# ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ
ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ  เป็นบริษัทต่อเรือและผลิตชิ้นส่วนเรือสัญชาติบริติช มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงลอนดอน และมีโรงงานกระจายอยู่ที่เบลฟาสต์, อาร์นิช, แอปเปิลดอร์ และ เมทิล มีความเชี่ยวชาญด้านการซ่อมเรือ การต่อเรือ และการก่อสร้างนอกชายฝั่ง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟมีชื่อเสียงจากการสร้างเรือเดินสมุทรส่วนใหญ่ให้กับบริษัทไวต์สตาร์ไลน์ ซึ่งรวมถึงเรือชั้นโอลิมปิกทั้งสามลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก, อาร์เอ็มเอส ไททานิก และเอชเอ็มเอชเอส บริแทนนิก นอกเหนือไวต์สตาร์ไลน์แล้ว ยังสร้างเรือลำอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงเรือหลวงเบลฟาสต์ ของราชนาวี, แอนดีส ของบริษัทโรยัลเมลไลน์, เซาเทิร์นครอส ของบริษัทชอว์ซาวิลแอนด์อัลเบียน, อาร์เอ็มเอส เพนเดนนิสคาสเซิล ของบริษัทยูเนียนแคสเซิล, แคนเบอร์รา ของบริษัทพีแอนด์โอ และเอสเอส อเมริคา ของบริษัทฮัมบวร์ค-อเมริคา (Hamburg-America) ประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ซึ่งมีชื่อว่า Shipbuilders to the World ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1986

ปัจจุบัน บริษัทมุ่งเน้นการสนับสนุน 5 ส่วนหลัก ได้แก่ การป้องกันประเทศ พลังงาน เรือสำราญและเรือข้ามฟาก พลังงานทดแทน และพาณิชย์ บริษัทนี้ให้บริการหลากหลายซึ่งรวมถึงบริการทางเทคนิค การผลิตและก่อสร้าง การซ่อมแซมและบำรุงรักษา การสนับสนุนระหว่างการใช้งาน การดัดแปลง และการปลดระวาง 

ในปี ค.ศ. 2022 บริษัทได้รับรางวัลสัสัญญาทางทะเลครั้งใหญ่ในฐานะส่วนหนึ่งของทีมเรโซลูต (ร่วมกับบริษัทนาวันเทีย ยูเค และบีเอ็มที) เพื่อส่งมอบเรือสนับสนุนกองเรือจำนวน 3 ลำให้แก่กองเรือสนับสนุนหลวง

 ช่วงต้น 
thumb|left|คนงานกำลังออกจากอู่ต่อเรือที่ถนนควีนส์ในต้นปี ค.ศ. 1911 โดยมีเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิกตั้งอยู่เบื้องหลังใต้แอร์โรลแกนทรี หัวเรือเอสเอส โนแมดิก ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายสุด
thumb|อาร์เอ็มเอส ไททานิก พร้อมสำหรับการปล่อยลงน้ำ

ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1861 โดยเอ็ดเวิร์ด เจมส์ ฮาร์แลนด์ (ค.ศ. 1831–95) และกุสตาฟ วิลเฮ็ล์ม ว็อล์ฟ ผู้เกิดที่ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี และอพยพมายังสหราชอาณาจักรเมื่ออายุได้ 14 ปี ในปี ค.ศ. 1858 ฮาร์แลนด์ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ในขณะนั้น ได้ซื้ออู่ต่อเรือขนาดเล็กบนเกาะควีนส์มาจากรอเบิร์ต ฮิกสัน นายจ้างของเขา 

thumb|ห้องเขียนแบบของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20

หลังจากซื้ออู่ต่อเรือของฮิกสันมาแล้ว ฮาร์แลนด์ได้แต่งตั้งให้ว็อล์ฟ ผู้ช่วยของเขาเป็นหุ้นส่วนในบริษัท ว็อล์ฟเป็นหลานชายของกุสตาฟ ชวาเบอ ชาวฮัมบวร์ค ผู้ซึ่งลงทุนอย่างหนักในบริษัทเดินเรือบิบบี (Bibby Line) และเรือสามลำแรกที่อู่ต่อเรือที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ต่อขึ้นนั้นก็เพื่อบริษัทดังกล่าวเช่นกัน ฮาร์แลนด์สร้างความสำเร็จให้กับธุรกิจผ่านนวัตกรรมหลายประการ โดยเฉพาะการแทนที่ดาดฟ้าไม้ชั้นบนด้วยเหล็กซึ่งเพิ่มความแข็งแรงให้กับเรือ และการออกแบบให้ตัวเรือมีพื้นล่างแบนราบและหน้าตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยมมากขึ้น ซึ่งเพิ่มความจุของเรือ วอลเตอร์ เฮนรี วิลสัน กลายเป็นหุ้นส่วนของบริษัทในปี ค.ศ. 1874

เมื่อฮาร์แลนด์สียชีวิตในปี ค.ศ. 1895 วิลเลียม เจมส์ พีร์รี ก็ได้ก้าวขึ้นเป็นประธานบริษัท และดำรงตำแหน่งนี้มาจนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1924 ทอมัส แอนดรูส์ หลานชายของพีร์รี ได้ดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่และหัวหน้าแผนกออกแบบในปี ค.ศ. 1907 ช่วงเวลานี้บริษัทได้ต่อเรือโอลิมปิกและเรืออีกสองลำในชั้นเดียวกันคือไททานิกและบริแทนนิกระหว่างปี ค.ศ. 1909 ถึง 1914 บริษัทได้ว่าจ้างให้บริษัทเซอร์วิลเลียมแอร์โรล (Sir William Arrol & Co.) สร้างลาดกว้านเรือคู่และปั้นจั่นสนามขนาดใหญ่สำหรับโครงการนี้

ในปี ค.ศ. 1912 เมื่อความไม่มั่นคงทางการเมืองในไอร์แลนด์ที่เพิ่มสูงขึ้น บริษัทจึงได้ซื้ออู่ต่อเรืออีกแห่งหนึ่งที่โกแวน ในกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ โดยได้ซื้ออู่ต่อเรือมิดเดิลตันและโกแวนนิว ซึ่งเดิมเป็นของบริษัทลอนดอนแอนด์กลาสโกว์เอ็นจิเนียริงแอนด์ไอออนชิปบิลดิง (London & Glasgow Engineering & Iron Shipbuilding Co's) และอู่ต่อเรือโกแวนโอลด์ยาร์ด ของบริษัทแมกกีแอนด์ทอมสัน (Mackie & Thomson's) ซึ่งเคยเป็นของวิลเลียมเบียดมอร์ (William Beardmore and Company) มาก่อน อู่ต่อเรือทั้งสามแห่งที่อยู่ติดกันได้ถูกควบรวมและพัฒนาใหม่เพื่อให้ได้ท่าต่อเรือทั้งหมดเจ็ดท่า ท่าสำหรับติดตั้งอุปกรณ์ และโรงงานขนาดใหญ่ ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟสร้างเรือบรรทุกน้ำมันและเรือบรรทุกสินค้าที่โกแวน อู่ต่อเรือใกล้เคียงของบริษัทเอแอนด์เจอิงลิส (A. & J. Inglis) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของแม่น้ำไคลด์ และฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเคลวิน ก็ถูกฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ซื้อกิจการไปเช่นกันในปี ค.ศ. 1919 พร้อมกับอู่ต่อเรือเมโดว์ไซด์ของบริษัทดี. แอนด์ ดับเบิลยู. เฮนเดอร์สัน (D. and W. Henderson and Company) ซึ่งตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของแม่น้ำไคลด์เช่นกัน แต่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเคลวินClyde Shipyards, The Glasgow Story, https://www.theglasgowstory.com/image/?inum=TGSW00019 บริษัทได้ซื้อหุ้นส่วนในบริษัทเดวิด โคลวิลล์ แอนด์ซันส์ (David Colville & Sons)ซัพพลายเออร์เหล็กหลักของตนเอง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ก่อตั้งอู่ต่อเรือขึ้นที่บูเทิลในลิเวอร์พูล นอร์ทวูลวิชในลอนดอน และเซาแทมป์ตัน อย่างไรก็ตาม อู่ต่อเรือเหล่านี้ล้วนถูกปิดตัวลงในต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อบริษัทตัดสินใจรวมกิจการทั้งหมดไปไว้ที่เบลฟาสต์

 ช่วงสงคราม 
left|thumb|ช่างเชื่อมกำลังทำงานในเวลากลางคืนบนดาดฟ้าของเรือลำหนึ่งที่อู่ต่อเรือลิเวอร์พูลของฮาร์แลนด์ แอนด์โวล์ฟ (27 ตุลาคม ค.ศ. 1944)

ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้สร้างเรือมอนิเตอร์ชั้นอาเบอร์ครอมบี และเรือลาดตระเวน รวมถึงเรือลาดตระเวนเบาขนาดใหญ่ เอชเอ็มเอส กลอเรียส ซึ่งติดตั้งปืนขนาด 15 นิ้ว ในปี ค.ศ. 1918 บริษัทได้เปิดอู่ต่อเรือแห่งใหม่ทางด้านตะวันออกของช่องแคบมัสเกรฟ ซึ่งตั้งชื่อว่าอู่ต่อเรือตะวันออก อู่ต่อเรือนี้เชี่ยวชาญในการผลิตเรือจำนวนมากตามแบบมาตรฐานที่ได้รับการพัฒนาขึ้นในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในคริสต์ทศวรรษ 1920 คนงานคาทอลิก สังคมนิยม และนักเคลื่อนไหวเพื่อแรงงานถูกไล่ออกจากงานในอู่ต่อเรือเป็นประจำ เหตุการณ์ลักษณะเดียวกันนี้เคยเกิดขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1898 และกรกฎาคม ค.ศ. 1912 ดูที่ความไม่สงบในอัลสเตอร์ (ค.ศ. 1920–1922)

บริษัทได้ก่อตั้งบริษัทย่อยที่ผลิตเครื่องบินร่วมกับบริษัทชอร์ตบราเดอส์ ชื่อว่า ชอร์ตแอนด์ฮาร์แลนด์ จำกัด ในปี ค.ศ. 1936 คำสั่งซื้อแรกของบริษัทนี้คือเครื่องบินทิ้งระเบิดแฮนด์ลีย์ เพจ เฮียร์ฟอร์ด จำนวน 189 ลำ ซึ่งผลิตภายใต้ใบอนุญาตจากบริษัทแฮนด์ลีย์ เพจ (Handley Page) เพื่อส่งมอบให้แก่กองทัพอากาศ ในสงครามโลกครั้งที่สอง บริษัทนี้ได้ผลิตเครื่องบินทิ้งระเบิดชอร์ต สเตอร์ลิง ขณะที่เฮียร์ฟอร์ดถูกถอดออกจากการใช้งาน

อู่ต่อเรือคึกคักเป็นพิเศษในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยได้สร้างเรือบรรทุกเครื่องบิน 6 ลำ เรือลาดตระเวน 2 ลำ (รวมถึงเรือหลวงเบลฟาสต์) และเรือรบอื่น ๆ อีก 131 ลำ นอกจากนี้ยังได้ซ่อมแซมเรืออีกกว่า 22,000 ลำ ตลอดจนผลิตรถถังรวมถึงชิ้นส่วนปืนใหญ่ ช่วงเวลานี้เองที่จำนวนพนักงานของบริษัทสูงสุดอยู่ที่ประมาณ 35,000 คน อย่างไรก็ตาม เรือส่วนใหญ่ที่สร้างขึ้นในยุคนั้นได้รับการส่งมอบในปลายสงครามโลกครั้งที่สอง เนื่องจากฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟให้ความสำคัญกับการซ่อมแซมเรือในสามปีแรกของสงคราม อู่ต่อเรือบนเกาะควีนส์ถูกระเบิดอย่างหนักโดยกองทัพอากาศเยอรมันในเดือนเมษายนและพฤษภาคม ค.ศ. 1941 ระหว่างการทิ้งระเบิดเบลฟาสต์ ทำให้สิ่งอำนวยความสะดวกในการต่อเรือได้รับความเสียหายอย่างมาก และโรงงานผลิตเครื่องบินถูกทำลายลง

 หลังสงคราม 
thumb|ปั้นจั่นแซมสันและโกลิอัท (สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1974 และ 1969 ตามลำดับ) กลายเป็นสัญลักษณ์ของเบลฟาสต์
เมื่อเครื่องบินโดยสารขับเคลื่อนด้วยไอพ่นได้รับความนิยมในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ความต้องการใช้เรือเดินสมุทรก็ลดลงไป เมื่อรวมกับการแข่งขันจากญี่ปุ่น ก็ทำให้อุตสาหกรรมต่อเรือของอังกฤษประสบปัญหา เรือลำสุดท้ายที่บริษัทปล่อยคือเอ็มวี อาร์ลันซา ให้แก่บริษัทรอยัลเมลไลน์ (Royal Mail Line) ในปี ค.ศ. 1960 และเรือลำสุดท้ายที่สร้างเสร็จคือเอสเอส แคนเบอร์รา ให้แก่บริษัทพีแอนด์โอ (P&O) ในปี ค.ศ. 1961

ในคริสต์ทศวรรษ 1960 อู่ต่อเรือแห่งนี้มีผลงานที่โดดเด่น ได้แก่ เรือบรรทุกน้ำมันไมรีนา ซึ่งเป็นเรือซูเปอร์แทงเกอร์ลำแรกที่สร้างขึ้นในสหราชอาณาจักร และเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดที่เคยปล่อยลงน้ำจากลาดกว้านในเดือนกันยายน ค.ศ. 1967 ในช่วงเวลาเดียวกัน อู่ต่อเรือแห่งนี้ก็ยังได้สร้างแท่นขุดเจาะกึ่งใต้น้ำชื่อซีเควสต์ ซึ่งมีลักษณะพิเศษคือมีสามขา จึงต้องปล่อยลงสู่ทะเลผ่านลาดกว้านสามทางที่เรียงขนานกัน นับเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่มีการทำเช่นนี้

กลางคริสต์ทศวรรษ 1960 คณะกรรมการเก็ดเดสได้เสนอให้รัฐบาลอังกฤษให้กู้ยืมและเงินอุดหนุนแก่อู่ต่อเรือในอังกฤษเพื่อปรับปรุงวิธีการผลิตและโครงสร้างพื้นฐานของอู่ต่อเรือเพื่อรักษาตำแหน่งงานไว้  มีการดำเนินโครงการปฏิรูปอู่ต่อเรือครั้งใหญ่ โดยมีจุดเน้นอยู่ที่การสร้างอู่แห้งขนาดใหญ่สำหรับการต่อเรือ ซึ่งมีปั้นจั่นยักษ์ของบริษัทครุปป์ (Krupp) สองตัวคือแซมสันและโกลิแอทให้บริการ อู่ต่อเรือแห่งนี้จึงสามารถสร้างเรือเดินสมุทรขนาดใหญ่หลังสงครามได้มากขึ้น รวมถึงเรือลำหนึ่งที่มีขนาดถึง 333,000 ตัน

อู่ต่อเรือแห่งนี้มีชื่อเสียงมายาวนานในฐานะสถานที่ทำงานที่ปิดกั้นเฉพาะชาวโปรเตสแตนต์ และในปี ค.ศ. 1970 ระหว่างช่วงเวลาที่เรียกว่า "เดอะทรับเบิลส์" คนงานคาทอลิก 500 คนได้ถูกไล่ออกจากงาน

ปัญหาทางการเงินที่ต่อเนื่องนำไปสู่การการโอนเป็นของรัฐในปี ค.ศ. 1977 แม้จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทบริติชชิปบิลเดอส์ (British Shipbuilders) ก็ตาม ในปี ค.ศ. 1971 แอร์โรลแกรทรี ซึ่งเป็นสถานที่ต่อเรือจำนวนมากจนถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ได้ถูกรื้อถอน บริษัทที่โอนเป็นของรัฐบาลอังกฤษนั้นได้ถูกขายให้แก่กลุ่มผู้บริหารและคนงานที่ร่วมกันซื้อกิจการในปี ค.ศ. 1989 โดยมีเฟรด โอลเซน มหาเศรษฐีชาวนอร์เวย์ร่วมลงทุน ซึ่งการซื้อกิจการครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดบริษัทใหม่ชื่อว่าฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ โฮลดิงส์ จำกัด (Harland & Wolff Holdings Plc.) ณ จุดนี้ จำนวนคนงานของบริษัทลดลงเหลือประมาณ 3,000 คน

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้มีความเชี่ยวชาญในการสร้างเรือบรรทุกน้ำมันสุเอซแมกซ์ และยังคงมุ่งเน้นไปที่เรือสำหรับอุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซนอกชายฝั่ง อย่างไรก็ตาม บริษัทได้ขยายขอบเขตไปยังตลาดอื่นบ้าง

ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 อู่ต่อเรือนี้เป็นส่วนหนึ่งของทีมบริติชแอโรสเปซ ซึ่งรับผิดชอบโครงการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินในอนาคต (CVF) ให้แก่ราชนาวี มีแผนว่าเรือลำนี้จะถูกประกอบขึ้นที่อู่แห้งของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในเบลฟาสต์ ในปี ค.ศ. 1999 บริษัทบีเออีได้รวมกิจการกับบริษัทมาร์โคนีอิเล็กทรอนิกส์ซิสเต็มส์ (Marconi Electronic Systems) บริษัทใหม่ บีเออีซิสเต็มส์มารีน (BAE Systems Marine) ได้รวมเอาอู่ต่อเรือมาร์โคนีบนแม่น้ำไคลด์และที่บาร์โรว์-อิน-ฟอร์เนสส์เข้ามา ทำให้บทบาทของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟกลายเป็นส่วนเกินที่ไม่จำเป็นไป

 ปรับโครงสร้าง 
เมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากการแข่งขัน ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจึงพยายามปรับเปลี่ยนและขยายขอบเขตธุรกิจ โดยลดความสำคัญในการต่อเรือลง และหันมาให้ความสำคัญกับการออกแบบและวิศวกรรมโครงสร้างมากขึ้น รวมถึงการซ่อมแซมเรือ โครงการก่อสร้างนอกชายฝั่ง และการเข้าร่วมแข่งขันในโครงการอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับวิศวกรรมโลหะและการก่อสร้าง ความสำเร็จจากการก่อสร้างสะพานฟอยล์ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟขยายขอบเขตการทำงานไปสู่ภาคส่วนวิศวกรรมโยธา โดยได้มีส่วนร่วมในการก่อสร้างสะพานหลายแห่งในสหราชอาณาจักรและสาธารณรัฐไอร์แลนด์ เช่น สะพานเจมส์ จอยซ์ และการบูรณะสะพานเฮเปนนีของดับลิน

thumb|เรือแอนวิลพอยต์ที่มาร์ชวูด
โครงการต่อเรือลำสุดท้ายของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟคือ เอ็มวี แอนวิลพอยต์ ซึ่งเป็นหนึ่งในเรือส่งกำลังบำรุงชั้นพอยต์ 6 ลำที่สร้างขึ้นเพื่อให้กระทรวงกลาโหมใช้งาน เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นภายใต้ใบอนุญาตจากอู่ต่อเรือเฟลนสบวร์คชิฟฟ์เบา-เกเซลชัฟท์ (Flensburger Schiffbau-Gesellschaft) ของเยอรมนี และถูกปล่อยลงน้ำในปี ค.ศ. 2003

บริษัทได้ยื่นประมูลเพื่อสร้างเรือควีนแมรี 2 ของบริษัทคูนาร์ดไลน์ แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันกับบริษัทช็องตีเยเดอลัตล็องติก (Chantiers de l'Atlantique)

ในปี ค.ศ. 2003 บริษัทแม่ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ขายที่ดินและอาคารของอู่ต่อเรือส่วนเกินจำนวน 185 เอเคอร์ให้แก่บริษัทฮาร์คอร์ตดีเวลลอปเมนส์ (Harcourt Developments) ในราคา 47 ล้านปอนด์ ปัจจุบันพื้นที่แห่งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อไททานิกควอเตอร์ (Titanic Quarter) ซึ่งรวมถึงพิพิธภัณฑ์ไททานิกเบลฟาสต์ (Titanic Belfast) มูลค่า 97 ล้านปอนด์thumb|เรือไอล์อินิชมัวร์ และโจนาธาน สวิฟต์ ระหว่างการปรับปรุงที่ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟในปี ค.ศ. 2008ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา บริษัทได้เห็นงานที่เกี่ยวข้องกับเรือเพิ่มขึ้น แม้ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟจะไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อเรือลำใหม่ในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา แต่บริษัทกลับให้ความสำคัญกับการยกเครื่อง การปรับปรุง และการซ่อมแซมเรือ รวมถึงการก่อสร้างและซ่อมแซมอุปกรณ์นอกชายฝั่ง เช่น แท่นขุดเจาะน้ำมันมากขึ้น วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 มีการประกาศว่า ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้รับสัญญาในการปรับปรุงเรือเอสเอส โนแมดิก ซึ่งนับเป็นการจุดประกายความสัมพันธ์เกือบ 150 ปีกับบริษัทไวต์สตาร์ไลน์อีกครั้ง งานโครงสร้างเหล็กบนเรือเริ่มขึ้นในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 และแล้วเสร็จทันสำหรับเทศกาลไททานิกเบลฟาสต์ในปี ค.ศ. 2012 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟมีกำหนดดำเนินการเทียบท่าแห้งและซ่อมบำรุงเรือเอฟพีเอสโอ ซีโรส ของบริษัฮัสกีออยล์

เส้นขอบฟ้าของเบลฟาสต์ในปัจจุบันยังคงโดดเด่นด้วยปั้นจั่นสนามคู่แฝดขนาดใหญ่ของฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟคือ แซมสันและโกลิแอท ซึ่งสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1974 และ 1969 ตามลำดับ ปลายปี ค.ศ. 2007 โกลิอัทถูกนำกลับมาใช้งานอีกครั้งหลังจากไม่ได้ใช้งานมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เนื่องจากไม่มีงานยกของหนักในอู่ต่อเรือ

เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 โรงงานที่เบลฟาสต์ได้ประกอบกังหันลม Vestas V90-3MW จำนวน 60 ตัวสำหรับฟาร์มลมโรบิน ริกก์ นี่คือฟาร์มลมนอกชายฝั่งแห่งที่สองที่บริษัทนี้ประกอบขึ้นให้กับบริษัทเวสตัส (Vestas) โดยก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 2006 บริษัทได้ดำเนินการด้านโลจิสติกส์ให้กับฟาร์มลมนอกชายฝั่งบาร์โรว์แล้ว เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011 ฮาร์แลนด์แอนด์ โวล์ฟได้ดำเนินการด้านโลจิสติกส์ให้เสร็จสมบูรณ์สำหรับฟาร์มลมออร์มอนด์ ซึ่งประกอบด้วยกังหันลม REpower ขนาด 5 เมกะวัตต์ จำนวน 30 ตัว

เดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 อู่ต่อเรือเบลฟาสต์ได้สร้างกังหันกระแสน้ำขึ้นน้ำลงเชิงพาณิชย์ตัวแรกของโลกให้แก่บริษัทมารีนเคอร์เรนต์เทอร์ไบน์ (Marine Current Turbines) การติดตั้งระบบผลิตกระแสไฟฟ้าจากน้ำขึ้นน้ำลง SeaGen ขนาด 1.2 เมกะวัตต์ เริ่มขึ้นที่อ่าวสแตรงฟอร์ดในเดือนถัดมา

เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้รับสัญญาในการสร้างต้นแบบกังหันพลังงานน้ำขึ้นน้ำลงให้แก่บริษัท สกอตรีนิวอะเบิลส์ จำกัด (Scotrenewables Ltd.) การผลิตอุปกรณ์ SR250 แล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 และได้เข้าสู่กระบวนการทดสอบในหมู่เกาะออร์กนีย์ตั้งแต่นั้นมา

นับตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2012 อุตสาหกรรมพลังงานลมนอกชายฝั่งที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วได้กลายเป็นจุดสนใจหลัก ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้ทำงานเกี่ยวกับฐานรากเสาอากาศสำหรับวัดสภาพอากาศที่เป็นนวัตกรรมใหม่สามแห่ง สำหรับฟาร์มลมนอกชายฝั่งด็อกเกอร์แบงก์และเฟิร์ธออฟโฟร์ธ รวมถึงดำเนินการตกแต่งส่วนสุดท้ายให้แก่สถานีไฟฟ้าย่อยซีเมนส์สองแห่งสำหรับฟาร์มลมนอกชายฝั่งกวินต์ยีมอว์ 75% ของงานของบริษัทนั้นขึ้นอยู่กับพลังงานทดแทนนอกชายฝั่ง ฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟเป็นหนึ่งในบริษัทของสหราชอาณาจักรและต่างประเทศหลายแห่งที่ได้รับประโยชน์จากการเติบโตของพลังงานไฟฟ้าที่ผลิตจากพลังงานลมและพลังงานทางทะเลของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นแรงจูงใจสำคัญที่ดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ เมื่อสภาพแวดล้อมทางธุรกิจมีความแข่งขันมากขึ้นเรื่อย ๆ อู่ต่อเรือนี้ก็เริ่มประสบปัญหาในการสร้างรายได้เพียงพอเพื่อรองรับค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน โดยกำไรครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 2015 และในปีถัดมาก็ขาดทุนจากการดำเนินงาน 6 ล้านปอนด์

ในปี ค.ศ. 2018 บริษัทเฟรดโอลเซนแอนด์โค (Fred. Olsen & Co.) บริษัทแม่ ได้ทำการปรับโครงสร้างองค์กร และตัดสินใจขายบริษัทฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ ไม่มีผู้ซื้อเข้ามา และในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2019 บริษัทได้ประกาศยุติการดำเนินงานและเข้าสู่กระบวนการล้มละลาย

ต่อมาในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2019 มีการประกาศว่าอู่ต่อเรือนี้ได้ถูกซื้อไปในราคา 6 ล้านปอนด์โดยบริษัทพลังงานอินฟราสตราตา (InfraStrata) ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในลอนดอน

เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 บริษัทอินฟราสตราตาได้ซื้ออู่ต่อเรือแอปปิลดอร์ซึ่งไม่ได้ใช้งานมาระยะหนึ่งด้วยราคา 7 ล้านปอนด์ภายใต้ข้อตกลงนี้ อู่ต่อเรือจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น H&W Appledore โดยจะเสริมความแข็งแกร่งให้กับอู่ต่อเรือ H&W Belfast โดยมุ่งเน้นไปที่การสร้างและซ่อมแซมเรือขนาดเล็กที่มีความยาวไม่เกิน 119 เมตร

ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 บริษัทอินฟราสตราตาได้เข้าซื้อกิจการอู่ต่อเรือของบริษัทไบแฟ็บ (BiFab) สองแห่งด้วยราคา 850,000 ปอนด์ ซึ่งเป็นการซื้ออู่เมทิลและอาร์นิช (แต่ไม่รวมถึงโรงงานที่เบิร์นไทส์แลนด์) โรงงานเหล่านี้ในสกอตแลนด์จะดำเนินงานภายใต้ชื่อฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 บริษัทอินฟราสตราตา พีแอลซี (Infrastrata plc) ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟ กรุป โฮลดิงส์ พีแอลซี (Harland & Wolff Group Holdings plc)

เดือนเมษายน ค.ศ. 2023 อู่ต่อเรือเบลฟาสต์ได้ส่งมอบเรือลำใหม่ลำแรกนับตั้งแต่เรือแอนวิลพอยต์ในปี ค.ศ. 2003 เรือลำนี้เป็นเรือบรรทุกขยะสำหรับบริษัทจัดการขยะคอรี (Cory) ซึ่งเป็นลำแรกในคำสั่งจำนวน 23 ลำ นอกจากนี้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2025 เป็นต้นไป อู่ต่อเรือคาดว่าจะดำเนินการประกอบเรือสนับสนุนกองเรือสามลำสุดท้ายให้แก่ราชนาวีในฐานะสมาชิกของทีมเรโซลูต

เมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2024 มีรายงานว่าฮาร์แลนด์แอนด์โวล์ฟได้เข้าสู่กระบวนการฟื้นฟูกิจการเป็นครั้งที่สองภายในระยะเวลา 5 ปี บริษัทคาดว่าจะยังคงดำเนินงานต่อไปตามปกติ ขณะที่ธุรกิจที่ไม่ใช่ธุรกิจหลักจะถูกยุติลง

 รายชื่อเรือที่สร้าง