wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัดบางขวาง
วัดบางขวาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดบางขวางตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2445 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2501 สันนิษฐานว่าเป็นวัดตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา เดิมเรียกว่า วัดบางยาง เพราะเคยมีต้นยางใหญ่ขึ้นอยู่ริมคลอง แต่เมื่อถูกฟ้าผ่าเทศบาลจึงต้องตัดลง วัดตั้งอยู่ปลายคลองบางสีทอง แต่เดิมนั้นคลองบางสีทองกับคลองบางขวางยังคงเป็นคลองเดียวกัน จนกระทั่งในสมัยพระเจ้าปราสาททอง พระองค์ทรงเห็นว่าการเดินเรือตามลำแม่น้ำที่มีอยู่นั้นเป็นการอ้อม ทำให้เปลืองเวลามาก จึงโปรดเกล้าฯ ให้จัดการขุดคลองลัดจากวัดเขมาภิรตารามถึงปากลำแม่น้ำอ้อม คลองบางสีทองจึงถูกตัดขาดไป โดยคลองตอนต้นยังคงเรียกว่าคลองบางสีทองตามเดิม ส่วนปลายคลองได้ชื่อใหม่ว่าคลองบางขวางเนื่องจากคลองได้ขวางหน้าในการขุดคลองลัด และได้ตั้งชื่อวัดใหม่ตามชื่อคลองว่า "วัดบางขวาง"

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเดิมเป็นรูปทรงสมัยโบราณ มีพาไลเตี้ย ๆ อยู่ด้านหลัง แต่ปัจจุบันได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่แล้วโดยพระญาณวโรดม (สนธิ์ กิจฺจกาโร) เมื่อปี พ.ศ. 2503 ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง นามว่า พระปางทรมานท้าวมหาชมพู พร้อมพระอัครสาวกเบื้องซ้ายและขวา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเกี่ยวกับเจดีย์ที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่สำคัญของประเทศไทย นอกอุโบสถมีเจดีย์ทั้ง 4 ทิศ โดยเจดีย์ 3 องค์มีรูปปั้นเจ้าอาวาสทั้ง 3 รูป ที่มรณภาพไปแล้ว ได้แก่ เจ้าอธิการชื่น เขมงฺกโร, พระครูศีลาภิรม (ท้วม ธมฺมธโร) และพระครูศีลาภิรม (เนตร ปญฺญาทีโป) อีกทิศหนึ่งคือหอระฆังที่สร้างขึ้นมาพร้อมกับอุโบสถ

ศาลาการเปรียญเป็นตึกขาวสมัยโบราณสร้างด้วยไม้สักทอง และมีวิหารภายในเป็นที่เก็บพระพุทธรูปมากมายหลายสมัย และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ด้านนอกมีเจดีย์ทั้ง 4 ทิศ เป็นทรงลังกา 2 องค์ และทรงย่อมุมไม้สิบสอง 2 องค์
# วัดบางแพรกใต้
วัดบางแพรกใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี ด้านหลังของวัดติดกับเรือนจำกลางบางขวางบริเวณแดน 9 และแดน 11 (นักโทษประหาร) โดยศพนักโทษที่ถูกประหารแล้วจะถูกนำออกมาทาง ประตูแดง หรือเรียกอีกชื่อว่า ประตูผี มีลักษณะเป็นประตูเล็กเตี้ยทรงคล้ายสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทาสีแดงสด ปัจจุบันประตูแดงนี้คล้ายปิดตาย เพราะมีนักโทษประหาร 2 รายสุดท้ายเมื่อปี พ.ศ. 2552

thumb|ประตูแดงบริเวณวัดบางแพรกใต้ซึ่งเป็นจุดที่เรือนจำนำศพของนักโทษที่ถูกประหารชีวิตออกจากเรือนจำกลางบางขวาง
ประวัติ
วัดบางแพรกใต้ตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2315 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ในช่วงหลังเสียกรุงศรีอยุธยาแก่พม่าเมื่อ พ.ศ. 2310 ประชาชนพร้อมด้วยพระสงฆ์ต่างอพยพล่องมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา มีพระรูปหนึ่งขึ้นจากเรือที่ปากคลองบางแพรก จังหวัดนนทบุรี มาพักที่สวนซึ่งต่อมาได้สร้างวัด ประชาชนท้องถิ่นได้ร่วมอุปถัมภ์สร้างวัดและตั้งชื่อวัดตามชื่อคลอง แต่เพื่อไม่ให้ชื่อซ้ำกับวัดอีกแห่ง (คือวัดบางแพรกเหนือ) จึงเรียกว่า "วัดบางแพรกใต้" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2438

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถลักษณะทรงไทยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคาลด 2 ชั้น หน้าต่างบัวปลายเสา ปิดทองปิดกระจก ภายในประดิษฐานพระประธานปางสะดุ้งมาร ถัดไปจากอุโบสถมีมณฑปจตุรมุข ประดิษฐานพระพุทธรูปทั้ง 4 ทิศ ศาลาการเปรียญอาคารทรงไทย 2 ชั้น หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 กุฏิสงฆ์ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ คอนกรีตเสริมเหล็ก
# วัดโพธิ์แก้ว (กรุงเทพมหานคร)
วัดโพธิ์แก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงจอมทอง เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
วัดโพธิ์แก้ว เดิมชื่อ วัดโพธิ์แก้วสร้อยฟ้าศรัทธาธรรม โดยตาโพธิ์กับยายแก้วได้ยกที่ดินถวายให้สร้างวัดเป็นเนื้อที่ 4 ไร่ 76 ตารางวา เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2349 ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดกลางบางปะแก้ว เนื่องจากอยู่บริเวณกลางชุมชนบางปะแก้ว ต่อมาเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "วัดโพธิ์แก้ว" เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ผู้บริจาคที่ดินสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 12 เมตร ยาว 21 เมตร ด้านการศึกษาวัดได้เปิดโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถวัดเป็นแบบจีน มีหลังคา 2 ชั้น หน้าบันตอนบนประดิษฐานเครื่องบูชา ตรงกลางมีแจกัน สองข้างของแจกันมีมังกรดั้นเมฆสองตัวหันหน้าเข้าหาแจกัน และประดับด้วยถ้วยชามโบราณโดยรอบอุโบสถ ซึ่งกรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย นามว่า พระพุทธรัตนโพธิวรญาณ เนื่องจากอุโบสถมีการเทยกพื้น ทำให้อุโบสถต่ำลง จึงได้ทำอุโบสถเป็น 2 ชั้น นอกจากนั้นวัดยังมีพระพุทธรูปนามว่า หลวงพ่อโพธิ์นิมิต สร้างด้วยไม้แก่นจันทน์ ปางสมาธิ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลบัวคลุ้งริมคลอง ปัจจุบันย้ายมาที่ศาลาภายในวัด
# วัดทินกรนิมิต
วัดทินกรนิมิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนใหญ่ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

ประวัติ
วัดทินกรนิมิตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2394 สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแต่ได้ชำรุดทรุดโทรมจนกลายสภาพเป็นวัดร้าง เพราะทางวัดได้ขุดพบอิฐมอญฐานกำแพงแก้วรอบอุโบสถเก่า เป็นอิฐสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาพระองค์เจ้าทินกรได้ทรงบูรณปฏิสังขรณ์เป็นครั้งใหญ่เปรียบเสมือนได้สร้างขึ้นมาใหม่ ตั้งชื่อว่า วัดบางด้วน เนื่องจากบริเวณวัดเป็นคลองด้วนที่มาสิ้นสุดตรงบริเวณวัด แต่ชาวบ้านมักเรียกสถานที่ที่เป็นย่านว่า บาง จึงเรียกว่า "บางด้วน"

ต่อมาเมื่อสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาตรวจเยี่ยมวัดต่าง ๆ ในเขตจังหวัดนนทบุรี เมื่อทอดพระเนตรสถานที่ตั้งวัดบางด้วนแล้ว ได้ทรงปรารภกับเจ้าคณะพระสังฆาธิการจังหวัดนนทบุรีในสมัยนั้นว่า ชื่อวัดบางด้วนไม่ตรงกับสภาพความเป็นจริง ควรจะใช้ชื่อว่า วัดคลองด้วน จึงได้เปลี่ยนชื่อมาชื่อนี้ ต่อมาในสมัยพระเทพเมธี (บุนนาค ชินว้โส ป.ธ.๙) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระศรีวิสุทธิเมธี เป็นเจ้าอาวาสวัด ได้เสนอเปลี่ยนชื่อว่ามาเป็น "วัดทินกรนิมิต" เพราะเห็นว่าพระองค์เจ้าทินกรเป็นผู้ทรงสร้าง ในครั้งที่ตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมาวัดเฉลิมพระเกียรติวรวิหาร ชื่อวัด ทินกรนิมิต มีความหมายดังนี้ ทินกร มาจากพระนามของพระองค์เจ้าทินกร ส่วน นิมิต หรือ เนรมิต ซึ่งแปลว่า "สร้าง" เมื่อรวมกันแล้วจึงแปลว่า "วัดที่พระองค์เจ้าทินกรทรงสร้าง'" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2550

อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย มีนามว่า หลวงพ่อเพชร ศาลาการเปรียญมีพระประธานเป็นพระพุทธชินราชจำลอง อุโบสถหลังเก่าภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยและพระพุทธรูปปูนปั้น สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ กุฏิสงฆ์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร ศาลาบำเพ็ญกุศลสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
# ปฏิบัติการเวริเทเบิล
ปฏิบัติการเวริเทเบิล(ยังเป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการที่ไรชวัลด์) เป็นส่วนทางเหนือของเคลื่อนขบวนแบบก้ามปูของฝ่ายสัมพันธมิตรที่เกิดขึ้นในช่วงระหว่างวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ถึง 11 มีนาคม ค.ศ. 1945 ในช่วงสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่สอง ปฏิบัติการครั้งนี้ได้ถูกดำเนินการโดยกลุ่มกองทัพที่ 21 ของอังกฤษและแคนาดาของจอมพล เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยกองทัพแคนาดาที่หนึ่งภายใต้บัญชาการของพลโท Harry Crerar และกองทัพน้อยที่ 30 ของบริติชภายใต้บัญชาการของพลโท Brian Horrock

เวริเทเบิลเป็นการเคลื่อนขบวนแบบก้ามปูจากทางเหนือและเริ่มต้นด้วยกองทัพน้อยที่ 30 จะทำการรุกคืบผ่านไรชวัลด์(ป่าจักรวรรดิ) ในขณะที่กองพลทหารราบแคนาดาที่ 3 ซึ่งอยู่ในยานพาหนะสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก เข้าเคลียร์ตำแหน่งของเยอรมันในที่ราบลุ่มแม่น้ำไรน์ที่ถูกน้ำท่วม การรุกคืบของฝ่ายสัมพันธมิตรดำเนินไปได้ช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้และสูญเสียมากขึ้น สิ่งนี้ทำให้การรุกที่ล่าของสหรัฐอย่างปฏิบัติการเกรเนด การเคลื่อนขบวนแบบก้ามปูจากทางใต้ และในเวลาเดียวกันได้อนุญาตให้กองทัพเยอรมันภายใต้ผู้บัญชาการเยอรมันท้องถิ่น Alfred Schlemm ทำการรวบรวมกำลังเพื่อต่อกรกับการรุกคืบของเครือจักรภพ

การต่อสู้รบเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่ฝ่ายสัมพันธมิตรยังคงรุกต่อไป ในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ครั้งหนึ่งได้เคลียร์ที่ไรชวัลด์และเมือง Kleve และ Goch อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขา การรุกได้ถูกเปลี่ยนใหม่เป็นปฏิบัติการบล็อกบัสเตอร์และเข้าสมทบกับกองทัพสหรัฐที่เก้าใกล้กับ Geldern  เมื่อวันที่ 4 มีนาคม หลังจากความสำเร็จของปฏิบัติการเกรเนด การต่อสู้รบยังคงดำเนินต่อไป ในขณะที่เยอรมันพยายามที่จะรักษาหัวสะพานบนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์ที่เวเซิลและอพยพผู้คนและอุปกรณ์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในที่สุด เมื่อวันที่ 10 มีนาคม การถอนกำลังของเยอรมันได้สิ้นสุดลงและสะพานแห่งสุดท้ายได้ถูกทำลายลง
# วอลเลเซีย
วอลเลเซีย  เป็นการกำหนดทางชีวภูมิศาสตร์สำหรับกลุ่มของเกาะของอินโดนีเซียเป็นส่วนใหญ่ แยกจากกันโดยช่องแคบน้ำลึกจากไหล่ทวีปเอเชียและออสเตรเลีย วอลเลเซียประกอบด้วยเกาะซูลาเวซีซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม รวมถึง ลมบก ซุมบาวา โฟลเร็ซ ซุมบา ติมอร์ ฮัลมาเฮรา บูรู เซรัม และเกาะเล็ก ๆ อีกมากมาย

เกาะของวอลเลเซียอยู่ระหว่างซุนดาแลนด์ (คาบสมุทรมลายู สุมาตรา บอร์เนียว ชวา และบาหลี) ทางตะวันตก และเนียร์โอเชียเนียซึ่งได้แก่ ออสเตรเลีย และนิวกินี ทางทิศใต้และตะวันออก พื้นที่ทั้งหมดของวอลเลเซียคือ 
thumb|350x350px|ไหล่ทวีป Sahul และ Sunda วอลเลเซียคือพื้นที่ตรงกลาง
# เขตทางชีวภูมิศาสตร์
เขตทางชีวภูมิศาสตร์ (biogeographic realm) หรือ อีโคโซน (ecozone) คือการแบ่งพื้นที่ตามชีวภูมิศาสตร์ที่กว้างที่สุดของพื้นผิวโลกตามรูปแบบการกระจายของสิ่งมีชีวิตบนบก สามารถแบ่งออกได้เป็นเขตภูมินิเวศ (ecoregion) ซึ่งจะแยกตามชีวนิเวศหรือประเภทที่อยู่อาศัย

ดินแดนทางชีวภูมิศาสตร์อธิบายพื้นที่ขนาดใหญ่ของพื้นผิวโลกซึ่งสิ่งมีชีวิตได้รับการพัฒนาอย่างแยกตัวออกจากกันเป็นเวลานานโดยแยกออกจากกันตามลักษณะทางภูมิศาสตร์ เช่น มหาสมุทร ทะเลทรายกว้าง หรือเทือกเขาสูง ซึ่งเป็นอุปสรรคต่อการอพยพ ด้วยเหตุนี้ดินแดนทางชีวภูมิศาสตร์จึงถูกใช้เพื่อระบุการจัดกลุ่มของสิ่งมีชีวิตทั่วไปตามชีวภูมิศาสตร์ที่ใช้ร่วมกัน

ดินแดนทางชีวภูมิศาสตร์มีลักษณะเฉพาะตามประวัติวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่ แตกต่างจากชีวนิเวศซึ่งเป็นการแบ่งส่วนของพื้นผิวโลกตามรูปแบบชีวิต หรือการปรับตัวของสัตว์ เชื้อรา สิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก และพืช ให้เข้ากับภูมิอากาศ ดิน และสภาพอื่นๆ แต่ละอาณาจักรอาจมีสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกันจำนวนหนึ่ง ตัวอย่างเช่น ป่าใบกว้างชื้นในอเมริกากลางอาจมีลักษณะคล้ายกับที่อยู่ในนิวกินีในประเภทและโครงสร้างของพืชภูมิอากาศดิน ฯลฯ แต่ป่าเหล่านี้อาศัยอยู่โดยสัตว์เชื้อราจุลินทรีย์และพืชที่มีประวัติวิวัฒนาการที่แตกต่างกันมาก

รูปแบบของการกระจายตัวของสิ่งมีชีวิตในอาณาจักรชีวภูมิศาสตร์ของโลกถูกสร้างขึ้นโดยกระบวนการของแผ่นเปลือกโลก ซึ่งได้กระจายมวลที่ดินของโลกในประวัติศาสตร์ทางธรณีวิทยา
# ศูรเสน
แคว้นศูรเสน (,) หรือ สุรเสน/สุรเสนะ ในภาษาบาลี เป็นอาณาจักรโบราณในอินเดีย มีมถุราเป็นเมืองหลวง เป็นหนึ่งในมหาชนบท 16 แคว้น มีปรากฎในมหากาพย์ รามายณะ และ Cleisobra 

แคว้นศูรเสน อาณาเขตของแคว้นไม่มีบอกไว้ชัดเจนมากนัก แคว้นนี้มักได้รับการกล่าวถึงร่วมกับแคว้นกุรุ และแคว้นมัจฉะเสมอ ๆ สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นประเทศเพื่อนบ้านที่มีอาณาเขตติดต่อกัน โดยพระเจ้าแผ่นดินของแคว้นศูรเสนในสมัยพุทธกาล ในบันทึกปรากฏพระนามว่า พระเจ้ามธุรราชอวันตีบุตร ซึ่งสันนิษฐานตามพระนามนี้ว่า พระราชมารดาอาจจะเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นอวันตี โดยมถุรา  (หรือ มธุรา) เมืองหลวงของแคว้นศูรเสน ตั้งอยู่ทางฝั่งขวา หรือฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยมุนา และอยู่กึ่งกลางของเส้นทางติดต่อระหว่างกรุงอินทรปรัสถ์ เมืองหลวงของแคว้นกุรุ กับโกสัมพี เมืองหลวงของแคว้นวังสะในสมัยนั้น ซึ่งในปัจจุบันเมืองนี้ เมืองต่าง ๆ นี้ก็ยังคงชื่อเดิมอยู่ อยู่ในรัฐอุตตรประเทศ เหนืออัคระ เมืองแห่งทัชมาฮาลขึ้นไปประมาณ 56 กิโลเมตร หรือ 35 ไมล์ อยู่ใต้กรุงเดลีลงมาประมาณ 141 กิโลเมตร หรือ 88 ไมล์ แต่ตัวเมืองมถุราปัจจุบัน ไม่ได้อยู่ ณ ที่เดิมเลยเสียทีเดียว พื้นที่เมืองมถุราแต่เดิมนั้น บัดนี้เป็นซากเรียกกันว่า มโหลิ อยู่ห่างจากตัวเมืองปัจจุบันออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 8 กิโลเมตร หรือ 5 ไมล์
# แคว้นมัตสยะ
แคว้นมัตสยะ (มัจฉะ หรือ มัตสยะ แปลว่า "ปลา") คือหนึ่งแคว้นใน มหาชนบท 16 แคว้น ที่ปรากฏอยู่ใน ยุคพระเวท ถูกกลาวถึงในมหากาพย์ มหาภารตะ และในพระไตรปิฎก อังคุตตรนิกาย ว่าแคว้นมัจฉะ หรือ มัตสยะ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ หรือตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นกุรุ ทางใต้ของแคว้นสุรเสนะ และทางตะวันตกของแม่น้ำยมุนา อันเป็นแดนแบ่งเขตกับปัญจาละใต้ เทียบกับปัจจุบันแคว้นมัจฉะได้แก่ อาณาเขตของจังหวัดชัยปูร์อัลวาร์ และ ภารัตปูร์ ของรัฐราชสถาน รวมทั้งบริเวณใกล้เคียงโดยรอบเมืองหลวงของแคว้นมัจฉะ ชื่อ ไวราฏ หรือ วิราฏนคร และบางครั้งก็เรียกว่ามัตสยานครบ้าง เรียกว่ามัตสยาสัยนครบ้าง ปัจจุบันเรียกว่า ไพราฏ อยู่ห่างจากชัยปูร์ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐราชสถานในปัจจุบัน ขึ้นไปทางเหนือ 64 กิโลเมตร หรือ 41 ไมล์ และอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงเดลี ระยะทาง 168 กิโลเมตร หรือ 105 ไมล์ 

เรื่องราวเกี่ยวกับแคว้นมัจฉะ ที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนามีน้อยมาก ที่ตั้งของแคว้นและชื่อเมืองหลวงเช่นที่ปรากฏก็ได้จากคัมภีร์และเรื่องราวของฮินดูแทบทั้งหมด แสดงว่าในสมัยของพระพุทธองค์ การพระศาสนายังไม่แพร่หลายในแคว้นมัจฉะ แต่จากการขุดค้นพบศิลาจารึกของพระเจ้าอโศกมหาราชที่ไพราฏนี้ ซึ่งมีข้อความเป็นคำเผดียงสงฆ์ ถึงความเคารพเลื่อมใสของพระองค์ ซึ่งมีต่อพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ลงท้ายด้วยทรงระบุหมวดธรรมต่าง ๆ ที่ทรงมีพระราชประสงค์ให้พระภิกษุ สามเณรและอุบาสกอุบาสิกาทั้งปวงสนใจ ท่องบ่นศึกษาและสดับฟัง แสดงให้เห็นว่าในรัชสมัยของพระองค์นั้น แคว้นมัจฉะหรือที่นครไวราฏนี้ คงจะมีวัดและพระสงฆ์อยู่มาก

ในสมัยของพระถังซัมจั๋ง การพระศาสนาในแคว้นมัจฉะหรือโดยเฉพาะที่ไวราฏนี้ได้ทรุดโทรมลงแล้ว ท่านบันทึกไว้ว่า ได้พบวัดรวม 8 วัดด้วยกัน แต่อยู่ในสภาพที่ถูกทอดทิ้งและหักพังทรุดโทรมมาก มีพระภิกษุอยู่เป็นจำนวนน้อยมหาชนบท 16 แคว้น แคว้นสำคัญในชมพูทวีปสมัยพุทธกาล จากเว็บ vichadham.com
# ท็อปเพลเยอส์เทนนิส
ท็อปเพลเยอส์เทนนิส  หรือที่เรียกว่า เวิลด์ซูเปอร์เทนนิส (ワールドスーパーテニス; ทับศัพท์: Wārudo Sūpā Tenisu) ในประเทศญี่ปุ่น และ โฟร์เพลเยอส์เทนนิส  ในทวีปยุโรป เป็นวิดีโอเกมเทนนิสที่พัฒนาโดยโฮมดาตา สำหรับนินเท็นโดเอนเตอร์เทนเมนต์ซิสเตมหรือแฟมิคอม

ภาพปกเกมมีจุดเด่นที่แชมป์เทนนิสอย่างคริส เอเวิร์ต และอิวาน เลนเดิล ซึ่งทั้งคู่เป็นอดีตผู้เล่นเดี่ยวอันดับ 1 ของสมาคมเทนนิสอาชีพ

 รูปแบบการเล่น 
ในโหมดผู้เล่นเดี่ยว ผู้เล่นสามารถแข่งขันในแกรนด์สแลมสี่รายการ ได้แก่ ออสเตรเลียนโอเพน, เฟรนช์โอเพน, วิมเบิลดัน และยูเอสโอเพน ในการแข่งขันแกรนด์สแลม ผู้เล่นจะต้องชนะการแข่งขันรอบคัดเลือกของแอสมิกโอเพนก่อน

ด้วยอุปกรณ์เสริมเครื่องเล่นที่หลายผู้เล่น เช่น เอ็นอีเอส แซตเทลไลต์ หรือเอ็นอีเอส โฟร์สกอร์ ท็อปเพลเยอส์เทนนิสรองรับผู้เล่นพร้อมกันได้ถึงสี่คน ซึ่งประเภทเดี่ยว, คู่ หรือคู่ผสมมีให้เล่นทั้งหมด
# อำเภอมุมไบซับเออร์บัน
อำเภอมุมไบซับเออร์บัน  เป็นอำเภอในรัฐมหาราษฏระในมณฑลโกนกาน สำนักงานอำเภออยู่ในบานดรา ประกอบด้วยสามตำบล (administrative subdivisions) คือ กุรลา, อาณเธรี, โพริวาลี อำเภอนี้รวมกับอำเภอมุมไบซิตี และท้องถิ่นย่อย ๆ รวมกันเป็นมุมไบและปริมณฑล บนเกาะซัลเซตต์

อำเภอนี้เป็นหนึ่งในอำเภอที่มีประชากรมากที่สุดในอินเดีย ด้วยประชากร 9,356,962, คนในปี 2011 เป็นอันดับห้าจาก 672 อำเภอของอินเดีย แม่น้ำหลักในอำเภอคือ แม่น้ำมิถี
# ธนบัตร 10 รูปีอินเดีย
ธนบัตร 10 รูปีอินเดีย (10) เป็นธนบัตรที่พบได้ทั่วไปในรูปีอินเดีย และเป็นหนึ่งในธนบัตรแรก ๆ ที่ธนาคารคลังอินเดียเปิดตัวในธนบัตรชุดมหาตมะ คานธี ในปี 1996 ในปัจจุบันยังคงพบหมุนเวียนอยู่ควบคู่กับชุดมหาตมะ คานธีใหม่ ที่เปิดตัวในเดือนมกราคม 2018 และใช้ควบคู่ไปกับเหรียญ 10 รูปี
# อำเภอนิฮม์
นิฮม์  เป็นอำเภอหนึ่งในเขตผู้ว่าการซานา ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 ตัวอำเภอมีประชากร 41,502 คน

ภูมิอากาศ
# โกลาบา
โกลาบา (Colaba,  หรือ กุลาบา (ISO: Kulābā) เป็นส่วนหนึ่งของเมืองมุมไบ ประเทศอินเดีย เป็นหนึ่งในสองแหลมที่ยื่นออกไปในทะลของเมืองมุมไบ อีกแหลมหนึ่งคือโวรลี ขณะอยู่ภายใต้การปกครองของโปรตุเกสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เกาะนี้รู้จักในชื่อกานดิล (Candil) ภายหลังบริเตนเข้ายึดครองเกาะในศตวรรษที่ 17 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โกลิโอ (Colio)

ชื่อโกลาบามาจากคำว่า โกลาภาต (Kolabhat) ในภาษาของชาวโกลี ชนพื้นเมืองท้องถิ่นของเกาะก่อนโปรตุเกสเข้ามายึดครอง โกลาบาในปัจจุบันประกอบขึ้นจากสองเกาะ: โกลาบา กับ โกลาบาน้อย (Little Colaba หรือ เกาะโอลด์วูแมนส์) และเกาะโกลาบาเคยเป็นหนึ่งในเจ็ดเกาะของบอมเบย์ ภายใต้การปกครองของโปรตุเกส

 สถานที่ท่องเที่ยว 

 ถนนโกลาบา
 หอดูดาวโกลาบา
 หอประชุมโกวาสจี ชะฮันคีร์
 บัลลาร์ดเอสเตต
 อาสนวิหารพระนามศักดิ์สิทธิ์
 ประภาคารโปรงส์
 เกตเวย์ออฟอินเดีย
 ท่าเรือซาสซูน
 หอสมุดเดวิด ซาสซูน
 เลโอโปลด์คาเฟ่
 โรงแรมทัชมาฮาลพาเลซ

 ระเบียงภาพ
# รายชื่อสถานีรถไฟใต้ดินมุมไบ
รายชื่อสถานีของรถไฟมุมไบซึ่งเป็นระบบขนส่งทางเร็วของมุมไบ รัฐมหาราษฏระ ปัจจุบันเปิดให้บริการ 1 สายคือสาย 1 ซึ่งเปิดให้บริการเมื่อ 8 มิถุนายน 2014 อีกสี่สายกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง

สาย 1: วรโสวา - อันเธรี - ฆาฏโกปร
#สถานีระยะทาง (กม)ระดับจุดเชื่อมต่อ ระหว่างสถานี  จากวรโสวา  จากฆาฏโปกรชื่อสถานีภาษามราฐี1 วรโสวาवर्सोवा 0  0  10.821  ยกระดับ  ไม่มี2 ดี.เอ็น.นครडी. एन. नगर 0.955  0.955  9.866  ยกระดับ สาย 2 (ตามแผน)3 อาซาดนครआझाद नगर 0.796  1.751  9.07  ยกระดับ  ไม่มี4 อันเธรีअंधेरी 1.36  3.111  7.71  ยกระดับ สถานีรถไฟอันเธรี(สายตะวันตก, สายฮาเบอร์, รถไฟอินเดีย)5 ทางด่วนสายตะวันตกवेस्टर्न एक्सप्रेस हायवे 1.007  4.118  6.703  ยกระดับ สาย 7 (ตามแผน)6 เจ.บี.นครजे.बी. नगर 1.264  5.382  5.439  ยกระดับ  ไม่มี7 ถนนสนามบินविमानतळ मार्ग 0.725  6.107  4.714  ยกระดับ  ไม่มี8 มาโรลนากาमारोल नाका 0.598  6.705  4.116  ยกระดับ สาย 3 (ตามแผน)9 สากีนากาसाकी नाका 1.075  7.78  3.041  ยกระดับ  ไม่มี10 อสัลผาअसल्फा 1.123  8.903  1.918  ยกระดับ  ไม่มี11 ชาครุตีนครजागृती नगर 0.862  9.765  1.056  ยกระดับ  ไม่มี12 ฆาฏโกปรघाटकोपर 1.056  10.821  0  Elevated สถานีรถไฟฆาฏโปกร (สายภาคกลาง)

สาย 2 (กำลังก่อสร้าง): ทหีสาร - จารโกป - บานดรา - มันทขูร์ด
# บานดรา
บานดรา  เป็นย่านชานเมือง (suburb) มีระดับริมชายฝั่งในมุมไบ บนเกาะซัลเซตต์ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำมิถีซึ่งใช้แบ่งย่านบานดราออกจากอำเภอมุมไบซิตี บานดราเป็นศูนย์กลางด้านการค้าที่ใหญ่เป็นอันดับสามของมหาราษฏระ เป็นรองจากมุมไบซิตี และ ปูเน โดยมีศูนย์กลางที่บานดรา-กุรลาคอมเพลกซ์

เชื่อกันว่าชื่อ "บานดรา" น่าจะมาจากภาษาเปอร์เซีย "bandar" แปลว่าท่าเรือ ดันแคน ฟอบส์ระบุไว้ใน A Dictionary, Hindustani and English'''(1848) ว่าแปลว่า "เมือง; วัง; ท่าเรือ, อ่าว; เมืองค้าขายที่มีพ่อค้าจากต่างชาติมากมาย" ในภาษามราฐีเรียกบานดราว่า Vandre'' (วานเดร / วานดรา)
# นรีมันพอยต์
นรีมันพอยต์  เป็นย่านธุรกิจในมุมไบ และเคยเป็นย่านธุรกิจหลักของอินเดียชายฝั่งตะวันตก ก่อนที่จะเสียสถานะนั้นให้กับบานดรากุรลาคอมเพลกซ์ในย่านบานดรา ในปี 2010. และก่อนการพัฒนาย่านธุรกิจนรีมันพอยต์ ย่านธุรกิจกลางของมุมไบอยู่ที่บัลลาร์ดเอสเตต ซึ่งสร้างบนที่ดินถมเช่นเดียวกับนรีมันพอยต์

นรีมันพอยต์กินพื้นที่บนแหลมตอนใต้ของมุมไบ ปลายของถนนมารีนไดรฟ์ ชื่อนรีมันนั้นตั้งตามชื่ของกูรชีด ฟรามจี นรีมัน นายกเทศมนตรีผู้ริเริ่มการพัฒนาย่านนี้ในฐานะส่วนต่อขยายของแบกเบย์ สำนักงานใหญ่ของบริษัทที่ใหญ่ที่สุดบางแห่งของอินเดียตั้งอยู่ที่นรีมันพอยต์ และถึงแม้ว่านรีมันพอยต์จะถึงจุดตกต่ำลงแต่ก็ยังคงเป็นพื้นที่ที่เป็นเขตธุรกิจที่แพงที่สุดในอินเดีย เป็นรองเพียงคอนนอตเพลสในเดลี และในปี 2012 ซึ่งถูกแซงหน้าโดยบานดรากุรลาคอมเพลกซ์ในย่านบานดราของมุมไบเอง.
# มณฑลไต้หวัน
มณฑลไต้หวัน  เป็นมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐจีน เป็นมณฑลในนามที่ไม่มีหน้าที่ในการบริหาร โดยอำนาจในการบริหารได้ถูกโอนไปยังรัฐบาลกลางและหน่วยงานเทศมณฑล

มณฑลไต้หวันครอบคลุมพื้นที่ประมาณร้อยละ 69 ของพื้นที่ควบคุมจริงของสาธารณรัฐจีน และมีประชากรประมาณร้อยละ 31 ของประชากรทั้งหมด ในตอนแรก มณฑลนี้หมายรวมถึงเกาะไต้หวัน (ฟอร์โมซา), เผิงหู (เพสคาโดเรส), เกาะหลานยฺหวี่ (เกาะกล้วยไม้), เกาะกรีน, เกาะเสี่ยวหลิวฉิว และหมู่เกาะรอบ ๆ และเมื่อระหว่างปี 1967 และ 2014 นครปกครองโดยตรงหกแห่ง (ได้แก่ เกาสฺยง ซินเป่ย์ ไถจง ไถหนาน ไทเป และเถา-ยฺเหวียน) ได้แยกออกจากมณฑล และทั้งหมดดังกล่าวอยู่ในพื้นที่ที่มีประชากรมาก

หน่วยงานบริหารประจำมณฑลไต้หวันก่อตั้งขึ้นในเดือนกันยายน 1945 หลังจากการปกครองของญี่ปุ่น ต่อมาได้รับการปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพขึ้นในเดือนธันวาคม 1998 โดยมีการโอนหน้าที่บริหารไปยังสภาพัฒนาแห่งชาติและกระทรวงอื่น ๆ ของสภาบริหาร (Executive Yuan) และในเดือนกรกฎาคม 2018 หน่วยงานบริหารของมณฑลได้ถูกยุบ โดยนำงบประมาณและบุคลากรออก

 การแบ่งเขตการปกครอง 

 เขตปกครองในปัจจุบัน 
มณฑลไต้หวันในนามแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 เทศมณฑล  และ 3 นคร  ในทางปฏิบัติเขตการปกครองทั้งหมดบริหารโดยตรงโดยรัฐบาลกลาง

แผนที่เลข ตรา  ธง  ชื่อ  จีนกลาง (พินอิน) ฮกเกี้ยนไต้หวัน (เป่อ่วยจี) ฮักกาไต้หวัน (พักฟ้าซื้อ)300px123x23px23x23pxเทศมณฑลจางฮว่าZhānghuà xiànChiong-hoà koānChông-fa yen223x23px23x23pxนครเจียอี้Jiāyì shìKa-gī chhīKâ-ngi sṳ323x23px23x23pxเทศมณฑลเจียอี้Jiāyì xiànKa-gī koānKâ-ngi yen423x23px23x23pxนครซินจู๋Xīnzhú shìSin-tek chhīSîn-tsuk sṳ5 24x24px24x24pxเทศมณฑลซินจู๋Xīnzhú xiànSin-tek koānSîn-tsuk yen6 24x24px24x24pxเทศมณฑลฮวาเหลียนHuālián xiànHoa-liân koānFâ-lièn yen7 24x24px24x24pxนครจีหลงJīlóng shìKe-lâng chhīKî-lùng sṳ8 24x24px24x24pxเทศมณฑลเหมียวลี่Miáolì xiànBiâu-le̍k koānMèu-li̍t yen9 24x24px24x24pxเทศมณฑลหนานโถวNántóu xiànLâm-tâu koānNàm-thèu yen10 24x24px24x24pxเทศมณฑลเผิงหูPénghú xiànPhêⁿ-ô͘ koānPhàng-fù yen11 24x24px24x24pxเทศมณฑลผิงตงPíngdōng xiànPîn-tong koānPhìn-tûng yen12 35x35px24x24pxเทศมณฑลไถตงTáidōng xiànTâi-tang koānThòi-tûng yen13 24x24px24x24pxเทศมณฑลอี๋หลานYílán xiànGî-lân koānNgì-làn yen 14 28x28px24x24pxเทศมณฑลยฺหวินหลินYúnlín xiànHûn-lîm koānYùn-lìm yen

นครปกครองโดยตรงต่าง ๆ อันได้แก่ เกาสง ซินเป่ย์ ไถจง ไถหนาน ไทเป และเถา-ยฺเหวียนนั้นอยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของรัฐบาลกลาง และไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมณฑลใด ๆ

 รัฐพี่น้อง 
มณฑลไต้หวันเป็นมณฑลพี่น้องกับ 42 รัฐของสหรัฐ
  สหรัฐ (1979)
  สหรัฐ (1980)
  สหรัฐ (1980)
  สหรัฐ (1980)
  สหรัฐ (1980)
  สหรัฐ (1980)
  สหรัฐ (1980)
  สหรัฐ (1981)
  สหรัฐ (1981)
  สหรัฐ (1982)
  สหรัฐ (1983)
  สหรัฐ (1983)
  สหรัฐ (1983)
  สหรัฐ (1983)  สหรัฐ (1983)
  สหรัฐ (1984)
  สหรัฐ (1984)
  สหรัฐ (1984)
  สหรัฐ (1984)
  สหรัฐ (1984)
  สหรัฐ (1984)
  สหรัฐ (1985)
  สหรัฐ (1985)
  สหรัฐ (1985)
  สหรัฐ (1985)
  สหรัฐ (1985)
  สหรัฐ (1986)
  สหรัฐ (1986)  สหรัฐ (1986)
  สหรัฐ (1988)
  สหรัฐ (1988)
  สหรัฐ (1989)
  สหรัฐ (1989)
  สหรัฐ (1989)
  สหรัฐ (1991)
  สหรัฐ (1992)
  สหรัฐ (1992)
  สหรัฐ (1992)
  สหรัฐ (1993)
  สหรัฐ (1999)
  สหรัฐ (1999)
  สหรัฐ (2000)
# มัสยิดอันนูร (ไครสต์เชิร์ช)
มัสยิดอันนูร  เป็นมัสยิดซุนนีในไครสต์เชิร์ช ชานเมืองริคคาร์ตัน ประเทศนิวซีแลนด์ โดยเป็นเป้าหมายหลักของเหตุกราดยิงมัสยิดในไครสต์เชิร์ชในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2019

 ประวัติ 
มัสยิดอันนูร ถูกสร้างในปีค.ศ. 1984–1985 โดยสมาคมมุสลิมแห่งแคนเทอร์เบอร์รี  รัฐบาลซาอุดีอาระเบียบริจาคเงินก่อสร้างไป 460,000 ดอลลาร์นิวซีแลนด์

ใน ค.ศ. 2003 ประชาคมมุสลิมไครสต์เชิร์ชได้จัดงาน "วันชาติมุสลิมเมารี" (National Māori Muslim Day) ที่มัสยิด ใน ค.ศ. 2015 ตัวมัสยิดมีสมาชิกถึง 550 คน

 การก่อการร้าย 
thumb|มัสยอดอันนูรหลังเหตุก่อการร้าย มีการตั้งดอกไม้ในบริเวณกำแพง |alt=|left

ในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2019 บริเวณนี้เป็นเป้าหมายของเหตุกราดยิงมัสยิดในไครสต์เชิร์ช มีผู้ได้รับเคราะห์ร้ายรวม 51 คน โดย 44 คนเสียชีวิตในตัวมัสยิด และมีการเปิดมัสยิดอีกครั้งในวันที่ 23 มีนาคม

 ข้อโต้แย้ง 
ใน ค.ศ. 2003 สมาชิกใหม่ที่มีต้นกำเนิดจากอาหรับและโซมาเลียก่อให้เกิดความตึงเครียดกับสมาชิกรุ่นก่อนที่มีต้นกำเนิดจากเอเชียใต้ ซึ่งมีวัฒนธรรมและการตีความศาสนาอิสลามที่แตกต่างกัน

ใน ค.ศ. 2014 ชาวออสเตรเลียที่เข้ารับอิสลามถูกแม่และพ่อเลี้ยงอ้างว่าเขาได้เข้าร่วมกลุ่มอิสลามหัวรุนแรงที่อันนูรก่อนที่จะไปเยเมนเพื่อเข้าร่วมกลุ่มอัลกออิดะฮ์ แต่อิหม่ามมัสยิด ฮิชาม เอลเซนี ปฏิเสธคำกล่าวอ้าง
# ม้าฮ่อ
ม้าฮ่อ หรือ ม้าห้อ เป็นอาหารว่างของไทยอย่างโบราณชนิดหนึ่ง ลักษณะเป็นไส้รสหวานเค็มรสชาติคล้ายไส้สาคูจับกับผลไม้รสเปรี้ยวจัด โดยมากเป็นสับปะรด หากไม่มีสับปะรดก็ใช้ผลส้มเขียวหวานแทนได้ แต่จะเรียกว่า มังกรคาบแก้ว นอกจากนี้ยังมีการใช้มะยงชิดหรือกีวีที่มีรสชาติเปรี้ยวได้ นิยมทำเนื่องในเทศกาลงานบุญหรือพิธีกรรมสำคัญต่าง ๆ โดยเฉพาะในชุมชนเชื้อสายมอญ เข้าใจว่าชาวไทยสมัยก่อนคงนึกเสียดายผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวแต่ไม่สามารถกินเปล่าได้ จึงทำไส้รสหวานเค็มที่สามารถรับประทานคู่กันได้อย่างกลมกล่อม ปัจจุบันหารับประทานได้ค่อนข้างยาก

ม้าฮ่อประกอบไปด้วยสองส่วนคือตัวผลไม้ และตัวไส้ ตัวผลไม้ส่วนใหญ่เป็นสับปะรดหั่นชิ้นขนาดพอคำ หากเป็นส้มจะนำกลีบส้มที่ลอกใยส้มออกแล้วไปผ่ากลาง สำหรับนำไส้ไปใส่ ส่วนตัวไส้ทำจากกระเทียม รากผักชี พริกไทยโขลกแล้วนำไปผัดกับน้ำมันให้หอม ใส่น้ำตาลปี๊บ (หรือน้ำตาลทราย) หมูสับ (และ/หรือกุ้งสับ) เกลือ (หรือน้ำปลา) ถั่วลิสงคั่วบด ผัดจนเหนียวเข้ากันให้ได้รสหวานเค็ม ก่อนนำไปปั้นเป็นก้อนกลมแล้ววางลงบนผลไม้ที่เตรียมไว้ เสร็จสรรพจึงนำใบผักชีและพริกชี้ฟ้าซอยตกแต่งให้สวยงาม
# หนานชาง
หนานชาง  เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของมณฑลเจียงซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ประชากรทั้งหมดในเดือนพฤศจิกายน 2017 มีจำนวน 5,246,600 คน ขณะที่ประชากรในเขตเมืองมีจำนวน 2,887,800 คน หนานชางตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของมณฑล และตั้งอยู่บนที่ราบทะเลสาบผัวหยาง อาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับภูเขาจิ๋วหลิ่ง ทิศตะวันออกติดกับทะเลสาบผัวหยาง เนื่องจากมีจุดยุทธศาสตร์ที่เชื่อมระหว่างจีนตะวันออกและจีนตอนใต้ที่เจริญรุ่งเรือง จึงกลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางรางที่สำคัญในจีนตอนใต้ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา