wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฟาโรห์เปดูบาสต์ที่ 2
เปดูบาสต์ที่ 2 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง หรือมากกว่านั้นกับราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ซึ่งพระองค์ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในบันทึกพระนามทั้งหมด พระองค์ทรงได้รับการกล่าวถึงในฐานะพระราชโอรสและผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ต่อจากฟาโรห์โชเชงค์ที่ 5 โดยไอแดน ด็อดสันและไดแอน ฮิลตันในหนังสือ The Complete Royal Families of Ancient Egypt ซึ่งตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ. 2004 และระบุช่วงเวลาแห่งรัชสมัยของพระองค์เมื่อประมาณระหว่าง 743–733 ปีก่อนคริสตกาลระหว่างรัชสมัยของฟาโรห์โชเชงค์ที่ 5 และรัชสมัยของฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 4Aidan Dodson, Dyan Hilton: The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson, London 2004, , S. 210–223.

เยือร์เกิน ฟ็อน เบ็คเคอราธได้วางพระองค์อยู่ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์ปิเยและในช่วงราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม และเสนอรัชสมัยของพระองค์อยู่ที่ระหว่างประมาณ 736 – 731 ปีก่อนคริสตกาล ระยะเวลาที่แน่นอนแห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เปดูบาสต์ที่ 2 นั้นไม่แน่นอนJürgen von Beckerath: Das Verhältnis der 22. Dynastie gegenüber der 23. Dynastie. In: Nicole Cloth: Es werde niedergelegt als Schriftstück – Festschrift für Hartwig Altenmüller zum 65. Geburtstag. Buske, Hamburg 2003. , S. 31–35. พระองค์อาจจะเป็นพระราชโอรสของอิอูพุดที่ 2 และทรงดำรงตำแหน่งเป็นผู้ปกครองท้องถิ่นในอธริบิส เนื่องจากบันทึกรายพระนามแห่งฟาโรห์ปิเยได้วางพระนามของเปดูบาสต์ ผู้ที่ซึ่งเรียกว่าผู้ปกครองแห่งอธริบิส อยู่ถัดจากพระนามของโอซอร์คอนที่ 4

พระนามครองราชย์ของฟาโรห์เปดูบาสต์ที่ 2 คือ เซเฮเทปอิบเอนเร และพระองค์ได้รับการยืนยันในฐานะฟาโรห์แห่งทานิส หรืออย่างน้อยก็ทรงเป็นผู้ปกครองในท้องถิ่นที่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ที่ทรงควบคุมเมืองเหล่านี้ โดยบล็อกหินหลายบล็อกที่ค้นพบที่นั่น ซึ่งปรากฏพระนามของพระองค์K.A. Kitchen, "The Third Intermediate Period in Egypt (c.1100–650 BC)," Aris & Phillips Ltd. 3rd edition (1996), pp.97 & 129 อย่างไรก็ตาม เค็นเน็ธ คิตเช่น คิดเห้นว่ารัชสมัยของฟาโรห์เปดูบาสต์ที่ 2 น่าจะอยู่ในช่วงเวลาของการรุกรานของอัสซีเรียในรัชสมัยของกษัตริย์เอซาร์ฮัดดอนและกษัตริย์อาร์ชูบานิพัลในช่วงกลางทศวรรษที่ 660 ก่อนคริสตกาลKitchen, p.396 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงระดับความไม่แน่นอนของเส้นเวลาของฟาโรห์พระองค์นี้ในช่วงสมัยระหว่างกลางที่สามแห่งอียิปต์ (ระหว่างประมาณ 1077 ปีก่อนคริสตกาล – 664 ปีก่อนคริสตกาล)
# วัง เหวินปิน
วัง เหวินปิน (เกิด เมษายน ค.ศ. 1971) เป็นนักการเมืองและนักการทูตจีน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ รองอธิบดีกรมสารนิเทศกระทรวงการต่างประเทศ และเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาเป็นโฆษกคนที่ 32 เขาดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตจีนประจำตูนิเซียระหว่างปี 2018–2021 และทำงานในสถานทูตจีนในมอริเชียสและเซเนกัล

 ประวัติ 
วังเกิดในมณฑลอานฮุยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1971 เขาเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมหนานจิงจินหลิง ใน ค.ศ. 1989 เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยการต่างประเทศจีน ซึ่งเขาเรียนวิชาเอกภาษาฝรั่งเศส หลังจากสำเร็จการศึกษาเขาเข้ารับราชการในกระทรวงการต่างประเทศ เขาดำรงตำแหน่งทางการทูตหลายตำแหน่ง ได้แก่ รองผู้อำนวยการและผู้อำนวยการสำนักงานวิจัยนโยบาย ที่ปรึกษาด้านการเมืองของสถานเอกอัครราชทูตจีนประจำสาธารณรัฐมอริเชียส ที่ปรึกษากรมวางแผนนโยบาย และรองอธิบดีกรมวางแผนนโยบาย เขาได้รับมอบหมายจากสภาประชาชนแห่งชาติชุดที่ 13 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 ให้แทนที่ Bian Yanhua ในตำแหน่งเอกอัครราชทูตประจำตูนิเซีย ในวันศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งโฆษกกระทรวงการต่างประเทศ สืบต่อจากเกิง ส่วง
# หอดูดาวปารีส
หอดูดาวปารีส  เป็นหอดูดาวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในหนึ่งในศูนย์วิจัยดาราศาสตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ที่ถนนออบแซร์วาตัวร์  ในเขต 14 ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

 องค์กร 
right|thumb|232x232px| เส้นเมริเดียนปารีสพาดยาวบนพื้นในห้องเมริเดียนในหอดูดาวปารีส
หอดูดาวปารีสเป็นหนึ่งในกร็องเตตาบลิสม็องของกระทรวงศึกษาธิการฝรั่งเศส มีตำแหน่งใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยแห่งชาติ มีหน้าที่ดังนี้
 การวิจัยทางดาราศาสตร์และฟิสิกส์ดาราศาสตร์
 การศึกษา (หลักสูตรปริญญาโทและเอก 4 หลักสูตร)
 เผยแพร่ความรู้ทางดาราศาสตร์

มีหอสังเกตการณ์ดวงอาทิตย์ที่สังกัดเมอดง  และหอดูดาวคลื่นวิทยุที่น็องเซ สำนักงานบอกเวลาระหว่างประเทศ (เบอีอัช) ตั้งอยู่ที่นี่จนถึง ปี 1987 แต่การดำเนินงานถูกโอนไปยังสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (เบอีเปแอม) ในปี 1988Guinot (2000)

 ประวัติศาสตร์ 
หอดูดาวแห่งนี้มีที่มาจากจากแผนการอันทะเยอทะยานของฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ ในศตวรรษที่ 17 เมื่อการค้าระหว่างประเทศและการเดินเรือของฝรั่งเศสเฟื่องฟู การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 1667 ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14[Anon.] (2001) "Paris Observatory", สารานุกรมบริแทนนิกา, Deluxe CDROM edition และเสร็จสิ้นในปี 1671 ผู้รับผิดชอบการสร้างคือชาร์ล แปโร เลขานุการและผู้จัดการทั่วไปของงานสาธารณะ และโกลด แปโร สถาปนิก ทั้งสองเป็นพี่น้องกัน[Anon.] (2001) "Perrault, Claude", สารานุกรมบริแทนนิกา, Deluxe CDROM edition เลนส์ได้รับการสร้างขึ้นโดยจูเซปเป กัมปานี อาคารได้รับการขยายในปี 1730, 1810, 1834, 1850 และ 1951 ส่วนขยายสุดท้ายรวมถึงห้องเมริเดียนซึ่งออกแบบโดยฌ็อง พรูเว[Anon.] (2001) "Prouvé, Jean", สารานุกรมบริแทนนิกา, Deluxe CDROM edition

ในปี 1679 หอดูดาวปารีสเผยแพร่ กอแนซ็องส์เดต็อง ปฏิทินการเดินเรือแห่งชาติฉบับแรกของโลก ซึ่งนักเดินเรือในทะเลใช้อุปราคาที่เกิดจากดาวบริวารของดาวพฤหัสบดีเป็นตัวกำหนดลองจิจูด ในปี 1863 หอดูดาวปารีสได้ตีพิมพ์แผนที่อุตุนิยมวิทยาสมัยใหม่ฉบับแรก ในปี 1882 ได้ติดตั้งกล้องโทรทรรศน์หักเหแสงที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 33 เซนติเมตร และเป็นผู้บุกเบิกโครงการสารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ การ์ตดูว์ซีเยล ผ่านความร่วมมือระหว่างประเทศ

ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1913 หอดูดาวปารีสใช้หอไอเฟลเป็นสายอากาศแลกเปลี่ยนสัญญาณวิทยุ (คลื่นวิทยุ) กับหอดูดาวกองทัพเรือสหรัฐ เพื่อระบุความแตกต่างที่แน่นอนของลองจิจูดระหว่างจุดทั้งสอง"Paris Time By Wireless," New York Times, Nov 22, 1913, pg 1.
# วงโคจรรอบดวงอาทิตย์
วงโคจรรอบดวงอาทิตย์ (heliocentric orbit) คือวงโคจรของสิ่งต่าง ๆ ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ ซึ่งรวมถึง ดาวเคราะห์ทุกดวงในระบบสุริยะ ดาวหาง ดาวเคราะห์น้อย ยานสำรวจอวกาศจำนวนมาก และ ขยะอวกาศที่มนุษย์สร้างขึ้นจำนวนมาก สำหรับการโคจรของดวงจันทร์นั้นแม้จะไม่ใช่การโคจรรอบดวงอาทิตย์แต่เป็นการโคจรรอบโลก แต่เมื่อพิจารณาที่ความเร็วในการเคลื่อนที่ของวงโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์แล้ว อิทธิพลของดวงอาทิตย์จะแรงกว่า

คำเติมหน้า helio ในชื่อภาษาอังกฤษ heliocentric นั้นมาจากคำว่า ἥλιος ในภาษากรีกโบราณ ซึ่งแปลว่าดวงอาทิตย์ และยังเป็นชื่อเทพเฮลิโอส ซึ่งเป็นบุคลาธิษฐานของดวงอาทิตย์ในตำนานเทพเจ้ากรีกdictionary.com, definition and derivation of 'helio-'

วัตถุแรกที่มนุษย์สร้างขึ้นที่สามารถออกจากวงโคจรรอบโลกแล้วเข้าสู่วงโคจรรอบดวงอาทิตย์ได้คือยานลูนา 1 ของสหภาพโซเวียต ซึ่งตั้งใจจะไปสำรวจดวงจันทร์แต่เกิดความผิดพลาด
# อี เอ็ล
อี เอ็ล (, ชื่อจริง คิม จี-ฮย็อน  เกิด 26 มิถุนายน 1982) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เป็นที่รู้จักในบทบาทนักแสดงสมทบในภาพยนตร์และละครชุดหลายเรื่อง เช่น การเมืองเฉือนคม (2015), ลิขิตรักนางทาส, ก็อบลิน คำสาปรักผู้พิทักษ์วิญญาณ (2016–2017), ตำนานไซอิ๋วฉบับเกาหลี (2017-2018), ยมทูตร้าย ล่าวิญญาณรัก และมาโด่งดังจากเรื่อง ปล่อยใจสู่เสรี (2022) ที่ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอแพนสตาร์อะวอดส์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม

 ผลงานภาพยนตร์ 
 ปี เรื่อง บท หมายเหตุ  2009 ซีเคร็ต ย็อง-ซุก 2010 ไอ้หมาบ้าอันตราย จู-ย็อง 2012 เพซเมกเกอร์ ชเว มิน-คย็อง ควังแฮ จอมกษัตริย์เกาหลี อัน เก-ชี 2014 One Thing She Doesn't Have ซา-รา แมนออนไฮฮีลส์ โด โด 2015 การเมืองเฉือนคม จู อึน-ฮเย  2018 What a Man Wants เจนนี  2019 ห้องนี้มีผีหรอ จี-ย็อน 2020 สายตรงต่ออดีต จา-อ๊กภาพยนตร์เน็ตฟลิกซ์  2022 รักจูงรัก ฮเย-มี ปฏิบัติการยักษ์ล้มยักษ์ ฮี-วอน  rowspan="2"  She Died Oh Young-joo  Heaven: To the Land of Happiness

 ละครโทรทัศน์ 
 ปี เรื่อง บท หมายเหตุ  2009 Good Job, Good Job Min-joo 2011 ไวท์คริสต์มาส โอ จ็อง-ฮเย ทีมสืบพิฆาต ยู ฮเย-มิน จอมนางกบฏหัวใจ แม-ฮยาง 2012 รักพลิกล็อคของหนุ่มเบสบอล มี-จิน  2013 สายลับเกรด 7 พัก ซู-ย็อง  สไวน์เอสเคป Wol-hyang 2014 แม่ รักนี้ผูกพันด้วยหัวใจ คิม จา-คย็อง ถ้ารักกัน...มันก็โอเค เซ-รา รับเชิญ (ตอน 1–2)  เกมหลอกคนลวง โอ จ็อง-อา  2015 ลิขิตรักนางทาส คุณหญิงคัง Divorce Lawyer in Love Han Mi-ri พลิกฟ้าตามหาเธอ Son Hye-jung อัจฉริยะพลิกปมปริศนา คัง ซ็อง-อึน รับเชิญ (ตอน 9–10) อิแมจิแนรีแคต Dokgo Soon 2016 Monster Ok Chae-ryung  หลังโลกมายา ตัวเอง รับเชิญ (ตอน 13–16) ก็อบลิน คำสาปรักผู้พิทักษ์วิญญาณ เทพซัมชินฮัลมอนี  2017 ยมทูตร้าย ล่าวิญญาณรัก ยุน ซู-วอน  ตำนานไซอิ๋วฉบับเกาหลี มา จี-ย็อง  2018 สมรสไม่สมรัก Jin Yoo-young  2019 เสียงเรียกของปีศาจ จี ซอ-ย็อง  2022 ปล่อยใจสู่เสรี ย็อม กี-จ็อง  2023 ความสุขเธอนั้น ขอฉันเถอะนะ ชัง มี-โฮ
# ต้นยุคอ้างอิง (ดาราศาสตร์)
ต้นยุคอ้างอิง (reference epoch หรือ epoch) ในทางดาราศาสตร์เป็นคำที่ใช้หมายถึงจุดเริ่มต้นที่ถูกกำหนดขึ้นเพื่อใช้อ้างอิง ส่วนใหญ่จะใช้ใน การสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ หรือการสำรวจวัดค่า เมื่อเราพูดว่า J2000.0 จะหมายความว่าใช้เวลา 0:00 UTC ของวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000 เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับปี วัน และชั่วโมง ตัวอย่างเช่น ในคำจำกัดความของเวลาปฏิทินดาราศาสตร์ จุดเริ่มต้นที่ค่า T (ศตวรรษจูเลียน) เป็น 0 คือเวลา 12:00 น. ของวันที่ 0 มกราคม 1900  ดังนั้น 12:00 น. ของวันที่ 0 มกราคม 1900 นี้คือต้นยุคอ้างอิงของเวลาปฏิทินดาราศาสตร์ ต้นยุคอ้างอิงของเลขวันจูเลียน คือเวลาเที่ยงวัน (เวลาสากล) ของวันที่ 1 มกราคม 4713 ปีก่อนคริสตกาลในปฏิทินจูเลียน

 ต้นยุคอ้างอิงในการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ 
ส่วนใหญ่ใช้เพื่อระบุจุดเริ่มต้นสำหรับการคำนวณวงโคจรรอบดวงอาทิตย์ของดาวหาง ดาวเคราะห์น้อย และ ดาวเทียม เพื่อแสดงว่าองค์ประกอบวงโคจรนั้นได้มาจากการสังเกตการณ์ที่เวลาใด โดยปกติจะแสดงเป็นจำนวนวันว่าผ่านมากี่วันตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ของสากลศักราช และปี (เช่น 1 มกราคม 2006 UT)

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มักใช้เพื่อสังเกตวัตถุท้องฟ้าที่มีวงโคจรที่ไวต่อการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากแรงดึงดูดของดาวเคราะห์ดวงอื่น เช่น ดาวหางและดาวเคราะห์น้อย และยิ่ง การคำนวณวงโคจรระยะยาวในการสังเกตการณ์ดาวหางนั้นทำได้ยาก เนื่องจากวงโคจรเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ในการสังเกตการณ์แต่ละครั้ง ดังนั้นการใช้ต้นยุคอ้างอิงที่ใหม่ที่สุดจึงสามารถที่จะทราบวงโคจรที่ใกล้เคียงกับเวลาที่สังเกตอย่างแม่นยำยิ่งขึ้น

ในอดีตมีการใช้ เวลา 12:00 (เที่ยงวัน) ของวันที่ 1 มกราคมปี ค.ศ. 1900, 1950 และ 2000 (J2000.0) เป็นต้นยุคอ้างอิง

 ต้นยุคอ้างอิงในยูนิกซ์ 
ในระบบปฏิบัติการยูนิกซ์ได้มีการกำหนดให้ 00:00:00 น. ของวันที่ 1 มกราคม 1970 UTC เป็นต้นยุคอ้างอิง เวลายูนิกซ์ คือจำนวนวินาทีนับตั้งแต่จุดเวลานี้ไป
# ตามพิฆาต
"ตามพิฆาต"  เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนมกราคม ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1893 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 2 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษ และเป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 2 จากทั้งหมด 8 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอเมริกา 

 ประวัติการตีพิมพ์ 
thumb|right|"ตามพิฆาต"ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1893 (ภาพประกอบที่หัวกระดาษวาดโดย Louis Loeb  ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องสั้น)
"ตามพิฆาต" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 Smith (2014), p. 75. ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 8 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ตCawthorne (2011), p. 140. ไม่มีภาพวาดประกอบในเรื่องที่ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี

"ตามพิฆาต" ไม่ได้ตีพิมพ์รวมอยู่ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกในอังกฤษ แต่ตีพิมพ์ในฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกในอเมริกา แม้ว่าจะถูกนำออกอย่างรวดเร็วเนื่องจากเนื้อหาที่เป็นประเด็นขัดแย้ง เรื่องสั้นถูกนำมาตีพิมพ์อีกครั้งในปี ค.ศ. 1917 ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด ลาโรง แม้ในกระทั่งปัจจุบัน "ตามพิฆาต" ทีตีพิมพ์ในอเมริกาส่วนมากมักรวมอยู่ในรวมเรื่องสั้นชุดลาโรง ส่วนฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษส่วนใหญ่ยังคงเก็บเรื่องสั้นไว้ในลำดับดั้งเดิมในรวมเรื่องสั้นชุดจดหมายเหตุ
# เอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก
เอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก (Asexual Visibility and Education Network) หรือชื่อย่อว่า เอเว็น (AVEN) ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2544 โดยเดวิด เจย์ ให้คำนิยามตนเองว่าเป็น "ชุมชนเอเซ็กชวลที่ใหญ่ที่สุดในโลก" และมีสมาชิกมากกว่า 50,000 คนในปี พ.ศ. 2555

 งาน 
เมื่อเริ่มต้นเว็บไซต์ครั้งแรก เป้าหมายหลักของเอเซ็กชวลวิซิบิลิตีแอนด์เอดูเคชันเน็ตเวิร์ก (เอเว็น) คือการให้พื้นที่ชุมชนเพื่อการเติบโตและสร้างความตระหนักรู้เกี่ยวกับเรื่องเอเซ็กชวลในระดับสาธารณะ เอเว็นทำหน้าที่เป็นแพลตฟอร์มข้อมูล หนึ่งในศูนย์กลางของเอเว็นคือฟอรัมชุมชน ในฟอรัมนี้ ผู้ใช้จะโพสต์เรื่องประสบการณ์ของตนเกี่ยวกับเอเซ็กชวล และพื้นที่ดังกล่าวเปิดกว้างให้กับปฏิสัมพันธ์ ที่เป็นมิตรกับเควียร์โดยไม่มีการตัดสินใด ๆ ในการให้สัมภาษณ์กับ Femestella เจย์ได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของพื้นที่เปิดดังกล่าวสำหรับผู้ที่ไม่มั่นใจในเรื่องเพศวิถีของตนและให้ได้รับการสนับสนุนเพื่อเข้าใจตนเองได้ดีขึ้น ฟอรัมมีหลายภาษา เช่น ภาษาฝรั่งเศสและภาษารัสเซีย

เอเว็นยังเผยแพร่จดหมายข่าวชื่อ AVENues ทุกสี่เดือน รวบรวมเนื้อหาจากชุมชนรวมถึงเรื่องแต่ง กวีนิพนธ์ บทความ และยังเผยแพร่หัวข้อสนทนาจากฟอรัม
# เพียงพบบรรจบฝัน
เพียงพบบรรจบฝัน  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยยูกิ คามาตานิ เรื่องราวเกี่ยวกับคานาเมะ ทาสุกุ เด็กหนุ่มผู้เป็นเกย์ที่ได้พบเจอกับกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศคนอื่น ๆ ในห้องนั่งเล่นหลังทาสุกุถูกเผยอัตลักษณ์ทางเพศโดยไม่เต็มใจ มังงะตีพิมพ์ในนิตยสารฮิบานะของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่ปี พ.ศ. 2558 ถึง พ.ศ. 2560 และทางแอปพลิเคชันมังงะวันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2561 สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ในเครือบิกคอมิกส์เปเชียลทั้งหมด 4 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู 

 เนื้อเรื่อง 
เรื่องราวในเมืองโอโนมิจิ จังหวัดฮิโรชิมะ นักเรียนมัธยมปลายชื่อคานาเมะ ทาสุกุตั้งใจจะฆ่าตัวตายหลังเพื่อนร่วมชั้นพบสื่อลามกเกย์ในโทรศัพท์ของเขา ก่อนที่เขาจะทำเช่นนี้ก็บังเอิญเห็นคนผู้หนึ่งกระโดดลงจากหน้าต่างของอาคารแห่งหนึ่ง ทาสุกุจึงวิ่งไปที่อาคารหลังนั้นก็พบว่าคนผู้นั้นไม่ได้บาดเจ็บอะไร ทาสุกุพบว่าอาคารหลังนั้นเป็น "ห้องนั่งเล่น" ซึ่งเขาได้พบกับคนอื่น ๆ ที่ล้วนมีปัญหาหลากหลาย และเรียนรู้ที่จะยอมรับเพศวิถีของตน 

 ตัวละคร 

 ตัวละครเอกของเรื่อง นักเรียนโรงเรียนมัธยมชิมานามิและสมาชิกชมรมปิงปอง เขาตกหลุมรักสึบากิ โทมะ สมาชิกชมรมวอลเลย์บอลของโรงเรียน

บุคคลลึกลับผู้เป็นเจ้าของห้องนั่งเล่น ภายหลังเผยว่าเป็นเอเซ็กชวล และสถานะเพศไม่แน่ชัด (ตามที่เผยในเล่มที่ 4 ตอนที่ 21 และตามที่กล่าวโดยยูกิ คามาตานิ)

 เพื่อนของทาสุกุจากชมรมปิงปอง

 สมาชิกของห้องนั่งเล่นผู้ทำงานในองค์กรไม่แสวงผลกำไรโดยการฟื้นฟูบ้านร้างในโอโนมิจิ เธอเป็นเลสเบียนที่มีความสัมพันธ์กับซากิ 

 สมาชิกของห้องนั่งเล่น เธอเป็นเลสเบียนที่มีความสัมพันธ์กับฮารุโกะ

 สมาชิกของห้องนั่งเล่นผู้อยู่ในองค์กรเดียวกันฮารุโกะ ภายหลังเผยว่าเป็นชายข้ามเพศ

 สมาชิกสูงอายุของห้องนั่งเล่น มักจะเล่นแผ่นเสียงเพลงของไชคอฟสกี (เช่น ซิมโฟนีหมายเลข 1 ความฝันในเหมันตฤดู) ให้กับทาสุกุ

 นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ผู้มักจะแต่งกายเป็นเด็กผู้หญิงทุกครั้งที่มาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ชูจิไม่แน่ใจเกี่ยวกับอัตลักษณ์ทางเพศของตนเอง อาศัยอยู่ด้วยกันกับแม่ ยาย และพี่สาว 2 คน
# คียอ จูรอบชียอน
คียอแวช จูรอบชียอน  หรือ คียอ คียอแวช (เกิด 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1971) เป็นนักธุรกิจชาวสหราชอาณาจักรที่เกิดในอิหร่าน ธุรกิจของเขาส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับฟุตบอล

ในทะเบียนกรรมการบริษัทที่สำนักนายทะเบียนนิติบุคคลในลอนดอน จูรอบชียอนระบุว่าเขามี 2 สัญชาติ คือ แคนาดาและสหราชอาณาจักร เกิดวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1971Marcotti, Gabriele. “More questions than answers about MSI” , The Times, 2 September 2006. Retrieved 27 July 2010

แม้ว่าสื่อจะอธิบายเป็นประจำว่าเขาเป็นนายหน้านักฟุตบอล แต่จูรอบชียอนก็ไม่ได้เป็นนายหน้าที่ได้รับใบอนุญาต สมาคมฟุตบอลห้ามนายหน้าที่ไม่มีใบอนุญาตเข้ามาเกี่ยวข้องในการซื้อขายผู้เล่นในพรีเมียร์ลีกConn, David. “Manchester City, Milan, Kaka and the Joorabchian link”, The Guardian, 28 January 2009. Retrieved 29 July 2010 จูรอบชียอนบอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นนายหน้า โดยกล่าวว่า "ผมคิดว่าธุรกิจนายหน้ามันต่างออกไปมาก"
# J2000.0
J2000.0 หรือ J2000 เป็นต้นยุคอ้างอิงหนึ่งที่ใช้ในทางดาราศาสตร์หรือการสำรวจ โดยหมายถึงเที่ยงวัน (12:00 น.) ของวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2000 ตามเวลาโลก เวลานี้ตรงกับ 11:58:55.816 UTC ของวันที่ 1 มกราคม 2000 ตามเวลาสากลเชิงพิกัด หรือตรงกับ 18:58:55.816 ตามเวลามาตรฐานไทย

เวลาโลกต่อเนื่องกับเวลาปฏิทินดาราศาสตร์ในอดีต เป็นระบบมาตรฐานเวลาที่ไม่มีอธิกวินาที และเร็วกว่าเวลาสากล (UT) ประมาณหนึ่งนาที時刻系 (Time System)

ในปัจจุบันใช้ต้นยุคอ้างอิง J2000.0 ในขณะที่ในอดีตก่อนหน้านี้เคยใช้ B1950.0

โดยมากแล้วใช้เรียกระบบพิกัดเส้นศูนย์สูตรที่ใช้วิษุวัต J2000.0 ซึ่งได้ถูกใช้แทนที่วิษุวัต B1950.0 ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 1992 เป็นต้นมา
# ดาบิก
ดาบิก  เป็นเมืองในซีเรียตอนเหนือ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือจากอะเลปโปประมาณ  และห่างจากชายแดนซีเรีย-ตุรกีทางใต้ประมาณ  ตัวเมืองอยู่ในตำบลอัคตะรีน อำเภออะอ์ซาซ เขตผู้ว่าการอะเลปโป จากสำมะโน ค.ศ. 2004 ดาบิกมีประชากร 3,364 คน เมืองนี้เป็นที่ตั้งของยุทธการที่มัรจญ์ดาบิกใน ค.ศ. 1516 ที่จักรวรรดิออตโตมันเอาชนะรัฐสุลต่านมัมลูก

ในอวสานวิทยาอิสลาม เชื่อกันว่าดาบิกเป็นหนึ่งในสองสถานที่มีความเป็นไปได้ (อีกแห่งคืออะอ์มาก) ที่จะเกิดสงครามครั้งใหญ่ระหว่างชาวคริสต์ผู้รุกรานกับชาวมุสลิมผู้ปกป้อง และท้ายที่สุกมุสลิมจะเป็นฝ่ายชนะและถือเป็นจุดเริ่มต้นของวาระสุดท้าย รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ กลุ่มก่อการร้ายอิสลาม เชื่อว่าดาบิกเป็นสถานที่ที่จะเกิดสงครามใหญ่ต่อกองทัพคริสเตียนจากตะวันตก และตั้งชื่อนิตยสารออนไลน์ตามชื่อหมู่บ้านนี้ หลังกองทัพตุรกีและกบฏซีเรียขับไอซิสออกจากดาบิกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 ทางกลุ่มแทนที่สื่อนี้ด้วย รูมียะฮ์

 ในอวสานวิทยาอิสลาม 
ฮะดีษที่กล่าวถึงอวสานวิทยาอิสลามมีการกล่าวถึงดาบิกเป็นสถานที่ที่จะเกิดเหตุการณ์บางอย่างในมะลาฮิมของมุสลิม (เทียบเท่ากับ apocalypse หรืออารมาเกดโดนของคริสต์) อะบูฮุร็อยเราะฮ์รายงานในฮะดีษที่ศาสดามุฮัมมัดพูดไว้ว่า:

นักวิชาการและผู้อธิบายฮะดีษเสนอแนะว่าคำว่า ชาวโรมัน สื่อถึงชาวคริสต์ ฮะดีษที่เกี่ยวข้องกับชัยชนะของชาวมุสลิมยังกล่าวถึงเหตุการณ์หลังจากนั้นว่า หลังจากนั้นจะมีการยึดครองคอนสแตนติโนเปิลอย่างสันติด้วยการตักบีรและตัสบีห์ และท้ายที่สุดคือความพ่ายแพ้ของอัลมะซีฮุดดัจญ์ญาลหลังการกลับมาและลงมาของพระเยซูคริสต์
# ธงสีรุ้ง (กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ)
ธงสีรุ้ง  หรือที่เรียกว่า ธงเกย์ไพรด์  หรือ ธงไพรด์  เป็นสัญลักษณ์ของความภาคภูมิใจของเลสเบียน เกย์ ไบเซ็กชวล และทรานส์เจนเดอร์ (แอลจีบีที) และขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ แต่ละสีสะท้อนถึงความหลากหลายของชุมชนบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ และสเปกตรัมของเพศวิถีและสถานะเพศของมนุษย์ การใช้ธงสีรุ้งเป็นสัญลักษณ์แห่งเกย์ไพรด์ เริ่มต้นขึ้นในซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา และในที่สุดก็กลายเป็นสิ่งที่มีทั่วไปในงานสิทธิของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศทั่วโลก

ธงสีรุ้งสร้างสรรค์โดยศิลปินกิลเบิร์ต เบเกอร์, ลินน์ เซเกอร์บลอม, เจมส์ แม็กนามารา และนักเคลื่อนไหวคนอื่น ๆ การออกแบบผ่านการแก้ไขหลายครั้งหลังจากเปิดตัวครั้งแรกในปี พ.ศ. 2521 และสานต่อแรงบันดาลใจให้เกิดรูปแบบต่าง ๆ กัน แม้ว่าธงสีรุ้งดั้งเดิมของเบเกอร์จะมี 8 สี  ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2522 จนถึงปัจจุบัน ธงสีรุ้งรูปแบบทั่วไปประกอบด้วยแถบ 6 สีได้แก่ แดง ส้ม เหลือง เขียว น้ำเงิน และม่วง โดยทั่วไปธงจะแสดงในแนวนอนโดยมีแถบสีแดงอยู่ด้านบนสุด เพื่อเลียนแบบสีของรุ้งกินน้ำตามธรรมชาติ

ปัจจุบันกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศและกลุ่มพันธมิตรใช้ธงสีรุ้งและสิ่งของต่าง ๆ ที่มีธีมสีรุ้งเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงอัตลักษณ์หรือหรือการสนับสนุนของพวกตน มีธงสีรุ้งหลากหลายแบบที่ใช้เพื่อมุ่งความสนใจไปที่เหตุหรือกลุ่มเฉพาะในชุมชน (เช่น คนข้ามเพศ การต่อสู้กับการแพร่ระบาดของโรคเอดส์ รวมไปถึงกลุ่มคนผิวสีที่มีความหลากหลายทางเพศ) นอกจากสีรุ้งแล้ว ยังมีการใช้ธงและสัญลักษณ์ อื่น ๆ เพื่อสื่อถึงอัตลักษณ์เฉพาะภายในชุมชนบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
# สถานะเพศเอ็กซ์
สถานะเพศเอ็กซ์ หรือ เอ็กซ์-เจ็นเดอร์  เป็นสถานะเพศที่สามที่แตกต่างจากเอ็ม (M) ที่หมายถึงเพศชาย (male) หรือเอฟ (F) ที่หมายถึงเพศหญิง (female)Dale, S. P. F. (2012). An introduction to X-Jendā: Examining a new gender identity in Japan. Intersections: Gender and sexuality in Asia and the Pacific, 31. คำว่าสถานะเพศเอ็กซ์เริ่มนำมาใช้ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ซึ่งเป็นที่นิยมโดยองค์กรเควียร์ในภูมิภาคคันไซ โดยเฉพาะในนครโอซากะและเกียวโต คำนี้ใช้แทนคำว่านอนไบนารีและเจ็นเดอร์เควียร์ในประเทศญี่ปุ่น เช่นเดียวกับในใบลงทะเบียนหนังสือเดินทางของสหรัฐอเมริกา

ตัวอย่างที่โดดเด่นของผู้ที่นิยามตัวเองว่าเป็น "สถานะเพศเอ็กซ์" ได้แก่ นักเขียนมังงะยูกิ คามาตานิ และยู วาตาเซะ

ในปี พ.ศ. 2562 สถาบันวิจัยกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศแห่งประเทศญี่ปุ่นได้ทำการสำรวจออนไลน์ โดยรวบรวมแบบสอบถามจำนวน 348,000 ชุดจากผู้ที่มีอายุระหว่าง 20 ถึง 69 ปี ซึ่งไม่ใช่ทุกคนที่เป็นกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ผู้ตอบแบบสอบถามร้อยละ 2.5 เรียกตัวเองว่ามีสถานะเพศเอ็กซ์
# น้ำแม่ตุ๋ย
น้ำแม่ตุ๋ย เป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำวังในท้องที่จังหวัดลำปาง มีต้นกำเนิดมาจากเขาไม่มีชื่อในเขตตำบลเมืองปาน อำเภอเมืองปาน (ตอนต้นน้ำเรียก น้ำแม่กวม)สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๒ (อักษร ก-ธ) ฉบับราชบัณฑิตยสภา. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. ไหลจากทิศเหนือลงมาทางทิศใต้ เข้าเขตอำเภอเมืองลำปาง ก่อนไปบรรจบกับแม่น้ำวังที่บ้านทับหมาก ตำบลบ่อแฮ้ว อำเภอเมืองลำปาง

น้ำแม่ตุ๋ยมีลำน้ำสาขาย่อยที่สำคัญได้แก่ น้ำแม่ไพร น้ำแม่เฟือง และน้ำแม่ค่อม มีพื้นที่รับน้ำประมาณ 801 ตารางกิโลเมตร มีความยาวประมาณ 90 กิโลเมตร
# คาเงมะ
right|thumb|คาเงมะ นั่งบนตักของอีกฝ่ายที่อาวุโสกว่า วาดโดย มิยางาวะ อิชโช ในสปริงพาสต์ไทมส์ ค.ศ. 1750

คาเงมะ  เป็นศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้หมายถึงผู้ให้บริการทางเพศวัยรุ่นชาย คาเงมะ มักกลายเป็นนักแสดงคาบูกิฝึกหัด (ซึ่งมักเป็นฝ่ายรับบริการทางเพศเอง) ทั้งลูกค้าชายและหญิงสามารถรับบริการคาเงมะ ได้ ลูกค้าชายมักร่วมเพศทางทวารหนักเป็นฝ่ายรุก การใช้ปากกระทำอวัยวะเพศชายของกันและกันไม่ได้รับการกล่าวถึงในเอกสารยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) 

คาเงมะ ที่ไม่ได้สังกัดโรงละครคาบูกิสามารถได้รับการจ้างผ่านซ่องโสเภณีชายหรือโรงน้ำชาที่เฉพาะทางด้านการให้บริการคาเงมะ ซึ่งอาจเรียกโรงน้ำชานั้นว่าคาเงมาจายะ (陰間茶屋, Kagemajaya, "โรงน้ำชาคาเงมะ) ค่าบริการคาเงมะ เรียกเก็บในอัตราที่สูงกว่าผู้ให้บริการทางเพศหญิงอื่นในระดับเดียวกัน และกิจการสามารถสร้างความมั่งคั่งแก่คาเงมะ ได้ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ต้องผ่านข้อจำกัดทางกฎหมายที่เพิ่มมากขึ้น ว่าความพยายามใด ๆ ที่ให้ผู้ให้บริการทางเพศ (ทั้งชายและหญิง) อยู่ในเขตเมืองที่กำหนดไว้นั้นผิดกฎหมาย และร้องขอให้ห้ามปรามความสัมพันธ์ข้ามชนชั้นซึ่งถูกมองว่าเป็นการทำให้โครงสร้างทางสังคมที่มีมาแต่ในอดีตเสียระบบ

ผู้ให้บริการทางเพศหลายคนข้างต้น รวมถึงนักแสดงคาบูกิวัยเยาว์หลายคน เป็นแรงงานตามสัญญา (indentured servant) ขายตั้งแต่ยังเด็กแก่ช่องโสเภณีหรือโรงละคร ส่วนใหญ่ในสัญญา 10 ปี ขึ้นอยู่กับความต้องการของลูกค้า คาเงมะ อาจเป็น ยาโร (ชายหนุ่ม), วากาชู (หนุ่มวัยรุ่น ราว 10–18 ปี) หรืออนนางาตะ (ชายแสดงเป็นหญิง)
# นิชิคีวชูชิงกันเซ็ง
นิชิคีวชูชิงกันเซ็ง (ญี่ปุ่น: 西九州新幹線; โรมาจิ: Nishi Kyūshū Shinkansen, คีวชูชิงกันเซ็งตะวันตก) เป็นเส้นทางให้บริการรถไฟความเร็วสูงชิงกันเซ็งของญี่ปุ่นทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะคีวชู ซึ่งดำเนินการโดยบริษัทรถไฟคีวชู (JR คีวชู) ส่วนของเส้นทางที่เชื่อมต่อนางาซากิกับทาเกโอะ-ออนเซ็น เริ่มให้บริการในวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2565  วิ่งขนานกับสายหลักนางาซากิและมีความยาว 66 กิโลเมตร (41 ไมล์) นับเป็นเส้นทางรถไฟชิงกันเซ็งที่มีระยะทางสั้นที่สุดในญี่ปุ่น

เส้นทางรถไฟนี้มีแผนเชื่อมต่อสถานีรถไฟฮากาตะกับนางาซากิ และเป็นส่วนต่อขยายของซันโยชิงกันเซ็งถึงฮนชู อย่างไรก็ตาม ในปี 2565 เส้นทางของส่วนทางตะวันออกของทาเกโอะ-ออนเซ็นไปยังฮากาตะ โดยผ่านซางะ นั้นยังไม่ได้มีกำหนดการก่อสร้าง จึงยังไม่ชัดเจนว่าจะเสร็จทั้งเส้นทางเมื่อใด ปัจจุบัน ขบวนรถไฟด่วนพิเศษ รีเลย์คาโมเมะ เปิดให้บริการเชื่อมต่อระหว่างกับฮากาตะกับทาเกโอะ-ออนเซ็น

 สถานี 
คำอธิบาย:
● จอดทุกขบวน ▲ จอดบางขบวน
สถานี ญี่ปุ่น ระยะทางจากทาเกโอะ-ออนเซ็น(กม.) ขบวน คาโมเมะ(ตั้งแต่ปี 2565) เชื่อมต่อกับ ที่ตั้ง เปิดเมื่อ 23 กันยายน 2565  0.0 ● สายซาเซโบะ ทาเกโอะ ซางะ  10.9 ▲ อูเรชิโนะ  32.2 ▲ สายโอมูระ โอมูระ นางาซากิ  44.8 ● สายหลักนางาซากิสายโอมูระสายชิมาบาระ อิซาฮายะ 66.0 ● สายหลักนางาซากิสายโอมูระรถรางไฟฟ้านางาซากิ (สถานีนางาซากิเอกิมาเอะ) นางาซากิ

 แหล่งอ้างอิง
# องค์การบริหารส่วนตำบลสวี
องค์การบริหารส่วนตำบลสวี เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลสวีและตำบลปากแพรก ในอำเภอสวี จังหวัดชุมพร เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลสวีใน พ.ศ. 2516 วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสวีเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2565 มีประชากรทั้งหมด 4,171 คน โดยแบ่งประชากรเป็นเขตตำบลสวี 2,787 คน และเขตตำบลปากแพรก 1,384 คน

ในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลปากแพรก รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลสวี วันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน ทำให้องค์การบริหารส่วนตำบลสวีครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวีและตำบลปากแพรกทั้งหมด

องค์การบริหารส่วนตำบลตั้งอยู่ข้างที่ว่าการอำเภอสวี และห่างจากศาลากลางจังหวัดชุมพรประมาณ 6.9 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 499 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 และประมาณ 500.76 กิโลเมตรตามทางรถไฟสายใต้ที่สถานีรถไฟสวี มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 55.93 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 34,956.25 ไร่ เป็นที่ตั้งของวัดพระบรมธาตุสวี พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลรูปแบบจากพระมหาธาตุเจดีย์ นครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สูง 14.25 เมตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 8.50 เมตร มีซุ้มช้างและยักษ์ยืน มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก ชั้นบนทำเป็นซุ้มพระล้อมรอบ ต่อด้วยเจดีย์ทรงระฆังประดับกระเบื้องโมเสกสีทอง และมีเจดีย์ขนาดเล็กประจำมุมทั้งสี่ ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ มีการจัดงานแห่ผ้าห่มพระธาตุสวีทุกปี
# เรโวลูชัน
เรโวลูชัน  อาจหมายถึง
 การโคจรรอบ
 พื้นผิวที่ได้จากการหมุน
 การปฏิวัติ
 เรโวลูชัน X