wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ธานี ยี่สาร
ธานี ยี่สาร (เกิด 4 กันยายน พ.ศ. 2497) เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี เคยเป็นแกนนำกลุ่ม 16เปิดตำนานกลุ่ม 16 เช็คชื่อใครเป็นใคร? - มติชนออนไลน์ และอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย (บ้านเลขที่ 111)

 ประวัติ 
ธานี ยี่สาร เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2497 เป็นบุตรของนายพิน กับนางเฉลา ยี่สาร เขาเข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนท่ายางประชาสรรค์ ชั้นมัธยมที่โรงเรียนอรุณประดิษฐ จนได้เรียนต่อปริญญาตรีทางด้านรัฐศาสตร์ และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง

ธานี ยี่สาร สมรสกับนางทัศนาวดี ยี่สาร (สกุลเดิม บริสุทธิ์) ไม่มีบุตรนักการเมืองถิ่นจังหวัดเพชรบุรี

 การทำงาน 
ธานี ยี่สาร เริ่มทำงานการเมืองท้องถิ่นในปี 2523 โดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (ส.จ.) จนกระทั่งมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 เขาจึงได้เข้าร่วมกับพรรคสามัคคีธรรม โดยการชักชวนของพลอากาศเอก เกษตร โรจนนิล และได้รับเลือกเป็น ส.ส.สมัยแรก

จากนั้นเขาจึงได้ย้ายไปสังกัดพรรคชาติพัฒนา และรวมกลุ่ม ส.ส.เป็นกลุ่ม 16 ได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 และย้ายไปสังกัดพรรคชาติไทย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 แต่ในปี 2539 เขาตัดสินใจไม่ลงสมัครรับเลือกตั้ง เพื่อหลีกทางให้กับ พิเชษฐ สถิรชวาล ซึ่งเคยเป็นผู้สมัครพรรคเดียวกันแต่สอบตกในครั้งก่อน

ธานี ยี่สาร เข้าร่วมงานการเมืองอีกครั้งในปี 2544 กับพรรคไทยรักไทย และเป็นกรรมการบริหารพรรค รวมทั้งลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีก 2 สมัย คือ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548สิ้นยุค "เดอะแป๋ง" "อังกินันทน์" ต้องไปต่อ?  จนกระทั่งเกิดการรัฐประการในปี 2549 และยุบพรรคไทยรักไทย

ธานี ยี่สาร เป็นนักการเมืองมากบารมีคนหนึ่ง เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม (สมพงษ์ อมรวิวัฒน์) เลขานุการรัฐมนตรีฯ (สรอรรถ กลิ่นประทุม)

หลังถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง เขาก็ยังมีบทบาทในการจัดวางตัวผู้สมัคร ส.ส.ให้กับพรรคเพื่อไทยว่าที่ผู้สมัคร ส.ส.2 พรรคใหญ่เมืองเพชรเริ่มออกหาเสียง ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566 เขามีส่วนในการสนับสนุนผู้สมัครจากพรรคภูมิใจไทย

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย , เล่ม ๑๒๐ ตอนที่ ๑๙ ข หน้า ๓๒, ๑ ธันวาคม ๒๕๔๖
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย , เล่ม ๑๑๘ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๖๕, ๔ ธันวาคม ๒๕๔๔
# อิสลามปุระ (รัฐมหาราษฏระ)
อิสลามปุระ เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กในอำเภอซันคลี รัฐมหาราษฏระ ทางภาคตะวันตกของอินเดีย ครอบคลุมพื้นที่  สำมะโนประชากรอินเดีย พ.ศ. 2554 ระบุว่าหมู่บ้านมีประชากร 1,474 คน
# วัดโพธิ์เอน (จังหวัดนนทบุรี)
วัดโพธิ์เอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านคลองบางราวนก ตำบลบางขุนกอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา อยู่ริมคลองบางราวนกฝั่งใต้

ปีที่สร้างวัดโพธิ์เอน บ้างระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2292 แต่หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2 ระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2392 ไม่ปรากฏนามและประวัติผู้สร้าง มีชื่อเดิมว่า วัดโพไสย์ และเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดโพธิ์เอน" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2455 ซึ่งได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะต่าง ๆ ขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแต่เดิมคงประมาณ พ.ศ. 2398 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540

อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว ภายในมีพระประธานปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2503 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารตึกครึ่งไม้ครึ่ง วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล วัดมีปูชนียวัตถุสำคัญคือ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทร เรียกว่า หลวงพ่อซุ้มประสิทธิโชค เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยา นอกจากนั้นวัดยังมีวัตถุมงคลคือ เหรียญหลวงพ่อซุ้ม วัดโพธิ์เอน เนื้อทองแดง มหานิยมของคนที่สะสมพระเครื่อง
# วัดรวก (จังหวัดนนทบุรี)
วัดรวก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านวัดรวกบางสีทอง ตำบลบางสีทอง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 7 ไร่

วัดรวกตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2367 ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ชาวบ้านทราบเพียงว่าเป็นวัดที่สร้างมานาน จากนั้นได้กลายเป็นวัดร้าง บริเวณวัดมีไผ่รวกขึ้นเต็มไปหมด จึงเรียกกันว่า "วัดรวก" จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2467 หลวงพ่อพร้อม จตฺตเสโต ได้เข้ามาบูรณะวัดรวกขึ้นใหม่ หลวงพ่อพร้อมมีความสามารถและโด่งดังมากในด้านเวทมนตร์คาถา เสกเป่าทำน้ำมนต์รักษากระดูกแตกหักจนเป็นที่ร่ำลือ ต่อมาท่านได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูนนทการประสิทธิ์ 

บริเวณวัดในปัจจุบันยังมีไผ่รวกอยู่แต่เหลือน้อยเพราะวัดต้องการวางผังใหม่และขยายบริเวณเพื่อให้มีถนนเข้าถึงวัด อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10.50 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างในสมัยที่พระครูนนทการประสิทธิ์เป็นเจ้าอาวาส กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และเป็นตึกอีก 1 หลัง หอสวดมนต์ 2 ชั้น หอระฆัง มณฑปที่ประดิษฐานรูปหล่อหลวงพ่อพร้อม และฌาปนสถาน

รายนามเจ้าอาวาส
 พระครูนนทการประสิทธิ์ (พร้อม จตฺตเสโต) พ.ศ. 2467–2508
 พระอาจารย์มหาสมศักดิ์ ฐิตธมฺโม พ.ศ. 2509–2529
 พระมหาประยงค์ สุวโจ พ.ศ. 2529–2544
 พระครูสังฆรักษ์ณรงค์ ปวีโร
# พระราชวังสต็อกโฮล์ม
พระราชวังสต็อกโฮล์ม หรือ พระราชวังหลวง (หรือ) เป็นที่ประทับทางการและพระราชวังหลวงแห่งหลักของสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน (ที่ประทับจริง ๆ ของพระเจ้าคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ และ พระราชินีนาถซิลเวีย อยู่ที่พระราชวังโดรตต์นิงฮ็อล์ม) พระราชวังสต็อกโฮล์มตั้งอยู่บนสตัดสโฮลเมิน ในย่านกัมลาสตานของสต็อกโฮล์ม โดยพระราชวังตั้งอยู่ติดกับอาคารริกสดัก พระราชวังนี้เป็นสถานที่ทรงงานหลักของพระมหากษัตริย์, พระบรมวงศานุวงศ์ และราชสำนัก

พระราชวังเป็นทรัพย์สินของรัฐบาลสวีเดนในนามคณะกรรมการอสังหาริมทรัพย์แห่งสวีเดนซึ่งมีหน้าที่ดูแลรักษาและดูแลการใช้งานของพระราชวัง ส่วน สโตตโฮลลาแรมบีเต็ต (Ståthållarämbetet; สำนักงานผู้ว่าการพระราชวัง) เป็นผู้ดูแลพระราชสิทธิ์ในการควบคุมจัดการพระราชวัง พระราชวังเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังหลวงในสวีเดนซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมจัดการของพระราชวงศ์และราชสำนัก
# กัมลา สตาน
กัมลา สตาน (, "เมืองเก่า") หรือชื่อเดิม สตาเดินเมลลันโบรอาร์นา ("เมืองระหว่างสะพาน") จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นชื่อทางการในปัจจุบันเมื่อปี 1980 เป็นย่านเมืองเก่าของสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ซึ่งประกอบด้วยเกาะสตัดสโฮลเมินเป็นหลัก บางครั้งอาจรวมถึงเกาะน้อยริดดาร์โฮลเมิน, เฮลกีอันด์สโฮลเมิน และ สเตริมสโบริก

จัตุรัสใจกลางกัมลา สตาน มีชื่อว่าสโตรโตรเกท ซึ่งห้องล้อมด้วยบ้านคหบดีเก่าแก่ เช่น อาคารตลาดหุ้นสต็อกโฮล์ม และเคยเป็นสถานที่เกิดเหตุการอาบเลือดสต็อกโฮล์ม ที่ซึ่งขุนนางชาวสวีดถูกสังหารหมู่โดยกษัตริย์คริสเตียนที่สองแห่งเดนมาร์กในปี 1520 ที่ซึ่งต่อมานำไปสู่การปฏิวัติและสงครามกลางเมืองอันสิ้นสุดลงโดยสหภาพคาลมาร์ถูกยุบเลิก และตามด้วยการเลือกตั้งของกษัตริย์กุตาฟที่หนึ่ง

ในย่านนี้ยีงเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญอื่น ๆ เช่น อาสนวิหารสต็อกโฮล์ม, พิพิธภัณฑ์โนเบล และ โบสถ์ริดดาร์ฮ็อล์ม, พระราชวังหลวงทรงบาโรก, ริดดาร์ฮูเซท และภัตตาคารเดนยิเลเนเฟรียเดนบนถนนเอิสเตร์ลองกาตัน ซึ่งเปิดทำการมาตั้งแต่ปี 1722 และเป็นภัตตาคารที่เปิดให้บริการยาวนานที่สุดในโลกโดยไม่มีการเปลี่ยนบรรยากาศโดยกินเนสบุ๊คออฟเวิล์ดเรเกิดส์
# วัดบ้านค่าย
วัดบ้านค่าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านค่าย อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง

ประวัติ
ชุมชนวัดบ้านค่ายเป็นชุมชนเก่าแก่ทางตอนบนของแม่น้ำระยอง จดหมายเหตุจีนได้กล่าวถึงดินแดนแถบนี้ไว้ตั้งแต่ราว พ.ศ. 1700 จากหนังสือ ประวัติวัดในจังหวัดระยอง เชื่อกันว่าวัดนี้สร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี สมัยที่อาณาจักรขอมยังรุ่งเรืองในแถบนี้ ดังเห็นได้จากซากปรักหักพังของโบสถ์เก่าที่ชาวบ้านเรียกโบสถ์ขอม จากร่องรอยของศิลาแลงเก่าแก่ เสมา และธรรมจักรที่มีลวดลายแบบศิลปะขอม ซึ่งมีอายุมากกว่า 1,000 ปี

เชื่อกันว่าวัดถูกทิ้งร้างมานานจนมีชาวระยองผู้หนึ่งนามว่า นายตาล ได้มาตั้งบ้านเรือนบริเวณนี้ และได้ขอแรงชาวบ้านให้มาช่วยกันสร้างกุฏิสงฆ์ขึ้น ก่อนจะอาราธนาอุปัชฌาย์แป้นจากวัดวงเวียนตะเคียนเจ็ดต้น (วัดบ้านเก่า) มาจำพรรษา ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น เพื่อให้มีสถานที่ประกอบพิธีกรรมและทำกิจของสงฆ์ แต่เนื่องจากวัดอยู่บริเวณที่กระแสน้ำไหลผ่าน ทำให้น้ำเซาะตลิ่งในฤดูน้ำหลาก จึงย้ายวัดมาอยู่ตอนล่าง ซึ่งมีผู้ถวายที่ดินให้แก่วัดราว 40 ไร่นามว่านายเรือง เมื่อสร้างวัดใหม่ขึ้นจึงเรียกวัดเดิมว่า "วัดบน" ส่วนวัดใหม่เรียก "วัดล่าง" ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น "วัดบ้านค่าย" ทางด้านเหนือของวัดแต่เดิมปรากฏร่องรอยคันดินเป็นแนวยาว ชาวบ้านเชื่อกันว่าเป็นค่ายของขอมจึงเรียกชื่อว่าวัดบ้านค่าย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 สร้างแทนอุโบสถหลังเก่าที่ชำรุดทรุดโทรม และทำการบูรณะปฏิสังขรณ์หลังคาอุโบสถใหม่เมื่อ 2551 บริเวณอุโบสถเก่า มีเรื่องเล่าว่า มีเสือแม่ลูกอ่อนอยู่ หลวงพ่อแป้น พิจารณาแล้วเห็นว่าทำเลเหมาะสม จึงยกโรงอุโบสถขึ้นและใช้อุโบสถหลังนี้ทำสังฆกรรมการ

มณฑปสร้างขึ้น ราวปี พ.ศ. 2455 ลักษณะเป็นมณฑปก่ออิฐถือปูน ตั้งบนฐานสูงมีลานประทักษิณเดินได้โดยรอบ หลังคาเครื่องไม้ทรงปราสาทเรือนยอด ส่วนยอดบนสุดเป็นสถูปทรงระฆัง หลังคาทุกด้านยกจั่ว มีเครื่องลำยองปูนปั้นประดับ หน้าบันตกแต่งด้วยลายเทพนมและลายกระหนก ที่คอสองประดับด้วยลายปูนปั้นรูปสัตว์มงคลแบบศิลปะจีน เช่น มังกร เสือ เป็ดแมนดาริน นกยูง สิงโต กิเลน และกวางส่วนที่มุมอาคารเป็นรูปครุฑยุดนาคมีช่องประตูทางด้านหน้าและหลังด้านละ 1 ประตู ด้านข้างมีช่องหน้าต่างบานประตูหน้าต่างเป็นไม้ ภายในประดิษฐานพระพุทธรูป และรอยพระพุทธบาทจำลอง

รายนามเจ้าอาวาส
 ท่านพ่อมา
 ท่านพ่อมี
 ท่านพ่อเพชร
 ท่านพ่อแป้น
 ท่านพ่อบัว
 ท่านพ่อดี
 พระครูวิจิตรธรรมานุวัติ (หลวงพ่อวงศ์) พ.ศ. 2433–2483
 พระอาจารย์ถิน พ.ศ. 2483–2485
 พระอธิการเคียง พ.ศ. 2485–2490 
 พระครูจันทสโรทัย(หลวงพ่อดิ่ง) พ.ศ. 2490–2502
 พระอธิการเวียง โกวิโท พ.ศ. 2502–2509
 พระอธิการทอง วิจิตฺโต พ.ศ. 2509–2520
 พระมนต์ (ติม) มนฺตชาโต พ.ศ. 2520–2522
 พระวินัยธรกานต์ กาญฺนจโน พ.ศ. 2522–2530
 พระครูพิพัฒน์ชยาภรณ์ พ.ศ. 2530 ถึง ปัจจุบัน
# ศาลาว่าการเมืองสต็อกโฮล์ม
ศาลาว่าการสต็อกโฮล์ม (หรือรู้จักในท้องถิ่นว่า Stadshuset) เป็นสอาคารที่ทำการของสภาเทศบาลของนครสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน อาคารตั้งอยู่ที่ปลายทางนะวันออกของเกาะคุงสโฮลเมน ถัดจากชายฝั่งทางเหนือของริดดาร์ฟแจร์เดน หันหน้าเข้าสู่ริดดาร์โฮลเมนและเซอเดร์มาลิม นอกจากเป็นที่ทำการของรัฐบาลแล้ว ศาลาว่าการนี้ยังเป็นอาคารที่จัดพิธีมอบรางวัลโนเบลและพิธีมอบช่อดอกไม้ของรางวัลโนเบล
# อัครวัฒน์ อัศวเหม
อัครวัฒน์ อัศวเหม (เกิด 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ และกรรมการบริหารพรรคพลังประชารัฐ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการสภาผู้แทนราษฎร อดีตประธานคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิจัยและนวัตกรรมในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25“อัครวัฒน์” เปิดสัมมนาบริหารจัดการบำบัดน้ำเสียชุมชนฯ มุ่งนำวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีแก้ปัญหา

 ประวัติ 
อัครวัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2507 เป็นบุตรนายสมศักดิ์ (น้องชายวัฒนา อัศวเหม) นางกุสุมาลัย อัศวเหม 

สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต รัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง

 การทำงาน 
อัครวัฒน์ เริ่มทำงานการเมืองในพื้นที่จังหวัดสมุทรปราการ โดยการลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด (สจ.) หลายสมัย และรับเลือกเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ ในปี 2546สถาบันพระปกเกล้า. ฐานข้อมูลการเลือกตั้งนายก อบจ.. นนทบุรี:สถาบันพระปกเกล้า. 2547 ซึ่งเป็นการเลือกโดยอ้อม

ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 อัครวัฒน์ ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกในนามพรรคมหาชน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาปี 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในนามพรรคมาตุภูมิ แต่แพ้อรุณลักษณ์ กิจเลิศไพโรจน์ จากพรรคเพื่อไทย หลังจากนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรปราการ และเคยปฏิบัติหน้าที่แทนนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (ชนม์สวัสดิ์ อัศวเหม)"ตระกูลอัศวเหม" ซบ "พปชร."

อัครวัฒน์ เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง กระทั่งในปี 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคพลังประชารัฐ‘2 พี่น้องอัศวเหม’ลุยตลาดแนะนำตัว ขายฝันเป็นรัฐบาลแก้ปัญหา‘แผ่นดินทรุด-น้ำท่วม’ และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๕, เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๘, ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๖
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๖๔, เล่ม ๑๓๙ ตอนพิเศษ ๑ ข หน้า ๕, ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๕
# การพิจารณาคดีสโกปส์
การพิจารณาคดีสโกปส์  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า คดีระหว่างรัฐเทนเนสซีกับจอห์น ทอมัส สโกปส์  เป็นคดีความในประวัติศาสตร์สหรัฐเมื่อเดือนกรกฎาคม 1925 ใจความว่า จอห์น ที. สโกปส์ จำเลยประกอบอาชีพครูไฮสกูล ถูกกล่าวหาว่าฝ่าฝืนรัฐบัญญัติบัตเลอร์ของรัฐเทนเนสซี ซึ่งห้ามสอนวิวัฒนาการในโรงเรียนที่ได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐ การพิจารณาคดีดังกล่าวจงใจจัดขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของสาธารณะต่อเมืองขนาดเล็กชื่อ เดย์ตัน รัฐเทนเนสซี อันเป็นสถานที่จัดการพิจารณาคดี ทั้งนี้ ไม่แน่นอนว่าสโกปส์ได้สอนวิวัฒนาการจริงหรือไม่ แต่เขาเจตนากล่าวโทษตนเองเพื่อให้คดีนี้มีจำเลย

สโกปส์ถูกวินิจฉัยว่ามีความผิดและถูกปรับเป็นเงิน 100 ดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่ากับ 1,500 ดอลลาร์สหรัฐในปี 2019) แต่มีการกลับคำตัดสินด้วยเหตุทางเทคนิค การพิจารณาคดีนี้ประสบความสำเร็จในการดึงดูดความสนใจระดับประเทศ มีผู้สื่อข่าวระดับชาติแห่กันมาที่เดย์ตันเพื่อทำข่าวทนายความชื่อดังที่ตกลงมารับทำคดีให้ทั้งสองฝ่าย วิลเลียม เจนนิงส์ ไบรอัน ผู้สมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีสามสมัยและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ว่าความให้โจทก์ ส่วนแคลเรนซ์ แดร์โรว์ ทนายความจำเลยผู้มีชื่อเสียง ว่าความให้สโกปส์ การพิจารณาคดีนี้ยังตีแผ่กรณัพิพาทระหว่างผู้ถือความเชื่อดั้งเดิม (fundementalist) กับผู้ถือความเชื่อสมัยใหม่ (modernist) โดยผู้ถือความเชื่อสมัยใหม่กล่าวว่าวิวัฒนาการเข้ากันไม่ได้กับศาสนา ส่วนผู้ถือความเชื่อดั้งเดิม กล่าวว่าพระวจนะของพระเป็นเจ้าที่ปรากฏในคัมภีร์ไบเบิลมีลำดับความสำคัญเหนือกว่าความรู้ของมนุษย์ทั้งปวง
# Spirobolida
Spirobolida เป็นอันดับของกิ้งกือหลังค่อมที่มีอยู่ 500 สปีชีส์ใน 12 วงศ์ สมาชิกของอันดับนี้ถูกจำแนกด้วยการมีรอยบากบริเวณหัวที่พาดขึ้นมาจากปาก สปีชีส์ในสกุลนี้ส่วนมากอาศัยอยู่ในเขตร้อน หลายสปีชีส์มีสีสันสดใส ตัวผู้โตเต็มวัยมีขาคู่ที่แปดและเก้าที่เปลี่ยนไปเป็นโกโนพอด (gonopod) โดยโกโนพอดคู่แรกใช้ในการขนถ่ายสเปิร์ม คู่ที่สองรวมกันเป็นโครงสร้างคล้ายแผ่นจาน
thumb|มุมมองจากทางด้านหน้าและด้านหลังของโกโนพอดคู่แรก (A, B) และโกโนพอดคู่ที่สองข้างซ้าย (C, D) ของ spirobolidan
อันดับนี้แบ่งออกสิบสองวงศ์ในสองอันดับย่อย:

อันดับย่อย Spirobolidea
Allopocockiidae
Atopetholidae
Floridobolidae
Hoffmanobolidae
Messicobolidae
Pseudospirobolellidae
Rhinocricidae
Spirobolellidae
Spirobolidae
Typhlobolellidae
อันดับย่อย Trigoniulidea
Pachybolidae
Trigoniulidae

 ตัวอย่างสปีชีส์ 
Narceus americanus สปีชีส์ที่พบได้บ่อยทางตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ
Crurifarcimen vagans "ไส้กรอกมีขาพเนจร" (Wandering Leg Sausage)
Anadenobolus monilicornis กิ้งกือแถบเหลือง
Eucarlia สกุลของกิ้งกือที่ถูกคุกคามทางอินโด-แปซิฟิก
# ไฮโรกลิฟแบบตัวเขียน
ไฮโรกลิฟแบบตัวเขียน  เป็นรูปแบบของไฮโรกลีฟอียิปต์ที่ใช้เขียนเอกสารทางศาสนา เช่นคัมภีร์มรณะ รูปแบบการเขียนนี้มักเขียนกับหมึกด้วยแปรงกกลงในพาไพรัส, ไม้ หรือหนัง

ไฮโรกลิฟแบบตัวเขียนมีความแตกต่างกับรูปแบบไฮโรกลิฟตัวเขียนจริงที่มีชื่อว่า อักษรไฮแรติก (Hieratic) อย่างไรก็ตาม บางสัญลักษณ์มีอิทธิพลในรูปลักษณ์จากอักษรไฮแรติก หนึ่งในข้อแตกต่างสำคัญคือ การสอดคล้องของไฮโรกลิฟแบบตัวเขียนไม่แน่นอน โดยขึ้นอยู่กับเนื้อหาว่าเขียนจากซ้ายไปขวาหรือขวาไปซ้าย ในขณะที่ไฮอะแรติกเขียนด้วยขวาไปซ้ายเสมอDavies 1990:93 ถึงแม้ว่าการเขียนขวาไปซ้ายเป็นรูปแบบที่นิยมที่สุดในไฮโรกลิฟแบบตัวเขียน แต่ส่วนใหญ่มักเขียนเป็นแนวตั้งมากกว่าแนวนอน
# การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีน
การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีน  บางครั้งเรียกว่า การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ครั้งที่ 6 (sixth mass extinction) หรือ การสูญพันธุ์สมัยแอนโทรโปซีน (Anthropocene extinction) เป็น การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสปีชีส์ที่ยังดำเนินอยู่ในสมัยโฮโลซีน (ในช่วงหลังบางครั้งเรียกว่าสมัยแอนโทรโปซีน) เพราะผลจากกิจกรรมของมนุษย์ โดยครอบคลุมถึงการสูญพันธุ์ของพืช และสัตว์ในหลายวงศ์ เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นก สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ปลา สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำนวนมาก เป็นต้น ด้วยความเสื่อมโทรมอย่างแพร่หลายของพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงอย่างพืดหินปะการังหรือป่าฝน เชื่อกันว่าการสูญพันธุ์ส่วนใหญ่อาจ ไม่ได้รับการบันทึก เพราะสปีชีส์เหล่านั้นยังไม่ได้รับการค้นพบในช่วงที่มันสูญพันธุ์ หรือไม่มีใครรับรู้การสูญพันธุ์ของมัน อัตราการสูญพันธุ์ของสปีชีส์ในปัจจุบันได้รับการประเมินว่าสูงกว่าอัตราการสูญพันธุ์ที่มีภูมิหลังจากธรรมชาติประมาณ 100 ถึง 1,000 เท่า

การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีนรวมถึงการหายไปของบรรดาสัตว์บกขนาดใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ เมกาเฟานา (megafauna) ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่ยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง เมกาเฟานาที่อยู่นอกแผ่นดินใหญ่ของแอฟริกาซึ่งไม่ได้มีวิวัฒนาการร่วมกับมนุษย์ได้รับการพิสูจน์ว่ามีความอ่อนไหวมากต่อการล่าเหยื่อแบบใหม่ และหลายสปีชีส์สูญพันธุ์ไปไม่นานหลังมนุษย์ยุคแรกเริ่มขยายเผ่าพันธุ์และล่าสัตว์ไปทั่วโลก (สปีชีส์ในแอฟริกาหลายสปีชีส์สูญพันธุ์ไปในสมัยโฮโลซีน แต่เมกาเฟานาในแผ่นดินใหญ่ไม่ค่อยได้รับผลกระทบมากจนกระทั่งไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา โดยมีกรณียกเว้นไม่กี่กรณี) การสูญพันธุ์เหล่านี้เกิดขึ้นในช่วงรอยต่อระหว่างสมัยไพลสโตซีนกับสมัยโฮโลซีน บางครั้งจึงเรียกว่าการสูญพันธุ์ยุคควอเทอร์นารี

ทฤษฎีที่โด่งดังที่สุดคือ มนุษย์ล่าสปีชีส์เกินความจำเป็น แม้ว่าจะยังมีการโต้แย้งว่าการล่าเหยื่อของมนุษย์มีผลต่อการสูญพันธุ์มากเพียงใด แต่การลดลงของสปีชีส์จำนวนหนึ่งก็มีความสัมพันธ์กันโดยตรงกับกิจกรรมของมนุษย์ เช่น เหตุการณ์การสูญพันธุ์ในนิวซีแลนด์และฮาวาย นอกจากมนุษย์แล้ว การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอาจเป็นปัจจัยขับเคลื่อนอย่างหนึ่งของการสูญพันธุ์ของเมกาเฟานาโดยเฉพาะในช่วงสิ้นสุดสมัยไพลสโตซีน

ในทางนิเวศวิทยานั้น มนุษย์ถือเป็น "ผู้ล่าเหยื่อขั้นสุดทั่วโลก" (global superpredator) ที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน โดยมนุษย์ล่าผู้ล่าเหยื่ออันดับสูงสุด (apex predator) วัยผู้ใหญ่เป็นเหยื่อตลอดมาและส่งผลกระทบต่อโซ่อาหารทั่วโลก มีการสูญพันธุ์ของสปีชีส์ในผืนแผ่นดินและมหาสมุทรทุกแห่ง โดยมีตัวอย่างสำคัญอยู่ในแอฟริกา เอเชีย ยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือและใต้ และหมู่เกาะขนาดเล็ก ในภาพรวม การสูญพันธุ์สมัยโฮโลซีนมีส่วนเชื่อมโยงกับผลกระทบของมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อม การสูญพันธุ์นี้ยังดำเนินต่อไปในคริสต์ศตวรรษที่ 21 จากการบริโภคเนื้อสัตว์ การจับปลาเกินขนาด และการกลายเป็นกรดของมหาสมุทร การลดลงของประชากรสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก เป็นตัวอย่างหนึ่งของความหลากหลายทางชีวภาพที่ลดลงทั่วโลก การเติบโตของประชากรมนุษย์และการบริโภคต่อหัวที่มากขึ้นถูกมองว่าเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของการลดลงนี้

รายงานการประเมินทั่วโลกว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพและนิเวศบริการ ซึ่งองค์การวิทยาศาสตร์และนโยบายระหว่างรัฐบาลว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพและนิเวศบริการแห่งสหประชาชาติตีพิมพ์เผยแพร่ใน ค.ศ. 2019 ได้ตั้งสมมุติฐานว่ามีพืชและสัตว์ประมาณ 1 ล้านสปีชีส์เผชิญกับการสูญพันธุ์ภายในไม่กี่ทศวรรษด้วยผลจากการกระทำของมนุษย์ ตามรายงานฉบับดังกล่าวซึ่งเป็นผลการศึกษาสุขภาพของโลกที่ครอบคลุมมากที่สุดเท่าที่เคยมีมานั้น การดำรงอยู่ของมนุษย์อย่างเป็นระเบียบได้รับผลกระทบจากการทำลายระบบที่สนับสนุนสิ่งมีชีวิตบนโลกอย่างรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ.
# โอซากะโจฮอล
โอซากะโจฮอล  มีชื่อเป็นทางการว่า หอวัฒนธรรมนานาชาติและกีฬาปราสาทโอซากะ  เป็นสนามกีฬาในร่มอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในย่านเคียวบาชิ บริเวณเดียวกับปราสาทโอซากะ เมืองโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการครั้งแรก ใน พ.ศ. 2526 มีความจุอยู่ที่ 16,000 ที่นั่ง

พื้นที่สนามมีทั้งหมด 36,500 ตารางเมตร ในส่วนของผนังสนามสร้างด้วยกำแพงหินตามแบบจำลองของปราสาท ต่อมาได้รับรางวัลคุณค่าพิเศษแห่งทัศนียภาพสถาปัตยกรรมเมืองโอซากะ ใน พ.ศ. 2527

 การเข้าถึง 
ใช้การเดินระยะสั้น ๆ จากสถานีรถไฟสวนธุรกิจโอซากะ สายนางาโฮริสึรูมิเรียวกูจิ หรือจากสถานีโอซากะโจโคเอ็ง เพื่อเข้าสู่โอซากะโจฮอล

 การใช้งาน 
ถูกใช้เป็นสนามกีฬาในร่มในการแข่งขันกีฬาศิลปะป้องกันตัวโดยเป็นส่วนใหญ่ เช่นนิวเจแปนโปรเรสต์ลิง, มวยสากลชิงแชมป์โลก, ยูโด เป็นต้น ในบางครั้งก็ถูกใช้เป็นสนามแข่งกีฬาประเภททั่วไป เช่น กรีฑา

ในส่วนการแสดงคอนเสิร์ตมีศิลปินเดี่ยวและศิลปินกลุ่มชื่อดังที่เคยมาจัดการแสดงที่โอซากะโจฮอล ได้แก่ ฮิการุ อูตาดะ, มอตลีย์ครู, โมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z, เอ็นเอ็มบีโฟร์ตีเอต, เดอร์ ออง เกรย์, เบบี้เมทัล, ไอเอิร์นเมเดน, พิงก์ฟลอยด์, อายูมิ ฮามาซากิ, บริตนีย์ สเปียส์, เจเน็ต แจ็กสัน, วิตนีย์ ฮิวสตัน, เซลีน ดิออน, มารายห์ แครี, มารูนไฟฟ์, มีเชีย, ทีนา เทอร์เนอร์, กลอเรีย เอสเตฟาน, เทย์เลอร์ สวิฟต์, พรินซ์, ลักอ็องเซียล, เดวิด โบอี, จอร์จ ไมเคิล, Patrick Fiori, บอนโจวี, อลานิส มอริสเซตต์, ร็อด สจ๊วต, โอเอซิส, อลิซอินเชนส์, ไนน์อินช์เนลส์, บียอนเซ่ โนวส์, คริสตินา อากีเลรา, ปีเยิร์ก, ดาวีด แกตา, แอวริล ลาวีน, แบล็กอายด์พีส์, นอราห์ โจนส์, จอห์น เมเยอร์, ซาราห์ ไบรท์แมน, เวสต์ไลฟ์, โบอา, เกิลส์เจเนอเรชัน, จัสติน บีเบอร์, เอ็ด ชีแรน, E-girls, เอ็กโซ, บีทีเอส, Shishamo, เซเวนทีน, ทไวซ์, เรดเวลเวต, สแกนดัล, แบล็กพิงก์, มอนสตาเอ็กซ์, เอ็นซีที 127, Radwimps, วันโอเคร็อก และ Aqours

 ระเบียงภาพ
# มีวี
มีวี  เป็นสื่อสังคมและบริการเครือข่ายสังคมสัญชาติอเมริกันซึ่งบริษัทสกรุปเปิลส์เป็นเจ้าของ มาตรการการกลั่นกรองเนื้อหาที่ไม่เด็ดขาดของมีวีทำให้เว็บไซต์นี้เป็นที่นิยมในกลุ่มอนุรักษนิยมอเมริกัน นักทฤษฎีสมคบคิด และผู้ต่อต้านวัคซีน เว็บไซต์นี้ยังได้รับความนิยมในฮ่องกงในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2563 เนื่องจากความกังวลต่อการเซ็นเซอร์ที่อาจเอนเอียงไปทางจีนของเฟซบุ๊ก

ส่วนต่อประสาน (interface) ของมีวีได้รับการบรรยายว่าคล้ายกับเฟซบุ๊ก ถึงแม้ว่ามีวีจะบรรยายตัวเองว่า "ตรงข้ามเฟซบุ๊ก" เพราะเน้นนโยบายความเป็นส่วนตัวของข้อมูลก็ตาม
# หอสมุดแจ็กเกอร์
หอสมุดแจ็กเกอร์  หรือที่รู้จักกันในชื่อ ห้องอ่านหนังสือแจ็กเกอร์ , ก่อนหน้านี้รู้จักกันในชื่อ ห้องสมุดทางยาวเจ. ดับเบิลยู. แจ็กเกอร์  เป็นห้องอ่านหนังสือหลักของหอสมุดมหาวิทยาลัยเคปทาวน์

อาคารนี้สร้างขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยตั้งชื่อตามเจ.ดับเบิลยู. แจ็กเกอร์ ผู้มีอุปการคุณหลักของหอสมุดมหาวิทยาลัยเคปทาวน์ โดยในตอนแรกทำหน้าที่เป็นหอสมุดหลัก จากนั้นเป็นศูนย์ให้ยืมชั่วคราว และเมื่อไม่นานมานี้ระหว่าง ค.ศ. 2000 ถึง 2011 เป็นห้องอ่านหนังสือของหอสมุดแอฟริกันศึกษา

thumb|left|286x286px|ทางเข้าหอสมุดแจ็กเกอร์พร้อมดอกไม้ประดับใน ค.ศ. 1947

ภายใน ค.ศ. 1980 หอสมุดดังกล่าวได้เป็นส่วนหนึ่งของหอสมุดแปดแห่งที่มหาวิทยาลัยเคปทาวน์ และเป็นสำนักงานใหญ่ของบริการหอสมุดของมหาวิทยาลัย จากนั้นได้บรรจุหนังสือ 518,000 เล่มจาก 741,000 เล่มที่มีอยู่ในเครือข่ายหอสมุด และสามารถรองรับผู้อ่าน 1,280 คนในห้องอ่านหนังสือ

ส่วนใน ค.ศ. 2011 มหาวิทยาลัยได้เริ่มโครงการเพื่อฟื้นฟูหอสมุดแจ็กเกอร์ให้กลับสู่สภาพเดิม ทางเดินและระเบียงที่ติดตั้งใน ค.ศ. 1960 และ 1970 ถูกถอดออก และต่อมาได้รับการทาสี, ตกแต่งใหม่ รวมถึงได้รับการบูรณะองค์ประกอบดั้งเดิม ซึ่งกลายเป็นหอสมุดหลักของมหาวิทยาลัยเคปทาวน์อีกครั้ง

หอสมุดแห่งนี้ถูกทำลายบางส่วนจากเหตุเพลิงไหม้ที่ภูเขาโต๊ะ ค.ศ. 2021 อย่างไรก็ตาม ระบบตรวจจับไฟของห้องสมุดได้ยับยั้งการทำลายของที่สะสมไว้ทั้งหมด
# สาลี่เป็ด
สาลี่เป็ด หรือ สาลี่ขาวจีน   เป็นไม้ผลอยู่ในสกุลสาลี่ และเป็นลูกผสมเฉพาะพันธุ์ที่มีถิ่นกำเนิด ปลูก และใช้บริโภคทั่วไปในทางเอเชียตะวันออกโดยเฉพาะในภาคเหนือของประเทศจีน ผลมีทรงคล้ายแพร์ (Pyrus communis) ผลสาลี่เป็ดมีสีขาวออกเหลืองอ่อน ส่วนหัวติดก้านมีสีน้ำตาล มีความกรอบฉ่ำ มีปริมาณน้ำสูง มีปริมาณน้ำตาลค่อนข้างต่ำกว่าชนิดอื่นและออกเปรี้ยว รูปทรงของผลสาลี่เป็ดคล้ายลำตัวและหางของเป็ดแมลลาร์ด ทำให้นิยมเรียกชื่อ สาลี่เป็ด  มากกว่าเรียก สาลี่ขาว
หลักฐานทางพันธุกรรมระดับโมเลกุลล่าสุดยืนยันความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับลูกแพร์ไซบีเรีย (Pyrus ussuriensis) และบางครั้งสามารถจัดเป็นสายพันธุ์ย่อยของสาลี่จีน (Pyrus pyrifolia)

 ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 
ผลเดี่ยว เนื้อนุ่ม ผิวบางมีสีขาวออกเหลืองอ่อน ส่วนหัวติดก้านมีสีน้ำตาล แกนแข็งที่เป็นพูหุ้มเมล็ดข้างในค่อนข้างใหญ่ ผลเล็ก เนื้อน้อย ร่วนกรอบ น้ำหนักประมาณ 180 กรัมต่อลูก รูปทรงของผลมีความโดดเด่นคล้ายลำตัวของเป็ดแมลลาร์ด
# บูซิดเราะฮ์
บูซิดเราะฮ์ (บางครั้งสะกดเป็น อะบูซิดเราะฮ์) เป็นอำเภอในประเทศกาตาร์ ตั้งอยู่ในเทศบาลอัรร็อยยาน ในสำมะโน ค.ศ. 2015 ตัวเมืองตั้งอยู่ในอำเภอโซนหมายเลข 55 ที่มีประชากร 283,675 คน ซึ่งรวมเมืองนิวฟิรีญุลฆอนิม อัลอะซีซียะฮ์ อัลวะอับ ฟิรีญุซเซาดาน มุอัยษิร อัลเมียะอ์รอฎ ฟิรีญุลมะนาศีร ฟิรีญุลมุรเราะฮ์ และอัสซัยลียะฮ์ไว้ด้วย

ศัพทมูลวิทยา
ส่นวแรกของชื่ออำเภอคือ "อะบู" หมายถึง "พ่อ" และ "ซิดเราะฮ์" คือต้นซิดร์ (Ziziphus nummularia) ที่เติบโตในบริเวณนี้
# วัดป่าท่าทราย
วัดป่าท่าทราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันมีพระครูประจักรษ์ ววญาณ เป็นเจ้าอาวาส ตั้งแต่ พ.ศ. 2541 จนถึงปัจจุบัน

วัดป่าท่าทรายตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2531 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2538

ในปี พ.ศ. 2528 พระอาจารย์สมบัติ อินทวังโส (พระครูประจักษ์วรญาณ) ในขณะนั้นท่านเป็น เจ้าอาวาสวัดป่าศรีดอนเงิน อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี ได้ธุดงควัตร พบวัดร้าง 2 วัด คือ ใหม่ลั่นทม (ร้าง) กับวัดช่องสะเดา (ร้าง) ซึ่งเป็นวัดโบราณมีอายุนานหลายร้อยปี โดยวัดใหม่ลั่นทมมีโฉนดที่ดินเลขที่ 11523 เนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 55 ตารางวา และวัดช่องสะเดามีโฉนดที่ดินเลขที่ 12602 เนื้อที่ 11 ไร่ 3 งาน 97.1 ตารางวา วัดทั้งสองมีพื้นที่ใกล้ชิดกัน โดยมีคลองตาอ่อม กว้างประมาณ 2 เมตร คั่นอยู่ แต่ปัจจุบันทางราชการได้ถมคลองทำเป็นถนน ได้รวมวัดร้างทั้งสองเข้าด้วยกันแล้วจะทำให้มีเนื้อที่ทั้งหมด 36 ไร่ 2 งาน 52.1 ตารางวา และใช้ชื่อว่า "วัดป่าท่าทราย" ตามชื่อตำบล กระทรวงศึกษาธิการ ได้ให้ความเห็นชอบให้รวมวัดเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545

วัดได้ดำเนินการสร้างวิหารพระนอน มีองค์พระพุทธรูปปางไสยาสน์ เป็นองค์พระประธาน มีขนาดความยาว 42 เมตร สูง 7.50 เมตร เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดสมุทรสาคร ยังไม่แล้วเสร็จ