# ทูตตราสินค้า
ทูตตราสินค้า หรือ แบรนด์แอมบาสเดอร์ (บางครั้งเรียกว่า ทูตองค์กร) คือบุคคลที่ได้รับเงินจากองค์กรหรือบริษัท เพื่อเป็นตัวแทนตราสินค้าในภาพลักษณ์ที่ดี ช่วยเพิ่มการรับรู้ตราสินค้า และยอดขาย ทูตตราสินค้าเป็นตัวแทนภาพลักษณ์องค์กร ในด้านรูปลักษณ์ กิริยามารยาท ค่านิยม และจริยธรรม องค์ประกอบสำคัญของทูตตราสินค้าคือความสามารถในการใช้กลยุทธ์ส่งเสริมการขาย ที่จะเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างลูกค้ากับผลิตภัณฑ์และบริการ ชักจูงให้กลุ่มเป้าหมายจำนวนมากซื้อและบริโภคมากขึ้น

โดยทั่วไป ทูตตราสินค้ามักเป็นที่รู้จักในฐานะโฆษกด้านบวก ผู้นำทางความคิด หรือผู้มีอิทธิพลในชุมชน ได้รับการแต่งตั้งเป็นตัวแทนภายในหรือภายนอกเพื่อกระตุ้นยอดขายผลิตภัณฑ์หรือบริการ และสร้างการรับรู้เกี่ยวกับตราสินค้าในปัจจุบัน คำว่า “ทูตตราสินค้า” ได้ขยายขอบเขตไปจาก การสร้างตราสินค้าของคนดัง ไปสู่ การสร้าง "ตราสินค้า" ของตัวเอง หรือการจัดการตราสินค้าส่วนบุคคล บุคคลมืออาชีพ เช่น ตัวแทนการกุศลและผู้ไม่แสวงหากำไร นักเดินแบบส่งเสริมการขาย การรับรอง และผู้สนับสนุนตราสินค้า ได้มีการกำหนดขึ้นเป็นส่วนขยายของแนวคิดเดียวกัน โดยคำนึงถึงความต้องการของแต่ละบริษัท

คำว่า ทูตตราสินค้านั้น หมายความถึงกิจกรรมทางการตลาด ที่ครอบคลุมถึงเจ้าหน้าที่งานอีเวนต์ทุกประเภท ซึ่งแตกต่างกันไปตั้งแต่เจ้าภาพ งานแสดงสินค้า สมาชิกส่งเสริมการขายในร้าน และทีมงานตามท้องถนน งานของทูตตราสินค้ามักจะทำโดยคนดังหรือบุคคลสาธารณะที่ได้รับสินค้าฟรีหรือจ่ายเงินสำหรับการรับรองผลิตภัณฑ์ ปัจจุบัน ทูตตราสินค้าสามารถเป็นใครก็ได้ที่มีความรู้หรือสามารถระบุความต้องการบางอย่างของตราได้ งานของทูตตราสินค้าคือการขับเคลื่อนผลลัพธ์ผ่านเครื่องมือการสื่อสารทั้งแบบสาธารณะ เช่น โซเชียลมีเดีย หรือแบบส่วนตัว เช่น อีเมล ข้อความ และช่องทางแบบตัวต่อตัวอื่น ๆ

 ประวัติ 

 การเติบโตของผู้จัดการแบรนด์ 
แนวคิดเกี่ยวกับตราและการตลาดตราสินค้า ได้รับการพัฒนามาเป็นเวลาหลายทศวรรษ โดยทั่วไป ผู้บริโภคคุ้นเคยกับผลิตภัณฑ์เพียงไม่กี่ชนิดที่มีจำหน่ายในท้องตลาด เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1870 เป็นต้นมา บริษัทต่าง ๆ จำนวนมากเริ่มผลักดัน "ผลิตภัณฑ์ที่มีตราสินค้า" ซึ่งทำให้ผู้บริโภคคุ้นเคยกับตราต่างๆ มากขึ้น ตั้งแต่ปี 1915 ถึงทศวรรษที่ 1920 ตราของผู้ผลิตได้รับการจัดตั้งและพัฒนาต่อ ซึ่งเพิ่มการพึ่งพาการโฆษณาและการตลาด ของตราในบริษัทต่าง ๆ มากขึ้น อย่างไรก็ตามภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ส่งผลให้ความก้าวหน้าของตราลดลงอย่างร้ายแรง เนื่องจากบริษัทต่าง ๆ เหลือวิธีการเพิ่มรายได้และนำธุรกิจกลับมาเดินหน้าได้น้อยมาก เพื่อประโยชน์ของตราและการอยู่รอดในตลาดที่สิ้นหวัง บริษัทต่างๆ เช่น พรอคเตอร์ แอนด์ แกมเบิล, เจเนรัลฟูดส์ และยูนิลีเวอร์ ได้พัฒนาแนวทาง การจัดการตรา “ระบบผู้จัดการตราสินค้า” หมายถึงประเภทของโครงสร้างองค์กรที่ตราหรือผลิตภัณฑ์ได้รับมอบหมายให้กับผู้จัดการที่รับผิดชอบต่อประสิทธิภาพการทำงาน

 ยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง 
ตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 จนถึงกลางทศวรรษ 1960 บริษัทต่าง ๆ เริ่มหันมาใช้ผู้จัดการตรามากขึ้น การเติบโตอย่างกะทันหันของเศรษฐกิจ ตามมาด้วยจำนวนประชากรชนชั้นกลางที่เพิ่มขึ้น และอัตราการเกิด ทำให้มีความต้องการผลิตภัณฑ์ภายในตลาดเพิ่มมากขึ้น สิ่งนี้ทำให้เกิดการแข่งขันอย่างต่อเนื่องระหว่างผู้ผลิตหลายรายที่พบว่าเป็นการยากที่จะทำให้ผลิตภัณฑ์ของตนโดดเด่นท่ามกลางแบรนด์ที่มีอยู่เดิม ในปี 1967 ผู้ผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคบรรจุหีบห่อรายใหญ่ร้อยละ 84 มีผู้จัดการตราสินค้า ผู้จัดการตรายังถูกเรียกว่า "ผู้จัดการผลิตภัณฑ์" ซึ่งมีลำดับความสำคัญที่เปลี่ยนไปจากการสร้างตราเพียงอย่างเดียวไปเป็นการเพิ่มยอดขายและ อัตรากำไรของบริษัท บทความหนึ่งในช่วงทศวรรษ 1960 กล่าวชื่นชมตำแหน่งนี้ว่า "ผู้จัดการผลิตภัณฑ์คือบุคคลแห่งยุคในองค์กรการตลาด... การตลาดยุคใหม่ต้องการผู้จัดการผลิตภัณฑ์"

ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ผู้จัดการตรายังคงดำรงอยู่ในฐานะสื่อที่จะช่วยกระตุ้นรายได้ของบริษัท ในช่วงทศวรรษ 1990 Marketing UK ได้เน้นย้ำว่าผู้จัดการตราเป็นส่วนหนึ่งของ "ระบบองค์กรที่ล้าสมัย" ในขณะที่ "ระบบผู้จัดการตราส่งเสริมให้ตราสินค้าแพร่หลาย ซึ่งส่งผลให้การแย่งชิงลูกค้าและข้อจำกัดด้านทรัพยากรลดลง" 

 วิวัฒนาการจากผู้จัดการตราสู่ทูตตราสินค้า 
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงช่วงต้นทศวรรษ 2000 การจัดการตราสินค้าได้มีการพัฒนาเป็นการจัดการทรัพย์สินของตรา เดวิสได้กำหนดกลยุทธ์การบริหารทรัพย์สินของตราว่าเป็น "แนวทางการลงทุนที่สมดุลเพื่อสร้างความหมายของตรา การสื่อสารตราสินค้าทั้งภายในและภายนอก และใช้ประโยชน์จากตราเพื่อเพิ่มผลกำไร มูลค่าทรัพย์สิน และผลตอบแทนในระยะยาว"

 ทูตตราสินค้าของวิทยาลัย 
ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 บริษัทการตลาดอย่าง American Guerilla Marketing LLC เป็นรายแรกที่ใช้ตัวแทนของวิทยาลัย (หรือที่เรียกว่า "ผู้แทนตราสินค้า" และ "ทูตตราสินค้า") ซึ่งเป็นนักศึกษาที่ช่วยกระจายข่าวสารเกี่ยวกับบริษัทที่ตนเป็นตัวแทน เป้าหมายของทูตประจำวิทยาลัยคือการช่วยให้บริษัทจัดทำโครงการการตลาดในวิทยาลัยเพื่อเจาะกลุ่มประชากรในพื้นที่ดังกล่าว สามารถทำได้โดยจัดงาน จัดเวิร์กช็อป และใช้โซเชียลมีเดียเพื่อประชาสัมพันธ์ตราหรือบริษัท ทูตตราสินค้าของวิทยาลัยไม่เพียงแต่สามารถทำการตลาดผลิตภัณฑ์หรือบริการผ่านกิจกรรม เวิร์กช็อป หรือโซเชียลมีเดียเท่านั้น พวกเขาสามารถทำการตลาดโดยอาศัยสิ่งที่คนอื่นอาจบอกว่ามีประสิทธิผลมากกว่าและดีกว่าในระยะยาว ซึ่งก็คือการตลาดแบบปากต่อปาก การบอกเล่าแบบปากต่อปากถือเป็นวิธีการส่งเสริมการขายที่ได้รับความนิยมรองลงมา โดยผู้แทนจำหน่าย 75% กล่าวว่าพวกเขาใช้วิธีการนี้ และ 73% กล่าวว่าเป็นวิธีการส่งเสริมการขายที่ประสบความสำเร็จ จากการสำรวจทูตประจำวิทยาลัยกว่า 50% ที่ระบุว่าตนเป็นเจ้าภาพจัดงานให้กับบริษัท แต่มีเพียง 55% เท่านั้นที่บอกว่างานนี้ประสบความสำเร็จ การบอกเล่าแบบปากต่อปากมีบทบาทอย่างมากในการทำการตลาด เนื่องจากตรา ผลิตภัณฑ์ หรือบริการของบริษัทจะถูกส่งต่อโดยผู้คนซึ่งส่วนใหญ่มักจะรู้จักกันและมีความสนิทสนมกัน ซึ่งจะเพิ่มโอกาสให้ผู้คนดำเนินการและซื้อผลิตภัณฑ์หรือบริการดังกล่าว นอกจากนี้ นักศึกษายังเต็มใจที่จะรับตำแหน่งทูตประจำมหาวิทยาลัยมากขึ้นเนื่องจากประสบการณ์ที่ได้รับ ทูตนักเรียนมอบโอกาสให้กับนักเรียนในการพัฒนาทักษะความเป็นผู้นำและการสื่อสาร และสร้างแรงบันดาลใจให้นักเรียนคนอื่นๆ มีบทบาทที่มากขึ้นในการเป็นตัวแทนของโรงเรียน นักเรียนที่สนใจอาจสนใจที่จะเข้าร่วมโปรแกรมด้วยเช่นกัน นี่เป็นอีกหนึ่งแรงจูงใจสำหรับนักเรียนที่จะสมัครเข้าเรียนในสถาบัน นอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มมูลค่าให้กับประสบการณ์ของนักเรียนปัจจุบันได้อีกด้วย

 ทูตตราสินค้าพนักงาน 
บริษัทต่าง ๆ จำนวนมากให้ความสำคัญเชิงบวกกับการที่พนักงานพัฒนาตราส่วนตัวของตนเพื่อส่งผลดีต่อชื่อเสียงของบริษัท ตามที่ Alberto Chinchilla Abadías กล่าวว่า "บริษัทควรฝึกอบรมพนักงานและผู้จัดการในด้านทักษะการสื่อสารและดิจิทัลเพื่อให้สามารถใช้เทคโนโลยีเหล่านี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

 คำศัพท์ร่วมสมัย 

 การสร้างตราสินค้าของผู้มีชื่อเสียง 
การใช้ผู้มีชื่อเสียงเป็นทูตตราสินค้าไม่ใช่แนวคิดใหม่ Creswell เน้นย้ำว่า "ดาราภาพยนตร์ในยุค 1940 ถ่ายรูปให้กับบริษัทบุหรี่ และ บ็อบ โฮป เป็นคนเสนอตัวให้ อเมริกันเอ็กซ์เพรส ในช่วงปลายยุค 1950 Joe Namath สวมถุงน่องของ Hanes ในช่วงยุค 1970 และ Bill Cosby เต้นโยกเยกให้กับ Jell-O เป็นเวลาสามทศวรรษ ผู้มีชื่อเสียงด้านกีฬาอย่าง ไมเคิล จอร์แดน และ ไทเกอร์ วูดส์ ยกระดับการปฏิบัตินี้ โดยมักจะได้รับเงินสนับสนุนและค่าลิขสิทธิ์มากกว่ารายได้จริงจากกีฬาของพวกเขา"

องค์กรขนาดใหญ่ตระหนักดีว่าภาพลักษณ์โดยรวมของทูตตราสินค้าภายในสังคมเป็นองค์ประกอบสำคัญในการดึงดูดความสนใจของผู้บริโภค ส่งผลให้บทบาทของผู้มีชื่อเสียงในฐานะทูตตราสินค้าเพิ่มมากขึ้นอย่างมาก มีการสันนิษฐานว่าการรวมผู้มีชื่อเสียงเข้ากับตราจะช่วยเพิ่มโอกาสในการขาย ซึ่งทำให้บริษัทต่างๆ ให้ความสำคัญกับอุดมคติทางธุรกิจของ "ทูตตราสินค้า" กรณีศึกษาของโอเมกาซึ่งเป็นตราสินค้านาฬิกาชื่อดัง แสดงให้เห็นว่าแบรนด์นี้ต้องเผชิญกับยอดขายตกต่ำอย่างรุนแรงในปี 1970 เนื่องมาจากปรากฏการณ์ควอตซ์ของญี่ปุ่น ไมเคิลเชื่อว่า "เมื่อถึงเวลาที่โอเมกาเห็นข้อผิดพลาดในวิธีการของตน ชื่อเสียงของมันก็เสียหายไปแล้ว ตั้งแต่ช่วงปี 1970 จนถึงปลายปี 1990 โอเมกาไม่ถูกมองว่าเป็นบริษัทนาฬิกาหรูอีกต่อไป" นับจากนั้นเป็นต้นมาในปี 1995 ซินดี ครอว์ฟอร์ด ก็ได้กลายมาเป็นผู้นำเสนอสินค้าหน้าใหม่ของโอเมก้าเป็นครั้งแรก โดยเป็นการเปิดตัวยุคของทูตตราสินค้าจากผู้มีชื่อเสียง เชื่อกันว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังกลยุทธ์การตลาดนี้คือ Jean-Claude Biver ผู้ซึ่งกลยุทธ์ของเขาได้เปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ทั้งหมดของการสร้างตรา ในช่วงเวลานี้ บริษัทต่าง ๆ จำนวนมากได้ขยายงบประมาณประจำปีของตนเพื่อชำระหนี้สินทางการเงินที่เกิดจากการรับรองสินค้าโดยผู้มีชื่อเสียง

ผู้มีชื่อเสียงเป็นที่นิยมและมีคนจำนวนมากติดตาม ดังนั้นจึงไม่แปลกที่นักการตลาดจะได้รับประโยชน์จากการใช้ผู้มีชื่อเสียงในการสื่อสารข้อความของบุคคลเหล่านี้ ผู้มีชื่อเสียงสามารถดึงดูดความสนใจของผู้บริโภค เชื่อมโยงแบรนด์กับภาพลักษณ์ส่วนบุคคล และเชื่อมโยงคุณสมบัติเชิงบวกกับผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตาม ในบางกรณี การสร้างตราของผู้มีชื่อเสียงอาจผิดพลาดและส่งผลกระทบต่อรายได้จากผลิตภัณฑ์ ตัวอย่างเช่น ข้อกล่าวหาเรื่องการใช้สารกระตุ้นต่อ แลนซ์ อาร์มสตรอง ทำให้เขาต้องสูญเสียเงินสนับสนุนกว่า 30 ล้านดอลลาร์ และเขาก็ลาออกจากตำแหน่งประธานของ มูลนิธิลีฟสตรอง ไนกี้ซึ่งเป็นผู้ให้การสนับสนุน อาร์มสตรองและทีมจักรยานของสหรัฐอเมริกา ได้กล่าวในข่าวประชาสัมพันธ์ว่า "เนื่องจากมีหลักฐานที่ดูเหมือนจะไม่สามารถหักล้างได้ว่า อาร์มสตรองมีส่วนร่วมในกระบวนการใช้สารกระตุ้นและทำให้ไนกีเข้าใจผิดมานานกว่าทศวรรษ เราจึงขอแจ้งยกเลิกสัญญากับเขาด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง"

 การสร้างตราให้กับตนเอง 
ตามที่ Giriharidas กล่าวไว้ว่า "สาขาการสร้างตราส่วนบุคคลหรือ การสร้างตราด้วยตนเอง มีต้นกำเนิดมาจากบทความเรื่อง "The Brand Called You" ซึ่งเขียนโดยผู้เชี่ยวชาญด้านการจัดการ Tom Peters ในปี 1997 ทฤษฎีการสร้างแบรนด์ร่วมสมัยชี้ให้เห็นว่าทูตตราสินค้าไม่จำเป็นต้องมีความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการกับบริษัทเพื่อส่งเสริมผลิตภัณฑ์/บริการของบริษัท  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเว็บ 2.0 ช่วยให้ทุกคนสามารถเลือกตราและเสนอกลยุทธ์ของตนเองเพื่อนำเสนอตรานั้นได้ Biro เชื่อว่า "ทุกคนต่างเป็นเจ้าของตราส่วนตัวของตนเอง บริษัทและผู้นำต้องมองเห็นคุณค่าของแนวคิดนี้เพื่อให้เกิดสูตรสำเร็จในการสร้างสถานที่ทำงานเพื่อสังคม หากทูตตราสินค้าเลือกที่จะเป็นตัวแทนของบริษัทและ/หรือตราของบริษัท บุคคลนั้นควรทำเช่นนั้นในลักษณะที่โปร่งใส" การสร้างตราให้กับตัวเองเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการช่วยให้ธุรกิจใหม่หลีกเลี่ยงความยุ่งยากในการจ้างทูตตราสินค้า ฝึกอบรมพวกเขา แล้วพบว่าพวกเขาไม่ดีพอสำหรับบริษัท นอกจากนี้ ยังเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการกำหนดเป้าหมายเฉพาะ และช่วยให้สามารถควบคุมการนำเสนอตราของตนเองได้แต่เพียงผู้เดียว ในทางกลับกัน การสร้างตราสินค้า/บริการของตนเองจะสร้างการเชื่อมโยงทันทีกับกลุ่มเป้าหมาย และช่วยให้ตราโดดเด่นเมื่อเทียบกับตราสินค้าดังอื่น ๆ ที่ใช้ผู้มีชื่อเสียงหรือจ้างทูตประชาสัมพันธ์ Reis เผยแพร่คำขวัญการสร้างตราของเธอว่า "คิดถึงคนอื่น คิดถึงความประทับใจที่คุณสร้างให้กับเพื่อน เพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงาน คิดถึงตราของคุณ"  การสร้างกลยุทธ์การสร้างตราส่วนบุคคลเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการดึงดูดความสนใจของกลุ่มเป้าหมาย เธอยกตัวอย่าง Marissa Mayer ซีอีโอของ Yahoo ตามที่ Laura Ries กล่าว Marissa ประสบความสำเร็จเพราะเธอมีสิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่มี นั่นคือ "เธอมีตราสินค้าของตัวเอง"

การสร้างตราให้กับตัวเองหรือการสร้างตราส่วนบุคคลเป็นหนทางหนึ่งที่บุคคลสามารถส่งเสริมหรือสร้างชื่อเสียงให้กับตนเองได้ นอกจากนี้ วีลเลอร์ยังเน้นย้ำว่าการส่งอีเมลสามารถมีส่วนสนับสนุนต่อตราของแต่ละบุคคลได้อย่างไร และการสร้างตราส่วนบุคคลได้กลายมาเป็นสิ่งสำคัญในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เนื่องมาจากจำนวนบุคคลที่ประกอบอาชีพอิสระเพิ่มมากขึ้น ความสำคัญของการสร้างตราส่วนตัวเพิ่มมากขึ้นWheeler, A. (2010). Designing brand identity (3rd ed., pp. 6, 80). Hoboken, NJ: John Wiley. เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายในปัจจุบันมักไว้วางใจบุคคล มากกว่าองค์กร ข้อเท็จจริงนี้เกิดจากผู้ฟังมีแนวโน้มที่จะเชื่อว่าองค์กรต่าง ๆ มีเป้าหมายการขายผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายเท่านั้น ไม่ใช่คำนึงถึงผลประโยชน์ของสาธารณะชนแทน ยิ่งไปกว่านั้น ตราส่วนบุคคลยังบ่งชี้ได้อย่างชัดเจนอีกด้วยว่าบุคคลนั้นเป็นใคร และมีคุณสมบัติที่ดีที่สุดอะไรบ้างที่บุคคลนั้นสามารถนำเสนอได้ โดยแสดงให้พนักงานหรือลูกค้าเห็นสิ่งที่พวกเขาอาจคาดหวังได้ การส่งเสริมตราส่วนบุคคลถือเป็นส่วนสำคัญในการสร้างเครือข่ายผู้ติดต่อที่ประสบความสำเร็จ ซึ่งสามารถนำไปสู่ธุรกิจและลูกค้าในอนาคตได้มากขึ้น 

 บุคคลมืออาชีพ 

 ทูตสันถวไมตรี 
ทูตสันถวไมตรี เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจภายหลังจากชื่อ ซึ่งได้รับมอบโดยประมุขแห่งรัฐหรือสำนักงานเลขานุการของ INGO นอกจากนี้ยังเป็นคำอธิบายงานและตำแหน่งของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมสาเหตุที่ ไม่แสวงหากำไร หน้าที่หลักของทูตสันถวไมตรีคือช่วยให้องค์กรต่าง ๆ สนับสนุนภารกิจของตน โดยทั่วไปแล้ว ทูตสันถวไมตรีมักเป็นนักรณรงค์หรือบุคคลที่มีชื่อเสียงซึ่งใช้ชื่อเสียงและความสามารถของตนเองในการหาเงินทุน ขอรับบริจาค สนับสนุนให้อาสาสมัครเข้ามามีส่วนร่วม และสร้างการตระหนักรู้เกี่ยวกับจุดมุ่งหมายขององค์กร บุคคลที่มีชื่อเสียงหรือบุคคลที่เป็นที่รู้จักจะถูกคัดเลือกตามกลุ่มเป้าหมายขององค์กร และหากทุ่มเทเต็มที่ให้กับสาเหตุที่พวกเขาส่งเสริม ก็สามารถส่งอิทธิพลอย่างมากต่อกระบวนการในการโน้มน้าวผู้อื่นและดึงดูดความสนใจไปที่ประเด็นระดับโลก ทูตสันถวไมตรีจะเดินทางไปเยี่ยมเยียนภูมิภาคที่ประสบปัญหาต่างๆ มากที่สุดในโลกอย่างเปิดเผย และทำการอุทธรณ์ในนามของประชาชนของตนและองค์กร ทูตผู้มีชื่อเสียงมีบทบาทสำคัญในการ "ทำการตลาด" มูลค่าของภารกิจของสหประชาชาติ ซึ่งส่วนใหญ่มาจากความคุ้นเคยและความชอบใจ  ทูตสันถวไมตรีสหประชาชาติ ประกอบไปด้วยผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง เช่น แองเจลินา โจลี สำหรับ UNHCR เดวิด เบคแคม และ ชากีรา สำหรับ UNICEF คริสตินา อากีเลรา สำหรับ WFP และ นิโคล คิดแมน สำหรับ UN Women

 นักเดินแบบส่งเสริมการขาย 
นักเดินแบบส่งเสริมการขาย เป็นอาชีพซึ่งรวมถึงนักเดินแบบโฆษก นักเดินแบบงานแสดงสินค้า และนักเดินแบบงานประชุม นักเดินแบบเหล่านี้มีฟังก์ชันการทำงานนอกเหนือจากการนำเสนอบริษัทในภาพลักษณ์เชิงบวก ความแตกต่างหลักระหว่างทูตตราสินค้าและนักเดินแบบส่งเสริมการขายอยู่ที่วิธีการนำเสนอผลิตภัณฑ์/บริการ ในหลายกรณี ซึ่งแตกต่างจากทูตตราสินค้า นักเดินแบบส่งเสริมการขายอาจมอบประสบการณ์แก่ผู้ชมที่สะท้อนถึงผลิตภัณฑ์หรือบริการที่กำลังสร้างแบรนด์อยู่ นักเดินแบบส่งเสริมการขายจะต้องปรากฏตัวที่สถานที่จัดงานตามข้อกำหนดของแคมเปญการตลาด อย่างไรก็ตาม ตัวแทนแบรนด์มักถูกเรียกว่า "หน้าตาของตรา" นักเดินแบบส่งเสริมการขายส่วนใหญ่จะพบได้ในงานแสดงสินค้า (ในบางกรณีเรียกว่า "สาวบูธ") งานประชุม และในสื่อสิ่งพิมพ์ ดิจิทัล หรือโฆษณาเฉพาะของตรา การใช้นางแบบที่เรียกว่า "นางแบบบูธ" ในงานแสดงสินค้าและการประชุมได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากบางฝ่าย

 คำรับรอง 
คำรับรอง เป็นเพียงวิธีแสดงความมั่นใจ ในกรณีนี้ ความมั่นใจจะให้โดยคำรับรองของบริษัทหรือผลิตภัณฑ์/บริการนั้นๆ ในรูปแบบลายลักษณ์อักษรหรือการพูด คำรับรองไม่ได้เป็นการโฆษณาผลิตภัณฑ์อย่างอิสระ ต่างจากบทบาทของทูตตราสินค้า ทูตตราสินค้าทำหน้าที่เป็นคำรับรอง แต่คำรับรองไม่ใช่ทูตตราสินค้า การเพียงให้คำรับรองเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์หรือบริการไม่ได้หมายความว่าเป็นตัวแทนสำหรับผลิตภัณฑ์หรือบริการนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น ลูกค้าสามารถเป็นคำรับรอง เนื่องจากคำรับรองอาจเป็นการ "บอกต่อ" แบบทางการหรือไม่เป็นทางการที่สนับสนุนด้านบวกของผลิตภัณฑ์ ในทางกลับกัน ผู้บริโภคอาจไม่ได้เป็นทูตตราสินค้าเสมอไป เนื่องจากทูตตราสินค้ามีความเชิงพาณิชย์มากกว่า และมักถูกมองว่าเป็นตำแหน่งที่ต้องผูกพันด้วยภาระทางการเงินและทางอาชีพ ในระดับหนึ่ง การรับรองจากผู้มีชื่อเสียงถือเป็นการแสดงความเห็นเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์/บริการที่พวกเขาทำการตลาด อย่างไรก็ตาม ด้วยการมาถึงของยุคดิจิทัล คำรับรองก็เพิ่มสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ เว็บไซต์จำนวนมากมีแท็บ "ไปที่" ซึ่งคุณสามารถเขียนรีวิวหรือคำรับรองเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์/บริการได้ ส่งผลให้เกิดการวิจารณ์ปลอมเพิ่มมากขึ้น โดยบริษัทต่าง ๆ เลือกที่จะจ่ายเงินให้ผู้คนเพื่อรับคำติชมเชิงบวกของพวกเขา จากการศึกษาวิจัยของบริษัทวิจัย Gartner พบว่า "บทวิจารณ์/คำรับรอง 1 ใน 7 รายการที่โพสต์ทางออนไลน์ภายในสิ้นปีหน้ามีแนวโน้มจะเป็นเท็จ โดยการประเมินอื่นๆ ระบุว่าตัวเลขดังกล่าวอาจสูงถึง 1 ใน 3" อย่างไรก็ตาม ในทางกลับกัน พลังของเรื่องราวของลูกค้าได้รับการพิสูจน์แล้วว่าสามารถเพิ่มปริมาณการเข้าชมเว็บไซต์และการแปลงเป็นลูกค้าได้ แต่ในกรณีนี้จะมีลูกค้าที่กำลังสร้างความสัมพันธ์ที่แท้จริงและแสดงให้เห็นว่าพวกเขาหลงใหลในตราสินค้ามากจนเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนของพวกเขาจริง ๆ หากกิจการเปิดรับความเป็นไปได้ต่าง ๆ ก็ไม่ยากที่จะค้นหากิจกรรมที่บริษัทรู้สึกสบายใจและลูกค้ารู้สึกตื่นเต้นที่จะเป็นส่วนหนึ่งด้วย Shofar's Furniture ได้นำโปรแกรมแบรนด์แอมบาสเดอร์มาใช้และมีผลลัพธ์อันน่าทึ่งที่ช่วยเพิ่มปริมาณการเข้าชมไซต์ได้ถึง 4,000% และนี่ไม่ได้หมายความว่าบริษัทไม่มีสิทธิ์เข้าถึงหรือใช้ช่องทางเหล่านี้เลย แต่เป็นความร่วมมือเพื่อยกระดับอิทธิพลและเครือข่ายจากลูกค้าด้วยเช่นกัน

 ผู้สนับสนุนตราสินค้า 
Fuggetta เน้นย้ำว่าผู้สนับสนุนตราสินค้าเป็นคำทางการตลาดสำหรับ "ลูกค้าที่พึงพอใจสูงและคนอื่น ๆ ที่พยายามอย่างเต็มที่ในการส่งเสริมผลิตภัณฑ์ที่พวกเขารักและใส่ใจ พวกเขาเป็นสายพันธุ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง " นอกจากนี้เขายังระบุด้วยว่าพวกเขามีอิทธิพลมากกว่าลูกค้าโดยทั่วไปถึง 50% ประสบการณ์เชิงบวกกับตรา ความสัมพันธ์การบริการลูกค้าที่ประสบความสำเร็จจะกระตุ้นให้ผู้สนับสนุนตราแสดงความรู้สึกเชิงบวกที่มีต่อแบรนด์ โดยทั่วไป ผู้สนับสนุนตรา จะกล่าวชื่นชมแบรนด์และจะเผยแพร่ผ่าน "ปากต่อปาก" หรือช่องทางอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน อย่างไรก็ตาม ในยุคดิจิทัล เครื่องมือโซเชียลมีเดียช่วยให้ผู้สนับสนุนแบรนด์สามารถแสดงออกถึงตัวตนบนกระดานสนทนา เช่น ทวิตเตอร์ และ เฟซบุ๊ก โดยการ "ทวีต" เกี่ยวกับประสบการณ์ของแบรนด์หรือ "ชอบ" แบรนด์นั้นๆ เอง รูบินเชื่อว่า "เมื่อลูกค้าติดต่อคุณผ่านโซเชียลมีเดีย พวกเขากำลังมองหาโอกาสในการสร้างความสัมพันธ์ทางอารมณ์ ดังนั้น จงมอบโอกาสนั้นให้กับพวกเขา"