# ชินจูกุ นิ-โจเมะ
ชินจูกุ นิ-โจเมะ  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า นิ-โจเมะ (Ni-chōme) หรือ นิโจ (Nichō) เป็นพื้นที่หมายเลขสองของย่านชินจูกุ ในเขตชินจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่นSandra Buckley, ed., Encyclopedia of Contemporary Japanese Culture (New York: Routledge, 2002), 165, 409, 453-4. นิ-โจเมะโดดเด่นในฐานะศูนย์กลางของวัฒนธรรมย่อยเกย์ในโตเกียว เป็นที่ตั้งของบาร์เกย์จำนวนมาก ซึ่งถือว่ามีอยู่อย่างหนาแน่นที่สุดในโลกMark Mc Lelland, Ktsuhiko Suganuma, and James Welker, Queer Voices from Japan: First-Person Narratives from Japan's Sexual Minorities (Maryland: Lexington Books, 2007), 248, 262, 320-323.

นิ-โจเมะตั้งอยู่ไม่ไกลจากสามสถานีรถไฟซึ่งรวมถึงสถานีชินจูกุBeth Reiber, Frommer's Tokyo, 6th ed. (Chicago: IDG Books Worldwide, Inc., 2000), 37, 212. ย่านนิ-โจเมะมีความพิเศษที่เป็นที่ตั้งของทั้งบาร์, ร้านอาหาร, คาเฟ่, เซาน่า เลิฟโฮเตล, ร้านเสื้อผ้าเกย์, "กล่องครุยซิง" (ฮัตเต็มบะ), โฮสต์คลับ, ไนต์คลับ, ร้านนวด ไปจนถึงร้านหนังสือและวิดีโอเกย์ ในพื้นที่เพียงห้าช่องที่มีใจกลางอยู่บนถนนนากะ-โดริ ระหว่างอาคาร BYGS ตรงสถานีชินจูกุ ซัง-โจเมะ (Shinjuku San-chōme Station) กับสวนสาธารณะเล็ก ๆ ในย่านชินจูกุ ซึ่งห่างไปทางตะวันออกสามช่องนั้น มีจำนวนของบาร์เกย์อยู่มากถึงราว 300 ร้านในพื้นที่McNeill, David, "Shinjuku gay enclave in decline but not on the surface", Japan Times, February 24, 2010, p. 3.

ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์ของย่านนิ-โจเมะ ในฐานะชุมชนเกย์ โดยทั่วไปเริ่มต้นในช่วงยึดครองญี่ปุ่นของสหรัฐ (1945–1952) และเกี่ยวข้องอย่างมากกับการล่มสลายของย่านโคมแดงของสหรัฐ (อากาเซ็ง)Bonnie Zimmerman, ed., Lesbian Histories and Cultures: An Encyclopedia (New York: Garland, 2000), 412. มีหลักฐานย้อนไปได้ถึงปี 1948 ที่มีการกล่าวถึงร้านชาเกย์ในย่านชินจูกุ และในทศวรรษ 1950 ปรากฏบาร์เกย์จำนวนหนึ่งขึ้นในพื้นที่ของนิ-โจเมะGregory M. Pflugfelder, Cartographies of Desire: Male-male Sexuality in Japanese Discourse, 1600-1950 (London: University of California, 1959).

ก่อนปี 1957 บรรดาย่านโคมแดงของโตเกียวนั้นเติบโตรุ่งเรืองในฐานะศูนย์กลางสำหรับผู้ค้าบริการซึ่งมีการขึ้นทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย  อย่างไรก็ตามหลังรัฐธรรมนูญฉบับใหม่และการแปรญัติว่าด้วยสิทธิความเท่าเทียม กลุ่มสตรีชาวคริสต์ของญี่ปุ่นยุคใต้ปกครองสหรัฐได้ล็อบบีสภานิติบัญญัติให้ผ่านร่างกฎหมายป้องกันการค้าประเวณีในปี 1956 ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่การค้าเพศในญี่ปุ่นเป็นสิ่งผิดกฎหมายSandra Buckley, ed., Encyclopedia of Contemporary Japanese Culture (New York: Routledge, 2002), 165, 409, 453-4. ธุรกิจและอุตสาหกรรมค้าเพศแบบธรรมเนียมจึงค่อย ๆ เสื่อมลงจากย่านนิ-โจเมะ และกลายเป็นกลุ่มวัฒนธรรมย่อยเกย์ที่ขึ้นมารุ่งเรืองแทนที่ในพื้นที่นี้Nicholas Bornoff, Pink Samurai: Love, Marriage, and Sex in Contemporary Japan (New York: Simon & Schuster, 1991), 219, 423. นิ-โจเมะ เริ่มเป็นที่รู้จักกว้างขวางในฐานะสถานที่ยอดนิยมของวัฒนธรรมย่อยเกย์ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา

 ความพิเศษ 
ไนต์คลับหลายร้อยร้านในย่านนิโจเมะมีที่นั่งเปิดรับลูกค้าเพียงไม่ถึงสิบที่ และมักจะให้บริการแก่กลุ่มเฉพาะ ๆ ในวัฒนธรรมย่อยของเกย์ ในสังคมญี่ปุ่นซึ่งตามธรรมเนียมคาดหวังในประชากรแต่งงาน กลุ่ม LGBT ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากเลือกที่จะแสดงออกถึงตัวตนทางเพศของตนอย่างลับ ๆ โดยนิรนามในคลับพิเศษในพื้นที่เช่นนิโจเมะ คลับต่าง ๆ จึงนิยมมี "ฉากกั้น" เพื่อสร้างความเป็นส่วนตัวแก่ลูกค้า ในย่านนิโจเมะมีบาร์ที่ให้บริการเป็นพิเศษแก่กลุ่มชุมชนหมี, บีดีเอสเอ็ม, ชายกล้ามล่ำ, ชายหนุ่ม, เลสเบี้ยนบุตช์แอนด์เฟ็ม ฯลฯ เจ้าของคลับจะเรียกว่า "มาสเตอร์" หรือ “มามะซัง” มีหน้าที่เรียกลูกค้าที่กำลังมองหาบริการเฉพาะของคลับตน และอาจถึงขั้นปฏิเสธการให้บริการหรือคิดค่าใช้จ่ายเพิ่มกับลูกค้าที่ตนไม่ได้ต้องการมากนัก (less-desired customers)

เดอะเจแปนไทมส์ รายงานไว้ในเดือนกุมภาพันธ์ 2010 ว่า ย่านนิ-โจเมะ กำลังอยู่ในระยะเสื่อมถอย โดยจำนวนของร้านกลางคืนที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นเกย์ลดจำนวนลงกว่าหนึ่งในสาม การเสื่อมลงของย่านนั้นเป็นผลมาการก่อสร้างรถไฟใต้ดินโตเกียวสายฟูกูโตชิงในบริเวณใกล้เคียง ซึ่งทำให้ที่ดินในแถบนี้ราคาสูงขึ้น และจากการแพร่หลายขึ้นของอินเทอร์เน็ต