wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พิพิธภัณฑ์บ้านอะเลคซันดร์ พุชกิน
พิพิธภัณฑ์บ้าน "อะเลคซันดร์ พุชกิน" (, อักษรซีริลลิก:) เป็นพิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานทางสถาปัตยกรรมที่มีคุณค่าระดับชาติของประเทศมอลโดวา ซึ่งจดทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของเทศบาลคีชีเนา 

อาคารหลังนี้เป็นบ้านที่กวีชื่อดังชาวรัสเซียอเล็กซานเดอร์ พุชกิน พักอาศัยอยู่เป็นเวลาสองเดือน (ระหว่างวันที่ 21 กันยายน ถึงกลางเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2363) หลังจากมาถึงเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการเบสซาเรเบีย ซึ่งในขณะนั้นบ้านหลังนี้เป็นของนายพลอีวาน นีคีติช อินซอฟ (Иван Никитич Инзов) โดยก่อนหน้านั้นเป็นบ้านของอีวาน นิโคลาเยวิช นาอูมอฟ  พ่อค้าชาวรัสเซียซึ่งซื้อบ้านมาจากปู่ของนิโกลาเอ โดนีซี  นักดาราศาสตร์ที่มีชื่อเสียงชาวคีชีเนา อาคารได้รับสถานะเป็นพิพิธภัณฑ์เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 การจัดแสดงเน้นชีวิตและผลงานของพุชกินในช่วงเวลาสามปี (ช่วงระหว่าง พ.ศ. 2363–2366) ในเบสซาเรเบีย ซึ่งเขาถูกเนรเทศมาที่นี่โดยรัฐบาลของพระเจ้าซาร์

 ประวัติ 
กฤษฎีกาการสร้างพิพิธภัณฑ์บ้านอะเลคซันดร์ พุชกินในคีชีเนาได้รับความเห็นชอบโดยรัฐบาลสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมอลเดเวีย เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 และพิพิธภัณฑ์เปิดดำเนินการเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2491 โดยบอริส อเล็กเซเยวิช ตรูเบตสคอย (Борис Алексеевич Трубецкой) นักประวัติศาสตร์วรรณกรรมและนักวิชาการพุชกิน เป็นผู้อำนวยการคนแรก 

ใน พ.ศ. 2528 อาคารที่สร้างติดกันตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถูกส่งมอบให้กับพิพิธภัณฑ์ จากดำเนินการบูรณะในปี 2530 มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ซึ่งประกอบด้วยอาคาร 4 หลังขึ้นที่นี่ โดยรวมบ้านแห่งความทรงจำพุชกิน และสวนสาธารณะซึ่งมีอนุสาวรีย์พุชกินที่สร้างโดยประติมากร มีฮาอิล คอนสตันติโนวิช อะนีคูชิน (Михаи́л Константи́нович Анику́шин) รวมถึงอาคารจัดแสดงนิทรรศการวรรณกรรม และหอประชุมพุชกินซึ่งมีคลังจัดเก็บสิ่งจัดแสดงและห้องสมุด ในระหว่างการบูรณะได้มีการสร้างรูปลักษณ์ภายนอกและการตกแต่งภายในของบ้านพักเดิมของนาอูมอฟขึ้นมาใหม่ ในปีเดียวกันนั้นมีการเปิดนิทรรศการ "พุชกินและยุคของเขา" โดยกองทุนของพิพิธภัณฑ์

ในปี 2542 เพื่อฉลองครบรอบ 200 ปีวันคล้ายวันเกิดของพุชกิน พิพิธภัณฑ์ได้จัดนิทรรศการเต็มรูปแบบเป็นครั้งแรก (โดยจัดแสดงวัสดุต้นฉบับ) ในชื่อ "Твоей молвой наполнен сей предел…" ซึ่งอุทิศให้กับการพำนักในมอลโดวาเป็นเวลาสามปีของพุชกิน มีฐานมาจาก "งานแกะสลัก ภาพวาด วัสดุตกแต่งและศิลปะประยุกต์ รวมถึงชีวิตประจำวันในสมัยของพุชกิน มีการนำเสนอผลงานบทกวีตลอดช่วงชีวิตของเขา และสำเนาลายเซ็นของพุชกิน โดยพิพิธภัณฑ์ยังได้จัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียนของสิ่งสะสมจากคลังเก็บด้วย"

 พิพิธภัณฑ์สาขา 
เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2507 สาขาของพิพิธภัณฑ์ได้เปิดขึ้นในหมู่บ้านดอลนา (Долна) เขตสตราเชนสกี (Страшенский) ซึ่งตั้งอยู่ในที่ดินเดิมของโบยาร์ชาวมอลโดวา ซามฟีรา ราลลี (Замфира Ралли) นิทรรศการประกอบด้วยส่วนประวัติศาสตร์ในประเทศ วรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์ และเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวราลลี รวมทั้งบอกเล่าเกี่ยวกับการมาเยือนหมู่บ้านดอลนาของพุชกินในฤดูร้อนปี 2364 และเกี่ยวกับการสร้างบทกวี "Цыганы (ยิปซี)" ในอาณาเขตของที่ดินมีการตั้งอนุสาวรีย์ของพุชกินที่สร้างโดยประติมากร โอเลก คอนสตันติโนวิช โคมอฟ (Оле́г Константи́нович Ко́мов) ทุกปีในวันคล้ายวันเกิดของพุชกินซึ่งเป็นวันหยุดของรัฐ จะมีการจัดงานเฉลิมฉลองบทกวีของพุชกินขึ้นที่นี่

 ระเบียงภาพ 

 หมายเหตุ
# พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี
พิพิธภัณฑ์หมู่บ้าน  หรือชื่อทางการ พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหมู่บ้านดีมีตรีเย กุสตี  เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนากลางแจ้ง ตั้งอยู่ในอุทยานพระเจ้ามีไฮที่ 1 บูคาเรสต์ ประเทศโรมาเนีย ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงวิถีชีวิตในหมู่บ้านชนบทของโรมาเนีย มีขนาดพื้นที่มากกว่า 100,000 ตารางเมตร ภายในประกอบไปด้วยนิคมชาวชนบทแท้ 123 นิคม, สิ่งปลูกสร้าง 363 แห่ง และวัตถุจัดแสดงมากกว่า 50,000 ชิ้นจากทั่วประเทศโรมาเนีย สิ่งปลูกสร้างในพิพิธภัณฑ์มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ถึง 20 และเคลื่อนย้ายมาจากและแสดงถึงพื้นที่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ของโรมาเนีย ซึ่งรวมถึงบานัต, ทรานซิลเวเนีย, มอลเดเวีย, มารามูเรช, ออลเตนียา, ดอบรูจา, มุนเตนียา

พิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้สร้างสรรค์ขึ้นโดยดีมีตรีเย กุสตี นักคติชนวิทยาและนักสังคมศาสตร์ แปลนแรกเริ่มของหมู่บ้านเป็นผลงานออกแบบโดยวิกตอร์ อียอน ปอปา นักเขียนบทละครและผู้กำกับ และอ็องรี อัช. ชตาล นักออกแบบฉาก เงินทุนในการก่อสร้างได้รับมาจากมูลนิธิวัฒนธรรมหลวง มีพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์ในปี 1936 โดยมีพระเจ้าการอลที่ 2 แห่งโรมาเนียเสด็จพระราชดำเนินมาทรงเข้าร่วมในพิธี ในเวลานั้น พิพิธภัณฑ์เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งแห่งที่สี่ของยุโรป ถัดจากสกันเซิน (สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน), น็อชก์ฟ็อลเกอมือเซอึมที่บิกเดย (ออสโล ประเทศนอร์เวย์) และพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วรรณนาทรานซิลเวเนียที่ป่าฮอยาในนครกลุฌ-นาปอกา ในช่วงแรกพิพิธภัณฑ์หมู่บ้านนี้มีเนื้อที่ 4.5 เฮกตาร์ และมีนิคมชนบท 33 แห่งซึ่งเคลื่อนย้ายมาจากหมู่บ้านที่ผ่านการค้นคว้าวิจัยแล้ว ในจำนวนนี้รวมถึงโบสถ์ไม้แบบมารามูเรชที่ขนย้ายมาจากดรากอมีเรชต์ เทศมณฑลมารามูเรช อาคารหลังนี้ยังคงเป็นอาคารสำคัญชิ้นเด่นของพิพิธภัณฑ์และรวมอยู่ในตราสัญลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์จนถึงปัจจุบัน
# บอริสลัฟ อีฟก็อฟ
บอริสลัฟ อีฟก็อฟ (12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 – 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022) เป็นแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกสากลชาวเซอร์เบีย เขาเป็นผู้ท้าชิงหมากรุกสากลชิงแชมป์โลกใน ค.ศ. 1965 และเล่นในการแข่งระหว่างโซนอลอีกสี่สมัยใน ค.ศ.1967, 1970, 1973 และ 1979

อีฟก็อฟเป็นแชมป์ยูโกสลาเวียสามสมัย (แชมป์ร่วม ค.ศ. 1958, แชมป์ร่วม ค.ศ. 1963, แชมป์ ค.ศ. 1972) และเป็นแชมป์เยาวชนโลกคนแรกใน ค.ศ. 1951

เขาเป็นตัวแทนของประเทศยูโกสลาเวีย 12 สมัยในการแข่งหมากรุกสากลโอลิมเปียด ตั้งแต่ ค.ศ. 1956 ถึง 1980 และหกสมัยในการแข่งชิงแชมป์ทีมยุโรป

อีฟก็อฟชนะการแข่งระดับสูงจำนวนมากในอาชีพของเขา ซึ่งชัยชนะของทัวร์นาเมนต์ที่โดดเด่น ได้แก่ มาร์เดลปลาตา ค.ศ. 1955, บัวโนสไอเรส ค.ศ. 1955, เบเวอร์เวก ค.ศ. 1961, ซาเกร็บ ค.ศ. 1965, ซาราเยโว ค.ศ. 1967, อัมสเตอร์ดัม-ไอบีเอ็ม ค.ศ. 1974 และมอสโก ค.ศ. 1999 โดยเป็นเวลากว่า 15 ปีนับตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1950 เขาเป็นนักหมากรุกชาวยูโกสลาเวียอันดับสองรองจากสแวตอซาร์ กลิกอริช และได้เขียนอัตชีวประวัติ 60 ปีของฉันในหมากรุกสากล

 ชีวิตส่วนตัวและการเสียชีวิต 
อีฟก็อฟมีลูกชายหนึ่งคนและหลานชายหนึ่งคนกับโอลกา มาริอา เกซิช ผู้เป็นภรรยา ต่อมา เขามีลูกสองคนกับบรังกา วุยนอวิช ผู้เป็นภรรยาคนที่สอง

อีฟก็อฟเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 สิริอายุได้ 88 ปีTuga, Srbija ostala bez VELEMAJSTORA pred kojim su padali svi svetski velikani: Preminuo slavni Bora Ivkov
# โค่วโถว
โค่วโถว  เป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงโดยการหมอบกราบ คือการคุกเข่าและก้มศีรษะลงถึงพื้น ในวัฒนธรรมเขตจีน การโค่วโถวเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงที่สุด การมีใช้อย่างแพร่หลายเพื่อใช้แสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส ผู้บังคับบัญชา หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิจีน เช่นเดียวกับวัตถุสักการะทางศาสนาและวัฒนธรรม ในยุคปัจจุบัน การโค่วโถวมีการใช้น้อยลง

 ศัพทวิทยา 
คำว่า "โค่วโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 叩頭/叩头  มีอีกคำเรียกหนึ่งว่า "เคอโถว" เขียนเป็นอักษรจีนว่า 磕頭/磕头  แต่ความหมายของตัวอักษรมีความแตกต่างกัน โดย  มีความหมายโดยทั่วไปว่า "เคาะ" หรือ "โขก" ส่วน  มีความหมายว่าทั่วไปว่า "แตะบน (พื้นผิว)" และ / มีความหมายว่าศีรษะ ต้นกำเนิดของธรรมเนียมนี้น่าจะอยู่ในช่วงยุควสันตสารทหรือยุครณรัฐของประวัติศาสตร์จีน (771–221 ก่อนคริสตกาล) เพราะเป็นธรรมเนียมที่มีสมัยราชวงศ์ฉิน (221 – 206 ก่อนคริสตกาล)
# วัดโกรกพระเหนือ
วัดโกรกพระเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโกรกพระ อำเภอโกรกพระ จังหวัดนครสวรรค์ ปัจจุบันมีพระครูนิวาตปุญญานุยุต (สุวฑฺฒโน) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโกรกพระเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2304 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510 เดิมเรียกว่า วัดโกรกพระ ต่อมาได้มีวัดอีกวัดหนึ่งอยู่ทางใต้เรียก วัดโกรกพระใต้ จึงเรียกวัดนี้ว่า "วัดโกรกพระเหนือ" วัดได้มีการเปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอุโบสถหลังใหม่ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถเก่า ซึ่งใช้เป็นวิหารชาวบ้านเรียก หลวงพ่อโตวัดโกรกพระเหนือ เจดีย์โบราณ 3 องค์ และปรางค์ อีก 1 องค์
# เสือโค ก กา
เสือโค ก กา หรือ ทศมูลเสือโค เป็นแบบเรียนไทยที่แต่งขึ้นในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่งโดยหมื่นพรหมสมพัตสร (มี) 

ลักษณะและเนื้อหา
วรรณกรรมแต่งเป็นกาพย์ชนิดต่าง ๆ เช่น กาพย์ฉบัง 16 กาพย์ยานี 11 กาพย์สุวัณมาลา 28 ฯลฯ ตอนท้ายเรื่องแต่งเป็นกลอนสุภาพ โดยมีลักษณะแสดงให้เห็นเป็นแบบฝึกหัดอ่านมาตราตัวสะกดต่าง ๆ ใช้รูปแบบคำประพันธ์ที่ไม่ปรากฏในกวีนิพนธ์ของกวีท่านอื่นและกวียังใช้รูปแบบคำประพันธ์กลบทชนิดต่าง ๆ ทำให้เป็นเอกลักษณ์

เนื้อเรื่อง เสือโค ก กา ดำเนินตามเรื่อง เสือโคคำฉันท์ และบทละครเรื่อง คาวี ซึ่งเรื่องดังกล่าวเป็นที่รู้จักในสังคมไทยมาตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่เนื้อเรื่องไม่จบ ดำเนินถึงตอนที่นางคาวีได้เป็นนางชายา

ประวัติ
หมื่นพรหมสมพัตสร (มี) แต่งขึ้นขณะยังเป็นภิกษุเพื่อใช้เป็นแบบเรียนสอนลูกศิษย์ หลังจากลาสิกขาจนรับราชการย้ายจากมหาดเล็กช่างเขียนมาเป็นอาลักษณ์แล้วจึงได้แต่งปรับปรุงกาพย์ตอนต้นขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวใน พ.ศ. 2381 เพื่อใช้ถวายพระอักษรพระเจ้าลูกเธอตามรับสั่ง

ต้นฉบับมีทั้งสมุดไทยขาวและสมุดไทยดำ ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่กลุ่มหนังสือตัวเขียนและจารึก สำนักหอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร มีอยู่ 4 ฉบับ

เสือโค ก กา หรือ ทศมูลเสือโค ได้รับการตีพิมพ์สองครั้ง ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2474 ครั้งที่สองพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2521
# พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในกรุงดูชานเบ เมืองหลวงของทาจิกิสถาน

พิพิธภัณฑ์ถูกจัดตั้งในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2477 ตามคำสั่งกฤษฎีการ่วมของคณะกรรมการบริหารกลางและคณะกรรมการราษฎรแห่งสหภาพโซเวียต คณะกรรมการราษฎรแห่งสาธารณรัฐทาจิกออกคำสั่งจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งชื่อตาม Kamāl ud-Dīn Behzād ในกรุงดูชานเบ ใน พ.ศ. 2502 พิพิธภัณฑ์ได้เปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ ตำนานท้องถิ่น และวิจิตรศิลป์แห่งสาธารณรัฐ พิพิธภัณฑ์ได้รับสถานะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามกฤษฎีกาของรัฐบาลทาจิกิสถาน 

ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 มีการเปิดอาคารใหม่ของพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติทาจิกิสถาน

 พื้นที่และส่วนต่าง ๆ 
พิพิธภัณฑ์มีพื้นที่ทั้งหมด 24,000 ตารางเมตร2 โดยในจำนวนนี้เป็นห้องนิทรรศการมากกว่า 15,000 ตารางเมตร ประกอบด้วยส่วนนิทรรศการ 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ส่วนประวัติศาสตร์โบราณและยุคกลาง ส่วนประวัติศาสตร์สมัยใหม่และร่วมสมัย และส่วนวิจิตรศิลป์และศิลปะประยุกต์
# ไลฟ์นั้นที่ฉันลืมปิด พลิกลิขิตสู่ตำนาน VTuber
เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดย นานะ นานาโตะ และวาดภาพประกอบโดย ชิโอคาซุโนโกะ ซีรีส์นี้มีต้นกำเนิดมาจากเว็บไซต์โพสต์นิยาย Hameln และ Kakuyomu ในปี พ.ศ. 2563 ก่อนที่จะเริ่มตีพิมพ์ภายใต้ฟูจิมิโชโบ ในเครือสำนักพิมพ์ Fujimi Fantasia Bunko ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ซึ่งตีพิมพ์ไปแล้ว 8 เล่ม ณ เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์

มังงะดัดแปลงวาดภาพโดย โรโตะ ฟูจิซากิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ของคาโดกาวะโชเต็ง ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอ ทีเอ็นเค ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2567

 ตัวละคร 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 สื่อ 
 ไลต์โนเวล 
ไลต์โนเวลเรื่องนี้เขียนโดยนานะ นานาโตะ และวาดภาพโดยชิโอคาซุโนโกะ มีจุดเริ่มต้นมาจากเว็บโนเวลที่ตีพิมพ์บนเว็บไซต์โนเวล Hameln เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2563 และบนเว็บไซต์นวนิยายออนไลน์ คากูยามุ เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2563 ต่อมาถูกซื้อไปตีพิมพ์โดยฟูจิมิโชโบ ซึ่งเริ่มเผยแพร่ซีรีส์นี้ภายใต้สำนักพิมพ์ไลต์โนเวล Fujimi Fantasia Bunko เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 โดยเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 ได้วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 9

ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2566

 มังงะ 
มังงะดัดแปลงได้รับการประกาศจัดทำเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2564 วาดภาพประกอบโดยโรโตะ ฟูจิซากิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Comp Ace ของของคาโดกาวะโชเต็งเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2566

 อนิเมะ 
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ได้รับการประกาศดัดแปลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2566 ที่สร้างโดยสตูดิโอ ทีเอ็นเค กำกับซีรีส์อนิเมะโดย Takuya Asaoka เขียนบทโดย เดโกะ อากาโอะ และออกแบบตัวละครโดย Reina Iwasaki ซีรีส์นี้ใช้ Live2D โดยทิศทางของ Live2D จัดการโดย Live2D Juku และตัวติดตามการเคลื่อนไหวของ Live2D จัดการโดย Nizima Live มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2567 เพลงเปิดคือ "Virtual Show Time!" ร้องโดย อายาเนะ ซากูระ

 รายชื่อตอน 

 ช่องยูทูบ 
ช่องยูทูบชื่อ "Live-On" เปิดตัวเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2567

 หมายเหตุ
# พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน
พิพิธภัณฑ์พรมเติร์กเมน  หรือ พิพิธภัณฑ์พรมแห่งชาติ เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ตั้งอยู่เลขที่ 5 ถนนโกร็อกลี ในกรุงอาชกาบัต ประเทศเติร์กเมนิสถาน

พิพิธภัณฑ์เปิดทำการเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2537 มีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาพิพิธภัณฑ์ โดยมีคอลเลกชันพรมเติร์กเมนตั้งแต่ยุคกลางจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 รวมถึงพรมมากกว่า 1,000 ผืนจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 นอกเหนือจากคอลเลกชันพรมโบราณมากมายแล้ว ยังมีส่วนที่เกี่ยวกับพรมชูวาล คูร์จุน ทอร์บา และอืน ๆ

บริเวณชั้น 1 ของพิพิธภัณฑ์มีพรมเตกเกและสาริก พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ขึ้นชื่อจากพรมเตกเกขนาดใหญ่ พรมเตกเกหนึ่งผืนมีขนาด 193 ตารางเมตร² และหนัก 1 ตัน ผลิตโดยคนประมาณ 40 คนใน พ.ศ. 2484 เพื่อใช้ปูม่านให้กับโรงละครบอลชอยในกรุงมอสโก พรมอีกผืนหนึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2544 โดยมีขนาดใหญ่กว่า โดยมีขนาด 301 ตารางเมตร² และยาว 14 คูณ 21.2 เมตร โดยสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึง 10 ปีเอกราชของเติร์กเมนิสถานจากสหภาพโซเวียต พรมได้รับการบันทึกว่าเป็นพรมทอมือที่ใหญ่ที่สุดในโลกจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ พรมผืนหนึ่งซึ่งผลิตใน พ.ศ. 2511 เป็นตัวแทนของชนเผ่าทั้งหมดในเติร์กเมนิสถาน โดยผสมผสานสไตล์ต่าง ๆ เข้าด้วยกันเพื่อแสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียว พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ยังมีพรมที่อุทิศให้กับประธานาธิบดีซาปาร์มือรัต นือยาซอว์ พรมบางผืนที่จัดแสดงเป็นแบบสองด้าน ซึ่งมักจะมีการออกแบบที่แตกต่างกันในแต่ละด้านCarpet Museum, Oriental Express Central Asia
# สถานีแจ้งวัฒนะ 14
สถานีแจ้งวัฒนะ 14 (รหัส: PK11) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนแจ้งวัฒนะในพื้นที่เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร และเป็นสถานีแรกของสายสีชมพูที่อยู่ในเขตการปกครองของกรุงเทพมหานคร

 ที่ตั้ง
สถานีแจ้งวัฒนะ 14 ตั้งอยู่เหนือถนนแจ้งวัฒนะ ระหว่างซอยหมู่บ้านเบฟเวอรีฮิลล์กับซอยแจ้งวัฒนะ 15/2 ในพื้นที่แขวงทุ่งสองห้อง เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร

 รายละเอียด 
 สีสัญลักษณ์ 
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

 รูปแบบ 
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
 1 บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1, Chan (ชาน) แจ้งวัฒนะ
 2 ซอยแจ้งวัฒนะ 14 (เมืองทอง 1)
 3 ซอยแจ้งวัฒนะ 15/2, ธนาคารกรุงไทย สาขาแจ้งวัฒนะ
 4 ซอยหมู่บ้านเบฟเวอรีฮิลล์

แผนผัง
U3ชานชาลาชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายชานชาลา 1 มุ่งหน้า  ชานชาลา 2 มุ่งหน้า ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายU2ชั้นขายบัตรโดยสารชั้นขายบัตรโดยสารทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสารห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสารGระดับถนน–ป้ายรถประจำทาง, ถนนแจ้งวัฒนะ, มณฑลทหารบกที่ 11, บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1, โลตัส แจ้งวัฒนะ

 เวลาให้บริการ 
 ปลายทาง  เชื่อมต่อ  ขบวนแรก  ขบวนสุดท้าย  ชานชาลาที่ 1   มีนบุรี  เต็มระยะ  05.43  00.26  สายสีแดงเข้ม  –  23.56  สายสุขุมวิท (คูคต)  –  00.16  สายสุขุมวิท (เคหะฯ)   –  23.06 ชานชาลาที่ 2   ศูนย์ราชการนนทบุรี  เต็มระยะ  05.33  00.42  สายสีม่วง (คลองบางไผ่)  –   23.12  สายสีม่วง (เตาปูน)  –  22.42

 สถานที่ใกล้เคียง 
 มณฑลทหารบกที่ 11
 ตลาดเมืองทอง 1
 โรงพยาบาลสัตว์บ้านหมอรักหมา
 โลตัส แจ้งวัฒนะ
 บิ๊กซี แจ้งวัฒนะ 1
 Chan ชาน แอท ดิ อเวนิว แจ้งวัฒนะ 14
 โรงแรม ทีเค พาเลซ แอนด์ คอนเวนชั่น
# พาร์เฟต์ทงกัตสึ
พาร์เฟต์ทงกัตสึ (とんかつパフェ) เป็นเครื่องหมายการค้าของไอศกรีมจดทะเบียนของร้านทงกัตสึ คิโยมารุ旧法人の日本の登録商標第4929135号。2005年7月1日出願、2006年2月17日登録、2023年9月6日閲覧。旧法人：株式会社清まる：法人閉鎖、愛媛県松山市花園町 มีสำนักงานใหญ่ในเมืองมัตสึยามะ จังหวัดเอฮิเมะ โดยเป็นพาร์เฟต์ที่ผสมทงกัตสึและผลไม้ เช่น แอปเปิล ส้มเช้ง และ กีวี ไอศกรีม ครีมสด ฯลฯ พร้อมโรยหน้า
# พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ
พิพิธภัณฑ์แกงกะหรี่โยโกฮามะ   เป็นภัตตาคารและพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของแกงกะหรี่ในเขตอิเซซากิโจของเมืองท่าโยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึง พ.ศ. 2550 ภัตตาคารของพิพิธภัณฑ์มีแกงกระหรี่ชนิดต่าง ๆ มีให้เลือกหลายรายการ ตั้งแต่อาหารมื้อใหญ่ไปจนถึงตัวเลือกแบบจานด่วน

พิพิธภัณฑ์มีการจำลองท่าเรือโยโกฮามะในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ไว้ด้วย การจัดแสดงเรียงรายตามผนังและส่วนหนึ่งของพื้นที่ส่วนกลางที่สร้างขึ้นเป็นรูปเรือที่ท่าเรือ บนชั้น 8 มีห้องในเรือที่สร้างขึ้นใหม่พร้อมอุปกรณ์วิทยุรหัสมอร์ส

พิพิธภัณฑ์ดำเนินการโดยบริษัท มาตาฮาริ จำกัด เปิดทำการเมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2544 และปิดทำการในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 เมื่อสิ้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 มีผู้เยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ทั้งหมด 8.7 ล้านคน
# คูโบต้า
คูโบต้า คอร์ปอเรชัน  เป็นบริษัทข้ามชาติของญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในโอซากะ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ.1890 บริษัทผลิตผลิตภัณฑ์หลายชนิด เช่นรถแทรกเตอร์ เครื่องจักรกลการเกษตร อุปกรณ์ก่อสร้าง เครื่องยนต์ เครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ ท่อ วาล์ว โลหะหล่อ เครื่องสูบน้ำ และอุปกรณ์สำหรับการทำน้ำให้บริสุทธิ์ บำบัดน้ำเสีย และเครื่องปรับอากาศ

เครื่องยนต์คูโบต้ามีทั้งแบบดีเซลและเบนซินหรือแบบจุดระเบิดตั้งแต่เครื่องยนต์ขนาดเล็ก 0.276 ลิตรไปจนถึงเครื่องยนต์ 6.1 ลิตร ในรูปแบบระบายความร้อนด้วยอากาศและระบายความร้อนด้วยของเหลว
# พิพิธภัณฑ์ซูโม่
พิพิธภัณฑ์ซูโม่   เป็นสถาบันที่ตั้งอยู่ในอะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังในเขตซูมิดะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์บริหารงานโดยสมาคมซูโม่ญี่ปุ่น

พิพิธภัณฑ์เปิดทำงานในเดือนกันยายน พ.ศ. 2497 เมื่ออะรีนาคูรามาเอะ โคกูงิกังสร้างเสร็จ สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์มาจากสิ่งของที่ทาดามาซะ ซากาอิผู้ชื่นชอบกีฬาซูโม่ที่มีชื่อเสียงและผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์สะสมมาเป็นเวลาหลายปี พันธกิจของพิพิธภัณฑ์คือการป้องกันการสูญหายของสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับซูโม่ด้วยการรวบรวมและจัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2528 เมื่ออะรีนาเรียวโงกุ โคกูงิกังเปิดทำการ จึงมีการย้ายพิพิธภัณฑ์มาในตำแหน่งปัจจุบัน

 คลังภาพ
# ซุนเล้
ซุนเล้ หรือ ซุนเล (เสียชีวิตธันวาคม ค.ศ. 250 หรือมกราคม ค.ศ. 251) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ซุน หลี่  ชื่อรอง เต๋อต๋า  เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊กของจีน เป็นชาวอำเภอหรงเฉิง เมืองตุ้นก้วน ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอหรงเฉิง มณฑลเหอเป่ย์ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ใจกว้าง ซื่อสัตย์ และกล้าหาญ 

ต่อมาโจซองผู้สำเร็จราชการแห่งวุยก๊กแต่งตั้งให้ซุนเล้มียศเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลยังจิ๋ว (揚州 หยางโจว) ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของมณฑลอานฮุยและมณฑลเจียงซูในปัจจุบัน ซุนเล้ยังได้รับตำแหน่งเป็นขุนพลผู้สงบคลื่น (伏波將軍 ฝูปัวเจียงจฺวิน) และบรรดาศักดิ์ระดับกวนไล่เหา (關內侯 กวานเน่ย์โหว)

ในปี ค.ศ. 241 จวนจ๋อง (全琮 เฉฺวียน ฉง) ขุนพลวุยก๊กยกทัพบุกอาณาเขตของวุยก๊ก ซุนเล้จึงถูกส่งไปป้องกันพื้นที่และได้เผชิญหน้ากับจวนจ๋องในยุทธการที่เชฺว่เปย์ (芍陂) ซุนเล้ขับไล่จวนจ๋องไปได้สำเร็จ จึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีเจ้ากรมมหาดเล็ก (少府 เฉาฝู่) และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ามณฑล (牧 มู่) ของมณฑลกิจิ๋ว (冀州 จี้โจว) ซึ่งอยู่ในมณฑลชานซีในปัจจุบัน

ภายหลังอุบัติการณ์สุสานโกเบงเหลงในปี ค.ศ. 249 ทีจบลงด้วยการประหารชีวิตโจซอง สุมาอี้ได้แต่งตั้งซุนเล้เป็นผู้กำกับการมณฑลนครหลวง และมอบตำแหน่งเสนาบดีโยธาธิการ (司空 ซือคง) กับบรรดาศักดิ์ต้าลี่ถิงโหว (大利亭侯)

หลังจากซุนเล้เสียชีวิต ได้รับสมัญญานามว่าจิ่งโหว (景侯)
# หฺวางหลง (ง่อก๊ก)
หฺวางหลง   เป็นเป็นชื่อศักราชลำดับที่ 2 ในรัชสมัยของจักรพรรดิซุนกวนแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊กของจีน ชื่อศักราชหฺวางหลงใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 229 ถึง ค.ศ. 231 รวมเวลา 3 ปี李崇智，《中國歷代年號考》，第18頁。

ในเดือน 4 ของศักราชหฺวางอู่ปีที่ 8 (ค.ศ. 229) ซุนกวนขึ้นเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งง่อก๊ก เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหลงปีที่ 1

ซุนกวนใช้หฺวางหลงเป็นชื่อศักราชเพื่อประกาศความชอบธรรมในการสถาปนารัฐง่อก๊กของตน

 การเปลี่ยนชื่อศักราช 
 ศักราชหฺวางอู่ปีที่ 8 (ค.ศ. 229) —— เดือน 4 วันที่ 13 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นหฺวางหลงปีที่ 1「黃龍元年……夏四月，夏口、武昌並言黃龍、鳳凰見。丙申，南郊即皇帝位。是日大赦。改年。……（三年）十二月丁卯，大赦，改明元年也。　嘉禾元年春正月。」「〔黃武八年〕夏四月，黃龍、鳳凰見，武昌、夏口並言之。甲午，公卿再請，王曰：『群臣百辟，咸以寡人上副天心，寡人敢辭。』甲申，立壇於南郊，即帝位，柴燎告天，禮畢，法駕旋武昌官，陞太極殿。大赦。改元黃龍元年。……（三年）十二月丁卯，大赦，改明年為嘉禾元年。」「〔太和三年〕夏，四月，丙申，吳王即皇帝位，大赦，改元黃龍。」
 ศักราชหฺวางหลงปีที่ 4 (ค.ศ. 232) —— เดือน 1 วันที่ 1 เปลี่ยนชื่อศักราชเป็นเจียเหอปีที่ 1「〔太和五年十二月〕丁卯，吳大赦，改明年元曰嘉禾。」

 ตารางเทียบศักราช 
 หฺวางหลง 1  2  3ค.ศ. 229  230  231วุยก๊กไท่เหอ 3  ไท่เหอ 4  ไท่เหอ 5จ๊กก๊กเจี้ยนซิง 7  เจี้ยนซิง 8  เจี้ยนซิง 9
# ลัทธิบะอษ์
ลัทธิบะอษ์  เป็นอุดมการณ์ชาตินิยมอาหรับที่ส่งเสริมการสร้างและพัฒนารัฐอาหรับเดียวผ่านการนำโดยพรรคแนวหน้าของรัฐบาลสังคมนิยมปฏิวัติ อุดมการณ์นี้อิงจากทฤษฎีของมีชีล อัฟลัก (พรรคบะอษ์อิรัก), ซะกี อัลอัรซูซี (พรรคบะอษ์ซีเรีย) และเศาะลาห์ อัดดีน อัลบีฏอร ซึ่งทั้งสามเป็นปัญญาชนชาวซีเรีย ผู้นำบะอษ์สมัยใหม่คนสำคัญ ได้แก่ ซัดดัม ฮุสเซน อดีตประธานาธิบดีอิรัก, ฮาฟิซ อัลอะซัด และบัชชาร อัลอะซัด อดีตประธานาธิบดีซีเรีย

ลัทธิบะอษ์สนับสนุน "ยุคเรืองปัญญาของชาวอาหรับ" รวมถึงการฟื้นฟูวัฒนธรรม คุณค่าและสังคม บะอษ์ยังส่งเสริมการจัดตั้งรัฐพรรคการเมืองเดียวและปฏิเสธแนวคิดพหุนิยมทางการเมืองโดยไม่ระบุช่วงเวลา ซึ่งพรรคบะอษ์จะใช้ช่วงเวลาที่ไม่ระบุนี้ในการพัฒนาสังคมอาหรับที่ "รุ่งเรือง" ลัทธิบะอษ์อิงจากหลักโลกิยนิยม ชาตินิยมอาหรับ อุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับและสังคมนิยมอาหรับ ลัทธิบะอษ์มีมุมมองคล้ายกับลัทธิมากซ์ที่มองศาสนาเป็นเครื่องมือของชนชั้นนำดั้งเดิมในการกดขี่ผู้ที่อ่อนแอกว่าในสังคมและรักษาระเบียบทางสังคมของพวกตน

ลัทธิบะอษ์สนับสนุนนโยบายเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม เช่น รัฐมีอำนาจควบคุมทรัพยากรธรรมชาติ จำกัดการนำเข้าจากประเทศอื่น กระจายการถือครองที่ดินให้ชาวไร่ชาวนาและนิยมระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน นักคิดบะอษ์ยุคแรกปฏิเสธการต่อสู้ระหว่างชนชั้นแม้จะได้รับอิทธิพลส่วนใหญ่จากกลุ่มสังคมนิยมตะวันตกก็ตาม โดยแย้งว่ามันขัดขวางเอกภาพของชาวอาหรับ พวกเขายืนกรานว่าสังคมนิยมเป็นหนทางเดียวในการพัฒนาสังคมอาหรับให้เป็นหนึ่งเดียว

ชื่อลัทธิบะอษ์มาจากวลีภาษาอาหรับว่า อัลบะอ์ษียะฮ์  ซึ่งมาจากคำว่า บะอษ์  หมายถึง "การเกิดใหม่" หรือ "การคืนชีพ" รัฐที่พรรคบะอษ์ปกครองในอดีต (อิรักและซีเรีย) กีดกันการวิจารณ์อุดมการณ์พรรคผ่านการปกครองแบบอำนาจนิยม ซิเปรียน บลาไมเอิร์ส วิจารณ์ลัทธิบะอษ์ว่าเป็น "ลัทธิฟาสซิสต์สายพันธุ์ตะวันออกกลาง" เนื่องจากมีลักษณะหลายอย่างร่วมกับลัทธิฟาสซิสต์ในยุโรป เช่น ความพยายามในการผสาน "ชาตินิยมมูลวิวัติแบบไม่เสรี สังคมนิยมที่ไม่ใช่มากซ์และวิสัยทัศน์แบบนักปฏิวัติของชนชั้นนำ เพื่อสร้าง 'สิ่งใหม่' และ 'รื้อฟื้นความยิ่งใหญ่ในอดีต'" ขณะที่อับราฮัม เบน-ซูร์ ขนานนามพรรคบะอษ์ที่เถลิงอำนาจในซีเรียหลังรัฐประหารใน ค.ศ. 1963 ว่าเป็น "ลัทธิบะอษ์ใหม่" เนื่องจากไปไกลกว่าอุดมการณ์รวมกลุ่มอาหรับและเน้นย้ำความสำคัญทางทหาร ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดเดิมของอัฟลักและอัลบีฏอร
# สกันเซิน
สกันเซิน (, ; "ป้อมเล็ก ๆ") เป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งและสวนสัตว์ ตั้งอยู่บนเกาะยือร์กัวเดิน สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดให้บริการตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม 1891 โดยอัตตือร์ ฮาเซียลิอุส (1833–1901) เพื่อแสดงวิถีชีวิตในต่างจังหวัดของสวีเดนส่วนต่าง ๆ ก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรม เริ่มแรกพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยบ้านเรือนกว่า 150 หลัง ที่ฮาเซียลิอุสเดินทางไปซื้อมาจากทั่วประเทศ และมีหนึ่งหลังที่มาจากเทเลอมาร์กในประเทศนอร์เวย์) ในพิพิธภัณฑ์มีเพียงสามอาคารเท่านั้นที่ไม่ใช่อาคารหลังต้นฉบับ แต่มาจากการสร้างขึ้นเลียนแบบให้สมจริงที่สุด

ยอดเข้าชมของสกันเซินอยู่ที่มากกว่า 1.3 ล้านคนต่อปี สกันเซินมีขนาดพื้นที่ 75 เอเคอร์ (300,000 ตารางเมตร) ภายในจัดแสดงบ้านเรือนและอาคารที่จำลองวิถีชีวิตในศตวรรษที่ 19 ในอาคารยังมีการจำลองวิถีชีวิตของช่างสาขาต่าง ๆ ในชุดแบบดั้งเดิม เช่น ช่างขัดหนัง ช่างทำรองเท้า ช่างเงิน ช่างเป่าแก้ว คนอบขนมปัง ภายในยังมีแปลงปลูกใบยาสูบขนาดเล็กสำหรับใช้ทำบุหรี่ รวมถึงยังมีสวนสัตว์ที่มีสัตว์สแกนดิเนเวียจำนวนมาก เช่น หมีสีน้ำตาล, กวางมูส, แมวน้ำเทา, ลิงซ์ยูเรเชีย,  หมาป่า, หมาจิ้งจอกแดง, นาก, กวางเรนเดียร์, แมวน้ำอ่าว, นกเค้าใหญ่ยูเรเชีย, นกฮูกเทาใหญ่ และวุลเวอรีน นับตั้งแต่ปี 1903 มีการจัดตลาดนัดคริสต์มาสในต้นเดือนธันวาคมที่จัตุรัสกลาง "บ็อลเนิส" 

นับตั้งแต่ปี 1897 สกันเซินให้บริการโดยสกันเซินส์แบร์ยบานา รถไฟจิ๋วความยาวรางระยะทาง 196.4 เมตร และไต่ไปถึงความสูง 34.57 เมตร
# ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน
ศูนย์สถาปัตยกรรมและการออกแบบสวีเดน (Swedish Centre for Architecture and Design) หรือ อาร์คเดส (ArkDes) หรือชื่อเดิม พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรม (Arkitekturmuseet) เป็นพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของสวีเดนด้านการออกแบบและสถาปัตยกรรม ตั้งอยู่บนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมนในนครสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน โดยตั้งอยู่เป็นส่วนหนึ่งของหมู่อาคารเดียวกับมอเดอร์นามูเซต พิพิธภัณฑ์นี้จัดแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับสถาปัตยกรรม, หารวางผังเมือง และการออกแบบ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์คนปัจุจุบันคือ คีราน ลอง และอยู่ภายใต้การบริหารงานของกระทรวงวัฒนธรรม

 ประวัติศาสตร์ 
พิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมก่อตั้งขึ้นในปี 1962 ภายใต้การนำของสมาคมแห่งชาติสถาปนิกสวีเดน (National Association of Swedish Architects; (Sveriges Arkitekters Riksförbund) โดยตั้งขึ้นเป็นมูลนิธิเอกชน ก่อนที่จะถูกแปรเป็นของรัฐในปี 1978 ณ เวลานั้น พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในอาคารของกรมแผนที่ทะเลบนเกาะสเค็ปส์ฮ็อลเมน อาคารหลังใหม่ออกแบบโดยเจ้าของรางวัลพริทซ์เคอร์ ราฟาเอล โมเนโอ เปิดในปี 1998

ในปี 2013 รัฐบาลสวีเดนออกระเบียบใหม่และเปลี่ยนชื่อศูนย์เป็นชื่อในปัจจุบัน และนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990s กระทรวงวัฒนธรรมของสวีเดนเป็นผู้บริหารงาน

 อาคาร 
อาร์คเดสตั้งอยู่ในสองอาคาร ได้แก่อดีตโถงฝึกซ้อมของกองทัพเรือ เอ็กเซอร์ซีสฮูเซท และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบโดยสถาปนิกชาวสเปน ราฟาเอล โมเนโอ สร้างขึ้นในปี 1994 ถึง 1997 นิทรรศการทั้งถาวรและชั่วคราวมีจัดแสดงในอาคารเก่าแก่ที่ออกแบบโดยเฟรดริค บล็อม และอาคารหลังใหม่ที่ออกแบบด้วยรูปแบบอัตถประโยชน์นิยม อาคารหลังที่โมเนโอออกแบบได้รับรางวัลคัสเพอร์ ซาลีน ในปี 1998