wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# รักแก่นเซี้ยวของเหมียวกับโฮ่ง
เป็นซีรีส์มังงะยูริญี่ปุ่นสี่ช่องที่เขียนและวาดภาพประกอบโดย . ได้รับการตีพิมพ์ต่อเนื่องในนิตยสาร คอมมิคยูริฮิเมะ ของ อิจิจินชะ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ถึงกุมภาพันธ์พ.ศ. 2560 โดยมีการรวบรวมบทต่าง ๆ ไว้ในเล่มทังโกบงจำนวน 6 เล่ม  ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์จำนวน 12 ตอนที่สร้างโดยสตูดิโอ Seven ออกอากาศในญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2557

เรื่องย่อ
อินุกามิ ยาจิโยะ เป็นเด็กสาวที่เหมือนสุนัขและรักแมว ในขณะที่เนโกะยามะ ซูสุ เป็นเด็กสาวที่เหมือนแมวและรักสุนัข เมื่อทั้งสองพบกัน ความดึงดูดใจก็เกิดขึ้นทันทีระหว่างทั้งสอง

ตัวละคร

อายุสิบหกปี แม้จะมีนามสกุลและบุคลิกเหมือนสุนัข แต่เธอก็เป็นคนรักแมว เธอเป็นคนค่อนข้างโรคจิตและค่อนข้างเป็นมาโซคิสต์ ในอนิเมะ เมื่อเธอมีความสุขหรือตื่นเต้น หางม้าของเธอจะส่ายเหมือนหางสุนัข

อายุสิบหกปี ตรงข้ามกับยาจิโยะอย่างสิ้นเชิง เพราะมีนามสกุลและบุคลิกเหมือนแมว แต่รักสุนัข

เพื่อนของยาจิโยะและเพื่อนร่วมชั้นเรียนของซูสุ ซึ่งมักทำหน้าที่เป็นตัวรับมุขที่พยายามดึงความสัมพันธ์ระหว่างยาจิโยะและซูสุกลับมาสู่ความเป็นจริง

เพื่อนร่วมชั้นของยาจิโยะที่กินชีสมากเหมือนหนูและมักจะหากินเวลากลางคืน เธอเป็นสมาชิกของชมรมชีววิทยา

รุ่นพี่ของมิกิเนะในชมรมชีววิทยา ซึ่งมีหน้าอกใหญ่โตสมกับชื่อที่เหมือนวัวของเธอ

ประธานชั้นเรียนของยาจิโยะ เธอเกลียดการถูกเรียกว่าลิงเพราะชื่อของเธอ แม้ว่าเธอจะแสดงลักษณะนิสัยของลิงออกมาบ้างเป็นครั้งคราวก็ตาม

เพื่อนสมัยเด็กของโซระที่มีลักษณะคล้ายนก ซึ่งมักจะขาดเรียนเนื่องจากสุขภาพไม่ดี

พี่สาวของซูสุที่มักออกเดทกับผู้หญิงหลายคนและมีอาการเมาค้างตลอดเวลา

สื่อ
มังงะ
เขียนและวาดภาพโดย , รักแก่นเซี้ยวของเหมียวกับโฮ่ง ได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมมิคยูริฮิเมะ ของ อิจิจินชะ ตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ถึงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 นอกจากนี้ ซีรีส์นี้ยังได้รับการเผยแพร่ออนไลน์ในนิตยสารมังงะออนไลน์ Niconico ยูริฮิเมะ ของ Niconico เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 และได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) จำนวน 6 เล่ม ตั้งแต่วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2556 ถึงวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2560 โดยมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์

จำนวนเล่มมังงะ

 อนิเมะ 
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 11 เมษายนถึงวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ทางสถานี TV Saitama และออกอากาศต่อในภายหลังทาง KBS, tvk, AT-X และ Sun TV และยังออกอากาศพร้อมกันทาง Niconico, Bandai Channel และ ครันชีโรลอีกด้วย ซีรีส์เรื่องนี้กำกับ ผลิต และเขียนบทโดยชินเปอิ นากาอิ แห่งสตูดิโอ Seven เพลงปิดคือ  ร้องโดย ซูมิเระ อูเอซากะ และ นาโอะ โทยามะ ซีรีส์นี้วางจำหน่ายในรูปแบบ บลูเรย์ และ ดีวีดี เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 และมี 1 ตอนที่ไม่ได้ออกอากาศ

จำนวนตอน

ดูเพิ่ม
คิมิโนะ ทาเมนาระ ชิเนรุ, อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน
Living With My Brother's Wife, อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน
เอกาโอะ โนะ เทไน โชคุบะ เดสุ, อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน
จันทร์เร้นในคืนฝนพรำ, อีกหนึ่งซีรีส์มังงะโดยผู้เขียนเดียวกัน
# กอนสตันติน บรึงกอเวอานู
กอนสตันติน บรึงกอเวอานู (; 1654 – 15 สิงหาคม 1714) เป็นเจ้าชายแห่งวัลลาเกีย ระหว่างปี 1688 ถึง 1714 ที่ซึ่งเชาเสียชีวิตจากการถูกตัดสินประหารชีวิตที่กอนสัตนตีโนเปิลโดยจักรวรรดิออตโตมัน จากนโยบายต่อต้านออตโตมันในสมัยของเขาประกอบกับการปฏิเสธยอมรับศาสนาอิสลาม

บรึงกอเวอานูเป็นอุปถัมภกคนสำคัญของศิลปกรรมและวรรณกรรมของวัลลาเกีย โดยมีส่วนร่วมในการสถาปนาโรงพิมพ์แห่งแรกในวัลลาเกียร่วมกับอันติมชาวไอบีเรีย นอกจากนี้บรึงกอเวอานูยังได้ผสมผสานศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่น, บีแซนทีนใหม่ และเรนเนสซองส์อิตาลี เกิดเป็นศิลปกรรมแบบบรึงกอเวเนสก์Epoca lui Serban Cantacuzino si a lui Constantin Brancoveanu, p. 205, University of Bucharest, 2004. ซึ่งพบได้ในสถาปัตยกรรมของอารามฮอเรซู แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก และวังมอกอชออายา 

ในเดือนมิถุนายน 1992 พระราชาคณะ (Sinode) แห่งคริสตจักรออร์ทอดอกซ์โรมาเนียประกาศให้บรึงกอเวอานูเป็นนักบุญ พรอ้มกับบรรดาบุตรของเขา และในเดือนมีนาคม 2018 พระราชาคณะแห่งคริสตจักรออร์ทอดอกซ์รัสเซียได้ประกาศวันฉลองของนักบุญบรึงกอเวอานูและบุตรให้เป็นส่วนหนึ่งของปฏิทินคริสตจักรRussian Synod of March 7, 2018, item no. 8  การถูกประหารชีวิตของบรึงกอเวอานูเนื่องจากการปฏิเสธเปลี่ยนศาสนาเป็นอิสลามโดยออตโตมันในวันที่ 15 สิงหาคม 1714 ทำให้มีการฉลองวันระลึกคริสต์ชนที่ถูกสังหารในโรมาเนียในวันที่ 16 สิงหาคม ซึ่งมีฉลองครั้งแรกในปี 2020
# ตำบลเนินพระปรางค์
เนินพระปรางค์ เป็นตำบลในอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลเนินพระปรางค์ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลสองพี่น้อง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบางเลน
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลดอนมะนาว และตำบลทุ่งคอก
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลศรีสำราญ

 ประวัติ 
เนินพระปรางค์ เดิมชื่อ "ตำบลหวายสอ" เมื่อปี พ.ศ. 2450 วัดอัมพวันเดิมชื่อว่า วัดคลองมะดัน เจ้าอาวาสที่มาปกครองวัดมีจิตศรัทธาที่จะมุ่งมั่นเชิดชูพระศาสนา จึงได้สร้างพระปรางค์ประดิษฐานที่มีพระพุทธบาทจำลองขึ้นที่พระนอนไสยาสน์ บริเวณที่สร้างพระปรางค์นั้น ได้ทำการมูลดินก่ออิฐกำแพงกั้นเป็นเนินดิน ต่อมาเมื่อเปลี่ยนชื่อตำบลหวายสอใหม่ จึงใช้ชื่อเป็น เนินพระปรางค์ประวัติตำบลเนินพระปรางค์ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี - องค์การบริหารส่วนตำบลเนินพระปรางค์ สืบค้นเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2567 มาจนถึงทุกวันนี้ เพื่อระลึกถึงสภาบันศาสนาที่นำมาให้ร่มเย็นเป็นสุขแก่ราษฎรในปัจจุบันนี้

ปี พ.ศ. 2512 เทศบาลตำบลสองพี่น้องได้ขยายเขตเทศบาล ซึ่งเขตหมู่ 3 (ในขณะนั้น) ของตำบลเนินพระปรางค์ เข้าไปอยู่ในเขตของเทศบาลตำบลสองพี่น้องด้วย วันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงมีการโอนท้องที่หมู่ 3 ที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลสองพี่น้อง ของตำบลเนินพระปรางค์ ไปรวมขึ้นกับตำบลสองพี่น้อง วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 โดยยึดเขตตำบลตามหลักเขตเทศบาล

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลเนินพระปรางค์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านดอนกลาง
 หมู่ที่ 2 บ้านหวายสอ
 หมู่ที่ 3 บ้านสะพานเจ็ก
 หมู่ที่ 4 บ้านไผ่โรงโขน
 หมู่ที่ 5 บ้านหัวสะแก

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลเนินพระปรางค์เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเนินพระปรางค์ ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลเนินพระปรางค์มี 5 หมู่บ้าน พื้นที่ 27.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,007 คน และ 840 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลเนินพระปรางค์ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลเนินพระปรางค์อยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเนินพระปรางค์ วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
# ศิลปะบรึงกอเวเนสก์
ศิลปะบรึงกอเวเนสก์ (อักษรโรมัน: Brâncovenesc, ;  หรือ) หรืออาจเรียกว่า เรนเนสซองส์วัลลาเกีย (Wallachian Renaissance) หรือ เรนเนสซองส์โรมาเนีย (Romanian Renaissance) เป็นรูปแบบศิลปกรรมที่พัฒนาขึ้นในสมัยปกครองของเจ้าชายกอนสตันติน บรึงกอเวอานูในปลายศตวรรษที่ 17 ถึงตนศตวรรษที่ 18Historic Houses of Romania blog: "Brancovenesc Style"  . Valentin Mandache's weblog . accessed 10.8.2013 บรึงกอเวอานูเป็นดอมน์และวอยวอดแห่งรัฐวัลลาเกียระหว่าวปี 1688 ถึง 1714 ในฐานะขุนนางที่มั่งคั่งและได้สร้างวังและโบสถ์สวยงามมากมาย Historic Houses of Romania blog: "Brief consideration on the Brancovan style architecture" . Valentin Mandache's weblog . accessed 10.8.2013 ศิลปกรรมบรึงกอเวเนสก์มุ่งเน้นไปที่สถาปัตยกรรม แต่ก็มีแสดงออกในรูปจิตรกรรมและประติมากรรม เช่นกัน

สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์พัฒนาขึ้นในวัลลาเกีย บริเวณที่ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของประเทศโรมาเนีย โดยเกิดจากการสังเคราะห์สถาปัตยกรรมบีแซนทีน, ออตโตมัน และเรนเนสซองส์ตอนปลาย จึงเป็นการผสมผสานที่แปลกใหม่ระหว่างองค์ประกอบศิลปะของคริสต์ศาสนาแบบออร์ทอดอกซ์โรมาเนีย และรูปแบบสถาปัตยกรรมอิสลามที่วัลลาเกียเคยเป็นรัฐใต้ปกครอง ตัวอย่างชิ้นสำคัญที่สุกของสถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์คืออารามฮอเรซู ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก อารามนี้สร้างขึ้นโดยเจ้าชายบรึงกอเวอานูโดยประสงค์ให้ใช้งานเป็นที่ไว้ศพของตนเอง

สถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์มีอิทธิพลมากต่อสถาปนิก ยอน มินกู และคนอื่น ๆ ทำให้เกิดขบวนการสถาปัตยกรรมบรึงกอเวเนสก์ใหม่ (Neo-Brâncovenesc) (หรือเรียกว่า สถาปัตยกรรมโรมาเนียใหม่ [Neo-Romanian] หรือ ฟื้นฟูโรมาเนีย [Romanian Revival]) ในปลายศตวรรษที่ 19 โดยผสมผสานรูปแบบสถาปัตยกรรมอาร์ตนูโว, บีแซนทีน, อิตาลี และพื้นถิ่น ยอน มินกู, กรีกอเร เชร์เชซ, กริสตอฟี เชร์เชซ, เปเตร อันตอเนสกู และ นีกอลาเอ กีกา-บูเดชต์ ประกาศว่าสถาปัตยกรรมรูปแบบใหม่นี้เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการสถาปัตยกรรมมอเดิร์นที่มีความจำเพาะต่อโรมาเนีย ดังที่ปรากฏในบทบรรยายโดยอาเล็กซันดรู ออดอเบสกู ในราวปี 1870

จิตรกรรมและประติมากรรม
แม้ว่าศิลปกรรมแบบบรึงกอเวเนสก์จะมุ่งเน้นไปที่สถาปัตยกรรม แต่ก็ปรากฏในรูปจิตรกรรมและประติมากรรมเช่นกัน ดังที่พบในฉากพระแท่นบูชาและจิตรกรรมฝาผนังของโบสถ์นักบุญนีกอลัสในเฟอเกอรัช ส่วนประติมากรรมมีอิทธิพลของเวนิสอย่างชัดเจน
# เฉิน จือ
เฉิน จือ (เสียชีวิต 28 กันยายน 258) ชื่อรอง เฟิ่งจง  เป็นขุนนางของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน เฉิน จือเป็นที่รู้จักจากการร่วมกับฮุยโฮขันทีผู้มีชื่อเสียงไม่ดีในการครอบงำราชสำนักจ๊กก๊ก แต่เฉิน จือยังได้รับการกล่าวขานในเรื่องความสามารถอย่างมาก ได้รับความชื่นชมจากทั้งบิฮุยและเล่าเสี้ยน  

 ประวัติ 
เฉิน จือเป็นชาวเมืองยีหลำ (หรู่หนานจฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคืออำเภอผิง-ยฺหวี มณฑลเหอหนาน เฉิน จือเป็นหลานตาของพี่ชายของเคาเจ้งผู้ดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีมหาดไทย (司徒 ซือถู) ของรัฐจ๊กก๊กในช่วงต้นยุคสามก๊กเป็นเวลาสั้น ๆ เฉิน จือกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่อยู่ในวัยเยาว์ เคาเจ้งผู้เป็นปู่น้อยจึงรับมาเลี้ยงดู([陳]祗字奉宗，汝南人，許靖兄之外孫也。少孤，長於靖家。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 39.

 ครอบครัว 
เล่าเสี้ยนทรงตั้งให้บุตรชายคนโตของเฉิน จือคือเฉิน ช่าน  มีบรรดาศักดิ์เป็นกวนไล่เหา (กวานเน่ย์โหว) และแต่งตั้งให้บุตรชายคนรองของเฉิน จือคือเฉิน ยฺวี่   ให้มีตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานสำนักประตูเหลือง (หฺวางเหมินชื่อหลาง)(賜子粲爵關內侯，拔次子裕為黃門侍郎。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 39.
# มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีดับลิน
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีดับลิน (อังกฤษ: Technological University Dublin; ไอริช: Ollscoil Teicneolaíochta Bhaile Átha Cliath) หรือ TU Dublin เป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งแรกของไอร์แลนด์ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2019 และมีประวัติย้อนกลับไปถึงปี 1887 TU Dublin เป็นสถาบันอุดมศึกษาที่ใหญ่เป็นอันดับสองในไอร์แลนด์ โดยมีนักศึกษาจำนวน 28,500 คน

มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นโดยการควบรวมสถาบันเทคโนโลยีสามแห่งในดับลิน ได้แก่ สถาบันเทคโนโลยีดับลิน สถาบันเทคโนโลยีแบลนชาร์ดสทาวน์ และสถาบันเทคโนโลยีทัลลาห์ ก่อตั้งเป็นมหาวิทยาลัยแห่งที่แปดในไอร์แลนด์ และแห่งที่สี่ในดับลิน มหาวิทยาลัยมุ่งเน้นความเป็นผู้ประกอบการและวิถีอุตสาหกรรม โดยร่วมมืออย่างกว้างขวางกับอุตสาหกรรมในการวิจัยและการเรียนการสอน มีวิทยาเขตหลักตั้งอยู่ที่แกรนจ์กอร์แมน พร้อมกับวิทยาเขตอีกสองแห่งในทัลลาห์และแบลนชาร์ดสทาวน์ โดยมีอาคารบางส่วนในที่ตั้งดั้งเดิมที่ถนนโบลตันและถนนแองเจอร์

TU Dublin มีพนักงานประมาณ 3,500 คน มีศาสตราจารย์เดวิด ฟิตซ์แพทริกเป็นประธานคนแรก 

TU Dublin ประกอบด้วยคณะ 5 คณะ สถาบันวิจัย และศูนย์หลายแห่ง หลักสูตรส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่งจากห้าแห่ง

TU Dublin เป็นสถาบันแห่งเดียวที่เปิดสอนหลักสูตรเกี่ยวกับทัศนมาตรศาสตร์และการจ่ายยาทางจักษุในไอร์แลนด์ โดยมีทั้งหลักสูตรปริญญาตรีสาขาทัศนมาตรศาสตร์ระยะเวลา 4 ปี และหลักสูตรปริญญาตรีสาขาการจ่ายยาทางจักษุระยะเวลา 3 ปี ซึ่งเปิดสอนที่คณะฟิสิกส์ วิทยาศาสตร์คลินิก และทัศนมาตรศาสตร์ ภายใต้คณะวิทยาศาสตร์และสุขภาพ

TU Dublin ได้รับรางวัล Athena SWAN Bronze Award จากความมุ่งมั่นในการส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศในสาขา STEM 

 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งยุโรป 
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีดับลินเป็นหนึ่งในแปดสมาชิกของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งยุโรป (EUt+) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัย"พันธมิตรข้ามชาติ" ได้แก่ มหาวิทยาลัยเทคนิคโซเฟีย (บัลแกเรีย) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไซปรัส (ไซปรัส) มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ประยุกต์ดาร์มสตัดท์ (เยอรมนี) มหาวิทยาลัยเทคนิคริกา (ลัตเวีย) มหาวิทยาลัยโพลีเทคนิคคาร์ตาเฮนา (สเปน) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีทรัวส์ (ฝรั่งเศส) และมหาวิทยาลัยเทคนิคคลูจ-นาโปกา (โรมาเนีย)

 สิ่งอำนวยความสะดวก 

 วิทยาเขต
# โจโมลฮารี
โจโมลฮารี (Jomolhari) เป็นไทป์เฟซอักษรทิเบตที่สร้างโดย Christopher J. Fynn และสามารถดาวน์โหลดได้อย่างเสรีภายใต้สัญญาอนุญาตฟอนต์เสรีของเอสไอแอล ฟอนต์นี้รองรับข้อความที่เข้ารหัสโดยใช้มาตรฐานยูนิโคดและมาตรฐานแห่งชาติจีนสำหรับการเข้ารหัสอักขระของอักษรทิเบต (GB/T20524-2006 "Tibetan Coded Character Set") การออกแบบแบบอักษรนี้อิงตามตัวอย่างต้นฉบับภูฏาน  และเหมาะสำหรับข้อความในภาษาทิเบต ภาษาซองคา และภาษาอื่น ๆ ที่เขียนด้วยอักษรธิเบต สำหรับอักษรละตินแล้ว ฟอนต์นี้เข้ากันได้ทางเมตริกกับไทมส์นิวโรมัน

 รูปแบบและสัญญาอนุญาต 
โจโมลฮารีนั้นใช้งานได้ในรูปแบบโอเพ่นไทป์ โดยใช้โครงร่าง ทรูไทป์ มีการแจกจ่ายภายใต้สัญญาอนุญาตฟอนต์เสรีของเอสไอแอล

สามารถดาวน์โหลดได้จากกูเกิ้ลฟอนตส์, โครงการ Free Tibetan Fonts บนเว็บไซต์ Savannah และอีกหลายๆ แห่ง ไฟล์โครงการ VOLT ซึ่งประกอบด้วยแหล่งที่มาของระบบค้นหา OpenType ในตัวฟอนต์ยังมีอยู่บนไซต์ Savannah ด้วย

นอกจากนี้ยังมีอยู่ในแพ็คเกจ deb และ rpm บนลินุกซ์อีกด้วย
thumb| ตัวอย่างของฟอนต์โจโมลฮารีใน Google Docs
# โกลอน
โกลอน  เป็นนครและท่าเรือในประเทศปานามาติดกับทะเลแคริบเบียน ใกล้กับทางเข้าคลองปานามา ฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโกลอน และได้รับการขนานนามว่าเป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสองของปานามา เดิมตั้งอยู่บนเกาะมันซานิโย (Manzanillo) อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่การยกเลิกเขตคลองปานามา ขอบเขตของเมืองก็มีการกำหนดใหม่ให้รวมป้อมกูลิกซึ่งเคยเป็นฐานทัพกองทัพบกสหรัฐ รวมถึงเมืองกริสโตบัล มาร์การิตา และโกโกโซโลซึ่งเคยอยู่ในเขตคลองปานามาด้วย
หมวดหมู่:อดีตดินแดนส่วนแยก
หมวดหมู่:เมืองในประเทศปานามา
# ตำบลวังศรีราช
วังศรีราช เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลป่าสะแก เป็นตำบลที่มีประชากรน้อยที่สุดในจังหวัดโดยทั้งตำบลในขณะนี้เพียง 584 คนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2567 (เขตตำบลวังศรีราช อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2567 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลวังศรีราช มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหัวนา
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหัวเขา
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลกระเสียว ตำบลหนองสะเดา (อำเภอสามชุก) และตำบลหนองโพธิ์ (อำเภอหนองหญ้าไซ)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลป่าสะแก

 ประวัติ 
ตำบลวังศรีราชเป็นตำบลเก่าแก่ของอำเภอนางบวช วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2462 (อำเภอสามชุกในปัจจุบัน) ปี พ.ศ. 2454 กระทรวงมหาดไทยประกาศแยกพื้นที่ตำบลวังศรีราช ของอำเภอนางบวช ไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ คือ "อำเภอเดิมบาง" วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 ขึ้นกับเมืองสุพรรณบุรี ต่อมาปี พ.ศ. 2485 เกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 กระทรวงมหาดไทยจึงยุบตำบลวังศรีราชเพื่อเป็นการประหยัดงบประมาณ โดยโอน 4 หมู่บ้านของตำบลวังศรีราชไปขึ้นกับตำบลป่าสะแก

ปี พ.ศ. 2492 ขุนธรรมรัฐธุราทร (ธรรมรัฐ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 4 หมู่บ้านทางทิศตะวันออกของตำบลป่าสะแก ได้แก่ หมู่ 2,9 บ้านคันคลอง, หมู่ 8 บ้านวังศรีราช และหมู่ 10 บ้านโพธิ์ทอง มาตั้งเป็นตำบลวังศรีราช วันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ดังเดิม

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลวังศรีราชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านคันคลอง
 หมู่ที่ 2 บ้านวังศรีราช
 หมู่ที่ 3 บ้านคันคลอง
 หมู่ที่ 4 บ้านโพธิ์ทอง
# ยิ้มสยอง 2
ยิ้มสยอง 2  เป็นภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติ-เชิงจิตวิทยาสัญชาติอเมริกันซึ่งกำกับและเขียนบทโดยพาร์เกอร์ ฟินน์ โดยฉายเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งเป็นภาคต่อจาก ยิ้มสยอง (พ.ศ. 2565) นำแสดงโดยเนโอมี สกอตต์ ซึ่งรับบทเป็นนักร้องสาวคนหนึ่งที่ประสบกับปัญหาและเรื่องราวที่ทำให้ต้องวิตกกังวลขณะกำลังเดินสายแสดงคอนเสิร์ต และร่วมแสดงโดยโรสแมรี เดอวิตต์, มายล์ กูแตร์ริส-ไรลีย์, เรย์ นิโคสัน, ปีเตอร์ จาคอปสัน, ดีแลน เจรูลา และราอุล กัสติโล

หลังจาก ยิ้มสยอง ประสบความสำเร็จด้านรายได้ที่สูง ทำให้ฟินน์ได้ตัดสินใจเซ็นสัญญากับพาราเมาต์พิกเจอส์ เพื่อสร้างภาพยนตร์ภาคต่อจากเรื่องดังกล่าว โดยเริ่มดำเนินการตั้งแต่เดือนเมษายนปีเดียวกัน โดยที่ฟินน์ยังคงเป็นผู้กำกับและผู้เขียนบทเช่นเดิม การถ่ายทำได้เริ่มต้นและเสร็จสิ้นในช่วงต้นปี พ.ศ. 2567

ยิ้มสยอง 2 เข้าฉายในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งได้รับเสียงวิจารณ์ในเชิงบวก และทำรายได้ถึง 51 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 1.7 พันล้านบาท) ทั่วโลก
# มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตะวันออกเฉียงใต้
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีตะวันออกเฉียงใต้ (- SETU) เป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีของรัฐที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นจากการรวมกันของสถาบันเทคโนโลยีสองแห่งที่มีอยู่ในภูมิภาค ได้แก่ Waterford IT และ IT Carlow หลังจากการหารือและวางแผนเป็นเวลาหลายปี ได้มีการประกาศการก่อตั้งในเดือนพฤศจิกายน 2021  และจัดตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2022 SETU เป็นมหาวิทยาลัยแห่งเดียวในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์
left|thumb| SETU วิทยาเขตวอเตอร์ฟอร์ด
right|thumb| SETU วิทยาเขตคาร์โลว์

 วิทยาเขต 
SETU ตั้งอยู่ในเมือง 5 แห่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของไอร์แลนด์ โดยมีสองศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่วอเตอร์ฟอร์ดและคาร์โลว์ ในเมืองวอเตอร์ฟอร์ดมีวิทยาเขตย่อย 5 แห่ง ในขณะที่ในเมืองคาร์โลว์มี 3 แห่ง

นอกจากนี้ยังมีวิทยาเขตในเมืองเว็กซ์ฟอร์ด รัทนิว เคาน์ตีวิกโลว์ และคิลเคนนี

 การวิจัย 
มหาวิทยาลัยมีการวิจัยเข้มข้นในสาขาเฉพาะทางทั้งในวอเตอร์ฟอร์ดและคาร์โลว์ สำหรับวอเตอร์ฟอร์ด มีศูนย์ต่างๆ เช่น

 สถาบันวอลตันเพื่อวิทยาศาสตร์ระบบสารสนเทศและการสื่อสาร
 ศูนย์วิจัยเภสัชกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพโมเลกุล
 ศูนย์วิจัยวัสดุประยุกต์ภาคตะวันออกเฉียงใต้
 ศูนย์ข้อมูลสารสนเทศและวัฒนธรรมเทคโนโลยี
 ศูนย์วิจัยข้อมูลนิเวศน์
 ศูนย์วิจัยโภชนาการไอร์แลนด์

สำหรับคาร์โลว์ มีศูนย์ความเป็นเลิศด้านการวิจัย (CORE) จำนวน 5 แห่ง

 เทคโนโลยีชีวสิ่งแวดล้อม (enviroCORE)
 ซอฟต์แวร์และเครือข่ายขั้นสูง (compuCORE)
 นวัตกรรมการออกแบบ (designCORE)
 เทคโนโลยีที่ก้าวหน้า (engCORE)
 การเสริมสร้างการปฏิบัติวิชาชีพ (SocialCORE)

และศูนย์วิจัยที่กำลังพัฒนาอีก 2 แห่ง ได้แก่

 สุขภาพของผู้ชาย
 วิทยาศาสตร์การฟื้นฟูสมรรถภาพ
# จัสมินณิก้า
จัสมินณิก้า  เรียกย่อ ๆ ว่า JMNK เป็นนักร้องดูโอสัญชาติไทย ในสังกัดเอ็กซ์โอเอ็กซ์โอเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิกคือ จัสมิน - จัสมิน มาริสา ฮิวส์ และณิก้า - อาณิก้า ฮอร์แมน

 ประวัติ 
ทั้งคู่เคยเข้าแข่งขันในรายการโฟร์อีฟเกิร์ลกรุปสตาร์ แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกเป็นสมาชิกวงโฟร์อีฟ อย่างไรก็ตาม จัสมินเคยมีผลงานแสดงนำในมิวสิกวิดีโอ "เธอมีความหมาย" ของแอทลาส ซึ่งเป็นศิลปินในสังกัดเดียวกัน

จัสมินณิก้าเปิดตัวเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565 ด้วยซิงเกิล "เกือบดี" โดยมีปณต คุณประเสริฐ (ณต เก็ตสึโนวา) เป็นผู้แต่งคำร้องและโปรดิวเซอร์เพลง

จากนั้นในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2566 จัสมินณิก้าเผยแพร่เพลงเร็ว "Just Kid (ding) รู้ว่าเด็ก" เป็นซิงเกิลที่ 2 โดยเป็นเพลงแรกที่ทั้งคู่ช่วยกันแต่งคำร้องและทำนองเองทั้งหมด และมีศิรสิทธิ์ ตั้งบุญดวงจิตต์ (เบน Luss) เป็นโปรดิวเซอร์เพลง ต่อมาในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน ทั้งคู่เผยแพร่เพลงช้า "ถ้าเธอมีเพื่อนเป็นแฟนเก่า" เป็นซิงเกิลที่ 3

ในปี พ.ศ. 2567 จัสมินณิก้าเผยแพร่เพลง "รักจริง (แค่เมื่อวาน)" เป็นซิงเกิลที่ 4 ในเดือนมีนาคม และ "เพื่อนเตือนแล้ว (Ignore)" เป็นซิงเกิลที่ 5 ในเดือนกันยายน โดยมิวสิกวิดีโอเพลงนี้นำแสดงโดย มีน - นิชคุณ ขจรบริรักษ์

 สมาชิก 
ชื่อ-นามสกุลชื่อเล่นวันเกิดจัสมิน มาริสา ฮิวส์จัสมินอาณิก้า ฮอร์แมนณิก้า

 ผลงาน 

 เพลง 

 ซิงเกิล 
+ปีเพลงพ.ศ. 2565"เกือบดี"พ.ศ. 2566"Just Kid (ding) รู้ว่าเด็ก""ถ้าเธอมีเพื่อนเป็นแฟนเก่า"พ.ศ. 2567"รักจริง (แค่เมื่อวาน)""เพื่อนเตือนแล้ว (Ignore)"พ.ศ. 2568เพลงเงาดอกงิ้ว

 เพลงอื่น ๆ 
ปีชื่อเพลงศิลปินหมายเหตุพ.ศ. 2566"ให้ฟ้าดินเป็นพยาน"ณิก้า ร้องร่วมกับ ภัทรไพบูลย์ โอภาสสุวรรณ (เจ็ท แอทลาส)
 เพลงประกอบละคร นางนาค สะใภ้พระโขนงเพลงเงาดอกงิ้ว

 ผลงานอื่น ๆ 
ปีชื่อเรื่องรูปแบบช่อง/สถานที่ศิลปินบทหมายเหตุพ.ศ. 2567นิทานหิ่งห้อย เดอะ มิวสิคัลละครเพลงโรงละครเคแบงก์สยามพิฆเนศจัสมินพายอาร์ Double Cast กับ แฮนน่า โรเซ็นบรูม
 จัสมินแสดงรอบวันที่ 19-21 กรกฎาคม
# มีไฮ เอมีเนสกู
มีไฮ เอมีเนสกู (; ชื่อเมื่อเกิด มีฮาอิล เอมีนอวีชี; Mihail Eminovici, 15 มกราคม 1850 – 15 มิถุนายน 1889) เป็นกวีโรแมนติก, นักประพันธ์นิยาย และนักหนังสือพิมพ์ชาวโรมาเนียจากมอลดาเวีย เขาได้รับการยอมรับให่เป็นกวีที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลที่สุดของโรมาเนีย เอมีเนสกูเป็นสมาชิกของสมาคมวรรณกรรมยูนีเมอา และเป็นบรรณาธิการให้กับหนังสือพิมพ์ ติมปูล ("เวลา") หนังสือพิมพ์ทางการของพรรคอนุรักษนิยม (1880–1918)Mircea Mâciu dr., Nicolae C. Nicolescu, Valeriu Șuteu dr., Mic dicționar enciclopedic, Ed. Stiinţifică şi enciclopedică, București, 1986 ผลงานกวีนิพนธ์ของเขาตีพิมพ์ครั้งแกรเมื่อเขาอายุ 16 ปี เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาเดินทางไปศึกษาต่อที่เวียนนา งานเขียนต้นฉบับของเอมีเนสกูซึ่งประกอบด้วย 46 ตอน และประมาณ 14,000 หน้า ได้ถูกเสนอโดยตีตู มายอเรสกูเป็นของขวัญแก่สถาบันโรมาเนียในปี 1902Biblioteca Academiei – Program de accesare digitala a manuscriselor  – Mihai Eminescu ผลงานชิ้นสำคัญของเขา เช่น Luceafărul (The Vesper/The Evening Star/The Lucifer/The Daystar), Odă în metru antic (Ode in Ancient Meter) และ Letters (Epistles/Satires) ทั้งห้า ในงานกวีนิพนธ์ของเขา เขามักพูดถึงประเด็นประวัติศาสตร์ ปรัมปรา และอภิปรัชญา

บิดของเขาคือ จอร์เจ เอมีนอวีชี (Gheorghe Eminovici) ขุนนางจากบูกอวีนา ในเวลานั้นเป็นเขตแดนของจักรวรรดิออสเตรีย ส่วนพ่อของพ่อเป็นชาวบานัต ครอบครัวของเอมีนอวีชีเดินทางข้ามพรมแดนมาตั้งรกรากในอีโปเตชต์ในมอลดาเวีย ใกล้กับที่ปัจจุบันคือเมืองบอตอชัน จอร์เจสมรสกับราลูกา ยูรัชกู (Raluca Iurașcu) ทายาทของตระกูลชนชั้นสูงเก่าแก่ ในระเบียนของยูนีเมอา เอมีเนสกูระบุวันเกิดของตนเป็นวันที่ 22 ธันวาคม 1849 กระนั้น เอกสารจากโรงเรียนในเชร์เนิตซีที่เขาเข้าเรียนระบุวันเกิดอยู่ที่ 15 มกราคม 1850 ตีตู มายอเรสกู ระบุในงานเขียนของเขา เอมีเนสกูและกวีนิพนธ์ของเขา (1889) อ้างงานค้นคว้าโดย เอ็น เด จูเรสกู (N. D. Giurescu) และให้ข้อสรุปว่าวันเกิดของเอมีเนสกูตือวันที่ 15 มกราคม 1850 และเกิดที่บอตอชันTitu Maiorescu, Eminescu şi poeziile lui (1889) (secţiunea "Notă asupra zilei şi locului naşterii lui Eminescu")
# บาแนนาพรินซ์
บาแนนาพรินซ์  เป็นเกมแพลตฟอร์ม 2 มิติสำหรับแฟมิคอม ซึ่งเปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นโดยบริษัททาการะเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1991 ส่วนเวอร์ชันภาษาเยอรมันซึ่งเปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 มีกราฟิกและคำถามในเกมโชว์ที่ต่างกันเล็กน้อย

 รูปแบบการเล่น 
thumb|left|สเตจ 1-2

เจ้าชายกล้วยซึ่งเป็นคนพื้นเมืองของเกาะทรงออกเดินทางเพื่อค้นหาอาวุธที่ถูกขโมยไปจากเกาะ ระหว่างทางพระองค์จะทรงเจอเหล่าพระสหายใหม่และอาจปรากฏตัวในรายการเกมโชว์ที่ให้พระองค์วาร์ปไปสู่อีกเลเวล รวมทั้งเช่นเดียวกับนิทานเรื่องแจ็กกับต้นถั่ววิเศษ เจ้าชายกล้วยมีถุงใส่เมล็ดพันธุ์ที่ช่วยให้พระองค์ทรงปลูกดอกไม้และปีนป่ายได้ นอกจากนี้ ยังมีแพลตฟอร์มและประตูที่ซ่อนอยู่ ซึ่งสามารถเข้าถึงได้โดยการรวบรวมโทเค็นดอกไม้เท่านั้น (ซึ่งจะทำให้พระองค์ทรงปลูกดอกไม้ที่ใหญ่ขึ้นได้)

 การตอบรับ 

เกมบาแนนาพรินซ์ได้รับการตอบรับทั้งดีและไม่ดีจากนักวิจารณ์นับตั้งแต่เปิดตัว โทมัส มอร์เกิน จากนิตยสารอักทูเอลเลอร์ซอฟต์แวร์มาร์กชื่นชมกลไกการปลูกพืชและการเล่นโดยรวม แต่รู้สึกปะปนกันในเรื่องของการนำเสนอภาพและเสียง โดยกล่าวว่าเกมนี้ "ค่อนข้างน่าเบื่อ" ในทำนองเดียวกัน มาร์คัส แอปเปิล และแซนดรี โซเลแมน จากเมกาฟันรู้สึกว่าภาพนั้นพอรับได้แต่ก็ชื่นชมดนตรีด้วย ทั้งแอปเปิลและโซเลแมนชอบรอบโบนัสที่เป็นคำถามเนื่องจากความเรียบง่ายและเนื้อเรื่อง แต่ท้ายที่สุดแล้วต่างก็แสดงความเห็นว่าเกมนี้เป็นเกมที่เหนือค่าเฉลี่ยเนื่องจากขาดทิศทาง ซึ่งในทางตรงกันข้าม ชเต็ฟฟัน เอ็งฮาร์ท จากนิตยสารวิดีโอเกมส์กล่าวว่าการเน้นไปที่การเก็บผลไม้นั้นมีความสดใหม่ และให้ข้อคิดเห็นในเชิงบวกเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของตัวละครที่หลากหลาย, การนำเสนอทางเทคนิค, การควบคุมที่แม่นยำ และด่านต่าง ๆ ในด้านกราฟิกที่หลากหลาย ส่วนโธมัส เฮลวิก จากนิตยสารโททัล! ได้แสดงความเห็นว่ารูปแบบการเล่นและการควบคุมนั้นดี แต่ส่วนอื่น ๆ นั้น "ค่อนข้างหละหลวม" เนื่องมาจากภาพ, เสียงดนตรี และการแปลข้อความที่ไม่ดี

บทวิจารณ์ย้อนหลังสำหรับเกมบาแนนาพรินซ์นั้นเป็นไปในทางบวก โดยสแตน สเตแพนิก จากเกมฟรีกส์ 365 ได้เปรียบเทียบเกมนี้กับเคอร์บีสแอดเวนเจอร์ในด้านรูปแบบและเนื้อเรื่อง เขายกย่องกราฟิกที่ไม่มีอาการกระพริบและไม่มีอาการช้าลง, การออกแบบเสียง, การเล่นเกม และความคิดสร้างสรรค์ แต่กล่าวว่าคำถามภาษาเยอรมันอาจเป็นเรื่องท้าทายสำหรับผู้ที่ไม่เชี่ยวชาญในภาษา รวมถึงเคิร์ต คาลาตา จากนิตยสารออนไลน์อย่างฮาร์ดคอร์เกมมิง 101 มีมุมมองเชิงบวกต่อเกมนี้

 หมายเหตุ
# กว่างตงพินอินฟางอ้าน
กว่างตงพินอินฟางอ้าน  เป็นชื่อเรียกรวมของแผนการถอดเสียงภาษาจีนถิ่นต่าง ๆ ภายในมณฑลกวางตุ้งเป็นอักษรโรมันซึ่งจัดทำโดยกรมการศึกษาของรัฐบาลประชาชนมณฑลกวางตุ้งในปี 1960 โดยได้ทำทั้งหมด ๔ ภาษา ได้แก่ ภาษากวางตุ้ง ภาษาแต้จิ๋ว ภาษาฮากกา และ ภาษาไหหลำ โดยระบบที่ใช้กับทั้ง ๔ ภาษานี้ใช้วิธีการสะกดคำที่คล้ายกัน แต่มีความแตกต่างบางประการขึ้นอยู่กับรูปแบบเสียงของแต่ละภาษา

โดยรวมแล้วรูปแบบการเขียนมีความคล้ายคลึงกับพินอินของภาษาจีนกลางมาตรฐาน มีการใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษรเพื่อแสดงสระบางตัว แต่วรรณยุกต์จะแสดงด้วยตัวเลขตัวยก แทนที่จะใช้เครื่องหมายเสริมสัทอักษรวางบนพยัญชนะเหมือนอย่างพินอินของภาษาจีนกลาง

 ภาษากวางตุ้ง 
เป็นระบบถอดเสียงภาษากวางตุ้งมาตรฐาน แต่ไม่ได้รับความนิยมเท่าระบบอื่นเช่น ยฺหวิดเพ็งที่ถูกเสนอโดยทางฮ่องกง ปัจจุบันยังเหลือการใช้แค่ในวงจำกัดสำหรับงานวิจัยเกี่ยวกับภาษากวางตุ้งในจีนแผ่นดินใหญ่

 ภาษาฮากกา 
เป็นระบบการถอดเสียงของภาษาฮากกาโดยยึดตามสำเนียงเหมย์เซี่ยนเป็นมาตรฐาน

 ภาษาแต้จิ๋ว 

เป็นระบบการถอดเสียงภาษาแต้จิ๋วซึ่งได้รับความนิยมมากที่สุด ปัจจุบันนิยมใช้ในการสอนภาษาแต้จิ๋วโดยทั่วไป

 ภาษาไหหลำ 
เป็นระบบถอดเสียงภาษาไหหลำโดยยึดสำเนียงเหวินชางเป็นมาตรฐาน