# ดีโดนี
ดีโดนี (Didone) เป็นประเภทของไทป์เฟซแบบมีเชิงที่เกิดขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 และเป็นรูปแบบมาตรฐานของการพิมพ์ทั่วไปในช่วงศตวรรษที่ 19 มีลักษณะเด่นดังนี้

 เชิงที่แคบและมีความกว้างค่อนข้างจะคงที่ตลอดตัวเส้นเชิง
 ความหนาหรือน้ำหนักของเส้นขึ้นอยู่กับทิศทาง (ลายเส้นแนวตั้งของตัวอักษรหนา)
 ความแตกต่างที่เด่นเป็นเอกลักษณ์ระหว่างเส้นหนาและเส้นบาง (ส่วนแนวนอนของตัวอักษรจะบางมากเมื่อเทียบกับส่วนแนวตั้ง)
 ปลายเส้นบางปลายจะเป็นจุด แทนที่จะเป็นเชิงรูปลิ่ม
 รูปลักษณ์ "ทันสมัย" ที่ไม่มีการตกแต่ง

คำว่า "ดีโดนี" ถูกบัญญัติขึ้นในปี ค.ศ. 1954 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบการจัดหมวดหมู่แบบว็อกซ์-เอไทไพ เป็นการผสมผสานนามสกุลของผู้ก่อตั้งอักษรชื่อดัง Firmin Didot และ Giambattista Bodoni ซึ่งพวกเขาได้เป็นที่มาของไทป์เฟซรูปแบบนี้ในราวต้นศตวรรษที่ 19 ในช่วงเวลาที่ไทป์เฟซประเภทได้รับความนิยมมากที่สุด มีการเรียกประเภทนี้ว่าแบบสมัยใหม่ (modern หรือ modern face) ตรงกันข้ามกับการออกแบบ "เชิงเก่า" หรือ "หน้าเก่า" ซึ่งมีที่มาตั้งแต่สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

 ประวัติศาสตร์ 
thumb| กระดาษสองหน้าจาก Manuale Tipografico ของ Bodoni ซึ่งเป็นการจัดแสดงผลงานของเขาและการแกะสลักโดยภรรยาของเขาหลังมรณกรรม
thumb| ไทป์เฟซโดยพี่น้อง Amoretti
ประเภทดีโดนีได้รับการพัฒนาโดยนักพิมพ์ ได้แก่ Firmin Didot, Giambattista Bodoni และ Justus Erich Walbaum ซึ่งไทป์เฟซชื่อเดียวกันอย่าง Bodoni, Didot และ Walbaum มีการใช้อยู่ในปัจจุบัน เป้าหมายของพวกเขาคือการสร้างการออกแบบข้อความที่พิมพ์ที่หรูหรายิ่งขึ้น พัฒนาผลงานของ John Baskerville ใน เบอร์มิงแฮม และ Fournier ในฝรั่งเศส ไปสู่การออกแบบที่อลังการและแม่นยำยิ่งขึ้นด้วยความแม่นยำและคอนทราสต์ที่เข้มข้น ซึ่งสามารถแสดงให้เห็นถึงเทคโนโลยีการพิมพ์และการทำกระดาษที่ได้รับการปรับปรุงมากขึ้น ของช่วงเวลานั้น (ตัวอักษรเหล่านี้ได้รับความนิยมอยู่แล้วในหมู่ช่างอักษรวิจิตรและช่างแกะสลักแผ่นทองแดง แต่การพิมพ์จำนวนมากในยุโรปตะวันตกจนถึงปลายศตวรรษที่ 18 ใช้แบบอักษรที่ออกแบบในศตวรรษที่ 16 หรือการออกแบบที่ค่อนไปทางอนุรักษ์นิยมที่คล้ายกัน) แนวโน้มเหล่านี้ก็เช่นกัน พร้อมด้วยการเปลี่ยนแปลงแบบแผนเค้าโครงหน้าและการยกเลิกอักษร s ยาวBodoni, Giambattista. Columbia Electronic Encyclopedia, 6th Edition [serial online]. January 2009:1-1. Available from: Academic Search Premier, Ipswich, MA. Accessed August 7, 2009.Cees W. De Jong, Alston W. Purvis, and Friedrich Friedl. 2005. Creative Type: A Sourcebook of Classical and Contemporary Letterforms. Thames & Hudson. (223) ผู้ก่อตั้งเครื่องพิมพ์ ทัลบอต เบนส์ รีด ซึ่งพูดในปี ค.ศ. 1890เรียกรูปแบบใหม่ของต้นศตวรรษที่ 19 ว่า "ตัดแต่ง โฉบเฉี่ยว สุภาพบุรุษ และออกจะแวววาว" การออกแบบของพวกเขาได้รับความนิยม โดยได้รับความช่วยเหลือจากคุณภาพการพิมพ์ของ Bodoni ที่โดดเด่น และนำไปเลียนแบบอย่างกว้างขวาง

ในอังกฤษและอเมริกา อิทธิพลอันยาวนานของ Baskerville นำไปสู่การสร้างสรรค์รูปแบบต่างๆ เช่น การออกแบบแบบ Bell, Bulmer และ Scotch Roman โดยมีจิตวิญญาณแบบเดียวกับแบบอักษรดีโดนีจากยุโรปแผ่นดินใหญ่ แต่มีรูปทรงเรขาคณิตน้อยกว่า ไทป์เฟซเหล่านี้ที่เหมือนกับไทป์เฟซของบาสเกอร์วิลล์มักถูกเรียกว่าการออกแบบเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ การพัฒนาในภายหลังของประเภทนี้เรียกว่า สก๊อตช์โมเดิร์น (Scotch Modern) และแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของดีโดนีที่เพิ่มขึ้น

ไทป์เฟซดีโดนเข้ามาเป็นตัวเลือกหลักในการพิมพ์ในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 แม้ว่าไทป์เฟซ "เชิงเก่า" บางแบบจะยังคงจำหน่ายอยู่และแบบใหม่ๆ ที่พัฒนาโดยผู้ก่อตั้งแบบอักษรก็ตาม ตั้งแต่ประมาณทศวรรษที่ 1840 เป็นต้นมา เหล่าช่างพิมพ์ก็เกิดความสนใจในไทป์เฟซในอดีต
thumb| หน้าปกของหนังสือปี 1861 ชื่อ Great Expectations ใช้ไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีที่คมชัดและมีคอนทราสต์สูงของยุคนั้น ซึ่งได้รับความนิยมในขณะนั้น รูปแบบดังกล่าวได้หายไปเกือบหมดในช่วงกลางศตวรรษที่ 20
นักประวัติศาสตร์การพิมพ์หลายคนวิพากษ์วิจารณ์ไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในเวลาต่อมาซึ่งได้รับความนิยมในการพิมพ์ทั่วไปในศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากปฏิกิริยาของศตวรรษที่ 20 ต่อรูปแบบศิลปะและการออกแบบแบบวิคตอเรียน Nicolete Grey ได้อธิบายไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในเวลาต่อมาว่าน่าหดหู่และไม่น่าอ่าน: "ไทป์เฟซสมัยใหม่รุ่นแรกๆ ที่ออกแบบในช่วงปี 1800 และ 1810 นั้นมีเสน่ห์ เรียบร้อย มีเหตุผล และมีไหวพริบ แต่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไทป์เฟซหนังสือของศตวรรษที่ 19 ก็เริ่มหดหู่มากขึ้นเรื่อยๆ เชิงยาวขึ้น ตัวอักษรมีขึ้นและลงยาวขึ้น ตัวอักษรกระจุกรวมกัน หนังสือทั่วไปในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 มีการพิมพ์ที่น่าเบื่อ ชาววิกตอเรียสูญเสียความคิดที่จะอ่านจากไทป์เฟซดีๆ" นักประวัติศาสตร์ จี. วิลเลม โอวินก์ กล่าวถึงไทป์เฟซแบบมีเชิงดีโดนีในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ว่าเป็น "ไทป์เฟซที่ไร้ชีวิตชีวาและซ้ำซากจำเจที่สุดเท่าที่เคยมีมา" Stanley Morison จากบริษัทอุปกรณ์การพิมพ์ Monotype ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนชั้นนำของการฟื้นฟูแบบอักษรเชิงเก่าและเชิงหัวเลี้ยวหัวต่อ เขียนไว้ในปี 1937 ในช่วงทศวรรษที่ 18-50 ว่าเป็นช่วงเวลาของ "แก๊งไทป์เฟซที่หนาและเลว" และกล่าวว่า "ไทป์เฟซที่ถูกตัดระหว่างปี 1810 ถึง 1850 เป็นไทป์เฟซที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา"
 ตัวอย่างไทป์เฟซอักษรไทย 
 ชลบุรี

 หมายเหตุ