wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฒากาโฏปี
ฒากาโฏปี (,) หรือ โฏปีเนปาล เป็นหมวกพื้นถิ่นซึ่งเป็นที่นิยมของประเทศเนปาล ส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกายประจำชาติเนปาล สวมใส่โดยผู้ชาย คำส่า ฒากาโฏปี มีความหมายตรงตัวว่า "เครื่องสวมศีรษะอันทำมาจากผ้าธากา" ผ้าธากาเป็นผ้าฝ้ายชั้นดีที่นำเข้ามาจากธากาซึ่งในปัจจุบันคือเมืองหลวงของประเทศบังกลาเทศ

ฒากาโฏปีเป็นส่วนประกอบหนึ่งของชุดประจำชาติเนปาล และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นชาติเนปาล 

 ประวัติศาสตร์ 
หมวกนี้กลายมาเป็นที่นิยมในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระซึ่งครองราชย์ระหว่างปี 1955 ถึง 1972 และประกาศบังคับให้สวมฒากาโฏปีในภาพถ่ายสำหรับทำหนังสือเดินทางและเอกสารทางการทั้งหมด ฒากาโฏปีนิยมนำมามอบให้กันในระหว่างเทศกาลดาเชนและติหาร์Sales of Dhaka items soar in Palpa district. Madhav Aryal, PALPA เจ้าหน้าที่ของรัฐยังสวมใส่ฒากาโฏปีในฐานะเครื่องแต่งกายประจำชาติ ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีมเหนทระ มีจุดเปิดให้เช่าฒากาโฏปีใกล้กับสิงหดูร์บาร์ในกาฐมาณฑุ สำหรับเจ้าหน้าที่รัฐในกาฐมาณฑุและชาวเนปาลที่เดินทางเข้าในพระราชวังของเนปาล จะต้องติดตรากูกรีบนหมวกนี้ด้วย

ตำนานที่เป็นที่นิยมที่สุดว่าด้วยที่มาของการถักทอผ้าธากาเชื่อว่ามาจาก คเณศ มาน มหรรชน (Ganesh Man Maharjan) คนงานของโรงงานชัมทนี (Jamdani factory) ในทศวรรษ 1950 เขามีแรงบันดาลใจที่จะเรียนการทอผ้าธากาหลังเขาสังเกตเห็นทัมพร กุมารี (Dambar Kumari) ลูกสาวของศรี ตีน ชุงคะ บะหาดูร รานา (Shree Teen Junga Bahadur Rana) สวมเสื้อผ้าธากาที่นำกลับมาจากพนารัส หลังเดินทางกลับมาบ้านเกิด เขาและภรรยา ปัลปา (Palpa) ได้ตั้งโรงงานผลิตผ้าธากาขึ้นในปี 1957 โดยมีเพียงหลอดม้วนสายและจักรทำมือเพียงอย่างละชิ้น ที่เขาซื้อมาจากกาฐมาณฑุ เขาได้สอนคนท้องถิ่นทอผ้า และกิจการของเขาก็ได้เติบโตสืบเนื่องมาAmendra Pokharel,"Dented Pride: The Story of Daura Suruwal and Dhaka Topi", ECS Nepal, 11 July 2010Nirmal Shrestha, "Palpali Dhaka", ECS Nepal, 6 May 2016 หลังรัฐบาลของจักรวรรดิชาห์แสดงให้เห็นถึงความสนใจในผ้าธากาและโฏปี จึงเกิดอุตสาหกรรมทอผ้าธากาขึ้นมากมาย ภายในต้นทศวรรษ 1970 โรงงานของเขาซึ่งชื่อสวเทศี วัสตรกละ ปัลปาลี ฒากา อุธโยค (Swadeshi Vastrakala Palpali Dhaka Udhyog) ได้เติบโตขึ้นจนมีคนงานถึง 350 คน

 ความสำคัญ 
แม้ในปัจจุบันผู้คนในเนปาลจะไม่ได้สวมใส่ฒากาโฏปีเป็นประจำเช่นในอดีต แต่หมวกนี้ยังคงสถานะส่วนหนึ่งของความเป็นชาติเนปาล และยังคงสวมใส่เมื่อชาวเนปาลเข้าร่วมกิจกรรมทางวัฒนธรรม

ผ้าธากามีส่วนสำคัญในพิธีกรรมต่าง ๆ ของชาวเนปาล เช่นงานมงคลสมรส และพิธีศพ สำหรับชนเผ่าต่าง ๆ ในหุบเขาของเนปาล และอุปทานของฒากาโฏปีถือว่ามีมากเกินกว่าที่อุตสาหกรรมผลิตมือจะรับไหว นักข่าวและผู้ชำนาญด้านวัฒนธรรม เตเชศวร บาบู โกนกาห์ (Tejeswar Babu Gongah) ระบุว่าโฏปี "ที่มีฐานกลม สูง 3-4 นิ้ว" บ่งบอกถือเทือกเขาหิมาลัย และว่ากันว่า "ฒากาโฏปีนี้เป็นสื่อที่แสดงถึงภูเขาที่มีน้ำแข็งละลายแล้ว น้ำแข็งที่ละลายทำให้พืชพันธุ์ต่าง ๆ และดอกไม้สีสันสดใสสามารถเติบโตได้ในภูมิภาคตอนลุ่มของภูเขา"

ชาวเนปาลยังจัดให้มีวันโฏปีขึ้นในวันที่ 1 กรกฎาคม เพื่อช่วยคงให้ธรรมเนียมนี้คงอยู่ ในวันดังกล่าว ชาวเนปาล, ชาวมเธศ และชาวฐารู จะสวมผ้าโฒฏี ส่วนคนเนปาลจะสวมฒากาโฏปีและภัณเฑาเลโฏปี
# พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ
พิพิธภัณฑ์จังหวัดกิฟุ  เป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดของจังหวัดกิฟุ ตั้งอยู่ในพื้นที่ของอุทยานร้อยปีจังหวัดกิฟุ ในนครเซกิ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น เปิดทำการเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 สิ่งสะสมและการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับธรรมชาติวิทยาและประวัติศาสตร์วัฒนธรรมในท้องถิ่นของจังหวัดกิฟุ
# โรงพยาบาลคิงซีต (ประเทศนิวซีแลนด์)
โรงพยาบาลคิงซีต  เป็นโรงพยาบาลจิตเวชที่ได้รับการพิจารณาว่าเป็นหนึ่งในสถานที่หลอกหลอนที่มีชื่อเสียงของประเทศนิวซีแลนด์ โดยมีรายงานการอ้างว่ามีการปรากฏตัวของผีมากกว่าร้อยครั้ง ณ ค.ศ. 2011 โรงพยาบาลนี้ตั้งอยู่ในคารากา ประเทศนิวซีแลนด์ ทางตอนใต้ของออกแลนด์ และตั้งแต่ ค.ศ. 2005 โรงพยาบาลดังกล่าวถูกใช้เป็นสถานที่หนึ่งสำหรับสปูกเคอส์ ที่เชื่อกันว่าสปูกเคอส์เป็นสวนสนุกผีสิงเพียงแห่งเดียวในออสตราเลเชียเมื่อ ค.ศ. 2011 และเป็น "สถานที่ท่องเที่ยวผีสิงอันดับ 1 ในซีกโลกใต้" นอกจากนี้ จากข้อมูลของเว็บไซต์ stuff.co.nz โรงพยาบาลคิงซีตถือเป็นสถานที่หลอกหลอนมากที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศนิวซีแลนด์
# พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู
thumb|จานใหญ่ลายนกกระสา เคลือบสีน้ำเงิน ทศวรรษ 1690-1710  เตาเผาโอกาวาจิ ฮิเซ็ง ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
thumb|ชามและจานฮากูจิ เครื่องถ้วยอาริตะกระเบื้องสีขาวรูปหกเหลี่ยม ทศวรรษ 1840–1870 ช่วงปลายยุคเอโดะถึงต้นยุคเมจิ
พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นเผาคีวชู  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ในเมืองอาริตะ จังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น; Saga Prefecture Tourism Division, Guide To SAGA — Tourism & Products. (Brochure.) เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์หลายแห่งของประเทศญี่ปุ่นที่ได้รับการสนับสุนนจากส่วนจังหวัดNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Museums" in Japan Encyclopedia, pp. 671-673.

พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมท้องถิ่นและพัฒนาวัฒนธรรมเครื่องปั้นเผากับเครื่องปั้นดินเผาทั่วเกาะคีวชูทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น ในพิพิธภัณฑ์จัดนิทรรศการผลงานอันทรงคุณค่าและครอบคลุม เช่น ชุดสะสมคัมบาระของเครื่องถ้วยอิมาริเก่าจากทวีปยุโรปในศตวรรษที่ 17 ถึง 18 และชุดสะสมชิบาตะที่ประกอบด้วยเครื่องปั้นดินเผาอาริตะที่ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1603 ถึง ค.ศ. 1867
# พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิ  ตั้งอยู่ในนครคัตสึยามะ จังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เป็นพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ชั้นนำแห่งหนึ่งในทวีปเอเชียซึ่งมีชื่อเสียงจากการจัดแสดงตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์ของไดโนเสาร์และงานวิจัยทางบรรพชีวินวิทยา พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในพื้นที่สวนสาธารณะนางาโอยามะ (สวนป่าไดโนเสาร์คัตสึยามะ) ใกล้กับแหล่งขุดค้นไดโนเสาร์คิตาดานิซึ่งมีการขุดค้นหมวดหินคิตาดานิของกลุ่มเทโตริในช่วงต้นยุคครีเทเชียส และมีการค้นพบซากไดโนเสาร์จำนวนมาก เช่น Fukuiraptor kitadaniensis และ Fukuisaurus tetoriensis

ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2552 พื้นทีทั้งหมดของนครคัตสึยามะได้รับการจัดให้เป็นอุทยานธรณีญี่ปุ่น ""Japanese Geoparks Network ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 มีการเปิดให้บริการนำเที่ยวสถานีภาคสนามที่อยู่ติดกับแหล่งขุดค้นตั้งแต่ปลายเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤศจิกายน ตัวอย่างซากดึกดำบรรพ์จำนวนหลายสิบชิ้นของไดโนเสาร์ที่มีชื่อเสียง 5 ชนิดและแหล่งขุดค้นได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติของประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 มีการก่อตั้งสำนักงานเลขาธิการสมาคมไดโนเสาร์แห่งทวีปเอเชียภายในพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556

 พิพิธภัณฑ์พี่น้อง 
พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ประจำจังหวัดฟูกูอิได้ลงนามในข้อตกลงพิพิธภัณฑ์พี่น้องกับพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ดังต่อไปนี้:

 พิพิธภัณฑ์บรรพชีวินวิทยาโรยัลไทร์เรลล์ (เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543)
 สถาบันบรรพชีวินสัตว์มีกระดูกสันหลังและบรรพมานุษยวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์จีน (เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2544)
 พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเจ้อเจียง (เมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547)
 พิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์จื้อก้ง (เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2551)
 พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาคาร์เนกี (เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2553)
 สถาบันธรณีวิทยา สถาบันวิทยาศาสตร์ธรณีวิทยาจีน (เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2553)
  (เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2553)
 พิพิธภัณฑ์ร็อกกีส์ มหาวิทยาลัยรัฐมอนแทนา (เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2554)
 ศูนย์ศึกษาวิจัยและพิพิธภัณฑ์ไดโนเสาร์ภูกุ้มข้าว หรือพิพิธภัณฑ์สิรินธร (เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557)
# พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโชวะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะเอกชน ตั้งอยู่ในย่านชิโอมิ เขตโชวะ นครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น

 ประวัติ 
สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เป็นของโคโซ โกโต (ค.ศ. 1881-1977) นักธุรกิจที่เป็นชาวจังหวัดกิฟุ พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1978 จัดแสดงเครื่องปั้นเผาญี่ปุ่นหลายชิ้นที่ใช้ในพิธีชงชาของญี่ปุ่น รวมถึงผลงานสามชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสี่ชิ้นที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุทางศิลปะที่สำคัญ พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในบริเวณบ้านพักและสวนเดิมของโคโซ

สถานที่ใกล้เคียงกับพิพิธภัณฑ์คือมหาวิทยาลัยนันซังและพิพิธภัณฑ์ศิลปะคูวายามะ

 การเดินทาง 
สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดคือสถานีอิรินากะ
# กิอั๋น
กิอั๋น มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า โก่ว อาน  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นนายกองใต้บังคับบัญชาของลิเงียมแห่งรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก

กิอั๋นเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

 ในนิยายสามก๊ก 
กิอั๋นปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 100 และตอนที่ 101 ตามความในนวนิยายสามก๊ก ระหว่างที่จูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กนำทัพรบกับวุยก๊กที่แนวหน้า กิอั๋นซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของลิเงียมมีหน้าที่รับผิดชอบในการขนส่งเสบียงสำหรับกองทัพจากเองอั๋น (永安 หย่งอาน) ไปยังแนวหน้า กิอั๋นเมาสุราทำให้ขนส่งเสบียงล่าช้าไปถึง 15 วัน จูกัดเหลียงโกรธมากและต้องการจะสั่งประหารชีวิตกิอั๋น เอียวหงีทัดทาน จูกัดเหลียงจึงลดโทษประหารชีวิตของกิอั๋นลงเป็นโทษโบย 80 ครั้ง กิิอั๋นแม้จะได้ละเว้นโทษประหารแต่ยังคงรู้สึกไม่พอใจ แต่หนีไปสวามิภักดิ์ต่อทัพวุยก๊ก สุมาอี้จึงส่งกิอั๋นไปยังนครเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) เพื่อแพร่ข่าวลือใส่ร้ายจูกัดเหลียง กิอั๋นเข้าพบกลุ่มขันทีในราชสำนักและบอกว่าจูกัดเหลียงวางแผนจะก่อกบฏ กลุ่มขันทีจึงนำความขึ้นทราบทูลเล่าเสี้ยนจักรพรรดิแห่งจ๊กก๊ก เล่าเสี้ยนจึงมีรับสั่งเรียกตัวจูกัดเหลียงกลับมาจากแนวหน้า หลังจากจูกัดเหลียงกลับมาที่เซงโต๋ก็ทราบความจริงที่เกิดขึ้นจึงมีคำสั่งให้จับตัวกิอั๋น แต่กิอั๋นหนีไปเข้าด้วยวุยก๊กแล้ว จูกัดเหลียงจึงสั่งประหารชีวิตขันทีที่นำความเท็จขึ้นกราบทูลสามก๊ก (ซานกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 100-101.

 หมายเหตุ
# คู่แท้ 2 โลก
คู่แท้ 2 โลก เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี สร้างโดยไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ จากการกำกับและเขียนบทของอดีตผู้กำกับภาพยนตร์ผู้ล่วงลับ อุดม อุดมโรจน์ นำแสดงโดย ก้อง–สหรัถ สังคปรีชา แสดงเป็น เคน และ เง็ก–กัลยา เลิศเกษมทรัพย์ แสดงเป็น ลาน เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2537คู่แท้ 2 โลก (2537)

ต่อมาในปี 2540 ทางช่อง 3 ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มารีเมคสร้างใหม่เป็นรูปแบบละครโทรทัศน์จากการกำกับของอดีตนักแสดงอาวุโส นักร้อง พิธีกร และศิลปินแห่งชาติผู้ล่วงลับ ต้อย–เศรษฐา ศิระฉายา นำแสดงโดย อิงค์–อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา แสดงเป็น เคน และเต๋า–สโรชา วาทิตตพันธ์ แสดงเป็น ลานคู่แท้ 2 โลก (2540) โดยในเวอร์ชั่นละครโทรทัศน์ได้นำบทภาพยนตร์มาขยายเนื้อหาพร้อมกับเพิ่มตัวละคร นอกจากนี้ยังมีนักแสดงจากฉบับภาพยนตร์มาร่วมแสดงทั้งรับบทเดิมและเปลี่ยนไปแสดงบทอื่น

 นักแสดง 
 ตัวละคร  ภาพยนตร์ปี 2537  ละครโทรทัศน์ปี 2540 ประเคน (เคน) สหรัถ สังคปรีชา อชิตะ ปราโมช ณ อยุธยา ลาน กัลยา เลิศเกษมทรัพย์ สโรชา วาทิตตพันธ์ พี่ใหญ่ ชาติชาย งามสรรพ์ เอก โอรี พี่รอง ฐิติ พุ่มอ่อน วิทิต แลต ปู่ทวดสุเชาว์ พงษ์วิไล ผู้กำกับภาพยนตร์อรุณ ภาวิไล สุธี สุธี วงศ์นำทรัพย์ กีรติ เทพธัญญ์ มะลิ วีนัส มีวรรณ พิมพ์ผกา เสียงสมบุญ มนู ศักราช ฤกษ์ธำรงค์ ภุชงค์ โยธาพิทักษ์ ชาตรี สุชีพ ชัยสิทธิ์ ศักราช ฤกษ์ธำรงค์ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์  จิระศักดิ์ ปิ่นสุวรรณ ประคอง (แม่เคน) พงษ์ลดา พิมลพรรณ ทัศน์วรรณ เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา

 รางวัล 
 ปี  รางวัล  สาขา  ผล 2537 รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 5 ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม  บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม  ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (อุดม อุดมโรจน์)  นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (สหรัถ สังคปรีชา)  นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (กัลยา เลิศเกษมทรัพย์)  นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม (อรุณ ภาวิไล)  กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม (สุขุม เมธาวนิช)  กำกับภาพยอดเยี่ยม (ปัญญา นิ่มเจริญพงษ์)  ลำดับภาพยอดเยี่ยม (สุนิตย์ อัศวินิกุล)  ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม (จิงเกิลเบลล์)  รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 4 ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม  ผู้กำกับการแสดงยอดเยี่ยม (อุดม อุดมโรจน์)  ดารานำชายยอดเยี่ยม (สหรัถ สังคปรีชา)  ดารานำหญิงยอดเยี่ยม (กัลยา เลิศเกษมทรัพย์)  ดาราสมทบชายยอดเยี่ยม (อรุณ ภาวิไล)
# วัดกำแพงแก้ว
วัดกำแพงแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะพานไทย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ตั้งวัด 75 ไร่ ตั้งอยู่ริมคลองบางบาล วัดมักประสบเหตุน้ำท่วมหนักทุกปี ทางวัดจึงได้ทำเขื่อนดินล้อมวัดป้องกันน้ำท่วมและทำเขื่อนปูนป้องกันตลิ่งพัง

วัดกำแพงแก้ว ได้รวมกับวัดแก้ว (ร้าง) มาเข้าด้วยกัน เรียกชื่อว่า "วัดกำแพงแก้ว" เป็นวัดที่มีที่มาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2281 พบหลักฐานเก่าแก่คือใบเสมาทำมาจากศิลาแลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2289

โบราณสถานภายในวัดประกอบด้วยเจดีย์ตั้งอยู่หน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์แบบฐานย่อไม้สองส่วนยอดเจดีย์เป็นระฆังคว่ำ ปลายยอดทำเป็นยอดปลี มีขนาดฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้าง 12 เมตร สูง 31 เมตร สันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์สมัยกรุงศรีอยุธยา เพราะเป็นอิฐเช่นเดียวอิฐในการก่อสร้างสิ่งต่าง ๆ ในสมัยกรุงศรีอยุธยา
# บางชัน
บางชัน อาจหมายถึง
 เขตการปกครอง 
 แขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร
 ตำบลบางชัน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี

 ศาสนสถาน 
 วัดบางชัน อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี
 วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม หรือ วัดบางชัน ในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

 การคมนาคม 
 คลองบางชัน (เขตตลิ่งชัน)
 คลองบางชัน (เขตคันนายาว)
 แยกบางชัน จุดตัดถนนเสรีไทยกับถนนมีนพัฒนา
 สถานีบางชัน ในโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายสีชมพู

 อื่น ๆ
 นิคมอุตสาหกรรมบางชัน นิคมอุตสาหกรรมแห่งแรกของไทย
# เกาะปรัสมานา
เกาะปรัสมานา บ้างเขียน เกาะบรัศมานา เป็นเกาะในตำบลปูยู อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ตั้งอยู่ที่ละติจูด 6° 25´.8 เหนือ ลองจิจูด 100° 05´.5 ตะวันออก เกาะมีความกว้าง 300 เมตร ยาว 1 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 202,066 ตารางเมตร สูง 97 เมตร อยู่ทางทิศใต้ของเกาะการาฟ ระยะห่าง 2.2 กิโลเมตรสำนักงานราชบัณฑิตยสภา. อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๓ (อักษร น-ม) ฉบับราชบัณฑิตยสภา. พิมพ์ครั้งที่ ๔. กรุงเทพมหานคร : เดอะ เบสท์ เพรส แอนด์ ครีเอชั่น, ๒๕๖๐. (แก้ไขปรับปรุงข้อมูลเมื่อ พ.ศ. ๒๕๖๓) 

เกาะปรัสมานาอยู่ในเขตพื้นที่อุทยานแห่งชาติทะเลบัน เป็นเกาะที่ติดกับประเทศมาเลเซียและมีหาดทรายที่สวยงาม เป็นเกาะสัมปทานรังนก ห้ามเข้าพื้นที่ก่อนได้รับอนุญาต เป็นเกาะที่ไม่มีการตั้งถิ่นฐาน
# ภุช
ภุช (อักษรโรมัน: Bhuj,) เป็นเทศบาลนครและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกัจฉ์ รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย ในปี 2011 ประชากรของนครภุชอยู่ที่ 213,514 และข้อมูลจากปี 2003 ระบุจำนวนศาสนิกชนชาวมุสลิมของภุชอยู่ที่ 24% ประชากรส่วนใหญ่ที่อาศัยในสลัมของภุชเป็นชาวมุสลิม ทลิต และชนกลุ่มน้อยอื่น ๆ เช่นในสลัมแห่งหนึ่งสำรวจพบประชากร 80% เป็นชาวมุสลิม

ตามตำนานเล่าว่าแคว้นกัจฉ์นั้นปกครองโดยหัวหน้าเผ่าชาวนาค ครั้นหนึ่ง ราชินีสไง (Sagai) แห่งเศศปัฏฏณะ ผู้สมรสกับกษัตริย์เภริยา กุมาร (Bheria Kumar) ได้ก่อการกำเริบเหนือหัวหน้าเผ่านาค นามว่า ภุชงค์ (Bhujanga) ผู้เป็นหัวหน้าเผ่าคนสุดท้าย หลังสู้รบเสร็จสิ้น เภริยาพ่ายแพ้และราชินีสไงตึงกระโดดลงกองไฟ เขาที่พวกเขาอาศัยอยู่ต่อมาจึงเป็นที่รู้จักในชื่อเขาภุชิยา ส่วนเมืองที่เชิงเขามีชื่อว่า ภุช ส่วนภุชงค์นั้นได้รับการบูชาโดยผู้คนในฐานะนาคที่สำคัญ และมีการสร้างวิหารขึ้นบูชา

ตามประวัติศาสตร์นั้น นครภุช สถาปนาขึ้นโดยเรา หมีร์ (Rao Hamir) ในปี ค.ศ. 1510 และกลายมาเป็นราชธานีของกัจฉ์ โดยเราเขงครจีในปี 1549 มีการวางศิลาฤกษ์ในฐานะราชธานีอย่างเป็นทางการในปีวิกรมสามวัตที่ 1604 มาฆที่ห้า (ราวปลายเดือนมกราคม 1548) หลังจาก 1590 เป็นต้นมา จักรวรรดิโมกุลเรืองอำนาจเหนือภุช และชื่อของนครแปรมาเป็น สุไลมานนคร (Suleiman Nagar) เมืองภุชมีป้อมปราการซึ่งสร้างขึ้นโดยเทวกรัน เสฐ (Devkaran Seth) ในสมัยของเราเทศัลจี (ปี 1718 - 1741)
# ไอคอนิก ทาวเวอร์
ไอคอนิก ทาวเวอร์ (,) คือตึกระฟ้าระดับซุปเปอร์ทอล ตั้งอยู่ที่เมืองหลวงบริหารแห่งใหม่ (New Administrative Capital) ของประเทศอียิปต์ ตึกแห่งนี้เป็นตึกที่สูงที่สุดในทวีปแอฟริกา ทำลายสถิติหอคอยมัสยิดกลางแห่งแอลเจียร์ (Great Mosque of Algiers Tower) ประเทศแอลจีเรีย ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2564 ด้วยความสูง 393.8 เมตร (1,292 ฟุต) และมีอาคารสูง 20 กว่าแห่งที่สร้างรายล้อมตึกแห่งนี้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของย่านธุรกิจกลาง (CBD) ในเมืองหลวงแห่งใหม่ของอียิปต์ ตัวอาคารมีจำนวน 77 ชั้น โดยใช้เป็นพื้นที่สำนักงานส่วนใหญ่ และมีพื้นที่ใช้สอยโดยรวมมากกว่า 241,000 ตารางเมตร ตัวอาคารจะสร้างแล้วเสร็จในต้นปี พ.ศ. 2567

สมุดภาพ

ดูเพิ่ม
 รายชื่อตึกที่สูงที่สุดในโลก
 เว็บไซต์โครงการไอคอนิก ทาวเวอร์
# กิลามุบารัก (ปฏิอาลา)
กิลามุบารัก (อักษรโรมัน: Qila Mubarak) เป็นป้อมปราการ สร้างด้วยสถาปัตยกรรมซิกข์ ตั้งอยู่ในปฏิอาลา รัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย4 heritage sites find saviour in Monument Fund

กิลามุบารักสร้างขึ้นแรกเริ่มเป็นป้อมปราการดินเหนียว (Mud fortress) โดยผู้นำสิธูชัต บาบา อะลา สิงห์ ผู้สถาปนาจักรวรรดิปฏิอาลา และสร้างป้อมปราการนี้ขึ้นในปี 1763 ต่อมาได้มีการก่อสร้างป้อมปราการขึ้นใหม่โดยใช้อิฐดินเผา ว่ากันว่าป้อมปราการที่สร้างขึ้นในปี 1763 เป็นการสร้างต่อขยายบนรากฐานเดิมของป้อมปราการจากจักรวรรดิโมกุลที่สร้างขึ้นโดยผู้ครองแคว้นปฏิอาลา ฮุสเซน ข่าน (Hussain Khan) ส่วนภายในของกิลามุบารักที่ชื่อ กิลาอันดรูน (Qila Androon) สร้างขึ้นโดยมหาราชา อาเมร์ สิงห์The Sunday Tribune - Spectrum - Lead Article ห้องดังกล่าวประกอบด้วยโถง 13 ห้องซึ่งเขียนเล่าเรื่องราวจากปรัมปราวิทยาฮินดูด้วยศิลปกรรมแบบปฏิอาลาMighty edifice : Simply Punjabi - India Today

กิลามุบารักใช้งานเป็นที่พำนักของราชวงศ์ปฏิอาลา ตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาด  ในใจกลางเมือง ภายในประกอบด้วย รันบาส (Ran Baas; เกสต์เฮาส์) และ โถงดาร์บาร์ หรือ ดีวันคานา (Darbar Hall; Divan Khana) และห้อง กีลาอานดรูน (Qila Androon) ซึ่งประดับด้วยจิตรกรรมฝาผนังแบบปฏิอาลา ภายในของกิลามุบารักยังมีระบบท่อขับถ่ายของเสียอยู่ใต้ดิน โถงดาร์บาร์ในปัจจุบันเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์เครื่องยุทธ์และโคมระย้า (Museum of Armoury & Chandelier) ภายในจัดแสดงปืนใหญ่, ดาบ, โล่กับคฑา และสมบัติสำคัญ เช่น มีดสั้นของคุรุโควินทสิงห์ และดาบของนาดีร์ ชาห์

กิลามุบารักมีอายุมากกว่า 300 ปีThe Tribune, Chandigarh, India - Nation และเคยถูกบรรยายว่าอยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม และมีความเสียหายอย่างหนัก และยังได้รับการขึ้นชื่อโดยกองทุนอนุสรณ์โลกให้เป็นหนึ่งใน 100 "อนุสรณ์เสี่ยงอันตราย" ที่สุดของโลกในรายงานปี 2004 ท้ายที่สุดจึงมีโครงการการบูรณะกิลามุบารักภายใต้กองทุน อินตัช ซึ่งสนับสนุนโดยรัฐบาลรัฐและรัฐบาลกลางอินเดียThe Tribune, Chandigarh, India - Punjab และได้รับการดูแลโดยกรมสำรวจโบราณคดีอินเดียThe Tribune, Chandigarh, India - Punjab และมีเงินทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลก
# ไซด์ ซาฮีรุดดิน
ตุน ไซด์ ซาฮีรุดดิน บิน ไซด์ ฮัซซัน (11 ตุลาคม ค.ศ. 1918 – 20 เมษายน ค.ศ. 2013) เป็นนักการเมืองชาวมาเลเซียที่เคยดำรงตำแหน่งยังดีเปอร์ตูวาแห่งรัฐมะละกาใน ค.ศ. 1975 ถึง 1984 และทูตประจำไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1975 กับสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1974Former Malacca Yang dipertua Negeri Syed Zahiruddin dies - Latest - New Straits Times 

เสียชีวิต
ซาฮีรุดดินเสียชีวิตด้วยภาวะไตล้มเหลวในวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 2013 อายุ 95 ปี โดยฝังศพที่สุสานมุสลิมบูกิตเกียราในกัวลาลัมเปอร์
# พิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลีย
พิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลีย (เดิมชื่อ พิพิธภัณฑ์กีฬาแห่งชาติ) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับกีฬาของออสเตรเลีย และตั้งอยู่ภายในสนามคริกเก็ตเมลเบิร์น ในเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย มีการจัดแสดงนิทรรศการกีฬาต่าง ๆ เช่น คริกเกต ฟุตบอลออสเตรเลีย กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนและฤดูหนาว เทนนิส รักบี้ลีก รักบี้ยูเนียน ฟุตบอล บาสเกตบอล มวยสากล และเนตบอล หอเกียรติยศกีฬาออสเตรเลียตั้งอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ ร่วมกับพิพิธภัณฑ์การแข่งม้าออสเตรเลีย และพิพิธภัณฑ์สโมสรคริกเกตเมลเบิร์น

พิพิธภัณฑ์สโมสรคริกเกตเมลเบิร์นที่อยู่ติดกันมีนิทรรศการที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของสโมสรคริกเกตเมลเบิร์น วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2010 พิพิธภัณฑ์การแข่งม้าออสเตรเลียได้ถูกรวมเข้าไปในพิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลีย ซึ่งปัจจุบันส่งผลให้มีการแข่งม้าเคียงข้างกีฬาที่โดดเด่นอื่น ๆ ของออสเตรเลีย

พิพิธภัณฑ์นี้เคยมีชื่อว่าพิพิธภัณฑ์กีฬาแห่งชาติ และปิดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2019 และได้งบประมาณ 17.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ในการพัฒนาขื้นใหม่ (5 ล้านดอลลาร์ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลของรัฐ) โดยมีกำหนดเปิดให้บริการอีกครั้ง (ด้วยชื่อใหม่) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020

 หอศิลป์กีฬาและพิพิธภัณฑ์โอลิมปิกแห่งออสเตรเลีย 
ก่อนที่พิพิธภัณฑ์กีฬาออสเตรเลียจะเปิดขึ้น หอศิลป์กีฬาและพิพิธภัณฑ์โอลิมปิกแห่งออสเตรเลียเปิดดำเนินการมา 17 ปีก่อนที่จะปิด พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ตั้งอยู่ด้านหน้าอัฒจันทร์ของสมาชิกสโมสรคริกเกตเมลเบิร์น ซึ่งเปิดในปี ค.ศ. 1928 ซึ่งถูกรื้อถอนพร้อมกับพิพิธภัณฑ์ พิพิธภัณฑ์เปิดดำเนินการครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1986 ก่อนปิดให้บริการในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2003 ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของการเปิดบริการ พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เปิดให้ประชาชนเข้าชมฟรีมากกว่า 35,000 คน พร้อมกับสามารถเข้าชมศาลาสมาชิกสโมสรคริกเกตเมลเบิร์นในอดีตได้
# อับดุล มาเล็ก ยูซุฟ
ตุน อับดุล มาเล็ก บิน ยูซุฟ (ค.ศ. 1899 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1977) เป็นผู้ว่าราชการรัฐมะละกาใน ค.ศ. 1959 ถึง 1971 วันเกิดปีที่ 66 ที่ฉลองในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1965 ถือเป็นวันหยุดของรัฐมะละกา
# พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย
พิพิธภัณฑ์ตำรวจวิกทอเรีย เป็นพิพิธภัณฑ์บังคับใช้กฎหมายที่ดำเนินการโดยหน่วยบริการทางประวัติศาสตร์ภายในตำรวจวิกทอเรีย พิพิธภัณฑ์ล้ำสมัยแห่งใหม่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมอีกครั้งเมื่อวันจันทร์ที่ 25 กันยายน ค.ศ. 2023 หลังจากใช้เวลาสร้างและพัฒนานานถึง 3 ปี

คอลเลกชันของพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยโบราณวัตถุและสิ่งประดิษฐ์จากอาชญากรรมและตำรวจมานานกว่า 150 ปีในรัฐวิกทอเรีย รวมถึงหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์โดยสรุปที่ใช้ในการตัดสินลงโทษจูเลียน ไนต์ ผู้ทำการสังหารหมู่ที่ถนนฮอดเดิล ซากปรักหักพังจากเหตุระเบิดที่ถนนรัสเซลล์ของสำนักงานใหญ่ตำรวจ และหน้ากากแห่งความตายของฆาตกรที่ถูกประหารชีวิตเฟรเดอริก ดีมิง

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้ยึดแผ่นรองหลังของชุดเกราะของพรานป่าเน็ด เคลลี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2002 ได้บริจาคชิ้นส่วนดังกล่าวให้กับหอสมุดแห่งรัฐวิกทอเรีย พร้อมกับชิ้นส่วนอื่น ๆ จากพิพิธภัณฑ์เมลเบิร์นและไซแอ็นซ์เวิกส์ เพื่อสร้างชุดเกราะของเคลลีให้สมบูรณ์ นอกจากนี้ นักประวัติศาสตร์เคน โอลดิส ได้ระบุสิ่งของบางชิ้นที่ระบุผิดว่าเป็นของเคลลี แต่จริง ๆ แล้วเป็นของสมาชิกคนอื่น ๆ ในแก๊งของเขา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้จัดแสดงชุดเกราะของแก๊งเคลลีที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรเลีย รวมถึงชุดเกราะที่แดน เคลลี และสตีฟ ฮาร์ต สมาชิกแก๊ง สวมใส่
# อัตลัสกาตาลา
thumb|right|upright|รายละเอียดอัตลัสกาตาลาที่มีภาพวงกลมแสดงทิศแรกบนแผนที่
อัตลัสกาตาลา (,) เป็นแผนที่โลกสมัยกลางที่น่าจะผลิตขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1370 หรือต้นคริสต์ทศวรรษ 1380 (ส่วนใหญ่มักลงเป็น ค.ศ. 1375)The date "1375" is mentioned in several places in the map:  ซึ่งได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นแผนที่สำคัญที่สุดที่เขียนเป็นภาษากาตาลาในสมัยกลาง และเป็น "สุดยอดผลงานแผนที่สมัยกลาง"  

แผนที่นี้ผลิตที่สกุลช่างทำแผนที่มาจอร์กา น่าจะวาดโดยอะบราอัม เกร็สกัส ผู้วาดภาพหนังสือชาวยิวที่ได้รับการขนานนามจากคนร่วมสมัยว่าเป็นปรมาจารย์ด้าน มัปปามุนดี และเข็มทิศ เมื่อถึง ค.ศ. 1380 แผนที่นี้ได้ตกมาอยู่ในหอสมุดหลวงของฝรั่งเศสในรัชสมัยพระเจ้าชาร์ลที่ 5 และในปัจจุบันได้รับการเก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส เดิมทีอัตลัสกาตาลาประกอบด้วยแผ่นหนังสัตว์ 6 แผ่นที่พับในแนวตั้ง (แต่ละแผ่นมีขนาดกว้างยาว) ใช้สีหลายสี ซึ่งรวมถึงสีทองและเงิน ต่อมาได้รับการนำไปประกอบกับด้านหน้าและด้านหลังของแผงไม้ห้าแผ่น โดยมีปลายปิดทำจากหนังซึ่งเป็นฝีมือของซีมง ว็อทร์ เมื่อประมาณ ค.ศ. 1515 และได้รับการซ่อมแซมใน ค.ศ. 1991

รายละเอียด

ภาพ
# ประเทศซามัวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
ประเทศซามัว มีกำหนดจะแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 ที่ปารีส ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 11 สิงหาคม พ.ศ. 2567 จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 11 ติดต่อกันของประเทศในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน โดยใช้ชื่อ "ซามัวตะวันตก" ในการแข่งขัน 4 ครั้ง

 นักกีฬา 
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้

 กีฬาชายหญิงรวมรักบี้ 7 คน 12  0   12 รวม  12  0   12

 รักบี้ 7 คน 

ผลการแข่งขันดังนี้

ทีมรายการPool roundรอบก่อนรองฯรอบรองฯชิงชนะเลิศ / คู่แข่งผลคู่แข่งผลคู่แข่งผลอันดับคู่แข่งผลคู่แข่งผลคู่แข่งผลอันดับซามัวทีมชาย

 ทีมชาย
# ฟูนาฮาชิ
ฟูนาฮาชิ  เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในอำเภอนากานีกาวะ จังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น  หมู่บ้านนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 3,197 คน และมีความหนาแน่นของประชากร  มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  นับเป็นเทศบาลที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดในประเทศญี่ปุ่น

 ภูมิศาสตร์ 
ฟูนาฮาชิตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดโทยามะ

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดโทยามะ
 นครโทยามะ
 เมืองคามิอิจิ
 เมืองทาเตยามะ

 ภูมิอากาศ 
เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน: Cfa) โดยมีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่ร้อน และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฟูนาฮาชิอยู่ที่ 13.9 °C ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2,306 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.4 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.6 °Cข้อมูลภูมิอากาศฟูนาฮาชิ

 สถิติประชากร 
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นสถิติประชากรฟูนาฮาชิ ประชากรของฟูนาฮาชิเพิ่มขึ้นกว่าสองเท่าในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา

 ประวัติศาสตร์ 
พื้นที่ที่เป็นฟูนาฮาชิในปัจจุบัน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเอ็ตจู หมู่บ้านฟูนาฮาชิได้มีการจัดตั้งขึ้นพร้อมกับการจัดตั้งระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ฟูนาฮาชิเป็นเทศบาลหมู่บ้านเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในจังหวัดโทยามะ หลังจากที่เทศบาลหมู่บ้านแห่งอื่น ๆ ผนวกรวมเข้ากับเทศบาลเมืองและเทศบาลนครต่าง ๆ

 เศรษฐกิจ 
เศรษฐกิจที่เป็นหลักสำคัญในท้องถิ่นคือเกษตรกรรม ได้แก่ ข้าว ถั่วแระ และอะคอร์นสควอช (acorn squash) อย่างไรก็ตาม หมู่บ้านนี้ก็เริ่มมีชุมชนที่อยู่อาศัยของผู้ที่ทำงานในนครโทยามะที่อยู่ข้างเคียงมากขึ้นเรื่อย ๆ

 การศึกษา 
ฟูนาฮาชิมีโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาล 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้นสังกัดเทศบาล 1 แห่ง ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
 ทางรถไฟโทยามะชิโฮ สายหลัก
 สถานี: 

 ทางหลวง 
 หมู่บ้านนี้ไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน