# ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์
ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์   เป็นศาสตรนิพนธ์ ค.ศ. 1973 โดยคิม จ็อง-อิล ผู้นำเกาหลีเหนือ ถือเป็นผลงานที่มีอำนาจมากที่สุดเกี่ยวกับงานสร้างภาพยนตร์ของเกาหลีเหนือ

หนังสือนำเสนอทฤษฎีดั้งเดิมหลายประการ ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้กับการปฏิบัติงานในด้านภาพยนตร์ ศิลปะ และอื่น ๆ ในบรรดาทฤษฎีเหล่านี้ ทฤษฎีวรรณกรรมในฐานะ "มานุษยวิทยา" (humanics) และ "ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์" (seed theory) คือทฤษฎีสำคัญที่สุด มานุษยวิทยามุ่งเน้นไปที่คำถามเกี่ยวกับชีวิตที่ดีและมีคุณค่า ในงานศิลปะ ทฤษฎีนี้เน้นย้ำถึงปัจเจกที่มีความเป็นอิสระอย่างแท้จริงผู้ซึ่งมีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสังคม ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์ได้กลายเป็นสิ่งจำเป็นต่อทฤษฎีภาพยนตร์ของเกาหลีเหนือ มันพยายามจะชี้นำการสร้างสรรค์งานศิลปะทั้งหมดให้ผ่านรากฐานทางอุดมการณ์เพียงหนึ่งเดียว หรือที่เรียกว่า "เมล็ดพันธุ์" ในงานแต่ละชิ้น เมล็ดพันธุ์คือการสังเคราะห์ระหว่างเนื้อหาหลักและแนวคิดรวมถึงเป็นพื้นฐานของสารโฆษณาชวนเชื่อนั้น ๆ แนวคิดเหล่านี้เติมเต็มแก่นเรื่องของรูปแบบชาตินิยมและเนื้อหาสังคมนิยมในภาพยนตร์ แนวคิดหลายอย่างที่นำเสนอในหนังสือเป็นการให้เหตุผลเพื่อการสร้างสรรค์งานโฆษณาชวนเชื่อที่สนับสนุนนโยบายของพรรคแรงงานเกาหลี

ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ มีนัยสำคัญทางการเมืองอย่างมากต่อการสืบทอดอำนาจของคิม จ็อง-อิลจากคิม อิล-ซ็อง  โดยคิม จ็อง-อิลได้รับอิทธิพลทางการเมืองและวัฒนธรรมในสังคมและรัฐบาลเกาหลีเหนือจากการประพันธ์หนังสือเล่มนี้

ผลกระทบของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ต่อการสร้างภาพยนตร์ของเกาหลีเหนือนั้นยังเป็นที่ถกเถียง ภาพยนตร์ทั้งก่อนและหลังการตีพิมพ์ศาสตรนิพนธ์มีรูปแบบคล้ายคลึงกันและภาพยนตร์ร่วมสมัยหลายเรื่องก็ยังละเมิดกฎเกณฑ์ต่าง ๆ ที่ระบุไว้ในศาสตรนิพนธ์

 ภูมิหลัง 
thumb|รูปปั้นของคิม อิล-ซ็อง ณ สตูดิโอภาพยนตร์เปียงยาง ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ปรับปรุงแนวคิดหลายอย่างของคิม อิล-ซ็องว่าด้วยศิลปะให้มีความเจาะจงกับภาพยนตร์มากขึ้น|alt=A Bronze statue of Kim Il-sung and six other people with a camera, a flower basket and a notebook.
หลังสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1964 คิม จ็อง-อิลทุ่มเทให้กับการทำงานด้านวัฒนธรรม อุดมการณ์ และโฆษณาชวนเชื่อในกรมองค์การและชี้นำของคณะกรรมาธิการกลางพรรค แม้คิมจะขึ้นชื่อว่ามีความสนใจส่วนตัวในภาพยนตร์ฮอลลีวูด แต่เขาก็สั่งห้ามการอภิปรายเกี่ยวกับแนวคิดภาพยนตร์ต่างประเทศในการประชุมทบทวนสุนทรียภาพ การประชุมภาพยนตร์ประจำปีที่สำคัญ หลังเขาได้สั่งให้ทำลายเอกสารการประชุมทั้งหมด คิมก็กระตุ้นให้ผู้เข้าร่วมประชุมมุ่งเน้นเฉพาะคำสอนของคิม อิล-ซ็องและพรรคในการทำงานสร้างสรรค์ ตั้งแต่นั้นมา อิทธิพลของคิม จ็อง-อิลในการบริหารภาพยนตร์และวรรณกรรมก็เพิ่มขึ้น และเขาต่อต้านอิทธิพลทางศิลปะเสรีนิยมจากการล้มล้างอิทธิพลสตาลินของสหภาพโซเวียต ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 คิมเริ่มทำงานดัดแปลงภาพยนตร์จากบทละครของกองโจรที่มีมาตั้งแต่ทศวรรษ 1930 คิมได้ชี้นำการผลิตภาพยนตร์ด้วยตนเอง เช่น Sea of Blood (ภาคหนึ่งและสอง, 1969) The Fate of a Self-Defence Corps Man (, 1970) และ The Flower Girl (1972) หลังจากนั้น คิม จ็อง-อิลก็เริ่มผลิตอุปรากรปฏิวัติ ภายในเวลานี้คิมได้ทำงานในฝ่ายบริหารศิลปะของรัฐบาลมาเกือบสิบปีแล้ว จากนั้นเขาเขียนเรียงความชุดหนึ่งโดยอ้างอิงจากสุนทรพจน์ที่เขาเคยกล่าวกับผู้กำกับและนักเขียนบทภาพยนตร์ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา และตีพิมพ์เป็น ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1973 ซึ่งเป็นผลงานสำคัญชิ้นแรกของเขา ตลอดช่วงทศวรรษ 1970 คิมยังคงดูแลกิจกรรมทางวัฒนธรรมต่อไป

 แนวคิด 

ในศาสตรน์พนธ์ คิม จ็อง-อิลพยายามประยุกต์ใช้หลักการของอุดมการณ์ชูเชของเกาหลีเหนือเข้ากับประเด็นของภาพยนตร์ วรรณกรรม และศิลปะ ตามที่คิมกล่าวไว้ "การปฏิวัติ" ภาพยนตร์เป็นหนทางหนึ่งในการปฏิวัติงานศิลปะและวรรณกรรมทั้งหมดและเป็นการเผยแพร่ "อุดมการณ์เอกานุภาพ" ของพรรคแรงงาน และแนวคิดชูเชสู่สังคม คิม จ็อง-อิลสร้างสรรค์สิ่งที่ถูกเรียกว่า "สัจนิยมชูเช" โดยต่อยอดจากทฤษฎีวรรณกรรมสัจนิยมสังคมนิยมและความคิดของคิม อิล-ซ็อง เป้าหมายสำคัญของคิมคือการใช้ภาพยนตร์แนววีรบุรุษเพื่อเปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นมนุษย์สังคมนิยม หรือ "มนุษย์แบบชูเช"

หนังสือครอบคลุมอย่างครอบคลุมในแง่มุมต่าง ๆ ของภาพยนตร์ รวมถึงทฤษฎีภาพยนตร์และวรรณกรรม การแสดง การแสดงบนเวที ดนตรีประกอบ ฉาก การถ่ายภาพ เครื่องแต่งกาย การแต่งหน้า และอุปกรณ์ประกอบฉาก โดยเฉพาะประเด็นเกี่ยวกับการกำกับและอำนวยการสร้างเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งเนื่องจากเป็นแรงขับเคลื่อนของการผลิตภาพยนตร์ แนวคิดในหนังสือได้รับการอธิบายโดยยกตัวอย่างจากภาพยนตร์เกาหลีเหนือ ซึ่ง Sea of Blood เป็นภาพยนตร์ที่ถูกอ้างถึงมากที่สุด ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ นำเสนอทฤษฎีหลักสองทฤษฎี: ทฤษฎีวรรณกรรมในฐานะ "มานุษยวิทยา" และ "ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์" ทั้งสองทฤษฎีถือเป็นการให้เหตุผลสำหรับการควบคุมการสร้างสรรค์ทางศิลปะของพรรค แนวคิดอื่น ๆ ที่พัฒนาโดยศาสตรนิพนธ์ ได้แก่ "ทฤษฎีการสร้างแบบจำลอง" และ "การรณรงค์เร่งความเร็ว" การปฏิบัติตามหลักการเหล่านี้จะทำให้ผลงานศิลปะได้รับยกย่องว่าเป็น "ผลงานรวมหมู่"

ภาพยนตร์ควรมีความสมจริง ซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ ผู้สร้างภาพยนตร์ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับประชาชนส่วนใหญ่ คล้ายกับอุดมคติของนักปฏิวัติในการต่อต้านเกาหลี อย่างไรก็ตาม "ความสมจริง" นี้หมายถึงการเทิดทูนบูชาผู้นำและชูเชอย่างบริสุทธิ์ใจ ทำให้มัน ไม่สามารถเทียบเคียงได้กับประเภทของความสมจริงในภาพยนตร์ดั้งเดิม เช่น สัจนิยมใหม่อิตาลี คิมสร้างแนวคิดบนพื้นฐานที่ว่าเกาหลีเหนือในปัจจุบันได้ก้าวข้ามความแตกแยกทางชนชั้นไปแล้วและไม่มีความขัดแย้งที่แท้จริงให้ต้องนำเสนอในภาพยนตร์ นอกเหนือจากความขัดแย้งทางประวัติศาสตร์และภายนอก สิ่งนี้อาจมองได้ว่าเป็นการ ยืนยันหลักคำสอนซดานอฟของสตาลินอีกครั้ง โดย "บุคคลเชิงลบ" ที่ไม่เห็นด้วยกับนโยบายของพรรคไม่สามารถมีอยู่ได้ การพรรณนาถึงความขัดแย้งภายในสังคมเกาหลีเหนือในภาพยนตร์อาจถูกมองว่าเป็นการวิจารณ์ระบอบ เมื่อมีการนำเสนอประเด็นทางประวัติศาสตร์ ประเพณีควรได้รับการพรรณนาอย่างคัดเลือกเพื่อสนับสนุนความต้องการทางอุดมการณ์ในปัจจุบัน โดยต้องกำจัด "อุดมการณ์ศักดินา" ออกไปจากนิทานและตำนานดั้งเดิม

วรรณกรรมในฐานะมานุษยวิทยา 
ทฤษฎีวรรณกรรมในฐานะ "มานุษยวิทยา"  (MR: inganhak) ที่พัฒนาโดยคิม จ็อง-อิลกำหนดว่าวรรณกรรมดำรงอยู่ภายในขอบเขตของความเป็นมนุษย์ แก่นหลักของมานุษยวิทยาคือคำถามเกี่ยวกับชีวิตที่ดีและมีคุณค่า เอื้อให้เกิดศิลปะแบบโฆษณาชวนเชื่อและมีศีลธรรม แนวคิดเรื่องชาชูซ็อง (Chajusŏng) (ภาษาเกาหลีแปลว่า 'จิตวิญญาณเอกราช') ก็มีความโดดเด่นในทฤษฎีมานุษยวิทยาเช่นกัน ชาชูซ็องคือแก่นแท้ทางอภิปรัชญาของมนุษย์ที่ต่อสู้กับการกดขี่ ในเชิงปรัชญา ชาชูซ็องขึ้นอยู่กับมุมมองแบบไม่กำหนดนิยมต่อเจตจำนงเสรีในชูเช โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วีรบุรุษของเรื่องราวเป็นผู้ที่รวบรวมเอาชาชูซ็องไว้ในตนเอง ตามคำกล่าวของคิม "วรรณกรรมมานุษยวิทยา" ให้ความสำคัญกับการพัฒนาบุคคลที่มีความเป็นอิสระอย่างแท้จริงตามที่สมัยชูเชเรียกร้อง นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงของสังคมโดยรวม ในวรรณกรรมเกาหลีเหนือ ชาชูซ็องถูกใช้เป็นเหตุผลในการควบคุมการสร้างสรรค์วรรณกรรมโดยรัฐ และเป็นนโยบายชาตินิยมของสังคมนิยมในประเทศเดียว

ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์
"ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์"  ถือเป็นหัวใจสำคัญของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ และด้วยเหตุนี้ จึงเป็นแก่นของทฤษฎีภาพยนตร์เกาหลีเหนือโดยรวม

ถูกวิจารณ์ว่าเป็น "แนวคิดแปลกประหลาด" วิธีการที่ใช้ในการบีบบังคับศิลปินให้ปฏิบัติตามแนวทางของพรรค และยังเป็นการกำจัดความคิดสร้างสรรค์ส่วนบุคคล ออกไป คิม จ็อง-อิลเปรียบภาพยนตร์กับสิ่งมีชีวิต และระบุว่าในภาพเปรียบเทียบนี้เมล็ดพันธุ์คือแก่นกลางของสิ่งมีชีวิตนั้น แนวคิดนี้คือ การที่การตีความทางศิลปะทั้งหมดกระทำผ่านพื้นฐานทางอุดมการณ์เพียงหนึ่งเดียว หรือ "เมล็ดพันธุ์" เดียวกัน ส่งผลให้ภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นมีความสมบูรณ์เป็นองค์รวม การกำหนดให้มี "เมล็ดพันธุ์" เดียวนี้ ทำให้สมาชิกทุกคนในคณะสร้างสรรค์ผลงานทำงานเพื่อเป้าหมายเดียวกัน แม้แต่ละคนจะมีบุคลิกหรือจุดเน้นแตกต่างกันไปก็ตาม หน้าที่ของผู้กำกับคือการป้องกันไม่ให้สิ่งใดก็ตามที่ "แปลกปลอม" หรือไม่สอดคล้องกับ "เมล็ดพันธุ์" นั้นเข้ามาในภาพยนตร์ ด้วยเหตุนี้ "เมล็ดพันธุ์" จึงเป็นจิตสำนึกพื้นฐานที่อยู่เบื้องหลังการสร้างสรรค์ทางศิลปะ

กล่าวให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น เมล็ดพันธุ์คือพื้นฐานของข้อความโฆษณาชวนเชื่อของภาพยนตร์: "แนวคิดที่แข็งแกร่ง น่าเชื่อถือว่าจะบอกอะไร" เมล็ดพันธุ์จะสังเคราะห์เรื่องราวและแนวคิดของงานเข้าด้วยกัน จึงให้ทั้งรูปแบบและเนื้อหา ในความสามารถนี้ มันจะรวมแนวคิดทางทฤษฎีวรรณกรรมของลัทธิมากซ์–เลนินที่ประกอบด้วย "เนื้อหา" "แก่นเรื่อง" และ "ความคิด" เข้าไว้ด้วยกัน ภาพยนตร์ควรมีส่วนช่วยอุดมการณ์ที่ปกครอง และใช้สุนทรียศาสตร์และการเล่าเรื่องที่สนับสนุนสารโฆษณาชวนเชื่อ ตัวอย่างเช่น เมล็ดพันธุ์ของภาพยนตร์เรื่อง The Fate of a Self-Defence Corps Man เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจที่ตัวละครหลักอย่าง Gap Ryong เผชิญ: จะพินาศภายใต้การกดขี่หรือเสียสละตนเองเพื่อการปฏิวัติ เมล็ดพันธุ์ของมันสามารถสรุปได้ว่า "ไม่ว่า Gap Ryong จะเข้าร่วมขบวนการปฏิวัติหรือไม่ เขาก็ต้องตาย" คิมโต้แย้งว่า มูลค่าส่วนเกินคือเมล็ดพันธุ์ของหนังสือ ทุน ของมาคส์

ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์กลายเป็นที่ทรงอิทธิพลในแวดวงวรรณกรรมของเกาหลีเหนือและนักเขียนต่างพยายามย้อนรอยหาเมล็ดพันธุ์ในวรรณกรรมคลาสสิกที่เขียนมาก่อนหน้าศาสตรนิพนธ์ของคิม นอกเหนือจากประเด็นทางศิลปะแล้ว ทฤษฎีเมล็ดพันธุ์ยังถูกนำไปประยุกต์ใช้กับกิจกรรมทางอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจในวงกว้างขึ้นอีกด้วย

ทฤษฎีการสร้างแบบจำลองและการรณรงค์เร่งความเร็ว
ตาม "ทฤษฎีการสร้างแบบจำลอง" การต่อสู้เพื่อการปลดปล่อยควรถูกนำเสนอให้เป็นการรวมกันของการต่อสู้ระดับชาติและระดับชนชั้น ซึ่งทำได้โดยการนำเสนอภาพในลักษณะเชิดชูบูชาประชาชนเกาหลีเหนือ และโดยการสร้างแบบอย่างที่ดี

"การรณรงค์เร่งความเร็ว" (MR: sokto-jon) เป็นแนวคิดที่เรียกร้องให้มีการผลิตผลงานอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะในด้านภาพยนตร์ คิม จ็อง-อิลเชื่อว่าการผลิตภาพยนตร์ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้จะช่วยเร่งกระบวนการปฏิวัติโดยรวม จุดเริ่มต้นของการรณรงค์เร่งความเร็วนี้มาจากการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง The Fate of a Self-Defence Corps Man ซึ่งใช้เวลาเพียง 40 วันทั้งที่คาดว่าจะใช้เวลาถึงหนึ่งปี แนวปฏิบัตินี้ยังคงถูกนำมาใช้แม้หลังจาก ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ได้รับการตีพิมพ์แล้ว ตัวอย่างเช่น ภาพยนตร์ชุดแปดภาคเรื่อง Unsung Heroes (1979–1981)  ก็ถูกผลิตขึ้นตามหลักการรณรงค์เร่งความเร็วนี้ แต่ละภาคใช้เวลาสร้างเพียง 45 วันเท่านั้น ต่อมา การรณรงค์เร่งความเร็วไม่ได้ถูกนำมาใช้แค่ในวงการศิลปะเท่านั้น แต่ยังขยายไปถึงเรื่องเศรษฐกิจ แนวคิดนี้ถูกมองว่ามีความสำคัญเทียบเท่ากับขบวนการช็อลลีมาของคิม อิล-ซ็อง และยังคงเป็นแนวคิดที่มีอิทธิพลที่เกี่ยวข้องกับความเป็นผู้นำของคิม จ็อง-อิลมาจนถึงปัจจุบัน

 การตอบรับและอิทธิพล 
thumb|รายละเอียดของภาพจิตรกรรมฝาผนังที่แสดงภาพผู้ผลิตภาพยนตร์กำลังถือ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ แม้หนังสือเล่มนี้จะได้รับการยกย่องให้เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดด้านภาพยนตร์ในเกาหลีเหนือ แต่ก็ยังไม่ชัดเจนว่าหนังสือเล่มนี้ได้เปลี่ยนแปลงแนวปฏิบัติในการผลิตภาพยนตร์จริงหรือไม่|alt=A detail of a mural wherein a filmmaker holds a copy of On the Art of the Cinema and gestures to the distance.
ขณะที่ชีวประวัติทางการของคิม จ็อง-อิลบรรยายว่า ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ นั้นครอบคลุมทุกด้าน มีความเป็นต้นฉบับและ "ได้รับการสนับสนุนด้วยตรรกะที่ไร้ที่ติ" แต่วิตนีย์ แมลเล็ตต์กลับมองว่ามันน่าเบื่อและซ้ำซาก แอนนา บรอยโนว์สกีเรียก ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ว่า "โอ้อวด เพ้อเจ้อ และเก้งก้าง" อย่างไรก็ตาม เดวิต เวสต์ชี้ให้เห็นว่าผลงานชิ้นนี้แสดงให้เห็นถึง "ความเข้าใจในองค์ประกอบเชิงสร้างสรรค์ของงานวรรณกรรมอยู่บ้าง"

ผลงานชิ้นนี้ถือเป็นคู่มือที่เชื่อถือได้มากที่สุดเกี่ยวกับการผลิตภาพยนตร์ในเกาหลีเหนือ อย่างไรก็ตาม ระดับอิทธิพลที่แท้จริงของมันยังเป็นที่น่าสงสัย ตามที่โยฮันเนส เชินแฮร์กล่าวไว้ ผลงานนี้เสนอสิ่งใหม่เพียงเล็กน้อยให้กับวงการภาพยนตร์เกาหลีเหนือ และแนวคิดหลายอย่างที่นำเสนอก็ไม่เป็นต้นฉบับหรือเป็นสิ่งที่ชัดเจนอยู่แล้ว โดยเฉพาะสำหรับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านภาพยนตร์ที่คิมเขียนถึง ภาพยนตร์ก่อนและหลังการตีพิมพ์ศาสตรนิพนธ์มีความคล้ายกันอย่างน่าทึ่ง ชี้ให้เห็นว่าศาสตรนิพนธ์มีผลกระทบเพียงเล็กน้อยต่ออุตสาหกรรมภาพยนตร์เกาหลีเหนือในทางปฏิบัติ ลักษณะหลายอย่างของภาพยนตร์เกาหลีเหนือร่วมสมัย เช่น การทำซ้ำ รูปแบบการตัดต่อที่ช้า และการแสดงแบบละครเวทีแบบเก่า ล้วนขัดแย้งกับคำสอนของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ การเปลี่ยนแปลงใด ๆ ที่เกิดขึ้นในวงการภาพยนตร์เกาหลีเหนือนั้น อาจเป็นผลมาจากแรงกดดันทางการเมืองและเศรษฐกิจ แทนที่จะนำเสนอสิ่งใหม่ ๆ ผลงานชิ้นนี้เป็นการปรับปรุงแนวคิดของคิม อิล-ซ็องเกี่ยวกับความสำคัญของภาพยนตร์ต่อศิลปะและในฐานะเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อ แทนที่จะเป็นความก้าวหน้าทางทฤษฎีตามที่ถูกสอน ผลงานชิ้นนี้เป็นบันทึกประสบการณ์ส่วนตัวของคิม จ็อง-อิลในอุตสาหกรรมภาพยนตร์และเป็นความพยายามที่จะขัดขวาง "ความหละหลวมและไม่รอบคอบ" ที่เขาเคยประสบพบเจอ

คิมเองมองว่าศาสตรนิพนธ์ของเขาเป็นความล้มเหลว ภาพยนตร์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากศาสตรนิพนธ์นี้เป็นที่ชื่นชอบภายในประเทศ แต่กลับถูกเยาะเย้ยในต่างประเทศ ภาพยนตร์เกาหลีเหนือไม่สามารถแข่งขันกับคุณภาพของภาพยนตร์ต่างชาติ โดยเฉพาะภาพยนตร์เกาหลีใต้ สิ่งนี้กระตุ้นให้เขาลักพาตัวชิน ซัง-อก ผู้กำกับภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเกาหลีใต้ใน ค.ศ. 1978 ชินและชเว อึน-ฮี ภรรยาของเขาซึ่งเป็นนักแสดง ถูกกักตัวอยู่ในเกาหลีเหนือเป็นเวลาแปดปีภายใต้สภาพที่โหดร้าย อย่างไรก็ตาม ชินศึกษา ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ เพื่อเอาใจคิมด้วยภาพยนตร์สัตว์ประหลาด (ไคจู) เรื่อง พุลกาซารี (Pulgasari) ซึ่งระบุว่าคิมเป็นผู้อำนวยการสร้าง คิมยินดีกับภาพยนตร์เรื่องนี้มากและอนุญาตให้ชินและชเวเดินทางไปเวียนนา ที่ซึ่งพวกเขาควรจะเจรจาข้อตกลงสำหรับภาคต่อ ทั้งคู่ใช้โอกาสนี้หลบหนีและไปถึงอเมริกาในที่สุด

ทางการเมือง ศาสตรนิพนธ์ประสบความสำเร็จ ในช่วงเวลาที่เขียน ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ นั้น คิม อิล-ซ็อง บิดาของคิม จ็อง-อิลกำลังรวบรวมการสนับสนุนอย่างเป็นระบบให้แก่คิมผู้ลูกเพื่อเตรียมการสืบทอดอำนาจ ด้วยการประพันธ์ผลงานชิ้นนี้ คิม จ็อง-อิลได้รับอำนาจทางสังคมและการเมือง เขาสร้างความมั่นใจให้กับบิดา ซึ่งทำให้การสืบทอดอำนาจเป็นไปได้ คิม จ็อง-อิลยังคงเขียนเกี่ยวกับศิลปะต่อไปจนถึงทศวรรษ 1990 และได้ตีพิมพ์ศาสตรนิพนธ์ ว่าด้วยศิลป์แห่งอุปรากร (1974), ว่าด้วยศิลป์แห่งนาฏกรรม (1988), ว่าด้วยศิลป์แห่งนาฏศิลป์ (1990), ว่าด้วยศิลป์แห่งดนตรี (1991), ว่าด้วยวิจิตรศิลป์ (1991), ว่าด้วยสถาปัตยกรรม (1991), ว่าด้วยวรรณกรรมชูเช (1992), และ ทฤษฎีละครสัตว์ (1993)

ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ถือเป็นหนังสือที่นักศึกษาวรรณคดีชาวเกาหลีเหนือทุกคนต้องอ่าน ผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวเกาหลีเหนือก็ต้องศึกษา หรือแม้กระทั่งท่องจำเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ อิทธิพลของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในเกาหลีเหนือเท่านั้น แต่ยังส่งผลต่อขบวนการ "ภาพยนตร์ประชาชน" (MR: minjung yŏnghwa) ที่เน้นแนวคิดประชาธิปไตยในเกาหลีใต้ ซึ่งเกิดขึ้นจากขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยที่กวังจู อิทธิพลของผลงานชิ้นนี้ยังขยายไปไกลกว่าคาบสมุทรเกาหลี แอนนา บรอยโนว์สกี ผู้กำกับชาวออสเตรเลีย สร้างภาพยนตร์เรื่อง Aim High in Creation! ภาพยนตร์เกี่ยวกับการสร้างภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อที่ปฏิบัติตามคำแนะนำของคิม ส่วนแมดส์ บรืกเกอร์ ผู้กำกับสารคดีชาวเดนมาร์ก ก็ปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง The Red Chapel ว่าเขาคอยปรึกษาศาสตรนิพนธ์นี้เพื่อเป็นแนวทางในการสร้างสรรค์ผลงานอย่างต่อเนื่อง

 รายละเอียดการตีพิมพ์ 
thumb|พิมพ์ซ้ำโดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแปซิฟิก
ผลงานชิ้นนี้รวมอยู่ใน "สรรนิพนธ์ของคิม จ็อง-อิล เล่มที่ 5" (ฉบับแก้ไข) สามบทแรกของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ ยังตีพิมพ์ในชื่อ ชีวิตและวรรณกรรม (Life and Literature) ภาพยนตร์และการกำกับ (The Cinema and Directing) และตัวละครและนักแสดง (The Character and the Actor) ตามลำดับ สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยแปซิฟิกจัดพิมพ์ซ้ำฉบับภาษาอังกฤษของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ สุนทรพจน์สามเรื่องที่ไม่ได้รวมอยู่ในฉบับภาษาอังกฤษ ได้แก่ "ปัญหาบางอย่างที่เกิดขึ้นในการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอก" (1968), "ขอเราสร้างภาพยนตร์ปฏิวัติให้มากขึ้นบนพื้นฐานชีวิตสังคมนิยม" (1970) และ "ว่าด้วยลักษณะทางอุดมการณ์และศิลปะของผลงานชิ้นเอก The Fate of a Self-Defence Corps Man" (1970) – ถูกรวมอยู่ในฉบับภาษาเกาหลีตั้งแต่ ค.ศ. 1977

งานแปลของ ว่าด้วยศิลป์แห่งภาพยนตร์ มีทั้งภาษาอาหรับ จีน อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน รัสเซียและสเปน