# ว่าด้วยแนวคิดชูเช
ว่าด้วยแนวคิดชูเช  เป็นศาสตรนิพนธ์ที่อ้างว่าเป็นผลงานของคิม จ็อง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือ เกี่ยวกับอุดมการณ์ชูเชของประเทศเกาหลีเหนือ ถือเป็นผลงานที่มีอำนาจมากที่สุดเกี่ยวกับชูเช

ผลงานนี้ แม้น่าจะเป็นผลงานที่ผู้อื่นเขียนให้เขา แต่ก็ทำให้คิมได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ตีความอุดมการณ์แต่เพียงผู้เดียวอย่างแท้จริง ศาสตรนิพนธ์นี้จัดระบบความคิดของคิม จ็อง-อิลและคิม อิล-ซ็องผู้เป็นบิดาเกี่ยวกับปรัชญาชูเช  ศาสตรนิพนธ์นี้ถือเป็นการแยกตัวของชูเชออกจากวัตถุนิยมของลัทธิมากซ์–เลนินและเสนอว่าจิตสำนึกของมวลชนนั้นขึ้นอยู่กับผู้นำชนชั้นแรงงาน

ตามที่คิม จ็อง-อิลกล่าวไว้ แนวคิดชูเชประกอบด้วยหลักการทางปรัชญา หลักการทางสังคม-ประวัติศาสตร์ และหลักการชี้นำ หลักการทางปรัชญาสามารถสรุปได้ด้วยคำกล่าวของคิม อิล-ซ็องที่ว่า "มนุษย์เป็นนายของทุกสิ่งและเป็นผู้กำหนดทุกสิ่ง" หลักการทางสังคม-ประวัติศาสตร์บ่งชี้ว่ามวลชนผู้ใช้แรงงานเป็นผู้สร้างประวัติศาสตร์ หลักการชี้นำ ได้แก่ จุดยืนที่เป็นอิสระ วิธีการที่สร้างสรรค์ และการให้ความสำคัญกับจิตสำนึกทางอุดมการณ์ การเน้นย้ำความเป็นเอกราช โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้นำไปสู่การเกิดขึ้นของซ็อนกุน หรือนโยบายทหารมาก่อนของคิม

 ภูมิหลัง 
ว่าด้วยแนวคิดชูเช เป็นหนึ่งในงานเขียนสำคัญของคิม จ็อง-อิลเกี่ยวกับชูเช และถือเป็นผลงานที่มีอำนาจมากที่สุดในเรื่องนี้ ถือเป็นตำราเรียนมาตรฐานในหัวข้อนี้ ศาาตรนิพนธ์นี้เป็นการจัดระบบความคิดของทั้งประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็องและคิม จ็อง-อิลเกี่ยวกับปรัชญาชูเช และนำเสนอเรื่องราวที่ครอบคลุมที่สุดเกี่ยวกับชูเช โดยเฉพาะอย่างยิ่งความคิดของคิม อิล-ซ็องเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นปรัชญาดั้งเดิมตั้งแต่ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา ว่าด้วยแนวคิดชูเช ถูกส่งไปยังสัมมนาแห่งชาติว่าด้วยแนวคิดชูเช เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1982 จัดขึ้นเนื่องในโอกาสครบรอบ 70 ปีวันเกิดของคิม อิล-ซ็อง (15 เมษายน) โอกาสนี้ยังได้รับการเฉลิมฉลองด้วยการเปิดตัวหอคอยชูเชในเปียงยาง

ในศาสตรนิพนธ์ คิม จ็อง-อิลเชื่อมโยงการกำเนิดของแนวคิดชูเชเข้ากับประวัติส่วนตัวของคิม อิล-ซ็องในฐานะนักรบกองโจรในช่วงการต่อต้านญี่ปุ่น ว่าด้วยแนวคิดชูเชจึงเป็นการส่งเสริมลัทธิบูชาบุคคลของคิม อิล-ซ็อง การตีพิมพ์ศาตรนิพนธ์นี้ช่วยให้คิม จ็อง-อิลได้รับความชอบธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเน้นย้ำความสามารถทางปัญญาของเขา ขณะที่เขียนศาสตรนิพนธ์ คิม จ็อง-อิลดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายอุดมการณ์ของประเทศในนามของบิดาของเขา แม้ว่าน่าจะมีการเขียนโดยผู้อื่น แต่การได้รับการระบุชื่อเป็นผู้เขียน ทำให้คิม จ็อง-อิลกลายเป็น "ผู้ตีความที่แท้จริงและแต่เพียงผู้เดียวของ 'แนวคิดชูเชอันเป็นอมตะ'ของคิม อิล-ซ็อง"

 เนื้อหา 

คิม จ็อง-อิลอธิบายว่าชูเชเป็นการแยกจากลัทธิมากซ์–เลนินมากกว่าจะเป็นการตีความใหม่เพียงอย่างเดียว ตามที่คิมกล่าว ชูเชไม่ได้เพียงแต่นำเสนอทิศทางที่ "เป็นอิสระและสร้างสรรค์" ให้กับการปฏิวัติเกาหลีเท่านั้น แต่ยังเป็นการสถาปนาศักราชใหม่สำหรับประวัติศาสตร์มนุษยชาติอีกด้วย ในทางปรัชญาแล้ว ถือว่าเป็นอุดมคตินิยมซึ่งตรงข้ามกับวัตถุนิยมของลัทธิมากซ์ ผลงานนี้ถูกมองว่ามีลักษณะเป็นนามธรรมอยู่บ้าง

เมื่อเปรียบเทียบกับงานเขียนของคิม อิล-ซ็อง คิม จ็อง-อิลให้ความสนใจเป็นพิเศษกับจิตสำนึกและแนวคิดเรื่องผู้นำ ซึ่งทั้งสองสิ่งนี้มักจะเชื่อมโยงกัน ตามที่ชาลส์ เค. อาร์มสตรองกล่าว ข้อความหลักของศาสตรนิพนธ์นี้คือ "ไม่ว่าสถานการณ์ทางวัตถุจะเป็นอย่างไร มวลชนต้องเชื่อฟังผู้นำผู้ยิ่งใหญ่อย่างไม่มีเงื่อนไข ผู้ซึ่งเป็นผู้เดียวที่สามารถนำมวลชนไปสู่จิตสำนึกได้" พร้อมเสริมว่า "ข้อความนี้จะมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อรัฐเกาหลีเหนือในช่วงเวลาที่ยากลำบากในอนาคต" โดยอ้างถึงอสัญกรรมของคิม อิล-ซ็องและทุพภิกขภัยในเกาหลีเหนือในช่วงทศวรรษ 1990 ทศวรรษหลังมีการตีพิมพ์ ว่าด้วยแนวคิดชูเช

ใน ว่าด้วยแนวคิดชูเช คิม จ็อง-อิลแบ่งชูเชออกเป็นสามส่วน ได้แก่ หลักการทางปรัชญา หลักการทางสังคม-ประวัติศาสตร์ และหลักการชี้นำของแนวคิดชูเช

 หลักการทางปรัชญา 
หลักการทางปรัชญานี้บ่งชี้ว่าชูเชเป็นปรัชญาที่มนุษย์เป็นศูนย์กลาง มนุษย์มีเอกราช (자주성, ชาจูซ็อง),  (창조성, ชังโจซ็อง) และ  (의식성, อีชิกซ็อง) ซึ่งวางมนุษย์ไว้ที่ศูนย์กลางของโลก สิ่งนี้ถูกอธิบายโดยคติบทที่คิดค้นโดยคิม อิล-ซ็องในการให้สัมภาษณ์กับนักข่าวญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1972 ว่า "มนุษย์เป็นนายของทุกสิ่งและตัดสินทุกสิ่ง" มนุษย์เปลี่ยนแปลงโลก และเป็นตัวแทนของ  หรือเอกราชและอำนาจปกครองตนเอง โดยการวางมนุษย์ไว้ที่ศูนย์กลาง คิม จ็อง-อิลปฏิเสธการมีอยู่ของอำนาจเหนือธรรมชาติใด ๆ แม้ว่าปรัชญาชูเชเองก็อาจกล่าวได้ว่ามีองค์ประกอบกึ่งศาสนา

 หลักการทางสังคม-ประวัติศาสตร์ 
หลักการทางสังคมและประวัติศาสตร์ของชูเชสามารถสรุปได้ดังนี้: มวลชนผู้ใช้แรงงานเป็นประธานของประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์มนุษยชาติคือการต่อสู้ของมวลชนเพื่อตระหนักถึงเอกราชและปกป้องความเป็นเอกราชนั้น ภารกิจทางสังคมและประวัติศาสตร์ของมนุษย์คือการเปลี่ยนแปลงทั้งธรรมชาติและสังคม ในจุดนี้ คิมแตกต่างจากลัทธิมากซ์–เลนิน โดยหลักแล้วเป็นการวางมนุษย์ต่อสู้กับธรรมชาติ แทนที่จะเป็นชนกรรมาชีพต่อสู้กับชนชั้นกระฎุมพี

 หลักการชี้นำ 
มีหลักการชี้นำสามประการในชูเช:
ประการแรก จุดยืนที่เป็นเอกราชหมายถึงชูเชในด้านอุดมการณ์ ความเป็นเอกราชในด้านการเมือง การพึ่งพาตนเองในด้านเศรษฐกิจ และการพึ่งพาตนเองในด้านการป้องกันประเทศ สี่ด้านของจุดยืนที่เป็นเอกราชนี้สามารถพบได้ในสุนทรพจน์ของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1965 ที่อินโดนีเซีย เรื่อง การสร้างสังคมนิยมในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและการปฏิวัติเกาหลีใต้ (조선민주주의인민공화국에서의사회주의건설과남조선혁명에대하여) แม้ว่า ว่าด้วยแนวคิดชูเช จะกล่าวถึงเศรษฐกิจ แต่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก คำต่าง ๆ เช่น "การพัฒนา" และ "การเติบโต" มักถูกใช้เพื่ออ้างถึงอุดมการณ์มากกว่าเศรษฐกิจ อย่างไรก็ตาม โดยสังเกตว่าเศรษฐกิจที่สร้างขึ้นบน "การพึ่งพาตนเองไม่ได้หมายถึงการสร้างเศรษฐกิจแบบโดดเดี่ยว" คิมแสดงท่าทีถึงการปฏิรูปเศรษฐกิจอย่างจำกัด แน่นอนว่ากฎหมายว่าด้วยกิจการร่วมทุนผ่านความเห็นชอบใน ค.ศ. 1984
ประการที่สอง วิธีการสร้างสรรค์ หมายความว่าปัญหาทั้งหมดที่เกิดขึ้นในการปฏิวัติและการก่อสร้างจะต้องได้รับการแก้ไขโดยอาศัยความคิดสร้างสรรค์ของมวลชน
ประการที่สามและประการสุดท้ายคือการให้ความสำคัญกับจิตสำนึกทางอุดมการณ์เหนือกว่างานอื่นใดทั้งหมด

 มรดก 
ตั้งแต่นั้นมา แนวคิดชูเชถูกใช้เป็นเหตุผลสนับสนุนนโยบายซ็อนกุน (Songun) หรือนโยบายทหารมาก่อนของคิม จ็อง-อิล เหตุผลสนับสนุนนี้สามารถพบได้ในแง่มุมหนึ่งของหลักการชี้นำของชูเช ซึ่งคิมได้ "ยกระดับ" ขึ้น นั่นคือการพึ่งพาตนเองในด้านการป้องกันประเทศ ต่อมา คิมตีพิมพ์ "พรรคแรงงานแห่งเกาหลีคือพรรคปฏิวัติแบบชูเชที่สืบทอดประเพณีอันรุ่งโรจน์ของสหภาพล้มล้างจักรวรรดินิยม (조선로동당은 영광스러운 ㅌ.ㄷ.의 전통을 계승한 주체형 혁명적 당이다)" ในเดือนตุลาคม ค.ศ.  1982 โดยเน้นไปที่กิจกรรมกองโจรของคิม อิล-ซ็องมากขึ้น