wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ค่ายมรณะซอบีบูร์
ค่ายมรณะซอบีบูร์  เป็นค่ายมรณะของนาซีเยอรมันที่ถูกก่อตั้งขึ้นและปฏิบัติการโดยหน่วยเอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองใกล้กับสถานีรถไฟซอบีบูร์ใกล้กับเมืองววอดาวา  ภายในดินแดนกึ่งอาณานิคมของเขตปกครองสามัญในเขตการยึดครองโปแลนด์

ค่ายแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการไรน์ฮาร์ทที่ถูกปกปิดเป็นความลับ ซึ่งเป็นช่วงความร้ายกาจของฮอโลคอสต์ในโปแลนด์ ชาวยิวจากโปแลนด์ ฝรั่งเศส เยอรมนี เนเธอร์แลนด์ เชโกสโลวาเกีย และสหภาพโซเวียต (รวมถึงเชลยศึกชาวยิว-โซเวียต)Philip "Fiszel" Bialowitz, Joseph Bialowitz, A Promise at Sobibór: A Jewish Boy’s Story of Revolt and Survival in Nazi-Occupied Poland, University of Wisconsin Press, 2010 .105Thomas Toivi Blatt, From the Ashes of Sobibor: A Story of Survival, Northwestern University Press, 1997 p.131.Alan J. Levine,Captivity, Flight, and Survival in World War II, Greenwood Publishing Group, 2000 p.205. ได้ถูกโยกย้ายจากทางรถไฟ คนส่วนใหญ่สำลักควันในห้องรมแก๊สที่ถูกพ่นจากท่อไอเสียของเครื่องยนต์เบนซินขนาดใหญ่Schelvis 2007, p. 100: Testimony of SS-Scharführer Erich Fuchs about his own installation of the (at least) 200 HP, V-shaped, 8 cylinder, water-cooled petrol engine at Sobibor. 

มีผู้คนจำนวนอย่างน้อย 200,000 คนถูกสังหารในซอบีบูร์Raul Hilberg. The Destruction of the European Jews. Yale University Press, 1985, p. 1219.  ที่การพิจารณาคดีซอบีบูร์ ซึ่งเป็นการพิจารณาคดีกับอดีตบุคลากรหน่วยเอ็สเอ็สของค่ายและจัดขึ้นในฮาเกินหลังจากเข้าสู่ยุคสงครามเย็นได้ประมาณสองทศวรรษ ศาสตราจารย์ว็อล์ฟกัง เช็ฟเฟลอร์ ได้ประมาณจำนวนชาวยิวที่ถูกสังหารว่ามีอย่างน้อย 250,000 คน ในขณะที่ กาสไมส์เทอร์ (หัวหน้าแก๊ส) เอริช เบาเออร์ ได้ประมาณว่ามี 350,000 คน จำนวนตัวเลขนี้จะทำให้ซอบีบูร์กลายเป็นค่ายมรณะที่ร้ายแรงที่สุดในลำดับที่สี่ รองลงมาจากแบวแชตส์ แตรบลิงกา และเอาช์วิทซ์ 

นักโทษประมาณ 600 คนพยายามหนีออกจากค่ายระหว่างการก่อจลาจลในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ประมาณครึ่งหนึ่งสามารถข้ามรั้วกั้นออกไปได้สำเร็จ ในจำนวนนี้มีราว 50 คนที่รอดพ้นจากการถูกจับกลับไปอีก รวมทั้งแซ็ลมา ไวน์แบร์ค และไคม์ เอ็งเงิล สามีของเธอในอนาคต พวกเขาแต่งงานกันในเวลาต่อมาและมีชีวิตอยู่เป็นพยานต่อการก่ออาชญากรรมของนาซี ไม่นานหลังจากการก่อจลาจล เยอรมนีก็ปิดค่าย เกลี่ยพื้นดินให้เรียบ และปลูกต้นสนหลายต้นเพื่อปกปิดพื้นที่ตั้งของค่ายแห่งนี้ ทุกวันนี้สถานที่แห่งนั้นกลายเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ซอบีบูร์ซึ่งจัดแสดงพีระมิดที่เก็บขี้เถ้าและกระดูกที่ถูกบดขยี้ของเหยื่อซึ่งถูกเก็บรวบรวมจากเตาเผาศพ

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 ทีมนักโบราณคดีได้ขุดพบซากที่เหลือจากห้องรมแก๊สที่ถูกฝังอยู่ใต้ถนนยางมะตอย นอกจากนี้ในปีเดียวกันยังพบจี้ที่จารึกวลี "ดินแดนอิสราเอล" เป็นภาษาฮีบรู อังกฤษ และอาหรับ มีอายุย้อนไปได้ถึง ค.ศ. 1927; ต่างหู; แหวนแต่งงานที่มีคำจารึกภาษาฮีบรู และขวดน้ำหอมซึ่งเป็นของเหยื่อชาวยิว
# วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2019
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2019  เป็นครั้งที่ 3 ของการแข่งขัน ซึ่งจัดขึ้นที่ ประเทศเวียดนาม ระหว่างวันที่ 13 – 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 เพื่อคัดเลือกตัวแทนทวีปเอเชีย 2 ทีม เข้าร่วมแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2019

รอบแบ่งกลุ่ม
 เวลาในตารางการแข่งขันเป็นเวลาท้องถิ่น UTC+07:00 (ตามเวลาในประเทศไทย)
 ผ่านเข้าสู่กลุ่ม E ผ่านเข้าสู่กลุ่ม F ผ่านเข้าสู่กลุ่ม G ผ่านเข้าสู่กลุ่ม H

กลุ่ม A

|}

|}

กลุ่ม B

|}

|}

กลุ่ม C

|}

|}

กลุ่ม D

|}

|}
# แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 นัดชิงชนะเลิศ
การแข่งขัน แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 นัดชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จะตัดสินหาผู้ชนะของ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019. นัดนี้จะจัดขึ้นที่ สนามกีฬานานาชาติไคโร ใน ไคโร, ประเทศอียิปต์, เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 และเป็นการพบกันระหว่าง เซเนกัล และ แอลจีเรีย.

แอลจีเรียชนะในนัดชิงชนะเลิศ 1–0 ส่งผลให้พวกเขาคว้าแชมป์ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ ได้เป็นสมัยที่สอง.

ภูมิหลัง

เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ

การแข่งขัน

รายละเอียด

 GK 23Alfred GomisRB 21Lamine Gassama  CB 12Youssouf SabalyCB 6 Salif SanéLB 8 Cheikhou Kouyaté (กัปตัน)CM 5 Idrissa Gueye  CM 17Badou Ndiaye   RW 14Henri Saivet   AM 18Ismaïla SarrLW 10Sadio ManéCF 9 M'Baye Niang   การเปลี่ยนตัวผู้เล่น:MF 15Krépin Diatta   FW 19Mbaye Diagne   FW 11Keita Baldé   ผู้จัดการทีม:Aliou Cissé300px GK 23Raïs M'BolhiRB 18Mehdi ZeffaneCB 21Ramy Bensebaini  CB 4 Djamel BenlamriLB 2 Aïssa Mandi  RM 7 Riyad Mahrez (กัปตัน)CM 10Sofiane Feghouli   CM 22Ismaël BennacerLM 17Adlène Guedioura  CF 8 Youcef Belaïli    CF 9 Baghdad Bounedjah   การเปลี่ยนตัวผู้เล่น:MF 11Yacine Brahimi   DF 3 Mehdi Tahrat   FW 13Islam Slimani   ผู้จัดการทีม:Djamel Belmadi

ผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำนัด:
Raïs M'Bolhi (แอลจีเรีย)

ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:
Evarist Menkouande (Cameroon)
Nguegoue Elvis Guy Noupue (Cameroon)
ผู้ตัดสินที่สี่:
Eric Otogo-Castane (Gabon)
ผู้ช่วยผู้ตัดสินสำรอง:
Waleed Ahmed Ali (Sudan)
ผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ:
Benoit Millot (France)
ผู้ช่วยของผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ:
Bakary Gassama (Gambia)
Zakhele Thusi Siwela (South Africa)
|}กฏ-กติกา
90 นาที
ต่อเวลาพิเศษอีก 30 นาทีในกรณีที่จำเป็น
การยิงลูกโทษ หากเสมอกัน
มีรายชื่อผู้เล่นสูงสุด 12 คน
เปลี่ยนผู้เล่นสำรองได้ 3 คน, แต่อนุญาตเปลี่ยนผู้เล่นสำรองคนที่ 4 ได้ในช่วงต่อเวลาพิเศษ

ดูเพิ่ม
 แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบแพ้คัดออก
# พญาเกียรติ์แห่งเมาะตะมะ
พญาเกียรติ์ (, , ค.ศ. 1395 – 1442/43) อุปราชแห่งเมาะตะมะจาก ค.ศ. 1422 ถึง 1442/43 พระราชโอรสของ พระเจ้าราชาธิราช พญาเกียรติ์เป็นเจ้าเมืองทะละ จาก ค.ศ. 1414 ถึง 1422 ได้รับพระอิสริยยศเป็น พญาทะละ

พระชนม์ชีพช่วงต้น
พญาเกียรติ์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าราชาธิราชแห่งหงสาวดี พระนามของพระราชมารดาสูญหายไปกับประวัติศาสตร์ พระองค์น่าจะเสด็จพระราชสมภพกลางคริสต์ทศวรรษ 1390เนื่องจากพระเชษฐาสองพระองค์เสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1393 ตาม (Schmidt 1906: 20–21, 118–119) และ (Pan Hla 2005: 203) และพระองค์เสด็จไปแนวหน้าร่วมกับพระเชษฐาทั้งสองพระองค์เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1413 ตาม (Yazawin Thit Vol. 1 2012: 245) และ (Hmannan Vol. 2 2003: 17) พญาเกียรติ์น่าจะไม่เด็กไปกว่าพระเชษฐาของพระองค์ เจ้าชายทรงเติบโตในพระราชวังที่พะโคร่วมกับพระเชษฐาร่วมพระราชบิดา 2 พระองค์ คือ พญาธรรมราชาและพญาราม กับพระอนุชา (ร่วมพระราชบิดา-?) คือ Binnya Set(Hmmanan Vol. 2 2003: 55): พญาเกียรติ์มีพระชนมายุน้อยกว่าทั้งพญาธรรมราชากับพญาราม (Pan Hla 2005: 357, footnote 1): รายงานจากพงศาวดารมอญฉบับปากลัด พระองค์เป็นที่รู้จักในบรรดาศักดิ์ อนุราชา ซึ่ง Pan Hla ผู้รวบรวม กล่าวว่า คำนี้สามารถตีความเป็นเจ้าชายที่สาม ส่วน Binnya Set พงศาวดารไม่ได้ระบุว่าพระราชมารดาของพระองค์คือใคร โดยยังมีพระเชษฐภคินี/ขนิษฐา (ร่วมพระราชบิดา) 3 พระองค์ คือ Mi Kyaw, ตะละมีซอ และเชงสอบูนอกจากเชงสอบูแล้ว พงศาวดารราชาธิราช (Pan Hla 2005: 224) กล่าวถึงพระราชธิดาของพระเจ้าราชาธิราชอีก 2 พระองค์—Tala Mi Kyaw และตะละมีซอ

พญาเกียรติ์ในวัยพระเยาว์ตรงกับช่วงเวลาที่พะโคก้าวขึ้นเป็นมหาอำนาจในภูมิภาคเมื่อช่วงคริสต์ทศวรรษ 1390Harvey 1925: 113–114 ในที่สุดอาณาจักรก็สงบสุขหลังจากที่พระเจ้าราชาธิราชปราบกบฏภายในได้หลายครั้ง และการรุกรานสามรอบโดยอาณาจักรอังวะทางเหนือที่พูดภาษาพม่าในช่วง ค.ศ. 1385 ถึง 1391Hmannan Vol. 1 2003: 431Harvey 1925: 85 พระเจ้าราชาธิราชก่อสงครามกับอังวะใหม่ทั้งใน ค.ศ. 1401 และใน ค.ศ. 1408(Pan Hla 2005: 205) for the 1401–1402 invasion; (Yazawin Thit Vol. 1 2012: 228) and (Hmannan Vol. 1 2003: 477) for the 1408 Arakan expedition. แต่พญาเกียรติ์และเหล่าพระเชษฐาไม่ได้เข้าร่วมสงครามจนกระทั่งการทัพฤดูแล้ง ค.ศ. 1412–1413 ในเดือนเมษายน/พฤษภาคม ค.ศ. 1413 พระราชบิดาของให้พญาเกียรติ์และพระเชษฐาสองพระองค์ไปป้องกันทะละ (ปัจจุบันอยู่ใน อำเภอตูนเต้ และ อำเภอดะละ ของภาคย่างกุ้ง)Yazawin Thit Vol. 1 2012: 245Hmannan Vol. 2 2003: 17

หมายเหตุ
# เทียนมานียุต
เทียนมานียุต (;Pan Hla 2005: 370 ,) หรือในราชาธิราชเรียก อำมาตย์ทินมณิกรอด (/ทิน-มะ-นิก-รอด/) เป็นอัครมหาเสนาบดีร่วมแห่งอาณาจักรหงสาวดีระหว่างรัชสมัยพระเจ้าราชาธิราช (ค.ศ. 1384–1421) นอกจากนี้เขายังเป็นนายพลอาวุโสและเป็นเจ้าเมืองสำคัญอาทิ สิเรียม (คริสต์ทศวรรษ 1370–ค.ศ. 1408) พะสิม (ค.ศ. 1408–1415) และซิต้อง (ค.ศ. 1415 – คริสต์ทศวรรษ 1420) เทียนมานียุตร่วมกับยัตซา หรือ สมิงพ่อเพชร ผู้ร่วมงาน เป็นกำลังสำคัญในภารกิจการรวมแผ่นดินที่พูดภาษามอญในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1380 เช่นเดียวกับสงครามสี่สิบปีที่ต่อสู้กับอาณาจักรอังวะที่พูดภาษาพม่า 

 อาชีพช่วงต้น 
รายงานจากพงศาวดารราชาธิราช เขาเป็นเสนาบดีอาวุโสของราชสำนักพระยาอู่ตอนที่พระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1384Pan Hla 2005: 161Aung-Thwin 2017: 251 ในตอนนั้น เขารู้จักกันในชื่อ Tein Nge  หรือ Amat Dein/Tein พงศาวดารต่าง ๆ ใช้ชื่อที่คล้ายกันเพื่อสื่อถึงเสนาบดี-นายพลคนนี้ ในราชาธิราชต้นฉบับโดย Binnya Dala จาก (Aung-Thwin 2017: 251) เรียกเขาเป็น "Tein Nge" และ "Amat Tein" พงศาวดารหลักอย่าง (Yazawin Thit Vol. 1 2012: 213, 219) เรียกเขาว่า "Amat Tein" แต่พงศาวดารฉบับแก้ไขและปรับปรุงโดย Nai Pan Hla (Pan Hla 2005) เรียกเขาว่า Amat Dein (Harvey 1925: 114) และ (Fernquest 2006) เรียก "Deinmaniyut" ดู (Aung-Thwin 2017: 341–342) สำหรับชื่อของเสนาบดีตามที่รายงานในพงศาวดารต่าง ๆ และโดยนักประวัติศาสตร์หลายคน ดินหริอเทียนเป็นชื่อตำแหน่งที่เข้าได้รับเมื่อพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งเขาเป็นเจ้าเมืองสิเรียม (ปัจจุบันคือ ตาน-ลยีน)Pan Hla 2005: 162 การแต่งตั้งนั้นน่าจะเกิดขึ้นไม่เร็วกว่าช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1370พงศาวดารราชาธิราช (Pan Hla 2005: 60, 66) ระบุว่า เจ้าเมือง Smin Sam Brat (Thamein Than-Byat; ชื่อตัว: Ma Lagun) แห่งสิเรียมก่อกบฏในคริสต์ทศวรรษ 1370 แต่ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าเทียนมานียุตดำรงตำแหน่งต่อจาก Sam Brat

 ครอบครัว 
พงศาวดารต่าง ๆ ไม่ได้กล่าวถึงสมาชิกในครอบครัวโดยตรงของเทียนมานียุต เขามีหลานชายชื่อ Sanda-Yathi ซึ่งรับใช้เขาตอนปกครองพะสิมPan Hla 2005: 273

 หมายเหตุ
# ตระกูลโบฟอร์ต
ตระกูลโบฟอร์ต  เป็นตระกูลขุนนางอังกฤษที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยมีต้นตระกูลคือบุตรนอกสมรสของจอห์นแห่งกอนท์กับแคทเธอรีน สวีนฟอร์ด ภรรยาลับที่มีความสัมพันธ์กับพระองค์อย่างยาวนาน สุดท้ายจอห์นกับแคทเธอรีนสมรสกันในปี ค.ศ. 1396 บุตรนอกสมรสของทั้งคู่ได้รับการรับรองให้เป็นบุตรตามกฎหมายโดยพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 และได้รับการรับรองอีกครั้งโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 4 และพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แต่มีกฎห้ามไม่ให้คนของตระกูลอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์อังกฤษ ชื่อตระกูล "โบฟอร์ต" เป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อของปราสาทในฝรั่งเศสซึ่งเป็นสถานที่เกิดของลูก ๆ ของจอห์นแห่งกอนท์กับแคทเธอรีน สวีนฟอร์ด

จอห์น โบฟอร์ต บุตรชายคนโตของตระกูลถูกตั้งเป็นเอิร์ลแห่งซอเมอร์เซ็ต ขณะที่เฮนรี โบฟอร์ต บุตรชายคนรองบวชเป็นพระจนได้รับแต่งตั้งเป็นบิชอปแห่งวินเชสเตอร์และถูกตั้งเป็นพระคาร์ดินัลโบฟอร์ต เขาได้รับใช้เป็นเสนาบดีให้พระเจ้าเฮนรีที่ 4 ผู้เป็นพี่ชายต่างมารดาและพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ผู้เป็นหลานอา, ธอมัส โบฟอร์ตถูกตั้งเป็นดยุคแห่งเอ็กซิเตอร์ รับใช้ทั้งพระเจ้าเฮนรีที่ 4 และพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ก่อนถึงแก่กรรมโดยไร้ทายาท, โจน โบฟอร์ต บุตรสาวเพียงคนเดียวสมรสครั้งที่สองกับราล์ฟ เนวิลล์ เอิร์ลแห่งเวสต์มอร์แลนด์และเป็นบรรพบุรุษของวอริค เดอะ คิงส์เมกเกอร์, พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 และพระเจ้าริชาร์ดที่ 3

สายที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลโบฟอร์ต คือ สายของโจน โบฟอร์ต แต่สายของจอห์น โบฟอร์ต เอิร์ลแห่งซอเมอร์เซ็ตผู้เป็นบุตรชายคนโตก็เป็นตัวแปรสำคัญในสงครามดอกกุหลาบเช่นกัน จอห์นได้สมรสกับมาร์กาเร็ต ฮอลแลนด์ ธิดาของเอิร์ลแห่งเคนต์และมีบุตรด้วยกันหกคน โดยคนโต คือ เฮนรี ได้สืบทอดตำแหน่งเอิร์ลของบิดาแต่เสียชีวิตโดยไร้ทายาทในการปิดล้อมรูอ็องในปี ค.ศ. 1418 บุตรชายคนที่สอง คือ จอห์น โบฟอร์ต ขึ้นเป็นเอิร์ลแห่งซอเมอร์เซ็ตหลังพี่ชายถึงแก่กรรมและถูกตั้งเป็นดยุคแห่งซอเมอร์เซ็ตโดยพระเจ้าเฮนรีที่ 4 ในปี ค.ศ. 1443 จอห์นเป็นผู้บัญชาการทางทหารที่ไร้ฝีมือ สุดท้ายขณะกำลังล้มป่วยในปี ค.ศ. 1443 จอห์นเดินเกมพลาดด้วยการนำทัพเข้าบุกเมืองของเบรอตาญซึ่งเป็นพันธมิตรของอังกฤษ เขาเดินทางกลับอังกฤษพร้อมความอัปยศอดสูและเสียชีวิตในปีต่อมา มีข่าวลือว่าเขาฆ่าตัวตาย จอห์นมีบุตรเพียงคนเดียว คือ มาร์กาเร็ต โบฟอร์ต ซึ่งกลายเป็นทายาทหญิงผู้ร่ำรวยที่สุดในอังกฤษ

พี่น้องคนอื่น ๆ ของจอห์น ได้แก่ โจน โบฟอร์ตที่อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ และเอ็ดมันด์ โบฟอร์ตที่สืบทอดตำแหน่งต่อจากจอห์นเป็นดยุคที่ 2 แห่งซอเมอร์เซ็ตและขัดแย้งบาดหมางกับริชาร์ดแห่งยอร์ก เอ็ดมันด์มีบุตรหลายคน บุตรชายของเขา ได้แก่ เฮนรี ดยุคที่ 3 แห่งซอเมอร์เซ็ต, เอ็ดมันด์ ดยุคที่ 4 แห่งซอเมอร์เซ็ต และจอห์น เอิร์ลแห่งดอร์เซ็ต ล้วนเป็นผู้นำคนสำคัญของฝ่ายแลงคัสเตอร์ในช่วงสงครามกลางเมือง

มาร์กาเร็ต โบฟอร์ต ธิดาของจอห์น ดยุคที่ 1 แห่งซอเมอร์เซ็ตถูกส่งไปอยู่ในการดูแลของเอ็ดมันด์และแจสเปอร์ ทิวดอร์ พระอนุชาต่างบิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 6 เธอได้สมรสกับเอ็ดมันด์ ทิวดอร์และมีบุตรด้วยกันหนึ่งคน คือ เฮนรี ทิวดอร์ มาร์กาเร็ตอายุ 12 ปีในตอนที่สมรสกับเอ็ดมันด์วัย 24 ปี เธอคลอดบุตรในปีต่อมาตอนอายุ 13 ปี เอ็ดมันด์เสียชีวิตก่อนเฮนรีเกิด ต่อมามาร์กาเร็ตสมรสกับเซอร์เฮนรี สแตฟฟอร์ด บุตรชายของดยุคแห่งบักกิงแฮม และสมรสอีกครั้งกับธอมัส ลอร์ดสแตนลีย์ที่ต่อมาเป็นเอิร์ลแห่งเดอร์บี มาร์กาเร็ตอุทิศชีวิตให้แก่บุตรชายคนเดียวของเธอที่ต่อมาขึ้นกษัตริย์แห่งอังกฤษในชื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 7 ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ทิวดอร์
# ยัตซา
สมิงสมิงเป็นคำทับศัพท์จากตำแหน่งภาษามอญว่า သ္ငီยัตซา (, ; บางครั้งสะกดเป็น ,ชื่อนี้ปรากฏในพงศาวดารพม่ามาตรฐาน: ดู (Maha Yazawin Vol. 1 2006: 300) และ (Hmannan Vol. 1 2003: 430) ; เสียชีวิต ค.ศ. 1413) หรือในราชาธิราชเรียก สมิงพ่อเพชร เป็นอัครมหาเสนาบดีร่วมแห่งหงสาวดีและผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพหงสาวดีใน ค.ศ. 1388 ถึง 1413 ระหว่างรัชสมัยพระเจ้าราชาธิราช เขาเป็นเจ้าเมืองสำคัญที่มย่องเมียะ (ค.ศ. 1390–1413) และโดนวู่น (ค.ศ. 1388–1390) ร่วมกับเพื่อนร่วมงานของเขา เทียนมานียุต และสมิงนครอินทร์ ยัตซาเป็นส่วนสำคัญในภารกิจรวมแผ่นดินที่พูดภาษามอญในปลายคริสต์ทศวรรษ 1380 เช่นเดียวกับสงครามสี่สิบปีที่ต่อสู้กับอาณาจักรอังวะที่พูดภาษาพม่า จนเขาถึงแก่กรรม

 อาชีพช่วงต้น 
เขาได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในพงศาวดารราชาธิราช โดยเป็นหนึ่งในเสบาบดีผู้จงรักภักดีต่อพระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ใหม่ ใน ค.ศ. 1384 ชื่อของเขาคือ Ma Thauk (မသောက်)Ma Thauk เป็นรูปสะกดภาษาพม่าที่อิงจากการทับศัพท์ชื่อในภาษามอญ မသောက် ตาม (Pan Hla 2005: 326, footnote 1) อักษร မ ออกเสียงในภาษามอญว่า Me  และอักษร သ ออกเสียงว่า "sa" ดังนั้น ชื่อของเขาควรทับศัพท์เป็น Me Sauk  และได้รับบรรดาศักดิ์ Than-Lan (သံလံ)Than-Lan เป็นรูปสะกดภาษาพม่าที่อิงจากการทับศัพท์ชื่อในภาษามอญ သံလံ เมื่ออิงกฎการสะกดภาษามอญแบบพื้นฐานตาม (Pan Hla 2005: 326, footnote 1) ชื่อนี้อาจทับศัพท์เป็น Sam-Lam จากกษัตริย์องค์ใหม่Pan Hla 2005: 164 พงศาวดารมอญฉบับปากลัดระบุว่าเขาเป็นอัครเสนาบดีและผู้บัญชาการอยู่แล้ว ซึ่งมีตำแหน่ง Smin Than-Byat (သမိန်သံဗြတ်)Than-Byat เป็นรูปสะกดภาษาพม่าที่อิงจากการทับศัพท์ชื่อในภาษามอญ သံဗြတ် เมื่ออิงกฎการสะกดภาษามอญแบบพื้นฐานตาม (Pan Hla 2005: 326, footnote 1) ชื่อนี้อาจทับศัพท์เป็น Sam-Brat เมื่อเขาประจำการที่ Tari ใน ค.ศ. 1387  (Pan Hla 2005: 171) : ในราชาธิราชระบุการรุกรานของพญาทะละไว้ว่า ผู้บัญชาการประจำการที่ Tari ซึ่งภายหลังรู้จักกันในชื่อยัตซา มีชื่อว่า Than-Lan อย่างไรก็ตาม ปากลัดระบุว่าบุคคลที่ภายหลังรู้จักกันในชื่อยัตซา เป็นอัครมหาเสนาบดี (အမတ်ကြီး) อยู่แล้ว ซึ่งมีชื่อว่า Than-Byat อย่างไรก็ตาม ไม่มีการกล่าวถึงเขาในฐานะผู้บัญชาการหรือเสนาบดีอาวุโสระหว่างการรุกรานหงสาวดีสองครั้งแรก (1385–1387) โดยอาณาจักรอังวะจากทางเหนือ โดยใน ค.ศ. 1387 เขามีทหารเพียง 500 นายเท่านั้นพงศาวดารหลายแห่ง (Pan Hla 2005: 171) ระบุว่าเขามีทหารเพียง 500 นาย แต่จาก (Harvey 1925: 333–336) ระบุว่า จำนวนทหารตามที่รายงานในพงศาวดารพม่าควรลดลงประมาณเท่าตัว ดังนั้น เขาน่าจะสั่งการทหารประมาณ 500 นาย

 หมายเหตุ
# การปฏิวัติ ค.ศ. 1848
การปฏิวัติ ค.ศ. 1848  เป็นคลื่นการปฏิวัติในทวีปยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นการปฏิวัติของชนชั้นกระฎุมพีที่ต้องการล้มล้างระบอบกษัตริย์และก่อตั้งรัฐเอกราช การปฏิวัตินี้มีสาเหตุหลักมาจากความไม่พอใจชนชั้นปกครอง ความต้องการมีส่วนร่วมในการปกครองของประชาชน การเรียกร้องเสรีภาพสื่อ กระแสชาตินิยมและเสรีนิยม และข้อเรียกร้องอื่น ๆ จากชนชั้นแรงงานR.J.W. Evans and Hartmut Pogge von Strandmann, eds., The Revolutions in Europe 1848–1849 (2000) pp. v, 4

การปฏิวัติครั้งนี้เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ที่ฝรั่งเศส ก่อนจะแผ่ขยายไปในดินแดนอื่น เช่น อิตาลี เยอรมนี เดนมาร์ก ออสเตรีย ฮังการี โปแลนด์ และโรมาเนีย การปฏิวัติช่วงแรกประสบความสำเร็จอย่างมาก แต่เกิดความแตกแยกในหมู่นักปฏิวัติจนนำไปสู่การปฏิวัติซ้อนโดยชนชั้นปกครอง กลุ่มนักปฏิวัติจึงถูกปราบปรามอย่างรวดเร็วและผู้คนจำนวนหลายหมื่นคนถูกฆ่าหรือเนรเทศJohn Merriman, A History of Modern Europe (3rd ed. 2010) ch 16 pp 613–48 online.

นักประวัติศาสตร์หลายคนมองว่าการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 เป็นความล้มเหลวเนื่องจากก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก อย่างไรก็ตาม การปฏิวัตินี้ส่งผลให้มีการยกเลิกระบบทาสติดที่ดินในออสเตรียและฮังการี การยกเลิกระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในเดนมาร์ก และการแนะนำระบอบประชาธิปไตยแบบมีผู้แทนในเนเธอร์แลนด์Weibull, Jörgen. "Scandinavia, History of." Encyclopædia Britannica 15th ed., Vol. 16, 324. นอกจากนี้ยังเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่การรวมชาติเยอรมันและอิตาลี ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
# สราวุธ กัลยาณบัณฑิต
สราวุธ กัลยาณบัณฑิต (27 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 —) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังตัวกลางให้กับสุโขทัย ในไทยลีก 

สราวุธเคยเล่นให้กับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ เมื่อปี พ.ศ. 2557

 สถิติทีมชาติ 

 ทีมชาติ  ปี  ลงเล่น  ประตู ไทย255720ทั้งหมด20

 เกียรติประวัติ 
เลย ซิตี้
 ไทยลีก 4 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
 16px ชนะเลิศ (1) : 2552

เกษตรศาสตร์
 ไทยลีก 4 โซนกรุงเทพและปริมณฑล
 16px ชนะเลิศ (1) : 2554
# ธีระพล เยาะเย้ย
ธีระพล เยาะเย้ย (25 ตุลาคม พ.ศ. 2537 —) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้กับเมืองทอง ยูไนเต็ด ในไทยลีก

 สโมสร 
ธีระพลเกิดที่จังหวัดร้อยเอ็ด โดยเขาได้ศึกษาที่โรงเรียนกีฬานครนนท์วิทยา ก่อนที่จะได้เล่นให้กับทีมเยาวชนของโปลิศ เทโร ซึ่งทำให้ธีระพลมีโอกาสได้ลงสนามในการแข่งขันโค้กคัพ ซึ่งเขาได้ลงเล่นร่วมกับเจนรบ สำเภาดี ต่อมาเขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับกรุงเทพคริสเตียน ก่อนที่จะได้เลื่อนมาเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ของโปลิศ เทโร ต่อมาธีระพลต้องไปรับราชการทหาร ทำให้เขาได้มีโอกาสเล่นให้กับอาร์มี่ ยูไนเต็ด ด้วยสัญญายืมตัว หลังจากนั้นธีระพลก็กลับมาที่โปลิศ เทโร แต่ก็ได้รับโอกาสลงสนามไม่มาก ทำให้เขาย้ายไปพัทยา ยูไนเต็ด ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 เขามีส่วนช่วยให้พัทยาทำผลงานได้ดีอย่างต่อเนื่อง

ในฤดูกาล 2564 ธีระพล ได้ย้ายสู่ทีมเมืองทอง ยูไนเต็ดกิเลนผยอง เปิดตัว ธีระพล เยาะเย้ย เซ็น 3 ปี เสริมแดนกลางลุยฤดูกาลใหม่
# เจ้าหญิงโซเฟีย เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
เจ้าหญิงโซเฟีย เดสตาแห่งเอธิโอเปีย  ประสูติเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2477 ณ ประเทศเอธิโอเปีย เป็นพระบรมวงศานุวงศ์เอธิโอเปัยพระองค์หนึ่ง โดยทรงเป็นพระธิดาพระองค์ที่ 4 ใน เจ้าหญิงเทเน็คเนเวิก กับ เดสตา ดามทิว พระมารดาเป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย นับเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย ทรงได้รับการสถนาปนาเป็นเจ้าพร้อมกับพระเชษฐา พระภคินี และพระขนิษฐาทั้ง 5 พระองค์ ตามพระบรมราชโองการพิเศษของ สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย พระราชอัยกาในปี 2483 โดยมีฐานันดรศักดิ์ต่างกันดังนี้
ฐานันดร รอยัลไฮเนส ได้แก่ เจ้าหญิงโซฟี เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
ฐานันดร ไฮเนส ได้แก่ เจ้าชายฮัมซา โซโลมอน เดสตา เจ้าชายอิงกาดา เดสตา เจ้าหญิงไอดา เดสตา เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย เจ้าหญิงไฮรุต เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
 เสกสมรส 
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เดเจีย ไฮลี มาเรียม เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2503 มีพระโอรสคนเดียวคือ
 ฮันนา มาเรียม มาเนตเต เซลาสซี เดจี

อนึ่ง พระองค์ทรงเคยถูกจองจำคุกและเป็นที่น่าอับอายกับพระราชวงศ์ตั้งแต่ปี 2517 - 2531
 เหรียญในพระองค์ 
  House of Solomon: Knight Grand Cordon with Collar of the Order of the Queen of Sheba, Ethiopian imperial family page information
  House of Solomon: Recipient of the Refugee Medal
  House of Solomon: Recipient of the Silver Anniversary Medal of Emperor Haile Selassie I and Empress Menen 
  House of Solomon: Recipient of the Emperor Haile Selassie I Ruby Jubilee and 75th Birthday Medal
 : Knight Grand Cross of the Order of Queen Kossomak
 : Knight Grand Cross of the Order of Isabella the CatholicBoletín Oficial del Estado
 อ้างอิง 
 "Emperor Haile Selassie I, Part 3". Institute for African Alternatives. Archived from the original on November 20, 2006. Retrieved 28 October 2010.
 , Ethiopian imperial family page information
 Boletín Oficial del Estado
# นพรัตน์ สกุลอ๊อด
นพรัตน์ สกุลอ๊อด เป็นนักฟุตบอลชาวไทย โดยเล่นตำแหน่งกองหลังตัวซ้าย

 สโมสร 
นพรัตน์เกิดที่จังหวัดแพร่ เขามีโอกาสได้เล่นให้กับทีมของโรงเรียนในการแข่งขันหลายรายการ ต่อมาเขาได้เซ็นสัญญาอาชีพกับสโมสรฟุตบอลทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ก่อนที่จะได้ย้ายไปเล่นให้กับไทยฮอนด้า

ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2560 การแข่งขันไทยลีก นัดที่ไทยฮอนด้าเปิดบ้านพ่ายแพ้ต่อสุโขทัย 0–1 นพรัตน์พลาดท่าไปทำฟาล์วหนักใส่จอห์น บักจีโอ กองหน้าของสุโขทัย แบบไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เขาได้รับใบแดงไล่ออกจากสนาม และถูกคณะกรรมการพิจารณาวินัยมารยาทของสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ปรับเงินสี่หมื่นบาทและถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงแข่งขันสามนัด ด้วยเหตุนี้ ทำให้เขาถูกสโมสรยกเลิกสัญญาเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2560

ในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 นพรัตน์ย้ายไปเล่นให้กับพัทยา ยูไนเต็ด พร้อมกับเพื่อนร่วมสโมสรเก่าอีกสองคน ได้แก่ สันติธร ลัทธิรมย์ และภีมวิชช์ ทองนิธิโรจน์ เขามีส่วนช่วยให้พัทยาทำผลงานได้ดีขึ้น โดยเฉพาะในด้านเกมรับ ต่อมาหลังจบฤดูกาล 2561 พัทยา ยูไนเต็ด ได้ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรเป็นสมุทรปราการ ซิตี้ และย้ายสนามเหย้าไปที่สนามกีฬาการกีฬาแห่งประเทศไทย บางพลี ซึ่งนพรัตน์ยังคงเล่นให้กับสโมสรต่อไป

ในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 นพรัตน์ได้ย้ายไปแอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด ในไทยลีก 2 ซึ่งเป็นการย้ายตัวสลับกันกับทวีคูณ ทองอ่อน ที่ย้ายไปเล่นให้กับสมุทรปราการแทน

 ทีมชาติ 
นพรัตน์เคยไปทดสอบฝีเท้ากับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี แต่ไม่ผ่านการคัดเลือก

 เกียรติประวัติ 
 สโมสร 
มหาสารคาม สามใบเถา
 ไทยลีก 3 โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ: 2565–66
# ไมตรีปาละ สิริเสนะ
ไมตรีปาละ สิริเสนะ (; เกิด 3 กันยายน พ.ศ. 2494) เป็นนักการเมืองชาวศรีลังกา ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่เจ็ดของศรีลังกา ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2558 ถึงวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 เป็นประธานาธิบดีศรีลังกาคนแรกที่มาจากมณฑลกลางเหนือ (North Central Province) และไม่ได้มาจากกลุ่มอภิสิทธิชนทางการเมืองตามขนบประเพณี

เขาเข้าสู่การเมืองกระแสหลักเมื่อ พ.ศ. 2532 ด้วยการเป็นสมาชิกรัฐสภาศรีลังกา และได้ว่าการหลายกระทรวงตั้งแต่ พ.ศ. 2537 ตำแหน่งสุดท้ายก่อนเข้ารับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2558 คือ เลขาธิการพรรคเสรีภาพศรีลังกา (Sri Lanka Freedom Party) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข เขาเป็นบุคคลที่กลุ่มฝ่ายค้านมีมติร่วมกันให้ลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดี ชัยชนะที่เขาได้รับในการเลือกตั้งดังกล่าวนั้น มองกันว่า "เหนือความคาดหมาย" (surprise) เพราะเขาได้รับคะแนนเสียงจากเขตเลือกตั้งแถบชนบทซึ่งชนกลุ่มใหญ่เป็นชาวสิงหล ทั้งได้คะแนนเสียงจากชนกลุ่มน้อยชาวมุสลิมและทมิฬที่ถูกพรรครัฐบาลทอดทิ้งเนื่องจากนโยบายปรองดองหลังสงครามและการแบ่งแยกดินแดนที่ทวีความรุนแรงเรื่อย ๆ เมื่อได้รับเลือกตั้งแล้ว มีข่าวว่า สิริเสนะให้คำมั่นว่า จะดำเนินโครงการ "ปฏิรูป 100 วัน" (100-day reform) เพื่อจัดสมดุลใหม่ให้แก่ฝ่ายบริหารภายใน 100 วันนับแต่วันได้รับเลือกตั้ง โดยจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายตุลาการ จะปราบทุจริต จะสืบสวนข้อกล่าวหาเกี่ยวกับอาชญากรรมสงครามตั้งแต่ พ.ศ. 2552 จะยกเลิกรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 18 ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันมาก จะกลับไปใช้รัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 17 และจะตั้งรนิล วิกรมสิงหะ (Ranil Wickremesinghe) หัวหน้าพรรคร่วมแห่งชาติ (United National Party) เป็นนายกรัฐมนตรี แต่ภายหลังเขาแถลงว่า โครงการนี้เป็นความคิดของใครก็ไม่ทราบ แต่ไม่ใช่ของเขา

เขาสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีต่อหน้ากนกสปาปติ ศรีปวัน (Kanagasabapathy Sripavan) ประธานศาลสูงสุด ณ จัตุรัสเอกราช เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2558 เวลา 18:20 นาฬิกา (เวลาท้องถิ่น) สาบานตนเสร็จแล้วเขาก็ตั้งวิกรมสิงหะเป็นนายกรัฐมนตรีทันที ทั้งแถลงว่า จะอยู่ในตำแหน่งประธานาธิบดีเพียงวาระเดียว เขายังประกาศโอนอำนาจที่สำคัญของประธานาธิบดีไปให้รัฐสภาโดยสมัครใจในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2558Maithripala’s finest hour The Sunday Times, Retrieved 4 May 2015The Monk and the Man who changed history  Sunday Observer, Retrieved 4 May 2015

เขาเป็นที่กล่าวขวัญเพราะสร้างความประหลาดใจหลายประการให้ชาวศรีลังกา เช่น ออกกิจจานุเบกษา (gazette) ทุกวันศุกร์มาตั้งแต่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561 และในปีเดียวกันนั้น เขายังถอดวิกรมสิงหะออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ทั้งที่วิกรมสิงหะเป็นผู้สนับสนุนหลักให้เขาขึ้นเป็นประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2558 แล้วเขาตั้งมหินทะ ราชปักษะ (Mahinda Rajapaksa) อดีตประธานาธิบดีซึ่งเคยเป็นคู่แข่งของเขา ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแทน นอกจากนี้ เขายังสั่งปิดประชุมรัฐสภา ทั้งหมดทั้งมวลนี้ขัดต่อรัฐธรรมนูญศรีลังกา จึงนำไปสู่วิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญ