wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เห็ดที่รับประทานได้
thumb|เห็ดป่าที่รับประทานได้รวมในตะกร้า

เห็ดที่รับประทานได้เป็นส่วนเนื้อที่กินได้ของเห็ดหลายสปีชีส์ ซึ่งเป็นเห็ดราชนิดหนึ่ง สามารถพบได้ทั้งใต้พื้นดิน (hypogeous) หรือเหนือพื้นดิน (epigeous) ซึ่งเป็นสถานที่มือสามารถหยิบได้ ความสามารถในการบริโภคอาจกำหนดโดยเกณฑ์อย่างการไม่เป็นพิษต่อมนุษย์และมีรสชาติและกลิ่นที่พึงประสงค์ เห็ดที่รับประทานได้นั้นถูกบริโภคเพื่อคุณค่าทางโภชนาการและคุณค่าทางอาหาร เห็ดอย่างเห็ดหอมแห้งเป็นแหล่งของรสอูมามิ 

เห็ดที่รับประทานได้มีอยู่หลายชนิดซึ่งรวมทั้งที่เก็บเกี่ยวได้ในป่าและที่ปลูกได้ เห็ดป่าหาง่ายและเห็ดที่เพาะปลูกได้ง่ายพบได้ทั่วไปในท้องตลาด ในขณะที่เห็ดที่หาได้ยาก (เช่น เห็ดทรัฟเฟิล เห็ดมัตสึทาเกะ และมอเรล) อาจเก็บเกี่ยวในจำนวนน้อยกว่าโดยนักเก็บเกี่ยวเฉพาะตัว การเตรียมอาหารบางอย่างอาจสามารถเปลี่ยนจากเห็ดมีพิษบางชนิดเป็นเห็ดเหมาะสมสำหรับการบริโภคได้

ก่อนที่จะสันนิษฐานว่าเห็ดป่าชนิดใดที่กินได้ เห็ดนั้นควรมีการระบุที่แม่นยำก่อน การระบุอย่างแม่นยำและการระบุชนิดพันธุ์อย่างถูกต้องเป็นวิธีเดียวในการรับประกันความปลอดภัยในการรับประทาน และเป็นหนทางเดียวในการป้องกันอุบัติเหตุที่สามารถเกิดขึ้นได้ เห็ดบางชนิดที่กินได้สำหรับคนส่วนใหญ่สามารถทำให้เกิดอาการแพ้ในบางคน และเห็ดที่เก่าหรือเก็บไว้อย่างไม่เหมาะสมอาจทำให้เป็นพิษได้ ดังนั้นจึงควรให้ความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเมื่อรับประทานเห็ดใดเป็นครั้งแรก และควรบริโภคในปริมาณเล็กน้อยเท่านั้นในกรณีที่เกิดอาการแพ้ เห็ดมีพิษร้ายแรงที่มักถูกสับสนกับเห็ดที่รับประทานได้ และมีส่วนทำให้เกิดพิษร้ายแรงหลายอย่าง ได้แก่ เห็ดหลายชนิดในสกุล Amanita โดยเฉพาะ Amanita phalloides หรือเห็ดระโงกหิน แม้แต่เห็ดที่รับประทานได้ตามปกติก็อาจเป็นอันตรายได้ เนื่องจากเติบโตในบริเวณที่มีมลพิษ เช่น โลหะหนัก
# กีฬาปันจักสีลัตในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬาปันจักสีลัตในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬาปันจักสีลัตที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 7–13 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่ลานฮอล์ โซน C ห้างบิ๊กซี ซูเปอร์เซ็นเตอร์ ศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 17 รายการ ประกอบด้วย ประเภทต่อสู้ (Tanding) 15 รายการ และปันจักลีลา (Tunggal) 2 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 62 เหรียญ

 สรุปเหรียญรางวัล 

 ผู้ได้รับเหรียญรางวัล 
 ต่อสู้ (แทนดิง) 
 ชาย 
คลาส เอ (45–50 กก.)     คลาส บี (50–55กก.)      คลาส ซี (55–60กก.)      คลาส ดี (60–65กก.)     คลาส อี (65–70กก.)      คลาส เอฟ (70–75กก.)     คลาส จี (75–80กก.)      คลาส เอช (80–85กก.)       คลาส ไอ (85–90 กก.)      

 หญิง 
คลาส เอส (40–45กก.)      คลาส เอ (45–50 กก.)      คลาส บี (50–55กก.)     คลาส ซี (55–60กก.)      คลาส ดี (60–65กก.)     คลาส อี (65–70กก.)      

 ปันจักลีลา (ทุงกัล) 
บุคคลชาย     บุคคลหญิง
# มันฝรั่งแผ่น
มันฝรั่งแผ่น  เป็นมันฝรั่งแผ่นบาง ๆ ที่นำมาอบหรือทอดจนกรอบ นิยมรับประทานเป็นอาหารว่าง เครื่องเคียง หรืออาหารเรียกน้ำย่อย มันฝรั่งแผ่นพื้นฐานจะใส่เกลือหลังทำเสร็จ แบบอื่น ๆ จะใส่เครื่องปรุงและส่วนผสมต่าง ๆ เช่นสมุนไพร เครื่องเทศ ชีส รสเทียม และสารเติมแต่ง

มันฝรั่งแผ่นกรอบเป็นส่วนสำคัญของตลาดขนมขบเคี้ยวและอาหารสะดวกซื้อในประเทศตะวันตก ตลาดมันฝรั่งแผ่นทั่วโลกสร้างรายได้รวมกว่า 16.49 พันล้านดอลลาร์ในปี 2005 ซึ่งคิดเป็น 35.5% ของตลาดขนมขบเคี้ยวทั้งหมดในปีนั้น (46.1 พันล้านดอลลาร์)

 ประวัติ 
สูตรอาหารที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบของสิ่งที่คล้ายกับมันฝรั่งแผ่นในปัจจุบันคือในหนังสือ The Cook's Oracle ของ  William Kitchiner ตีพิมพ์ในปี 1817 เป็นหนังสือขายดีในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา สูตรอาหารในปี 1822 ระบุชื่อไว้ว่า "แผ่นมันฝรั่งแผ่น" และระบุสูตรอาหารไว้ประมาณว่า "ปอกมันฝรั่งลูกใหญ่หั่นคล้ายกับปอกมะนาว เช็ดให้แห้งด้วยผ้าสะอาด แล้วนำไปทอดในมัน" หนังสือเกี่ยวกับการทำอาหารฝรั่งเศสของอังกฤษในปี 1825 เรียกสิ่งที่คล้ายกับมันฝรั่งแผ่นว่า "Pommes de Terre frites" (สูตรที่สอง) และระบุว่าเป็นมันฝรั่งหั่นบาง ๆ ทอดใน "เนยใสหรือมันห่าน" สะเด็ดน้ำแล้วโรยด้วยเกลือ สูตรอาหารแรก ๆ ของมันฝรั่งแผ่นที่พบในสหรัฐอเมริกาสามารถพบได้ในหนังสือ Virginia House-Wife (1824) ของ Mary Randolph และใน Cook's Own Book (1832) ของ N.K.M. Lee ซึ่งทั้งสองเล่มอ้างอิงถึงหนังสือของ Kitchiner อย่างชัดเจน

มีตำนานเล่าว่ามันฝรั่งแผ่นกรอบมีต้นกำเนิดที่ Saratoga Springs ในนิวยอร์ก ซึ่งมาหลังสูตรแรกพบหลายสิบปีตัวหนา ในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้า เรื่องที่ได้รับความนิยมเป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อครัว George Crum  ที่ Moon's Lake House ในวันที่ 24 สิงหาคม 1853 ซึ่งพยายามเอาใจลูกค้า ลูกค้าส่งกลับเฟรนช์ฟรายส์ที่เขาทำ โดยบ่นว่าหนาเกินไป "แฉะ"เกินไป หรือไม่เค็มพอ ด้วยความท้อแท้ Crum จึงหั่นมันฝรั่งแบบบาง ๆ หลายชิ้น ทอดให้กรอบ และปรุงรสด้วยเกลือพิเศษ ท้ายสุดลูกค้าชอบสิ่งที่เขาทำ ในไม่ช้าอาหารก็ถูกเรียกว่า "Saratoga Chips" ซึ่งเป็นชื่อที่คงอยู่จนถึงกลางศตวรรษที่ยี่สิบ เรื่องนี้ได้รับความนิยมในแคมเปญโฆษณาระดับชาติปี 1973 โดย St. Regis Paper Company ซึ่งผลิตบรรจุภัณฑ์สำหรับมันฝรั่งแผ่น โดยอ้างว่าลูกค้าของ Crum คือ Cornelius Vanderbilt ในเวลานั้น Crum มีฐานะพ่อครัวและเป็นเจ้าของร้านอาหารริมทะเลสาบในปี 1860 ซึ่งเขาเรียกว่า Crum's House ชื่อแบรนด์ "Saratoga Chips" ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน
# สาหร่ายพวงองุ่น
สาหร่ายพวงองุ่น  เป็นสาหร่ายสีเขียวในชั้น Ulvophyceae มีถิ่นกำเนิดตามชายฝั่งทะเลในแถบอินโดแปซิฟิก เป็นหนึ่งในสาหร่ายกินได้ในสกุล Caulerpa ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เนื่องจากมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มและชุ่มฉ่ำ นิยมรับประทานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก สาหร่ายพวงองุ่นถูกเพาะเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกในฟิลิปปินส์ในปี 1950 ตามมาด้วยญี่ปุ่นในปี 1986 ทั้งสองประเทศนี้ยังคงเป็นผู้บริโภคสาหร่ายพวงองุ่นอันดับต้น ๆ การเพาะเลี้ยงได้แพร่กระจายไปยังประเทศอื่น ๆ เช่น ญี่ปุ่น เวียดนาม ไต้หวัน และจีน

 การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ 
ดั้งเดิมสาหร่ายพวงองุ่นถูกเก็บเกี่ยวโดยตรงจากทะเล การเพาะปลูกสาหร่ายพวงองุ่นในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1950 ในเมืองเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ หลังจากการนำสาหร่ายพวงองุ่นไปเลี้ยงในบ่อปลาโดยไม่ได้ตั้งใจ ปัจจุบันมีบ่อเลี้ยงสาหร่ายพวงองุ่นประมาณ 400 เฮกตาร์ในเซบู โดยผลิตสาหร่ายพวงองุ่น สดได้ประมาณ 12 ถึง 15 ตันต่อปี โดยปกติแล้วจะเก็บเกี่ยวหลังจากปลูกครั้งแรก 2 เดือน และเก็บเกี่ยวหลังจากนั้นทุก 2 สัปดาห์ขึ้นอยู่กับอัตราการเติบโต

การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มต้นในปี 1986 โดยปลูกในบ่อน้ำในน้ำอุ่นของโอกินาวะ การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ได้แพร่กระจายไปยังประเทศอื่น ๆ รวมทั้งเวียดนาม ไต้หวัน และจีน (ในฝูเจี้ยนและไหหลำ) ส่วนใหญ่ใช้สำหรับบริโภคภายในประเทศ แต่ยังมีสำหรับส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่นด้วย

 การใช้ในการทำอาหาร 
Caulerpa lentillifera เช่นเดียวกันกับ C. racemosa เป็นอาหารดั้งเดิมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก มักจะกินทั้งอย่างนั้นหรือกินในสลัด คนที่ทานมักระบุว่าสาหร่ายพวงองุ่นมีรสชาติ "เหมือนมหาสมุทร" นอกจากนั้นยังอุดมไปด้วยไอโอดีน

ในฟิลิปปินส์ สาหร่ายพวงองุ่นมักรู้จักกันในชื่อ latô หรือ arosep มักจะรับประทานดิบโดยทำเป็นสลัด (ensaladang lato) หลังจากชะล้างสาหร่ายพวงองุ่นด้วยน้ำสะอาดผสมกับหอมแดงสับและมะเขือเทศสด ปรุงรสด้วยน้ำปลาหรือบาโกอองและน้ำส้มสายชู ความนิยมได้แพร่กระจายไปยังรัฐซาบะฮ์ของมาเลเซียด้วย (ซึ่งสะกดว่า latok) เนื่องจากการอพยพของชาวบาเจา

ในโอกินาว่าประเทศญี่ปุ่น สาหร่ายพวงองุ่นมีชื่อเรียกกันว่า อุมิบุโด  ซึ่งแปลว่า "องุ่นทะเล" รับประทานโดยการจุ่มพนซุ ทำเป็นซูชิ ใส่สลัด หรือทานทั้งอย่างนั้น

สาหร่ายพวงองุ่นยังมีรับประทานกันในเวียดนามซึ่งเรียกว่า rong nho หรือ rong nho biển ซึ่งหมายถึง "สาหร่ายองุ่น" ในประเทศเกาหลีเรียกกันว่า bada podo (바다포도) ซึ่งหมายถึง "องุ่นทะเล"; และในประเทศอินโดนีเซีย (โดยเฉพาะบาหลี) ซึ่งเรียกว่า bulung

 ประโยชน์ต่อสุขภาพ 
มีรายงานเกี่ยวกับประโยชน์ต่อสุขภาพของสาหร่ายพวงองุ่นหลายประการซึ่งรวมถึงคุณสมบัติในการลดไขมันและเบาหวาน

 ระเบียนภาพ
# การประมงเกินขีดจำกัด
การประมงเกินขีดจำกัด  คือ การนำปลาชนิดใดชนิดหนึ่งออกจากแหล่งน้ำ (เช่น การตกปลา) ในอัตราที่มากกว่าความสามารถที่ปลาชนิดนั้นเติมเต็มจำนวนประชากรได้ตามธรรมชาติ ส่งผลให้ปลาชนิดนั้นมีประชากรน้อยลงในพื้นที่ การประมงเกินขีดจำกัดสามารถเกิดขึ้นได้ในแหล่งน้ำทุกขนาด เช่น บ่อน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำ แม่น้ำ ทะเลสาบ หรือมหาสมุทร และอาจส่งผลให้ทรัพยากรปลาหมดลง อัตราการเติบโตทางชีวภาพลดลง และระดับชีวมวลต่ำ การประมงเกินขีดจำกัดอย่างต่อเนื่องอาจทำให้ประชากรปลาไม่สามารถคงจำนวนอยู่ได้อีกต่อไป การประมงเกินขีดจำกัดบางรูปแบบ เช่น การประมงฉลามเกินขีดจำกัด ส่งผลเกิดความปั่นป่วนต่อระบบนิเวศทางทะเลทั้งหมด

การฟื้นตัวประชากรปลาหลังจากการประมงเกินขีดจำกัดขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรที่รับได้ของพื้นที่และสภาวะทางนิเวศวิทยาเหมาะสมสำหรับการฟื้นฟูหรือไม่ การเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสปีชีส์ในแต่ละพื้นที่ที่มากเกินไปอาจส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศ สมดุลที่เปลี่ยนไปนี้อาจทำให้สปีชีส์ในพื้นที่อื่น ๆ อาจเข้ามาแทนที่สปีชีส์เดิมที่อาศัยก่อนถูกจับไป ตัวอย่างเช่น เมื่อปลาเทราต์ถูกจับมากเกินไป ปลาคาร์ปอาจใช้ประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงสมดุลนี้และเข้ามาแทนที่ในรูปแบบที่ทำให้ปลาเทราต์ไม่สามารถผสมพันธุ์และฟื้นฟูจำนวนประชากรขึ้นใหม่ได้อีกเลย

นับตั้งแต่การเติบโตของธุรกิจประมงทั่วโลกหลังทศวรรษ 1950 การทำประมงอย่างหนักนี้เริ่มแพร่กระจายจากพื้นที่ที่เพียงไม่กี่แห่งไปจนถึงการประมงเกือบทั้งหมด เกิดการขูดก้นทะเลซึ่งเป็นการทำลายล้างปะการัง ฟองน้ำ และชีวินก้นทะเลอื่น ๆ ที่เติบโตช้าและไม่สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำ การทำลายล้างนี้เปลี่ยนการทำงานของระบบนิเวศ และสามารถเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสปีชีส์และความหลากหลายทางชีวภาพได้อย่างถาวร นอกจากนี้ยังมีการจับสิ่งมีชีวิตอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจในระหว่างการตกปลา โดยปกติแล้วสิ่งมีชีวิตนั้นจะถูกปล่อยกลับสู่มหาสมุทรและตายจากการบาดเจ็บหรือการสัมผัส สิ่งมีชีวิตอื่นนี้คิดเป็นประมาณหนึ่งในสี่ของการจับสัตว์ทะเลทั้งหมด ในกรณีจับกุ้ง จะเกิดการจับสิ่งมีชีวิตอื่นมากกว่ากุ้งที่จับได้ประมาณ 5 เท่า

รายงานโดย FAO ในปี 2020 ระบุว่า "ในปี 2017 ร้อยละ 34 ของปริมาณปลาในพื้นที่ทำการประมงทะเลของโลกจัดอยู่ในประเภทประมงเกินขีดจำกัด" ทางเลือกในการลดผลกระทบ ได้แก่ กฎระเบียบของรัฐบาล การยกเลิกเงินอุดหนุน การลดผลกระทบจากการประมง การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และความตระหนักของผู้บริโภค
# ซาลามี
ซาลามี  เป็นไส้กรอกที่ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ โดยทั่วไปคือเนื้อหมู ที่ถูกหมักและตากลม ในอดีตซาลามีเป็นที่นิยมในหมู่ชาวไร่ชาวนาของยุโรปใต้ ตะวันออก และกลาง เพราะสามารถเก็บไว้ที่อุณหภูมิห้องได้นานถึง 40 วันเมื่อหั่นแล้ว ซึ่งเป็นอาหารเพิ่มเติมกับเนื้อสดที่อาจมีน้อยหรือมีอย่างไม่สม่ำเสมอ ประเทศและภูมิภาคต่าง ๆ ทั่วยุโรปทำซาลามีแบบดั้งเดิมแตกต่างกัน

 วัตถุดิบ 
ซาลามีแบบดั้งเดิมมีลวดลายเหมือนหินอ่อนและทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมู โดยปกติแล้วเนื้อวัวจะใช้สำหรับซาลามีฮาลาลและโคเชอร์ ซึ่งไม่ใช้เนื้อหมูด้วยเหตุผลทางศาสนา ผู้ผลิตยังสามารถใช้เนื้อสัตว์อื่น ๆ ซึ่งรวมทั้งเนื้อกวางและเนื้อสัตว์ปีก (ส่วนใหญ่ใช้เนื้อไก่งวง) ซาลามีจากเนื้อห่านยังเป็นอาหารพื้นเมืองของภาคเหนือของอิตาลี นอกจากนี้ซาลามียังสามารถทำได้จากเนื้อม้า ในภูมิภาคพรอว็องส์ของฝรั่งเศส เนื้อลาถูกนำมาใช้เป็นไส้กรอกซาลามิ นอกจากเนื้อส่วนผสมเพิ่มเติมโดยทั่วไปได้แก่:
 กระเทียม
 ไขมันสับ
 เกลือ
 เครื่องเทศ ทั่วไปมักจะเป็นพริกไทยขาว
 สมุนไพรต่างๆ
 น้ำส้มสายชู
 ไวน์
ผู้ผลิตซาลามีมักจะหมักส่วนผสมของเนื้อดิบเป็นเวลาหนึ่งวัน จากนั้นจึงบรรจุลงในปลอกเซลลูโลสธรรมชาติที่อาจรับประทานได้หรือรับประทานไม่ได้ แล้วแขวนไว้เพื่อถนอมอาหาร บางสูตรใช้ความร้อนประมาณ 40 °C (104 °F) เพื่อเร่งการหมักและการแห้ง อุณหภูมิสูงกว่านี้ (ประมาณ 60 °C (140 °F)) จะหยุดการหมักเมื่อซาลามีถึงค่าพีเอชที่ต้องการ แต่ซาลามีจะยังไม่สุกเต็มที่ซึ่งการสุกต้องการ 75 °C (167 °F) หรือสูงกว่า ผู้ผลิตมักจะจัดการกับปลอกหุ้มด้วยราที่รับประทานได้ (Penicillium) เชื้อรานี้จะให้รสชาติ ช่วยในกระบวนการทำให้แห้ง และช่วยป้องกันการเน่าเสียระหว่างถนอมอาหาร
 อ้างอิง
# ปาปริกา
ปาปริกา  เป็นเครื่องเทศที่ทำจากพริกแดงแห้งและบด โดยปรกติจะทำจากพริกในชนิดพันธุ์ Capsicum annuum พริกที่ใช้ทำปาปริกามักจะรสเบากว่าและมีเนื้อบางกว่าพริกที่รับประทานกันทั่วไป

พริกพันธุ์ต่าง ๆ สามารถสืบเชื้อสายได้ถึงบรรพบุรุษในอเมริกาเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเม็กซิโกกลาง ซึ่งมีการปลูกพริกมานานหลายศตวรรษ ต่อมาพริกได้ถูกนำมาสู่โลกเก่า โดยสเปนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เครื่องปรุงรสนี้ใช้เพื่อเพิ่มสีสันและรสชาติให้กับอาหารหลายประเภทในที่ต่าง ๆ ทั่วโลก

การค้าขายปาปริกาขยายจากคาบสมุทรไอบีเรียไปยังแอฟริกาและเอเชีย และในที่สุดก็ไปถึงยุโรปกลางผ่านคาบสมุทรบอลข่าน ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมัน ซึ่งสามารถอธิบายเหตุผลที่ว่าทำไมคำว่าปาปริกามีที่มาจากภาษาฮังการี ในภาษาสเปนปาปริการู้จักกันในชื่อ pimentón ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 พริกนี้กลายเป็นส่วนผสมทั่วไปในอาหารของแคว้นเอซเตรมาดูราตะวันตก แม้จะปรากฏในยุโรปกลางตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของการยึดโดยออตโตมัน แต่ปาปริกาก็ไม่ได้รับความนิยมในฮังการีจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19

ปาปริกามีความเผ็ดตั้งแต่เผ็ดน้อยถึงเผ็ดมาก รสชาติแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ แต่พืชที่ปลูกเกือบทั้งหมดมักจะมีความหวาน ปาปริกาหวานส่วนใหญ่ประกอบด้วยเปลือกพริกโดยเอาเมล็ดออกมากกว่าครึ่งหนึ่ง ในขณะที่ปาปริกาเผ็ดประกอบด้วยเมล็ด ก้าน ออวุล และกลีบเลี้ยง การที่ปาปริกามีสีแดง ส้ม หรือเหลือง เป็นเพราะสารแคโรทีนอยด์

 ประวัติและศัพทมูลวิทยา 
พริกเป็นวัตถุดิบในการผลิตพริกปาปริกา มีต้นกำเนิดมาจากอเมริกาเหนือ ซึ่งปลูกในป่าในเม็กซิโกกลาง และได้รับการเพาะปลูกมาเป็นเวลาหลายศตวรรษโดยชาวเม็กซิโก ต่อมาได้แนะนำมาสู่โลกเก่าที่สเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนโคลัมเบีย

พริกที่ใช้ทำปาปริการูปแบบฮังการีปลูกในปี ค.ศ. 1569 โดยชาวตุรกีที่บูดอ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบูดาเปสต์ เมืองหลวงของฮังการี) ปาปริกาในยุโรปกลางมีรสชาติเผ็ดจนถึงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เมื่อเกษตรกรที่เซเกดพบพริกที่มีรสหวานจึงได้ทำการทาบกิ่งเข้ากับต้นอื่น ๆ

คำว่า ปาปริกา ในภาษาไทยเป็นการทับศัพท์มาจากคำว่า paprika ในภาษาอังกฤษ พบการใช้คำว่า paprika ในภาษาอังกฤษครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896 แม้ว่าจะมีการอ้างอิงถึงปาปริกาของตุรกีก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 1831 คำนี้มาจากคำว่า  ในภาษาฮังการี ซึ่งเป็นคำที่มาจาก piper ในภาษาละติน หรือ πιπέρι (piperi) ในภาษากรีกสมัยใหม่ ซึ่งสืบทอดมาจากคำว่า पिप्पलि (pippali) ในภาษาสันสกฤต

 ระเบียงภาพ
# วัดนางตรา
วัดนางตรา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าศาลา อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช

วัดนางตรา เดิมชื่อว่า วัดพระนางสุพัตรา โดยตำนานได้กล่าวไว้ว่า พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ได้นำพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้ามาจากชมพูทวีปและได้มาสร้างเจดีย์ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ข่าวการสร้างเจดีย์ได้แพร่ถึงอาณาจักรศรีวิชัยในเกาะสุมาตรา ซึ่งมีเจ้าหญิงองค์หนึ่งทรงพระนามว่า พระสุมาตรา ทรงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนามาก มีความปรารถนาจะร่วมสร้างพระเจดีย์จึงได้จัดเรือสำเภา 300 ลำ พร้อม ทรัพย์สมบัติข้าทาสบริวารเดินทางจากเกาะสุมาตราสู่นครศรีธรรมราช แต่เกิดอุบัติเหตุเรือล่มประกอบกับการสร้างพระเจดีย์ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว พระนางจึงได้สร้างวัดขึ้นโดยตั้งชื่อวัดว่า วัดพระนางสุพัตรา แต่ภายหลังเรียกสั้นลงเหลือ "วัดนางตรา"

ส่วนอีกตำนานกล่าวว่าวัดนางตราสร้างโดยพระนางเลือดขาว สำหรับชื่อ "วัดนางตรา" มาจากวัดอยู่ใกล้แม่น้ำท่าสูง พระนางจึงสั่งให้สร้างทำบนกั้นน้ำ หรือพนังกั้นน้ำ เพื่อป้องกันน้ำท่วม ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดพนังตรา หรือ "วัดนางตรา" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดนางตราตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560

โบราณสถานเก่าแก่ของวัดได้แก่อุโบสถกว้างประมาณ 5 เมตร สร้างด้วยอิฐหน้าวัว มีคูรอบอุโบสถ มีเจดีย์ประธานลักษณะคล้ายพระบรมธาตุไชยาแต่ยอดหัก อยู่ทางทิศเหนือ แหล่งโบราณสถานนี้มีอายุเก่าแก่สมัยศรีวิชัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12–18 มีการขุดพบพระพิมพ์ทั้งเนื้อดิน ชิน ทอง เงิน และสัมฤทธิ์ ที่เป็นพระเครื่องและพระบูชามากมาย สันนิษฐานว่าพระนางเลือดขาวทรงสร้างไว้
# วัดสนธิ์ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะม่วงสองต้น อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ดินของวัดมีจำนวน 7 ไร่ 81.6 ตารางวา

วัดสนธิ์ หรือ วัดนาสนธิ์  เป็นวัดเก่าแก่ได้รับการสถาปนามาจากพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เมื่อครั้งสร้างพระมหาธาตุเจดีย์ทรงศรีวิชัยยุคแรกหรือเมื่อคราวสร้างเมืองพระเวียงเป็นเมืองหลวงที่สองของอาณาจักรตามพรลิงก์บนหาดทรายแก้ว ในระหว่างปี พ.ศ. 1089–1300 โดยจะอยู่ติดกับวัดเตาปูน ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งเตาเผาเปลือกหอยเพื่อทำปูนขาวผสมยางไม้และข้าวเหนียว พระเจ้าศรีธรรมาโศกราชคงเสด็จมาตรวจเตาปูนและได้สร้างวัดเตาปูนขึ้นและที่ประทับชั่วคราวเมื่อเสด็จมาตรวจดูเตาปูนเป็นวัดนาสนธิ์ พร้อมกันนี้ให้สร้างพระพิมพ์บรรจุกรุ โดยพระกรุวัดนาสนธิ์เท่าที่พบมี 3 พิมพ์ คือ พิมพ์วงเขนหรือพิมพ์พระจันทร์เต็มดวง พิมพ์ผานไถ และพิมพ์ใบพุทราหรือพิมพ์ยอดขุนพล 

เดิมวัดสนธิ์เป็นวัดร้าง ภายหลังได้ขอยกวัดสนธิ์ (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว คือ กุฏิสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ โรงครัว โรงเก็บของ และห้องน้ำ 1 หลัง 16 ห้อง
# วัดสนธิ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

วัดสนธิ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่หลักฐานที่ปรากฏน่าจะไม่ต่ำจากสมัยอยุธยา เล่าสืบต่อกันมาว่า พระรุ่มเป็นรูปแรกที่มาปฏิสังขรณ์ มาจากที่ใดไม่ทราบแน่ชัด ต่อมาได้เป็นเจ้าอาวาส ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2220

หลักฐานทางโบราณคดีที่พบ บริเวณรอบอุโบสถมีใบเสมาเก่า ไม่มีลวดลาย ทำด้วยศิลาทรายแดงหักอยู่เกลื่อนกลาด สถาบันทักษิณคดีศึกษา สงขลา ได้มาขอใบเสมาและนำไปแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ของสถาบันฯ 1 ชิ้น นอกจากนั้นยังมีชิ้นส่วนของพระพุทธรูปศิลาทรายแดงอีกมาก ใกล้อุโบสถยังมีเจดีย์โบราณก่อด้วยอิฐถือปูน 1 องค์ สภาพกำลังทรุดโทรม ภายอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดงซึ่งเป็นพระประธานสภาพยังคงสมบูรณ์แต่ถูกตกแต่งด้วยสีจนดูเป็นของใหม่ และมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในโบสถ์เก่าหน้าตักกว้างประมาณ 1 วาเศษ สูงประมาณ 6 ศอกเศษ ก่ออาสนะขึ้นสูงประมาณ 3 ศอกเศษ ก่อด้วยอิฐแดงแบบโบราณ ไม่สอปูนซีเมนต์ องค์พระเป็นหินสีเขียวแก่เกือบดำ เคลือบฉาบทาทั่วทั้งองค์ ลักษณะน่าจะเป็นฝีมือช่างชาวอินเดียสมัยคุปตะ

กรมศิลปากรได้เคยสำรวจและขึ้นทะเบียนโบราณสถานแห่งนี้มานานแล้ว และทางวัดได้ดูแลแต่หลักฐานสำคัญทางโบราณคดีต่าง ๆ สูญหายไปเป็นจำนวนมาก
# วัดราชมณฑป
วัดราชมณฑป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดจันทร์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 18 ไร่ 1 งาน 8 ตารางวา

วัดราชมณฑป หรือ วัดตะไกร หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานว่าน่าจะก่อตั้งขึ้นเมื่อครั้งกรุงธนบุรีหรือกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เหตุที่เรียกว่าวัดตะไกรเพราะผู้บริจาคที่ดินที่ชื่อว่าตะไกร ส่วนสาเหตุที่เปลี่ยนชื่อเป็นวัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานได้ 2 ประการ คือ เพื่อเป็นการให้เกียรติและยกย่องสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ที่ได้เคยมาทำการอุปสมบท ณ วัดแห่งนี้ อีกประการหนึ่งคือ เรียกตามองค์พระพุทธรูปที่ถูกสร้างไว้ตั้งแต่ยังเป็นวัดตะไกร 

ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พม่าได้เข้ามารุกรานเมืองพิษณุโลกและได้เข้าทำการปล้นสะดมเอาทรัพย์สินของวัดไปและยังได้ทำลายถาวรวัตถุของวัดไปจนเกือบหมดสิ้น และต่อมาเมื่อครั้งที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดตะไกร ได้ถูกฝ่ายอักษะโจมตีด้วยการทิ้งระเบิด จนทำให้วัดตะไกรมีสภาพปรักหักพัง แม้แต่พระพุทธรูปองค์ประธานของวัดก็ถูกทำลายไปด้วยและได้กลายมาเป็นวัดร้างตั้งแต่นั้นมา 

จนเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้มีพระภิกษุ ปุ้ย ฐามิโก ซึ่งเดิมจำพรรษาอยู่ที่วัดสว่างอารมณ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ได้ร่วมกับชาวบ้านร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์วัดตะไกรขึ้นมาใหม่ และได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดตะไกรหรือวัดหลวงพ่อโต มาเป็น "วัดราชมณฑป" โดยมีตาอ่วม ยายสงวน สุขฉิม ตาเลื่อม ยายหนู แก้วบ้านดอน ได้ร่วมกันบริจาคที่ดิน ต่อมาตากลมได้ร่วมสร้างกุศลด้วย โดยได้ขายที่ดินให้กับทางวัดเพิ่มอีก 2 ไร่ และขอรับเงินจากทางวัด เพียง 1,000 บาท สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563

วัดราชมณฑปได้สร้างศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น หลวงพ่อขาว ที่มีมาแต่เมื่อครั้งเป็นวัดตะไกร และยังมีการปั้นพระพุทธชินราชจำลอง
# ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2
เนเฟริเตสที่ 2 หรือ เนฟอาอารุดที่ 2 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่ยี่สิบเก้าที่อ่อนแอและปกครองในระยะเวลาอันสั้น (ราว 399/8 – 380 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งเป็นราชวงศ์ชนพื้นเมืองสุดท้ายของอียิปต์

 รัชสมัยอันสั้น 
ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 ผู้ที่ได้รับคำกล่าวว่า ผู้ปกครองที่ "ไร้ประสิทธิภาพ"Wilkinson 2011, p. 456. พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์เมื่อ 380 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากการเสด็จสวรรคตของฟาโรห์ฮาคอร์ ผู้เป็นพระราชบิดา (ระหว่าง 393–380 ปีก่อนคริสตกาล) และพระองค์ทรงถูกปลดออกพระราชบัลลังก์และน่าจะถูกสำเร็จโทษโดยการก่อกบฏของเจ้าชายนัคต์เนเบฟแห่งเมืองเซเบนนิโทส หรือฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ในเวลาต่อมา ผู้ที่เป็นนายทหารชาวอียิปต์ หลังจากปกครองพระราชอาณาจักรอียิปต์เพียงแค่ระยะเวลา 4 เดือน นับตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายนในช่วง 380 ปีก่อนคริสตกาลNepherites II
left|thumb|210x210px|รูปสลักสฟิงซ์ของฟาโรห์คาฮอร์ ผู้เป็นพระราชบิดาของฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 จากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ กรุงปารีส
ฟาโรห์ฮาคอร์ทรงต้องเผชิญกับการก่อจลาจลบ่อยครั้งในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ซึ่งน่าจะเป็นการก่อกบฏโดยฟาโรห์เนคทาเนโบCimmino 2003, p. 390. ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์ภายหลังโค่นล้มพระราชบัลลังก์ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 จนพระองค์เสด็จสวรรคตในช่วง 360 ปีก่อนคริสตกาล และเป็นตัวแทนของราชวงศ์ที่สามจากบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ที่จะเข้ายึดครองพระราชวงศ์ในเวลาเพียงสองทศวรรษ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเป็นระยะสุดท้ายของพระราชอาณาจักรอียิปต์ ความเป็นเอกราชภายใต้ผู้ปกครองพื้นเมือง เริ่มต้นด้วยการต่อต้านการปกครองชาวเปอร์เซียของฟาโรห์อมิร์เตอุสในช่วง 404 ปีก่อนคริสตกาล ข้อมูลอ้างอิงเกี่ยวกับการสิ้นสุดของรัชสมัยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 พบจากแผ่นจารึกหินปูนขนาดใหญ่ โดยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 โปรดให้สร้างขึ้นที่เมืองเฮอร์โมโพลิส:

ธีโอปอมปุส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีก (ราว 380–315 ปีก่อนคริสตกาล) ได้เชื่อมโยงจุดจบของรัชสมัยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 กับสงครามที่นำโดยกษัตริย์เอวากอรัสที่ 1 แห่งซาลามิสในไซปรัสต่อต้านเปอร์เซีย[3] ในความพยายามอย่างยิ่งยวดในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของพระองค์เอง ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 ทรงได้ประกาศพระองค์เองว่าพระองค์เป็น เวเฮม เมซุต (Wehem Mesut) แปลว่า "Repetitor Of Births" (หรือ ผู้สถาปนายุคสมัยใหม่) "เช่นเดียวกับฟาโรห์พระองค์อื่นๆ เพียงไม่กี่พระองค์ในอดีตที่มีอำนาจต่างกันมาก" เช่น ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซติที่ 1

พระนามประสูติของพระองค์ หมายถึง "มหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง" ซึ่งไม่ปรากฏบนอนุสาวรีย์ใด ๆ เลย แต่ปรากฏเพียงในงานเขียนแอจิปเทียกาของมาเนโนที่เขียนขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลในตอนประชุมพงศาวดารเดมอติก
# จิโร ซาโต
จิโร ซาโต (เกิด 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1969) เป็นนักเขียนบทและนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองโทโง จังหวัดไอจิ

หลังจบการศึกษาเขาเข้าทำงานที่บริษัทรีครูท อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขารู้สึกอัดอัดกับบรรยากาศพิธีรับเข้าทำงานของบริษัทเลยลาออกตั้งแต่วันแรก ต่อมาเขาเปิดเผยว่ารีครูทเป็นบริษัทที่ดีแต่เขาในตอนนั้นที่อาจสั่นหวิวทำให้อาจจะเข้ากับที่ทำงานใหม่ไม่ได้ หลังจากนั้นเขาเข้าโรงเรียนสอนการแสดงซึ่งสังกัดภายใต้บริษัทละครเวทีบุนงากูซะแต่สอบแรกเข้าไม่ผ่าน จากนั้นจึงเข้ากับอีกบริษัทการแสดงหนึ่งและออกมาหนึ่งปีให้หลัง

ใน ค.ศ. 2008 เขาได้นำแสดงในละครโทรทัศน์เรื่องแรกไฮเกทรูว์โฟซามะ (拝啓トリュフォー様) และในปีเดียวกันกำกับ เขียน และนำแสดงในภาพยนตร์เรื่องเมโมะ (memo) โดยอ้างอิงจากประสบการณ์โรคย้ำคิดย้ำทำของเขา

 รางวัล 
ปีรางวัลสาขาผลงานที่เข้าชิงผลอ้างอิง20202nd Jiangling International Film Festivalผู้ประพันธ์บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมBrothers in Brothel
# แยฮ์ยอ ซอเดฆ แวซีรี
แยฮ์ยอ ซอเดฆ แวซีรี (11 ตุลาคม พ.ศ. 2454 – 30 มกราคม พ.ศ. 2556) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมoral-history, یحیی صادق‏وزیری، آخرین وزیر دادگستری شاه، درگذشت.aawsat, Asharq Al-Awsat Profile: Yahya Sadeq-Vaziri, Feb 1, 2013.