# ปฏิทินอาหรับก่อนการมาของอิสลาม
จารึกปฏิทินอาระเบียใต้โบราณเปิดเผยการใช้งานปฏิทินในท้องถิ่น อย่างน้อยบางส่วนในปฏิทินอาระเบียใต้ใช้ระบบปฏิทินสุริยจันทรคติ ส่วนอาระเบียตอนกลาง โดยเฉพาะมักกะฮ์ ไม่ค่อยมีหลักฐานนี้ แต่รายละเอียดพบได้ในบันทึกของมุสลิมในสมัยอับบาซียะฮ์ นักประวัติศาสตร์บางคนยึดมั่นว่าปฏิทินก่อนการมาของอิสลามที่ใช้ในอาระเบียกลางคือปฏิทินจันทรคติ ซึ่งคล้ายกับปฏิทินอิสลามสมัยใหม่Mahmud Effendi (1858), as discussed in Sherrard Beaumont Burnaby, Elements of the Jewish and Muhammadan calendars (London: 1901), pp.  460–470. บางคนเห็นพ้องว่าปฏิทินก่อนการมาของอิสลามเคยเป็นปฏิทินจันทรคติมาก่อน แต่ถูกเปลี่ยนเป็นปฏิทินสุริยจันทรคติเมื่อ 200 ปีก่อนฮิจเราะห์ ซึ่งมีการทดปฏิทินหลายครั้งเพื่อให้พิธีแสวงบุญอยู่ในช่วงที่กำหนดBonner, Michael (2011). "Time has come full circle": Markets, fairs, and the calendar in Arabia before Islam" in Cook, Ahmed, Sadeghi, Behnam, Bonner, et al. The Islamic scholarly tradition : studies in history, law, and thought in honor of Professor Michael Allan Cook. Leiden; Boston: Brill, 2011. . page 18.see also Shah, Zulfiqar Ali and Siddiqi, Muzammil (2009). The astronomical calculations and Ramadan: a fiqhi discourse Washington, D.C.:The International Institute of Islamic Thought. ISBN 	
9781565643345. page 64.

ชื่อวันก่อนการมาของอิสลาม
ชื่อวันในสัปดาห์ของอาระเบียก่อนการมาของอิสลามถูกเปลี่ยนไปในช่วงที่อิสลามมา เพื่อทำให้สอดคล้องกับ 7 วันที่อัลลอฮ์ทรงสร้างโลก โดยชื่อวันเป็นไปตามนี้:

หมายเลขก่อนอิสลามالأيام الجاهليةอิสลามالأيام الإسلامية1อัลเอาวัลٱلْأَوَّلอัลอะฮัดٱلْأَحَد2อัลอะฮ์วัน หรือ อัลอะฮุวัน หรือ อัลเอาฮัดٱلْأَهْوَن / ٱلْأَهُوَن / ٱلْأَوْهَدอัลอิษนัยน์ٱلْإِثْنَيْن3อัจญุบารٱلْجُبَارอัษษุลาษาอ์ٱلثُّلَاثَاء4อัซซุบาร หรือ อัดดิบารٱلدُّبَار / ٱلدِّبَارอัลอัรบิอาอ์ٱلْأَرْبِعَاء5อัลมุอ์นิสٱلْمُؤْنِسอัลเคาะมีสٱلْخَمِيس6อัลอะรูบะฮ์ٱلْعَرُوبَةอัลญุมอะฮ์ٱلْجُمْعَة7อัชชิยารٱلشِّيَارอัสซับต์ٱلسَّبْت

ชื่อเดือนก่อนการมาของอิสลาม
หลักฐานเกี่ยวกับชื่อของเดือนก่อนการมาของอิสลามนั้น ได้แก่ อัลมุนตะค็อบ มิน เฆาะรีบ กะลามุลอะร็อบ<ref>[http://www.worldcat.org/oclc/4770474158&referer=brief_results 'Al-muntakhab min gharīb kalām alʿarab] Cairo: Dār al-fajr li-n-nashr wa-t-tawzīʿ, 1989.</ref> โดยฮะซันแห่งอบูอัลฮะซัน อะลี อิบน์ อัลฮะซัน อิบน์ อัลฮุซัยน์ อัลฮุนาอี อัดดูซา (เสียชีวิต ฮ.ศ. 309/ค.ศ. 921) ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "กุรออ์ อันนัมล์" และ ลิซาน อัลอะร็อบLisān al-ʿarab Beirut: Dār Lisān al-ʿarab, 1970. ของอิบน์ มันซูร (เสียชีวิต ฮ.ศ. 711/ค.ศ. 1311) อัลบิรูนีกับอัลมัสอูดีแนะนำว่าชาวอาหรับโบราณใช้เดือนเดียวกันกับมุสลิม ถึงแม้ว่าพวกเขาบันทึกชื่อเดือนอื่นที่ใช้โดยชาวอาหรับก่อนการมาของอิสลามก็ตาม

หมายเลขก่อนอิสลามالشهور الجاهليةอิสลามالشهور الإسلامية1มุอ์ตะมิร หรือ อัลมุอ์ตะมิรمُؤْتَمِر / ٱلْمُؤْتَمِرอัลมุฮัรรอมٱلْمُحَرَّم2นาญิรنَاجِرเศาะฟัรصَفَر3เคาวาน หรือ คุววานخَوَّان / خُوَّانเราะบีอุลเอาวัลرَبِيع ٱلْأَوَّل4วับศอนوَبْصَانเราะบีอุลอาคิร หรือ เราบีอุษษานีرَبِيع ٱلْآخِر / رَبِيع ٱلثَّانِي5ฮะนีนحَنِينญุมาดัลอูลาجُمَادَىٰ ٱلْأُولَىٰ6รุบบาرُبَّىٰญุมาดัลอาคิเราะฮ์ หรือ ญุมาดัษษานิยะฮ์جُمَادَىٰ ٱلْآخِرَة / جُمَادَىٰ ٱلثَّانِيَة7อัลอะศ็อม หรือ มุนศิลุลอะซินะฮ์ หรือ อัลมุฮัรรอมٱلْأَصَمّ / مُنْصِل ٱلْأَسِنَّة / ٱلْمُحَرَّمเราะญับرَجَب8อาซิลعَاذِلชะอ์บานشَعْبَان9นาติกنَاتِقเราะมะฎอนرَمَضَان10วะอ์ล หรือ วะอิลوَعْل / وَعِلเชาวาลشَوَّال11วัรนะฮ์وَرْنَةซุลเกาะอ์ดะฮ์ذُو ٱلْقَعْدَة12บุร็อก หรือ มัยมูนبُرَك / مَيْمُونซุลฮิจญะฮ์ذُو ٱلْحِجَّة

สี่เดือนต้องห้าม
ในธรรมเนียมอิสลาม มีมติที่เป็นเอกฉันท์ของชาวอาหรับแถวติฮามะฮ์, ฮิญาซ และนัจด์ได้แบ่งเดือนเป็นสองประเภท คือเดือนที่อนุญาต (ฮะลาล) และต้องห้าม (ฮะรอม) โดยเดือนต้องห้ามมี 4 เดือนที่ห้ามก่อสงคราม ได้แก่ เราะญับ และสามเดือนในช่วงแสวงบุญ คือ ซุลกิอ์ดะฮ์, ซุลฮิจญะฮ์ และมุฮัรรอม

นะซีอ์

ในอัลกุรอานอิงสี่เดือนต้องห้ามด้วย นะซีอ์'  ที่แปลตรงตัวคือ "การเลื่อนเวลาออกไป" รายงานจากธรรมเนียมมุสลิม การเลี่อนเวลาถูกบริหารโดยเผ่ากินานะฮ์ โดยชายที่มีชื่อว่า อัลเกาะลัมมัส แห่งกินานะฮ์และลูกหลานของเขา

มีการเสนอความแตกต่างของ นะซีอ์For an overview of the various theories and a discussion of the problem of "hindsight chronology" in early and pre-Islamic sources, see Maurice A. McPartlan, The Contribution of Qu'rān and Hadīt to Early Islamic Chronology (Durham, 1997). นักวิชาการบางท่าน ทั้งมุสลิมMahmud Effendi (1858), as discussed in Sherrard Beaumont Burnaby, Elements of the Jewish and Muhammadan calendars (London: 1901), pp. 460–470.According to "Tradition", repeatedly cited by F.C. De Blois. และตะวันตกF.C. De Blois, "TA’RĪKH": I.1.iv.  "Pre-Islamic and agricultural calendars of the Arabian peninsula", The Encyclopaedia of Islam, 2nd edition, X:260.A. Moberg, "NASI'", The Encyclopaedia of Islam, 2nd, VII: 977. ยืนยันว่าปฏิทินก่อนศาสนาอิสลามที่ใช้ในอาระเบียตอนกลางเป็นปฏิทินจันทรคติบริสุทธิ์ ซึ่งคล้ายกับปฏิทินอิสลามสมัยใหม่ รายงานจากมุมมองนี้ นะซีอ์’ คือสิ่งที่ชาวมักกะฮ์ทำก่อนการมาของอิสลาม โดยการเปลี่ยนเดือนต้องห้ามในปีหนึ่งโดยไม่ได้มีการชักจูงใด ๆ นักประวัติศาสตร์และนักพจนานุกรมชาวอาหรับ เช่น อิบน์ ฮิชาม, อิบน์ มันซูร และคลังของตัฟซีร สนับสนุนทฤษฎีนี้

ในขณะที่บางส่วนเชื่อว่ามันเคยเป็นปฏิทินจันทรคติมาก่อน แต่ในช่วงประมาณ 200 ปีก่อนฮิจเราะห์ มันถูกเปลี่ยนเป็นปฏิทินสุริยจันทรคติ โดยมีการทดเดือนเพิ่มในบางช่วง เพื่อให้พิธีแสวงบุญตรงต่อช่วงฤดูกาล การอธิบายนี้ถูกเสนอโดยอะบู มะอ์ชัร นักโหราจารย์และนักดาราศาสตร์มุสลิมยุคกลาง และภายหลังโดยอะบู เรฮัน อัลบิรูนี,Abu Ma'shar al-Balkhi (787–886), Kitab al-Uluf, Journal Asiatique, series 5, xi (1858) 168+. al-Biruni, "Intercalation of the Ancient Arabs", The Chronology of Ancient Nations, tr. C. Edward Sachau, (London: William H. Allen, 1000/1879), pp. 13–14, 73–74. อัลมัสอูดี และนักวิชาการตะวันตกบางท่านA. Moberg, "NASI'", E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam ในมุมมองนี้ถือว่า นะซีอ์ เป็นคำพ้องความหมายของคำว่า "การทดปฏิทิน" ตามรายงานที่มีคำอธิบายของอบูมะอ์ชัรว่า เป็นสิ่งที่ได้เรียนรู้มาจากการทดปฏิทินของชาวยิว การ นะซีอ์'' ของชาวยิวจะตัดสินใจอย่างเป็นทางการว่าเมื่อใดที่ควรทดเดือนในปฏิทินยิวBab. Talmud, Sanhedrin, p. 11. บางรายงานกล่าวว่าชาวอาหรับนำวิธีของชาวยิวมาใช้และทดไปอีก 7 เดือน ทุก ๆ 19 ปี หรือเพิ่มอีก 9 เดือน ทุก ๆ  24 ปี แต่นักวิชาการไม่มีมติเป็นเอกฉันท์เกี่ยวกับทฤษฎีนี้Bonner 2011, page 21 เผ่ากินานะฮ์ในสมัยของมุฮัมมัด เคนทำหน้าที่ทดปฏิทิน ซึ่งเผ่ากินานะฮ์สืบทอดหน้าที่นี้จากเผ่ากินดะฮ์ ซึ่งเป็นเผ่าที่ถูกแปลงเป็นชาวยิวกว่าร้อยปี ทำให้เชื่อว่าการทดปฏิทินน่าจะยืมมาจากธรรมเนียมชาวยิวKhanam, R. (editor) (2005). Encyclopaedic ethnography of Middle-East and Central Asia. New Delhi : Global Vision Publishing House. . Page 442.