เพื่อนบันทึกให้

เชิงอรรถ
# จันดีมูวาโรจัมบี
จันดีมาวูโรจัมบี  เป็นหมู่วัดพุทธในอำเภอมาวูโรจัมบี จังหวัดจัมบี เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ห่างไป 26 กิโลเมตรทางตะวันออกจากนครจัมบี วัดเหล่านี้สร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรเมอลายู ซากที่พบในปัจจุบันอายุประมาณศตวรรษที่ 7-13 แหล่งโราณคดีมาวูโรจัมบีประกอบด้วยวัดที่ขุดค้นแล้วแปดแห่ง พื้นที่ประมาณ 12 ตารางกิโลเมตร ตามแนว 7.5 กิโลเมตรริมแม่น้ำบาตังฮารี และเนินดินหรือซากวัดอีก 80 แห่งที่ยังไม่ได้ขุดค้นและฟื้นฟู

มีการเสนอว่ามาวูโรจัมบีน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของอาณาจักรศรีวิชัย ด้วยความหนาแน่นของจำนวนวัดเมื่อเทียบกับแหล่งอื่น ๆ ในสุมาตราใต้

นครมาวูโรจัมบีล่มสลายลงในปี 1278 เมื่ออาณาจักรสิงหะส่าหรีเข้าโจมตีและจับกุมตัวราชวงศ์เดิมไป หลังจากนั้นแหล่งถูกทิ้งร้าง กระทั่งนายทหารชาวอังกฤษ เอส ซี บรูก (S.C. Crooke) ค้นพบในปี 1824 ปัจจุบันรัฐบาลขึ้นทะเบียนแหล่งนี้เป็นโบราณสถานภายใต้การพิทักษ์
# เคาหงี
เคาหงี (เสียชีวิต ค.ศ. 263) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า สฺวี่ อี๋  เป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน มีตำแหน่งเป็นขุนพลรักษาค่ายใหญ่ (牙門將 หยาเหมินเจี้ยง) เป็นบุตรชายของเคาทูขุนพลผู้มีชื่อเสียงของวุยก๊ก

 ประวัติ 
บ้านเกิดบรรพบุรุษของเคาหงีคืออำเภอเจากุ๋น (譙縣 เฉียวเซี่ยน) เมืองไพก๊ก (沛國 เพ่ย์กั๋ว) ซึ่งปัจจุบันคือนครปั๋วโจว มณฑลอานฮุย(許褚字仲康，譙國譙人也。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 18. บิดาของเคาหงีคือเคาทู (許褚 สฺวี ฉู่) นายทหารองครักษ์ของขุนศึกโจโฉในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและภายหลังเป็นขุนพลของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก หลังเคาทูเสียชีวิต เคาหงีได้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหมวเซียงโหว (牟鄉侯) ของบิดา

ในปี ค.ศ. 263 สุมาเจียวผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งวุยก๊กสั่งให้ยกทัพใหญ่ 3 ทางบุกรัฐจ๊กก๊กที่เป็นรัฐอริของวุยก๊ก เคาหงีติดตามมาในทัพของจงโฮยผู้เป็นขุนพลพิทักษ์ภาคตะวันตก (鎮西將軍 เจิ้นซีเจียงจฺวิน) จงโฮยนำกำลังพล 100,000 นายเข้าอาณาเขตของจ๊กก๊กผ่านหุบเขาเสียดก๊ก (斜谷 เสียกู่; ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเหมย์ มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) และหุบเขาล่อก๊ก (駱谷 ลั่วกู่; ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอโจวจื้อ มณฑลฉ่านซีในปัจจุบัน) จงโฮยสั่งให้เคาหงีให้นำกำลังทหารล่วงหน้าไปแผ้วทางและซ่อมแซมเส้นทาง โดยจงโฮยยกทัพหลักตามมาด้านหลัง เมื่อจงโฮยยกพลมาถึงสะพานแห่งหนึ่ง ปรากฏว่าพื้นสะพานมีรอยแตกทำให้เท้าม้าก้าวร่วงลงรอยแตกนั้น เนื่องจากจงโฮยนั้นถืออาญาสิทธิ์ในการบัญชาทหารในภูมิภาคกวนต๋ง (關中 กวานจง) มีอำนาจในการชี้เป็นชี้ตาย จึงสั่งให้ประหารชีวิตเคาหงีฐานที่ทำภารกิจล้มเหลวทันที เคาหงีนั้นเป็นบุตรชายของเคาทูผู้เป็นองครักษ์และขุนพลคนสนิทของผู้นำวุยก๊ก 3 รุ่นแรกคือโจโฉ โจผี และโจยอย แต่เคาหงีก็ไม่ได้รับการละเว้นโทษ การเสียชีวิตของเคาหงีจึงทำให้ทหารทุกคนตกตะลึงอย่างมาก(先命牙門將許儀在前治道，會在後行，而橋穿，馬足陷，於是斬儀。儀者，許褚之子，有功王室，猶不原貸。諸軍聞之，莫不震竦。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 28.

 บุตรชาย 
เคาหงีมีบุตรชายชื่อสฺวี่ จง (許綜) ได้สืบทอดบรรดาศักดิ์โหมวเซียงโหวของบิดาในช่วงต้นศักราชไท่ฉื่อ (泰始; ค.ศ. 266-274) ในรัชสมัยของจักรพรรดิสุมาเอี๋ยนแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก(子儀嗣。 ... 儀為鍾會所殺。 ... 泰始初，子綜嗣。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 18.
# ลียังบูวา
ลียังบูวา  เป็นถ้ำหินปูนบนเกาะฟลอเร็ซ ประเทศอินโดนีเซีย ทางเหนือของเมืองรูเติงในอำเภอมังงาไร จังหวัดนูซาเติงงาราตะวันออก ถ้ำนี้มีความสำคัญทางโบราณคดีและบรรพชีวินวิทยานับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 และ 1960 ดังที่บรรยายไว้โดยนักสำรวจและมิชชันนารีชาวดัตช์ เทออดอร์ แฟร์ฮือเฟินFor Verhoeven, see: Knepper, Gert M. (2019): Floresmens - Het leven van Theo Verhoeven, missionaris en archeoloog,  (Boekscout, Soest, Netherlands) (i.e. Verhoeven's biography, in Dutch) 

ในเดือนกันยายน 2003 ทีมสำรวจภาคพื้นนำโดย  ค้นพบหลักฐานชิ้นส่วนส่วนบนของกะโหลกมนุษย์ชิ้นแรก ด้วยขนาดที่เล็กทำให้ในตอนแรกสันนิษฐานว่าเป็นกะโหลกของเด็กเล็ก ก่อนที่ต่อมาจะค้นพบส่วนฟันว่ามีลักษณะโตเต็มวัย แปลว่ากะโหลกนี้เป็นของผู้ใหญ่ หลังผ่านไปสงอสามสัปดาห์ ทีมขุดค้นสามารถกู้โครงการะดูกของโฮมินิดนี้ได้เป็นส่วนใหญ่ ตั้งชื่อรหัส LB1, LB2, ฯลฯ ตามชื่อถ้ำ โครงกระดูกนี้ต่อมากลายเป็นตัวอย่างโฮโลไทป์ของมนุษย์สปีซีส์ Homo floresiensis หรือเรียกกันว่ามนุษย์ "ฮ็อบบิต" ซึ่งแม้จะมีปริมาตรสมองเล็กแต่สามารถใช้อุปกรณ์ ล่าสัตว์ และรับมือกับผู้ล่าเช่นมังกรโคโมโดได้