wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# บาฮามุตลากูน
บาฮามุตลากูน  เป็นเกมเล่นตามบทบาททางยุทธวิธีจากประเทศญี่ปุ่นที่พัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทสแควร์สำหรับซูเปอร์แฟมิคอม และวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996

บาฮามุตลากูนได้วางจำหน่ายบนเวอร์ชวลคอนโซลที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2009 สำหรับเครื่องวี และในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 สำหรับวียู

 รูปแบบการเล่น 
รูปแบบการเล่นของบาฮามุตลากูนผสมการต่อสู้แบบวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทตามกริด 2 มิติ เข้ากับการต่อสู้แบบผลัดกันเล่น ผู้เล่นมีความสามารถในการเลี้ยงและทำศึกมังกรเพื่อต่อสู้เคียงข้างกับตัวละครอื่น ๆ ของผู้เล่น ผู้เล่นมีกลุ่มของสี่ตัวละครในการต่อสู้ และผู้เล่นมีผู้นำกลุ่มที่แตกต่างกันหกคนที่พวกเขาสามารถเลือกได้ หัวหน้ากลุ่มแต่ละคนมีมังกรซึ่งสามารถพัฒนาเป็นประเภทต่าง ๆ ได้โดยป้อนอาวุธ, เกราะ, เครื่องประดับ และไอเทม การให้อาหารมังกรที่พวกมันชอบจะเพิ่มความภักดี และอาหารที่พวกมันไม่ชอบจะลดความภักดีลง แต่ผู้เล่นยังสามารถใช้อาหารที่มังกรไม่ชอบทำให้มังกรมีพลังมากขึ้น มังกรไม่ได้ถูกควบคุมโดยผู้เล่น แต่จะได้รับคำแนะนำทั่วไป เช่น “ไป!” หรือ “เดี๋ยวก่อน!”

 โครงเรื่อง 
ในโลกของโอเรลุส มีทวีปที่เรียกว่า "ลากูน" ลอยอยู่บนท้องฟ้า และสงครามกำลังคุกคามเมื่อราชอาณาจักรคาห์นาถูกรุกรานโดยจักรวรรดิแกรนเบลอส สิ่งนี้ทำให้กัปตันบีวแห่งหน่วยมังกรต่อสู้เพื่อขับไล่การรุกรานนี้ แต่หลังจากชัยชนะครั้งแรก คาห์นาถูกบุกรุก และบีว ตัวเอกเงียบของเกม ป็นผู้นำในการทัพต่อต้านจักรวรรดิแกรนเบลอส ส่วนในบทสนทนา ผู้เล่นสามารถเลือกระหว่างการตอบสนองที่จริงจังและประชดประชันเมื่อพูดในฐานะบีว

 การพัฒนา 
ทีมพัฒนาเกมประกอบด้วยสมาชิกหลักหลายคนจากวิดีโอเกมซีรีส์ไฟนอลแฟนตาซี รวมถึงผู้สร้างไฟนอลแฟนตาซีอย่างฮิโรโนบุ ซากางูจิ ในฐานะหัวหน้างาน, คาซูชิเงะ โนจิมะ ในฐานะผู้กำกับ และโมโตมุ โทริยามะ ในฐานะผู้วางแผนเหตุการณ์เรื่องราว ในการให้สัมภาษณ์ โมโตมุ โทริยามะ กล่าวว่าตอนที่เขาได้รับการว่าจ้างครั้งแรกจากสแควร์ซอฟต์ให้ทำงานในบาฮามุตลากูนใหม่ เกมดังกล่าวได้ถูกยกเลิกในที่สุด

 การตลาด 
บาฮามุตลากูนได้รับการเปิดตัวในญี่ปุ่นเมื่อตอนจบอายุขัยของซูเปอร์แฟมิคอม ซึ่งได้รับการเปิดตัวเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 บาฮามุตลากูนขายได้ 474,680 ชุดในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1996 ส่งผลให้เป็นเกมที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 17 ของปีดังกล่าว เกมดังกล่าวได้รับการเผยแพร่อีกครั้งในเวอร์ชวลคอนโซลของนินเท็นโดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2009 สำหรับระบบวี และอีกครั้งในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 สำหรับวียู

 การตอบรับ 
เมื่อเปิดตัว นักวิจารณ์สี่คนจากนิตยสารแฟมิซือได้ให้คะแนน 29 เต็ม 40

ในบทวิจารณ์ย้อนหลัง ฮาร์ดคอร์เกมมิง 101 ได้ยกย่องเกมอย่างมาก โดยเรียกเกมนี้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทสแควร์ “สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา” ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ด้วยตัวละครที่มีเสน่ห์, โครงเรื่องที่สอดคล้องกัน และรายละเอียดกราฟิกที่เป็น “ของจริง” ส่วนนินเท็นโดไลฟ์ ยังเรียกเกมนี้ว่า “สมบัติที่หายไป” และคร่ำครวญว่าไม่เคยมีการแปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม ซิลิโคเนราตั้งข้อสังเกตว่าได้มีแฟนแปลภาษาอังกฤษอย่างไม่เป็นทางการในอีกหลายปีต่อมาสำหรับเกมนี้ และเว็บไซต์วันอัป.คอมได้กล่าวถึงเกมนี้ว่าเป็นหนึ่งในหกอันดับแรกของเกมที่ “ต้องเล่น” จากการนำเข้า โดยอ้างถึงเรื่องราวที่เหมาะสม, กราฟิกที่นุ่ม และรูปแบบการเล่นจำนวนมาก
# วัดราษฎร์อุปถัมภ์ (จังหวัดพังงา)
วัดราษฎร์อุปถัมภ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนเขาล้านในตำบลบางเหรียง อำเภอทับปุด จังหวัดพังงา

วัดราษฎร์อุปถัมภ์ หรือ วัดบางเหรียง ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2453 ผู้สูงวัยมักเล่าว่า เดิมวัดบางเหรียงตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของคลองมะรุ่ย ณ บริเวณเชิงเขาอันที่ประดิษฐานพระมหาธาตุเจดีย์พุทธธรรมบันลือในปัจจุบัน แต่การเดินทางไม่สะดวกต้องลุยน้ำข้ามคลอง ประกอบกับที่ตั้งเดิมถูกน้ำกัดเซาะยากแก่การบูรณะซ่อมแซม พ่อท่านเกตุซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอสมัยนั้น พร้อมกับชาวบ้าน จึงได้ร่วมกันย้ายวัดมาตั้ง ณ สถานที่ใหม่ ซึ่งตั้งอยู่บนเนื้อที่ 6 ไร่เศษ และเป็นที่ตั้งวัดในปัจจุบัน ต่อมา พ.ศ. 2529 พระอาจารย์ชัย (พระเทพวชิรากร ปัจจุบัน) ได้พัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรือง

ถาวรวัตถุทางธรรมที่สำคัญ คือ พระธาตุเจดีย์เทพนิมิต ซึ่งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระราชทานนามว่า พระมหาธาตุ เจดีย์พุทธธรรมบันลือ ขนาดความสูงจากฐานชั้นล่างถึงยอด 109 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 41 เมตร มี 3 ชั้น ชั้นที่ 1 เป็นรูปแปดเหลี่ยมด้านเท่า ชั้นที่ 2 เป็นเรือนคูหาแปดเหลี่ยม ชั้นที่ 3 เป็นเจดีย์ทรงระฆังคว่ำ มีลักษณะเป็นศิลปะผสมระหว่างพระบรมธาตุเมืองนครศรีธรรมราชทางใต้และพระบรมธาตุทางเหนือ ในวัดยังมีเจ้าแม่กวนอิม พระพุทธอัฐิมงคลชัยนาคปรก และอุโบสถเรือสุพรรณหงส์ และรูปหล่อหลวงปู่ทวดจำลอง
# วัดเขาบันไดอิฐ
วัดเขาบันไดอิฐ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่บนยอดเขาบันไดอิฐ ในตำบลไร่ส้ม อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

ประวัติ
วัดเขาบันไดอิฐเชื่อกันว่าเป็นศาสนสถานตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นราชธานี แต่หลักฐานในทางโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่เป็นยุคช่วงกลางของกรุงศรีอยุธยา ราว พ.ศ. 2171 ในสมัยสมเด็จพระเชษฐาธิราชได้จับพระศรีศิลป์ (เชื้อสายสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม) เนรเทศมาคุมขังในถ้ำภายใต้เขาบันไดอิฐแห่งนี้ ก่อนที่จะนำกลับไปสำเร็จโทษที่อยุธยา 

ส่วนอีกตำนานระบุว่า ราว พ.ศ. 2240 ที่นี่เป็นที่ที่พระอาจารย์แสงผู้ชำนาญเรื่องเวทย์มนต์คาถาและเป็นอาจารย์ของสมเด็จพระเจ้าสุริเยนทราธิบดี เคยอาศัยเป็นที่นั่งวิปัสสนา และพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ประจำก่อนออกศึกทุกครั้ง พระอาจารย์แสงอยู่จนกระทั่งมรณภาพ จึงถือว่า พระอาจารย์แสงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเขาบันไดอิฐ อย่างไรก็ตาม เมื่อพระอาจารย์แสงมาจำพรรษาที่นี่ พระเจ้าเสือก็เสด็จมาเยือนหลายครั้ง และนิมนต์กลับกรุงศรีอยุธยาแต่ไม่สำเร็จ จึงได้บูรณปฏิสังขรณ์วัดเขาบันไดอิฐ สร้างพระพุทธรูปปางประทับยืนไว้ในถ้ำ (ชาวบ้านเรียกพระพุทธเจ้าเสือ) และได้พระราชทานเรือแก่พระอาจารย์เพื่อใช้ในการสัญจรไปมา (ปัจจุบันประทุนเรือยังเก็บไว้ภายในถ้ำพระเจ้าเสือ) 

เมื่อครั้งสุนทรภู่เดินทางมาเพชรบุรี ระหว่าง พ.ศ. 2388–2392 ได้ประพันธ์นิราศเมืองเพชร ได้พรรณาถึงวัดเขาบันไดอิฐ

ถ้ำและเสนาสนะ
thumb|ประทุนเรือภายในถ้ำพระเจ้าเสือ
เขาบันไดอิฐ มีลักษณะภูมิประเทศเป็นเขาขนาดเล็กซึ่งมีความสูง 121 เมตร และบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของวัดเขาบันไดอิฐ จุดเด่นของวัดแห่งนี้ก็คือมีถ้ำอยู่มากมาย ดังนี้ ถ้ำประทุนสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2475 ถ้ำพระเจ้าเสือมีพระพุทธรูปปางประทานพร (ปางเปลื้องทุกข์) เล่ากันว่าพระเจ้าเสือเคยมาที่นี่ ถ้ำพระนอน มีพระปางไสยาสน์สีทอง ถ้ำพระจันทร์ ด้านบนเหมือนพระจันทร์ทรงกลด ถ้ำพระอาทิตย์ ด้านบนมีช่องกว้างกว่าช่องตรงถ้ำพระจันทร์ ถ้ำปู่ฤาษีตาไฟ มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่และมีรูปปั้นพ่อปู่ฤาษีห่มหนังเสือ และถ้ำดุ๊ค ซึ่งดยุกจากเยอรมนีสหายรัชกาลที่ 5 ดยุกจอห์นอัลเบิร์ตแห่งเมคเลินบวร์ค (Duke John Albert of Mecklenburg) เคยมานั่งสมาธิที่นี่

กลุ่มโบราณสถานสำคัญตั้งอยู่บนไหล่เขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ประกอบด้วย อุโบสถ อาคารก่ออิฐถือปูนมีฐานปัทม์อ่อนโค้ง หน้าบันตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเป็นลายกระหนกก้านขด หางโตมีก้านลายเป็นภาพครุฑ อันเป็นลวดลายปูนปั้นที่งดงาม โครงสร้างไม้หลังคาทุกชิ้นเขียนลายสีขาวบนพื้นแดง ทางด้านทิศตะวันออกของอุโบสถมีวิหารตั้งเรียงต่อในแนวเดียวกัน ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนฐานปัทม์อ่อนโค้ง เจดีย์อยู่ระหว่างอุโบสถและวิหาร ฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ มีระเบียงเตี้ย ๆ ล้อมรอบ ตัวระเบียงมีกระเบื้องเคลือบปรุลายจีนสีเขียวประดับ

รายนามเจ้าอาวาส
 พระอาจารย์แสง ในสมัยพระเจ้าเสือแห่งกรุงศรีอยุธยา
 หลวงพ่อมั่น
 หลวงพ่อแดง
 พระอธิการทองอยู่
 พระอธิการมี
 พระอธิการแดง
 พระอธิการชิต
 พระอธิการเปลี่ยน
 พระครูญาณวิลาศ (แดง รตฺโต)
 พระครูโสภณพัฒนกิจ (บุญส่ง ธมฺมปาโล)
 พระปลัดบุญมี ปุญฺญภาโค
# วัดศรีศรัทธาธรรม
วัดศรีศรัทธาธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองเขิน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ในในสวนลึก หมู่บ้านสวนทุ่ง ด้านหน้าวัดจดคลองขุดหรือคลองเจ๊ก

วัดศรีศรัทธาธรรมจดทะเบียนเป็นวัด เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2517 โดยคุณศรี หอมรสระรื้น มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ได้อุทิศที่ดินจำนวน 9 ไร่เศษ ให้สร้างวัด ต่อมาทางวัดได้ซื้อที่ดินขยายออกไปอีก ปีละ 1–2 ไร่ ปัจจุบันบริเวณวัดมีเนื้อที่กว้างขวางพอสมควร

บริเวณวัดร่มรื่น ด้วยสวนผลไม้ และสวนมะพร้าว อาคารเสนาสนะที่สำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถปัจจุบันสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2522 ศาลาการเปรียญ และกุฏิสงฆ์ ประชาชนในหมู่บ้าน และสถานที่ใกล้เคียงได้ร่วมกันบริจาคบ้านเรือนของตน คนละ 1–2 หลัง ให้แก่วัด และร่วมกันสร้างวัด ศาสนสถานของวัดจึงยังมีสภาพเป็นเรือนไม่อยู่ และยังต้องพัฒนาอีกมาก วัดนี้มีหมอพระ รักษาคนไข้ด้วยสมุนไพรไทย มีคนไปหาให้ช่วยรักษา จำนวนมากทุกวัน
# วัดบ้านพร้าวใน
วัดบ้านพร้าวใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงรากใหญ่ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

วัดบ้านพร้าวในสร้างโดยพระภิกษุที่เดินทางมาจากภาคอีสาน มาปักกลดในย่านนี้ ต่อมาชาวบ้านเกิดความศรัทธาจึงได้ถวายที่ดินให้ท่านใช้สร้างวัดและได้ถวายบ้านให้รื้อมาสร้างเป็นกุฏิ ตั้งวัดเมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2411 ได้รับพระราชวิสุงคามสีมา เมื่อวีนที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2420

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระปางมารวิชัย ที่วัดบ้านพร้าวในมีด้วยกัน 2 องค์คือ องค์เล็กและองค์ใหญ่ องค์เล็กเคยเป็นพระประธานเก่าของวัดพร้าวในเดิม หล่อด้วยทองเหลือง ปัจจุบันยังคงอยู่โดยประดิษฐานไว้ในโบสถ์คู่กับพระปางมารวิชัยองค์ที่หล่อใหม่ มีขนาดหน้าตัก 6 ศอก 9 นิ้ว สูง 6 เมตร และมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ตั้งอยู่กลางลานวัดใกล้กับหอระฆัง 

เมื่อ พ.ศ. 2558 วิหารได้ถูกลมพายุพัดพังลงมาได้รับความเสียหายทั้งหลัง เป็นวิหารที่อยู่ระหว่างดำเนินการก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จ ที่สร้างคลุม หลวงพ่อโต พระพุทธรูปองค์ใหญ่
# วัดหน้าไม้
วัดหน้าไม้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าไม้ อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี

วัดหน้าไม้ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2466 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 ผู้ริเริ่มสร้างวัดมี นายทรัพย์ แผ่พร กำนันตำบลหน้าไม้ในขณะนั้นเป็นหัวหน้ากับ นายอ่อน แจ่มจันทร์ เป็นผู้ให้ที่ดินสร้างคนละ 8 ไร่ ต่อมานายแหยม มีขันทอง ให้อีก 10 ไร่ รวมเป็นที่ดินทั้งหมด 28 ไร่ นายเล็ก กลมเกลา นายอยู่ โรจนาวี นายเปลี่ยน เลิศแล้ว ให้เรือนคนละ 1 หลังใช้เป็นกุฏิสงฆ์ แล้วได้ปลูกเป็นศาลาดินขึ้น ต่อมาใน พ.ศ. 2468 ได้สร้างโบสถ์ชั่วคราวขึ้นเป็นเรือนไม้ โดยมีพระหนู นาคเสนเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ต่อมาสมัยพระอุทัยกลมเกลาเป็นเจ้าอาวาส ได้ปลูกสร้างศาลาการเปรียญถาวรขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 มีการตั้งโรงเรียนสอนพระธรรมวินัยแก่ภิกษุสามเณรและธรรมศึกษาแก่ฆราวาส ส่วนอุโบสถนั้นมาเริ่มก่อสร้างเมื่อสมัยพระอธิการทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2508 

นอกเหนือไปจากการทำบุญเป็นประจำทางศาสนาแล้ว ทางวัดยังได้จัดทำบุญเป็นพิเศษประจำปีอีกเช่นการตักบาตรเทโวในวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 คือการใส่บาตรรอบอุโบสถ มีการแสดงพระธรรมเทศนาเรื่องโปรดพุทธมารดาของพุทธองค์งานไหว้พระปิดทอง และแสดงพระธรรมเทศนาเพื่อหาเงินบูรณะะวัดการหล่อเทียนเข้าพรรษาจัดให้มีในวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 8 แล้วจะหล่อในวันรุ่งขึ้น

รายนามเจ้าอาวาส
 พระหนูนาคเสน พ.ศ. 2466–2473
 พระตุ๊(ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2474–2475
 พระอุทัยกลมเกลา พ.ศ. 2475–2480
 พระสง่าพึ่งพักตร์ พ.ศ. 2480–2484
 พระปุ่ม (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2484–2487
 พระวน (ไม่ทราบฉายา) พ.ศ. 2487–2489
 พระลบจันทร์ พ.ศ. 2489–2493
 พระเลิศเนตรน้อย พ.ศ. 2493–2497
 พระทองวงศ์สมิง พ.ศ. 2497–2503
 พระทองคำจนฺทรํสี พ.ศ. 2503–2512
 พระสังวาลยี่สมบุญ รักษาการแทนเจ้าอาวาส
# วัดพระยืน (จังหวัดลำพูน)
วัดพระยืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ประมาณ 29 ไร่ 2 งาน อยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกวง เป็นวัดสำคัญหนึ่งในสี่ของวัดสี่มุมเมืองที่พระนางจามเทวีปฐมกษัตริย์แห่งหริภุญชัยนคร

ประวัติ
วัดพระยืน แต่เดิมไม่ได้มีชื่อนี้ สันนิษฐานว่าพระนางจามเทวีทรงสร้างขึ้นในราว พ.ศ. 1213 (หลังครองราชย์ได้ 7 ปี) ตามตำนานเรียกชื่อวัดนี้ว่า อรัญญิการาม

ชื่อของวัดพระยืน มาจากองค์พระพุทธรูปยืน ที่ตามเอกสารของวัดระบุว่า สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1606 ในสมัยพระเจ้าธรรมมิกราช (กษัตริย์องค์ที่ 32 แห่งหริภุญชัย) พระยืนองค์นี้หล่อด้วยทองสำริด สูง 18 ศอก (9 เมตร) เดิมประดิษฐานอยู่ในปราสาทสถูป (หลังวิหาร) ในสมัยนี้เรียกชื่อวัดว่า วัดพุทธอาราม

ต่อมาในปี พ.ศ. 1912 พระยากือนา ผู้ครองพิงนครเชียงใหม่และลำพูน ได้สร้างพระพุทธรูปยืนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 องค์ ใน ตำนานมูลศาสนา ได้กล่าวถึงตอนที่พระญากือนาได้อาราธนานิมนต์พระสุมนเถระจากเมืองสุโขทัย เพื่อมาเชียงใหม่ โดยได้พักที่วัดพระยืนในเมืองหริภุญชัย ซึ่งขณะนั้นได้มีพระยืน 1 องค์อยู่ก่อนแล้ว 

จนกระทั่ง พ.ศ. 2447 พระครูศีลวิลาศ (พระคันธวงศ์เถระหรือครูบาวงศ์) เจ้าคณะจังหวัดลำพูน พร้อมด้วยเจ้าหลวงอินทยงยศ เจ้าผู้ครองนครลำพูน ได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์สถูปเจดีย์ขึ้นมาใหม่ โดยสร้างก่อหุ้มคลุมองค์พระยืนทั้ง 4 ไว้ภายใน พร้อมกับสร้างพระพุทธรูปยืนองค์เล็กกว่าขึ้นมาประดับเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน

พ.ศ. 2471 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์วัดพระยืนเป็นมรดกของชาติ จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2548–2549 กรมศิลปากรได้ทำการบูรณะปฏิสังขรณ์องค์พระเจดีย์วัดพระยืน รวมทั้งการปรับภูมิทัศน์โดยรอบของวัด ได้พบสิ่งปลูกสร้าง ก่อด้วยฐานอิฐถือเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่อาจสาวไปถึงการก่อสร้างวัด โดยมีการขุดพบฐานเจดีย์สมัยสุโขทัย ถนนที่ปูลาดด้วยอิฐโบราณ รวมถึงการขุดพบฐานเสนาสนะ จนเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 ได้ขุดพบเศียรพระพุทธรูปสมัยหริภุญชัย สันนิษฐานว่ามีอายุในสมัยพุทธศตวรรษที่ 17–18 และโบราณวัตถุเป็นจำนวนมาก อยู่ในฐานพระเจดีย์ที่ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณหลังวิหารพระเจ้าทันใจ 

อาคารและเสนาสนะ
thumb|วิหาร เห็นเจดีย์ด้านหลัง
เจดีย์ศิลปะพุกาม คล้ายกับเจดีย์วัดสัพพัญญูในเมืองพุกาม สร้างยกพื้นลดหลั่นกันเป็นชั้น ๆ มีบันไดเดินขึ้นสู่ลานประทักษิณชั้นบนที่ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว และมีเจดีย์บริวารองค์เล็กอยู่ทั้ง 4 มุม ส่วนเรือนธาตุเป็นองค์ 4 เหลี่ยม มีซุ้มจรนำทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานองค์พระพุทธรูปยืนสีทอง เหนือขึ้นไปเป็นมาลัยเถา 4 เหลี่ยม ซ้อน 3 ชั้น ยอดเป็นฉัตรสีทองอร่าม บันไดทางขึ้นลานประทักษิณด้านหนึ่ง มีการสร้างรูปปูนปั้นนูนต่ำรูปเสือประดับไว้ 

อาคารหลังเล็ก ๆใต้ร่มไม้เป็น หลักศิลาจารึกวัดพระยืน (หลักที่ 62) เป็นหินชนวนรูปใบเสมา ระบุปีชัดเจนว่าเป็นจุลศักราช 732 (พ.ศ. 1913) ใกล้ ๆ มีศาลาบาตร หรือ ศาลาเก้าห้อง ในอดีตใช้เป็นที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา

วิหารที่แต่เดิมสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยพระนางจามเทวี ก่อนจะทำการบูรณะครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2537 ภายในประดิษฐานพระประธานเก่าแก่รุ่นราวคราวเดียวกับการก่อสร้างวิหาร ภายในมีจิตรกรรมฝาผนังเป็นผลงานวาดใหม่ฝีมือช่างท้องถิ่นเรื่องราวพุทธประวัติ องค์พระประธานมีพระยืนองค์เล็ก ๆ ประดิษฐานอยู่ อุโบสถตรงบันไดทางเข้ามีตัวมอม ประดิษฐานองค์พระประธาน คือ พระศักยมุนีศรีสุมนะ หรือ หลวงพ่อใหญ่

วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นทางด้านหลังวัดที่ก่อตั้งขึ้นมาในปี พ.ศ. 2547 จัดแสดงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่ต่าง ๆ อาทิ ตู้พระธรรม หีบพระธรรม เครื่องเขิน ถ้วยชาม สัตตภัณฑ์ ขันโตก ผ้าพระบฏ เป็นต้น
# รายชื่อผลงานเพลงของเจเจโพรเจกต์
เจเจโปรเจกต์ (,) ศิลปินดูโอ้ชายสังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน ได้แก่ เจบี (JB) และ จินยอง หรือ จูเนียร์ (Jr.) เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 กับเพลง Bounce หลังจากนั้น 2 ปี วันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2014 สมาชิกทั้ง 2 คนจากเจเจโปรเจกต์ได้เปิดตัวอีกครั้งในฐานะสมาชิกของ ก็อตเซเว่น ร่วมกับสมาชิกใหม่อีก 5 คน ปัจจุบัน เจบี และ จินยอง แยกย้ายกันไปเติบโตตามทางของตนเอง โดย เจบี เซ็นสัญญากับค่ายเพลงฮิปฮอปอย่าง ไฮเออร์มิวสิค (H1ghr Music) ทำกิจกรรมต่อในฐานะศิลปินเดียว ในขณะที่ จินยอง เซ็นสัญญากับค่ายนักแสดงอย่าง บีเอชเอนเตอร์เทนเมนต์ (BH Entertainment) มุ่งในสายงานแสดงเป็นหลัก

 แนวดนตรี 
แนวดนตรีของเจเจโปรเจกต์ เริ่มแรกในอัลบั้ม Bounce เป็นแนว ป๊อป ร็อค ฮิปฮอป ต่อมาในอัลบั้ม Verse 2 ได้ปรับเปลี่ยนแนวดนตรีเป็น ป๊อป ร็อค อัลเทอร์เนทีฟ และผสมความเป็นอาร์แอนด์บีเข้าไปด้วยให้เข้ากับความเป็นตัวตนของ เจบี และ จินยอง มากขึ้น

 Extended Play Album 

รายละเอียดอัลบั้มรายชื่อเพลงBounce
 วางจำหน่าย : 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2012
 สังกัด : เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ Bounce (Title)
 꽂혔어 (Hooked)
 이 노래가 끝나기 전에 (Before This Song Ends) feat. 수지(Suzy)
 Bounce (Instrumental)Verse 2
 วางจำหน่าย : 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
 สังกัด : เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ Coming Home
 Tomorrow, Today (내일, 오늘) (Title)
 On&On
 Icarus
 Don't Wanna Know
 Find You
 The Day (그날)
 Fade Away
# วัดสันริมปิง
วัดสันริมปิง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลริมปิง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 งาน 42 ตารางวา ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระอธิการสว่าง อาภสฺสโร เริ่มรับตำแหน่งเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2541

วัดสันริมปิงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2176 เดิมเป็นวัดร้าง เป็นสัน เป็นป่าไม้ไผ่ และมีต้นไม้นาน ๆ ชนิดหนาทึบ หมู่บ้านนี้ก็มีไม่กี่หลังคาเรือน ไปมาหาสู่กันก็แสนลำบาก เพราะไม่มีถนน ต่อมาครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) ได้มาอยู่จำพรรษา ได้สร้างอาคารเสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น และตั้งชื่อวัดว่า "วัดสันริมปิง" เพราะอาศัยว่าวัดอยู่ใกล้แม่น้ำปิง ชาวบ้านเรียกว่า วัดท่าบ้านสัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2217 นอกจากนี้มีโรงเรียนประชาบาล สถานีอนามัยศูนย์โภชนาการเด็กก่อนเกณฑ์ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2525 ในสมัยของพระอธิการสวิง สิริมงคโล ตั้งอยู่ในบริเวณวัด และได้ใช้สถานที่เป็นที่จัดประชุมเกษตรตำบล อบรมกรรมการพัฒนาหมู่บ้าน และประชุมสมาชิกธนาคารเกษตร 

อาคารเสนาสนะประกอบด้วย  อุโบสถหลังเดิมตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าวัดได้ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ได้รื้อถอนแล้วมาสร้างใหม่และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2547 วิหาร ศาลาการเปรียญ และศาลาบาตร ปูชนียวัตถุมีพระประธานเป็นพระพุทธรูปศิลปะเชียงแสน พระสิงห์ 1 พระทองสำริด หีบที่เก็บคัมภีร์พื้นเมือง และเจดีย์

รายนามเจ้าอาวาส
 ครูบาเตชะ (เต๋จ๊ะ) กิจฺจสาโร  พ.ศ. 2176–2225
 ครูบาปินตา  ขนฺติธโร  พ.ศ. 2225–2275
 พระอธิการอ้าย  อินฺทวํโส  พ.ศ. 2275–2321
 พระอธิการเฮือน ธมฺมทินฺโน พ.ศ. 2321–2368
 พระอธิการก๋อง กตปุญฺโญ พ.ศ. 2368–2410
 พระอธิการปัน  ทนันชัย  พ.ศ. 2410–2465
 พระอธิการเสาร์  สุริโย พ.ศ. 2465–2505
 พระอธิการพรหม  อินทนฺนโท  พ.ศ. 2505–2510
 พระอธิการเสน่ห์  สุภาจาโร พ.ศ. 2510–2521
 พระอธิการอุดม ธมฺมวิจาโร  พ.ศ. 2521–2523
 พระอธิการสนั่น  ธีรปญฺโญ พ.ศ. 2523–2525
 พระครูสุเมธวรวัฒน์  สุเมธี ตั้งแต่ พ.ศ. 2525 เป็นต้นมา
# ซีโมเน อินซากี
ซีโมเน อินซากี (, ; เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1976) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมอัล ฮิลาล

เขาเป็นน้องชายของฟีลิปโป อินซากี ซิโมเนเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้กับสโมสรต่าง ๆ ในอาชีพของเขา ซึ่งรวมถึงปีอาเชนซา และลาซีโอด้วย เขาเล่นให้กับสโมสรโรมันมานานนับทศวรรษ โดยชนะเลิศในรายการใหญ่มากมาย รวมไปถึงดับเบิลแชมป์ แต่เขาก็ยังคงใช้เวลาอยู่บนม้านั่งสำรองและถูกส่งยืมไปยังสโมสรต่าง ๆ ซีโมเนเคยเล่นให้กับทีมชาติอิตาลี 3 นัด

หลังจากเกษียณจากการเป็นผู้เล่น เขาเริ่มต้นอาชีพผู้จัดการโดยคุมทีมเยาวชนของลาซีโอก่อนที่จะรับหน้าที่ในทีมชุดใหญ่ในปี 2016 และพาทีมคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลีย และซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา สองครั้ง ซีโมเนเป็นที่รู้จักจากการใช้แผนการเล่นระบบ 3–5–2 ซึ่งเป็นหนึ่งในโค้ชชาวอิตาลีหลายคนที่แผนนี้มาปรับใช้ได้อย่างน่าทึ่งLega Serie A  Lazio v Juventus, Match Report and Formations, 7 December 2019Lega Serie A  Lazio v Parma, Match Report and Formations, 22 September 2019

เกียรติประวัติ
นักเตะ
ลาซีโอ
เซเรียอา: 1999–2000
โกปปาอีตาเลีย: 1999–2000, 2003–04, 2008–09
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2000, 2009
ยูฟ่าซูเปอร์คัพ: 1999

ผู้จัดการทีม
ลาซีโอ
โกปปาอีตาเลีย: 2018–19
ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา: 2017, 2019

อินเตอร์มิลาน
 เซเรียอา: 2023–24
 โกปปาอีตาเลีย: 2022–23
# โบสถ์เคปทูนา
โบสถ์เคปทูนา (Skepptuna Church}) เป็นโบสถ์คริสต์ลูเธอรันในสังฆมณฑลอุปซอลา ตั้งอยู่ในมณฑลสต็อกฮ็อล์ม ประเทศสวีเดน

ประวัติศาสตร์
ในโบสถ์ปรากฏหลักฐานเป็นจารึกหินอักษรรูน (จารึก U 358) ว่าปรากฏมีการนับถือศาสนาคริสต์ในพื้นที่มาตั้งแต่อย่างน้อยต้นศตวรรษที่ 11 ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของโบสถ์อายุราวศตวรรษที่ 13 และขยายมาเรื่อย ๆ ตลอดยุคกลาง จนเริ่มคงที่รูปร่างในปัจจุบันนับตั้งแเมื่อไหร่าวศตวรรษที่ 15 และในปี 1776 ได้มีการเปลี่ยนยอดหอคอยของโบสถ์ใหม่เพราะพบว่าของเดิมกำลังผุกร่อน และนับจากนั้นโบสถ์ก็แทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงหรือต่อเติมใด ๆ อีก กระทั่งมีการทำนุบำรุงใหญ่ในปี 1907 ที่ซึ่งภาพเขียนเฟรสโกจำนวนมากถูกค้นพบและซ่อมแซม

ระเบียงภาพ
# Acanthoscurria theraphosoides
Acanthoscurria theraphosoides เป็นสปีชีส์ของแมงมุมจากวงศ์ Theraphosidae (แมงมุมทารันทูล่า) พบในเปรู โบลิเวีย บราซิล และเฟรนช์กายอานา

ลักษณะ
เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์ (F. O. Pickard-Cambridge) เก็บตัวเมียโตเต็มวัยมาเป็นตัวอย่างอ้างอิง (holotype) ระหว่างการเดินทางไปยังลุ่มแม่น้ำแอมะซอนตอนล่าง หรือโดยเจาะจงคือ รัฐปาราของบราซิล เขาเรียกสปีชีส์นี้ว่า Acanthoscurria brocklehursti ซึ่งในปัจจุบันถือว่าเป็นชื่อพ้องของ A. theraphosoides ตัวอย่างดังกล่าวถูกนำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในลอนดอน เขาอธิบายสปีชีส์นี้จากการสังเกตตัวอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่ว่า "มีคาราเพซสีน้ำตาลเข้มที่ปกคลุมด้วยขนละเอียดคล้ายกำมะหยี่สีน้ำตาลเทา" และ  "ขาปกคลุมไปด้วยขนละเอียดสีน้ำตาลช็อกโกแลตอย่างหนาแน่น และด้วยขนยาวสีออกแดงที่ปกคลุมอย่างกระจัดกระจาย"

อนุกรมวิธาน
Acanthopalpus theraphosoides ได้รับการอธิบายรูปพรรณครั้งแรกโดย คาร์ล ลุดวิก โดลชาล (Carl Ludwig Doleschall) เมื่อ ค.ศ. 1871 ก่อนหน้าที่เอฟ. โอ. พิกการ์ด-เคมบริดจ์จะอธิบายรูปพรรณของ Acanthoscurria brocklehursti ใน ค.ศ. 1896 ซึ่งในภายหลังพอลลาและคณะได้ชำระใหม่ โดยในปัจจุบัน A. brocklehursti เป็นชื่อพ้องรองของ A. theraphosoides

สปีชีส์ที่มักสับสน
ในการเลี้ยงสัตว์แปลกต่างถิ่น (exotic pet) มักมีการซื้อขายสปีชีส์อื่นอย่างไม่ถูกต้องนักในชื่อ Acanthoscurria brocklehursti ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าและมีแถบสีสว่างสลับเข้มที่ขา  บางครั้งอาจถูกเรียกว่าทารันทูล่ายักษ์สีดำขาว เนื่องจากความกว้างที่วัดขาข้างหนึ่งไปยังคู่ตรงข้ามสามารถกว้างได้ถึง 18–23 เซนติเมตร ในความเป็นจริงทารันทูล่าชนิดนี้เป็นเพียงพันธุ์ (variant) ทางภูมิภาคที่มีแถบสีบางกว่าของ Acanthoscurria geniculata ซึ่งมาจากลุ่มน้ำแอมะซอนเช่นเดียวกันกับ Acanthoscurria theraphosoides
# สุดใจ
"สุดใจ" เป็นเพลงมโหรีไทยสมัยอาณาจักรอยุธยา ที่ปรากฏอยู่ในหนังสือ ประวัติศาสตร์ธรรมชาติและการเมืองแห่งราชอาณาจักรสยาม  ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2231 เป็นงานเขียนของนีกอลา แฌร์แวซ  นักเดินทางชาวฝรั่งเศส ผู้เคยเดินทางมาพร้อมกับคณะบาทหลวงที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาในกรุงศรีอยุธยาช่วง พ.ศ. 2224-2229 หรือก่อนการเดินทางของซีมง เดอ ลา ลูแบร์  คณะทูตชาวฝรั่งเศสผู้บันทึกโน้ตเพลง "สายสมร" ถึงสี่ปี ด้วยเหตุนี้ "สุดใจ" จึงกลายเป็นโน้ตเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศไทย

แม้จะได้รับการบันทึกโน้ตอย่างสากล แต่ก็ไม่ปรากฏที่มาหรือชื่อเสียงเรียงนามของเพลงนี้ แฌร์แวสทำการบันทึกเพลงของอยุธยาไว้สองเพลง แต่เมื่อตีพิมพ์ออกมา กลับมีเพลงนี้เพลงเดียว โดยชื่อ "สุดใจ" หรือบ้างว่า "ฉุยฉาย" ก็นำมาจากเนื้อร้องที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า "Sout Chai..." ซึ่งบันทึกเป็นภาษาไทยที่ถูกถอดเป็นอักษรโรมัน ธีรพงศ์ เรืองขำ สันนิษฐานว่าเพลง "สุดใจ" นี้ น่าจะหมายถึงนางอันเป็นที่รัก คือพระอัครมเหสีที่สวรรคตไปแล้วของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยแปลงเพลงมโหรีเป็นโน้ตสากล ตามเนื้อเพลงที่สุกรี เจริญสุข ถอดไว้ ดังนี้

 "สุดใจเอ๋ย ไสเจ้าจำจะพราก ไปสู่อันน่านวล เจ้ามาชิดถึงพี่บ้าง สุดใจเอย
 สายใจฤๅชัง ไปต้นเรือง เรือง เรือง ในเอย"

อติภพ ภัทรเดชไพศาล อธิบายถึงโน้ตเพลง "สุดใจ" ไว้ว่า "...เป็นโน้ตเพลงที่เห็นได้ชัดว่าเขียนขึ้นสำหรับเปียโน มีบุคลิกเป็นดนตรีตะวันตกแบบ exotic ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในขณะนั้น และไม่เห็นร่องรอยว่าเกี่ยวเนื่องกับเพลงสยามแต่อย่างใด" สอดคล้องกับข้อมูลของกลุ่มเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ กรมศิลปากร ที่ให้ข้อมูลว่า "...เขียนขึ้นด้วยการร้อยทำนองสองทำนองเข้าด้วยกัน มีทำนองหลักอยู่ด้านบน และให้ทางเบสอยู่ไลน์ต่ำ ซึ่งเป็นขนบนิยมของของดนตรีตะวันตก ซึ่งเมื่อได้ทดลองบรรเลงดูแล้ว เสียงที่ออกมาก็ไม่คล้ายดนตรีตะวันออกแต่อย่างใด ในส่วนของเนื้อร้องก็ยังไม่ไปกับท่วงทำนองดนตรีมากนัก" ส่วนศิริพจน์ เหล่ามานะเจริญ ให้ความเห็นว่า งานเขียนของแฌร์แวสอาจเขียนขึ้นจาก "ความแปลกประหลาด" ที่ชาวตะวันตกมองคนนอกยุโรป จึงสร้างเนื้อเพลงมาประกอบเท่านั้น เพลงนี้จึงอาจไม่มีอยู่จริง หรือ "สุดใจ" อาจเป็นเพลงที่ร้องกันในโบสถ์คริสต์ในยุคอยุธยา แต่แต่งเนื้อร้องให้เป็นภาษาไทย
# เอลวาวรัวเล็ต
เอลวาวรัวเล็ต (การกรีดร้องสิบเอ็ด) เป็นธรรมเนียมในนักศึกษาของวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศสวีเดนที่ซึ่งทุก ๆ เวลาที่มีกำหนดกันไว้ นักศึกษาในเขตพื้นที่อยู่อาศัย (หอพัก) นักศึกษา จะเปิดหน้าต่างออกมา, ออกมายืนตามระเบียงหรือดาดฟ้าตึก และกรีดร้องออกมาเพื่อระบายความเครียด

การกรีดร้อวนี้มีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น การกรีดร้องเดลฟิ (Delphi roar; จากย่านที่อยู่อาศัยนักศึกษา เดลฟิ ในเมืองลุนด์), การกรีดร้องโฟลกสตาFlogstavrålet (2013) på Svensk FilmdatabasFlogstavrålet återupptäckt tradition ,  Upsala Nya Tidning, 2 mars 2006 (the Flogsta scream; จากย่านโฟลกสตา ในเมืองอุปซอลา), การกรีดร้องลัปป์แชร์ (the Lappkärr cry; จากย่านลัปป์แชรร์สเบร์เยต; Lappkärrsberget ในสต็อกโฮล์ม), การกรีดร้องวันอังคาร และการกรีดร้องคลายกังวล
# มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า
มัสยิดและป่าช้ามาเก๊า  เป็นมัสยิดและป่าช้ามุสลิมเพียงแห่งเดียวในมาเก๊า ตั้งอยู่เขตนอซาซึโญราดึฟาตีมา

 ประวัติ 
มีการสันนิษฐานว่ามัสยิดมาเก๊าแห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวมุสลิมจากเอเชียใต้ ซึ่งเป็นทหารที่ร่วมกับกองทัพโปรตุเกสซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมในขณะนั้น เดินทางเข้ามาตั้งแต่เมื่อศตวรรษก่อน เพราะป้ายหลุมศพบางหลุมมีอายุกว่าร้อยปี ปัจจุบันมีความพยายามที่ขยายมัสยิดแห่งนี้ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ด้วยพื้นที่ 1,881 ตารางเมตร สูง 50 เมตร รองรับผู้ประกอบพิธีทางศาสนาได้ 600 คน มีการก่อสร้างศูนย์อาหารฮาลาลราคาประหยัด ห้องเรียนและโฮสเทลขนาด 30 ห้อง และอาคารอยู่อาศัยสูง 127 เมตร จำนวน 38 ชั้น

 กิจกรรม 
มัสยิดมาเก๊าเป็นที่ตั้งของสมาคมอิสลามมาเก๊า  ซึ่งจัดการกิจการต่าง ๆ ของมัสยิด ก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ในยุคอาณานิคมโปรตุเกส

จะมีศาสนิกชนเข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนามากในวันอาทิตย์ งานแต่งงาน หรือวันอีดิลอัฎฮาhttp://macaudailytimes.com.mo/muslims-gather-to-celebrate-eid-al-adha-in-macau.html โดยมากจะมีการจัดกิจกรรมอ่านพระคัมภีร์อัลกุรอาน ส่วนวันอีดิลอัฎฮาจะมีการเชือดวัวที่โรงฆ่าสัตว์มาเก๊า
# ทัชมาฮาล บังกลาเทศ
ทัชมาฮาล บังกลาเทศ (Taj Mahal Bangladesh) เป็นอาคารเลียนแบบทัชมาฮาล ขนาดเท่าจริง ตั้งอยู่  ทางตะวันออกของธากา เมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ ใช้เวลาก่อสร้างห้าปีโดยนักสร้างภาพยนตร์ชาวบังกลาเทศผู้ร่ำรวย อาห์ซาน อุลลอห โมนี (Ahsan Ullah Moni) หลังเขาประกาศก่อสร้าง 'ทัชมาฮาลสอง' (Copycat version of Taj Mahal) เมื่อปี 2008 โครงการก่อสร้างด้วยงบประมาณ US$56 ล้าน โดยโมนีระบุว่าเข้าสร้างทัชมาฮาลปลอมนี้ขึ้นมาเพื่อให้เพื่อนบ้านผู้ยากไร้ในบังกลาเทศที่ไม่สามารถมีโอกาสเดินทางไปยังประเทศอินเดียเพื่อชมความงามของทัชมาฮาลหลังจริงได้ มีโอกาสได้ชื่นชมความงามตระการตาอันโด่งดังของอินเดียชิ้นนี้ เจ้าหน้าที่ทางการอินเดียแสดงความไม่พอใจต่อโครงการนี้โดยหนึ่งในเจ้าหน้าที่อัครทูตอินเดียประจำกรุงธาการะบุกับสื่อว่า "คุณไม่สามารถลอกโบราณสถานของประเทศอื่นมาสร้างตรง ๆ แบบนี้ได้"