wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัดกลาง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนครไทย อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก

วัดกลาง วัดกลางศรีพุทธาราม หรือ วัดกลางนครไทย  เป็นวัดเก่าแก่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองนครไทย หรือเมืองบางยางสมัยโบราณ สร้างในยุคพ่อขุนบางกลางหาวหรือพ่อขุนศรีอินทราทิตย์  ปฐมบรมกษัตริย์ไทยแห่งกรุงสุโขทัย สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1887 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อุโบสถเก่า สร้างตั้งแต่สมัยพ่อขุนบางกลางหาว มีใบเสมาทำด้วยศิลาทรายสีแดง  ปัจจุบันทางวัดได้ปรับรูปแบบอุโบสถเสียใหม่ 

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปขนาดใหญ่ 3 องค์ คือ พระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัย มีขนาดหน้าตักกว้าง 53 เซนติเมตร สูง 68 เซนติเมตร และพระพุทธรูปศิลานาคปรก ปางสมาธิศิลปะสมัยลพบุรี 2 องค์ องค์หนึ่งสร้างเสร็จแล้ว แต่มีส่วนชำรุดมีขนาดหน้าตักกว้าง 65 เซนติเมตร สูง 177 เซนติเมตร(เฉพาะองค์พระพุทธรูปสูง 1 เมตร) ส่วนอีกองค์หนึ่งอยู่ในสภาพเป็นโกลน จัดเป็นศิลปะลพบุรีมีอายุประมาณพุทธศตวรรษที่ 18–19 ซึ่งองค์ พระพุทธรูปมีรูปร่างหน้าตาเป็นแบบศิลปะท้องถิ่นมากกว่าจะเป็นของที่เคลื่อนย้ายมาจากที่อื่น ปัจจุบันพระพุทธรูปสำริดศิลปะสุโขทัยและพระพุทธรูปนาคปรกศิลปะลพบุรี (องค์สมบูรณ์) ได้ถูกโจรกรรมสูญหายไปแล้ว

นอกจากนี้ในวัดมีอนุสาวรีย์พ่อขุนบางกลางหาว และต้นจำปาขาว เชื่อว่าเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ อายุกว่า 700 ปี (ปลูกก่อนปี พ.ศ. 1806) สันนิษฐานว่าพ่อขุนบางกลางหาวทรงปลูกต้นจำปาต้นนี้ไว้ก่อนออกไปสู้รบกับขอมเพื่อตีเมืองสุโขทัยคืนมา พร้อมกันนั้นได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า ถ้าตีเมืองสุโขทัยได้สำเร็จ ขอให้ต้นจำปาเจริญงอกงามดีและออกดอกเป็นสีขาว ปัจจุบันจำปาขาวต้นนั้นมีขนาดลำต้นวัดโดยรอบประมาณ 3 เมตรเศษ สูงประมาณ 9–10 เมตร มีความเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา
# อัยการแดนประหาร
อัยการแดนประหาร  เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดยจี ซ็อง, ออม กี-จุน, คว็อน ยู-รี, โอ ชาง-ซ็อก และออม ฮย็อน-กย็อง ออกอากาศทางช่องเอสบีเอส ตั้งแต่วันที่ 23 มกราคม ถึง 21 มีนาคม ค.ศ. 2017 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 22:00 น. (ตามเวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 18 ตอน

 เนื้อเรื่องย่อ 
พัค ช็อง-อู (จี ซ็อง) เป็นอัยการที่สำนักงานอัยการเขตกลางของกรุงโซล วันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองเป็นนักโทษประหาร ช็อง-อูต้องทนทุกข์ทรมานจากความจำเสื่อมชั่วคราว โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำให้เขาต้องติดคุก เขาพยายามดิ้นรนเพื่อฟื้นความทรงจำและล้างมลทินให้กับตัวเอง

 นักแสดง 
 นักแสดงหลัก 
 จี ซ็อง รับบทเป็น พัก ช็อง-อู
 อัยการของสำนักงานอัยการเขตกลางของกรุงโซล หัวหน้าแผนกสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์ผู้ไม่เคยแพ้สักคดี
 ออม กี-จุน รับบทเป็น ชา ซุน-โฮ/ชา มิน-โฮ
 ฮัน กี-ว็อน รับบทเป็น ชา ซุน-โฮ (วัยรุ่น)
 ฮัน กี-อุง รับบทเป็น ชา มิน-โฮ (วัยรุ่น)
 ชา ซอน-โฮเป็นประธานของชามย็อง กรุ๊ป และเป็นพี่ชายของชา มิน-โฮ ชา มิน-โฮเป็นรองประธานของชามย็อง กรุ๊ป และเป็นน้องชายของชา ซอน-โฮ เขาถูกพ่อทอดทิ้งและทารุณกรรม
 คว็อน ยู-รี รับบทเป็น ซอ อึน-ฮเย
 ทนายจำเลยที่พยายามพูดจาฉะฉานและมีเหตุผล แต่แพ้ในศาลทุกครั้ง เธอทำคดีของช็อง-อู
 โอ ชาง-ซ็อก รับบทเป็น คัง จุน-ฮย็อก
 เพื่อนสนิทของช็อง-อูและเพื่อนอัยการที่สำนักงานอัยการเขตกลางของกรุงโซล
 ออม ฮย็อน-กย็อง รับบทเป็น นา ยอน-ฮี
 ภรรยาของซอนโฮและลูกสาวของมหาเศรษฐีผู้ล้มละลาย ผู้มีความทะเยอทะยานที่จะประสบความสำเร็จ

 งานสร้าง 
อัยการแดนประหารกำกับโดย โช ย็อง-กวัง จาก49 วันลิขิตฟ้า...ตามหารัก และเขียนบทโดย ชเว ซู-จิน จากซิตี้ฮันเตอร์ การอ่านบทครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ที่สตูดิโอ SBS ในเมืองอิลซาน ประเทศเกาหลีใต้
# จังหวัดทากาโอะ
จังหวัดทากาโอะ  เป็นหนึ่งในเขตการปกครองของไต้หวันในช่วงที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิญี่ปุ่น จังหวัดทากาโอะประกอบด้วยนครเกาสฺยงและเทศมณฑลผิงตงในปัจจุบัน

thumb|ศาลากลางจังหวัดทากาโอะ

 ประชากร 
thumb|เขตการปกครองของจังหวัดทากาโอะ (ค.ศ. 1945)

เชื้อชาติจำนวนประชากร (คน)ชาวญี่ปุ่น59,633ชาวไต้หวัน863,313ชาวเกาหลี598รวม930,383สำมะโน ค.ศ. 1941 (ปีโชวะที่ 16)

 เขตการปกครอง 
ใน ค.ศ. 1945 (ปีโชวะที่ 20) จังหวัดทากาโอะแบ่งการปกครองออกเป็น 2 นคร และ 7 อำเภอ ดังนี้

ประเภททับศัพท์ไทยคันจิฮิรางานะโรมาจินคร(市 shi)นครทากาโอะ高雄市たかをしTakao-shiนครเฮโต屏東市へいとうしHeitō-shiอำเภอ(郡 gun)อำเภอโอกายามะ岡山郡おかやまぐんOkayama-gunอำเภอโฮซัง鳳山郡ほうざんぐんHōzan-gunอำเภอคิซัง旗山郡きざんぐんKizan-gunอำเภอเฮโต屏東郡へいとうぐんHeitō-gunอำเภอโชชู潮州郡ちょうしゅうぐんChōshū-gunอำเภอโทโก東港郡とうこうぐんTōkō-gunอำเภอโคชุง恒春郡こうしゅんぐんKōshun-gun

 เมืองและหมู่บ้าน 
แต่ละอำเภอแบ่งออกเป็นเมือง (街) และหมู่บ้าน (庄) ดังนี้
อำเภอทับศัพท์ไทยคันจิปัจจุบันอำเภอโอกายามะ岡山郡Okayama-gunเมืองโอกายามะเขตกังชาน และเขตเฉียวโถวหมู่บ้านเอ็นโซ燕巣庄เขตยั่นเฉาหมู่บ้านเด็นเรียว田寮庄เขตเถียนเหลียวหมู่บ้านอาเร็ง阿蓮庄เขตอาเหลียนหมู่บ้านโรจิกุ路竹庄เขตลู่จู๋หมู่บ้านโคไน湖内庄เขตหูเน่ย์ และเขตเฉียติ้งหมู่บ้านมิดะ弥陀庄เขตหมีถัว, เขตหย่งอัน และเขตจื่อกวานหมู่บ้านนันชิ楠梓庄ยุบเมื่อ ค.ศ. 1944, ผนวกเข้ากับนครทากาโอะ เมืองโอกายามะ และหมู่บ้านเอ็นโซหมู่บ้านซาเอ左営庄ยุบเมื่อ ค.ศ. 1940, ผนวกเข้ากับนครทากาโอะอำเภอโฮซัง鳳山郡Hōzan-gunเมืองโฮซัง鳳山街เขตเฟิ่งชาน小港庄เขตเสียวกั่งหมู่บ้านริเน็ง林園庄เขตหลินยฺเหวียนหมู่บ้านไดเรียว大寮庄เขตต้าเหลียวหมู่บ้านไดจู大樹庄เขตต้าชู่หมู่บ้านจิมบุ仁武庄เขตต้าเช่อ และเขตเหรินอู่หมู่บ้านโทริมัตสึ鳥松庄เขตเหนี่ยวซงอำเภอคิซัง旗山郡Kizan-gunเมืองคิซัง旗山街เขตฉีชานเมืองมิโนะ美濃街เขตเหม่ย์หนงหมู่บ้านโรกูกิ六亀庄เขตลิ่วกุยหมู่บ้านซันริง杉林庄เขตชานหลินหมู่บ้านโคเซ็ง甲仙庄เขตเจี่ยเซียนหมู่บ้านไนมง内門庄เขตเน่ย์เหมินพื้นที่ชนพื้นเมือง蕃地เขตเม่าหลิน, เขตน่าหม่าเซี่ย และเขตเถายฺเหวียนอำเภอเฮโต屏東郡Heitō-gunหมู่บ้านโชโก長興庄ตำบลฉางจื้อ และตำบลหลินลั่วหมู่บ้านเอ็งโฮะ塩埔庄ตำบลหยันผู่หมู่บ้านทากางิ高樹庄ตำบลเกาชู่หมู่บ้านริโก里港庄ตำบลหลีกั่งหมู่บ้านคีวไก九塊庄ตำบลจิ่วหรูพื้นที่ชนพื้นเมือง蕃地ตำบลหม่าเจีย, ตำบลซานตี้เหมิน และตำบลอู้ไถเมืองเฮโต屏東街ยกฐานะเป็นนครเมื่อ ค.ศ. 1933 ปัจจุบันคือ นครผิงตงหมู่บ้านโรกูกิ六亀庄ผนวกเข้ากับอำเภอคิซังเมื่อ ค.ศ. 1932อำเภอโชชู潮州郡Chōshū-gunเมืองโชชู潮州街เมืองเฉาโจวหมู่บ้านมันรัง万巒庄ตำบลวั่นหลวนหมู่บ้านไนโฮะ内埔庄ตำบลเน่ย์ผู่หมู่บ้านทาเกดะ竹田庄ตำบลจู๋เถียนหมู่บ้านชิงฮิ新埤庄ตำบลซินผีหมู่บ้านโฮเรียว枋寮庄ตำบลฟางเหลียวหมู่บ้านโฮซัง枋山庄ตำบลฟางชานพื้นที่ชนพื้นเมือง蕃地ตำบลชุนรื่อ, ตำบลไหลอี้, ตำบลชือจึ และตำบลไท่อู่อำเภอโทโก東港郡Tōkō-gunเมืองโทโก東港街เมืองตงกั่งเมืองชิงเอ็ง新園庄ตำบลซินยฺเหวียน และตำบลขันติ่งหมู่บ้านมันตัง万丹庄ตำบลวั่นตานหมู่บ้านริงเฮ็ง林辺庄ตำบลหลินเปียน และตำบลหนานโจวหมู่บ้านคาโต佳冬庄ตำบลเจียตงหมู่บ้านรีวกีว琉球庄ตำบลหลิวฉิวอำเภอโคชุง恒春郡Kōshun-gunเมืองโคชุง恒春街เมืองเหิงชุนหมู่บ้านชาโจ車城庄ตำบลเชอเฉิงหมู่บ้านมันชู満州庄ตำบลหมั่นโจวพื้นที่ชนพื้นเมือง蕃地ตำบลหมู่ตานอำเภอทากาโอะ高雄郡Takao-gun(ยุบเมื่อ ค.ศ. 1924)เมืองทากาโอะ高雄街ยกฐานะเป็นนครเมื่อ ค.ศ. 1924หมู่บ้านเอ็นโซ燕巣庄ผนวกเข้ากับอำเภอโอกายามะเมื่อ ค.ศ. 1924หมู่บ้านซาเอ左営庄ผนวกเข้ากับอำเภอโอกายามะเมื่อ ค.ศ. 1924หมู่บ้านนันชิ楠梓庄ผนวกเข้ากับอำเภอโอกายามะเมื่อ ค.ศ. 1924หมู่บ้านจิมบุ仁武庄ผนวกเข้ากับอำเภอโฮซังเมื่อ ค.ศ. 1924
# อำเภอกลาง (เทศมณฑลเนคอ)
อำเภอกลางของเทศมณฑลเนคอ  เป็นอำเภอในเทศมณฑลเนคอ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จาหสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 90,588 คนใน 23,283 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือเนคอ และมีตำบลถึง 3 ตำบล คือ: ตำบลเมฮ์แรวอน, ตำบลเพย์แรเจฮ์ และตำบลแกเรฮ์โทฆอน
# ห่านที่วางไข่ทองคำ
ห่านที่วางไข่ทองคำ  เป็นนิทานอีสปหมายเลขที่ 87 ตามระบบจำแนกนิทานสอนใจของ B. E. Perry เป็นนิทานตะวันตกที่มีเรื่องคล้าย ๆ กันของชาวตะวันออก หลายเรื่องก็มีห่านวางไข่ทองคำเหมือนกัน ในขณะที่บางเรื่องจะแทนห่านด้วยแม่ไก่หรือสัตว์ปีกอื่นที่วางไข่ทองคำ นิทานเรื่องนี้เป็นที่มาของสำนวนภาษาอังกฤษว่า 'ฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำ' (killing the goose that lays the golden eggs) ซึ่งหมายถึงการทำลายทรัพยากรอันมีค่าโดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา หรือการกระทำที่ไม่เกิดประโยชน์เนื่องจากความโลภ

 เนื้อเรื่องและคติสอนใจ 
Avianus และ Caxton ต่างเล่าเรื่องเป็นห่านออกไข่ทองคำ ในขณะที่มีรูปแบบเรื่องอื่น ๆ ที่เล่าเรื่องเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำ เช่นในเรื่องที่แปลโดย Townsend มีใจความว่า "ชาวบ้านคนหนึ่งและภรรยาของเขามีแม่ไก่ที่วางไข่ทองคำทุกวัน พวกเขาคิดว่าแม่ไก่มีทองขนาดใหญ่ภายในตัว จึงฆ่าไก่เพื่อที่เอาทองออกมา หลังจากที่ลงมือทำไปแล้ว พวกเขากลับต้องแปลกใจที่แม่ไก่นั้นไม่ได้แตกต่างไปจากแม่ไก่ตัวอื่นที่พวกเขามี ผลจากความอยากรวยในเวลาอันสั้นได้ทำให้คู่สามีภรรยาที่โง่เขลาพลาดผลประโยชน์ที่เขาควรได้รับทุกวันจากการกระทำอันโง่เขลาของตน"

สำนวนภาษาอังกฤษ "อย่าฆ่าห่านที่วางไข่เป็นทองคำ" (Kill not the goose that lays the golden egg) หรือที่บางทีเรียกสั้น ๆ ว่า "การฆ่าห่านทองคำ" (killing the golden goose) มาจากนิทานเรื่องนี้ สำนวนนี้มักใช้กับการกระทำสิ้นคิดที่ทำลายความสามารถในการทำกำไรของสินทรัพย์ ในนิทานสำนวนของ Caxton เล่าว่าเจ้าของห่านมีความโลภ ต้องการไข่สองฟองต่อวัน เมื่อห่านทำไม่ได้จึงฆ่ามันเสีย คติสอนใจทำนองเดียวกันยังสอนไว้ในนิทานของ Ignacy Krasicki ในเรื่อง "ชาวสวน" (The Farmer) ที่มีความโลภอยากได้ผลผลิตจากที่ดินเป็นสองเท่า

มีนิทานอีกสำนวนหนึ่งโดย Syntipas (Perry Index 58) ซึ่งปรากฏอยู่ในหนังสือของ Roger L'Estrange เมื่อ ค.ศ. 1692 ในเรื่อง "ผู้หญิงและแม่ไก่อ้วน" (A Woman and a Fat Hen นิทายหมายเลข 87) ความว่า สุภาพสตรีนางหนึ่งมีแม่ไก่ที่ออกไข่วันละหนึ่งฟอง เธอคิดไปว่าหากเธอให้ข้าวโพดแก่แม่ไก่มากขึ้น แม่ไก่อาจออกไข่วันละสองครั้ง เธอจึงทำการทดลองดังที่คิด แม่ไก่อ้วนท้วนขึ้นและเลิกออกไข่ ผู้แด่งให้ความเห็นว่า 'เราทุกคนควรกำหนดข้อจำกัดของความต้องการและมีความพึงพอใจกับสิ่งที่ดีอยู่แล้ว เนื่องจากกลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่มีอยู่' นิทานอีสปอีกเรื่องหนึ่งที่มีคติสอนใจอย่างเดียวกัน คือสุนัขและกระดูก

 การประยุกต์ใช้ในงานศิลป์ 
ภาพประกอบ "ห่านกับไข่ทองคำ" โดยส่วนใหญ่แสดงให้เห็นชาวนาที่สิ้นหวังหลังจากค้นพบว่าเขาได้ฆ่าห่านไปอย่างไร้ความหมาย นิทานเรื่องนี้ยังเป็นหนึ่งในนิทานที่ถูกประยุกต์ใช้กับปัญหาการเมืองโดยนักวาดภาพประกอบชาวอเมริกันโธมัส แนสต์ ภาพประกอบแสดงถึงชาวนาที่กำลังสับสนจากคำแนะนำของนักการเมืองคอมมิวนิสต์ ปรากฏในนิตยสาร Harpers Weekly ฉบับวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2421 มีข้อความประกอบว่า ฆ่าห่านที่วางไข่ทองคำตลอด ("Always killing the goose that lays the golden eggs") ภาพประกอบสื่อถึงเหตุการณ์ The Rail Strike ใน พ.ศ. 2420 ชาวนาในภาพหมายถึงสมาชิกสหภาพแรงงานที่ถูกปั่นประสาททางการเมือง มีภรรยาและลูกโศกเศร้าอยู่บริเวณพื้นหลังของภาพ
# วัดนาเตา
วัดนาเตา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะเกษ อำเภอนาน้อย จังหวัดน่าน

วัดนาเตาตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2356 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478 จากจารึกวัดนาเตาระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2356 เริ่มปฏิสังขรณ์วิหารวัดหนองเทา (วัดนาเตา) โดยมีครูบาเจ้าวัดนาราบเป็นที่ปรึกษา มีพระอุปนันทะเจ้าอาวาสวัดหนองเทาเป็นประธานฝ่ายบรรพชิต และมีแสนทักขิณะเป็นประธานฝ่ายฆราวาสร่วมกับพระภิกษุสามเณรและคนบ้านหนองเทาและคนในหมู่บ้านใกล้เคียง ในการนี้มีพระปัญโญเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง 

ภายในอุโบสถมีองค์พระประธานที่เป็นองค์นอนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก หอไตรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง ลักษณะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสก่ออิฐถือปูน ส่วนฐานหน้ากระดานลูกแก้วอกไก่ หลังคามุงหลังคาเดิมเป็นหินชนวน ต่อมาเป็นกระเบื้องดินเผา วิหารศิลปะล้านนา หลังคาลดหน้า 3 ชั้น มีโครงสร้างหลังคาแบบม้าต่างไหม หลังคาเดิมเป็นกระเบื้องดินขอเปลี่ยนเป็นแป้นเกล็ด ในปี พ.ศ. 2522 มีการเทปูนซีเมนต์ลงทับพื้น เสาและคานหุ้มไม้จากพื้นเดิม ในปี พ.ศ. 2545 บันไดทางขึ้นด้านหน้าแก้ไขจากเหงามาเป็นนาคกรมศิลปากร. "วัดนาเตา" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 19 ธันวาคม 2565. เข้าถึงจาก http://gis.finearts.go.th/fineart/

วัดยังมีจารึกบนพระบฏซึ่งพบเพียงแห่งเดียวในจังหวัดน่าน ระบุปีที่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2358
# เกาะโหลน
เกาะโหลน เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ห่างไปทางทิศใต้ของเกาะภูเก็ตประมาณ 5 กิโลเมตร อยู่ในความดูแลของตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่กว่า 3,000 ไร่ 

เกาะโหลนมีชุมชนหมู่บ้านเกาะโหลน แต่เดิมทีนั้นไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ แต่เป็นเกาะที่เต็มไปด้วยป่าที่สมบูรณ์ จนเมื่อ 100 กว่าปีก่อน ได้มีชาวสตูลซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม ได้เดินทางมาถึงเกาะแห่งนี้และได้ตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ จนตั้งเป็นบ้านเกาะโหลนเมื่อ พ.ศ. 2480 มีผู้ใหญ่บ้านคนแรก ชื่อนายดล สองเมือง มีประชากร 33 ครัวเรือน ปัจจุบันชุมชนนับถือศาสนาอิสลามกว่าร้อยละ 80 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 20 

จุดเด่นของเกาะโหลน ได้แก่ มีปู 7 สี นกเงือก น้ำตกโตนไทรซึ่งเป็นน้ำตกเล็ก ๆ และชาวบ้านทำผ้าบาติก ชาวบ้านประกอบอาชีพประมง ทั้งการหาหอย หาปู หาปลา และหมึกโวยวาย ซึ่งเป็นหมึกสายชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ในรูใต้ผืนทราย

เดิมประชาชนบ้านเกาะโหลน มีรายได้จากการทำสวน ทำประมงหาปลา ภายหลังมีนายทุนมาซื้อที่ดินบนเกาะโหลน ได้สร้างบังกะโล บ้านพัก สำหรับนักท่องเที่ยว
อ้างอิง

โหลน
โหลน
# ไม้เกาหลัง
thumb|250px|ไม้เกาหลัง
ไม้เกาหลัง (ญี่ปุ่น: 孫の手, , ,) เป็นอุปกรณ์ที่มีลักษณะเป็นแท่งยาว ๆ ใช้สำหรับเกาบริเวณที่เอื้อมไม่ถึง เช่นส่วนหลังของร่างกาย

ในภาษาญี่ปุ่นเรียกไม้เกาหลังว่า 孫の手 (มาโงะ โนะ เทะ) ซึ่งแปลตรงๆว่า "มือของหลาน"
# บิชต์
บิชต์ (; พหูพจน์: , บิชูต์ และ , อิบชูต์) ในภาษาถิ่นอาหรับบางภาษาเรียกว่า มิชละห์  หรือ อะบาอ์  เป็นเสื้อคลุมแบบดั้งเดิมของผู้ชายที่ได้รับความนิยมในโลกอาหรับ สวมใส่โดยทั่วไปมาเป็นเวลาหลายพันปี* 

ในภาพวาดของชาวคริสต์และชาวฮีบรูโบราณ ชาวลิแวนต์สวมใส่บิชต์ในสมัยที่พระเยซูทรงพระชนม์ชีพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์

บิชต์เป็นเสื้อคลุมตัวนอกอย่างหลวม ๆ ที่สวมทับชุดเษาบ์ 

 สัญลักษณ์ของความเป็นอาหรับ 
บิชต์มักจะสวมใส่เพื่อเป็นเกียรติในโอกาสพิเศษ เช่น งานแต่งงาน หรือเทศกาล เช่น วันอีด หรือสำหรับการละหมาดวันศุกร์ หรือการละหมาดญะนาซะห์ มักจะสวมใส่โดยเจ้าหน้าที่หรือนักบวช รวมถึงหัวหน้าเผ่า กษัตริย์ และอิหม่าม โดยสวมทับเษาบ์, กานซุ  หรือทูนิก  เป็นเครื่องนุ่งห่มแสดงสถานะที่เกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์ ตำแหน่งทางศาสนา ความมั่งคั่ง และในโอกาสพิธีต่าง ๆ เช่นเดียวกับชุดทักซิโดสีดำ ของตะวันตก

 นิรุกติศาสตร์ 
รากศัพท์สามตัวอักษรของบิชต์ ถูกใช้อย่างแพร่หลายในกลุ่มภาษาเซมิติก รวมทั้งภาษาอาหรับ และทฤษฎีหนึ่งระบุว่าบิชต์ มาจากภาษาแอกแคดคำว่า bishtu ซึ่งแปลว่า "ความสูงส่ง" หรือ "ศักดิ์ศรี" อีกชื่อเรียกของชุดคือ อะบาอ์  มาจากรากศัพท์สามตัวอักษรในภาษาอาหรับ ʿAyn-Bāʾ-Wāw ซึ่งเกี่ยวข้องกับ "การเติมเต็ม"

บันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการกล่าวถึงบิชต์หรือเสื้อคลุมอาหรับอาจเป็นข้อความในหนังสือประวัติศาสตร์ของเฮอรอโดทัส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกในศตวรรษที่ห้าก่อนคริสต์ศักราช โดยในการอธิบายเครื่องแต่งกายของทหารอาหรับ:

“ทหารอาหรับสวมเสื้อคลุมยาวซึ่งผูกด้วยเข็มขัด มีธนูยาวคล้องอยู่ที่แขนขวาโดยกลับหัวลง”

นักวิจัยกล่าวว่าต้นกำเนิดทางภาษาของคำว่าบิชต์ ย้อนกลับไปที่ภาษาแอกแคด ซึ่งเป็นภาษาของผู้คนในดินแดนบาบิโลน โดยเป็นภาษาอาหรับถิ่นของชาวเซไมต์พื้นเมือง โดยมีความหมายในแง่ความมีเกียรติ ความโอ่อ่า ซึ่งบริบททางประวัติศาสตร์ยืนยันความหมายนี้ เจ้านาย ผู้ปกครอง ขุนนางและผู้อาวุโส ใช้สวมใส่ทุกยุคสมัยจนถือเป็นสัญลักษณ์แห่งศักดิ์ศรีและความสูงส่งในสังคม

 การผลิต 
บิชต์ทำมาจากขนอูฐและขนแพะ โดยนำวัสดุมาปั่นเป็นเส้นใย จากนั้นจึงนำมาทอเป็นบิชต์ ผ้าสำหรับฤดูร้อนจะมีเส้นด้ายที่อ่อนนุ่ม ส่วนสำหรับฤดูหนาวจะมีขนที่หยาบกว่า โดยปกติจะเป็นสีดำ สีน้ำตาล สีเบจ สีครีม หรือสีเทา

ในวัฒนธรรมประชานิยม
ในช่วงท้ายของพิธีมอบรางวัลหลังการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 รอบชิงชนะเลิศ เชค ตะมีม บิน ฮะมัด อัษษานี เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์ ทรงสวมบิชต์ให้ลิโอเนล เมสซิ กัปตันทีมชาติอาร์เจนตินา ก่อนการมอบถ้วยชนะเลิศ
# เอ็งดรีกี เฟลีปี
เองดรีกี เฟลีปี โมเรย์รา จี โซซา (เกิดวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2006) หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า เองดรีกี เฟลีปี และ เองดรีกี เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้แก่ปัลเมย์รัสในกังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2022 เรอัลมาดริดประกาศว่าได้บรรลุข้อตกลงกับปัลเมย์รัสเพื่อจะเซ็นสัญญากับเอ็งดรีกีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2024

เอ็งดรีกีเกิดในตากวาชิงกา เขาเริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุ 4 ขวบ โดกลัส โซซา พ่อของเขา เผยแพร่วิดีโอการทำประตูของลูกชายทางยูทูบเพื่อมองหาสโมสรในบราซิลที่อาจสนใจ เอ็งดรีกีสัญญาว่าจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพเพื่อช่วยเหลือครอบครัวหลังจากที่วันหนึ่งพ่อของเขาไม่มีอาหารให้เขากิน  พ่อของเขาว่างงานก่อนที่จะได้งานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่ปัลเมย์รัส
# อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ
อารุ อาซะ ดัมมีเฮดไมก์ นิ นัตเตอิตะ โอเระ-คุง โนะ จินเซ  เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินอลญี่ปุ่นขนาดสั้นเกี่ยวกับเอ็มเอสเอ็มอาร์ ร่วมผลิตโดยสตูดิโอเอกาจิเอปิกะและอินดิวิชัน กำกับโดยโยชิโนบุ คาไซ  ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดย cura ดัดแปลงแบบตัวละครสำหรับแอนิเมชันโดยโยชิโนริ อตสึกะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ เพลงประกอบอนิเมะชื่อเพลงว่า "คาตาจิ นิ เดกิไน โมโนล็อก" ร้องโดยโคโตโกะ

 ตัวละคร
# หนุ่มซิงกับสาวฮอต เดตนี้จะรอดมั้ยนะ
เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น แนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม ที่เขียนโดย Makiko Nagaoka และวาดภาพประกอบโดย magako ซีรีส์เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์ฟูจิมิโชโบ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563 มังงะได้รับการดัดแปลงโดย Noyama Carpaccio เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารบนเว็บ Manga UP! Gangan Online ของสแควร์เอนิกซ์ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ทั้งไลต์โนเวลและมังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ได้รับการประกาศและดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ ENGI เริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2566

 ตัวละคร 

สื่อ
ไลต์โนเวล

มังงะ

อนิเมะ

 หมายเหตุ
# สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ
สึกุโมโมะ ภูตสาวแสบดุ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยโยชิกาซุ ฮามาดะ  เริ่มตีพิมพ์ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลง ผลิตโดยสตูดิโอซีโร-จี ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2560 ฤดูกาลที่สองออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2563  

 ตัวละคร 
 ตัวละครหลัก 

 ตัวละครรอง 

 ตัวละครอื่น ๆ
# ชัง ฮย็อก
ช็อง ยง-จุน (เกิด 20 ธันวาคม ค.ศ. 1976) รู้จักกันดีในชื่อ ชัง ฮย็อก  เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นที่รู้จักจากบทนำในภาพยนตร์เรื่อง ศึกป่วนฟ้า โรงเรียนมหาเวทย์ (2001) และ ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า (2004) และละครโทรทัศน์เรื่อง คุณผู้ชายกับยัยเปิ่น (2002), ขอขอบคุณจากดวงใจ (2007), แทกิล ยอดพยัคฆ์นักล่า (2010), จอมกษัตริย์ตำนานอักษร (2011), ชะตารัก สะดุดเลิฟ (2014), ล่าเสียงมรณะ (2017), ดอกไม้ป่าเงินตรา (2017) และ จอมดาบคืนยุทธ (2020)

 อาชีพ 
 1997–2001:จุดเริ่มต้นและชื่อเสียง 
ช็อง ยง-จุนใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็กและวัยรุ่นในปูซานบ้านเกิดของเขา ก่อนที่จะเปิดตัวการแสดงของเขาในปี ค.ศ. 1997 ในละครโทรทัศน์เรื่อง Model ภายใต้ชื่อในวงการของเขาคือ ชัง ฮย็อก นอกเหนือจากซีรีส์วัยรุ่นเรื่อง School และบทสมทบในภาพยนตร์ที่แทบจะไม่เคยมีใครเห็นเรื่อง Zzang (The Best) แล้ว ชัง ฮย็อกยังปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอเพลง "To Mother" ซึ่งเป็นซิงเกิลเปิดตัวในปี ค.ศ. 1999 ของบอยแบนด์ยอดนิยมวง จี.โอ.ดี ทำให้เขาเป็นที่ถูกพูดถึงในเวลานั้น นอกจากนี้ในปี 1999 เขายังรับบทเป็นมยองฮาในซีรีส์เรื่อง Into the Sunlight เขาใช้ชื่อในวงการแร็ปว่า "TJ" โดยเขามีช่วงเวลาสั้น ๆ ในการเป็นแร็ปเปอร์และแสดงในมิวสิกวิดีโอหลายเพลงจากอัลบั้มแร็ปของเขาคืออัลบั้ม TJ Project ซึ่งวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 2000

อาชีพการแสดงของชัง ฮย็อกเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังในปี ค.ศ. 2001 เมื่อเขาได้รับเลือกให้แสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง ศึกป่วนฟ้า โรงเรียนมหาเวทย์ ร่วมกับนักแสดงสาวชิน มิน-อา การแสดงของเขาในบทบาทที่แปลกประหลาดได้รับคำชมจากแฟน ๆ และนักวิจารณ์"Actors and Actresses of Korean Cinema: Jang Hyuk" . Koreanfilm.org. Retrieved 2012-11-13.

 2002–2004: ความนิยมและข้อโต้แย้งในกระแสหลัก 
ในปี ค.ศ. 2002 เขายังคงสร้างชื่อให้กับตัวเอง โดยนำแสดงในภาพยนตร์ที่ดังแบบเงียบ ๆ เรื่อง Jungle Juice ซึ่งขึ้นอันดับหนึ่งในบ็อกซ์ออฟฟิศ ความนิยมของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อเขาแสดงละครโทรทัศน์ยอดนิยมเรื่อง คุณผู้ชายกับยัยเปิ่น ร่วมกับนักแสดงสาวจัง นารา นอกจากนี้เขายังได้รับบทใน Public Toilet ซึ่งเป็นผลงานร่วมทุนสร้างระหว่างฮ่องกงและเกาหลีโดยผู้กำกับชื่อดังอย่าง Fruit Chan ชาวฮ่องกง 

ชัง ฮย็อกยังคงปรากฏตัวในผลงานที่มีชื่อเสียง ในปี ค.ศ. 2003 เขาได้แสดงร่วมกับ อี นา-ย็องในภาพยนตร์ตลกเรื่องปิ๊งรัก คอร์สวุ่นไอเลิฟยู ของผู้กำกับคิม ซ็อง-ซู และในปีต่อมา เขาได้แสดงประกบช็อน จี-ฮย็อนในยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่าของผู้กำกับกวัก แจ-ยง

 ผลงานการแสดง 

 ภาพยนตร์ 
 ปี ค.ศ. เรื่อง บทบาท หมายเหตุ 1998  ซจัง  อิม เซบิน  2001  ศึกป่วนฟ้า โรงเรียนมหาเวทย์  คิม คยอง-ซู  2002  จังเกิลจูยส์  คี-แท  พับลิกทอยเลต  คิม ซอน-บัก  2003  โปรดสอนภาษาอังกฤษให้ฉันหน่อย  พัค มูน-ซู  2004  วินด์สตรัค  โก มยอง-อู  เอสไดอารี  อิม ชัน  คามีโอ 2008  แดนซ์ออฟเดอะดรากอน  ควอน แท-ซัน ความร่วมมือระหว่างเกาหลี-สิงคโปร์-สหรัฐ 2009  ประสาทสัมผัสทั้งห้า  ชอง มิน-ซู  ตอน: "ฮิสคอนเซิร์น" กระต่ายกับกิ้งก่า   อึน-ซอล   เสิร์ชชิงฟอร์ดิเอลเลแฟนต์  ฮย็อน-อู   2011  เดอะไคลเอนต์  ฮัน ชอล-มิน   2013  เดอะฟลู  คัง จี-กู  2014  สิ่งที่ไร้เดียงสา  คิม จุน-กิ  2015  อาณาจักรแห่งตัณหา  องค์ชายยี บัง-วอน  2016  ภายในหรือภายนอก  อู-กอม (อู๋ เจี้ยน)  ความร่วมมือระหว่างเกาหลีและจีน2017  บีคอสไอเลิฟยู  หมอดู คามีโอออร์ดินารีเพอร์ซัน  ชเว กยู-นัม   2020  เดอะซอดแมน  แท-ยูล   2021 สุสานแห่งแม่น้ำ  อี มิน-ซอก   2022 นักฆ่า: หญิงสาวที่สมควรตาย  พัง อึย-กัง
# วัดหอไตรเหล่าใหญ่
วัดหอไตรเหล่าใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเหล่าใหญ่ อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ ปัจจุบันมีพระครูสังวรสีลสาร (ไปล่ สญฺญโม) ดำรงตำแหน่งเจ้่าอาวาส

ประวัติ
วัดหอไตรเหล่าใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2366 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2465 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2542	

ภายในวัดมีสิม ซึ่งสันนิษฐานว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2438 ในสมัยหลวงปู่เหลาเป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด โดยท่านได้เดินทางไปยังพระธาตุเชิงชุม จังหวัดสกลนคร ได้พบกับช่างนายช่างชื่อ แกวยอ เป็นชาวเวียดนาม จึงได้ชักชวนให้มาสร้างสิมที่วัดหอไตรเหล่าใหญ่ ใช้เวลาสร้างนาน 15 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ช่างคำพัน แก้วปัญญา ชาวบ้านศรีฐาน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้มาปั้นสิงห์ตรงราวบันไดทางขึ้นสิมเพิ่ม 

เสนาสนะ
สิมมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าบนฐานเอวขัน หันหน้าไปทิศตะวันตก ก่ออิฐฉาบปูนหลังคาทรงจั่วซ้อนกัน 2 ชั้น มีบันไดทางเข้าด้านหน้าตรงกับประตูทางเข้าสิม มีลวดลายสีกลีบ คีย์สโตนตรงซุ้มวงโค้ง ซึ่งเป็นงานที่ปรากฏในประเทศเวียดนาม

บริเวณหน้าหน้าวัดทางทิศเหนือมีหนองน้ำ เดิมเคยเป็นที่ตั้งของหอไตรกลางหนองน้ำ ในช่วงพระอาจารย์สมิธ แสงกล้า (หลวงปู่เพชร) เป็นเจ้าอาวาสปกครองวัด หอไตรได้พังทลายลง ชาวบ้านได้ช่วยกันจุดไฟเผาหอไตรเพื่อป้องกันการถล่มลงมา ปัจจุบันซากของหอไตรเหลือแต่เสากรมศิลปากร. "วัดหอไตรเหล่าใหญ่" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 20 ธันวาคม 2565. เข้าถึงจาก http://gis.finearts.go.th/fineart/

รายนามเจ้าอาวาส
 พระโพธิ์
 พระทุม
 พระเหลา
 พระสมศรี
 พระอาจารย์สมิธ แสงกล้า (หลวงปู่เพชร)
 พระครูสังวรสีลสาร (ไปล่ สญฺญโม)
# วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ)
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลน้ำคำ อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด

ประวัติ
วัดบ้านน้ำคำ (สระเกตุ) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2236 ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย  ไม่ทราบนามผู้สร้างและไม่มีประวัติเป็นที่แน่ชัด มีเรื่องเล่าว่า ชาวข่าละแดเป็นผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร  ยาว 80 เมตร วิหารและอุโบสถ ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานแห่งชาติ เขต 8  อุบลราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2545

อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหาร (อาฮาม) และอุโบสถ (สิม) รูปแบบสถาปัตยกรรมแบบพื้นถิ่นอีสานที่สร้างขึ้นภายใต้อิทธิพลของศิลปะลาวและศิลปะรัตนโกสินทร์ตอนต้น 

วิหาร (อาฮาม) แต่เดิมเป็นอุโบสถ ต่อมาได้ถอดถอนพัทธสีมาออก แล้วใช้เป็นวิหารโดยชาวบ้านได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้นแทนตั้งอยู่คู่กันทางทิศเหนือ ขนาดของวิหารกว้าง 8.5 เมตร ยาว 9 เมตร หันหน้าทางทิศตะวันออก เป็นวิหารทึบ ฐานปัทม์ยกสูงแบบที่เรียกว่าฐานแอวขัน มีบันไดทางขึ้นทางด้านหน้า (ทิศตะวันออก) และบันไดสำหรับพระสงฆ์ทางด้านข้าง (ทิศใต้) ใกล้กับฐานชุกชีมีหน้าต่างบานเล็ก ๆ ที่ผนังด้านข้าง ด้านละ 1 บาน หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ดปัจจุบัน (พ.ศ. 2543) ชำรุดพัง ทางวัดจึงใช้สังกะสีมุงแทน หน้ามุขตกแต่งด้วยลายฮังผึ้ง (รวงผึ้ง) และไม้จำหลักลวดลายพรรณพฤกษา ภาพกลางเป็นภาพมาร (ราหู) อมจันทร์

อุโบสถ (สิม) ตั้งอยู่คู่กับวิหารสร้างขึ้นในภายหลังระหว่างปลายรัชสมัยรัชกาลที่ 4 หรือต้นรัชกาลที่ 5 ขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร เป็นสิมโปร่ง ฐานปัทม์ยกสูงแบบแอวขัน ด้านหน้าโล่ง ผนังด้านข้างและด้านหลังก่อด้วยอิฐ มีช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ที่ผนังด้านข้างด้านละ 2 บ้าน หลังคาเดิมมุงด้วยไม้แป้นเกล็ด ปัจจุบัน (ข้อมูล พ.ศ. 2543) มีสภาพชำรุดเช่นเดียวกับวิหาร ทางวัดจึงใช้สังกะสีมุงคลุมอาคารเอาไว้ หน้ามุขสลักลวดลายเถาไม้ ลายพรรณพฤกษา และมาร (ราหู) อมจันทร์ ส่วนหน้าบันทำเป็นลายตาเวนหรือตะวัน สิมสร้างขึ้นภายหลังระหว่างปลายรัชกาลที่ 4 หรือต้นรัชกาลที่ 5กรมศิลปากร. "วัดสระเกตุ" ระบบภูมิสารสนเทศ แหล่งมรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (ออนไลน์). เข้าถึงเมื่อ 20 ธันวาคม 2565. เข้าถึงจาก http://gis.finearts.go.th/fineart/ 

วัดมีธาตุเก่า 2 องค์ตั้งอยู่ทางนอกกำแพงรั้ววัดด้านทิศเหนือ และตั้งอยู่ข้างวิหาร อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ กว้าง 13 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 กุฏิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารไม้  1 หลัง  อาคารตึก 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 และศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2542

รายนามเจ้าอาวาส
 พระขันตรี  พ.ศ. 2463–2465 
 พระปราโมทย์ พ.ศ. 2465–2479 
 พระวัน พ.ศ. 2480-2483 
 พระครูสุนทรสารกิจ พ.ศ. 2492–2529 
 พระกลม  สุกฺกธมฺโม พ.ศ. 2533–2534 
 พระชัง อายุวฒฺโก พ.ศ. 2536–2543 
 พระครูประทีปพัฒนคุณ พ.ศ. 2543 –
# ผัดขิง
ผัดขิง  เป็นอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้รับอิทธิพลจากประเทศจีนซึ่งเป็นที่นิยมในประเทศไทยและประเทศลาว

ในประเทศไทย การผัดขิง สันนิษฐานว่าเป็นอาหารที่รังสรรค์ขึ้นใหม่ในช่วงหลังเทศกาลวันไหว้ของประเทศจีน มักจะรับประทานกันไม่ทัน หรืออาจรู้สึกจำเจกับการรับประทานอาหารประเภทต้ม จึงได้ลองทำเป็นอาหารประเภทผัดโดยใส่ขิงที่เป็นเครื่องสมุนไพรผสมลงไปไทยเทสต์โฮมเทอราฟี. ไก่ผัดขิงเสริมภูมิ. มปป.

การผัดขิงนิยมใช้วัตถุดิบ อาทิ ไก่และหมู โดยไก่ผัดขิง ประกอบด้วยไก่ผัดและผัก อาทิ เห็ดและพริก ส่วนประกอบสำคัญคือ ขิง ซึ่งทำให้อาหารมีรสชาติที่โดดเด่นมาก ส่วนประกอบสำคัญในจานนี้ อาทิ ซอสถั่วเหลืองและหัวหอม รับประทานพร้อมข้าว ในสองประเทศ บางครั้งกึ๋นไก่ก็สามารถใช้แทนไก่ได้ชีซิมเมอร์. ไก่ผัดขิง. 2553.เอเชียสไปซีรีซิบ. ไก่ผัดขิงลาว. มปป.