wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กูมาร์คัฆ
กูมาร์คัฆ (กีเชะ:) หรือ กูมาร์กาฮ์  เป็นเมืองโบราณทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดกิเช ประเทศกัวเตมาลา ชื่อเมืองนี้มีที่มาจากวลีในภาษากีเชะว่า กูมาร์คาฮ์  ซึ่งแปลว่า "สถานที่ที่สร้างจากต้นกกแก่"Kelly 1996, p.200. กูมาร์คัฆยังเป็นที่รู้จักกันในนาม อูตาตลัน  ซึ่งเป็นคำแปลชื่อเมืองนี้ในภาษานาวัตล์

กูมาร์คัฆเป็นหนึ่งในเมืองที่มีอำนาจมากที่สุดของอารยธรรมมายาเมื่อชาวสเปนเข้ามาถึงภูมิภาคนี้ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16Sharer & Traxler 2006, p.4. เมืองนี้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรมายากีเชะในสมัยหลังคลาสสิกตอนปลายSharer & Traxler 2006, pp.621-622. ในช่วงที่สเปนเข้าพิชิตดินแดน กูมาร์คัฆเป็นเมืองหลวงที่ค่อนข้างใหม่ โดยเมืองหลวงของอาณาจักรกีเชะเดิมตั้งอยู่ที่ฆาคาวิทส์ (ได้รับการระบุว่าตรงกับแหล่งโบราณคดีชิตินามิตในปัจจุบัน) และพิสมาชิSharer & Traxler 2006, pp.622-623. Carmack 2001a, p.155. กูมาร์คัฆได้รับการก่อตั้งขึ้นทางทิศเหนือของพิสมาชิในรัชสมัยของกษัตริย์กูกูมัทส์ (หมายถึง "งูขนนก" ในภาษากีเชะ) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15Sharer & Traxler 2006, p.623. ใน ค.ศ. 1470 กูมาร์คัฆอ่อนแอลงอย่างมากจากการกบฏในหมู่ขุนนางซึ่งส่งผลให้ชาวกีเชะสูญเสียพันธมิตรที่สำคัญไป

ในทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ กูมาร์คัฆเป็นเมืองหลวงที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดของอารยธรรมมายาที่สูงในสมัยหลังคลาสสิกCoe 1999, p.189. การกล่าวถึงเมืองนี้ครั้งแรกเป็นภาษาสเปนปรากฏในจดหมายที่เอร์นัน กอร์เตส ส่งไปจากเม็กซิโก แม้ว่าแหล่งโบราณคดีนี้จะได้รับการสำรวจแล้ว แต่งานบูรณะก็ดำเนินไปได้เพียงเล็กน้อย สถาปัตยกรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ซึ่งรวมถึงสนามเล่นบอลแบบมีโซอเมริกา วิหาร และวังได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการถูกขโมยหินไปสร้างเมืองซานตากรุซเดลกิเชที่อยู่ใกล้เคียง

โครงสร้างหลักของกูมาร์คัฆได้รับการจัดวางรอบจัตุรัสแห่งหนึ่ง ได้แก่ วิหารเทพโทฆิลซึ่งเป็นเทพเจ้าจากัวร์และองค์อุปถัมภ์เมือง วิหารเทพีอาวีลิชซึ่งเป็นเทพีองค์อุปถัมภ์สายสกุลหนึ่ง วิหารเทพฆาคาวิทส์ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งขุนเขาและองค์อุปถัมภ์สายสกุลหนึ่ง และวิหารเทพกูกูมัทส์ซึ่งเป็นเทพเจ้างูขนนกและองค์อุปถัมภ์ราชวงศ์ สนามเล่นบอลแบบมีโซอเมริกาตั้งอยู่ระหว่างวังของสกุลขุนนางสำคัญสองสกุล มีวังหรือ นิมฆา กระจายอยู่ทั่วเมือง

พื้นที่กูมาร์คัฆและปริมณฑลแบ่งออกเป็นส่วนทางการเมืองสี่ส่วน โดยแต่ละส่วนเป็นของสายสกุลผู้ปกครองที่สำคัญที่สุดแต่ละสาย นอกจากนี้ยังครอบคลุมถึงเมืองบริวารขนาดเล็กจำนวนหนึ่งซึ่งรวมถึงจีซาลิน, พิสมาชิ, อาทาลายา และพาคามันCarmack & Weeks 1981, p.326. พื้นที่ใจกลางของแหล่งโบราณคดีนี้เปิดให้ผู้คนเข้าชมและมีโครงสร้างพื้นฐานบางอย่าง เช่น พิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กVásquez et al. 2009, p.3.
# โชชีกัลโก
โชชีกัลโก  หรือ โซชิกัลโก  เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในเขตเทศบาลเมียกาตลันทางภาคตะวันตกของรัฐโมเรโลส ประเทศเม็กซิโก ห่างจากกูเอร์นาบากา (เมืองหลวงของรัฐ) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 38 กิโลเมตร เปิดให้ผู้เข้าชมได้ตลอดทั้งสัปดาห์ ตั้งแต่เวลา 10:00 น. ถึง 17:00 น. แต่สามารถเข้าชมหอดูดาวได้หลังเที่ยงวันเท่านั้น

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมและประติพิมพศาสตร์ของโชชีกัลโกแสดงให้เห็นถึงความใกล้ชิดกับเตโอตีวากาน พื้นที่อารยธรรมมายา และวัฒนธรรมมาตลัตซิงกาแห่งหุบเขาโตลูกา ทุกวันนี้ชาวบ้านกูเอนเตเปกซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับโชชีกัลโกยังใช้ภาษานาวัตล์กันอยู่

ศูนย์ประกอบพิธีกรรมหลักตั้งอยู่บนเนินปรับระดับแห่งหนึ่ง โดยมีซากโครงสร้างที่อยู่อาศัยซึ่งส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการขุดค้นตั้งอยู่ตามลานตะพักยาวบนเชิงลาด มีผู้เข้าครอบครองพื้นที่นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ 200 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ไม่ได้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์กลางชุมชนเมืองจนกระทั่งสมัยคลาสสิกตอนปลาย (ค.ศ. 700–900) สถาปัตยกรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่เกือบทั้งหมดในแหล่งสร้างขึ้นในเวลานี้ เมืองนี้อาจเคยมีประชากรสูงสุดถึง 20,000 คน โชชีกัลโกเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดหลังการล่มสลายของเตโอตีวากาน และมีการสันนิษฐานว่าโชชีกัลโกอาจมีส่วนทำให้เตโอตีวากานเสื่อมลงด้วย

โชชีกัลโกเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ในเขตแหล่งโบราณคดียังมีพิพิธภัณฑ์ที่มีวัตถุจัดแสดงจำนวนมาก
# อำเภอฮุศวัยน์
ฮุศวัยน์  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 11,130 คน
# เตโอตีวากาน
เตโอตีวากาน ("สถานที่ที่ซึ่งเทพเจ้าประสูติ"Snow, Dean R.; Gonlin, Nancy; Siegel, Peter E. The Archaeology of Native North America. หรือ "สถานที่ที่ซึ่งมนุษย์กลายเป็นเทพเจ้า")Reed, Alma. El remoto pasado de México. México D.F.: Editorial Diana, 1972. หรือ เตโอติวากัน  เป็นเมืองมีโซอเมริกาโบราณซึ่งตั้งอยู่ในหุบเขาย่อยแห่งหนึ่งของหุบเขาเม็กซิโก ในเขตเทศบาลซานฆวนเตโอติอัวกัน รัฐเมฮิโก ประเทศเม็กซิโก ห่างจากเม็กซิโกซิตีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) เป็นที่รู้จักกันในฐานะที่ตั้งของพีระมิดที่มีความสำคัญยิ่งทางสถาปัตยกรรมซึ่งสร้างขึ้นในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัส เมื่อถึงจุดสูงสุดซึ่งอาจอยู่ในครึ่งแรกของคริสต์สหัสวรรษที่ 1 (ค.ศ. 1–500) เตโอตีวากานกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัสโดยมีประชากรประมาณ 125,000 คนหรือมากกว่านั้นMillon, p. 18. ซึ่งทำให้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอย่างน้อยเป็นอันดับที่หกของโลกในสมัยนั้นMillon, p. 17, who says it was the sixth-largest city in the world in 600 AD. แหล่งโบราณคดีในปัจจุบันได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโกใน ค.ศ. 1987 และเป็นแหล่งโบราณคดีที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในเม็กซิโก โดยมีผู้เยี่ยมชม 4,185,017 คนใน ค.ศ. 2017

ตัวเมืองเตโอตีวากานมีพื้นที่ 8 ตารางไมล์ ร้อยละ 80–90 ของประชากรทั้งหมดในหุบเขาอาศัยอยู่ในเมืองนี้ นอกจากพีระมิดแล้ว เตโอตีวากานยังมีความสำคัญทางมานุษยวิทยาจากกลุ่มอาคารที่อยู่อาศัยหลายชั้นสำหรับหลายครัวเรือน "ถนนของคนตาย" และจิตรกรรมฝาผนังที่มีชีวิตชีวาและได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี นอกจากนี้เตโอตีวากานยังส่งออกเครื่องมือหินออบซิเดียนคุณภาพดีซึ่งพบได้ทั่วมีโซอเมริกา คาดกันว่าเมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อราว 100 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยเริ่มต้นจากการเป็นศูนย์กลางทางศาสนาในที่สูงเม็กซิโกในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 จากนั้นจึงกลายเป็นศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัส มีงานก่อสร้างสำคัญ ๆ อยู่อย่างต่อเนื่องจนถึงราว ค.ศ. 250 เมืองนี้อาจดำรงอยู่จนกระทั่งช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึง 8 แต่สิ่งก่อสร้างสำคัญ ๆ ของเมืองถูกปล้นและเผาไปตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 550 การล่มสลายของเมืองยังอาจเกี่ยวข้องกับสภาพอากาศรุนแรงระหว่าง ค.ศ. 535–536 ด้วย

แม้จะยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าเตโอตีวากานเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิแห่งใดแห่งหนึ่งหรือไม่ แต่อิทธิพลของเตโอตีวากานทั่วทั้งมีโซอเมริกานั้นก็ได้รับการบันทึกไว้เป็นอย่างดี เราสามารถพบเห็นหลักฐานที่แสดงถึงการดำรงอยู่ของเตโอตีวากานได้ในแหล่งโบราณคดีหลายแหล่งในรัฐเบรากรุซและภูมิภาคมายา ชาวแอซเทกในสมัยหลังเห็นซากปรักหักพังอันยิ่งใหญ่เหล่านี้และอ้างว่ามีบรรพบุรุษร่วมกับชาวเตโอตีวากาน โดยดัดแปลงและนำวัฒนธรรมของพวกเขาไปประยุกต์ใช้ ชาติพันธุ์ของชาวเตโอตีวากานยังคงเป็นประเด็นอภิปราย กลุ่มชาติพันธุ์ที่เป็นไปได้ได้แก่นาวา, โอโตมี หรือโตโตนัก นักวิชาการบางคนเสนอว่าเตโอตีวากานเป็นรัฐที่มีชนหลายชาติพันธุ์ เพราะพวกเขาพบแง่มุมทางวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับชาวมายาเช่นเดียวกับชาวโอโตมี–ปาเม หลังการล่มสลายของเตโอตีวากาน ตอนกลางของเม็กซิโกก็ถูกมหาอำนาจอื่น ๆ ในระดับภูมิภาคเข้าครอบงำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโชชีกัลโกและตูลา
# เอลตาฆิน
เอลตาฆิน  เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในรัฐเบรากรุซทางตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก และเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดและสำคัญที่สุดในสมัยคลาสสิกของมีโซอเมริกา เอลตาฆินเป็นส่วนหนึ่งของเขตวัฒนธรรมเบรากรุซสมัยคลาสสิก มีความเจริญรุ่งเรืองตั้งแต่ ค.ศ. 600 ถึง ค.ศ. 1200 ในช่วงเวลาดังกล่าวมีการสร้างวิหาร วัง สนามเล่นบอล และพีระมิดจำนวนมาก ตั้งแต่ช่วงที่เอลตาฆินล่มสลาย (คือ ค.ศ. 1230) จนถึง ค.ศ. 1785 ดูเหมือนว่าไม่มีชาวยุโรปคนใดรับรู้ถึงการมีอยู่ของเมืองนี้จนกระทั่งผู้ตรวจการของรัฐคนหนึ่งได้มาพบพีระมิดแห่งช่องเว้าโดยบังเอิญ กล่าวกันว่าชื่อเอลตาฆินมีที่มาจากพระนามของเทพเจ้าแห่งฝนฟ้าคะนองของชาวโตโตนัก

เอลตาฆินได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1992 เนื่องจากมีความสำคัญทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมดังกล่าวได้แก่การใช้ช่องเว้าและวัตถุประสานเป็นเครื่องตกแต่งในรูปแบบที่ไม่ปรากฏในพื้นที่อื่นของมีโซอเมริกา โบราณสถานที่รู้จักกันดีที่สุดของแหล่งนี้คือพีระมิดแห่งช่องเว้า แต่โบราณสถานสำคัญอื่น ๆ ยังมีกลุ่มอาคารริมธาร สนามเล่นบอลทิศเหนือและทิศใต้ และหมู่วังที่ตาฆินชิโก มีการค้นพบสนามเล่นบอลที่แหล่งนี้ 20 สนาม (3 สนามล่าสุดได้รับการค้นพบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013) ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา เอลตาฆินเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในรัฐเบรากรุซสำหรับนักท่องเที่ยว โดยมีผู้มาเยี่ยมชมมากถึง 386,406 คนใน ค.ศ. 2017

เอลตาฆินยังเป็นสถานที่จัดงานเทศกาลกุมเบรตาฆินซึ่งจัดขึ้นในเดือนมีนาคมของทุกปี มีกิจกรรมทางวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองและชาวต่างประเทศ ตลอดจนคอนเสิร์ตของเหล่านักดนตรียอดนิยม
# กาซัสกรันเดส
กาซัสกรันเดส  หรือที่เรียกว่า ปากิเม  เป็นแหล่งโบราณคดียุคก่อนประวัติศาสตร์ในรัฐชิวาวาทางภาคเหนือของประเทศเม็กซิโก สิ่งก่อสร้างในแหล่งนี้เป็นของวัฒนธรรมโมเกอโยน กาซัสกรันเดสได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งมรดกโลกแห่งหนึ่งของยูเนสโกตั้งแต่ ค.ศ. 1998 และได้รับการกำหนดให้เป็น ปูเอโบลมาฆิโก  แห่งหนึ่งของเม็กซิโกตั้งแต่ ค.ศ. 2015

กาซัสกรันเดสเป็นหนึ่งในแหล่งวัฒนธรรมโมเกอโยนที่ใหญ่ที่สุดและซับซ้อนที่สุดในภูมิภาค การตั้งถิ่นฐานเริ่มขึ้นหลังจาก ค.ศ. 1130 สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ได้รับการพัฒนาเป็นที่อยู่อาศัยหลายชั้นหลัง ค.ศ. 1350 และชุมชนถูกทิ้งร้างโดยไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดเมื่อประมาณ ค.ศ. 1450 ถือได้ว่ากาซัสกรันเดสเป็นหนึ่งในแหล่งโบราณคดีโมเกอโยนที่สำคัญที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก โดยเชื่อมโยงกับแหล่งโบราณคดีอื่น ๆ ในรัฐแอริโซนาและรัฐนิวเม็กซิโกในสหรัฐ และแสดงให้เห็นถึงขอบเขตอันกว้างใหญ่ของเขตอิทธิพลโมเกอโยน

กาซัสกรันเดสตั้งอยู่ในหุบเขาอันกว้างขวางและอุดมสมบูรณ์ริมแม่น้ำกาซัสกรันเดสหรือแม่น้ำซานมิเกล ห่างจากเมืองฆาโนสไปทางใต้ 56 กิโลเมตร (35 ไมล์) และห่างจากเมืองชิวาวาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 240 กิโลเมตร (150 ไมล์) ชุมชนแห่งนี้อาศัยการชลประทานเข้าช่วยในการเกษตร

เขตโบราณคดีกาซัสกรันเดสตั้งอยู่ในเขตเทศบาลสมัยใหม่ที่มีชื่อเดียวกัน หุบเขาและภูมิภาคแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองกลุ่มต่าง ๆ มาเป็นเวลาหลายพันปี
# อำเภอกิชน์
กิชน์  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 11,441 คน
# พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียว
พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียว หรือ พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งทะเลใต้ เป็นประติมากรรมแบบจีนรูปพระโพธิสัตว์กวนอิม ขนาดใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งในประเทศจีนมีความสูงประมาณ 77 เมตร (รวมฐาน) ตั้งอยู่บนหนึ่งใน 72 ยอดเนินของเขาซีเฉียว เขตหนานไห่ เมืองฝัวชาน มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน

 โครงสร้าง 

รูปประติมากรรมพระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียวแบบท่านั่ง ปางประทานพร การก่อสร้างแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2541 สร้างจากทองสำริด สูง 61.9 เมตร ตั้งอยู่บนฐานสูงบัวหงาย 15 เมตร รอบพระที่นั่งมีกลีบดอกบัว 60 กลีบ ความสูงทั้งหมด 77 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 36 เมตร ในปี พ.ศ. 2562 เป็นรูปปั้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 24 ของโลก และเป็นรูปปั้นพระโพธิสัตว์กวนอิมท่านั่งที่สูงที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนยอดต้าเซียน ที่ระดับความสูง 292 เมตร 

ประดิษฐานบนอาคารทรงบัวแปดกลีบ ด้านนอกเป็นภาพนูนต่ำประวัติพระโพธิสัตว์กวนอิม ใต้พระที่นั่งดอกบัวมีห้องโถงกว้างขวางสูงห้าชั้น จัดตั้งหอนิทรรศการพิพิธภัณฑ์และห้องโถงนิทรรศการแสดงภาพวาด ประติมากรรม งานปัก งานเขียน ภาพวาด ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมเจ้าแม่กวนอิม รูปปั้น และเครื่องเคลือบดินเผา ด้านหน้าของเนินเขาซีเฉียวเป็นบันไดหิน ประดับด้วยภาพสลักขนาดใหญ่ เป็นช่วง ๆ

 ประวัติ 

เขาซีเฉียวเป็นภูเขาไฟโบราณที่สงบแล้ว ตั้งอยู่ในเขตหนานไห่ เมืองฝัวชาน ตามประวัติเขาซีเฉียวเป็นแหล่งผลิตหลักของเครื่องมือหินในยุคหินใหม่สำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตปากแม่น้ำจู ด้วยประวัติศาสตร์กว่า 6,000 ปี ทำให้เขาซีเฉียวเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเมืองฝัวชาน โดยมีชื่อเรียก "ประภาคารแห่งอารยธรรมภูมิภาคปากแม่น้ำจู" เขาซีเฉียวยังถูกขึ้นทะเบียนเป็นอุทยานแห่งชาติและอุทยานธรณีแห่งชาติ ครอบคลุมพื้นที่ 14 ตารางกิโลเมตร (5.4 ตารางไมล์) มียอดเขาทั้งหมด 72 ยอด โดยสูงสุดคือยอดเขาต้าเฉิง สูง 346 เมตร (1,135 ฟุต)

ประติมากรรมพระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียว วางรากฐานในวันที่ 19 เดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติในปี พ.ศ. 2538 และใช้เวลาก่อสร้าง 3 ปี เปิดให้ประชาชนทั่วไปในวันที่ 19 เดือน 2 ตามปฏิทินจันทรคติในปี พ.ศ. 2541 พื้นที่ชมทัศนียภาพครอบคลุมพื้นที่ 2 ล้านตารางเมตร南海观音. Baidu Baike. สืบค้นเมื่อ 23 สิงหาคม 2564.

ชื่อ "พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งทะเลใต้" คำว่า ทะเลใต้ หมายถึง ดินแดนทางตอนใต้ที่ติดกับมหาสมุทรอินเดีย (ทะเลใต้) ที่เชื่อกันว่าเป็นที่พำนักของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ขณะทรงบรรลุพระโพธิญาณ ซึ่งมีผู้ตั้งข้อเสนอว่าเป็นเขาโปลตาลกะดั้งเดิม ในรัฐทมิฬนาฑู ในประเทศอินเดีย และยังเกี่ยวข้องกับชื่อเขาโปลตาลกะที่ยืมมาใช้ในประเทศจีน คือ เขาผู่ถัว และเขาหลัวเจีย (เกาะในมณฑลเจ้อเจียง)

เขตพื้นที่บริเวณที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียวและสวนโดยรอบ ได้รับการรับรองว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับการจัดอันดับ AAAAA ของประเทศจีน เมื่อปี พ.ศ. 2555

ปัจจุบันแบ่งพื้นที่ออกเป็น 10 ส่วน ได้แก่ สวนวัฒนธรรมพระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งทะเลใต้ (หนานไห่กฺวานยิน) ซึ่งมีรูปพระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียว ถ้ำไป๋ยฺหวิน สวนเทียนหู ถ้ำปี้ยฺวี หินชุ่ยหยาน หินฉื่อหยาน หินเก้ามังกร และอื่น ๆ 

 ที่ตั้ง 
พระโพธิสัตว์กวนอิมแห่งเขาซีเฉียว ตะวันตกเฉียงใต้ของเขตหนานไห่ ฝัวชาน มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน ห่างจากนครกว่างโจวทางตะวันตกเฉียงใต้ 68 กิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางโดยรถยนต์ประมาณ 1 ชั่วโมง

การคมนาคมภายในบริเวณอุทยานเชื่อมต่อกันด้วยรถชัตเทิลบัสขนาดเล็ก ซึ่งสามารถพานักท่องเที่ยวขึ้นไปบนยอดเขาได้ นักท่องเที่ยวสามารถเดินเท้าชมได้
# วัดกลางใหม่
วัดกลางใหม่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 23 ไร่ 2  งาน 54 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปริยัติคุณาวุธ (เสรี ภูริปญฺโญ ป.ธ.4) เป้นเจ้าอาวาส

วัดกลางใหม่ตั้งวัดเมื่อ 9  พฤษภาคม พ.ศ. 2497 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2511 ก่อสร้างโดยชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธา เมื่อ พ.ศ. 2550 ได้ขอพระบรมราชานุญาตสร้างอุโบสถ เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลเนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 อุโบสถมีสีขาวทั้งหลัง ได้ขอใช้แบบพระอุโบสถวัดพระราม 9 กาญจนาภิเษก หน้าบันมีการอัญเชิญตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 มาประดิษฐาน และมีเขตพัทธสีมาเป็นธรรมจักร
# หุบอุกกาบาตชิกชูลุบ
หุบอุกกาบาตชิกชูลุบ  คือหุบอุกกาบาตที่ถูกฝังอยู่ใต้คาบสมุทรยูกาตันในประเทศเม็กซิโก ศูนย์กลางของหุบตั้งอยู่นอกชายฝั่งใกล้กับชุมชนชิกชูลุบปูเอร์โตและชุมชนชิกชูลุบปูเอโบลซึ่งเป็นที่มาของชื่อหุบ หุบนี้เกิดขึ้นเมื่อดาวเคราะห์น้อยขนาดใหญ่ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) พุ่งชนโลก ช่วงเวลาที่เกิดการพุ่งชนสอดคล้องอย่างแม่นยำกับเส้นเขตชั้นหินครีเทเชียส–พาลีโอจีน (หรือ "เส้นเขตชั้นหินเค–พีจี") ซึ่งมีอายุประมาณ 66 ล้านปีมาแล้ว ทฤษฎีที่เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางคือ การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของภูมิอากาศทั่วโลกจากการพุ่งชนเป็นสาเหตุของการสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีน โดยร้อยละ 75 ของชนิดพืชและชนิดสัตว์ทั้งหมดบนโลก (รวมถึงไดโนเสาร์ที่ไม่ใช่สัตว์ปีกทั้งหมด) ถูกกวาดล้างไป

ประมาณกันว่าหุบอุกกาบาตชิกชูลุบมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 150 กิโลเมตร (93 ไมล์) และมีความลึก 20 กิโลเมตร (12 ไมล์) ลงไปในชั้นเปลือกโลกภาคพื้นทวีปซึ่งมีความลึกอยู่ระหว่าง 10–30 กิโลเมตร (6.2–18.6 ไมล์) เป็นโครงสร้างจากการตกกระแทกที่ได้รับการยืนยันว่ามีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองของโลก และเป็นโครงสร้างเพียงแห่งเดียวที่มีวงแหวนยอด (peak ring) อยู่ในสภาพเดิมและเข้าถึงได้โดยตรงสำหรับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์

หุบอุกกาบาตชิกชูลุบได้รับการค้นพบโดยอันโตนิโอ กามาร์โก และเกล็น เพ็นฟีลด์ นักธรณีฟิสิกส์ผู้กำลังค้นหาแหล่งปิโตรเลียมในคาบสมุทรยูกาตันในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ในช่วงแรกเพ็นฟีลด์ไม่สามารถหาหลักฐานยืนยันได้ว่ารูปลักษณ์ทางธรณีวิทยาดังกล่าวเป็นหุบอุกกาบาตและล้มเลิกการค้นหาไป ต่อมา จากการติดต่อกับแอลัน อาร์. ฮิลดิแบรนด์ ใน ค.ศ. 1990 เพ็นฟีลด์ได้ตัวอย่างที่บ่งชี้ว่าเป็นรูปลักษณ์ดังกล่าวเป็นรูปลักษณ์ที่เกิดจากการตกกระแทก หลักฐานการกำเนิดของหุบอุกกาบาตนี้ได้แก่ช็อกต์ควอตซ์ ความผิดปกติของค่าความถ่วง และอุลกมณีในพื้นที่โดยรอบ

ใน ค.ศ. 2016 โครงการขุดเจาะทางวิทยาศาสตร์โครงการหนึ่งได้ขุดลึกลงไปในวงแหวนยอดของหุบอุกกาบาตซึ่งอยู่ต่ำกว่าพื้นทะเลปัจจุบันหลายร้อยเมตรเพื่อเก็บตัวอย่างหินที่แตกกระจายจากการพุ่งชนของดาวเคราะห์น้อย การค้นพบนี้ถือเป็นการยืนยันทฤษฎีปัจจุบันที่เกี่ยวข้องกับการพุ่งชนและผลกระทบของมัน การศึกษาใน ค.ศ. 2020 สรุปว่าหุบอุกกาบาตชิกชูลุบเกิดขึ้นจากการตกกระแทกแนวเฉียง (ทำมุม 45–60 องศากับแนวระดับ) จากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
# อำเภอซัยฮูต
ซัยฮูต  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 11,746 คน
# อำเภอชะฮัน
ชะฮัน  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 3,152 คน
# อำเภอมันอัร
มันอัร  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 5,388 คน
# อำเภออัลมะนาร
อัลมะนาร  เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการษะมาร ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 49,390 คน
# ประเทศอาร์มีเนียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศอาร์มีเนีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศอาร์มีเนียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  0  1 รวม  1  0  1

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทรอบก่อนรองฯรอบรองฯชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับผลอันดับผลอันดับสตาซ นาซาร์ยัน100m T54
# อารูบาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศอารูบา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศอารูบาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  0  1 รวม  1  0  1

 เทควันโด 

นักกีฬารายการรอบแรกรอบก่อนรองฯรอบรอวฯรอบแก้ตัว 1รอบแก้ตัว 2ชิงชนะเลิศคู่แข่งผลคู่แข่งผลคู่แข่งผลคู่แข่งผลคู่แข่งผลคู่แข่งผลอันดับเอเลียต อังเคร ลุนสตราMen's +75 kg
# ประเทศบาห์เรนในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศบาห์เรน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศบาห์เรนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการชิงชนะเลิศผลอันดับอาเหม็ด เมชาไอมาJavelin throw F38
# ประเทศบุรุนดีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศบุรุนดี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศบุรุนดีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการชิงชนะเลิศผลอันดับเรมี นิโคไบเมซ1500m T46
# ประเทศบาร์เบโดสในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศบาร์เบโดส จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศบาร์เบโดสได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  0  1 รวม  1  0  1

 ว่ายน้ำ 

นักกีฬารายการฮีทชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับอันท์วาห์น บอยซ์-วอห์น50m freestyle S9
# ประเทศบูร์กินาฟาโซในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศบูร์กินาฟาโซ จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศบูร์กินาฟาโซได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับเฟอร์ดินานด์ กอมปาโอเร100m F13
# ประเทศบอตสวานาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศบอตสวานา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศบอตสวานาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับเอ็ดวิน มาซูช400m T13
# ประเทศเบนินในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเบนิน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศเบนินได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับไฟซาล อัตชิบา100m F47
# ประเทศกาบูเวร์ดีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศกาบูเวร์ดี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศกาบูเวร์ดีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการชิงชนะเลิศผลอันดับมาริลสัน เฟอร์นานเดซ เซเมโดJavelin throw F57
# สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการชิงชนะเลิศผลอันดับเปาลิน มาโยบอม มูเกนดีShot put
# โกร์กอน
โกร์กอน (,) อดีตมีชื่อว่า แอสแทรอบอด (,) เป็นเมืองหลักของจังหวัดโกเลสถาน ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ห่างจากเตหะรานไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ  และห่างจากทะเลแคสเปียนประมาณ  จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 269,226 คนใน 73,702 ครัวเรือน

ภูมิอากาศ

เมืองพี่น้อง
  อักเตา ประเทศคาซัคสถานKZ-Today  September 11, 2006
 ซัมซุน ประเทศตุรกี (2006)
# สาธารณรัฐแอฟริกากลางในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติสาธารณรัฐแอฟริกากลางได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  0  1  1 รวม  0  1  1

 กรีฑา 

นักกีฬารายการชิงชนะเลิศผลอันดับเวโรนิก้า นาคาราShot put F41
# ประเทศกาบองในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศกาบอง จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศกาบองได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับเดวี เรนเดล มูแกกนี มูแกกนี100m F47
# ประเทศแคเมอรูนในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศแคเมอรูน จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศแคเมอรูนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  2  3

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทรอบรองฯชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับผลอันดับกิลลอม จูเนียร์ อาตันกานา100m F11400m F11colspan=2
# ประเทศกินีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศกินี จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564  คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศกินีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา

 จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
กีฬาชายหญิงรวม  1  1  2 รวม  1  1  2

 กรีฑา 

นักกีฬารายการฮีทชิงชนะเลิศผลอันดับผลอันดับบาคู ดัมบาคาเต100 metres T13
# จักรพรรดิเซี่ยเหรินจง
จักรพรรดิเซี่ยเหรินจง (仁宗) (1124–1193) พระนามเดิม หลี่ เหรินเซี่ยว (李仁孝) จักรพรรดิพระองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก

จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงเป็นพระราชโอรสองค์โตขอจักรพรรดิเซี่ยชงจง และสืบราชบัลลังก์เมื่อพระชนมายุได้สิบหกพรรษา หลังจากขึ้นสู่บัลลังก์ จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงได้เจริญสัมพันธไมตรีกับราชวงศ์จิน ในด้านภายในประเทศ จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงได้สร้างโรงเรียนหลายแห่งและใช้การสอบเพื่อคัดเลือกขุนนาง พระองค์เคารพลัทธิขงจื๊อ และสร้างอารามหลายแห่งเพื่อบูชาขงจื๊อ นอกจากนี้จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงยังทรงจ้างลามะทิเบตเป็นที่ปรึกษาทางศาสนาและพิมพ์คำสอนทางพุทธศาสนาหลายฉบับ

ในปี 1170 จักรพรรดิเซี่ยเหรินจงทรงค้นพบแผนการที่จะลอบปลงพระชนม์พระองค์ พระองค์ประหารนายพลที่อยู่เบื้องหลังแผนการ ผลก็คือจักรพรรดิเซี่ยเหรินจงไม่ไว้วางใจนายพลกองทัพของพระองค์ และกองทัพก็เริ่มตกอยู่ในความไร้ความสามารถ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาราชวงศ์เซี่ยตะวันตกเริ่มทำสงครามกับศัตรูต่างๆ

รัชสมัยของจักรพรรดิเซี่ยเหรินจงเป็นจุดสูงสุดของราชวงศ์เซี่ยตะวันตก หลายเผ่าทางทิศเหนือและทิศตะวันตกกลายเป็นรัฐบรรณาการของเซี่ยตะวันตก และการมุ่งเน้นของจักรพรรดิเซี่ยเหรินจงเกี่ยวกับการเมืองภายในทำให้รัฐบาลกลางมีประสิทธิภาพมากขึ้น รัชสมัยของพระองค์ตรงกับจุดสูงสุดของราชวงศ์ซ่งใต้และราชวงศ์จิน และมีความขัดแย้งกันค่อนข้างน้อยระหว่างสามอาณาจักรนี้

พระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1193 โดยทรงครองราชย์มานานกว่าครึ่งศตวรรษเหมือนพระราชบิดาของพระองค์