# บทเพลงของคนพายเรือชาวเยฺว่
บทเพลงของคนพายเรือชาวเยฺว่  เป็นเพลงสั้นในภาษาโบราณทางตอนใต้ของจีนบริเวณหุบเขาแม่น้ำแยงซี ว่ากันว่าได้รับการบันทึกไว้เมื่อประมาณ 528 ปีก่อนคริสต์ศักราช การถอดเสียงโดยใช้ตัวอักษรจีนและคำแปลได้รับการบันทึกไว้ในสวนแห่งเรื่องเล่า  รวบรวมโดยหลิวเซี่ยงห้าศตวรรษให้หลัง

 เรื่องราว 
เพลงนี้ปรากฏในเรื่องราวซ้อนเรื่องราวในบท ช่านชัว  ในสวนแห่งเรื่องเล่า เมื่อรัฐมนตรีแห่งรัฐฉู่ผู้ซึ่งต้องเสน่ห์ขุนนางรูปงามผู้ครองเซียงเฉิง เล่าเรื่องราวจากคริสต์ศตวรรษที่ 6 ให้เขาฟัง เรื่องมีอยู่ว่า ระหว่างที่เจ้าชายจื่อซี  น้องชายร่วมมารดาของกษัตริย์รัฐฉู่กำลังล่องเรืออยู่ คนพายเรือที่เป็นชาวเยฺว่ก็ร้องเพลงขึ้นมา เจ้าชายจื่อซีสนใจจึงขอให้ล่ามแปลให้ ล่ามบอกเขาว่ามันเป็นเพลงเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ในชนบทและความปลื้มปีติที่ซ่อนเอาไว้ของคนพายเรือที่ได้เจอกับเจ้าชาย 
+คำแปลภาษาจีนคำแปลภาษาอังกฤษโดยเจิ้งจางฉางฟางคำแปลภาษาอังกฤษโดยสตีเวนสันและอู๋คำแปลภาษาไทย今夕何夕兮，Oh! What night is tonight,What evening is thisคล้ำแฮเพลินเจอะคล้ำ搴舟中流。we are rowing on the river.that I take a boat into the stream?ราช่างกระดากราช่างแจว今日何日兮Oh! What day is today,What day is thisแจวข้ามแจวเยิ่นฮาชื่นสะ得與王子同舟。that I get to share a boat with a princethat I share a boat with my prince?มอมราฮาเจ้าท่านชินรู้蒙羞被好兮，The prince's kindness makes me shy,Shy am I for having taken to you,ซุ่มใจเรี่ยใคระฅะ不訾詬恥。I take no notice of people's mocking criesI fear not the shame of denunciation. -心幾頑而不絕兮，Ignorant but not uncared for,My longing is intense and without let, -得知王子。I made acquaintance with a prince.with thoughts only for my prince. -山有木兮木有枝，There are trees on the mountains and there are branches on the treeThe mountains have trees, the trees branches, -心悅君兮君不知。I adore you, oh! you do not know.my heart has spoken to my lord, my lord does not understand. -
เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าชายก็สวมกอดคนพายเรือทันทีแล้วคลุมคนพายเรือด้วยผ้าคลุมปักของเขา รัฐมนตรีกล่าวย้ำต่อว่า "จือซีเป็นถึงน้องชายของกษัตริย์รัฐฉู่ ตำแหน่งบริหารเทียบเท่านายกรัฐมนตรี มีศักดิ์เป็นเจ้าชาย แต่กระนั้นคนพายเรือก็ยังสามารถร่วมประเวณีกับเขาได้จนพอใจ" ว่าแล้ว รัฐมนตรีก็โน้มน้าวให้ผู้ครองเซียงเฉิงกุมมือของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้เขาปฏิเสธไปเพราะทราบความรู้สึกของรัฐมนตรี

เรื่องราวนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของความรักร่วมเพศในประวัติศาสตร์จีน มันรวมอยู่ในบทเกี่ยวกับความรักระหว่างผู้ชายในกวีนิพนธ์ ฉิงฉื่อ ของเฝิง เมิ่งหลง (情史, 'History of Love', c. 1628–1630)  p. 256.

 ข้อความเยฺว่เก่า 
เนื้อร้องของเพลงต้นฉบับได้รับการถอดเสียงด้วยอักษรจีน 32 ตัว แต่ละตัวแทนเสียงพยางค์ในภาษาต้นฉบับ:

เช่นเดียวกับเพลงป๋ายหลางที่ได้รับการบันทึกไว้ การตีความเนื้อเพลงนั้นมีความซับซ้อนเป็นอย่างมากเนื่องจากขาดข้อมูลเกี่ยวกับระบบเสียงของภาษาจีนเก่าที่ได้รับการบันทึกไว้โดยอักษรภาพ ในปี 1981 เหวย์ ชิ่งเวิ่น (韦庆稳) นักภาษาศาสตร์เสนอการตีความโดยการเปรียบเทียบเนื้อร้องของเพลงกับภาษากลุ่มไท โดยเฉพาะในกลุ่มภาษาจ้วงที่พูดกันในเขตปกครองตนเองกวางซีในปัจจุบัน ต่อมาเจิ้งจางฉางฟาง (郑张尚芳) ใช้งานของเหวยเป็นรากฐาน และใช้การสืบสร้างภาษาจีนเก่าของเขาเอง แปลงเนื้อเพลงเป็นอักษรไทย (สมัยปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13) ในฐานะภาษาที่ใกล้เคียงภาษาต้นฉบับมากที่สุด การตีความของทั้งเหวยและฉางฟาง สอดคล้องอย่างหลวม ๆ กับฉบับแปลภาษาจีน 54 ตัวอักษร นอกจากนี้การตีความของพวกเขายังขาดบรรทัดที่ 3 กับ 9 ของฉบับภาษาจีน เจิ้งจางเสนอว่าบรรทัดเหล่านี้อาจได้รับการเพิ่มเข้ามาภายหลังระหว่างการเรียบเรียงฉบับภาษาจีนเพื่อให้เข้ากับสไตล์บทกวีของฉู่ฉือ การตีความของเจิ้งจางยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่จนถึงปัจจุบัน มันอาจมีสาเหตุมาจากระยะห่างเกือบสองพันปีระหว่างอักษรไทยกับเนื้อเพลงดังกล่าว และนอกจากนี้ภาษาไทยเองก็อยู่ในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ที่อยู่ห่างกันทางภูมิศาสตร์มากกว่า

ฉินเสี่ยวหังแย้งว่า แม้ว่าการถอดเสียงจะไม่ได้แสดงถึงระบบการเขียนที่แท้จริงของภาษาต้นฉบับ แต่รูปแบบการถอดเสียงดังกล่าวก็กลายเป็นพื้นฐานของระบบการเขียนสือดิบผู้จ่องของชาวจ้วงในภายหลัง 

 หมายเหตุ