wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัดอินทาราม (จังหวัดชัยนาท)
วัดอินทาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลตลุก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท

สันนิษฐานว่าวัดอินทารามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400 แต่เดิมเคยเป็นสำนักเรียนภาษาบาลีที่มีชื่อเสียง

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ หอระฆังคู่ และหอพระไตรปิฏก เป็นศิลปะรัตนโกสินทร์ กว้าง 8 เมตร ยาว 9 เมตร อยู่กลางน้ำ ลักษณะเป็นทรงไทยโบราณ ประดับกระจกสี ไม้ฝาและเชิงชาย ช่อฟ้าหน้าบัน เป็นที่เก็บพระไตรปิฏกทำจากใบลาน จารึกอักษรขอมโบราณจำนวนมาก อุโบสถ มี 2 หลัง หลังเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก หลังใหม่มีอายุประมาณ 100 ปี วิหารเก่า 3 หลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปจำนวนมาก จดีย์มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมย่อมุมไม้สิบสอง เหนือฐานเป็นซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปแบบอู่ทองปางประทานพร มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง หอสวดมนต์ เสาหงส์ และศาลาการเปรียญ ซึ่งเป็นเสาไม้ขนาดใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2461 วิหารพระเจ้าห้าพระองค์ และศาลาการเปรียญมีสังขารไม่เน่าเปื่อยของหลวงพ่อชมอยู่
# วัดสีตลาราม
วัดสีตลาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลระแหง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก

วัดสีตลารามเป็นวัดมอญ เดิมเรียก วัดน้ำหัก ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2437 วัดสร้างโดย หลวงจิตรจำนง (บุญเย็น) หลวงบริรักษ์ประชากร (ทองอยู่) หลวงอุดรพันธ์พานิช (อากรเต็ง) และพระยาสุจริต รักษาผู้ว่าราชการ พร้อมด้วย พระพรหมเทพาจารย์ (เอี่ยม) เจ้าคณะใหญ่เมืองตาก ได้รับพระราชทานนามว่า "วัดสีตลาราม" จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2448 ซึ่งคำว่า สีตลา ที่แปลว่า "เย็น" นั้นน่าจะหมายถึงผู้สร้างวัดที่มีชื่อว่าบุญเย็น เพื่อเป็นอนุสรณ์ระลึกถึงท่าน ส่วนชื่อ "วัดน้ำหัก" ที่ชาวบ้านเรียกกันเพราะในสมัยก่อนบริเวณด้านตะวันตกของวัด เป็นแม่น้ำปิงซึ่งมีกระแสน้ำไหลหักวนเนื่องจากเมื่อถึงหน้าน้ำหลาก น้ำไหลแรงมาก น้ำจากห้วยแม่ท้อได้ไหลตัดกระแสน้ำของแม่น้ำปิงให้เบนหักมายังท่าน้ำหน้าวัดนี้ ต่อมาได้มีการถมดินสองฝั่งแม่น้ำ ร่องน้ำเปลี่ยนไปจึงไม่มีคุ้งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลวนให้เห็นอีก

อุโบสถเป็นอาคารเรือนไม้สร้างตามศิลปะยุโรป อุโบสถของวัดเคยถูกไฟไหม้แต่ได้มีการสร้างขึ้นใหม่ หน้าอุโบสถมีวิหารคด สร้างด้วยไม้แกะสลักลวดลาย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอยุธยา
# วัดหนองคันจาม
วัดหนองคันจาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพริก อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ปัจจุบันมี	พระครูโสภณอรรถสาร (สุชิน อตฺตสาโร) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดหนองคันจามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2440 เดิมเป็นเพียงสำนักสงฆ์ ต่อมา พ.ศ. 2456 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ในสมัยก่อน บริเวณดังกล่าวมีโขลงช้างป่าจำนวนมากเข้ามาอาศัยแหล่งน้ำบริเวณทุ่งหลังวัด เนื่องจากมีหนองน้ำขนาดใหญ่ จึงมีการใช้บ่วงสำหรับดักช้างเรียกกันว่า คันจาม เมื่อช้างลงกินน้ำที่หนองน้ำจะสะดุดคันจามที่ดักไว้ นอกจากนั้นยังมีพิธีคล้องช้างที่บริเวณหนองคันจาม มีกรมโขลงช้างเป็นผู้ดูแลจาม

อุโบสถหลังเดิม เป็นแบบก่ออิฐถือปูน โครงสร้างหลังคาเป็นเครื่องไม้มุงกระเบื้อง กระเบื้องว่าวแบบทำจากแม่พิมพ์ ลักษณะโครงหลังคาแบบลดหรือซ้อนกัน 2 ชั้น มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง วัดมีเสาหงส์ขนาดใหญ่ เป็นโบราณวัตถุตั้งแต่สมัยอยุธยาเมื่อตอนพม่าเข้าครอบครอง ภายหลังได้รื้อถอนออกไป ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสำริดปางมารวิชัย ศิลปะรัตนโกสินทร์ พระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่ พระพุทธรูปทรงเครื่องน้อย ซุ้มเรือนแก้วสำหรับครอบพระพุทธรูป ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องถ้วยเบญจรงค์ เครื่องถ้วยจีน เครื่องถ้วยญี่ปุ่น และเครื่องถ้วยพม่า
# รีซิน
กษัตริย์รีซินแห่งอารัม (,)churchofjesuschrist.org: "Book of Mormon Pronunciation Guide" (retrieved 2012-02-25), IPA-ified from «» หรือในไบเบิลดูเอ–รีมส์ว่า ราซินแห่งซีเรีย  (;) เป็นกษัตริย์ที่ปกครองดามัสกัสในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล ในรัชสมัยนั้น พระองค์เป็นกษัตริย์ประจำประเทศราชของกษัตริย์ติกลัต-ปิลเอเซร์ที่ 3 แห่งอัสซีเรียLester L. Grabbe, Ancient Israel: What Do We Know and How Do We Know It? (New York: T&T Clark, 2007): p.134
# วัดใหม่คูมอญ
วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

วัดใหม่คูมอญ เดิมชื่อ วัดทุ่งสามัคคี ชาวบ้านเรียกว่า "วัดใหม่คูมอญ" ต่อมาเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้านจึงได้ขอเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดใหม่คูมอญ" ตามประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2546 วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ผู้บริจาคที่ดิน คือนางบุญธรรม สารโภค และนางยี่ จันทร์ทอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522

วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดประจำหมู่บ้าน เป็นวัดมอญใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและกิจกรรมทางวัฒนธรรม ประเพณี เป็นวัดที่จัดบวชศีลจาริณีในโอกาสต่าง ๆ เป็นประจำตลอดปี และจัดบรรพชาอุปสมบทและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อนเป็นประจำ

หอระฆังวัดใหม่คูมอญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ทาสีขาวแดงและสีทอง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ เน้นสีทองเป็นหลัก

รายนามเจ้าอาวาส
 พระใบฎีกาจรัญ ธมฺมวิจาโร พ.ศ. 2516–2537
 พระอธิการบุญสม จิรธมโม พ.ศ. 2538–2543
 พระครูสุภาจารโสภิต พ.ศ. 2544 ถึงปัจจุบัน
# Buprestis octoguttata
Buprestis octoguttata เป็นสกุลของอันดับด้วงพื้นเมืองของยุโรป
# เอเวอร์กิฟเวน
เอเวอร์กิฟเวน  เป็นหนึ่งในเรือคอนเทนเนอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถือครองโดยโชเอคิเซ็งไคชะ ซึ่งเช่าเหมาลำและดำเนินการขนส่งคอนเทนเนอร์โดยบริษัทเอเวอร์กรีนมารีนที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่อำเภอหลูจู๋ เถา-ยฺเหวียน ประเทศไต้หวัน"Safety, Quality, Environment Policy ." Evergreen Marine. Retrieved on September 29, 2009.

ในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2021 ขณะเดินทางจากตันจุงเปอเลอปัซ ประเทศมาเลเซีย ไปยังรอตเทอร์ดาม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เรือเกยตื้นที่คลองสุเอซเป็นเวลา 6 วันก่อนที่หน่วยกู้ภัยสามารถปล่อยมันได้ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2021 รัฐบาลอียิปต์ยึดเรือในวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2021 จากการปฏิเสธที่จะจ่ายค่าธรรมเนียม 916 ล้านดอลลาร์สหรัฐตามที่รัฐบาลเรียกร้อง ซึ่งรวม 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐในข้อหา"ทำลายชื่อเสียง" ต่อมามีการเรียกร้องลดค่าสินไหมทดแทนไปเป็น 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 หลังทำข้อตกลงค่าชดเชยแล้ว เจ้าหน้าที่อียิปต์ปล่อยเรือลำนี้ไป

 หมายเหตุ
# Aconitum lasiostomum
Aconitum lasiostomum เป็นสปีชีส์ของพืชดอกที่อยู่ในสกุล Aconitum,มีถิ่นกำเนิดใน ยุโรปตะวันออก.
# Carex rhizina
Carex rhizina เป็นสปีชีส์ของ Carex.

มีถิ่นกำเนิดในเขตอบอุ่นทวีปยูเรเชีย
# เทสล่าโน้ต
เทสล่าโน้ต  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยมาซาฟูมิ นิชิดะและทาดาโยชิ คูโบะ และวาดภาพโดยโคตะ ซันโนมิยะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนมกราคมถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2564 แล้วย้ายไปเผยแพร่ในแอปพลิเคชันแมกกาซีนพ็อกเก็ตในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Gambit ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2564

ตัวละคร
# วัดใหม่บางคล้า
วัดใหม่บางคล้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางสวน อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจรดแม่น้ำบางปะกง ทิศใต้และทิศตะวันออกจรดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจรดทางสาธารณะประโยชน์

วัดใหม่บางคล้าประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ตระกูล แสงขำ เป็นผู้มาบูรณะ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยพระครูพิพัฒนวิกรม อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่บางคล้า ลักษณะเป็นหอ 3 ชั้น ก่ออิฐถือปูนหินล้าง ฐานกว้าง 6 เมตร ยอดเรียวลดหลั่นไป หลังคาทรงบุษบก 4 มุข ประดับช่อฟ้าใบระกา ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ และอุโบสถบูรณะช่อมแชม เมื่อ พ.ศ. 2547

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 ยาวประมาณ 25 ฟุต ปางโปรดทรงพระสุบิน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถบรรทม (นอน) ตะแคงขวา พระหัตถ์ซ้ายทอดไปตามพระวรกาย พระพาหา (ต้นแขน) ขวาแนบกับพื้น ยกหลังพระหัตถ์ขึ้นแนบพระหนุ (คาง) งอนิ้วพระหัตถ์แนบกับพระปราง (แก้ม) หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย

รายนามเจ้าอาวาส
 พระครูไล้
 พระอาจารย์ยอด
 พระอาจารย์ภู่
 พระอาจารย์เก๊า
 พระครูกิจการีภิรมย์ พ.ศ. 2469–2512 
 พระครูพิพัฒนวิกรม พ.ศ. 2513–2541
 พระครูนันทสิทธิกร (อนนท์) พ.ศ. 2542–ปัจจุบัน
# วัดน้ำรอบ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดน้ำรอบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำรอบ อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ประวัติ
กรมการศาสนาระบุว่าวัดน้ำรอบตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1890 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 1901 ส่วนขอมูลจากหนังสือ บุดวัดน้ำรอบ ระบุว่าสร้างมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา มีตำนานเล่าว่าได้สร้างวัดน้ำรอบพร้อมกับวัดเขาพระอานนท์ วัดถ้ำสิงขร และเคยเป็นวัดหลวงมาก่อนแต่ถูกทิ้งร้างไปจนกระทั่งถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หลวงวิจารธาวุธ กรมพระกลาโหมเป็นแม่กองเดินสำรวจรังวัดหัวเมืองปักษ์ใต้ จะยกพระพุทธศาสนาขึ้นหลวงวิจารธาวุธเป็นแม่กอง สืบถามเถ้าแก่ผู้ใหญ่บ้านให้รู้ว่าสมเด็จพระมหากษัตริย์แต่ก่อนสืบมาทรงพระราชศรัทธาอุทิศถวายที่ดินเป็นวัดปู่ย่าตายายได้บอกเล่าต่อ ๆ กันมาว่าเดิมวัดชื่อ วัดหัววังน้ำรอบ มีราชาคณะพระครูหาได้ขึ้นแก่ราชาคณะวัดหัวเมืองไชยาไม่แต่ขึ้นแก่ราชาคณะเมืองนครศรีธรรมราช พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระพุทธรูปหล่อทรงเครื่องให้แก่วัดน้ำรอบ 2 องค์ คือ พระพุทธรูปเงินสูง 2 ศอกหล่อหนักห้าชั่ง กับพระมณฑปสองยอดทรงกัลปนาที่ดินแก่วัดพร้อมถวายข้าพระ 500 คน บริเวณใกล้เคียงวัดเป็นที่ราบต่ำในฤดูฝนน้ำมักท่วมจึงเรียกว่า วัดน้ำรอบ

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยไม้ตำเสาเป็นอาคารทรงไทยหลังคาจั่วมีช่อฟ้าใบระกาและปีกนกรองรับ 2 ชั้น ส่วนของหลังคามีลักษณะแอ่นโค้งคล้ายท้องสำเภา ผนังโบสถ์เป็นผนังเตี้ย ๆ ก่ออิฐฉาบปูนตำอิฐก่อขึ้นมาจากพื้นไม่มีฐานบัวรองรับเหมือนโบสถ์ทั่วไป ช่องรับแสงวางระหว่างหน้าบันกับผนังโบสถ์ซึ่งเปิดโล่งมีผนังทุกด้านเจาะช่องปูนปั้นประดับมองคล้ายเป็นซี่กรง ผนังด้านสกัดมีปูนปั้นรูปเทวดา เป็นซี่กรงส่วนผนังด้านข้างมีปูนปั้นเป็นรูปลายดอกไม้สี่กลีบ หน้าบันอุโบสถแกะสลักไม้หน้าบันด้านทิศตะวันออกแกะสลักเป็นรูปลายพันธ์ุพฤกษาตอนล่างแกะเป็นรูปหน้าอสูร (คงเลียนแบบมาจากลายหน้ากาล) อุโบสถเคยซ่อมบูรณะครั้งใหญ่ เมื่อ พ.ศ. 2493

เจดีย์รายอยู่ทางด้านหน้าอุโบสถทางทิศตะวันออกมีเจดีย์ก่ออิฐ 2 องค์ องค์องค์ซ้ายมือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดเล็กประกอบด้วยฐานเขียง 1 ชั้น รองรับฐานสิงห์และองค์ระฆังปล้องไฉนและปลียอดหักหายไป องค์ขวามือเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ประกอบด้วยฐานเขียง 1 ชั้นถัดขึ้นไปเป็นฐานสิงห์ที่ท้องไม้คาดลูกแก้วอกไก่รองรับองค์ระฆัง ส่วนยอดเป็นบัวถลาถัดขึ้นไปเป็นปล้องไฉนปลียอดและเม็ดน้ำค้างศิลปะอยุธยาตอนปลาย

วัดยังมีศิลาจารึกทำจากหินชนวนขนาดกว้าง 53 เซนติเมตรยาว 111 เซนติเมตรหนา 4.5 เซนติเมตร จารึกอักษรไทยภาษาไทย ใน พ.ศ. 2371 เล่าถึงประวัติวัด ปัจจุบันศิลาจารึกตั้งอยู่ด้านหน้าพระประธานในอุโบสถซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาทรายแดง นอกจากนี้ภายในวัดยังเก็บรักษาพระโมคลานะแบบกษัตริย์ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 3 เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องประทับยืนปางประทานอภัยฉลองพระองค์แบบกษัตริย์ตกแต่งลวดลายไทยประดับกระจกสี ส่วนพระพุทธรูปเงินทางวัดน้ำรอบได้ให้วัดวิหารหมู่ 4 ตำบลน้ำรอบยืมไป
# วัดปรังกาสี
วัดปรังกาสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี

วัดปรังกาสีตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2445 เป็นวัดร้างระยะหนึ่ง บริเวณวัดปรังกาสีมีชาวกะเหรี่ยงอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก หลวงพ่ออุตตมะ ไปจำพรรษาที่วัดปรังกาสีซึ่งขณะนั้นเป็นวัดร้าง หลวงพ่อร่วมกับกำนันชาวกะเหรี่ยงนิมนต์พระกะเหรี่ยง จากตลอดแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อยได้ 42 รูป มาอยู่ปริวาสที่วัดปรังกาสี 9 วัน 9 คืน หลัง จากนั้นก็สร้างกุฏิและเจดีย์ขึ้น หลวงพ่ออุตตมะจำพรรษาอยู่วัดปรังกาสีหนึ่งพรรษา วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551

โบราณสถานที่สำคัญของวัด คือ เจดีย์ทรงมอญ สร้างอยู่บนยอดเขา ผู้สร้างเป็นพระชาวมอญชื่อ นี่เปี่ยจ้อง สร้างเมื่อราว พ.ศ. 2450 ได้ทำการบูรณะมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2470 ครั้งที่ 2 ฟ้าผ่าเจดีย์พังทลายจึงได้สร้างขึ้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.70 เมตร และพังลงอีกครั้ง จึงมีการสร้างใหม่คร้งที่สาม ปัจจุบันชาวบ้านเรียกว่า เจดีย์ชาย 

เจดีย์อีกองค์เรียก เจดีย์หญิงไม่ปรากฏผู้สร้าง แต่มีการสร้างหลังจากเจดีย์ชายสร้างครั้งที่สามเสร็จ เจดีย์ชาย กับเจดีย์หญิง อยู่กันคนละยอดเขา พระครูวรกาญจนโชติ เจ้าอาวาสวัดปรังกาสีได้บูรณะและจัดให้มีงานบุญประจำปี สักการะเจดีย์ชาย หญิง หรือบางคนเรียก เจดีย์พ่อ เจดีย์แม่ เป็นประจำทุกปี ในช่วงเดือน 4 ขึ้น 15 ค่ำ ประเพณี เริ่มวันขึ้น 13 ค่ำ ขึ้น 14 ค่ำ และขึ้น 15 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี เจดีย์ทั้งสองชาวกะเหรี่ยงถือว่าเป็นสัญลักษณ์ในเรื่องของคู่ครอง ความถูกต้องในการดำเนินชีวิตคู่ การไม่ผิดลูกผิดเมียของคนอื่น
# รัสเซียตะวันออกไกล
รัสเซียตะวันออกไกล  เป็นภูมิภาคในเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นพื้นที่ทางตะวันออกสุดของสหพันธรัฐรัสเซีย และบริหารโดยเป็นส่วนหนึ่งของเขตสหพันธ์ตะวันออกไกล ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทะเลสาบไบคาลและมหาสมุทรแปซิฟิก และมีพรมแดนติดกับมองโกเลีย จีน และทิศใต้ติดกับเกาหลีเหนือ อาณาเขตทางทะเลติดกับญี่ปุ่นไปทางตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับสหรัฐตามช่องแคบแบริ่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ

แม้ว่าภูมิภาคนี้มักถูกต่างประเทศมองว่าเป็นส่วนหนึ่งของไซบีเรีย รัสเซียตะวันออกไกลได้รับการจัดหมวดหมู่ตามประวัติศาสตร์แยกจากไซบีเรียในรูปแบบภูมิภาคของรัสเซีย (และก่อนหน้านี้ในช่วงยุคโซเวียตมันถูกเรียกว่า โซเวียตตะวันออกไกล)

 ศัพท์บัญญัติ 
ในรัสเซีย ภูมิภาคนี้มักเรียกกันว่า "ตะวันออกไกล"  สิ่งที่เป็นที่รู้จักกันในภาษาอังกฤษว่า ตะวันออกไกล มักเรียกกันว่า "ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก" (อักษรย่อ) หรือ "เอเชียตะวันออก"  ขึ้นอยู่กับบริบท
# ประเทศแอลจีเรียในพาราลิมปิก
ประเทศแอลจีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกครั้งแรกในพาราลิมปิกฤดูร้อน 1992 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมพาราลิมปิกทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอลจีเรียเป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศแอลจีเรีย ซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวแทนประเทศในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ ALG

นับตั้งแต่ประเทศแอลจีเรียส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาทีมชาติแอลจีเรียได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 85 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 42 เหรียญทอง 27 เหรียญเงิน 22 เหรียญทองแดง

 สรุปเหรียญรางวัล 

 พาราลิมปิกฤดูร้อน 
 การแข่งขัน นักกีฬา ทอง เงิน ทองแดง รวม อันดับ   ไม่ได้เข้าร่วม            8  0  0  0  0  56   9  2  2  3  7  40   8  3  0  0  3  38   18  6  2  5  13  25   28  4  3  8  15  31   33  4  6  9  19  26   60  4  5  7  16  27   57  4  4  4  12  29   อนาคต   รวม  27  22  36  85  42

 พาราลิมปิกฤดูหนาว 
 การแข่งขัน นักกีฬา ทอง เงิน ทองแดง รวม อันดับ   ไม่ได้เข้าร่วม             อนาคต รวม  0  0  0  0  −
# เขตปกครองตนเองคันตี-มันซี–ยูกรา
เขตปกครองตนเองฮันตี-มันซี (รัสเซียและมันซี: Ханты-Мансийский автономный округ — Югра, Khanty-Mansiysky avtonomny okrug — Yugra; ฮันตี: Хӑнты-Мансийской Aвтономной Округ) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (เขตปกครองตนเองของแคว้นตูย์เมน) มีประชากร 1,532,243 คนในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553

ชนพื้นเมืองในภูมิภาคนี้คือ ฮันตี และ มันซี ซึ่งเรียกรวมกันว่าคน ออบ-อุกริก แต่ปัจจุบันทั้งสองกลุ่มมีสัดส่วนเพียง 2.1% ของประชากรในภูมิภาคเท่านั้น ภาษาท้องถิ่น ฮันตี และ มันซี มีสถานะพิเศษในเขตปกครองตนเองและภาษาฮังการีญาติที่อยู่ห่างกันของพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของสาขายูกริกของภาษาฟินโน-ยูกริก ภาษารัสเซียยังคงเป็นภาษาราชการเพียงภาษาเดียว

ในปี พ.ศ. 2555 น้ำมันส่วนใหญ่ (51%)В Ханты-Мансийском автономном округе добыта 10-миллиардная тонна нефти ที่ผลิตในรัสเซียมาจากเขตปกครองตนเองฮันตี-มันซี ทำให้ภูมิภาคนี้มีความสำคัญทางเศรษฐกิจอย่างมากในรัสเซียและทั่วโลก
# เขตปกครองตนเองเนเนตส์
เขตปกครองตนเองเนเนตส์ (;บางครั้งเรียกว่า Nenetsia ในภาษาอังกฤษ ; เนเนตส์: Ненёцие автономной ӈокрук, Nenjocije awtonomnoj ŋokruk) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นอาร์ฮันเกลสค์ (เขตปกครองตนเองของแคว้นอาร์ฮันเกลสค์) ศูนย์กลางการปกครองของคือเมืองนาเรียน-มาร์ มีพื้นที่ 176,700 ตารางกิโลเมตร (68,200 ตารางไมล์) และมีประชากร 42,090 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 (จำนวนประชากรที่น้อยที่สุดในบรรดาประชากรของหน่วยองค์ประกอบ)

แผนการที่จะรวมเขตปกครองตนเองกับแคว้นอาร์ฮันเกลสค์ นำเสนอโดยผู้ว่าการของทั้งสองกลุ่มในสหพันธรัฐเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 โดยมีการวางแผนการลงประชามติในเดือนกันยายน อย่างไรก็ตาม แผนดังกล่าวพบกับเสียงคัดค้านจากสาธารณชน เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ผู้มีสิทธิเลือกตั้งของเขตปกครองตนเองเนเนตส์ เป็นเสียงเดียวกันในสหพันธ์ทั้งหมดที่มีคะแนนเสียง 'คัดค้าน' มากกว่า 'เห็นด้วย' ในการลงประชามติรัฐธรรมนูญของรัสเซียปี พ.ศ. 2563 กระบวนการควบรวมจึงถูกเลื่อนออกไป และถูกยกเลิกโดยสิ้นเชิงเป็นผลลัพธ์ครั้งนี้
# เขตปกครองตนเองยามาโล-เนเนตส์
เขตปกครองตนเองยามาโล-เนเนตส์ (YaNAO; , ; ,) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นตูย์เมน (เขตปกครองตนเองของแคว้นตูย์เมน) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองซาเลฮาร์ด และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือโนยาบืสค์ สำมะโนประชากรรัสเซีย ค.ศ. 2010 บันทึกประชากรเป็น 522,904 คน

 ประวัติศาสตร์ 
เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2473 เขตแห่งชาติยามาล (เนเนตส์)  ก่อตั้งขึ้นจากแคว้นยูรัล
# แฆลีลี (จังหวัดฟอร์ส)
แฆลีลี  เป็นหมู่บ้านในตำบลแฆลีลี อำเภอกลาง เทศมณฑลเกรอช จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2559 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,582 คนใน 461 ครัวเรือน
# แคว้นคอสโตรมา
แคว้นคอสโตรมา (, Kostromskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองคอสโตรมา มีประชากร 667,562 คนในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2487 ในดินแดนที่แยกออกจากแคว้นยาโรสลาฟล์ที่อยู่ใกล้เคียง

อุตสาหกรรมสิ่งทอได้รับการพัฒนาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 18 เมืองประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ได้แก่ คอสโตรมา, ชาร์ยา, เนเรคตา, กาลิช, โซลิกาลิช และ มาคาเรฟ

วิกเตอร์ เชอร์ชูนอฟ ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2540 จนกระทั่งเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 ณ จุดนั้น อิกอร์ สลียูนยาเยฟ กลายเป็นผู้ว่าการคนใหม่จนถึงปี พ.ศ. 2555 เมื่อ เซอร์เกย์ ซิทนิคอฟ กลายเป็นผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน
# เคียวไคเซนกิ สงครามจักรกล
เคียวไคเซนกิ สงครามจักรกล  เป็นซีรีส์อนิเมะออริจินvลญี่ปุ่น สร้างโดยสตูดิโอ Sunrise Beyond กำกับโดยโนบูโยชิ ฮาบาระ เขียนบทโดยโนโบรุ คิมูระ ออกแบบตัวละครโดยเคนอิจิ โอนูกิ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดย Rasmus Faber ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2565 ทางช่อง TV Tokyo, MBS และ BS11 วง Blank Paper ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "enemy" มังงะชื่อเรื่องว่า  ตีพิมพ์ในนิตยสาร Hobby Japan รายเดือน ของสำนักพิมพ์ Hobby Japan ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564

ตัวละคร
# วัดศรีบุญเรือง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่สะเรียง อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่ติดกับวัดจองสูงโดยมีรั้วกั้นพื้นที่แยกจากกัน มีพระครูอนุสรณ์ ปัญญาคุณ (เขมรินทร์) เป็นเจ้าอาวาส 

วัดศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2480 แต่เดิมนั้นมีชื่อว่า วัดหมากแกง ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นวัดศรีบุญเรืองเมื่อ พ.ศ. 2490 วัดยังได้จัดให้มีการบรรพชาสามเณร หรือ ปอยส่างลอง ของเยาวชนชาวเผ่า เพื่อได้ศึกษาวิชาสามัญและพุทธศาสนาโดยมีผู้มีจิตศรัทธาให้การสนับสนุน

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังคามีลวดลายฉลุที่สวยงาม ภายในประดิษฐานพระประธานแบบพม่าองค์โต เปิดให้ชมเป็นบางครั้ง ศาลาหลังใหญ่ สร้างตามแบบศิลปะไทยใหญ่ หลังคาซ้อนหลายชั้น ใช้เป็นทั้งวิหาร กุฏิ และศาลาการเปรียญ ภายในมีภาพเขียนเป็นเรื่องพระเวสสันดรชาดก มีทั้งหมด 12 กัณฑ์ ฝีมือช่างชาวพม่า

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปหยกขาว เป็นพระพุทธรูปที่ทำจากหยกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เพื่อเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงครองราชย์ยาวนานที่สุดในโลก พระหยกขาวมีขนาดความสูง 6 ฟุต 9 นิ้ว  ฐานกว้าง 48 นิ้ว แกะสลักจากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า แล้วอัญเชิญมาประดิษฐานที่วัดศรีบุญเรือง
# แคว้นคูร์กัน
แคว้นคูร์กัน (, Kurganskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองคูร์กัน ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 คาดว่ามีประชากรจะอยู่ที่ 874,100 คนKurgan Oblast Territorial Branch of the Federal State Statistics Service. Демография  ลดลงจาก 910,807 คนที่บันทึกไว้ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553

 ภูมิอากาศ 
แคว้นมีภูมิอากาศแบบภาคพื้นทวีปที่รุนแรงโดยมีฤดูหนาวที่ยาวนานและฤดูร้อนที่อบอุ่นและแห้งแล้งเป็นประจำ อุณหภูมิเฉลี่ยเดือนมกราคมอยู่ที่ -18 °C (0 °F) และอุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนที่อากาศอบอุ่นที่สุด (กรกฎาคม) คือ +19 °C (66 °F) ปริมาณน้ำฝนรายปีประมาณ 400 มิลลิเมตร (16 นิ้ว)Kurgan Region
# แคว้นคีรอฟ
แคว้นคีรอฟ (, Kirovskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้นในยุโรปตะวันออก) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองคีรอฟ มีประชากร 1,341,312 คนในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553

 เขตบริหาร 
แคว้นคีรอฟก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2477 แบ่งการปกครองออกเป็น 39 อำเภอ 6 เมืองภายใต้เขตอำนาจของแคว้น 13 เมืองภายใต้เขตอำนาจอำเภอ 58 นิคมอุตสาหกรรมแบบเมือง และ 580 เซลโซเวียต
# แคว้นคาลูกา
แคว้นคาลูกา (,) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองคาลูกา มีประชากร 1,010,930 คนในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553

 ข้อมูลประชากร 
ประชากร
จากผลการสำรวจสำมะโนประชากรของ  พ.ศ. 2553 พบว่า ประชากรของแคว้นอยู่ที่ 1,010,930 ตน ลดลงจาก 1,041,641 คนที่บันทึกไว้ใน  สำมะโนประชากร พ.ศ. 2545 และลดลงจาก 1,066,833 คนที่บันทึกไว้ในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2532

กลุ่มชาติพันธุ์ จำนวนในปี ค.ศ. 2010ชาวรัสเซีย 869,031 (93.1%)ชาวยูเครน 16,662 (1.8%)อาร์เมเนีย 9,962 (1%)ชาวเบลารุส 4,557 (0.5%)ตาตาร์ 4,206 (0.4%)อาเซอร์ไบจัน 3,498 (0.4%)อุซเบก 3,482 (0.4%)อื่นๆ 22,240 (2.4%) เฉพาะกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากกว่า 1,000 คนเท่านั้นที่รวมอยู่ในตารางนี้ 
77,292 คนลงทะเบียนจากฐานข้อมูลการบริหารและไม่สามารถระบุเชื้อชาติได้ คาดว่าสัดส่วนของเชื้อชาติในกลุ่มนี้จะเท่ากับสัดส่วนของกลุ่มที่ประกาศไว้
# แผ่นดินไหวในเกาะอาวาจิ ค.ศ. 2013
แผ่นดินไหวในเกาะอาวาจิ ค.ศ. 2013  เกิดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่ 13 เมษายน ค.ศ. 2013 เวลา 05:33 ตามเวลาท้องถิ่น บริเวณเกาะอาวาจิ มีขนาด 6.3 (สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น) ลึกลงไปใต้ดิน 15 กม. ความแรงของแผ่นดินไหวอยู่ที่ระดับ 6- ตามมาตราชินโด มีบ้านเสียหายกว่า 2,000 หลังคาเรือน และมีผู้บาดเจ็บ 35 คน

แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดจากรอยเลื่อน Sakiyama ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตรอยเลื่อน Rokko-Awajishima ซึ่งอยู่ใกล้ทางตอนใต้ของศูนย์กลางแผ่นดินไหว และพบว่ามีการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกเล็กน้อยที่สถานีซูโมโตะ (จังหวัดเฮียวโงะ) ซึ่งคณะกรรมการวิจัยแผ่นดินไหวประเมินว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.6 ในพื้นที่
แผ่นดินไหวครั้งนี้ไม่มีผู้เสียชีวิต แต่มีผู้บาดเจ็บ 35 คน 

ความเสียหาย
ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิตจากแผ่นดินไหว มีรายงานผู้บาดเจ็บสาหัส 11ราย บาดเจ็บเล็กน้อย 24ราย ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในเกาะอาวาจิ โอซากะ และจังหวัดเฮียวโงะ จากข้อมูลสรุปของ 消防庁 ระบุว่า ในอาวาจิมี บ้าน 1 หลัง เสียหายอย่างหนัก บ้าน 32 หลัง เสียหายปานกลาง อาคาร 2,383 หลัง เสียหายเล็กน้อย ในโอซากะ แก๊สถูกระงับชั่วคราว จำนวน60,000 ครัวเรือน ทันทีหลังจากเกิดแผ่นดินไหว รถไฟสายJRและรถไฟเอกชนของ 京阪神 ถูกระงับจากการทำงาน แม้ว่าส่วนใหญ่จะกลับมาดำเนินการในช่วงเช้าของวันรุ่งขึ้น แต่ก็เกิดความล่าช้าถึง 47ครั้ง
# โป๊ะแตกนิวส์
โป๊ะแตกนิวส์  เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ดัดแปลงมาจากมังงะที่เขียนโดย ซาซะกิ โนริโกะ เพื่อร่วมฉลองวันก่อตั้งปีที่ 50 ของสถานีโทรทัศน์ฮกไดโด นำแสดงโดย เคียวโกะ โยชิเนะ 

 เรื่องย่อ 
ในจังหวัดฮกไกโด สถานีโทรทัศน์โฮชิทีวีได้เปิดรับพนักงานใหม่เข้ามาทำงานเป็นนักข่าว ฮานาโกะ ยูกิมารุ (เคียวโกะ โยชิเนะ) หญิงสาวที่มีความโดดเด่นในการรายงานข่าวเฉพาะตัวในแบบที่ใครก็เลียนแบบไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอมักจะซุ่มซ่ามและสร้างความวุ่นวายให้แก่สถานีโทรทัศน์อยู่เสมอ แต่เธอก็ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานของเธอ

 นักแสดง 
 สถานีโทรทัศน์ฮิชิทีวี (HHTV) 

 นักแสดงนำ 

 ฮานาโกะ ยูกิมารุ แสดงโดย เคียวโกะ โยชิเนะ 
 ฮาชิเมะ ยามาเนะ แสดงโดย ฮิโรกิ อิจิมะ
 มากิ ฮานาเอะ แสดงโดย คานาโกะ มิยาชิตะ
 ฮายาโตะ คิตากามิ แสดงโดย ทากูโระ โอซาดะ
 เท็ตสึตาโร ฮัตโตริ แสดงโดย ไทเซ ชิมะ
 เซอิจิ ทาจิบินะ แสดงโดย ฮิการุ ทากิฮาระ
 เฮโซ ฮาเซกาวะ แสดงโดย อัตสึโวะ โออูจิ 

 ผู้บริหาร 

 ทากายาซุ ซูซูกิ แสดงโดย ทากายูกิ ซูซูอิ
 มาโมรุ โจกาซากิ แสดงโดย อายูมุ ไซโต

 สถานีโทรทัศน์ฮิกูมะ (HTG) 
คัตโตริ แสดงโดย เค็น ยาซูดะ