wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ชฺวี
right|thumb|180x180px|โคจิข้าว
thumb|โคจิแดง ทำจากเชื้อรา Monascus purpureus

ชฺวี  หรือ โคจิ  เป็นกล้าเชื้อที่ผลิตจากการเพาะพันธุ์จุลินทรีย์ โดยเฉพาะเชื้อรา เช่น Aspergillus ซึ่งมีประสิทธิภาพในการหมักอาหาร โดยใช้ธัญพืช เช่น ข้าว ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ถั่วเหลือง เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อ

เชื้อรา Aspergillus นั้นผลิตและปล่อยเอนไซม์หลายชนิดที่ย่อยสลายแป้งและโปรตีนจากส่วนปลายของไมซีเลียม เพื่อการแพร่กระจายพันธุ์ ย่อยสลายแป้งและโปรตีนของข้าวสวยและข้าวบาร์เลย์ที่เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อ และใช้กลูโคสและกรดอะมิโนที่ผลิตขึ้นเป็นสารอาหารเพื่อการเติบโต ใช้ในการผลิตอาหารหมักดอง เช่น สาเก มิโซะ น้ำส้มสายชู โชยุ สึเกโมโนะ โชจู อาวาโมริ โดยอาศัยการทำงานของเอนไซม์ย่อยสลายต่าง ๆ ที่ผลิตโดยเชื้อรา Aspergillus醸造の知識あれこれ 参考書「改定醸造学」と書いてある。 เป็นเทคโนโลยีการหมักเฉพาะของเอเชียตะวันออก รวมทั้งแถบเทือกเขาหิมาลัยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

โคจิมีต้นกำเนิดในประเทศจีน แต่ราที่จีนและเกาหลีใช้ในการผลิตเหล้าและซีอิ๊วแบบดั้งเดิมคือราในสกุล Rhizopus หรือMucor แต่ที่นิยมในญี่ปุ่นปัจจุบันและแพร่หลายไปถึงในเอเชียตะวันออกประเทศอื่นด้วยนั้นมักใช้สายพันธุ์ Aspergillus oryzae และ Aspergillus sojae
# เหยียนคัง
เหยียนคัง  เป็นชื่อศักราชลำดับที่ 6 ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ชื่อศักราชเหยียนคังใช้ในปี ค.ศ. 220 ตั้งแต่เดือน 3 ถึงเดือน 10 รวมเวลา 8 เดือน李崇智，《中國歷代年號考》，第14頁。 ถือเป็นชื่อรัชศกสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ศักราชเหยียนคังปีที่ 1 เดือน 10 พระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์ให้โจผี ถือเป็นการสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและเข้าสู่ยุคสามก๊ก โจผีชิงอำนาจราชวงศ์ฮั่นมาเป็นของตนและสถาปนารัฐวุยก๊กขึ้น ชื่อศักราชถูกเปลี่ยนจากเหยียนคังเป็นอ้วยโช่ (黄初 หฺวางชู)

ด้านเล่าปี่ไม่ยอมรับการปกครองของโจผี จึงยังคงใช้ชื่อศักราชเจี้ยนอัน (建安) ต่อไป จึงกระทั่งเมื่อเล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊กที่เซงโต๋ (เฉิงตู) เมื่อศักราชเจี้ยนอันปีที่ 26 (ค.ศ. 221) จึงเปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจี๋ยงบู๋ (章武 จางอู่) 

ด้านซุนกวนในตอนแรกยอมเป็นสวามิภักดิ์เป็นรัฐประเทศราชของโจผี จึงใช้ชื่อศักราชเหยียนคังและอ้วยโช่ตามลำดับ จนกระทั่งศักราชอ้วยโช่ปีที่ 3 (ค.ศ. 222) ซุนกวนประกาศตั้งตนเป็นอิสระจากวุยก๊ก และใช้ชื่อศักราชเป็นหฺวางอู่ (黃武) ภายหลังเมื่อจะบันทึกถึงเหตุการณ์ในช่วงศักราชเหยียนคังและอ้วยโช่ ก็เปลี่ยนไปเรียกด้วยศักราชเจี้ยนอันแทน根据考古发现的吴镜铭辞。详见罗新《走马楼吴简中的建安纪年简问题》。

 การเปลี่ยนชื่อศักราช 

 ศักราชเจี้ยนอันปีที่ 25 (ค.ศ. 220) —— เดือน 3  เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเหยียนคังปีที่ 1; เดือน 10 วันที่ 29 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นอ้วยโช่ปีที่ 1「（建安二十五年）三月，改元延康。……冬十月乙卯，皇帝遜位，魏王丕稱天子。」「太祖崩，嗣位為丞相、魏王。改建安二十五年為延康元年。　元年二月……（十一月）庚午，王升壇即阼，百官陪位。事訖，降壇，視燎成禮而反。改延康為黃初，大赦。」「〔黃初元年正月〕改元延康。……冬，十月，乙卯，漢帝告祠高廟，使行御史大夫張音持節奉璽綬詔冊，禪位于魏。王三上書辭讓，乃為壇於繁陽，辛未，升壇受璽綬，即皇帝位，燎祭天地、嶽瀆，改元，大赦。」

 เหตุการณ์สำคัญ 

 ศักราชเหยียนคังปีที่ 1 
 เดือน 10 วันที่ 13 พระเจ้าเหี้ยนเต้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกออกคำประกาศสละราชบัลลังก์  
 เดือน 10 วันที่ 29 พระเจ้าโจผีขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งวุยก๊ก「〔黃初元年正月〕改元延康。……冬，十月，乙卯，漢帝告祠高廟，使行御史大夫張音持節奉璽綬詔冊，禪位于魏。王三上書辭讓，乃為壇於繁陽，辛未，升壇受璽綬，即皇帝位，燎祭天地、嶽瀆，改元，大赦。」

 ตารางเทียบศักราช 
 เหยียนคัง 1ค.ศ. 220
# ทังจ่ง
thumb|right|ขนมปังนมที่ทำด้วยทังจ่ง
ทังจ่ง  หรือ ยูดาเนะ  เป็นส่วนประกอบอาหารที่ทำโดยการนวดแป้งสาลีเข้ากับน้ำร้อนเพื่อให้แป้งเหนียว ใช้สำหรับทำขนมปัง

วิธีการทำขนมปังโดยใช้วิธีนี้เรียกว่า "วิธีขนมปังจากยูดาเนะ" (湯種製パン法) และขนมปังที่ทำเรียกว่า "ขนมปังยูดาเนะ" (湯種パン) ขนมปังยูดาเนะมีเอกลักษณ์เฉพาะด้วยเนื้อสัมผัสที่เหนียวนุ่ม รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ บูดช้า และความอร่อยที่เก็บไว้ได้นาน
# ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 หรือ ถนนสายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เป็นถนนทางหลวงท้องถิ่นในตำบลเกาะขวางและตำบลหนองบัว อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี

 ประวัติ 
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เดิมเคยอยู่ในความดูแลของกรมโยธาธิการ จากหลักฐานที่ปรากฏบริเวณสะพานข้ามคลองเสม็ดงาม ที่มีการทำป้ายอักษรระบุว่า "กรมโยธาธิการ พ.ศ. 2539" ซึ่งคาดว่าเป็นปีที่ก่อสร้างสะพาน ติดอยู่บริเวณราวสะพานทั้ง 2 ด้าน

 รายละเอียดของเส้นทาง 
left|thumb|ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 ช่วงพื้นผิวจราจรแบบคอนกรีต
ทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก มีระยะทาง 7.330 กิโลเมตร ขนาด 2 ช่องจราจร พื้นผิวจราจรแบบคอนกรีตและแอสฟัลต์คอนกรีต ความกว้าง 6 เมตร พร้อมติดตั้งไฟส่องสว่างพลังงานแสงอาทิตย์แผนปฏิบัติราชการประจำปี พ.ศ. 2565 จังหวัดจันทบุรี  (chanthaburi.go.th) และมีสะพานคอนกรีตเสริมแรงจำนวน 1 แห่ง มีแนวเส้นทางเริ่มต้นจากถนนสายอ่างหิน–เกาะตะเคียน ไปทางทิศใต้และทิศตะวันตก สิ้นสุดบริเวณอู่ต่อเรือพระเจ้าตากสินมหาราช  ปัจจุบันอยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดจันทบุรี 

ถนนสายนี้เป็นเพียงเส้นทางเข้าออกทางบกเส้นทางเดียวของบ้านเสม็ดงาม หรือที่เรียกกันในท้องถิ่นว่าเกาะเสม็ดงาม เนื่องจากภูมิประเทศที่เป็นแหลมยื่นออกมาและมีคลองเสม็ดงามแบ่งแยกจากแผ่นดินใหญ่

 รายชื่อทางแยก 
เนื่องจากทางหลวงท้องถิ่น จบ.ถ 1-0006 สายอ่างหิน–อู่ต่อเรือพระเจ้าตาก เป็นถนนระยะสั้นเพียงประมาณ 7 กิโลเมตร ทำให้ไม่มีทางแยกขนาดใหญ่ มีเพียงทางแยกย่อยในรูปแบบของถนนสายซอยภายในชุมชน จึงแสดงเพียงรายชื่อทางแยกที่มีความสำคัญและเชื่อมต่อกับสถานที่สำคัญ หรือถนนสายทางอื่นใกล้เคียง

 สถานที่สำคัญ 

 อู่ต่อเรือพระเจ้าตากสินมหาราช
 พิพิธภัณฑ์เรือสำเภา
 ท่าเทียบเรือประมง โครงการฟื้นฟูทะเลไทย
 เรือหลวงโพธิ์สามต้น (ไม่พร้อมให้เข้าชม)
 แหล่งเรียนรู้ป่าชุมชนหมู่บ้านเสม็ดงาม
 ศูนย์หัถกรรมพื้นบ้านทอเสื่อกกบ้านเสม็ดงาม
 สวนพฤกษศาสตร์ป่าชายเลนนานาชาติ ร.9

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 ระบบลงทะเบียนทางหลวงท้องถิ่น กรมทางหลวงชนบท กระทรวงคมนาคม
# วัดพลานุภาพ
วัดพลานุภาพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งพลา อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี

วัดพลานุภาพ หรือ วัดทุ่งพลา จากประวัติวัดระบุว่าสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น โดยคำว่า "ทุ่งพลา" เนื่องจากในสมัยก่อน บริเวณที่ตั้งของวัด เคยเป็นสถานที่พลับพลาของพระมหากษัตริย์ ในคราวที่ยกทัพมาทางภาคใต้ แต่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2215 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 วัดพลานุภาพ ได้รับการพัฒนาเรื่อยมาจนมีความเจริญรุ่งเรือง

อุโบสถระบุว่าสร้างเมื่อ จ.ศ. 1271 (พ.ศ. 2452) มีการปฏิสังขรณ์เมื่อ พ.ศ. 2527 มีศาลา 2 หลัง คือ ศาลาหลังคาปั้นหยาและหลังคาทรงจั่ว ศาลาหลังคาปั้นหยามีภาพจิตรกรรมรูปราหูปรากฏอยู่บนเพดานแต่เลือนลางมากแล้ว ส่วนศาลาหลังคาทรงจั่วมีภาพจิตรกรรมเรื่องชาดก

วัดพลานุภาพ มีพระเกจิอาจารย์ผู้ทรงพุทธาคมอย่าง พ่อท่านพรหม ทำให้สาธุชนจำนวนไม่น้อย ที่เดินทางไปกราบนมัสการหลวงพ่อพรหมอย่างต่อเนื่อง และทำให้วัดพลานุภาพเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางมากขึ้น ได้รับการขนานนามจากชาวบ้านใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ว่า "เทพเจ้าฝ่ายบุ๋นแห่งเมืองลังกาสุกะ"
# อิบน์ อัรรอวันดี
อะบูลฮะซัน อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ อิสฮาก อัรรอวันดี  โดยทั่วไปรู้จักในนาม อิบน์ อัรรอวันดี (;‎ ค.ศ. 827–911)Al-Zandaqa Wal Zanadiqa, by Mohammad Abd-El Hamid Al-Hamad, First edition 1999, Dar Al-Taliaa Al-Jadida, Syria (Arabic) เป็นนักวิชาการและนักเทววิทยาชาวเปอร์เซียยุคแรก ในช่วงแรก เขาเป็นนักวิชาการสายอัลมัวะอ์ตะซิละฮ์ แต่ภายหลังปฏิเสธแนวคิดนี้ จากนั้นเขาจงกลายเป็นนักวิชาการชีอะฮ์ โดยมีข้อโต้แย้งว่าเขายังคงเป็นชีอะฮ์จนกระทั่งเสียชีวิตหรือกลายเป็นผู้ที่สงสัย แม้ว่าข้อมูลส่วนใหญ่ยืนยันว่าภายหลังเขาปฏิเสธทุกศาสนาและกลายเป็นนักอเทวนิยม ถึงแม้ว่าไม่มีหนังสือเล่มใดที่เหลือรอด ความเห็นของเขาก็ได้รับการรักษาผ่านนักวิจารณ์และหนังสือตอบกลับที่ยังหลงเหลืออยู่Ibn al-Rawandi, by Mehmet Karabela, in The Oxford Encyclopedia of Philosophy, Science, and Technology in Islam, edited by Ibrahim Kalin, vol. 1, New York: Oxford University Press, 2014.

 ประวัติ 
อะบูลฮะซัน อะห์มัด อิบน์ ยะห์ยา อิบน์ อิสฮาก อัรรอวันดีเกิดใน ค.ศ. 827 ที่เกรตเตอร์โฆรอซอน ซึ่งปัจจุบันอยู่ในอัฟกานิสถานตะวันตกเฉียงเหนือMedieval Islamic Civilization By Josef W. Meri, Jere L. Bacharach อัรรอวันดีเกิดที่บัสราในรัชสมัยเคาะลีฟะฮ์อัลมะอ์มูนแห่งอับบาซียะฮ์Min Tareekh Al-Ilhad Fi Al-Islam, From the History of Atheism in Islam by Abd-El Rahman Badawi pages: 87–206, Second edition 1991, Sinaa Lil Nasher Egypt (Arabic) ยะห์ยา พ่อของเขา เป็นชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิวที่หันมาเข้ารับอิสลามและสอนเรื่องการหักล้างทัลมุดแก่มุสลิมRoutledge Encyclopedia of Philosophy: Genealogy to Iqbal Page 636

เขาเข้าร่วมฝ่ายอัลมัวะอ์ตะซิละฮ์แห่งแบกแดดและได้รับความโดดเด่น ในที่สุดเขาก็เหินห่างจากกลุ่มนี้และจัดตั้งพันธมิตรอย่างใกล้ชิดกับมุสลิมนิกายชีอะฮ์และผู้ที่ไม่ใช่มุสลิม (มาณีกี, ยิว และอาจรวมคริสต์ด้วย) อัรรอวันดีกลายเป็นผู้ติดตามของอะบู อีซา อัลวัรรอก ก่อนจะเลิกนับถือศาสนาไปในที่สุด โดยเขาเขียนหนังสือหลายเล่มวิจารณ์ทุกศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งศาสนาอิสลาม

 อ่านเพิ่ม
# อาซาฮิ (จังหวัดโทยามะ)
อาซาฮิ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชิโมนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น   เมืองนี้มีประชากรประมาณ 10,452 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 46.2 คนต่อตารางกิโลเมตร

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|ศาลาว่าการเมืองอาซาฮิ

อาซาฮิตั้งอยู่บริเวณตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดโทยามะ ระหว่างเทือกเขาฮิดะ (หรือเทือกเขาแอลป์เหนือ) กับทะเลญี่ปุ่น จุดที่สูงที่สุดในอาซาฮิอยู่ที่เขาชิโรอูมะ มีระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 2,932 เมตร

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดโทยามะ
 นครคูโรเบะ
 เมืองนีวเซ็ง
 จังหวัดนีงาตะ
 นครอิโตอิงาวะ
 จังหวัดนางาโนะ
 หมู่บ้านฮากูบะ

 ภูมิอากาศ 
เมืองอาซาฮิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่ร้อนและฤดูที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอาซาฮิอยู่ที่ 13.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2219 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.2 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.5 °Cข้อมูลภูมิอากาศอาซาฮิ

 ประชากร 
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นสถิติประชากรอาซาฮิ จำนวนประชากรของอาซาฮิลดลงในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา

 ประวัติศาสตร์ 
พื้นที่ที่เป็นเมืองอาซาฮิในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณคือแคว้นเอ็ตจู ในยุคเอโดะได้มีการพัฒนาพื้นที่แห่งนี้เป็นสถานีพักแรมในเส้นทางการค้าสายโฮกูริกุ หลังจากการฟื้นฟูเมจิพื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอชิโมนีกาวะ จังหวัดโทยามะ ต่อมาได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองโทมาริเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1954 เมืองโทมาริได้ควบรวมกับหมู่บ้านโดยรอบ 6 หมู่บ้าน เพื่อก่อตั้งเป็นเมืองอาซาฮิ

 เศรษฐกิจ 
เศรษฐกิจหลักของอาซาฮิ ได้แก่ การเกษตร และการประมงเชิงพาณิชย์ พืชเด่น ได้แก่ ข้าว หน่อไม้ฝรั่ง และฟักสปาเกตตี (สปาเกตตีสควอช)

 การศึกษา 
อาซาฮิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดโทยามะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
 22px รถไฟอาอิโนะคาเซะโทยามะ
 สถานี:  – 

 ทางหลวง 
 30px|link=|alt= ทางด่วนนิชิเมฮัง
 

 สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น 
  ซากปรักหักพังของการตั้งถิ่นฐานในยุคโจมง และโบราณสถานแห่งชาติ
# ราดิช (พืช)
คำว่า ราดิช (radish) ในภาษาอังกฤษอาจแปลว่า ผักกาดหัว (หัวไชเท้า) อย่างไรก็ตามคำว่าราดิชนั้นมีความหมายกว้างกว่า โดยอาจหมายรวมถึงชนิดย่อยของสปีชีส์ Raphanus sativus ทั้งหมด ซึ่งก็รวมถึงผักกาดหัว คือ Raphanus sativus var. longipinnatus ด้วย

 ชนิดย่อยต่างๆ 

สปีชีส์ Raphanus sativus นั้นประกอบไปด้วยสายพันธุ์ย่อยต่างๆดังนี้
ชื่อภาษาอังกฤษ ภาพ สายพันธุ์ย่อย Green radishlink=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Green_radish_(34758437621).jpg|178x178px Raphanus sativus var. caudatus Daikon
(ผักกาดหัว)link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Raphanus_sativus_var._longipinnatus_(11729226275).jpg|150x150px Raphanus raphanistrum subsp. sativus (syn. Raphanus sativus var. longipinnatus) Black radishlink=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Rettichschwarzlang.jpg|208x208px Raphanus sativus var. niger Oilseed radishlink=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Raphanus_sativus_subsp._oleiferus_inflorescense,_Bladrammenas_bloeiwijze_(4).jpg|109x109px Raphanus sativus var. oleiformis Wild radishlink=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Raphanus_sativus_var_raphanistroides2.jpg|100x100px Raphanus sativus var. raphanistroides Red Radishlink=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Raphanus_sativus_var._sativus_Radish_%E3%83%8F%E3%83%84%E3%82%AB%E3%83%80%E3%82%A4%E3%82%B3%E3%83%B3%E5%BB%BF%E6%97%A5%E5%A4%A7%E6%A0%B9%E3%80%81%E4%BA%8C%E5%8D%81%E6%97%A5%E5%A4%A7%E6%A0%B9.JPG|100x100px Raphanus raphanistrum subsp. sativus
# สนามกีฬาในร่มแห่งชาติปักกิ่ง
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติ (ชื่อทางการ))Official Beijing Olympics site, National Indoor Stadium  เป็นสนามกีฬาในร่มที่ตั้งอยู่ในโอลิมปิกกรีนในปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สนามกีฬาจุคนได้ 20,000 คน และสร้างขึ้นเพื่อการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 มีอีกชื่อว่า เดอะแฟน (扇子, shànzi แปลว่า พัด) เนื่องจากการออกแบบที่คล้ายกับพัดจีนโบราณ
# สกุลผักกาดหัว
สกุลผักกาดหัว (Oxford English Dictionary, 3rd ed. "Raphanus, n." Oxford University Press (Oxford), 2008.) เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักกาด (Brassicaceae)
	
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่ Raphanus raphanistrum (หัวไชเท้าป่า) และ Raphanus sativus (หัวไชเท้าที่ปลูก) ตามลำดับ
# ลาก่อนเอริ
ลาก่อนเอริ  เป็นเว็บมังงะเรื่องสั้นญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ เผยแพร่ทางเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 และตีพิมพ์เป็นหนังสือในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
# รอริงทเวนตีส์
รอริงทเวนตีส์  เป็นกระแสดนตรีและแฟชันที่เกิดขึ้นในโลกตะวันตกและวัฒนธรรมตะวันตกสมัยคริสต์ทศวรรษ 1920 เป็นช่วงรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจและก้าวหน้าทางวัฒนธรรมในสหรัฐและยุโรป โดยเฉพาะนครใหญ่อย่างเบอร์ลินAnton Gill, A Dance Between Flames: Berlin Between the Wars (1994). บัวโนสไอเรส ชิคาโกMarc Moscato, Brains, Brilliancy, Bohemia: Art & Politics in Jazz-Age Chicago (2009) ลอนดอน ลอสแอนเจลิสDavid Robinson, Hollywood in the Twenties (1968) เม็กซิโกซิตี นครนิวยอร์กDavid Wallace, Capital of the World: A Portrait of New York City in the Roaring Twenties (2011) ปารีสJody Blake, Le Tumulte Noir: modernist art and popular entertainment in jazz-age Paris, 1900–1930 (1999) และซิดนีย์Jack Lindsay, The roaring twenties: literary life in Sydney, New South Wales in the years 1921-6 (1960) ในฝรั่งเศสเรียกคริสต์ทศวรรษนี้ว่า อาเนฟอล (années folles, "ปีที่บ้าคลั่ง") ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงพลวัตทางสังคม ศิลปะและวัฒนธรรมของยุคนี้ รอริงทเวนตีส์เป็นช่วงที่ดนตรีแจ๊สเฟื่องฟู อลังการศิลป์เจริญถึงขีดสุดMadeleine Ginsburg, Paris fashions: the art deco style of the 1920s (1989) และเกิดวัฒนธรรมย่อยที่เรียกว่าแฟลปเปอร์ซึ่งปรับเปลี่ยนการแต่งกายของสตรีชาวบริติชและอเมริกันPamela Horn, Flappers: The Real Lives of British Women in the Era of the Great Gatsby (2013)Angela J. Latham, Posing a Threat: Flappers, Chorus Girls, and Other Brazen Performers of the American 1920s (2000)

รอริงทเวนตีส์เกิดขึ้นในนครใหญ่และแพร่หลายหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยวาร์เรน จี. ฮาร์ดิง ประธานาธิบดีสหรัฐรณรงค์ "กลับสู่สภาวะปกติ" ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1920 จิตวิญญาณของยุคสมัยนี้มีความรู้สึกแปลกใหม่ต่อภาวะสมัยใหม่และออกจากกรอบจารีตเดิม ประชากรส่วนใหญ่เข้าถึงเทคโนโลยีอย่างรถยนต์ ภาพยนตร์และวิทยุ ขณะเดียวกันดนตรีแจ๊สและการเต้นรำได้รับความนิยมอย่างมากจนเกิดเป็นยุคแจ๊ส  (Jazz Age)

ผู้คนในโลกตะวันตกช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 พัฒนาและใช้งานรถยนต์ โทรศัพท์ ภาพยนตร์ วิทยุและเครื่องใช้ไฟฟ้าในวงกว้าง การเดินอากาศรุดหน้าจนธุรกิจนี้เริ่มแพร่หลาย หลายชาติมีความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรม มีการแนะนำรูปแบบการดำเนินชีวิตใหม่ ๆ สื่อซึ่งมีส่วนในการขับเคลื่อนความต้องการของผู้บริโภคมุ่งสนใจผู้มีชื่อเสียงโดยเฉพาะนักแสดงภาพยนตร์และนักกีฬา และผู้หญิงมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งในรัฐประชาธิปไตยหลักหลายรัฐของสหรัฐ

รอริงทเวนตีส์ร่วมสมัยกับ โกลเดนทเวนตีส์ (Golden Twenties) ของเยอรมนี อันเป็นช่วงเวลาที่เศรษฐกิจประเทศเติบโต เสรีภาพแผ่ขยายในสังคมและการปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์และการทดลองทางศิลปะBärbel Schrader, and Jürgen Schebera. The" golden" twenties: art and literature in the Weimar Republic (1988) อย่างไรก็ตามเยอรมนีไม่สามารถชำระค่าปฏิกรรมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งได้ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 สหรัฐจึงดำเนินแผนการดอวส์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจและทำให้ค่าเงินเยอรมันมีเสถียรภาพมากขึ้น แต่เมื่อสหรัฐประสบเหตุการณ์ตลาดหลักทรัพย์วอลล์สตรีทตก ค.ศ. 1929 ทำให้เศรษฐกิจเยอรมนีและประเทศอื่น ๆ ที่ผูกพันกับสหรัฐผ่านแผนการดอวส์พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย เหตุการณ์นี้ยังนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ซึ่งสร้างความเสียหายทั่วโลก และเป็นการสิ้นสุดของรอริงทเวนตีส์
# โซซูอิ
thumb| โซซูอิปลาแซลมอน
โซซูอิ  เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำจากข้าวที่หุงจนนิ่มเหมือนโจ๊ก ปรุงรสด้วยเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ ต้ม กับอาหารอื่น ๆ เช่น เนื้อสัตว์ อาหารทะเล เห็ด และ ผัก広辞苑第5版 อาจเรียกอีกอย่างว่า โอจิยะ (おじや) หรือ โคนางากิ (こながき) เป็นคำคิโงะที่แทนฤดูหนาว

 ภาพรวม 
ในสมัยที่การอุ่นหรืออุ่นข้าวต้มไม่ใช่เรื่องง่าย มักจะทำที่บ้านโดยผสมกับ ซุปมิโซะ ฯลฯ เป็นวิธีหนึ่งในการนำข้าวที่เย็นแล้วกลับมาใช้ใหม่ ในปัจจุบัน มักใช้เป็นส่วนประกอบสุดท้ายโดยใช้น้ำที่เหลือจากนาเบโมโนะ หรือเป็นอาหารเสริมสำหรับผู้ที่รู้สึกไม่สบายเช่นเดียวกับโจ๊ก

 ที่โอกินาวะ 
ที่จังหวัดโอกินาวะมีอาหารโอกินาวะที่เรียกว่า จูชี (ジューシー) เป็นโซซูอิแบบโอกินาวะ อย่างไรก็ตาม ทากิโกมิโงฮังปกติที่ปรุงจากข้าวดิบและโจ๊กที่มีน้ำมากก็เรียกว่าจูชีเช่นกัน เพื่อแยกแยะจึงอาจเรียกทากิโกมิโงฮังว่า คูฟาจูชี (クファジューシー) และเรียกโซซูอิว่า ยาฟาราจูชี (ヤファラジューシー)
thumb|180x180px|ชุดเมนูของอาหารโอกินาวะ ประกอบด้วยจูชีและโซบะโอกินาวะ
# เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซาฮิโระ ฮิราตากะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์กิกาของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ก่อนจะเผยแพร่ในฐานะซีรีส์ในเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ตั้งแต่เดือนธันวาคมในปีเดียวกัน และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 9 เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2567 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยถึงเล่มที่ 7 โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์

 ตัวละคร
# ละครแห่งทิวาและราตรี
ละครแห่งทิวาและราตรี  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเมงูมิ โอซูงะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือนตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2559  ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์

 การตีพิมพ์ 
ซีรีส์มังงะละครแห่งทิวาและราตรีแต่งเรื่องและวาดภาพโดยเมงูมิ โอซูงะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือนตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่ามังงะกำลังเข้าสู้ช่วงไคลแมกซ์ สำนักพิมพ์โชงากูกังรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2560 วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 11 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565

ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2566

 หนังสือมังงะ
# ตำนานศึกยุวชน ม.ปลาย
ตำนานศึกยุวชน ม.ปลาย  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซากิ คาซาฮาระ ตีพิมพ์ในนิตยสารยังจัมป์รายสัปดาห์ นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ซีรีส์มังงะภาคต่อชื่อเรื่องว่า ชิง กุนโจ เซ็งกิ แต่งเรื่องโดยคาซาฮาระและวาดภาพโดยอาจิจิกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารเดียวกันตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2564 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์มังงะภาคแรกมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ภาพยนตร์คนแสดงดัดแปลงชื่อเรื่องว่า เบรฟ เจาะเวลา ฉะซามูไร ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 และออกฉายในประเทศไทยในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
# MWC 480
MWC 480 เป็นดาวฤกษ์อายุน้อยดวงหนึ่ง อยู่ห่างออกไปประมาณ 455 ปีแสง มีมวลประมาณสองเท่าของมวลดวงอาทิตย์ ตั้งอยู่ในพื้นที่ก่อตัวดาวฤกษ์ภายในกลุ่มดาววัว

ที่มาของชื่อเรียก MWC มาจาก สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์ A และ B ที่มีเส้นไฮโดรเจนสว่างในสเปกตรัมของเมานต์วิลสัน (Mount Wilson Catalog of B and A stars with bright hydrogen lines in their spectra)

MWC 480 เป็น ดาวเฮอร์บิก เออี/บีอี ในแถบลำดับหลักที่มีการปล่อยรังสีเอกซ์ มีเปลือกก๊าซล้อมรอบด้วยจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด นักดาราศาสตร์ใช้ ALMA สังเกตการณ์พบว่าแผ่นจานที่อยู่รอบ ๆ MWC 480 มี อาซีโตไนไตรล์ (CH3CN) ที่มีโมเลกุลเป็นคาร์บอนเชิงซ้อนจำนวนมาก และที่ภายในแผ่นจานก็ยังพบไฮโดรเจนไซยาไนด์ (HCN) อย่างไรก็ตามยังไม่พบสัญญาณการก่อตัวของดาวเคราะห์
right|thumb| ดาวอายุน้อย MWC 480 และท้องฟ้าโดยรอบ
# น้ำส้มสายชูดำ
right|thumb|188x188px| น้ำส้มสายชูเจิ้นเจียง เข้มทั้งสีและกลิ่น
น้ำส้มสายชูดำ (หรือ) เป็น น้ำส้มสายชูชนิดหนึ่งที่ทำจากธัญพืช ลักษณะเด่นคือมีสีดำ อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในวัตถุดิบระหว่างน้ำส้มสายชูดำของญี่ปุ่นและน้ำส้มสายชูดำของจีน ในญี่ปุ่นอาจเรียกอีกอย่างว่าน้ำส้มสายชูไห (つぼ酢) หรือน้ำส้มสายชูข้าวดำ (米黒酢)

ในวิธีการดั้งเดิมจะต้มโดยวิธีแซ็กคาริฟิเคชัน การหมักแอลกอฮอล์ และการหมักกรดน้ำส้มโดยใช้ไหที่ตั้งวางไว้ในที่โล่ง

 จิ๊กโฉ่ว 
จิ๊กโฉ่ว (เพ็งอิม: zig4 cou3) เป็นยี่ห้อน้ำส้มสายชูดำที่เป็นที่นิยมในประเทศไทย ทำให้ในไทยมักใช้คำว่าจิ๊กโฉ่วเพื่อเรียกน้ำส้มสายชูดำไปด้วยลูกคนจีน - สวัสดีฮะทุกคน ห่างหายกันไปนานพอตัวเลย
# ถั่วอาซูกิ
ถั่วอาซูกิ (, ชื่อวิทยาศาสตร์: Vigna angularis) เป็นพืชฤดูเดียวที่อยู่ในสกุลย่อย Vigna ในวงศ์ถั่ว เมล็ด เป็นถั่วหรือเป็นธัญพืชกินได้เรียกอีกอย่างว่า โชซุ (しょうず)素材図鑑：小豆  北海道貿易物産振興会（2021年2月21日閲覧）

+ ถั่วอาซูกิ (ทั้งเมล็ด, แห้ง) 100 กรัม ประเภทกรดไขมันหลัก食品成分データベース 文部科学省（出典は『日本食品標準成分表』2015年版）2021年2月21日閲覧''' รายการ ปริมาณ (กรัม) ไขมัน 2.2 กรดไขมันอิ่มตัว 0.27 14:0 (กรดไมริสติก) 0.001 16:0 (กรดปาลมิติก) 0.220 18:0 (กรดสเตียริก) 0.024 กรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงเดี่ยว 0.07 16:1 (กรดปาล์มิโทเลอิก) 0.011 18:1 (กรดโอเลอิก) 0.0 กรดไขมันไม่อิ่มตัวเชิงซ้อน 0.55 18:2 (กรดลิโนเลอิก) 0.380 18:3 (กรดลิโนเลนิกอัลฟา) 0.170
# ไอนะ ไอบะ
ไอนะ ไอบะ (相羽あいば あいな, 17 ตุลาคม 1988 -) เป็น นักพากย์ นักร้อง นักแสดงละครเวที และอดีตนักมวยปล้ำอาชีพ ชาวญี่ปุ่น สังกัดฮิบิกิ เกิดที่จังหวัดโอซากะ มีชื่อเล่นว่า ไอไอ (あいあい)

 ผลงานพากย์ 
 การ์ดไฟท์!! แวนการ์ด (อันโจ โทโกฮะ)
 เหล่าไอซ์ฮอกกี้สาวหัวใจฟรุ้งฟริ้ง (คุงะ เซย์โกะ)
 เทปเปน—!!! (อามาโนะ จิโตเสะ)
 จอมขมังเวทย์ออร์เฟน (วีโนนา)
 BanG Dream! (มินาโตะ ยูกินะ)
# ประตูหลงจง
ประตูหลงจง (แมนจู:  lung dzung men) เป็นประตูของพระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประตูเฉียนชิง
# บาตารากาลา
บาตารากาลา  ในวรรณคดีอิเหนาของไทยเรียก ปะตาระกาหลา เป็นเทพเจ้าประจำยมโลกตามเทวตำนานของฮินดูแบบชวาและบาหลี โดยปกครองอยู่ภายในถ้ำร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา  ได้รับการนับถือว่าเป็นเทพเจ้าผู้สร้างแสงสว่างและโลก เป็นเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพแห่งการทำลาย มีอำนาจในการก่อให้เกิดสุริยุปราคา จันทรุปราคา หรือแม้แต่ผลาญคนที่อัปโชค

ในวรรณคดีไทยเรื่องอิเหนา บาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา เป็นเทพบรรพชนของอสัญแดหวาหรือสกุลของเจ้าผู้ครองเมืองซึ่งสืบเชื้อสายจากเทวดา มีอยู่ทั้งหมดสี่เมือง ได้แก่ เมืองกุเรปัน ดาหา กาหลัง และสิงหัดส่าหรี ถือเป็นเทวดาผู้ยิ่งใหญ่ที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของตัวละคร

 ประวัติ 
ตำนานเบื้องกำเนิดของบาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา สำนวนหนึ่งอธิบายไว้ว่า บาตารากูรู (คือพระศิวะในคติชวา) มีพระชายาผู้ทรงสิริโฉมนามว่าเดวีอูมา (คือพระปารวตีในคติชวา) ทว่าวันหนึ่งบาตารากูรูไม่สามารถควบคุมกามารมณ์ของตนเองได้ จึงไปสังวาสกับเดวีอูมาบนหลังโคนนทิ ซึ่งเป็นพาหนะศักดิ์สิทธิ์ สร้างความอับอายขายหน้าแก่เดวีอูมายิ่งนัก เดวีอูมาที่โกรธเกรี้ยว (คือกลายเป็นนางทุรคา) ได้สาปสรรให้ทั้งบาตารากูรู และบุตรที่เกิดขึ้นมาคือบาตารากาลา มีหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนยักษ์

ส่วนอีกสำนวนหนึ่งอธิบายว่า บาตารากูรูทำน้ำอสุจิตกลงไปหยดหนึ่ง แต่มีปลากลืนอสุจินั้นลงไปจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดบาตารากาลา

เชื่อกันว่าบาตารากาลามีความต้องการด้านการบริโภคไม่มีมีสิ้นสุด และมีพฤติกรรมหยาบคาย เหล่าเทวดาจึงส่งบาตารากาลาลงไปกำจัดมนุษย์ที่ชั่วช้า แต่บาตารากาลากลืนกินมนุษย์ลงไป ก็เพียงเพื่อสนองความต้องการด้านการบริโภคเท่านั้น หาใช่การลงทัณฑ์คนเลว เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนั้น เหล่าเทวดาจึงเรียกตัวบาตารากาลากลับขึ้นมาบนสวรรค์อีกครั้ง และถูกส่งไปปกครองยมโลกร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา

 การบูชา 
ชาวชวามีธรรมเนียมในการบูชาบาตารากาลาในฐานะเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพเจ้าแห่งการทำลาย เพื่อป้องกันเหตุร้ายโดยเฉพาะกับเยาวชน มีพิธีกรรมสะเดาะเคราะห์ เรียกว่า รูวาตัน  สำหรับเด็กในช่วงสถานการณ์ที่เลวร้าย อย่างเช่น การคลอดท่าก้น เพื่อมิให้เด็กคนนั้นถูกบาตารากาลากลืนกิน ในพิธีดังกล่าวจะจัดการแสดงวายัง (หนังตะลุงอย่างชวา) และการจัดเลี้ยงเซอลามาตัน 

นอกจากนี้ในความเชื่อของชาวชวาระบุว่า บาตารากาลาเป็นสาเหตุของการเกิดุสุริยุปราคา และจันทรุปราคา ด้วยเป็นเทพเจ้าแห่งความมืดและนรก ทั้งยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของเทพบาตาราจันดรา (คือพระจันทร์ในคติชวา) และบาตาราซูรียา (คือพระอาทิตย์ในคติชวา) บางครั้งบาตารากาลาจะพยายามกลืนกินดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ทำให้เกิดคราส ชาวชวาจะทำการเซ่นสรวงสังเวย ใช้ไม้ตีพริกเคาะเลซุง (ครกไม้ใหญ่คล้ายครกกระเดื่องของไทย) หรือตีกลอง เพื่อให้เกิดเสียงดัง ด้วยมุ่งหวังให้บาตารากาลาคายดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์เพื่อหยุดคราส
# ฟ่าน เหวินเฉิง
ฟ่าน เหวินเฉิง (1597-1666) ชื่อรอง เซี่ยนโต่ว  เป็นนักปราชญ์ ขุนนาง อัครมหาเสนาบดีและราชเลขาธิการชาวจีนยุคต้นราชวงศ์ชิง เขารับราชการภายใต้จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง 4 พระองค์คือ พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ, หฺวัง ไท่จี๋, จักรพรรดิชุ่นจื้อ และจักรพรรดิคังซี
# เครื่องปรุงรส
thumb|200x200px| เกลือ พริกไทยดำ และ น้ำตาล เป็นเครื่องปรุงรสทั่วไปบนโต๊ะในร้านอาหารแบบตะวันตก
thumb|200x200px| ตลาดขายเครื่องปรุงรสใน อิสตันบูล
เครื่องปรุงรส หมายถึง ส่วนประกอบ ของอาหาร เช่น เครื่องเทศ ซอส หรือสิ่งปรุงแต่งต่าง ๆ ที่เติมลงในอาหารก่อนหรือระหว่างการปรุง ก่อนหรือระหว่างการบริโภค เพื่อให้รสชาติเฉพาะ เพิ่มรสชาติ หรือเสริมอาหาร 

เครื่องปรุงรสส่วนใหญ่มาจากส่วนต่าง ๆ ของพืชทั้งทางตรงและทางอ้อม แต่บางส่วนก็มาจากส่วนประกอบจากสัตว์ เช่น คัตสึโอบุชิที่ใช้ในซุปมิโซะในอาหารญี่ปุ่น หรือส่วนผสมสังเคราะห์ เช่น โมโนโซเดียมกลูตาเมต

เครื่องปรุงรสบางชนิดใช้เป็นอาหารหลักหรือส่วนประกอบหลักได้ด้วย เช่น หอมใหญ่ ยังสามารถใช้เป็นส่วนผสมผักหลักในซุปหัวหอมของฝรั่งเศส

รูปภาพ