wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ตำบลดอนมะสังข์
ดอนมะสังข์ เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลดอนมะสังข์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2543

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลวังยาง (อำเภอศรีประจันต์)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสาวร้องไห้ (อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง)
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลดอนตาล
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสนามชัย และตำบลโพธิ์พระยา

 ประวัติ 
เดิมพื้นที่มีฐานะเป็นพื้นที่หมู่ 5 ของตำบลดอนตาล อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้แยกพื้นที่ด้านทิศเหนือของตำบลดอนตาล 2 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านดอนมะสังข์ และหมู่ 6 บ้านหนองบอน ออกมาตั้งเป็น ตำบลดอนมะสังข์ วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 โดยมีชื่อตำบลมาจากที่มีต้นมะสังข์ขนาดใหญ่และสูงมากอยู่ต้นหนึ่งในหมู่บ้าน พื้นที่ของตำบลเป็นป่าไผ่ ป่าสะแก และต้นไม้อื่นเป็นจำนวนมาก เป็นที่ดอน มีหนองน้ำ และสำรางบางส่วนเป็นที่ราบลุ่มมีน้ำท่วมขัง จึงเรียกพื้นที่นี้ว่า ดอนมะสังข์ประวัติตำบลดอนมะสังข์ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี - องค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะสังข์ สืบค้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลดอนมะสังข์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่

 หมู่ที่ 1 บ้านดอนมะสังข์
 หมู่ที่ 2 บ้านหนองบอน
 หมู่ที่ 3 บ้านลาดตาล
 หมู่ที่ 4 บ้านริ้วห้วยพรอด
 หมู่ที่ 5 บ้านลาดตะโก

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลดอนมะสังข์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนมะสังข์ ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนมะสังข์มี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 16.33 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,088 คน และ 699 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลดอนมะสังข์ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนมะสังข์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนมะสังข์ วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
# จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 7 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 2 และ 3)ข้อมูล สถิติ และผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2538

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, อำเภอน้ำหนาว และอำเภอเขาค้อ

 เขตเลือกตั้งที่ 2 
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอชนแดน และอำเภอวังโป่ง

 เขตเลือกตั้งที่ 3 
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอบึงสามพัน และอำเภอศรีเทพ
# ตำบลทับตีเหล็ก
ทับตีเหล็ก เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลทับตีเหล็ก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2543

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลรั้วใหญ่
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลท่าระหัด
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางปลาม้า และตำบลมะขามล้ม (อำเภอบางปลาม้า)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนกำยาน

 ประวัติ 
เดิมพื้นที่เป็นหมู่ที่ 7 ของตำบลท่าระหัด อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่ด้านทิศตะวันตกของตำบลท่าระหัด 3 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 5 บ้านท่าดินเหนียว, หมู่ 6 บ้านประสพสุข และหมู่ 7 บ้านทับตีเหล็ก ออกมาตั้งเป็น ตำบลทับตีเหล็ก วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 

โดยมีชื่อตำบลมาจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา เมืองสุพรรณบุรีซึ่งเป็นเมืองหน้าด่าน และเป็นเส้นทางเดินทัพ สมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงยกทัพเพื่อมารับศึกบริเวณชายแดนเมืองกาญจนบุรี แต่เนื่องจากบ้านเมืองมีศึกสงครามอย่างต่อเนื่อง ทำให้อาวุธยุทโธปกรณ์ไม่เพียงพอที่จะใช้ในศึกสงคราม พระองค์ทรงทราบว่าเหนือวัดมะนาวมีครอบครัวชาวจีนที่อพยพมาจากกรุงศรีอยุธยา ประกอบอาชีพเป็นช่างตีเหล็ก ซึ่งสืบทอดวิชามาจากเมืองจีน สามารถตีเหล็กได้แกร่งและคม จึงดำริให้ครอบครัวนี้พร้อมชาวบ้านที่อยู่บริเวณนี้มาช่วยราชการ เพื่อผลิตอาวุธและใช้บริเวณนี้เป็นแหล่งผลิตอาวุธเพื่อใช้ในราชการศึกสงครามตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวบ้านจึงได้กล่าวขานนามว่า ทับตีเหล็กประวัติตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี - องค์การบริหารส่วนตำบลทับตีเหล็ก สืบค้นเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลทับตีเหล็กแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่

 หมู่ที่ 1 บ้านทับตีเหล็ก
 หมู่ที่ 2 บ้านประสพสุข
 หมู่ที่ 3 บ้านท่าดินเหนียว
 หมู่ที่ 4 บ้านโพธิ์เขียว
 หมู่ที่ 5 บ้านดอนบ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลทับตีเหล็กเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทับตีเหล็ก ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลทับตีเหล็กมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 21.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 3,169 คน และ 682 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลทับตีเหล็ก อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลทับตีเหล็กอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทับตีเหล็ก วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
# กาลิมโปง
กาลิมโปง (อักษรโรมัน: Kalimpong, เบงกอล: কালিম্পং, เทวนาครี: कालिम्पोङ, ทิเบต: ཀ་སྦུག) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกาลิมโปงในรัฐเวสต์เบงกอล ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ที่ความสูงเฉลี่ย  จากระดับน้ำทะเล ภายในอาณาเขตของเขตพื้นที่โกรข่าแลนด์ซึ่งเป็นหน่วยปกครองตนเอง กองทัพอินเดีย กองพันภูเขาที่ 27 ตั้งอยู่ในชานเมืองกาลิมโปง

กาลิมโปงเป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งของสถาบันการศึกษามากมาย ส่วนมากสร้างขึ้นในสมัยของบริติชราช นอกจากนี้ในอดีตยังเคยเป็นประตูสู่ทิเบตที่ใช้ในการติดต่อและค้าขายระหว่างอินเดียดับทิเบต ก่อนที่ทิเบตถูกจีนผนวกและสงครามระหว่างจีนกับอินเดีย กาลิมโปงและนครดาร์จีลิงซึ่งอยู่ติดกันในอดีตเป็นศูนย์กลางของขบวนการเรียกร้องเอกราชดินแดนโกรข่าแลนด์ในทศวรรษ 1980

กาลิมโปงตั้งอยู่ริมแม่น้ำตีสตาและมีสถานะเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวด้วยลักษณะภูมิอากาศและที่ตั้งที่ใกล้กับสถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ ในพื้นที่ เกษตรกรรมพืชสวนถือเป็นอุตสาหกรรมสำคัญของเมือง และในกาลิมโปงยังเป็นที่ตั้งของตลาดดอกไม้ที่เป็นที่รู้จักจากดอกกล้วยไม้นานาชนิด ตลอดจนศูนย์เพาะเลี้ยงพืชที่ส่งออกต้นอ่อน ทูเบอร์ และไรโซมของพืชที่โตในเทือกเขาหิมาลัย อารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต อารามซังด็อกปัลรีโฟดังซึ่งตั้งอยู่ในกาลิมโปง เป็นสถานที่เก็บรักษาคัมภีร์พุทธทิเบตที่หายากจำนวนมาก
# หมู่ถ้ำพราพร
หมู่ถ้พบนเขาพราพร  เป็นหมู่ถ้ำสลักหินที่เก่าแก่ที่สุดของอินเดีย สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิโมรยะ (322–185 ปีก่อนคริสต์กาล) บางส่วนปรากฏจารึกของพระเจ้าอโศก ตั้งอยู่ในมาฆทุมปุระในอำเภอเชหานาบาด รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของพุทธคยา

ถ้ำเหล่านี้ตั้งอยู่ในเนินเขาคู่ คือ สี่ถ้ำในเขาพราพร (Barabar) และสามถ้ำในเขานาคารชุนี (Nagarjuni) ในบรรดาถ้ำเหล่านี้สามารถพบจารึกนามของกษัตริย์ "ปิยทาสี" ในสามถ้ำที่พราพร และ "เทวานัมปิยทศรถ" ในถ้ำที่นาคารชุนี คาดการณ์ว่าอ่ายุระหว่าง 300 ปีก่อนคริสต์กาล ในสมัยจักรวรรดิโมรยะ ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าอโศก (ครองราชย์ 273–232 ปีก่อนคริสต์กาล) และหลานชาย ทศรถโมรยะ

งานแกะสลักซุ้มทางเข้าของถ้ำโลมัสฤษีถือเป็นตัวอย่างชิ้นเก่าแก่ที่สุดของจันทรศาลา ซึ่งคือซุ้มโค้งเจดีย์รูปโอจี รูปแบบดังกล่าวมีการนำไปสร้างเรื่อยมาในสถาปัตยกรรมของอินเดีย

ถ้ำเหล่านี้แรกเริ่มถูกใช้งานเพื่อบำเพ็ญพรตโดยนักบวชจากสำนักอาชีวิกะ ซึ่งสถาปนาขึ้นโดยมักขลี โคสาลา ซึ่งมีชีวิตร่วมสมัยกับพระโคตมพุทธเจ้าและพระมหาวีระ สำนักอาชีวิกะมีคำสอนและแนวปฏิบัติที่คล้ายคลึงกันกับทั้งศาสนาพุทธและศาสนาเชน"The Ajivikas—a contemporary religious order similar, in many ways, to both Buddhism and Jainism" in  นอกจากนี้ยังสามารถพบประติมากรรมและจารึกจากสมัยหลัง ๆ ของศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธในหมู่ถ้ำเหล่านี้เช่นกัน

ถ้ำส่วนใหญ่บนเขาพราพรมีสองคูหา แกะสลักมาจากหินแกรนิตทั้งหมด ภายในสามารถพบการขัดเงาที่เรียกว่า "การขัดเงาแบบโมรยะ" ตามประติมากรรมภายใน นอกจากนี้ภายในถ้ำยังมีปรากฏการณ์เสียงสะท้อนเช่นกัน
# อูรุก
อูรุก (อักษรโรมัน: Uruk) เป็นอดีตนครโบราณในตะวันออกใกลั ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำยูเฟรตีสริมฝั่งอดีตแม่น้ำสาขาของยูเฟรตีสที่ปัจจุบันแห้งเหือดไปแล้ว อูรุกตั้งอยู่ห่างไป 93 กิโลเมตรทางเหนือของนครโบราณอูร์, 108 กิโลเมตรทางใต้ของนิปปูร์ และ 24 กิโลเมตรทางใต้ของลาร์ซา ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตรัฐอัลมูทันนา ประเทศอิรักHarmansah, 2007

อูรุกถือเป็นแหล่งต้นแบบสำหรับสมัยอูรุก อูรุกมีบทบาทอย่างมากต่อนคราภิวัตน์ในสมัยแรกของซูเมอร์ในกลางสหัสวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์กาล ในช่วงปลายสมัยอูรุกในปี 3100 ปีก่อนคริสต์กาล นครอูรุกอาจมีประชากรถึง 40,000 คน และสูงถึง 80,000–90,000 คนหากนับรวมพื้นที่โดยรอบนคร ถือเป็นเขตนครที่มีประชากรมากที่สุดในโลกในเวลานั้น กษัตริย์กิลกาเมชตามที่ระบุในพงศาวดาร รายนามกษัตริย์ซูเมอร์ (SKL) ปกครองนครอูรุกในระหว่างศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสต์กาล นครอูรุกเริ่มเสียความสำคัญลงภายหลังการเติบโตของจักรวรรดิอักกาเดีย กระนั้น นครอูรุกยังคงมีบทบาทสำคัญและเฟื่องฟูในสมัยอะคาเอเมนิด (550–330 ปีก่อนคริสต์กาล), เซเลอูซิด (312–63 ปีก่อนคริสต์กาล) และปาร์เทีย (227 ปีก่อนคริสต์กาล - ค.ศ. 224) และท้ายที่สุดถูกทิ้งร้างไม่นานหลังมุสลิมเข้ายึดครองใปนี ค.ศ. 633–638

วิลเลียม เคนเนิท ลอฟทัส เดินทางเยือนอูรุกในปี ค.ศ. 1849 และระบุซากนครนี้ว่าเป็นของเมือง "เอเรค" (Erech) หรือที่รู้จักในชื่อ "นครลำดับที่สองของนิมโรด" ลอฟทัสนำคณะขุดค้นโบราณคดีเป็นครั้งแรกในอูรุกระหว่างปี 1850 ถึง 1854

ชื่อของอูรุก  มีคำสะกดอยู่หลายแบบในอักษรคูนีฟอร์ม คือ ภาษาซูเมอร์สะกดว่า  ; ภาษาอักกาเดียสะกดว่า  หรือ   (ᵁᴿᵁUNUG) ในภาษาอื่น ๆ เช่น  or ,  or ; , ;  ; ,  ,  

ในตำนานและวรรณกรรม อูรุกเป็นที่รู้จักในฐานะราชธานีของกษัตริย์กิลกาเมช ตัวละครเอกในมหากาพย์ มหากาพย์กิลมาเมช นักวิชาการระบุว่าอูรุกตรงกันกับนครเอเรค (Erech) ในพระคัมภีร์ไบเบิล (ปฐมกาล 10:10) ซึ่งเป็นนครที่สองที่นิมโรดสถาปนาขึ้นในชีนาร์While earlier scholars such as Jerome (4th century) had identified Erech with the Syrian city of Edessa (now within Turkey), the modern consensus is that it refers to the Sumerian city-state of Uruk in southern Mesopotamia. See Warwick Ball, 2001, Rome in the East: the transformation of an empire, p. 89. Ball further speculates that the earlier traditions connecting Edessa (Orhai) with Erech might have arisen because the ancient Uruk was possibly 'transferred' to the more northerly location in the reign of Nabonidus of Babylon, 6th century BC.
# นาคารชุนโกณฑะ
นาคารชุนโกณฑะ (อักษรโรมัน: Nagarjunakonda; เขาพระนาคารชุน) เป็นเมืองโบราณและแหล่งโบราณคดีที่ปัจจุบันอยู่บนเกาะ ใกล้กับแหล่งน้ำนาคารชุนสาคร อำเภอปัลนาฑู รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย ถือเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีพุทธที่รุ่มรวยที่สุดในโลก ปัจจุบันพื้นที่ตั้งเดิมเกือบทั้งหมดอยู่ใต้น้ำที่เกิดจากการสร้างเขื่อนนาคารชุนสาคร นักโบราณคดีจึงขุดค้นและเคลื่อนย้ายซากปรักหักพังขึ้นไปอยู่บนเกาะที่เหนือระดับน้ำเขื่อน ซึ่งตั้งอยู่จนถึงปัจจุบัน

ในอดีต นาคารชุนโกณฑะเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยและอารามพุทธที่สำคัญของภูมิภาค ซากของแหล่งนาคารชุนโกณฑะปรากฏทั้งซากของศาสนสถานในศาสนาพุทธมหายานและศาสนาฮินดู นาคารชุนโกณฑะตั้งอยู่ห่างไป 160 กิโลเมตรจากอมราวตีสถูป ประติมากรรมที่พบที่นี่ปัจจุบันนำไปจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ทั้งในและนอกประเทศอินเดีย และมีลักษณะทางศิลปกรรมที่สำคัญในกลุ่มศิลปกรรมอมราวตี ที่บางครั้งอาจเรียกว่าแบบอานธระยุคหลังRowland, pp. 209-214  นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ของอดีตพระราชวังซึ่งมีประติมากรรมรูปทางฆราวาสที่ถือว่าพบได้ยากในสมัยนั้น และมีอิทธิพลจากโรมันRowland, 212 

ชื่อในปัจจุบันนั้นตั้งตามพระนาคารชุน คุรุมหายานรูปสำคัฐที่เข้าใจกันว่าเป็นผู้พัฒนาบริเวณนี้ชึ้น กระนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าท่านมีความเกี่ยวเนื่องกับการสร้างนาคารชุนโกณฑะขึ้นมาจริงหรือไม่ ชื่อดั้งเดิมที่ใช้ในสมัยที่เจริญรุ่งเรืองคือ "วิชยปุรี" (Vijayapuri)

แหล่งนี้ถูกค้นพบครั้งแรกในปี 1926 โดยครูโรงเรียนชาวท้องถิ่นคนหนึ่ง สุรปรชู เวงกฏรามิยะฮ์ (Suraparaju Venkataramaih) ซึ่งพบเสาหินโบราณที่นี้และรายงานไปยังรัฐบาลของรัฐมัทราส ซึ่งต่อมาได้ส่งผู้ช่วยแผนกเตลูกูของหน่วยโราณคดีและจารึกมัทราส ศรี สรัสวตี (Shri Sarasvati) มายังแหล่งนี้ การขุดค้นทางโบราณคดีอย่างเป็นระบบเริ่มต้นโดย เอ เอช เลิงเฮิสต์ ในปี 1927–1931 โดยขุดพบสถูปเจดีย์และประติมากรรมมากมายThe Buddhist Antiquities of Nagarjunakonda, Madras Presidency by A. H. Longhurst. Journal of the Royal Asiatic Society, Volume 72, Issue 2–3 June 1940 , pp. 226–227
# ตำบลไผ่ขวาง (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
ไผ่ขวาง เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลไผ่ขวาง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2543

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสนามชัย
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดอนตาล
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโคกโคเฒ่า
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลท่าระหัด

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลไผ่ขวางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่

 หมู่ที่ 1 บ้านดอนกลาง
 หมู่ที่ 2 บ้านไผ่ขวาง
 หมู่ที่ 3 บ้านคันทด
 หมู่ที่ 4 บ้านหนองตาลกบ
 หมู่ที่ 5 บ้านรางกระทุ่ม
 หมู่ที่ 6 บ้านไผ่นกแขวง

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลไผ่ขวางเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลไผ่ขวาง ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลไผ่ขวางมี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 25.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,157 คน และ 1,467 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลไผ่ขวาง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลไผ่ขวางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ขวาง วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539
# หมู่ถ้ำโกลวี
หมู่ถ้ำโกลวี  หรือ หมู่ถ้ำโขลวี  เป็นหมู่ถ้ำสลักหินพุทธในอำเภอฌาลวาร รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย แกะสลักเข้าไปในเนินผาหินลาเทอไรต์ ภายในประกอบด้วยสถูป, เจดีย์ และพระพุทธรูป มีลักษณะทางสถาปัตยกรรมแบบมหายาน สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 8-9 ถ้ำมีจำนวนรวมแล้วประมาณ 50 ถ้ำ บรรดาสถูปและพระพุทธรูปขนาดมหึมาที่พบในโกลวีถือว่ามีความสำคัญทางโราณคดีอย่างมาก นอกจากนี้ยังพบถ้ำคล้ายกันใหม่หมู่บ้านโกลวีเช่นกัน อันบ่งบ่อกถึงความเจริญรุ่งเรืองของศาสนาพุทธในแถบนี้ในอดีต ลักษณะของถ้ำมีความคล้ายคลึงกันกับหมู่ถ้ำบาฆซึ่งอยู่ใกล้กัน

ถ้ำโกลวีมีบันทึกถึงครั้งแรกโดย ดร. อี. อิมเปย์ (Dr. Impey) ซึ่งเดินทางเยือนถ้ำนี้ในปี 1854 เซอร์อาเล็กซันเดอร์ คันนิงแฮม เดินทางมายังถ้ำนี้และได้ตีพิมพ์รายงานหลัง ดร. อิมเปย์ ถ้ำจำนวนกว่า 50 ถ้ำนี้มีจำนวนหนึ่งที่พังทลายและเสียหายไปตามกาลเวลา โดยเฉพาะหมู่ถ้ำบนฝั่งเหนือและตะวันออก
# จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2535. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2536

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1 • เขต 2
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, อำเภอน้ำหนาว, อำเภอเขาค้อ และอำเภอวังโป่ง

 เขตเลือกตั้งที่ 2 
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอชนแดน, อำเภอศรีเทพ และอำเภอบึงสามพัน
# จังหวัดสุรินทร์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุรินทร์ พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 9 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน 

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1 • เขต 2 • เขต 3
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสุรินทร์, อำเภอศีขรภูมิ, อำเภอลำดวน, และกิ่งอำเภอเขวาสินรินทร์

 เขตเลือกตั้งที่ 2 
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอจอมพระ, อำเภอรัตนบุรี, อำเภอท่าตูม, อำเภอชุมพลบุรี, อำเภอสำโรงทาบ และอำเภอสนม

 เขตเลือกตั้งที่ 3 
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอปราสาท, อำเภอกาบเชิง, อำเภอสังขะ, อำเภอบัวเชด, กิ่งอำเภอศรีณรงค์ และกิ่งอำเภอพนมดงรัก
# ตำบลบางกุ้ง (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
บางกุ้ง เป็นตำบลในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลบางกุ้ง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลบางกุ้ง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2543

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสระแก้ว
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับดอนโพธิ์ทอง
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสวนแตง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลศาลาขาว

 ประวัติ 
บางกุ้ง เดิมเป็นพื้นที่เป็นหมู่ที่ 6 ของตำบลศาลาขาว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี ปี พ.ศ. 2490 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยกพื้นที่หมู่ 6 บ้านมะขามเรียง ของตำบลสวนแตง และหมู่ 6 บ้านบางกุ้ง ของตำบลศาลาขาว รวมทั้งหมด 2 หมู่บ้าน ออกมาตั้งเป็น ตำบลบางกุ้ง วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2490

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลบางกุ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านมะขามเรียง
 หมู่ที่ 2 บ้านบางกุ้ง
 หมู่ที่ 3 บ้านวังวน
 หมู่ที่ 4 บ้านบางหมัน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลบางกุ้งเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบางกุ้ง ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบางกุ้งมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.30 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,751 คน และ 361 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบางกุ้งอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้ง วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539

ปี พ.ศ. 2550 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้งมี 4 หมู่บ้าน พื้นที่ 12.30 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,011 คน และ 480 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.1 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎรประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2550 (เขตตำบลบางกุ้ง อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลบางกุ้งอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบางกุ้ง วันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 โดยมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกัน
# ตงฟางฝูโตว
ตงฟางฝูโตว (เมืองพุทธะตะวันออก) หรือ อุทยานพุทธะตะวันออก  เป็นอุทยานวัฒนธรรมในเล่อซาน มณฑลเสฉวน ประเทศจีน ภายในจัดแสดงพระพุทธรูปจำลองที่ทำจากหินและแร่ธาตุต่าง ๆ ตัวอุทยานตั้งอยู่ตรงข้ามกับพระพุทธรูปเล่อซาน

อุทยานนี้บริหารจัดการโดยบริษัทเอกชนและมีเป้าหมายเพื่อผลกำไร อุทยานสร้างขึ้นบนจุดที่ในอดีตเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและที่อยู่อาศัย โดยได้จ่ายค่าชดเชยสำหรับเจ้าของที่ดินด้วยปริมาณเงินที่สูงกว่าค่าชดเชยที่ชาวบ้านได้รับจากรัฐขณะจัดการพื้นที่สำหรับขยายอาณาเขตของพระใหญ่เล่อซาน

ลักษณะของอุทยานที่เป็นเพื่อผลกำไร และที่ตั้งซึ่งอยู่ติดกับแหล่งมรดกโลก ทำให้อุทยานนี้ถูกวิจารณ์จากนักวิชาการถึงความเหมาะสม นักวิชาการชาวท้องถิ่นเล่อซาน เจียมิง ลัว (Jiaming Luo) และ ชุนจิง เจิง (Chunjing Zeng) ชี้ให้เห็นว่าด้วยธรรมชาติของอุทยานที่ดำเนินงานเพื่อผลกำไรนำมาสู่คำถามว่าหน่วยงานเชิงพาณิชย์เช่นนี้ "จะสามารถเป็นตัวกลางในการฟื้นฟูจิตวิญญาณของแหล่งมรดก" ได้จริงหรือ

อุทยานมีค่าเข้าชมแยกต่างหากจากค่าเข้าชมพระพุทธรูปเล่อซาน

ภายในอุทยานประดิษฐานพระพุทธรูปมากกว่า 3,000 องค์ และมีพระพุทธรูปปางปรินิพพานความยาว 170 เมตร
# บาร์สฮ็อท
บาร์สฮ็อท (อักษรโรมัน: Bars-Hot) หรือ เฮร์เล็นบาร์ส (Kherlen Bars) เป็นอดีตนครโบราณที่สร้างขึ้นโดยชาวฮีทันในที่ลุ่มแม่น้ำเฮร์เล็นทางตะวันออกของมองโกเลีย ในสมัยราชวงศ์เหลียว เมืองมีชื่อว่าเหอตง  มีพื้นที่กว้าง 1.6 ยาว 1.8 กิโลเมตร รายล้อมด้วยกำแพงดินเหนียวที่ความหนาในปัจจุบันอยู่ที่ 4 เมตร และสูง 1.5–2 เมตร

 สถูปบาร์สฮ็อท 
ซากของสถูปบาร์สฮ็อทเป็นสถูปอิฐทรงแปดเหลี่ยม บ้างเรียกว่าเป็นเจดีย์หรือหอตรวจการณ์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่ใกล้กับกำแพงเมือง เดิมทีมีความสูงเจ็ดชั้น ปัจจุบันส่วนยอดสูญหายไปแล้ว และเดิมทีเป็นเจดีย์คู่ กระทั่งในทศวรรษ 1940 โซเวียตใช้ปืนใหญ่ยิงใส่สถูปองค์เล็กกว่าจนพังทลายลงมา ด้วยความสูงปัจจุบันที่  ทำให้เป็นโครงสร้างที่สูงที่สุดในมองโกเลียยุคก่อนสมัยใหม่ แม้จะเป็นความสูงที่ขาดส่วนยอดไปแล้วก็ตาม

ในปี 2014 คณะนักวิทยาศาสตร์จากมองโกเลียและญี่ปุ่นร่วมกันสำรวจซากสถูปและทำสแกนสามมิติ พบว่าผนังดินเหนียวด้านนอกมีความหนา  และมีเส้นผ่านศูนย์กลางรอบนอกที่  เและด้านใน  ณ ฐาน รวมถึงค้นพบร่องรอยของสีพลาสเตอร์บนพื้นผิวผนังภายใน บ่งบอกว่าในอดีตเคยมีจิตรกรรมฝาผนังอยู่

การบูรณะครั้งใหญ่มีขึ้นในระหว่างปี 2014 ถึง 2016 และปัจจุบันเปิดให้เข้าชมเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญที่เกี่ยวเนื่องกับชาวฮีทันในมองโกเลีย
# พระพุทธรูปอะวุกะนะ
พระพุทธรูปอะวุกะนะ (อวุกน พุทุ ปิฬิมย) หรือ พระพุทธรูปอะวุกกะณะ  เป็นพระพุทธรูปประทับยืน ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองเกกิระวะ จังกวัดนอร์ตเซนทรัล ประเทศศรีลังกา พระพุทธรูปมีความสูงกว่ส  แสดงพระพุทธรูปในปางอภยมุทรา ถือเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปแกะสลักจากหินที่สำคัญที่สุดของศรีลังกา

องค์พระพุทธรูปหันหน้าออกทางทิศตะวันออก ออกสู่อ่างเก็บน้ำกาละเววะ แกะสลักจากผาหินแกรนิตขนาดใหญ่ แต่ไม่ได้แกะสลักให้ลอยตัวออกมาจากหินดังกล่าวทั้งหมด ด้านหลังพระรูปมีหินบางชิ้นเหลืออยู่ที่เชื่อมต่อกับหินที่เหลือเพื่อรับน้ำหนักของโครงสร้าง หินด้านหัลงนี้แกะสลักในลักษณะแบบงานช่างไซคลอเปียน กล่าวคือให้ลักษณะประดุจภูเขา องค์พระพุทธรูปแระทับอยู่บนฐานดอกยัว โดยพระพุทธรูปมีความสูง  และหากรวมฐานจะสูง 

โดยรอบของพระพุทธรูปในอดีตมีสิ่งปลูกสร้างเป็นวัดหรือศาลสร้างคลุม ดังที่ปรากฏหลักฐานเป็นซากของผนังที่มีหินเป็นฐานและส่วนบน ๆ ทำจากอิฐ มีความยาว  และกว้าง 

พระพุทธรูปแห่งอะวุกะนะถือเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุดของพระพุทธรูปประทับยืนในศรีลังกา มีลัษกณะพุทธศิลป์ที่แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปะคันธาระและอมราวตี ทรงทำมือเป็นมุทราแบบ อสิสมุทรา (Asisa mudra) อันเป็นลักษณะหนึ่งของอภยมุทรา หรือปางประทานอภัย
# อาลัปปุฬะ
อาลัปปุฬะ (Alappuzha,) หรือชื่อเดิม อัลเลปเปย์ (อักษรโรมัน: Alleppey) เป็นนครและเทศบาลนคร ศูนย์กลางการปกครองของอำเภออาลัปปุฬะ รัฐเกรละ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างไป  ทางเหนือของติรุวนันตปุรัม เมืองหลวงของรัฐ อาลัปปุฬะมีประชากรตามสำมะโนปี 2011 อยู่ที่ 240,991 คน และความหนาแน่น  เมืองอาลัปปุฬะเป็นหนึ่งในเมืองของอินเดียที่ได้สมญาว่า "เวนิสตะวันออก" 

อาลัปปุฬะมีประวัติศาสตร์ย้อนไปได้ถึงสมัยสังฆัม และปรากฏกล่าวถึงโดยปลีนีผู้อาวุโสในศตวรรษที่ 1 ในชื่อเมือง "บาราเซส" (Baraces) เมืองเจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างมากในศตวรรษที่ 16-17 ในฐานะศูนย์กลางการค้าเครื่องเทศที่สำคัญระหว่างมหาอำนาจยุโรป ทั้งดัตช์มะละบาร์ และ อินเดียของโปรตุเกส ในสมัยปกครองของราช เกสวทัส มีการสร้างท่าเรือและคูคลองขึ้นทั่วเมืองซึ่งนำไปสู่การพัฒนาอย่างมากในเมทอง กระนั้น ในศตวรรษที่ 18 นับตั้งแต่ภูมิภาคนี้อยู่ใต้ปกครองของบริติชราช อาลัปปุฬะเริ่มสูญเสียความสำคัญในฐานะศูนย์กลางการค้าและวัฒนธรรม

ปัจจุบัน อาลัปปุฬะเป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญในภูมิภาค เป็นที่รู้จักจากคูคลองและห้วยหนอง และด้วยคลองจำนวนมากในย่านเมืองเก่าทำให้ได้รับสมญาเป็น "เวนิสตะวันออก" และดินแดนทาร์ชีชแห่งเกรละ นอกจากนี้ยังเป็นจุดสำคัญในการแข่งเรือถ้วยเนห์รูในเทศกาลโอนัมประจำปี"Nehru Trophy Boat Race." ในเชิงอุตสาหกรรม อาลัปปุฬะมีอุตสาหกรรมผลิตเส้นใยเปลือกมะพร้าวที่เฟื่องฟู"coir industry "
# แม่น้ำเมลิคะ
แม่น้ำเมลิคะ   เป็นแม่น้ำที่มีต้นกำเนิดจากทิวเขาในรัฐกะชีนพื้นที่ชายแดนตอนเหนือสุดของประเทศพม่า แม่น้ำสายนี้ไหลยาวประมาณ 320 กิโลเมตร ก่อนจะบรรจบกับแม่น้ำเมคะและกลายเป็นแม่น้ำอิรวดี

การก่อสร้างเขื่อน มยิตโซน เริ่มขึ้นที่จุดบรรจบกันของแม่น้ำเมลิคะกับแม่น้ำเมคะIrrawaddy Myitsone Dam
# จังหวัดเพชรบูรณ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบูรณ์ มีนาคม พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2531 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนรายงานผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ๒๒ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๓๕. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2535

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1 • เขต 2
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบูรณ์, อำเภอหล่มสัก, อำเภอหล่มเก่า, อำเภอน้ำหนาว, อำเภอเขาค้อ และอำเภอวังโป่ง

 เขตเลือกตั้งที่ 2 
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองไผ่, อำเภอวิเชียรบุรี, อำเภอชนแดน, อำเภอศรีเทพ และอำเภอบึงสามพัน
# โลเป เด เบกา
เฟลิกซ์ โลเป เด เบกา อี การ์ปิโอ (25 พฤศจิกายน ค.ศ. 156227 สิงหาคม ค.ศ. 1635) เป็นนักเขียนบทละคร กวี และนักประพันธ์ชาวสเปน ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในยุคทองของสเปน (ค.ศ. 1492–1659) ของวรรณกรรมบาโรกในวรรณคดีของสเปน โลเป เด เบกา เป็นรองมิเกล เด เซร์บันเตส เซร์บันเตสกล่าวว่าโลเป เด เบกาคือ “นกฟีนิกซ์แห่งปัญญา” (Fénix de los ingenios) และ “สัตว์ประหลาดแห่งธรรมชาติ” (Monstruo de naturaleza) Foreword to , Miguel de Cervantes Saavedra, 1615. Quoted in 

โลเป เด เบกาได้ฟื้นฟูละครสเปนเมื่อละครนี้อยู่ในกระแสประชานิยม และร่วมกับนักเขียนบทละคร เปโดร กัลเดรอน เด ลา บาร์กา และ ตีร์โซ เด โมลินา กำหนดลักษณะเฉพาะของละครบาโรกสเปนด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงสภาวะของมนุษย์ ผลงานวรรณกรรมของ เขาประกอบด้วยซอนเน็ต 3,000 บท นวนิยาย 3 เล่ม นวนิยายขนาดสั้น 4 เล่ม บท กวีแบบมหากาพย์ 9 บท และบทละครเวที ประมาณ 500 เรื่อง