wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฟูจิซาโตะ
ฟูจิซาโตะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น  เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,180 คน 1,354 ครัวเรือนสถิติอย่างเป็นทางการของเมืองฟูจิซาโตะ  มีความหนาแน่นของประชากร 11 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 

 ภูมิศาสตร์ 
ฟูจิซาโตะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือติดกับจังหวัดอาโอโมริ โดยมีเส้นแบ่งอาณาเขตคือเทือกเขาชิรากามิ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก ตัวเมืองตั้งอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ ที่บริเวณฐานของเทือกเขาชิรากามิ ในฤดูร้อนจะเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของเนินเขา สีส้มในฤดูใบไม้ร่วง และปกคลุมด้วยหิมะสีขาวในฤดูหนาว และเนื่องจากตั้งอยู่กลางภูเขา อุณหภูมิในฟูจิซาโตะจึงอาจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดในตอนกลางคืน โดยมีปริมาณหิมะที่มีแนวโน้มที่ค่อนข้างสูงกว่าในเขตเทศบาลข้างเคียง

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดอากิตะ
 โนชิโระ
 โอดาเตะ
 คิตะอากิตะ
 ฮัปโป
 จังหวัดอาโอโมริ
 อาจิงาซาวะ
 นิชิเมยะ

 ภูมิอากาศ 
ฟูจิซาโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างฤดูกาลอย่างมาก โดยในฤดูร้อนจะอบอุ่นจนถึงร้อน (และมักจะชื้น) และฤดูหนาวที่หนาวเย็น (บางครั้งอาจหนาวจัด) มีปริมาณน้ำฝนอย่างมีนัยสำคัญตลอดทั้งปี แต่จะมีฝนตกหนักสุดในตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฟูจิซาโตะอยู่ที่ 10.3 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1471 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.3 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -2.1 °Cข้อมูลภูมิอากาศของฟูจิซาโตะ

 ประวัติศาสตร์ 
บริเวณที่เป็นฟูจิซาโตะในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเดวะในอดีต ซึ่งปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นผู้ปกครองแคว้นศักดินาคูโบตะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1884 พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดระเบียบเป็นหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฟูจิซาโตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 1955 จากการควบรวมหมู่บ้านฟูจิโงโตะและหมู่บ้านคาซูเงะ ทั้งสองขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ ต่อมาหมู่บ้านฟูจิซาโตะก็ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1963

 ประชากร 
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นสถิติประชากรฟูจิซาโตะ ประชากรของฟูจิซาโตะทำยอดสูงสุดประมาณปี 1950 และลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

 เศรษฐกิจ 
เศรษฐกิจของฟูจิซาโตะมาจากการเกษตรเป็นหลัก

 การศึกษา 
ฟูจิซาโตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย

 การขนส่ง 
ฟูจิซาโตะไม่มีรถไฟให้บริการ และไม่มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน ถนนสายหลักในเมืองจะเป็นทางหลวงจังหวัดอากิตะหมายเลข 200 และ 317
# อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)
อิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2021 ที่สร้างมาจากมังงะของ โอซามุ โคชิงายะ กำกับโดย ซาโตโกะ โยโกฮามะ นำแสดงโดย เร็น โคมาอิ ทั้งโยโกฮามะและโคมาอิมีถิ่นกำเนิดอยู่ที่จังหวัดอาโอโมริ ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้

 เรื่องย่อ 
นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ 4 อิโตะ โซมะ (เร็น โคมาอิ) ผู้ที่มีความสามารถในการเล่นชามิเซ็ง เครื่องดนตรีสามสายพื้นบ้านของจังหวัดอาโอโมริ อิโตะต้องการที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและพัฒนาทักษะการพูดกับคนอื่น ๆ ให้ดียิ่งขึ้นจึงตัดสินใจสมัครเข้าไปเป็นพนักงานร้านเมดคาเฟ่ด้วยความหวังที่เธอจะได้พบกับผู้คนอื่น ๆ มากมาย แต่ร้านต้องปิดตัวลงโดยปริยายหลังเจ้าของร้านอาหารถูกจับกุมตัวไป อิโตะจึงต้องตัดสินใจแก้ไขปัญหา ขณะเดียวกัน โคอิจิ โซมะ (เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ) พ่อของเธอก็ตั้งคำถามเกี่ยวกับความตั้งใจของอิโตะที่จะยังทำงานในร้านเมดคาเฟ่นั้นต่อไป

 ตัวละคร 
 อิโตะ โซมะ แสดงโดย เร็น โคมาอิ
 โคอิจิ โซมะ แสดงโดย เอ็ตสึชิ โทโยกาวะ
 ฮัตสึเวะ โซมะ แสดงโดย โยโกะ นิชิกาวะ
 ซาจิโกะ คาซาอิ แสดงโดย เม คูโรกาวะ
 โทโมมิ ฟูกูชิ แสดงโดย มายู โยโกตะ
 ยูอิจิโร คูโด แสดงโดย อายูมุ นากาจิมะ
 ทาโร นาริตะ แสดงโดย ไดมาโอะ โคซากะ
 อาโอกิ แสดงโดย โชเฮ อูโนะ
 โองูริ แสดงโดย เรียว ชิโนดะ
 คาริน แสดงโดย มาฮิรุ โคดะ
 ฮายาโตะ แสดงโดย ยูตาโร

 รางวัล 
ปีรางวัลสาขาผู้รับผลอ้างอิง202212th Location Japan Awardsรางวัลสนับสนุนกำลังใจอิโตะ บันทึกไว้บนสาย(ทางเดิน)
# ศาสนาเพิน
thumb|วัดศาสนาเพินที่มณฑลเสฉวนศาสนาเพิน (, อักษรสากล : [pʰø̃̀]) หรือ เปิ้นเจี้ยว (苯教) เป็นศาสนา,ประเพณีและนิกายที่เก่าแก่ดั้งเดิมที่สุดของชนชาติทิเบตและชนชาติอื่น ๆ ในแถบที่ราบสูงทิเบต เช่น ชางชุง มีถิ่นกำเนิดทางแถบตะวันตกของทิเบต มีผู้นับถือมานานตั้งแต่ก่อนที่พุทธศาสนาจะเข้ามาสู่ทิเบตในช่วงที่จักรวรรดิทิเบตเริ่มเรืองอำนาจ และเริ่มถูกแทนที่ด้วยพุทธศาสนาแบบทิเบต  อย่างไรก็ตาม ศาสนาเพินมีความคล้ายคลึงและส่งอิทธิพลสู่ศาสนาพุทธแบบทิเบตSamuel 2012, pp. 220–221. แต่ยังคงรักษาความเชื่อและพิธีกรรมทางศาสนายุคบรรพกาลไว้ได้Samuel 2012, p. 220. โดยเพินนั้นเนื่องจากมีมาโบราณจึงทําให้มีอยู่หลักๆ ๔ ประเภทได้แก่

 1.เตอเมเพิน (gdod ma'i bon) คือ เพินยุคโบราณของชางชุงและทิเบตโดยเป็นศาสนาเพินที่เน้นเกี่ยวกับเชื่อมโยงกับธรรมชาติ,การบูชาเทพประจําถิ่นและนาค,รวมถึงการบูชายัญ ดังที่ปรากฏในพุทธประวัติของพระเติมปาเชนรับว่า เมื่อครั้งที่พระองค์เสด็จมายังทิเบตพระองค์ทรงได้ห้ามปรามไม่ให้ชาวทิเบตโบราณซึ่งถือในเตอเมเพินบูชายัญเดียวการฆ่าสัตว์แต่เปลี่ยนเป็นการปั้นตอร์มาแทน ซึ่งต่อมาเพินกลุ่มได้ถูกพระคุรุปัทมะสัมภวะปราบ

 2.เพินผสม(Mixed Bön) หมายถึงกลุ่มเพินที่เป็นประเพณีและความเชื่อขอเหล่าชนเผ่าหลากหลายที่มีมีความเชื่อและปฏิบัติอยู่ในพื้นที่ชายแดนที่ล้อมรอบทิเบตและเทือกเขาหิมาลัยซึ่งผสมผสานความเชื่อของเพินประเภทต่างๆกับฮินดูและพุทธศาสนา

 3.ยุงตรุงเพิน หรือ พุทธเพิน (g.yung drung bon) หมายถึงพระธรรมอันเป็นนิรันดร์ ซึ่งก่อตั้งโดย เติมปา เชนรับ มิโวเช  ซึ่งผู้ปฏิบัติเชื่อว่าท่านคือซังเจ(แปลว่าพระพุทธเจ้า)โดยเชื่อกันว่ามีมา18,000ปี(ตามการคํานวณของทางวัดแมนรีหากตามพุทธประวัติพระเติมปาเชนรับกล่าวว่าประมาณ3,800ปี)และต่อมาโดนกวาดล้างในยุคของ พระเจ้าตรีซงเดเซน ของทิเบตโดยการยึดอาณาจักรชางชุงและอัญเชิญพุทธศาสนาจากอินเดียมาแทนที่ หลังจากนั้นในหลายยุคต่อมาได้มีการค้นพบคําสอนที่ถูกซ้อนไว้ หรือ ธรรมสมบัติของยุงตรุงเพินและจึงรวบรวมคําสอนและสร้างวัดชื่อเยรูเว็นซากา ต่อมานํ้าท่วมทําให้คัมภีร์สูญหายพระภิกษุต้องอพยบไปอยู่วัดนิกายสาเกียต่อ พระอาจารย์ญัมเม เชรับ เกียลเซ็น(ทิเบต:རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་མཉམ་མེད་ཤེས་རབ་རྒྱལ་མཚན།) ลามะเพินผู้ที่ได้ชื่อว่าพระมัญชุสีบนโลกมนุษย์ได้ก่อตั้ง วัดต้าชีแมนรี สถานที่ศูนย์กลางการปฏิบัติและวมรวมคําสอนของยุงตรุงเพินขึ้น ต่อมาทิเบตสูญเสียเอกราช ทําให้ยุงตรุงเพิน ได้รับความเสียหายอย่างหนักสมเด็จแมนรีทริซินพระองค์ที่33 ประมุขสูงสุดของยุงตรุงเพินในยุคนั้นจึงได้สร้างวัดแมนรีแห่งใหม่ที่โดลันจี ประเทศอินเดียโดยเป็นศูนย์กลางการศึกษาคําสอนของยุงตรุงเพินแห่งใหม่

 ผู้ที่นับถือศาสนาเพินเรียกว่า เพินโป 

ความสัมพันธ์ระหว่างเพินนี้กับศาสนาพุทธยังคงเป็นที่ถกเถียง กอฟฟรีย์ ซามูเอล (Geoffrey Samuel) นักวิชาการร่วมสมัย อธิบายว่า "ศาสนาเพินคือศาสนาพุทธแบบทิเบตรูปแบบหนึ่ง" เพราะมีความคล้ายคลึงกับนิกายญิงมาอยู่หลายประการ แต่ศาสนาเพินยังเก็บรักษาความเชื่อยุคเก่าที่มีมาก่อนการรับศาสนาพุทธ
# คาวากิตะ
คาวากิตะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโนมิ จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น  เมืองนี้มีประชากรประมาณ 6,282 คน 1,939 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 430 คนต่อตารางกิโลเมตรstatistics home page มีพื้นที่ทั้งหมด 

 ภูมิศาสตร์ 
คาวากิตะตั้งอยู่ริมฝั่งทางเหนือของแม่น้ำเทโดริ คั่นกลางระหว่างนครฮากูซังทางทิศเหนือและนครโนมิทางทิศใต้ พื้นที่ของคาวากิตะเป็นพื้นที่ราบ ทำให้มีน้ำท่วมขัง

เมืองนี้มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคาวากิตะอยู่ที่ 14.2 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 2,535 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.8 °Cข้อมูลสภาพภูมิอากาศคาวากิตะ

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดอิชิกาวะ
 ฮากูซัง
 โนมิ

 ประชากร 
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นสถิติประชากรคาวากิตะ ประชากรของคาวากิตะได้เพิ่มมากขึ้นในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา

 ปี ประชากร 1970 4,267 1980 4,256 1990 4,554 2000 4,922 2010 6,147

 ประวัติศาสตร์ 
พื้นที่บริเวณคาวากิตะเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นคางะในอดีต และได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาคางะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะในสมัยเอโดะ หลังจากการปฏิรูปเมจิ ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ พื้นนี้บริเวณนี้ได้ถูกจัดระเบียบเป็นหมู่บ้าน ได้แก่ นากาจิมะ คูซาบูกะ และซูนางาวะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 โดยขึ้นกับอำเภอโนมิ ทั้งสามหมู่บ้านนี้ได้ยุบรวมกันเพื่อก่อตั้งหมู่บ้านคาวากิตะเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 1907 และได้รับการยกฐานะเป็นเมืองคาวากิตะเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1980

 เศรษฐกิจ 
เกษตรกรรมและการผลิตชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจในท้องถิ่น

 การศึกษา 
คาวากิตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 3 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
เมืองนี้ไม่มีรถไฟโดยสารให้บริการ

 ทางหลวง 
 

 เทศกาล 
 เทศกาลคาวากิตะ
# อ็อทโท ดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย
เจ้าชายอ็อทโทแห่งเดนมาร์ก ดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย (ราว ค.ศ. 1310 - หลัง ค.ศ. 1346) ทรงเป็นเจ้าชายเดนมาร์ก และทรงสืบตำแหน่งดยุกแห่งลอลันด์กับดยุกแห่งเอสโตเนีย

พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับยูเฟเมียแห่งพอเมอเรเนีย เมื่อทรงพระเยาว์ เจ้าชายอีริค พระเชษฐาของพระองค์ได้รับการเลือกเป็นยุวพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก เจ้าชายอ็อทโทได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งลอลันด์และเอสโตเนีย และคาดว่าเกิดจากการขยายดินแดนจากการพิชิตเอสโตเนียของเดนมาร์กในสงครามครูเสดลิโวเนีย

พระราชบิดาและพระเชษฐาของพระองค์ถูกปลดจากราชบัลลังก์ใน ค.ศ. 1326 และได้รับการฟื้นฟูราชบัลลังก์ในอีกสามปีต่อมา โดยมีเงื่อนไขว่าพระราชบิดาของพระองค์ต้องลงพระปรมาภิไธยในกฎบัตรที่ทำให้พระมหากษัตริย์ไม่มีพระราชอำนาจ ในขณะที่ขุนนางเดนมาร์กและเหล่าเคานท์แห่งฮ็อลชไตน์ ปกครองอยู่หลังม่านการเมือง และจำนองดินแดนส่วนใหญ่ของราชอาณาจักร ยุวกษัตริย์อีริค พระเชษฐาของพระองค์สวรรคตก่อนเจ้าชายอ็อทโทและพระราชบิดา ซึ่งพระองค์พยายามต่อสู้เพื่อกำจัดอิทธิพลของเคานท์ฮ็อลชไตน์ออกจากเดนมาร์ก กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์เสด็จสวรรคตในค.ศ. 1332 ทำให้เจ้าชายอ็อทโท และเจ้าชายวัลเดมาร์ พระราชอนุชากลายเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิสืบราชบัลลังก์

เหล่าขุนนางเดนมาร์กไม่ตั้งใจที่จะคัดเลือกพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ ในค.ศ. 1332 เจ้าชายอ็อทโททรงพยายามต่อสู้เพื่อราชบัลลังก์เดนมาร์ก แต่พระองค์พ่ายแพ้ต่อเกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ในการสมรภูมิที่ทาเพ็ด วีบอร์ก, เดนมาร์ก วันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1334 พระองค์ถูกจับกุมเป็นนักโทษปราสาทเซเกแบร์ก

การสวรรคตของพระราชบิดาและความล้มเหลวในการแย่งชิงราชบัลลังก์ เดนมาร์กจึงถูกยุบเลิกราชอาณาจักรอย่างเป็นทางการ และในอีกแปดปีถัดมา เดนมาร์กอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพชาวเยอรมันซึ่งเป็นผู้รับจำนองดินแดนหลายคน ในเวลาต่อมา พระอนุชาของพระองค์ได้ทรงยึดดินแดนเดนมาร์กคืนมาจากพวกเคานท์ฮ็อลชไตน์ และครองราชย์เป็น พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก ในค.ศ. 1340 เจ้าชายอ็อทโทจึงได้รับการปล่อยพระองค์ โดยมีเงื่อนไขว่าพระองค์ต้องทรงยอมสละการอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ เจ้าชายอ็อทโทจึงเสด็จไปยังเยอรมนีและทรงเข้าร่วมคณะอัศวินท็อยโท ในค.ศ. 1346 คณะภาคีได้ซื้อดัชชีของพระองค์ในปีเดียวกัน และไม่มีการบันทึกถึงพระองค์อีกเลยในประวัติศาสตร์

แหล่งข้อมูล
DENMARK, Medieval Lands
# รอยเลื่อนโนจิมะ
right|250px|thumb|มุมมองด้านข้างของรอยเลื่อนโนจิมะ
right|thumb|200px|รอยเลื่อนโนจิมะที่ทำให้เกิดแผ่นดินไหวใหญ่ฮันชิน
รอยเลื่อนโนจิมะ  เป็นรอยเลื่อนที่ทำให้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1995 (แผ่นดินไหวโคเบะ)"7-2(2)The 1995 Southern Hyogo Prefecture Earthquake", Seismic Activity in Japan. แนวรอยเลื่อนวางตัวพาดผ่านเกาะอาวาจิ ประเทศญี่ปุ่น รอยเลื่อนโนจิมะเป็นส่วนหนึ่งของเส้นธรณีสัณฐานญี่ปุ่นมีความยาวครึ่งหนึ่งของเกาะฮนชู รอยเลื่อนโนจิมะและเศษซากความเสียหายที่เกิดจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชินบางส่วนได้เก็บรักษาไว้ภายในพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานโฮกูดันชินไซ 

รอยเลื่อนทอดยาวเป็นระยะ 10 กม. จากทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะอาวาจิไปจนถึงพื้นที่โทชิมะในจังหวัดเฮียวโงะ รอยเลื่อนโนจิมะจัดอยู่ในกลุ่มรอยเลื่อนมีพลังจากแผนที่ทางธรณีวิทยาของประเทศญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1975  著：尾池和夫 2001年12月26日 出版：ナツメ社

 แผ่นดินไหว 
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิงเกิดขึ้นเมื่อเวลา 05:46 น. ของวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1995 เกิดจากการเคลื่อนตัวของกลุ่มรอยเลื่อนภูเขารกโก-อาวาจิ ซึ่งมีรอยเลื่อนโนจิมะเป็นรอยเลื่อนที่อยู่ใกล้ศูนย์กลางแผ่นดินไหวมากที่สุด ผลของแผ่นดินไหวทำให้ด้านตะวันออกเฉียงใต้ของรอยเลื่อนเคลื่อนตัวประมาณ 1 ถึง 2 เมตร และมีการยกตัวประมาณ 0.5 ถึง 1.2 เมตร เกิดเป็นรอยเลื่อนย้อนกลับสามารถมองเห็นการยกตัวดังกล่าวได้บนพื้นโลกชัดเจน 地震予知連絡会 会報第67巻

ในเขตโคกูระ เมืองโฮกูดัน (ปัจจุบันคือเมืองอาวาจิ) เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สถานโฮคูดันชินไซซึ่งเป็นจุดที่รอยเลื่อนมีความชัดเจนที่สุด ที่ตั้งพิพิธภัณฑ์ถูกจัดตั้งขึ้นในสวนสาธารณะและในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 ถูกกำหนดให้เป็นอนุสรณ์สถานทางธรรมชาติ เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 2011 มีผู้เข้าชมสูงถึง 8 ล้านคนทำให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยมที่สุดของเกาะอาวาจิ

อนุสรณ์สถานที่เรียกว่ากำแพงแห่งโคเบะ (神戸の壁) เป็นกําแพงคอนกรีตสูง 7.3 เมตร กว้าง 13.5 เมตร หนา 23 เซนติเมตร ถูกสร้างเมื่อ ค.ศ. 1927 ซึ่งมั่นคงยืนหยัดทนทานต่อเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่สองครั้งได้แก่ การโจมตีทางอากาศที่โคเบะในปี 1945 และแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง ค.ศ. 1995  กำแพงถูกย้ายไปยังเกาะอาวาจิเมื่อ ค.ศ. 2009 

ผลจากการขุดสำรวจรอยเลื่อนพบร่องรอยการกระจัด 20 เมตรในช่วง 20,000 ปีที่ผ่านมา การขุดสำรวจในพื้นที่นาชิโมโตะพบว่ามีกิจกรรมทางธรณีวิทยาเมื่อประมาณ 1,100 ถึง 2,400 ปีก่อน地震予知連絡会 会報第67巻 นอกเสียจากนั้นมีทฤษฎีที่ว่ารอยแตกดังกล่าวเป็นซากของแผ่นดินไหวเมื่อ ค.ศ. 1596

 อุทยานธรณี 
ในการประชุมสหภาพวิทยาศาสตร์ธรณีวิทยานานาชาติ (IUGS) ในวันที่ 25 - 28 ตุลาคม 2022 ที่ประเทศสเปน รอยเลื่อนโนจิมะถูกรับเลือกให้เป็นหนึ่งในหนึ่งร้อยแห่งอุทยานธรณีสำคัญของโลกร่วมกับอุทยานเก็นบุโด มีเหตุผลในการคัดเลือกรอยเลื่อนโนจิมะหลายประการเช่น การการเคลื่อนที่ของเปลือกโลก และธรณีสัณฐานวิทยา
# คริสตอฟเฟอร์ ดยุกแห่งลอลันด์
เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์แห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1341 – 11 มิถุนายน ค.ศ. 1363) ดยุกแห่งลอลันด์ ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์กกับเฮลวิกแห่งชเลสวิช เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงได้รับการสถาปนาเป็นดยุกในค.ศ. 1359 และยังทรงได้รับเลือกให้เตรียมสืบราชบัลลังก์เป็นพระมหากษัตริย์ 

เจ้าชายทรงถูกกล่าวถึงครั้งแรกในค.ศ. 1354 - 1355 และในค.ศ. 1358 เมื่อพระราชบิดาทรงส่งพระองค์ไปที่นูบอร์กเพื่อเจรจากับตัวแทนชาวจูตซึ่งก่อกบฏ พระองค์ทรงเข้ามามีบทบาทในการตัดสินใจทางการเมือง และทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งลอลันด์ พระองค์ทรงอ้างสิทธิว่าทรงเป็น ทายาทที่แท้จริงของชาวเดนส์และชาวสลาฟ เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในสงครามยึดครองแคว้นสคาเนียคืน ซึ่งพระราชบิดาของพระองค์เป็นผู้ริเริ่มแผนการ เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงได้รับบาดเจ็บในยุทธการเฮลซิงบอรย์ ในค.ศ. 1362 ตามพงศาวดารเยอรมันกล่าวถึงอาวุธที่ทรงต้องทำให้พระองค์บาดเจ็บนั้นไม่ชัดเจนนัก แต่ตามพงศาวดารฉบับเฮนริก สมิธ ชาวสวีเดน ซึ่งเขียนในต้นศตวรรษที่ 16 ระบุว่า เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงถูกก้อนหินกระแทกขณะทรงต่อสู้บนทะเล ตามพงศาวดารนอร์ดิสก์ ฟามิลเยบ็อค เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ทรงถูกปาก้อนหินเข้าที่พระเศียรและทรงทุกข์ทรมานกับอาการความผิดปกติทางจิต

เจ้าชายคริสตอฟเฟอร์สิ้นพระชนม์ด้วยพระอาการประชวรในปีถัดมาที่โคเปนเฮเกน แม้ว่าการสิ้นพระชนม์ของพระองค์มาจากอาการบาดเจ็บจากสงคราม แต่ก็ไม่ทราบแน่ชัดว่าอาการบาดเจ็บจากสงครามส่งผลให้พระองค์ประชวรเรื้อรังอย่างไร

แทนที่พระศพจะได้รับการฝังที่โบสถ์ซอรือ พร้อมพระบรมศพของพระราชบิดาและพระราชมารดา แต่พระศพของพระองค์ได้รับการฝังที่มหาวิหารรอสคิลด์ พร้อมพระบรมศพของสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 1 แห่งเดนมาร์ก พระขนิษฐาของพระองค์ โลงพระศพของของพระองค์จัดทำมาจากแถบยุโรปกลาง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงรูปจำลองเศวตศิลาของอัศวินหนุ่มในชุดเกราะเต็มยศประดับด้วยอัญมณี ล้อมรอบด้วยโล่มุทรตราของเดนมาร์ก ฮัลลันด์และลอลันด์ โลงพระศพว่างเปล่าเนื่องจากพระศพของเจ้าชายอาจถูกฝังอยู่ใต้ดิน โลงพระศพเศวตศิลาในปัจจุบันได้รับการบูรณะในค.ศ. 1879 โดยประติมากร วิลเฮล์ม บิสเซน ซึ่งบูรณะจากชิ้นส่วนที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย หลังถูกทำลายจากการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์
พงศาวลี
</center>
เชิงอรรถ
# ซุบ
ซุบ เป็นคำนามในภาษาไทยถิ่นอีสาน หมายถึง ชื่ออาหารอีสานชนิดหนึ่งจำพวกยำ เรียกชื่อตามสิ่งของที่นำมาประกอบเป็นหลัก เช่น ซุบหน่อไม้ ซุบเห็ด ซุบมะเขือ ซุบบักมี่ (ขนุนอ่อน) ซุบเห็ดกระด้าง (เห็ดขอนไม้ตากแห้ง นำมาต้มให้อ่อนนุ่ม) การทำซุบจะไม่นิยมให้มีรสเผ็ดมากนัก
thumb|left|ซุบมะเขือ
สันนิษฐานว่า คำว่า "ซุบ" มาจากคำว่า "ชุบ" หมายถึง จุ่มหรือจิ้ม คือการนำผักมาจิ้มแจ่ว โดยแจ่วมีส่วนผสมเป็นปลาร้าและพริก ผักที่นิยมนำมาทำซุบ เช่น หน่อไม้สดต้มขูดฝอย ขนุนอ่อน มะเขือต้ม ผักเม็ก ผักติ้ว หากเป็นซุบหน่อไม้ จะใช้หน่อไม้ขูดเส้นต้มในน้ำคั้นใบย่านาง

ส่วนผสมอื่นในการทำซุบ ได้แก่ น้ำปลาร้า เนื้อปลาต้มโขลก ข้าวคั่วโขลก งาคั่ว คลุกเคล้าผสมกัน ไม่นิยมใส่พืชที่ให้รสเปรี้ยวจัด เช่น มะนาว มะขาม ใส่หอมแดงซอย พริกป่น (บ้างใส่พริกสด) โรยด้วยต้นหอมซอยหยาบ ๆ ใบสัง และใบผักชีฝรั่ง และสะระแหน่เด็ดเป็นใบ ๆ มักรับประทานโดยนำข้าวเหนียวลงไปจิ้มหรือชุบแล้วทานพร้อมกัน
# ไถชาน
ไถชาน หรือ ถ่อยซ้าน  เป็นนครระดับอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน อยู่ภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเจียงเหมิน ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2020 ไถชานมีผู้อยู่อาศัย 907,354 คน (941,095 คน ในปี 2010) โดยอาศัยอยู่ในเขตเมือง 433,266 คน ไถชานเรียกตัวเองว่าเป็น "บ้านหลังแรกของชาวจีนโพ้นทะเล" โดยเฉพาะชาวอเมริกันเชื้อสายจีนประมาณครึ่งล้านคนมีเชื้อสายมาจากไถชาน
# เทล-เทล หมาเจี้ยง
เทล-เทล หมาเจี้ยง  เป็นวิดีโอเกมไพ่นกกระจอกระบบเซกา เมกาไดรฟ์ ที่วางจำหน่ายเฉพาะประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1990 ทั้งนี้ ซีรีส์เทล-เทล ที่รวมเทล-เทล สเตเดียม ไว้ด้วย เป็นหนึ่งในไม่กี่เกมที่ใช้เมกะโมเด็ม ซึ่งช่วยให้เล่นเกมสองคนผ่านเซกาเน็ตเวิร์กซิสเตม ผู้เล่นสูงสุดสามคนสามารถเล่นเป็นผู้เล่น "โฮสต์" นอกเหนือจากความสามารถในการเล่นกับฝ่ายตรงข้ามที่เป็นคอมพิวเตอร์
# เที่ยวบินมหาสนุก
เที่ยวบินมหาสนุก  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นคอมเมดี้ในปี ค.ศ. 2008 กำกับโดย ชิโนบุ ยางูจิ นำแสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ และ ฮารูกะ อายาเซะ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการสนับสนุนจากออล นิปปอน แอร์เวย์ตลอดการถ่ายทำ เครื่องบินลำที่ใช้ถ่ายทำก็เป็นเครื่องบินที่ถูกใช้จริง ๆ ของออล นิปปอน ดนตรีหลักของเที่ยวบินมหาสนุก คือคัมฟลายวิทมี โดย แฟรงก์ ซินาตรา ซึ่งเพลงของเขาถูกนำมาใช้เป็นดนตรีหลักในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเป็นเพลงแรก

 เรื่องย่อ 
คาซูฮิโระ ซูซูกิ (เซอิจิ ทานาเบะ) ผู้ช่วยนักบินที่พยายามจะผ่านการฝึกเพื่อให้ได้เป็นนักบินอย่างเต็มตัว และ เอ็ตสึโกะ ไซโต (ฮารูกะ อายาเซะ) พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่จะได้ออกเดินทางในเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกบนออล นิปปอน แอร์เวย์ 740-400 เที่ยวบินที่ 1980 จากสนามบินฮาเนดะสู่ท่าอากาศยานนานาชาติโฮโนลูลู ซูซูกิกังวลใจอย่างมากที่มีกัปตัน โนริโยชิ ฮาราดะ (ซาบูโระ โทกิโตะ) เป็นผู้วัดผลของเขา เช่นเดียวกับไซโตที่อยู่ภายใต้การกำกับของหัวหน้าลูกเรือ เรโกะ ยามาซากิ (ชิโนบุ เทราจิมะ) เครื่องบิน 747 ได้รับรายงานว่ามีปัญหาที่ท่อปิโตต์ แต่โนริโยชิตัดสินใจที่จะเลื่อนการซ่อมแซมเพื่อหลีกเลี่ยงการออกบินล่าช้า หลังจากการร่อนเครื่องบินขึ้นทันที สัญญาณเตือนโนริโยชิให้เปลี่ยนไปใช้ท่อปิโตต์สำรองเป็นท่อหลัก ซูซูกิแจ้งพนักงานภาคพื้นดินว่าเครื่องบินชนนกและไม่หน้าจอไม่แสดงความเร็วของเครื่องบิน ทั้งซูซูกิและโนริโยชิต้องนำเครื่องบินลงจอดฉุกเฉินที่สนามบินฮาเนดะอีกครั้ง ในขณะที่ไซโตและลูกเรือคนอื่น ๆ ต้องเผชิญหน้ากับผู้โดยสารที่มีนิสัยที่หลากหลายและอารมณ์ที่แตกต่างกันไป

 ตัวละคร 
 คาซูฮิโระ ซูซูกิ แสดงโดย เซอิจิ ทานาเบะ
 โนริโยชิ ฮาราดะ แสดงโดย ซาบูโระ โทกิโตะ
 เอ็ตสึโกะ ไซโต แสดงโดย ฮารูกะ อายาเซะ
 มาริ ทานากะ แสดงโดย คาซูเอะ ฟูกิอิชิ
 นัตสึมิ คิมูระ แสดงโดย โทโมโกะ ทาบาตะ
 เรโกะ ยามาซากิ แสดงโดย ชิโนบุ เทราจิมะ
 มาซาฮารุ ทากาฮาชิ แสดงโดย อิตโตกุ คิชิเบะ
# ทะเลสาบกานดอจี้
ทะเลสาบกานดอจี้ (, ; หมายถึง "ทะเลสาบหลวงใหญ่" หรือเดิม ทะเลสาบหลวง) เป็นหนึ่งในสองทะเลสาบหลักของเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์ชเวดากอง เป็นทะเลสาบเทียม น้ำจากทะเลสาบอี้นย่าไหลผ่านท่อหลายท่อมายังทะเลสาบกานดอจี้ โดยสร้างขึ้นเพื่อจัดหาน้ำสะอาดให้กับเมืองในช่วงการปกครองอาณานิคมของอังกฤษ มีเส้นรอบวงประมาณ 5 ไมล์ (8 กม.) และมีความลึก 20 ถึง 45 นิ้ว (50 ถึง 115 ซม.)

thumb|left|อาคารการเวก เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงของทะเลสาบกานดอจี้
ทะเลสาบมีพื้นที่ขนาด  ทะเลสาบล้อมรอบด้วยอุทยานธรรมชาติกานดอจี้  และสวนสัตว์ย่างกุ้ง 69.25 เอเคอร์ (28 เฮกตาร์) ซึ่งประกอบด้วยสวนสัตว์ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และสวนสนุก

ทะเลสาบล้อมรอบด้วยถนน นะเมาะ ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก ถนนบะฮ่านทางทิศตะวันตก และถนนกานเยะตาทางทิศใต้ ทะเลสาบเคยเป็นที่ตั้งของชมรมพายเรือย่างกุ้ง ซึ่งกลายเป็นโรงแรมกานดอจี้พาเลซซึ่งถูกไฟไหม้ในปี พ.ศ. 2560 เลียบริมฝั่งตะวันออกของทะเลสาบมีอาคารการเวกที่มีชื่อเสียง ซึ่งเป็นเรือจำลองของราชวงศ์พม่าที่สร้างขึ้นด้วยคอนกรีต ในปี พ.ศ. 2515 ปัจจุบันอาคารนี้เป็นภัตตาคารบุฟเฟ่ต์

เมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2553 เกิดเหตุระเบิดสามครั้งบนถนนใกล้ทะเลสาบในช่วงบ่ายระหว่างเทศกาลปีใหม่พม่า มีผู้เสียชีวิต 24 ราย บาดเจ็บ 60 ราย
# ทานูกิ
ทานูกิ อาจหมายถึง:

จิ้งจอกแรคคูนญี่ปุ่น (Nyctereutes viverrinus) สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในประเทศญี่ปุ่น
บาเกะ-ดานูกิ โยไกในเทพปกรณัมญี่ปุ่นที่มีรูปร่างเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม
เทคนิคบอนไซเดดวูด
ชุดทานูกิ พาเวอร์อัพจากชุดวิดีโอเกม ซูเปอร์มาริโอ
# แนคแซท
แนคแซท  (KMUTNB Academic Challenge of Knowledge Satellite) เป็นดาวเทียมขนาดเล็กดวงแรกของประเทศไทยที่สร้างโดยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ เป็นดาวเทียมรูปแบบคิวแซทต้นแบบเพื่อพัฒนาศักยภาพและประสบการณ์ในการออกแบบและสร้างดาวเทียมจริงให้กับบุคลากรของประเทศ

 วัตถุประสงค์ 
1.ด้านการศึกษา
 เป็นการพัฒนาศักยภาพและประสบการณ์ในการออกแบบและสร้างดาวเทียมจริงให้กับบุคลากรของประเทศ และเป็นการสร้างรากฐานสำคัญในการออกแบบและสร้างดาวเทียมที่มีขนาดใหญ่ขึ้นต่อไป

2.ด้านการสาธิตเทคโนโลยี

 พัฒนาระบบสื่อสารโดยใช้คลื่นวิทยุความถี่วิทยุ
 ถ่ายภาพจากอวกาศ
 ทดสอบอัลกอริทึมการควบคุมการทรงตัวของดาวเทียมโดยใช้สนามแม่เหล็ก
 การตรวจสอบเทคโนโลยี deorbit
 การใช้อุปกรณ์ Off The Shelf ในอวกาศ

 ดาวเทียม 
ดาวเทียมรูปแบบ 1U คิวแซท (1U CubeSat) มีขนาด 10 เซนติเมตร x 10 เซนติเมตร x 11.4 เซนติเมตร และมีน้ำหนัก 1.052 กิโลกรัม และได้ถูกส่งขึ้นไปในอวกาศเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2561 เวลา 18:34 UTC (ตรงกับวันที่ 4 ธันวาคม 2561 เวลา 01:34 น. ตามเวลาในประเทศไทย) จากฐานส่ง SLC-4E ฐานทัพอากาศ Vandenberg ประเทศสหรัฐอเมริกา ภายใต้ภารกิจ SSO-A ของบริษัท Spaceflight Industries ด้วยจรวดสเปซเอ็กซ์ ฟอลคอน 9 บล็อค 5 และถูกปล่อยออกจากอุปกรณ์ปล่อยดาวเทียมเข้าสู่วงโคจรสัมพันธ์กับดวงอาทิตย์ (Sun Synchronous Orbit) ในระดับความสูง 575 กิโลเมตร เมื่อเวลา 22:49:57 UTC (ตรงกับเวลา 05:49:57 น. ตามเวลาในประเทศไทย)
# โอลิมปิกกรีน
อุทยานโอลิมปิกปักกิ่ง หรือ โอลิมปิกกรีน (,) เป็นอุทยานโอลิมปิกในย่านเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน โดยใช้เป็นสถานที่หลักในการจัดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
 สถานที่สำคัญ
 สนามกีฬาแห่งชาติ
 ศูนย์กีฬาทางน้ำแห่งชาติ
 สนามกีฬาในร่มแห่งชาติ
 สนามสปีดสเก็ตแห่งชาติ
 ศูนย์การประชุมแห่งชาติ
 ศูนย์กีฬาเทนนิสแห่งชาติ
 หมู่บ้านนักกีฬา
 อาคารปักกิ่งดิจิทัล
 หอหลิงหลงOfficial Beijing Olympics site, Ji Lin: Nine aspects to be guaranteed during the Games , March 12, 2008新华社, 图文-奥林匹克多功能演播塔 不停变换身姿秀丽绚烂 , 年07月30日21:42
 หอโอลิมปิกปักกิ่ง
# สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์
สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์  เป็นหน่วยการเมืองคล้ายรัฐที่ประกาศตนเองเป็นเอกราชและถูกระบุว่าเป็นองค์การก่อการร้ายในประเทศยูเครน ตั้งอยู่ในแคว้นลูฮันสก์ในภูมิภาคดอนบัสซึ่งเป็นดินแดนหนึ่งที่ประชาคมระหว่างประเทศ (ยกเว้นรัสเซีย) รับรองว่าเป็นส่วนหนึ่งของยูเครน ลูฮันสก์ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนทำหน้าที่เป็นเมืองหลวง ประชากรของสาธารณรัฐมีประมาณ 1.5 ล้านคน รัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ประกาศว่าหน่วยการเมืองนี้เป็นรัฐที่มีรัฐธรรมนูญเป็นประชาธิปไตย ประมุขแห่งรัฐคนปัจจุบันคือเลโอนิด ปาเซชนิค

สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ประกาศเอกราชจากยูเครนพร้อมกับสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์หลังการปฏิวัติยูเครนใน พ.ศ. 2557 ความขัดแย้งโดยใช้อาวุธกับยูเครนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังการประกาศเอกราช สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ได้รับความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมจากรัสเซีย เนโทและยูเครนกล่าวว่ารัสเซียยังให้ความช่วยเหลือทางการทหารแก่กลุ่มกบฏอีกด้วย แต่รัสเซียปฏิเสธเรื่องนี้Ukraine crisis: Russian troops crossed border, Nato says, BBC News (12 November 2014)Putin defends rebel leaders in eastern Ukraine, BBC News (19 December 2019)Ukraine conflict: Front-line troops begin pullout, BBC News (29 October 2019)

กฎหมายของยูเครนนิยามพื้นที่ของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ว่าเป็น "ดินแดนที่ถูกยึดครองชั่วคราว" และรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ถูกบรรยายว่าเป็นหน่วยบริหารดินแดนยึดครองของสหพันธรัฐรัสเซียLaw about occupied territories of Ukraine Mirror Weekly. 15 May 2014Higher educational institutions at the temporarily occupied territories of Ukraine will not work – the minister of education. News. 1 October 2014 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 มีการลงนามความตกลงมินสค์โดยตัวแทนจากองค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป ยูเครน และรัสเซีย (รวมทั้งผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ โดยไม่มีการรับรองสถานะใด ๆ ของหน่วยการเมืองทั้งสอง) เพื่อยุติความขัดแย้งและผนวกดินแดนที่ฝ่ายกบฏยึดครองกลับคืนสู่ยูเครนโดยแลกกับการเพิ่มอำนาจปกครองตนเองของพื้นที่ แต่ความตกลงนี้ไม่เคยได้รับการนำไปปฏิบัติอย่างสมบูรณ์Explainer: What Is The Steinmeier Formula -- And Did Zelenskiy Just Capitulate To Moscow?, Radio Free Europe (2 October 2019)Ukraine conflict: Can peace plan in east finally bring peace?, BBC News (10 December 2020)Ukraine conflict: Guns fall silent but crisis remains, BBC News (23 October 2015)

สาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ยังไม่ได้รับการรับรองจากรัฐสมาชิกส่วนใหญ่ของสหประชาชาติ ส่วนรัสเซียได้รับรองเอกสารต่าง ๆ ที่ออกโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ เช่น เอกสารระบุตัวตน ประกาศนียบัตร สูติบัตร ทะเบียนสมรส ป้ายทะเบียนรถยนต์ เป็นต้น มาตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560Putin orders Russia to recognize documents issued in rebel-held east Ukraine, Reuters (18 February 2017) และในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศว่าตนได้รับรองทั้งสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์เป็นรัฐเอกราช