# การสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรป
สงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรปสิ้นสุดลงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์กระทำอัตวินิบาตกรรมเมื่อวันที่ 30 เมษายน ความเป็นผู้นำของนาซีเยอรมนีตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์และรัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค กองทัพโซเวียตยึดกรุงเบอร์ลินได้ในวันที่ 2 พฤษภาคม และมีกองทหารเยอรมันจำนวนหนึ่งได้ยอมจำนนในอีกไม่กี่วันต่อมา ในวันที่ 8 พฤษภาคม จอมพลวิลเฮ็ล์ม ไคเทิลได้ลงนามในตราสารยอมจำนนของเยอรมนีซึ่งเป็นการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อฝ่ายสัมพันธมิตรที่คาร์ลชอร์สต์ กรุงเบอร์ลิน ซึ่งถือเป็นวันชัยในทวีปยุโรป ส่วนในรัสเซียนั้น วันที่ 9 พฤษภาคมถือเป็นวันชัย การสู้รบบางส่วนยังคงดำเนินต่อไปหลังจากที่กองทัพเยอรมันยอมจำนน การสู้รบบางส่วนยังคงดำเนินต่อไปบนแนวรบด้านตะวันออก เช่น การยอมจำนนที่คูร์ลันด์ในลัตเวียตะวันตกในวันที่ 10 พฤษภาคม และการรุกปรากในเชโกสโลวาเกียที่สิ้นสุดในวันที่ 11 พฤษภาคม ในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ยุทธการที่ออดซาคสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของพลพรรคยูโกสลาเวีย สงครามในภาคพื้นแปซิฟิกยังคงดำเนินต่อไปหลังสงครามในภาคพื้นยุโรปสิ้นสุดลง

 เหตุการณ์สุดท้ายก่อนสงครามในทวีปยุโรปจะสิ้นสุด 
ฝ่ายสัมพันธมิตรเริ่มจับเชลยศึกฝ่ายอักษะเป็นจำนวนมาก: จำนวนนักโทษทั้งหมดที่ถูกจับกุมที่แนวรบด้านตะวันตกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 โดยฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกคือ 1,500,000 คนThe Daily Telegraph Story of the War, (January 1st to October 7th 1945)  page 153 นอกจากนี้ ในเดือนเมษายนยังได้เห็นฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกจับกุมทหารเยอรมันได้อย่างน้อย 120,000 นายในการรบครั้งสุดท้ายของสงครามในอิตาลีThe Times, 1 May 1945, page 4 ในช่วงสามถึงสี่เดือนจนถึงสิ้นเดือนเมษายน ทหารเยอรมันมากกว่า 800,000 นายยอมจำนนในแนวรบด้านตะวันออก ในช่วงต้นเดือนเมษายน ค่ายไรน์วีเซนลาเกอร์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฝ่ายสัมพันธมิตรแห่งแรกได้ก่อตั้งขึ้นในเยอรมนีตะวันตกเพื่อคุมขังกำลังพลฝ่ายอักษะที่ถูกจับหรือยอมจำนนจำนวนหลายแสนนาย กองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศฝ่ายสัมพันธมิตร (SHAEF) ได้จัดประเภทนักโทษทั้งหมดใหม่เป็นกองกำลังศัตรูที่ปลดอาวุธ มิใช่เชลยศึก กฎหมายฉบับใหม่ได้หลีกเลี่ยงบทบัญญัติภายใต้อนุสัญญาเจนีวา ค.ศ. 1929 ว่าด้วยการปฏิบัติต่ออดีตทหารBiddiscombe, Alexander Perry, (1998). Werwolf!: The History of the National Socialist Guerrilla Movement, 1944-1946. University of Toronto Press. p. 253.  ในเดือนตุลาคม มีผู้เสียชีวิตในค่ายนับพันจากความอดอยาก การถูกปล่อยทิ้งร้าง และโรคภัย

thumb|รถไฟมรณะดัคเคาประกอบด้วยตู้รถไฟเกือบ 40 ตู้บรรจุศพนักโทษจำนวน 2,000 ถึง 3,000 รายที่ได้รับการอพยพจากค่ายกักกันบูเคินวัลท์เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1945
การปลดปล่อยค่ายกักกันนาซีและผู้ลี้ภัย: กองทัพสัมพันธมิตรเริ่มค้นพบขอบเขตของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ซึ่งยืนยันการค้นพบในรายงานของปิเลคกีใน ค.ศ. 1943 การรุกคืบเข้าไปในเยอรมนีได้เปิดเผยค่ายกักกันนาซีและสถานที่บังคับใช้แรงงานจำนวนมาก มีนักโทษมากถึง 60,000 คนอยู่ในค่ายกักกันแบร์เกิน-เบ็ลเซินเมื่อได้รับการปลดปล่อยเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1945 โดยกองพลยานเกราะที่ 11 ของอังกฤษ"The 11th Armoured Division (Great Britain)", United States Holocaust Memorial Museum. สี่วันต่อมา กองทหารจากกองทหารราบที่ 42 ของอเมริกาพบค่ายกักกันดัคเคา กองทหารสัมพันธมิตรบังคับให้ทหารยามเอ็สเอ็สที่เหลือรวบรวมศพและฝังในหลุมศพหมู่ เนื่องจากสภาพร่างกายของนักโทษไม่ดี จึงมีผู้เสียชีวิตอย่างต่อเนื่องหลังจากได้รับการปลดปล่อย ต่อมาเจ้าหน้าที่เอสเอสที่ถูกจับได้ถูกนำตัวขึ้นศาลในศาลอาชญากรรมสงครามของฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งหลายคนถูกตัดสินประหารชีวิต บุคลากรและเจ้าหน้าที่นาซีบางคนถูกสังหารทันทีเมื่อพบว่าพวกเขาทำผิด อย่างไรก็ตาม ในที่สุดอาชญากรสงครามนาซีกว่า 10,000 คนก็หลบหนีออกจากยุโรปโดยใช้สายหนู

กองทัพเยอรมันถอนทัพออกจากฟินแลนด์: วันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1945 กองทหารเยอรมันชุดสุดท้ายถอนทัพออกจากแลปแลนด์ของฟินแลนด์และบุกเข้าไปในนอร์เวย์ที่ถูกยึดครอง ในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 ภาพถ่าย การปักธงบนหลักหินสามประเทศ ได้ถูกถ่ายขึ้น

มุสโสลินีถูกประหารชีวิต: วันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1945 กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรได้ปลดปล่อยมิลานและตูริน ในวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 1945 ขณะที่กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังเข้าใกล้มิลาน เบนิโต มุสโสลินี ผู้นำเผด็จการอิตาลีถูกกองกำลังพลพรรคอิตาลีจับกุมตัว มีการถกเถียงกันว่าเขาพยายามหลบหนีจากอิตาลีไปยังสวิตเซอร์แลนด์ (ผ่านช่องเขาสปลือเกน) และกำลังเดินทางกับกองพันต่อต้านอากาศยานของเยอรมันหรือไม่ ในวันที่ 28 เมษายน มุสโสลินีถูกประหารชีวิตในจูลิโน (ตำบลพลเรือนของเมซเซกรา) นักฟาสซิสต์คนอื่น ๆ ที่ถูกจับไปพร้อมกับเขาถูกนำตัวไปที่ดองโกและประหารชีวิตที่นั่น จากนั้นศพถูกนำตัวไปที่มิลานและแขวนประจานที่ปิอัซซาเลโลเรโตในเมือง ในวันที่ 29 เมษายน โรดอลโฟ กราซีอานียอมมอบกองกำลังติดอาวุธฟาสซิสต์ของอิตาลีทั้งหมดที่กาแซร์ตา ซึ่งรวมถึงกองทัพกลุ่มลิกูเรียด้วย กราซีอานีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสาธารณรัฐสังคมอิตาลีของมุสโสลินี

thumb|หน้าแรกของหนังสือพิมพ์ มอนทรีออลเดลีสตาร์ประกาศการยอมจำนนของเยอรมนี
right|thumb|ตำแหน่งสุดท้ายของกองทัพสัมพันธมิตรในพฤษภาคม ค.ศ. 1945
thumb|right|ไคเทิลลงนามเงื่อนไขการยอมจำนนในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ในเบอร์ลิน
ฮิตเลอร์กระทำอัตวินิบาตกรรม: วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 ขณะที่ยุทธการที่เนือร์นแบร์คและยุทธการที่ฮัมบวร์คสิ้นสุดลงด้วยการยึดครองของอเมริกาและอังกฤษ ยุทธการในเบอร์ลินยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด ในขณะที่โซเวียตโอบล้อมกรุงเบอร์ลินและเส้นทางหลบหนีของเขาถูกตัดขาดโดยอเมริกัน อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำเผด็จการเยอรมันซึ่งตระหนักได้ว่าทุกอย่างสูญสิ้นแล้วและไม่ต้องการที่จะเผชิญชะตากรรมเดียวกับมุสโสลินี จึงกระทำอัตวินิบาตกรรมในฟือเรอร์บุงเคอร์ของเขาพร้อมกับเอฟา เบราน์ คู่ครองระยะยาวของเขา ซึ่งเขาเพิ่งแต่งงานด้วยไม่ถึง 40 ชั่วโมงก่อนหน้านั้น ในพินัยกรรม ฮิตเลอร์ปลดจอมพลไรช์แฮร์มัน เกอริง รองหัวหน้า และไฮน์ริช ฮิมเลอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย หลังจากทั้งสองคนพยายามแยกกันเพื่อยึดครองซากปรักหักพังของนาซีเยอรมนี ฮิตเลอร์แต่งตั้งผู้สืบทอดตำแหน่งดังต่อไปนี้ จอมพลเรือคาร์ล เดอนิทซ์ ถูกแต่งตั้งเป็นประธานาธิบดีเยอรมนีคนใหม่ และโยเซ็ฟ เกิบเบิลส์ ถูกแต่งตั้งแป็นนายกรัฐมนตรีเยอรมนีคนใหม่ อย่างไรก็ตาม เกิบเบิลส์กระทำอัตวินิบาตกรรมในวันถัดมา ทำให้เดอนิทซ์กลายเป็นผู้นำเยอรมนีเพียงคนเดียว

กองทัพเยอรมันในอิตาลียอมจำนน: วันที่ 29 เมษายน หนึ่งวันก่อนที่ฮิตเลอร์จะถึงแก่อสัญกรรม พันโทชไวนิตซ์และนายกองตรีเวนเนอร์ ผู้แทนของนายพลไฮน์ริช ฟ็อน เวียติงฮอฟฟ์และนายกลุ่มเอกเอ็สเอ็ส คาร์ล โวล์ฟฟ์ ลงนามในเอกสารยอมจำนนที่กาเซอร์ตาErnest F. Fisher Jr: United States Army in WWII, The Mediterranean - Cassino to the Alps. Page 524. หลังจากการเจรจาลับที่ไม่ได้รับอนุญาตเป็นเวลานานกับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก ซึ่งสหภาพโซเวียตมองด้วยความสงสัยอย่างยิ่งว่าฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังพยายามบรรลุสันติภาพแยกต่างหาก ในเอกสารดังกล่าว ฝ่ายเยอรมันตกลงที่จะหยุดยิงและยอมจำนนกองกำลังทั้งหมดภายใต้การบังคับบัญชาของเวียติงฮอฟฟ์ในวันที่ 2 พฤษภาคม เวลา 14.00 น. ภายหลังการโต้เถียงอันดุเดือดระหว่างโวล์ฟฟ์และอัลแบร์ท เค็สเซิลริงในช่วงเช้าของวันที่ 2 พฤษภาคม ทหารเกือบ 1 ล้านนายในอิตาลีและออสเตรียจึงยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อจอมพลเซอร์ฮาโรลด์ อเล็กซานเดอร์แห่งอังกฤษ เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม เวลา 14.00 น.Daily Telegraph Story of the War fifth volume page 153

กองทัพเยอรมันในกรุงเบอร์ลินยอมจำนน: ยุทธการที่เบอร์ลินสิ้นสุดลงในวันที่ 2 พฤษภาคม ในวันนั้น นายพลเฮ็ลมูท ไวท์ลิง ผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเบอร์ลิน ยอมส่งมอบเมืองนี้ให้กับนายพลวาซีลี ชุยคอฟแห่งกองทัพแดงโดยไม่มีเงื่อนไขDollinger, Hans. The Decline and the Fall of Nazi Germany and Imperial Japan, Library of Congress Catalogue Card Number 67-27047. p. 239 ในวันเดียวกันนั้น นายทหารที่ทำหน้าที่บัญชาการกองทัพทั้งสองของกลุ่มกองทัพวิสตูลาทางเหนือของเบอร์ลิน (นายพลเคิร์ต ฟอน ทิปเปลสเคียร์ช ผู้บัญชาการกองทัพเยอรมันที่ 21 และนายพลฮัสโซ ฟอน มันทอยเฟิล ผู้บัญชาการกองทัพยานเกราะที่สาม) ยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก เชื่อกันว่าวันที่ 2 พฤษภาคมเป็นวันที่มาร์ทีน บอร์มัน รองฟือเรอร์ของฮิตเลอร์เสียชีวิต จากคำบอกเล่าของอาร์เธอร์ อักมันน์ ผู้เห็นศพของบอร์มันน์ในเบอร์ลินใกล้กับสถานีรถไฟเลอเทอร์บาห์นฮอฟ หลังจากเผชิญหน้ากับหน่วยลาดตระเวนของกองทัพแดง เลอเทอร์บาห์นฮอฟตั้งอยู่ใกล้กับที่ขุดพบร่างของบอร์มันน์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ซึ่งได้รับการยืนยันจากการทดสอบดีเอ็นเอใน ค.ศ. 1998

กองทัพเยอรมันในตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนี เดนมาร์ก และเนเธอร์แลนด์ยอมจำนน: วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 จอมพลเบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรีแห่งอังกฤษได้ยอมรับการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขที่เมืองลือเนอบวร์คจากพลเรือเอกฮันส์-เกออร์ค ฟ็อน ฟรีเดอบวร์ค และพลเอกเอเบอร์ฮาร์ด คินเซล ต่อกองกำลังเยอรมันทั้งหมด "ในเนเธอร์แลนด์ ตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมนี รวมถึงหมู่เกาะฟรีเซียนและเฮ็ลโกลันท์ และเกาะอื่น ๆ ทั้งหมด ในชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ และในเดนมาร์ก... รวมถึงเรือรบทั้งหมดในพื้นที่เหล่านี้" ที่ไทเมโลแบร์กบนลือเนอบวร์คฮีธ ซึ่งเป็นพื้นที่ระหว่างเมืองฮัมบวร์ค ฮันโนเฟอร์ และเบรเมิน จำนวนกองกำลังทางบก ทางทะเล และทางอากาศของเยอรมันที่เข้าร่วมการยอมจำนนครั้งนี้มีจำนวน 1 ล้านนายThe Times, 5 May 1945, page 4 ในวันที่ 5 พฤษภาคม จอมพลเรือเดอนิทซ์ได้สั่งให้เรืออูทั้งหมดหยุดปฏิบัติการรุกและกลับไปยังฐานทัพของตน เวลา 16.00 น. ของวันที่ 5 พฤษภาคม พลเอกโยฮันเนส บลาสโควิทซ์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองพันโอเบอร์เบเฟิลชาเบอร์นีเดอร์ของเยอรมนี ยอมจำนนต่อพลโทชาร์ลส์ โฟล์คส์ ผู้บัญชาการกองพลแคนาดาที่ 1 ณ เมืองวากเนิงเงนของเนเธอร์แลนด์ โดยมีเจ้าชายแบร์นฮาร์ทแห่งเนเธอร์แลนด์ (ซึ่งทำหน้าที่ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังภายในของเนเธอร์แลนด์) ทรงเข้าร่วมRon Goldstein Field Marshal Keitel's surrender BBC additional comment by Peter – WW2 Site Helper

กองทัพเยอรมันในไบเอิร์นยอมจำนน: เวลา 14.30 น. ของวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 นายพลแฮร์มันน์ โฟเอร์ตชได้มอบกองกำลังทั้งหมดระหว่างเทือกเขาโบฮีเมียนและแม่น้ำอัปเปอร์อินน์ให้กับนายพลจาค็อบ แอล. เดเวอร์ส ผู้บัญชาการกองทัพกลุ่มที่ 6 ของอเมริกา

ยุโรปกลาง: วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ฝ่ายต่อต้านเช็กได้เริ่มก่อการจลาจลที่ปราก วันรุ่งขึ้น โซเวียตได้เปิดฉากการรุกปราก ในเดรสเดิน เกาไลเทอร์มาร์ติน มุตช์มันน์ แจ้งให้ทราบว่าเยอรมนีเตรียมเปิดฉากรุกครั้งใหญ่ที่แนวรบด้านตะวันออก ภายในสองวัน มุตช์มันน์ได้ละทิ้งเมืองนี้ แต่ถูกกองทัพโซเวียตจับกุมตัวขณะพยายามหลบหนี[Page 228, "The Decline and Fall of Nazi Germany and Imperial Japan", , Library of Congress Catalogue Card Number 67-27047]

การยอมจำนนของแฮร์มัน เกอริง: วันที่ 6 พฤษภาคม แฮร์มัน เกอริง จอมพลไรช์และผู้บัญชาการลำดับที่สองของฮิตเลอร์ ยอมจำนนต่อนายพลคาร์ล สปาตซ์ ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพอากาศสหรัฐที่ปฏิบัติการในยุโรป พร้อมด้วยภรรยาและลูกสาวของเขาที่ชายแดนเยอรมนี-ออสเตรีย

กองทัพเยอรมันในเบร็สเลายอมจำนน: เวลา 18.00 น. ของวันที่ 6 พฤษภาคม นายพลแฮร์มันน์ นีฮอฟฟ์ ผู้บัญชาการ "เมืองปราการ" เบร็สเลาที่ถูกล้อมและปิดล้อมเป็นเวลาหลายเดือน ยอมจำนนต่อโซเวียต

โยเดิลและไคเทลและกองทัพเยอรมันทั้งหมดยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข: สามสิบนาทีหลังจากการพ่ายแพ้ของ "เมืองปราการเบร็สเลา" นายพลอัลเฟรท โยเดิลมาถึงแร็งส์และทำตามคำแนะนำของเดอนิทซ์ เสนอที่จะให้กองกำลังทั้งหมดที่ต่อสู้กับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกยอมจำนน สิ่งนี้คือจุดยืนในการเจรจาที่เหมือนกันกับที่ฟ็อน ฟรีเดอบวร์คเคยทำกับมอนต์โกเมอรีในตอนแรก และเช่นเดียวกับมอนต์โกเมอรี  พลเอกดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตร ขู่ว่าจะยุติการเจรจาทั้งหมด เว้นแต่เยอรมันจะยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งหมดอย่างไม่มีเงื่อนไขในทุกแนวรบ ไอเซนฮาวร์บอกโยเดิลอย่างชัดเจนว่าเขาจะสั่งปิดแนวรบด้านตะวันตกสำหรับทหารเยอรมัน ซึ่งจะทำให้ทหารเยอรมันต้องยอมจำนนต่อโซเวียต โยเดิลส่งสัญญาณไปยังเดอนิทซ์ซึ่งอยู่ในเฟล็นส์บวร์ค เพื่อแจ้งให้ทราบถึงคำประกาศของไอเซนฮาวร์ ไม่นานหลังเที่ยงคืน เดอนิทซ์ยอมรับสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และส่งสัญญาณไปยังโยเดิลเพื่ออนุมัติการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์ของกองทัพเยอรมันทั้งหมด

thumb|การจำลองเหตุการณ์การชูธงยูเนียนแจ็กในช่วงการปลดปล่อยเกาะเจอร์ซีย์ (9 พฤษภาคม)
ชาวเกาะแชเนิลได้รับแจ้งเกี่ยวกับการยอมจำนนของเยอรมนีหลังจากนั้น: เวลา 10.00 น. ของวันที่ 8 พฤษภาคม ชาวเกาะแชเนิลได้รับแจ้งจากทางการเยอรมนีว่าสงครามสิ้นสุดลงแล้ว นายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิลของอังกฤษได้ออกอากาศทางวิทยุเมื่อเวลา 15.00 น. โดยประกาศว่า: "การสู้รบจะยุติอย่างเป็นทางการภายในหนึ่งนาทีหลังเที่ยงคืนของวันนี้ แต่เพื่อประโยชน์ในการช่วยชีวิตผู้คน 'การหยุดยิง' จึงเริ่มเมื่อวานนี้และประกาศให้ดังไปตลอดแนวรบ และหมู่เกาะแชเนิลอันเป็นที่รักของเราก็จะได้รับอิสรภาพในวันนี้เช่นกัน"

เวลา 02:41 น. ของเช้าวันที่ 7 พฤษภาคม ที่ศูนย์บัญชาการกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศฝ่ายสัมพันธมิตรในเมืองแร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส พลเอกอัลเฟรท โยเดิล เสนาธิการทหารระดับสูงของกองบัญชาการทหารเยอรมันได้ลงนามในเอกสารยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขสำหรับกองทัพเยอรมันทั้งหมดต่อฝ่ายสัมพันธมิตร พลเอกฟรานซ์ เบิห์ม ประกาศการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขของกองทัพเยอรมันในนอร์เวย์ในวันที่ 7 พฤษภาคม โดยมีวลีว่า "กองทัพทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเยอรมันจะหยุดปฏิบัติการในเวลา 23:01 น. ตามเวลายุโรปกลางของวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945" ในวันรุ่งขึ้น จอมพลวิลเฮ็ล์ม ไคเทิลและตัวแทนเสนาธิการทหารระดับสูงของกองบัญชาการทหารเยอรมันคนอื่น ๆ เดินทางไปยังกรุงเบอร์ลิน และก่อนเที่ยงคืนไม่นาน ก็ได้ลงนามในเอกสารการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขอีกฉบับ โดยเป็นการยอมจำนนต่อกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งหมดอีกครั้ง ในการลงนามครั้งนี้มีจอมพลเกออร์กี จูคอฟและตัวแทนจากกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศเข้าร่วมด้วย พิธีลงนามจัดขึ้นที่อาคารอดีตวิทยาลัยวิศวกรรมของกองทัพเยอรมันในเขตคาร์ลชอร์สต์ของเบอร์ลิน ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน-คาร์ลชอร์สต์

 ผลที่ตามมาของสงคราม 
thumb|ผู้คนรวมตัวกันในไวท์ฮอลล์เพื่อฟังคำปราศรัยแห่งชัยชนะของวินสตัน เชอร์ชิลล์ วันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
วันชัยในทวีปยุโรป: หลังจากข่าวการยอมจำนนของเยอรมนี การเฉลิมฉลองอย่างไม่เป็นทางการก็เกิดขึ้นทั่วโลกในวันที่ 7 พฤษภาคม รวมถึงในยุโรปตะวันตกและสหรัฐอเมริกา เนื่องจากเยอรมนีได้กำหนดให้วันที่ 8 พฤษภาคมเป็นวันสิ้นสุดปฏิบัติการอย่างเป็นทางการในเวลา 23.01 น. ตามเวลายุโรปกลาง วันนั้นจึงได้รับการเฉลิมฉลองทั่วทั้งยุโรปในฐานะวันชัย อดีตสหภาพโซเวียตส่วนใหญ่จะเฉลิมฉลองวันชัยในวันที่ 9 พฤษภาคม เนื่องจากปฏิบัติการจะสิ้นสุดหลังเที่ยงคืนตามเวลามอสโก
 วันที่ 8 พฤษภาคม ชาวมุสลิมในแอลจีเรียของฝรั่งเศสซึ่งกำลังเฉลิมฉลองการสิ้นสุดสงครามได้กลายเป็นเป้าหมายของความรุนแรงและการสังหารหมู่โดยเจ้าหน้าที่อาณานิคมและกองกำลังติดอาวุธผู้ตั้งถิ่นฐานชาวปีเย-นัวร์ ซึ่งดำเนินต่อไปจนถึงวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1945 แม้ว่าผลกระทบจะถูกมองข้ามในฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่เป็นส่วนใหญ่ แต่ผลกระทบต่อประชากรมุสลิมแอลจีเรียก็สร้างบาดแผลทางจิตใจ และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามแอลจีเรียในอีกเก้าปีต่อมาEdgar O'Ballance, pages 39 and 195 "The Algerian Insurrection 1954–62", Faber and Faber London 1867

หน่วยทหารเยอรมันหยุดยิง: แม้ว่าผู้บัญชาการทหารของกองกำลังเยอรมันส่วนใหญ่จะปฏิบัติตามคำสั่งให้ยอมจำนนที่ออกโดยกองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (OKW) หรือกองบัญชาการทหารสูงสุดของเยอรมัน แต่ก็ไม่ใช่ผู้บัญชาการทั้งหมดจะทำตาม กองกำลังที่ใหญ่ที่สุดคือกลุ่มกองทัพกลางภายใต้การบังคับบัญชาของจอมพลแฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ ซึ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพบกเมื่อวันที่ 30 เมษายนตามพินัยกรรมและคำสั่งเสียสุดท้ายของฮิตเลอร์ ในวันที่ 8 พฤษภาคม เชอร์เนอร์ได้ละทิ้งการบังคับบัญชาและบินไปยังออสเตรีย กองทัพโซเวียตได้ส่งกองทัพจำนวนมากเข้าโจมตีกลุ่มกองทัพกลางในการรุกปราก ทำให้หน่วยทหารเยอรมันจำนวนมากในกรุงปรากต้องยอมจำนนภายในวันที่ 11 พฤษภาคม หน่วยทหารอื่น ๆ ของกองทหารกลุ่มที่ไม่ยอมจำนนในวันที่ 8 พฤษภาคม ถูกบังคับให้ยอมจำนน
 วันที่ 9 พฤษภาคม กองทัพที่สองภายใต้การบังคับบัญชาของนายพลฟ็อน เซาเคิน บนแนวชายหาดเฮลิเกนไบลและดันท์ซิช บนคาบสมุทรเฮลในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำวิสตูลา ยอมจำนน เช่นเดียวกับกองกำลังบนเกาะกรีก และกองกำลังรักษาการณ์ในพื้นที่สุดท้ายในมหาสมุทรแอตแลนติกส่วนใหญ่ในฝรั่งเศส ในเมืองเดิงแกร์กและลาโรแชล (หลังจากการปิดล้อมของฝ่ายสัมพันธมิตร)
 กองกำลังแอตแลนติกของลอริยองต์ยอมจำนนในวันที่ 10 พฤษภาคม
 กองกำลังแอตแลนติกของแซ็ง-นาแซร์ ยอมจำนนในวันที่ 11 พฤษภาคม
 ยุทธการที่สลิวิซ ซึ่งเป็นยุทธการครั้งสุดท้ายในเชโกสโลวาเกียที่ถูกยึดครอง เกิดขึ้นวันที่ 12 พฤษภาคม
 วันที่ 13 พฤษภาคม กองทัพแดงได้หยุดการโจมตีทั้งหมดในยุโรป พื้นที่ต่อต้านบางแห่งในเชโกสโลวาเกียถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นภายในวันเดียวกัน
 กองทหารรักษาการณ์บนเกาะมินกิเยร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่เกาะแชเนิลที่ถูกเยอรมันยึดครอง ยอมจำนนวันที่ 23 พฤษภาคม หนึ่งสัปดาห์หลังจากกองทหารรักษาการณ์บนเกาะออลเดอร์นีย์ และสองสัปดาห์หลังจากกองทหารรักษาการณ์บนเกาะเกิร์นซีย์และเจอร์ซีย์ยอมจำนน (วันที่ 9 พฤษภาคม) และกองทหารรักษาการณ์บนเกาะซาร์ก (วันที่ 10 พฤษภาคม)
 การสู้รบทางทหารเกิดขึ้นในยูโกสลาเวีย (ปัจจุบันคือสโลวีเนีย) เมื่อวันที่ 14 และ 15 พฤษภาคม ซึ่งรู้จักกันในชื่อยุทธการที่โปลจานา
 การสู้รบระหว่างการก่อการกำเริบจอร์เจียที่เท็กเซลในเนเธอร์แลนด์กินเวลาจนถึงวันที่ 20 พฤษภาคม
 ยุทธการที่ออดซัค การต่อสู้ครั้งสุดท้ายในทวีปยุโรปะรหว่างกองทัพยูโกสลาเวียและกองทัพโครเอเชีย สิ้นสุดลงในวันที่ 25 พฤษภาคม ทหารโครเอเชียที่เหลือหลบหนีเข้าไปในป่า
 กองทัพเยอรมันบนเกาะอาเมลันด์และชีร์มอนนิคูก ซึ่งเป็นเกาะของเนเธอร์แลนด์ 2 เกาะในทะเลวัดเดน ยอมจำนนเมื่อวันที่ 3 และ 11 มิถุนายน ตามลำดับ กองหลังเป็นกองกำลังเยอรมันชุดสุดท้ายในเนเธอร์แลนด์ที่ยอมจำนน
 ทหารเยอรมันกลุ่มเล็ก ๆ ที่ถูกส่งไปปฏิบัติการเฮาเดเกนที่สฟาลบาร์เพื่อจัดตั้งและควบคุมสถานีตรวจอากาศที่นั่น สูญเสียการติดต่อทางวิทยุในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 พวกเขายอมจำนนต่อนักล่าแมวน้ำชาวนอร์เวย์ในวันที่ 6 กันยายน ซึ่งเป็นเวลาสี่วันหลังจากญี่ปุ่นยอมจำนนอย่างเป็นทางการ

ดินแดนที่ถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์: ในเวลานั้น ฝ่ายสัมพันธมิตรสันนิษฐานว่าเยอรมนีมีสถานะถูกยึดครองอย่างสมบูรณ์ (debellatio) (การสิ้นสุดของสงครามที่เกิดจากการทำลายล้างรัฐที่เป็นปรปักษ์โดยสิ้นเชิง) และการกระทำของพวกเขาในช่วงหลังสงครามที่เกิดขึ้นทันทีนั้นขึ้นอยู่กับหลักฐานทางกฎหมายนั้น (อย่างไรก็ตาม สถานะทางกฎหมายของรัฐบาลเยอรมันในระหว่างและหลังการรวมประเทศเยอรมนีก็คือ รัฐยังคงมีอยู่แม้ว่าจะสิ้นสุดไปในช่วงหลังสงครามทันทีก็ตาม) 

ไอเซนฮาวร์สั่งให้ยุบรัฐบาลของเดอนิทซ์: คาร์ล เดอนิทซ์ยังคงทำตัวราวกับว่าเป็นประมุขแห่งรัฐเยอรมนี แต่รัฐบาลเฟล็นส์บวร์คของเขา (เรียกเช่นนี้เพราะว่าที่ทำการรัฐบาลอยู่ที่เฟล็นส์บวร์คทางตอนเหนือของเยอรมนีและควบคุมเพียงพื้นที่เล็ก ๆ รอบเมือง) ไม่ได้รับการยอมรับจากฝ่ายสัมพันธมิตร ในวันที่ 12 พฤษภาคม ทีมประสานงานของฝ่ายสัมพันธมิตรมาถึงเฟล็นส์บวร์คและพักอยู่บนเรือโดยสารปาเตรีย เจ้าหน้าที่ประสานงานและกองบัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรตระหนักในไม่ช้าว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องดำเนินการผ่านรัฐบาลรัฐบาลเฟล็นส์บวร์ค และสมาชิกของรัฐบาลควรถูกจับกุม ในวันที่ 23 พฤษภาคม พลตรีรุกส์แห่งสหรัฐอเมริกาได้ดำเนินการตามคำสั่งของกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศและได้รับการอนุมัติจากโซเวียต จึงเรียกเดอนิทซ์ขึ้นเรือปาเตรียและแจ้งให้เขาทราบว่าเขาและสมาชิกในรัฐบาลทั้งหมดถูกจับกุม และรัฐบาลของพวกเขาถูกยุบแล้ว ฝ่ายสัมพันธมิตรประสบปัญหาเนื่องจากพวกเขาตระหนักว่าแม้ว่ากองทัพเยอรมันจะยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่กองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศไม่ได้ใช้เอกสารที่สร้างขึ้นโดย "คณะกรรมาธิการที่ปรึกษายุโรป" (EAC) ดังนั้นจึงไม่มีการยอมจำนนอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลเยอรมันฝ่ายพลเรือน นี่ถือเป็นประเด็นที่สำคัญมาก เนื่องจากฮิตเลอร์ใช้การยอมจำนนของพลเรือน แต่ไม่ใช่ทหารใน ค.ศ. 1918 เพื่อสร้างข้อโต้แย้งแบบ "แทงข้างหลัง" ฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ต้องการให้ระบอบการปกครองเยอรมันที่เป็นศัตรูในอนาคตมีข้อโต้แย้งทางกฎหมายเพื่อรื้อฟื้นความขัดแย้งเก่า ๆ ขึ้นมาอีก

วันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1945 สภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรได้ผ่านกฎหมายสภาควบคุมฉบับที่ 1 – การยกเลิกกฎหมายนาซี ซึ่งยกเลิกกฎหมายหลายฉบับที่ประกาศใช้โดยระบอบชาติสังคมนิยม ส่งผลให้รัฐบาลนาซีเยอรมนีต้องยุติการปกครองโดยชอบด้วยกฎหมาย ในทางทฤษฎี กฎหมายนี้ควรจะสร้างรัฐธรรมนูญไวมาร์ขึ้นมาใหม่ อย่างไรก็ตาม รัฐธรรมนูญฉบับนี้ไม่เกี่ยวข้องเนื่องจากอำนาจของสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรที่ทำหน้าที่เป็นกองกำลังยึดครอง ในวันที่ 10 ตุลาคม 1945 กฎหมายสภาควบคุมฉบับที่ 2 ก็ได้รับการผ่านเช่นกัน โดยยกเลิกองค์กรชาติสังคมนิยมทั้งหมดอย่างเป็นทางการ

ปฏิญญาว่าด้วยความปราชัยของเยอรมนีและการขึ้นสู่อำนาจสูงสุดโดยฝ่ายสัมพันธมิตรลงนามโดยฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งสี่เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน รวมถึงสิ่งต่อไปนี้:

right|thumb|แนวโอเดอร์–ไนเซอ

ข้อตกลงพ็อทซ์ดัมลงนามในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ผู้นำสหรัฐอเมริกา อังกฤษ และสหภาพโซเวียตได้วางแผนจัดตั้งรัฐบาลชุดใหม่เยอรมันหลังสงคราม ตั้งถิ่นฐานใหม่ในขอบเขตดินแดนสงคราม ผนวกดินแดนเยอรมนีก่อนสงครามหนึ่งในสี่ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแนวโอเดอร์–ไนเซอโดยพฤตินัย และสั่งการและจัดการขับไล่ชาวเยอรมันนับล้านคนที่ยังอยู่ในดินแดนที่ผนวกและที่อื่ นๆ ทางตะวันออกออกไป ข้อตกลงยังสั่งให้เยอรมนีปลดอาวุธ ขจัดนาซี ปลดอาวุธอุตสาหกรรม และตั้งถิ่นฐานเพื่อปฏิกรรมสงคราม แต่เนื่องจากฝรั่งเศส (ตามคำยืนกรานของอเมริกา) ไม่ได้รับเชิญไปร่วมการประชุมพ็อทซ์ดัม ตัวแทนฝรั่งเศสในสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรจึงปฏิเสธที่จะยอมรับภาระผูกพันใด ๆ ในการปฏิบัติตามข้อตกลงพ็อทซ์ดัมในเวลาต่อมา ส่งผลให้นโยบายส่วนใหญ่ที่วางแผนไว้ในพ็อทซ์ดัมเพื่อจัดตั้งรัฐบาลและรัฐเยอรมันที่เหมาะสมสำหรับการยอมรับข้อตกลงสันติภาพยังคงไร้ผล

thumb|alt=Map showing the Allied zones of occupation in post-war Germany|เขตยึดครองของฝ่ายสัมพันธมิตรในเยอรมนีหลังสงคราม โดยเน้นที่เขตโซเวียต (สีแดง) ชายแดนด้านในของเยอรมนี (เส้นสีดำหนา) และพื้นที่ที่กองทหารอังกฤษและสหรัฐฯ ถอนกำลังออกไปในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 (สีม่วง) เขตแดนของแต่ละจังหวัดเป็นเขตของเยอรมนีในยุคไวมาร์ก่อนยุคนาซี ก่อนที่จะมีการจัดตั้งดินแดนในปัจจุบัน

ปฏิบัติการคีลฮอล เป็นจุดเริ่มต้นของการส่งตัวผู้พลัดถิ่น ครอบครัว ผู้ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ชาวรัสเซียขาว อดีตเชลยศึกของกองทัพโซเวียต คนงานทาสต่างชาติ ทหารอาสาสมัคร และคอสแซค และผู้สมรู้ร่วมคิดของนาซีกลับสหภาพโซเวียตโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ระหว่างวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1946 ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 มีผู้คนมากถึงห้าล้านคนถูกส่งตัวกลับโซเวียตโดยฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อเดินทางกลับ ผู้ถูกเนรเทศส่วนใหญ่ต้องเผชิญกับการจำคุกหรือประหารชีวิต ในบางครั้ง เอนคาเวเดเริ่มสังหารผู้คนก่อนที่กองกำลังสัมพันธมิตรจะออกจากจุดนัดพบ

สภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรก่อตั้งขึ้นเพื่อบังคับใช้อำนาจสูงสุดที่ฝ่ายสัมพันธมิตรถือครองเหนือเยอรมนี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อบังคับใช้อำนาจร่วมที่ฝ่ายสัมพันธมิตรถือครองเหนือเยอรมนี เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม สภาควบคุมได้จัดตั้งขึ้นและออกประกาศฉบับแรก ซึ่งแจ้งให้ชาวเยอรมันทราบถึงการมีอยู่ของสภา และยืนยันว่าคำสั่งที่ออกโดยผู้บัญชาการทหารสูงสุดในเขตของตนไม่ได้รับผลกระทบจากการจัดตั้งสภา

 การยุติความเป็นศัตรูอย่างเป็นทางการและสนธิสัญญาสันติภาพ 

ความเป็นศัตรูระหว่างสหรัฐอเมริกาและเยอรมนียุติลงในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1946 โดยประธานาธิบดีทรูแมนแห่งสหรัฐอเมริกา

การประชุมสันติภาพปารีสสิ้นสุดลงในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947 ด้วยการลงนามสนธิสัญญาสันติภาพโดยฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามกับอดีตฝ่ายอักษะของยุโรป (อิตาลี โรมาเนีย ฮังการี และบัลแกเรีย) และฟินแลนด์ ซึ่งเป็นพันธมิตรผู้ร่วมทำสงคราม

สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 (เมื่อมีการประกาศใช้กฎหมายพื้นฐาน) ได้จัดตั้งรัฐบาลชุดแรกเมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1949 ในขณะที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนีก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม

ฝ่านสัมพันธมิตรตะวันตกหลายประเทศประกาศยุติสงครามกับเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1950Although Belgium ended it on June 15, 1949 ในข้อตกลงปีเตอร์สเบิร์กเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 ระบุว่ารัฐบาลเยอรมนีตะวันตกต้องการยุติสงคราม แต่คำขอไม่สามารถทำได้ สหรัฐอเมริกายังคงรักษาสถานะสงครามกับเยอรมนีไว้ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย และแม้ว่าจะผ่อนปรนลงบ้าง แต่ก็ไม่ได้ระงับเนื่องจาก "สหรัฐต้องการรักษาฐานทางกฎหมายเพื่อคงกองกำลังสหรัฐไว้ในเยอรมนีตะวันตก""A Step Forward". Time. 28 November 1949. ในการประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศของฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร และสหรัฐในนิวยอร์กระหว่างวันที่ 12 กันยายนถึง 19 ธันวาคม ค.ศ. 1950 ระบุว่าในบรรดามาตรการอื่น ๆ เพื่อเสริมสร้างตำแหน่งของเยอรมนีตะวันตกในสงครามเย็น พันธมิตรตะวันตกจะ "ยุติสงครามกับเยอรมนีโดยการออกกฎหมาย"Staff. Full text of "Britannica Book Of The Year 1951" Open-Access Text Archive. Retrieved 11 August 2008 ใน ค.ศ. 1951 อดีตพันธมิตรตะวันตกหลายประเทศยุติสงครามกับเยอรมนี ได้แก่ ออสเตรเลีย (9 กรกฎาคม) แคนาดา อิตาลี นิวซีแลนด์ เนเธอร์แลนด์ (26 กรกฎาคม) แอฟริกาใต้ สหราชอาณาจักร (9 กรกฎาคม) และสหรัฐอเมริกา (19 ตุลาคม)"War's End". Time. 16 July 1951.Elihu Lauterpacht, C. J. Greenwood. International Law Reports. Volume 52, Cambridge University Press, 1979 . p. 5051951 in History BrainyMedia.com. Retrieved 11 August 2008H. Lauterpacht (editor), International law reports Volume 23. Cambridge University Press . p. 773 US Code—Title 50 Appendix—War and National Defense , U.S. Government Printing Office . สถานะสงครามระหว่างเยอรมนีและสหภาพโซเวียตสิ้นสุดลงในช่วงต้น ค.ศ. 1955"Spreading Hesitation". Time. 7 February 1955.

อำนาจอธิปไตยเต็มของรัฐที่มีอำนาจอธิปไตย ได้ถูกมอบให้กับสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1955 ตามเงื่อนไขของอนุสัญญาบอนน์–ปารีส สนธิสัญญายุติการยึดครองทางทหารในดินแดนของเยอรมนีตะวันตก แต่มหาอำนาจทั้งสามที่ยึดครองยังคงรักษาสิทธิพิเศษบางประการไว้ เช่น ต่อเบอร์ลินตะวันตก

สนธิสัญญาว่าด้วยการตกลงขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับดินแดนเยอรมนีได้ลงนามหลังจากการรวมประเทศเยอรมนีใน ค.ศ. 1990 โดยที่มหาอำนาจทั้งสี่ได้สละสิทธิทั้งหมดที่เคยถือครองในประเทศเดียวใหม่นี้ รวมทั้งกรุงเบอร์ลินด้วย สนธิสัญญามีผลใช้บังคับในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1991 ภายใต้เงื่อนไขของสนธิสัญญา ฝ่านสัมพันธมิตรได้รับอนุญาตให้คงกำลังทหารไว้ในเบอร์ลินจนถึงสิ้น ค.ศ. 1994 (มาตรา 4 และ 5) ตามสนธิสัญญา กองกำลังยึดครองจะถูกถอนออกภายในกำหนดเวลาดังกล่าว

thumb|ทหารสหรัฐกำลังดูศพของนักโทษซึ่งนอนเกลื่อนอยู่ริมถนนในค่ายกักกันโอฮร์ดรูฟที่เพิ่งได้รับการปลดปล่อย

 หมายเหตุ