wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สตาร์ชิปเอชแอลเอส
สตาร์ชิปเอชแอลเอส (Human Landing System) เป็นรุ่นของยานลงจอดบนดวงจันทร์ของยานอวกาศสตาร์ชิป ที่ถูกออกแบบมาเพื่อใช้ขนส่งนักบินอวกาศจากวงโคจรดวงจันทร์ไปยังพื้นผิวดวงจันทร์และกลับมายังวงโคจรอีกครั้ง ยานนี้กำลังพัฒนาและผลิตโดยสเปซเอ็กซ์ ภายใต้สัญญาระบบลงจอดของมนุษย์ (HLS) กับองค์การนาซา ซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญของโครงการอาร์ทิมิสที่มีเป้าหมายในการส่งมนุษย์กลับไปเหยียบดวงจันทร์

แผนภารกิจระบุว่า ยานสตาร์ชิปเอชแอลเอสจะถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรรอบโลกด้วยจรวดขนส่งสตาร์ชิป จากนั้นจะเติมเชื้อเพลิงด้วยยานสตาร์ชิปแท๊งเกอร์หลายลำก่อนที่จะเดินทางต่อไปยังวงโคจรใกล้ดวงจันทร์ (NRHO) และทำการนัดพบกับยานอวกาศออไรออน ที่ถูกส่งขึ้นจากโลกด้วยจรวดสเปซลอนช์ซิสเตม (SLS) นักบินอวกาศสองคนจะเปลี่ยนยานจากออไรออนมายังเอชแอลเอสเพื่อเดินทางลงจอดบนพื้นผิวดวงจันทร์ โดยคาดว่าจะอยู่บนพื้นผิวประมาณ 7 วัน และดำเนินกิจกรรมภายนอกยานอย่างน้อย 5 ครั้ง ก่อนจะเดินทางกลับมายังยานออไรออนในวงโคจรใกล้ดวงจันทร์

ในขั้นตอนที่สามของกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างเอชแอลเอส ทางนาซาได้มอบสัญญาให้สเปซเอ็กซ์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 เพื่อพัฒนา ผลิต และทดสอบการใช้งานสตาร์ชิปเอชแอลเอส โดยมีแผนการบินทดสอบแบบไม่มีนักบินในปี ค.ศ. 2025 เพื่อแสดงความสำเร็จในการลงจอดบนดวงจันทร์ หลังจากนั้นจะมีภารกิจพร้อมนักบินในอาร์ทิมิส 3 ซึ่งคาดว่าจะเกิดขึ้นไม่เร็วกว่ากลางปี ค.ศ. 2027 นอกจากนี้ นาซายังได้ทำสัญญาเพื่อพัฒนาเอชแอลเอสรุ่นปรับปรุงสำหรับใช้งานในภารกิจอาร์ทิมิส 4

การพัฒนาระบบสตาร์ชิปเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 2010 โดยได้รับเงินทุนจากสเปซเอ็กซ์เอง แต่การพัฒนารุ่นเอชแลอเอสนี้ได้รับเงินทุนภายใต้สัญญาของนาซา
# สเปซเอ็กซ์แร็พเตอร์
สเปซเอ็กซ์แร็พเตอร์  เป็นตระกูลเครื่องยนต์จรวดที่พัฒนาและผลิตโดยสเปซเอ็กซ์ ถือเป็นเครื่องยนต์จรวดลำดับที่สามในประวัติศาสตร์ที่ออกแบบด้วยระบบการเผาไหม้แบบหลายขั้นตอนฟูลโฟลว์ (FFSC) และเป็นเครื่องยนต์แรกในประเภทนี้ที่ขับเคลื่อนยานพาหนะระหว่างการบินได้สำเร็จ เครื่องยนต์นี้ใช้พลังงานจากเชื้อเพลิงจรวดเหลวที่เป็นส่วนผสมของมีเทนเหลวและออกซิเจนเหลว ซึ่งรู้จักกันในชื่อเมทาลอกซ์ (methalox)

สตาร์ชิปซึ่งเป็นยานบรรทุกหนักของสเปซเอ็กซ์ ใช้เครื่องยนต์แรพเตอร์ในบูสเตอร์ซูเปอร์เฮฟวี และในยานสตาร์ชิปส่วนที่สอง ภารกิจของสตาร์ชิปคือ การขนส่งดาวเทียมสู่วงโคจรของโลก และมีแผนที่จะใช้ในภารกิจไปยังดวงจันทร์และดาวอังคาร เครื่องยนต์นี้ถูกออกแบบเพื่อสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ด้วยการบำรุงรักษาน้อยที่สุด
# อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ (แก้ไข) พ.ศ. 2546
อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ (แก้ไข) พ.ศ. 2546  เป็นอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศว่าด้วยหนังสือแสดงตนคนประจำเรือ

ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2501 โดยมีคำนำว่า:
โดยได้มีการจัดประชุมขึ้นที่เจนีวาโดยคณะกรรมการบริหารของสำนักงานแรงงานระหว่างประเทศ และได้ประชุมกันในสมัยประชุมครั้งที่ 91 เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2546 และคำนึงถึงภัยคุกคามที่ยังคงมีอยู่ต่อความปลอดภัยของผู้โดยสารและลูกเรือ และความปลอดภัยของเรือ ต่อผลประโยชน์ของชาติของรัฐต่าง ๆ และต่อปัจเจกบุคคล และ

คำนึงถึงพันธกิจหลักขององค์การด้วย ซึ่งก็คือการส่งเสริมเงื่อนไขการทำงานที่เหมาะสม และ

เมื่อพิจารณาว่า เนื่องจากอุตสาหกรรมการเดินเรือมีลักษณะทั่วโลก คนเดินเรือจึงต้องการการคุ้มครองเป็นพิเศษ และ

โดยรับทราบหลักการที่รวมอยู่ในอนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ พ.ศ. 2501 เกี่ยวกับการอำนวยความสะดวกในการเข้าสู่ดินแดนของประเทศสมาชิกโดยคนประจำเรือ เพื่อวัตถุประสงค์ของการลาพักบนบก การผ่าน การโอนย้ายหรือการส่งตัวกลับประเทศ และ..

 การปรับเปลี่ยน 
อนุสัญญานี้แก้ไข อนุสัญญา C108 อนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ พ.ศ. 2501

 การให้สัตยาบัน 
ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 อนุสัญญาดังกล่าวได้รับการให้สัตยาบันจาก 38 รัฐ
ประเทศวันที่สถานะ11 ตุลาคม 2550	ใช้บังคับ28 กรกฎาคม 2564	ใช้บังคับ17 กรกฎาคม 2549	ใช้บังคับ14 ธันวาคม 2549	ใช้บังคับ28 เมษายน 2557	ใช้บังคับ18 มกราคม 2553	ใช้บังคับ21 มกราคม 2553	ใช้บังคับ14 พฤษภาคม 2557	ใช้บังคับ06 กันยายน 2554	ใช้บังคับ27 เมษายน 2547	ใช้บังคับ03 กุมภาพันธ์ 2558	ใช้บังคับ30 มีนาคม 2548	ใช้บังคับ09 ตุลาคม 2558	ใช้บังคับ16 กรกฎาคม 2551	ใช้บังคับ21 พฤษภาคม 2564	ใช้บังคับ09 สิงหาคม 2547	ใช้บังคับ17 พฤษภาคม 2553	ใช้บังคับ04 กุมภาพันธ์ 2565	ใช้บังคับ06 มิถุนายน 2557	ใช้บังคับ14 สิงหาคม 2549	ไม่ใช้บังคับ20 กันยายน 2554	ใช้บังคับ06 มิถุนายน 2550	ใช้บังคับ05 มกราคม 2558	ใช้บังคับ24 สิงหาคม 2554	ใช้บังคับ27 เมษายน 2560	ใช้บังคับ16 มกราคม 2561	ใช้บังคับ19 สิงหาคม 2547	ใช้บังคับ21 ธันวาคม 2549	ใช้บังคับ19 มกราคม 2555	ใช้บังคับ04 เมษายน 2550	ใช้บังคับ28 สิงหาคม 2549	ใช้บังคับ26 กุมภาพันธ์ 2553	ใช้บังคับ26 พฤษภาคม 2554	ใช้บังคับ02 ธันวาคม 2559	ใช้บังคับ11 ตุลาคม 2560	ใช้บังคับ19 พฤษภาคม 2559	ใช้บังคับ12 กุมภาพันธ์ 2557	ใช้บังคับ28 กรกฎาคม 2549	ใช้บังคับ06 ตุลาคม 2551	ใช้บังคับ

 ความแตกต่างระหว่างอนุสัญญาว่าด้วยเอกสารแสดงตนคนประจำเรือ C185 และ C108 
ความแตกต่างหลักระหว่าง C185 และ C108 คือ การใช้ข้อมูลการตรวจพิสูจน์บุคคล (ไบโอเมตริกซ์) เป็นวิธีการระบุตัวตนที่เชื่อถือได้ การนำ C185 ไปใช้อย่างประสบความสำเร็จต้องมีข้อกำหนดหลัก 2 ประการ ได้แก่

 การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีไบโอเมตริกซ์ที่จำเป็น
 การจัดตั้งโครงสร้างพื้นฐานที่เหมาะสมเพื่อควบคุม ผลิต และรักษาความปลอดภัยกระบวนการผลิตตัวระบุ

ข้อกำหนดที่กำหนดไว้ในอนุสัญญาได้รับการพิสูจน์แล้วว่าสามารถปฏิบัติได้

หนังสือเดินทางอิเล็กทรอนิกส์ (e-passport) และ เอกสารการเดินทางทางการอิเล็กทรอนิกส์ (e-official travel document) ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในระดับนานาชาติตั้งแต่มีการนำเอกสารดังกล่าวมาใช้ในปี 2549 และในปี 2561 มีประเทศต่าง ๆ มากกว่า 100 ประเทศที่ออกเอกสารอิเล็กทรอนิกส์แล้ว ซึ่งคาดการณ์ได้ว่าประเทศเหล่านี้จะมีแนวโน้มให้สัตยาบันต่ออนุสัญญา C185
# รณพีร์ กปูร
รณพีร์ กปูร (; เกิด 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงชาวอินเดียที่รู้จักกันดีจากผลงานในภาพยนตร์ภาษาฮินดี เขาเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ได้รับค่าตัวสูงที่สุดในวงการภาพยนตร์ฮินดี และได้ปรากฏในรายชื่อ 100 ผู้ทรงอิทธิพลของฟอบส์ อินเดีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 รณพีร์ได้รับรางวัลหลายรางวัล รวมถึงรางวัลฟิล์มแฟร์ถึง 7 รางวัล

รณพีร์เป็นลูกชายของฤษี กปูร และนีตู สิงห์ และเป็นหลานปู่ของราช กปูร โดยเขามุ่งมั่นกับการสร้างภาพยนตร์และการแสดงวิธีการแสดงที่โรงเรียนศิลปกรรมศาสตร์ นิวยอร์กซิตี้ และสถาบันละครเวทีและภาพยนตร์ลี สตราสเบิร์ก ตามลำดับ ต่อมาเขาได้ร่วมงานกับสัญชัย ลีลา ภันสาลี ในภาพยนตร์เรื่อง Black (ค.ศ. 2005) และเปิดตัวการแสดงด้วยภาพยนตร์โรแมนติกโศกนาฏกรรมของสัญชัยเรื่อง Saawariya (ค.ศ. 2007) ซึ่งล้มเหลวทั้งในด้านคำวิจารณ์และรายได้ เขายังโด่งดังจากภาพยนตร์วัยรุ่นเรื่อง Wake Up Sid ภาพยนตร์ตลกโรแมนติกเรื่อง Ajab Prem Ki Ghazab Kahani (ทั้งสองเรื่องออกฉายในปี ค.ศ. 2009) และภาพยนตร์ดราม่าการเมืองเรื่อง Raajneeti (ค.ศ. 2010)

การแสดงของรณพีร์ในบทนักดนตรีเจ้าปัญหาในภาพยนตร์เรื่อง Rockstar (ค.ศ. 2011) และบทชายหูหนวกและใบ้ที่ร่าเริงในภาพยนตร์เรื่อง Barfi! (ค.ศ. 2012) ทำให้เขาได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมติดต่อกันถึงสองครั้ง ภาพยนตร์ตลกโรแมนติกเรื่อง Yeh Jawaani Hai Deewani (ค.ศ. 2013) ทำให้เขาโด่งดังยิ่งขึ้น ตามมาด้วยภาพยนตร์ที่ประสบความล้มเหลวในเชิงกระแสหลายเรื่อง ยกเว้นเรื่อง Ae Dil Hai Mushkil (2016) และ Sanju (2018) ซึ่งเขารับบทเป็นสัญชัย ทัตต์ โดยเรื่องหลังเขาได้รับรางวัลฟิล์มแฟร์อวอร์ดอีกครั้ง หลังจากพักงานไประยะหนึ่ง เขาก็ประสบความสำเร็จเชิงกระแสอีกครั้งในภาพยนตร์แฟนตาซีเรื่อง Brahmāstra: Part One – Shiva (ค.ศ. 2022) และภาพยนตร์แอคชั่นดราม่าเรื่อง Animal (ค.ศ. 2023) โดยเรื่องหลังกลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดของเขาและทำให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งที่สี่จากฟิล์มแฟร์อวอร์ด

นอกเหนือจากอาชีพนักแสดงแล้ว รณพีร์ยังสนับสนุนการกุศลและบรรเทาทุกข์ต่าง ๆ อีกด้วย เขายังเป็นเจ้าของร่วมของทีมฟุตบอลมุมไบซิตีเอฟซีในอินเดียนซูเปอร์ลีกอีกด้วย เขาแต่งงานกับอาลิยา ภัฏฏ์ และมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน

 แหล่งข้อมูลอื่น
# อาร์ทิมิส 2
อาร์ทิมิส 2  เป็นภารกิจที่กำหนดไว้ของโครงการอาร์ทิมิส ที่นำโดยนาซา โดยจะเป็นเที่ยวบินที่สองของจรวดสเปซลอนช์ซิสเตม (SLS) และเป็นภารกิจที่มีลูกเรือแรกของยานโอไรออน ภารกิจนี้มีกำหนดจะเริ่มภายในเดือนเมษายน ค.ศ. 2026 โดยมีนักบินอวกาศ 4 คนที่จะทำการบินเฉียดผ่านดวงจันทร์และกลับสู่โลก ซึ่งจะเป็นทีมแรกที่เดินทางออกนอกวงโคจรต่ำของโลกนับตั้งแต่อะพอลโล 17 ในปี ค.ศ. 1972 อาร์ทิมิส 2 จะเป็นการปล่อยยานมีลูกเรือจากลอนช์คอมเพล็กซ์ 39บี ของศูนย์อวกาศเคนเนดีครั้งแรกนับตั้งแต่ภารกิจกระสวยอวกาศ STS-116 ในปี ค.ศ. 2006

ภารกิจนี้เดิมทีได้รับการตั้งชื่อว่า Exploration Mission-2 (EM-2) และได้เปลี่ยนชื่อหลังจากโครงการอาร์ทิมิสได้เริ่มขึ้น

 ลูกเรือ 
ลูกเรือหลักลูกเรือสำรอง

 ภารกิจ 
อาทิมิส 2 เป็นภารกิจที่วางไว้ให้ยานโอไรออนพาลูกเรือทั้ง 4 ไปบินเฉียดผ่านดวงจันทร์ ด้วยจรวดบล็อกที่ 1 ของสเปซลอนช์ซิสเตม โดยยานโอไรออนจะถูกส่งไปยังวงโคจรสูงของโลก (มากกว่า 35,780 กิโลเมตรเหนือพื้นโลก) จะมีคาบการโคจรประมาณ 24 ชั่วโมง เมื่อถึงจุดใกล้โลกที่สุด ยานจะทำการจุดเครื่องยนต์เพื่อเข้าวงโคจร Trans-lunar injection (TLI) โดยจะไม่มีการจุดเครื่องยนต์อีกครั้งเพื่อเข้าสู่วงโคจรดวงจันทร์ ทำให้ยานจะกลับลงมาสู่โลก
# อาร์ทิมิส 3
อาร์ทิมิส 3  เป็นภารกิจลงจอดบนดวงจันทร์ที่มีลูกเรือครั้งแรกของโครงการอาร์ทิมิส และจะเป็นการปล่อยยานสตาร์ชิปเอชแอลเอสที่มีลูกเรือครั้งแรก อาร์ทิมิส 3 เป็นภารกิจอาร์ทิมิสที่มีลูกเรือเป็นครั้งที่สอง และเป็นการลงจอดบนดวงจันทร์ของชาวอเมริกันครั้งแรกนับตั้งแต่อะพอลโล 17 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1972 , นาซาคาดว่าอาร์ทิมิส 3 จะถูกปล่อยไม่เร็วกว่ากลางปี ค.ศ. 2027 เนื่องจากปัญหาแผ่นกันความร้อนของยานออไรออน และปัญหาวาล์วในระบบชีวิตของยาน

ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2023 เนื่องจากความล่าช้าในการพัฒนาสตาร์ชิป เจ้าหน้าที่ของนาซาแสดงความพร้อมที่จะบินอาร์ทิมิส 3 โดยไม่มีการลงจอดแบบมีลูกเรือ ในกรณีนี้ ภารกิจอาจกลายเป็นการเยือนลูนาร์เกตเวย์โดยมีลูกเรือ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 มีรายงานว่าทางเลือกภารกิจอื่น ๆ ที่นาซากำลังประเมินภายใน ได้แก่ การทดสอบการเชื่อมต่อระหว่างยานอวกาศออไรออนและสตาร์ชิปเอชแอลเอสในวงโคจรต่ำของโลก
# อาร์ทิมิส 4
อาร์ทิมิส 4  เป็นภารกิจที่วางแผนไว้ของโครงการอาร์ทิมิส ภายใต้การดูแลของนาซา ภารกิจนี้จะเป็นการใช้จรวดสเปซลอนช์ซิสเตม (SLS) ครั้งที่สี่ โดยจะส่งยานออไรออนพร้อมลูกเรือ 4 คนไปยังสถานีอวกาศลูนาร์เกตเวย์ ติดตั้งโมดูลใหม่บนเกตเวย์และทำการลงจอดบนดวงจันทร์เป็นครั้งที่สองของโครงการอาร์ทิมิส

 ภาพรวม  
ภารกิจนี้จะส่งมอบและติดตั้งโมดูลการอยู่อาศัยนานาชาติ (ไอ-แฮป) ของสถานีอวกาศลูนาร์เกตเวย์ โมดูลไอ-แฮป กำลังพัฒนาโดยองค์การอวกาศยุโรป และ องค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น ภารกิจนี้จะเชื่อมต่อไอ-แฮปเข้ากับองค์ประกอบแรกของเกตเวย์คือ องค์ประกอบกำลังและการขับเคลื่อน และ ฐานที่อยู่อาศัยและโลจิสติกส์

หลังจากเชื่อมต่อแล้ว นักบินอวกาศจะขึ้นยานอวกาศสตาร์ชิปเอชแอลเอส (HLS) ที่เชื่อมต่อกับสถานีเช่นกัน พวกเขาจะลงจอดบนพื้นผิวดวงจันทร์ด้วยยานลงจอดเอชแอลเอส เพื่อตรวจสอบพื้นที่เป็นเวลาหลายวัน

อาร์ทิมิส 4 จะเป็นเที่ยวบินแรกของระบบปล่อยยานอวกาศรุ่น Block 1B สำหรับ Block 1B ระบบขับเคลื่อนแบบแช่เยือกแข็งชั่วคราวที่ใช้ใน SLS Block 1 จะถูกแทนที่ด้วยระบบขับเคลื่อนแบบเอ็กพลอเรชันอัพเปอร์สเตจที่ทรงพลังยิ่งขึ้น ทำให้จรวดสามารถส่งยานข้ามดวงจันทร์ได้มากขึ้นจาก มากกว่า  เป็น มากกว่า  โดยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของจรวด ซึ่งช่วยให้สามารถส่งไอ-แฮปพร้อมกับยานออไรออนได้

ข้อมูลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 อาร์ทิมิส 4 มีกำหนดการปล่อยไม่เร็วกว่ากลางปี ค.ศ. 2028
# อาร์ทิมิส 5
อาร์ทิมิส 5  เป็นภารกิจลำดับที่ห้าของโครงการอาร์ทิมิส ที่วางแผนโดยนาซาและเป็นการบินที่มีลูกเรือครั้งแรกของยานลงจอดบลูมูน ภารกิจนี้จะปล่อยนักบินอวกาศ 4 คน โดยใช้จรวดสเปซลอนช์ซิสเตม และยานออไรออนไปยังสถานีอวกาศเกตเวย์ และจะเป็นการลงจอดบนดวงจันทร์ครั้งที่สามของโครงการอาร์ทิมิส นอกจากนี้ อาร์ทิมิส 5 จะส่งมอบองค์ประกอบใหม่สองส่วนให้กับสถานีอวกาศเกตเวย์ด้วย

 ภาพรวม 
thumb|upright=2.8|แผนภารกิจยานลงจอดของอาร์ทิมิส 5
อาร์ทิมิส 5 จะปล่อยนักบินอวกาศ 4 คนไปยังสถานีอวกาศลูนาเกตเวย์ ภารกิจนี้จะส่งมอบโมดูล ESPRIT สำหรับการเติมเชื้อเพลิงและการสื่อสารที่พัฒนาโดยองค์การอวกาศยุโรป และระบบแขนหุ่นยนต์ที่สร้างโดยองค์การอวกาศแคนาดาให้กับเกตเวย์ รวมถึงยานสำรวจพื้นผิวของนาซาที่เรียกว่า ยานยนต์สำรวจดวงจันทร์ 

หลังจากเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศเกตเวย์ นักบินอวกาศสองคนจะขึ้นยานลงจอดบลูมูน และนำยานลงจอดใกล้ขั้วใต้ของดวงจันทร์ ใกล้กับยานยนต์สำรวจดวงจันทร์ นี่จะเป็นการลงจอดครั้งแรกนับตั้งแต่อะพอลโล 17 ที่ใช้รถสำรวจบนดวงจันทร์แบบไม่มีแรงดัน นักบินอวกาศจะอยู่บนพื้นผิวดวงจันทร์ประมาณหนึ่งสัปดาห์ เพื่อทำกิจกรรมการสำรวจและวิทยาศาสตร์

ข้อมูลเมื่อเดอทนมีนาคม ค.ศ. 2024 อาร์ทิมิส 5 มีกำหนดปล่อยไม่เร็วกว่ามีนาคม ค.ศ. 2030
# ยานสำรวจพื้นผิวดวงจันทร์
ยานสำรวจพื้นผิวดวงจันทร์ (LTV) เป็นยานสำรวจแบบไม่มีแรงดันที่กำลังพัฒนาโดยนาซา สำหรับให้นักบินอวกาศขับขี่บนพื้นผิวดวงจันทร์ขณะสวมชุดอวกาศ การพัฒนายานแอลทีวีเป็นส่วนหนึ่งของโครงการอาร์ทิมิสของนาซา ซึ่งมีเป้าหมายในการส่งมนุษย์กลับไปยังดวงจันทร์โดยเฉพาะบริเวณขั้วใต้ของดวงจันทร์ ภายในปี ค.ศ. 2026 อย่างไรก็ตาม ยานแอลทีวีจะถูกส่งไปปฏิบัติภารกิจในอาร์ทิมิส 5 ในปี ค.ศ. 2030 เป็นอย่างเร็วที่สุด ยานสำรวจนี้ถือเป็นยานสำรวจดวงจันทร์สำหรับมนุษย์รุ่นแรกที่นาซาพัฒนาขึ้นหลังจากยานสำรวจพื้นผิวดวงจันทร์ที่ใช้ในโครงการอะพอลโล

 แผนการพัฒนา 
 นาซามีแผนที่จะส่งยานสำรวจพื้นผิวดวงจันทร์ในภารกิจอาร์ทิมิส 5 ซึ่งคาดว่าจะปล่อยจรวดไม่เร็วกว่ามีนาคม ค.ศ. 2030
# ตำบลแหลมกลัด
แหลมกลัด เป็นตำบลในอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด เป็นที่พื้นที่ราบชายฝั่งทะเล และเป็นที่ตั้งสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัด คือ หาดพลอยแดง หาดลานทราย น้ำตกสะพานหิน น้ำตกท่าเส้น หาดคุ้มเกล้า

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลแหลมกลัดมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลชำราก
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับประเทศกัมพูชา
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลไม้รูด (อำเภอคลองใหญ่)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอ่าวไทย

 ประวัติ 
แหลมกลัด เป็นตำบลของอำเภอบางพระ (อำเภอเมืองตราด) ในปี พ.ศ. 2455 ทางจังหวัดตราดได้แยกพื้นที่ของตำบลแหลมกลัด และตำบลคลองใหญ่ จัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอคลองใหญ่ 

ปี พ.ศ. 2479 ประชาชนตำบลแหลมกลัดแจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนไปติดต่อราชการกับอำเภอเมืองตราด สะดวกกว่าไปติดต่อกับกิ่งอำเภอคลองใหญ่ เนื่องจากมีระยะทางไปที่ว่าการอำเภอเมืองตราดเพียง 36 กิโลเมตร ส่วนกิ่งอำเภอคลองใหญ่ต้องใช้ระยะการเดินทางไปกว่า 50 กิโลเมตร จึงได้โอนพื้นที่ตำบลแหลมกลัดเข้าไปสมทบในการปกครองของทางอำเภอเมืองตราดดังเดิม วันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479

 การแบ่งเขตการปกครอง 
ตำบลแหลมกลัดแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านปากคลองอ่าวระวะ
 หมู่ที่ 2 บ้านแหลมกลัด
 หมู่ที่ 3 บ้านสองห้อง
 หมู่ที่ 4 บ้านคลองประทุน
 หมู่ที่ 5 บ้านสะพานหิน
 หมู่ที่ 6 บ้านคลองสน
 หมู่ที่ 7 บ้านคลองพลุ
 หมู่ที่ 8 บ้านท่าเส้น
 หมู่ที่ 9 บ้านคลองม่วง
 หมู่ที่ 10 บ้านชายเนิน
# ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 รอบคัดเลือก โซนคอนคาแคฟ
การแข่งขันฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 รอบคัดเลือก โซนคอนคาแคฟ (ซึ่งเรียกอย่างเป็นทางการว่า 2025 Concacaf U-17 Men's Qualifiers) จะตัดสินทีมจากคอนคาแคฟว่า ทีมใดจะได้เข้าร่วมในฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี 2025 พร้อมกับเจ้าภาพ กาตาร์ โดยมีโควต้า 8 ตำแหน่งในการคัดเลือกจากโซนคอนคาแคฟ

 ทีม 
การจับสลากสำหรับรอบแบ่งกลุ่มจัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2024 เวลา 11:00 ET ที่สำนักงานใหญ่ของคอนคาแคฟในไมแอมี ทีมจากคอนคาแคฟจำนวน 41 ทีม ได้รับการจัดอันดับตามการจัดอันดับฟุตบอลชาย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ของคอนคาแคฟ ณ เดือนธันวาคม 2023 โดยมี 35 ทีมที่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันในการแข่งขันนี้

+อันดับเดือนธันวาคม ค.ศ. 2023+ผู้เข้าร่วม (35 ทีม) อันดับ ทีม คะแนน 1  7,288 2  5,962 3  3,682 4  3,444 5  3,410 6  3,252 7  2,537 8  1,931 9  1,846 10  1,510 11  1,410 12  1,326 13  1,326 14  1,212 15  1,121 17  1,090 18  931 19  863 20  850 21  839 24  710 26  637 27  628 28  613 29  437 30  397 31  388 32  356 33  323 34  318 35  292 36  227 37  213 38  87 41  0+ไม่ได้เข้าร่วม (6 ทีม) อันดับ ทีม คะแนน 16  1,090 22  832 23  729 25  649 39  0 40  0

 การจับสลาก 
กลุ่ม Aกลุ่ม Bกลุ่ม Cกลุ่ม Dกลุ่ม Eกลุ่ม Fกลุ่ม Gกลุ่ม H colspan="5"
# เตารังงา
เตารังงา  เป็นนครชายฝั่งทะเลในภูมิภาคเบย์ออฟเพลนตีและเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ของประเทศนิวซีแลนด์ โดยมีประชากรในเขตเมือง 162,800 คน  หรือประมาณร้อยละ 3 ของประชากรทั้งประเทศ ชาวเมารีเข้ามาตั้งถิ่นฐานในช่วงปลายศตวรรษที่ 13 และชาวยุโรปเข้ามาล่าอาณานิคมในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 และได้รับการสถาปนาเป็นเมืองใน ค.ศ. 1963

เมืองนี้ครอบคลุมพื้นที่  

เตารังงาเป็นหนึ่งในศูนย์กลางหลักของธุรกิจ การค้าระหว่างประเทศ วัฒนธรรม แฟชั่น และวิทยาศาสตร์ด้านพืชกรรมสวนของประเทศนิวซีแลนด์ ท่าเรือเตารังงาเป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของนิวซีแลนด์ในแง่ของปริมาณการส่งออกรวมและประสิทธิภาพ เตารังงาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการเติบโตเร็วที่สุดของนิวซีแลนด์ โดยมีประชากรเพิ่มขึ้น 11% จากการสำรวจสำมะโนประชากรระหว่างปี 2006 และปี 2013  และเพิ่มขึ้น 19% ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2013 และ 2018 เนื่องจากการเติบโตอย่างรวดเร็วของประชากร เมือง เตารังงาจึงกลายเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 5 ของนิวซีแลนด์ แซงหน้าดะนีดิน และเขตเมืองเนเพียร์- แฮสติงส์
# ทะเลฮัลมาเฮรา
ทะเลฮัลมาเฮรา  เป็นทะเลที่ตั้งอยู่กลางด้านตะวันออกของทะเลออสตราเลเชียนเมดิเตอร์เรเนียน มีจุดศูนย์กลางอยู่ที่พิกัดประมาณ เส้นขนานที่ 1 องศาใต้ และ เส้นเมริเดียนที่ 129 องศาตะวันออก และมีอาณาเขตติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทางทิศเหนือ เกาะฮัลมาเฮราทางทิศตะวันตก เกาะไวเกโอและปาปัวตะวันตกทางทิศตะวันออก และทะเลเซรัม ทางทิศใต้ ครอบคลุมประมาณ 95,000 กม. (59,000 ไมล์) และลักษณะภูมิประเทศประกอบด้วย แอ่งและสันเขาที่แบ่งออกจากกันหลายแห่ง โดยแอ่งที่สำคัญที่สุดคือ แอ่งฮัลมาเฮรา ซึ่งมีความลึกถึง 2,039 เมตร
# ทะเลเซรัม
ทะเลเซรัม (หรือ Ceram Sea) เป็นทะเลเล็ก ๆ หลายแห่งรวมกัน อยู่ระหว่างเกาะต่าง ๆ ของประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของมหาสมุทรแปซิฟิก มีพื้นที่ประมาณ    ตั้งอยู่ระหว่างเกาะบูรูและเกาะเซรัม ซึ่งเป็น 2 เกาะที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกว่า หมู่เกาะโมลุกกะใต้ เกาะเหล่านี้เป็นถิ่นกำเนิดของพืชที่ผู้คนอยากนำมาใช้เป็นเครื่องเทศมาอย่างยาวนาน  อย่าง ลูกจันทน์เทศ กานพลู และพริกไทยดำ และทะเลที่อยู่รอบ ๆ เกาะเหล่านี้ยังเป็นเส้นทางเดินเรือที่พลุกพล่าน ทะเลเซรัมยังเป็นแหล่งอาศัยของปลาโกบี และปลาอีกหลายชนิดอีกมากมาย เช่นเดียวกับทะเลเล็ก ๆ อีกหลายแห่งในอินโดนีเซีย ทะเลเซรัมเป็นทะเลหินและมีการเคลื่อนที่ของเปลือกโลกอย่างต่อเนื่อง
# อูหลง (กระต่าย)
เป็นกระต่ายบ้านที่เลี้ยงโดย ฮิโรโนริ อาคุตางาวะ อูหลงกลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ต เมื่อเจ้าของได้อัปโหลดภาพของกระต่ายตัวนี้ที่มีสิ่งของวางอยู่บนศีรษะ โดยเฉพาะความสามารถในการทรงตัวกับวัตถุต่าง ๆ เช่น โดรายากิ

เว็บไซต์ของอาคุตางาวะแสดง "การเดินทางด้วยภาพถ่าย" ของอูหลง ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการเดินทางของกระต่ายกับเจ้าของภายในบ้าน ลานบ้าน และสถานที่อื่น ๆ เว็บไซต์ดังกล่าวได้รับความสนใจในวงกว้างมากขึ้นเมื่อ Syberpunk ซึ่งเป็นเว็บไซต์ที่มุ่งเน้นด้านวัฒนธรรมแปลกประหลาดของญี่ปุ่น กล่าวถึงเรื่องราวนี้ในปี 2001

 ประวัติ 
อูหลงได้รับการฝึกให้ทรงตัวโดยมีสิ่งของวางอยู่บนหัว ซึ่งเจ้าของของเขาเรียกศิลปะนี้ว่า 'การแสดงบนหัว' (Head Performance)  วัตถุชิ้นแรกที่วางบนหัวของอูหลงคือกระป๋องฟิล์ม 35 มม. เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 1999 ต่อมาอาคุตากาวะได้ใช้ถ้วยชา, ขนมปัง, ผลไม้, โดรายากิ และกะโหลกกระต่าย แม้จะมีปฏิกิริยาบวกเป็นส่วนใหญ่จากผู้ชมทางอินเทอร์เน็ต แต่ก็มีเสียงวิจารณ์บางส่วนที่เชื่อว่านี่เป็นการทารุณกรรมสัตว์ ในการตอบกลับคำกล่าวหา อาคุตากาวะได้เขียนข้อความถึงผู้เข้าชมเว็บไซต์ว่า:

ตลอดช่วงชีวิตของอูหลง เจ้าของได้บันทึกภาพการเดินทางผ่านสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ทั้งที่เป็นธรรมชาติและไม่ธรรมชาติ รวมทั้งภาพถ่ายจำนวนนับร้อยที่แสดงความสามารถในการทรงตัวสิ่งของ อูหลงได้รับความสนใจจากสื่อ รวมถึงหนังสือพิมพ์ นิวยอร์กไทมส์ และกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม หนึ่งในภาพถ่ายของอูหลงได้กลายเป็น มีมที่แพร่หลายบนอินเทอร์เน็ต ชื่อ "กระต่ายแพนเค้ก" โดยมีภาพของอูหลงวางโดรายากิบนหัว อีกภาพแสดงให้เห็นอูหลงวางแพนเค้กบนหัวพร้อมคำบรรยายว่า "ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร... นี่กระต่ายที่มีแพนเค้กบนหัวของมัน."

อูหลงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 มกราคม 2003 อาคุตากาวะได้ถ่ายภาพวันสุดท้ายของอูหลงและโพสต์ลงบนเว็บไซต์ของเขา อูหลงได้รับการสืบทอดในฐานะสัตว์เลี้ยงของอาคุตะกาวะโดยกระต่ายอีกตัวหนึ่งชื่อว่า 'หยู่ปิง' (แปลว่า "ขนมไหว้พระจันทร์") ซึ่งเป็นกระต่ายแคระพันธุ์เนเธอร์แลนด์ดวอฟ
# ลูนาร์ ไอ-ฮับ
ลูนาร์ ไอ-ฮับ (หรือที่รู้จักก่อนหน้านี้ว่า International Habitation Module, International Habitat หรือ I-HAB) ได้รับการออกแบบให้เป็นโมดูลที่อยู่อาศัยของสถานีลูนาร์เกตเวย์ ซึ่งสร้างโดยองค์การอวกาศยุโรป (ESA) ร่วมกับ องค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น หรือ JAXA โดยโมดูลนี้มีมวลส่งขึ้นสูงสุดที่  และมีปริมาตรใช้สอย  (รวมปริมาตรกดอากาศทั้งหมด)

 ประวัติความเป็นมา 
การพัฒนาแนวคิดเกี่ยวกับโมดูลไอ-ฮับ เริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 โดยกลุ่มบริษัทที่นำโดยแอร์บัส และ ทาลีส อาเลเนีย สเปซ กลุ่มบริษัทแอร์บัสได้ทำงานร่วมกับอีซาเพื่อพัฒนาแนวคิดการออกแบบเบื้องต้น 

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2018 ทั้งแอร์บัสและทาลีส อาเลเนียได้รับสัญญาแยกกันสำหรับการศึกษาเฟส A/B ที่ดำเนินควบคู่กัน โดยเฟส A มุ่งเน้นการประเมินความเป็นไปได้ของโครงการ และเฟส Phase B เน้นการกำหนดคำอธิบายเบื้องต้นสำหรับโมดูล

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 อีซาได้ดำเนินการตรวจสอบข้อกำหนดเบื้องต้นและกลุ่มบริษัทได้จัดการประชุมออกแบบของตนเองในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 กระบวนการนี้นำไปสู่การพัฒนาระบบข้อกำหนดที่เผยแพร่ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2019 ซึ่งสร้างขึ้นจากข้อกำหนดของนาซาสำหรับลูนาร์เกตเวย์
# เกาะบูรู
บูรู (Buru เดิมสะกดว่า Boeroe, Boro หรือ Bouru) เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในหมู่เกาะมาลูกู ของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ระหว่างทะเลบันดา ทางทิศใต้และทะเลเซรัมทางทิศเหนือ ทางทิศตะวันตกของเกาะอัมบนและเกาะเซรัม เกาะนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลูกู

ประมาณหนึ่งในสามของประชากรเป็นชนพื้นเมือง ส่วนใหญ่เป็นชาวบูรู แต่ก็มีชาวลีเซอลา ชาวอัมเบเลา และชาวกาเยอลีด้วย ประชากรส่วนที่เหลือเป็นผู้อพยพมาจากเกาะชวาและหมู่เกาะมาลูกูใกล้เคียง ด้านความเชื่อทางศาสนา มีคนนับถือศาสนาคริสต์และ ศาสนาอิสลามนิกายซุนนีอย่างละเท่า ๆ กัน โดยยังมีความเชื่อแบบดั้งเดิมหลงเหลืออยู่บ้าง แม้ว่าจะพูดภาษาถิ่นและภาษาถิ่นภายในชุมชนแต่ละแห่ง แต่ภาษาอินโดนีเซียจะใช้กันในชุมชนต่าง ๆ และโดยฝ่ายบริหาร เกาะส่วนใหญ่ปกคลุมไปด้วยป่าไม้ที่อุดมไปด้วยพืชและสัตว์เขตร้อนนกมีอยู่ 179 ชนิดและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 25 ชนิด มีประมาณ 14 ชนิดที่พบบนเกาะบูรูเท่านั้นและพบบนเกาะใกล้เคียงไม่กี่เกาะ โดยชนิดที่โดดเด่นที่สุดคือหมูป่าบูรูบาบีรูซา บนเกาะมีอุตสาหกรรมเพียงเล็กน้อย และประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพปลูกข้าว ข้าวโพด มันเทศ ถั่ว มะพร้าว โกโก้ กาแฟ กานพลู และ ลูกจันทน์เทศ กิจกรรมสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ การเลี้ยงสัตว์และการประมง
หมวดหมู่:เมืองในประเทศอินโดนีเซีย
หมวดหมู่:เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก
หมวดหมู่:เกาะในประเทศอินโดนีเซีย
# อูดีเน
อูดีเน  เป็นนครและเทศบาลทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี ตอนกลางของแคว้นฟรียูลี-เวเน็ตเซียจูเลีย ระหว่างทะเลเอเดรียติกกับเทือกเขาคาร์นิกแอลป์ เมืองมีประชากร 100,514 คน เมื่อ ค.ศ. 2012 และ 176,000 คน ในเขตเมือง
# เกาะเอดจ์
เกาะเอดจ์ (Edgeøya'  เป็นเกาะในประเทศนอร์เวย์ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของสฟาลบาร์ มีพื้นที่  เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในกลุ่มเกาะนี้ เกาะนี้ตั้งชื่อตามทอมัส เอดจ์ (เสียชีวิตในปี 1624) ซึ่งเป็นพ่อค้าและนักล่าปลาวาฬ ชาวอังกฤษ ปัจจุบันการการพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการท่องเที่ยวเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายเนื่องจากสถานะเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ
# มอนซา
มอนซา  เป็นนครและเทศบาลริมฝั่งแม่น้ำลัมโบร ลำสาขาของแม่น้ำโป ในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ห่างจากมิลานไปทางเหนือ-ตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 15 กิโลเมตร (9 ไมล์) เป็นเมืองหลักของจังหวัดมอนซาและบริอันซา

ในวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2004  มอนซาได้เป็นเมืองหลักของจังหวัดมอนซาและบริอันซาแห่งใหม่ การจัดระบบบริหารใหม่จะมีผลบังคับใช้เต็มรูปแบบในช่วงฤดูร้อนปี 2009 ก่อนหน้านี้ มอนซาเป็น เทศบาล ภายใน จังหวัดมิลาน มอนซาเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสามของแคว้นลอมบาร์เดีย และเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม โดยเฉพาะอุตสาหกรรมสิ่งทอและการพิมพ์ มอนซายังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยมิลาน-บีกอกกา ศาลยุติธรรม และสำนักงานบริหารระดับภูมิภาคหลายแห่ง สวนสาธารณะมอนซาเป็นหนึ่งในสวนสาธารณะในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป
# ฐานทัพเรือ
ฐานทัพเรือ หรือ ท่าเรือทหาร  คือ ฐานทัพทหารที่เรือรบและเรือนาวีจอดเทียบท่าเมื่อไม่มีภารกิจในทะเลหรือต้องการเติมเสบียง เรืออาจต้องซ่อมแซมด้วย ฐานทัพเรือบางแห่งเป็นที่พักชั่วคราวของอากาศยานที่ปกติจะจอดอยู่บนเรือแต่จะได้รับการบำรุงรักษาในขณะที่เรือจอดอยู่ในท่าเรือ

ในสหรัฐอเมริกา คำสั่งทั่วไปฉบับที่ 135 ของกรมทหารเรือสหรัฐที่ออกในปี พ.ศ. 2454 เพื่อเป็นแนวทางอย่างเป็นทางการสำหรับคำศัพท์ทางกองทัพเรือ อธิบายสถานีทหารเรือว่าเป็น "สถานที่ใด ๆ ที่ใช้สร้าง ผลิต จอดเทียบเรือ ซ่อมแซม จัดหา หรือฝึกอบรมภายใต้การควบคุมของกองทัพเรือ นอกจากนี้ยังอาจรวมถึงสถานที่หลายแห่งด้วย" ในทางตรงกันข้าม ฐานทัพเรือคือ "จุดที่สามารถดำเนินการปฏิบัติการทางกองทัพเรือได้"

ในประเทศส่วนใหญ่ ฐานทัพเรือจะมีการตั้งชื่อและระบุอย่างชัดเจน

ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของราชนาวีและกองทัพเรืออื่น ๆ ที่ยึดตามประเพณีของราชนาวีอย่างใกล้ชิดคือแนวคิดเรื่องเรือรบหิน  ซึ่งเป็นฐานทัพเรือบนบกที่มีชื่อเหมือนเรือ ในตอนแรกสิ่งอำนวยความสะดวกบางอย่างมักตั้งอยู่บนเรือขนาดใหญ่เพื่อประหยัดต้นทุน และต่อมาจึงย้ายไปยังบกแต่ยังคงใช้ชื่อดั้งเดิม
# เฮ็งก์ นูเรน
เฮ็งก์ นูเรน (23 สิงหาคม ค.ศ. 1954 –) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวดัตช์ เขาเข้าแข่งสองรายการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 ซึ่งต่อมาได้เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ไทโซ ซูงิตานิ นักกีฬาขี่ม้าโอลิมปิกทีมชาติญี่ปุ่น