wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เกอช่างจู่กั๋ว
เกอช่างจู่กั๋ว The song's Name in English - "Ode to the Motherland" - translated by Xinhua. ("บทกวีสรรเสริญมาตุภูมิ") เป็นเพลงรักชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองโดยหวัง เชิน (26 ตุลาคม ค.ศ. 1918 – 15 ตุลาคม ค.ศ. 2007) ในช่วงหลังการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949–51) บางครั้งเพลงนี้ได้รับเกียรติให้เป็น "เพลงชาติที่สอง" ของจีน เพลงนี้ได้รับการแสดงในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติครั้งสำคัญเมื่อประเทศจีนเข้าร่วมในขบวนพาเหรดของชาติต่าง ๆ เช่น โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 กีฬาทหารโลก 2019 กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2021 ตลอดจนโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 และเอเชียนเกมส์ 2022

ในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เพลงนี้มีชื่อว่า "เกอช่างเช่อฮุ่ยจู่อี้จู่กั๋ว" ("บทกวีสรรเสริญมาตุภูมิสังคมนิยม") โดยเนื้อเพลงมีการกล่าวถึงลัทธิคอมมิวนิสต์และยกย่องสรรเสริญประธานเหมา เจ๋อตงอย่างมาก

เพลงนี้ถูกใช้เป็นเพลงเปิดรายการวิทยุ "สรุปข่าวและหนังสือพิมพ์" (新闻和报纸摘要) และ "เครือข่ายข่าวแห่งชาติ" (全国新闻联播) ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศจีน ทั้งยังถูกใช้เป็นเป็นเพลงปิดรายการวิทยุบางช่องของสถานีฯ อีกด้วย[ต้องการอ้างอิง]

 ต้นกำเนิด 
หวัง เชิน นักดนตรีจากเมืองเทียนจินซึ่งอยู่ใกล้เคียง เริ่มต้นประพันธ์เพลงนี้ในปลายเดือนกันยายน ค.ศ. 1950 ไม่นานหลังจากที่เขาได้เห็นธงชาติจีนจำนวนมากโบกสะบัดอยู่ที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในช่วงเตรียมการสำหรับวันชาติครั้งแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 1 ตุลาคมของปีนั้น เพลงนี้เริ่มได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในเมืองเทียนจินก่อน จากนั้นจึงแพร่กระจายไปยังกรุงปักกิ่ง ทั้งเนื้อร้องและทำนองของเพลงนี้ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่อย่างเป็นทางการในหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้า (人民日报) เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1951 และได้รับการส่งเสริมอย่างกว้างขวางจากกระทรวงวัฒนธรรมของจีนก่อนถึงงานวันชาติ人民音乐家王莘与《歌唱祖国》(图). Beijing Daily. 2010-09-06.
# เวินไซ (ฆุม)
เวินไซ (, เวินไส) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้านและมีประชากร 2,443 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 4 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ส่วนอีกที่เดียวเป็นของสมาชิกพรรคฟุนซินเปก การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับปานกลางในเวินไซ

หมู่บ้าน
 หมู่บ้าน  ประชากร(1998)  อัตราเพศ(ชาย/หญิง)(1998)  จำนวนครัวเรือน(1998)เวินไซ  464  0.93  78Pak Kae  235  0.91  44I Tub  252  1.02  45Thmei  257  1.02  41Ka Lan  836  1.03  134Kang Nak  399  0.87  57
# บึ้งน้ำเงิน
บึ้งน้ำเงิน (อังกฤษ: cobalt blue tarantula; ชื่อวิทยาศาสตร์: Cyriopagopus lividus) เป็นสปีชีส์หนึ่งของแมงมุมทารันทูล่า ในวงศ์ Theraphosidae ซึ่งมีถิ่นกำเนิดในประเทศพม่า และประเทศไทย เดิมถูกอธิบายภายใต้ชื่อทวินามว่า Haplopelma lividum

 คำอธิบาย 
บึ้งน้ำเงินเป็นแมงมุมทารันทูล่าขนาดกลางที่มีช่วงขายาวประมาณ 13 เซนติเมตร (5.1 นิ้ว) มีลักษณะเด่นคือขามีสีเหลือบฟ้าและมีช่วงลำตัวส่วนหน้าและลำตัวส่วนหลังที่มีสีเทาอ่อน มาอาจมีแถบตัววีสีเทาเข้มกว่า บึ้งน้ำเงินเพศผู้และเพศเมียจะมีลักษณะที่คล้ายกันจนกระทั่งถึงช่วงลอกคราบครั้งสุดท้ายของเพศผู้ เมื่อถึงจุดนี้ เพศผู้จะแสดงความแตกต่างระหว่างเพศ เช่น มีสีน้ำตาลอ่อนหรือสีเหลืองส้มอมแดง และมีขาที่เรียวยาว นอกจากนี้ เพศผู้จะมีอวัยวะเพศ บนก้านขากรรไกรและขาปล้องที่สี่แอโพไฟซิส (tibial apophyses) และในท้ายที่สุดบึ้งน้ำเงินเพศเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าเพศผู้และมีอายุขัยที่ยาวกว่า บึ้งน้ำเงินเป็นสัตว์ที่มีพฤติกรรมดำรงชีวิตอยู่ใต้ดิน และจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในโพรงลึก พิษของแมงมุมทารันทูล่าไม่เพียงพอที่จะฆ่ามนุษย์ได้ แต่สามารถกัดมนุษย์ได้อย่างแรงและเจ็บปวดอย่างมาก ในพิษจะมีกรดกลูตามิกที่ร้อยละ 0.97 และตรวจพบฮีสตามีนและอะดีโนซีนที่ร้อยละ 0.14 และ 0.10 ตามลำดับ โดยตรวจพบสารโพลีเอมีนสเปอร์มีนในปริมาณเล็กน้อยที่ร้อยละ 0.002 (Moore et al., 2009)

 ที่อยู่อาศัย 
บึ้งน้ำเงินอาศัยอยู่ในป่าฝนเขตร้อนของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งบึ้งน้ำเงินสร้างโพรงลึกอาศัย และโดยทั่วไปบึ้งน้ำเงินจะออกจากโพรงเพื่อหาอาหารเท่านั้น

 การนำมาเลี้ยง 
บึ้งน้ำเงินเป็นสัตว์ในอุตสาหกรรมการสัตว์เลี้ยง แม้ว่ามันจะเป็นแมงมุมทารันทูล่าที่รวดเร็วและป้องกันตัวได้ดีและมีพิษก็ตาม การถูกกัดจากบึ้งสีน้ำเงินสามารถทำให้เกิดตะคริวและการอักเสบของกล้ามเนื้อได้

 เชิงอรรถและรายการอ้างอิง 

Moore, S., Smyth, W. F., Gault, V., O’Kane, E., & McClean, S. (2009c). Mass spectrometric characterisation and quantitation of selected low molecular mass compounds from the venom of Haplopelma lividum (Theraphosidae). Rapid Communications in Mass Spectrometry, 23(12), 1747–1755. https://doi.org/10.1002/rcm.4063
หมวดหมู่:แมงมุม
หมวดหมู่:แมงมุมในทวีปเอเชีย
หมวดหมู่:อาร์โธพอดที่เป็นสัตว์เลี้ยง
# จังหวัดสุพรรณบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2495 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนรายงานการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของกระทรวงมหาดไทย เล่ม ๑. กองเลือกตั้ง ส่วนการทะเบียนและเลือกตั้ง กรมมหาดไทย. 2501

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้ง
# จังหวัดสระบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี พ.ศ. 2539 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2538 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1 • เขต 2
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสระบุรี, อำเภอพระพุทธบาท, อำเภอหนองโดน, อำเภอบ้านหมอ, อำเภอเสาไห้ และอำเภอดอนพุด

 เขตเลือกตั้งที่ 2 
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองแซง, อำเภอหนองแค, อำเภอวิหารแดง, อำเภอแก่งคอย, อำเภอมวกเหล็ก และอำเภอวังม่วง
# จังหวัดสระบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี พ.ศ. 2538 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 4 คน จำนวนที่นั่งเพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คนข้อมูล สถิติ และผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2538. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2538

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1 • เขต 2
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสระบุรี, อำเภอพระพุทธบาท, อำเภอหนองโดน, อำเภอบ้านหมอ, อำเภอเสาไห้ และอำเภอดอนพุด

 เขตเลือกตั้งที่ 2 
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหนองแซง, อำเภอหนองแค, อำเภอวิหารแดง, อำเภอแก่งคอย, อำเภอมวกเหล็ก และกิ่งอำเภอวังม่วง
# ชิตโพสติง
ในวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ต ชิตโพสติง  หรือ แทรชโพสติง  เป็นวิธีการใช้ฟอรัมออนไลน์หรือเพจสื่อสังคมเพื่อโพสต์เนื้อหาที่มี "คุณภาพต่ำอย่างอุกอาจ ประชดประชัน และน่าขบขัน": ชิตโพสต์โดยทั่วไปมักออกแบบมาเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นการสนทนา หรือทำให้เกิดปฏิกิริยาตอบสนองมากที่สุดโดยใช้ความพยายามน้อยที่สุด สิ่งนี้บางครั้งอาจถึงขั้นมีส่วนให้เป็นสงครามทางอารมณ์ (flame war) แบบประสานงาน เพื่อทำให้ผู้เยี่ยมชมประจำไม่สามารถใช้งานเว็บไซต์ได้

คำนิยามและการใช้งาน
ชิตโพสติงเป็นการยั่วยุทางออนไลน์รูปแบบใหม่ คำศัพท์นี้ปรากฏขึ้นประมาณกลางคริสต์ทศวรรษ 2000 บนอิมเมจบอร์ดอย่างโฟร์แชน Sam Greszes ผู้เขียนให้กับ โพลีกอน เปรียบเทียบชิตโพสติงกับ "ส่วนที่สับสนและไม่มีบริบท" ของดาดา " เป็นการเฉพาะ เพราะมันไม่สมเหตุสมผลมาก จึงถูกมองว่าเป็นผลงานปฏิวัติทั้งทางศิลปะและการเมือง" Greszes เขียนไว้ว่าเป้าหมายของชิตโพสติงคือ "ทำให้ผู้ชม สับสน จากความไร้บริบทจนทำให้พวกเขาหัวเราะหรือยิ้ม"

ศาสตราจารย์เกร็ก บาร์ตัน ผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อการร้ายที่มหาวิทยาลัยดีกิน กล่าวว่า ชิตโสติงที่เหยียดเชื้อชาติเป็นเรื่องปกติในอินเทอร์เน็ตและเป็นช่องทางให้ผู้คนเชื่อมต่อและดึงดูดความสนใจ เขากล่าวว่า "สิ่งสำคัญเกี่ยวกับสื่อสังคมคือวงสังคม คุณต้องการคำติชม ต้องการให้ผู้คนชอบในสิ่งที่คุณทำ ไม่ว่าจะเป็นอินสตาแกรมหรือเฟสบุ๊ก ชิตโพสติงเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสร้างโปรไฟล์ของคุณ การได้รับการตอบกลับ และยิ่งคุณสามารถประชดประชันและตลกได้มากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งได้รับมากขึ้นเท่านั้น"

ในการเมืองสมัยใหม่

ดูเพิ่ม

 อินเทอร์เน็ตมีม
 อินเทอร์เน็ตฟอรัม
 อิมเมจบอร์ด
 วัฒนธรรมรีมิกซ์
 ยูทูบพูป
# ลี ดิกซัน
ลี ไมเคิล ดิกซั่น (เกิด 17 มีนาคม 1964) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษและนักวิจารณ์ซึ่งเล่นในตำแหน่งแบ็กขวา นอกจากนี้ ดิกซั่นยังติดทีมชาติอังกฤษไป 22 นัด

รอยพ่อของเขาเป็นผู้รักษาประตูของแมนเชสเตอร์ซิตี และดิกซั่นใช้เวลาช่วงวัยรุ่นส่วนใหญ่อยู่บนอัฒจันทร์ของสนามเมนโรด แต่เขาก็ร่วมทีมเบิร์นลีย์ตอนเป็นดาวรุ่งและได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่เพียงไม่กี่นัดก่อนที่จอห์น บอนด์จะปล่อยเขาไปเชสเตอร์ซิตี หลังจากอยู่ที่นั่นได้ 1 ฤดูกาลครึ่ง เขาก็ได้เซ็นสัญญากับบิวรี ก่อนที่จะย้ายไปร่วมทีมสโตกซิตี ซึ่งเขาสร้างความประทับใจได้ในทันทีในการจับคู่กับสตีฟ โบลด์ ศักยภาพและผลงานของทั้งคู่ดึงดูดความสนใจของจอร์จ เกรแฮม ผู้จัดการทีมอาร์เซนอลในขณะนั้นเมื่ออาร์เซนอลเอาชนะสโตก 3–0 ในลีกคัพ รอบ 4 เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1987 และสองเดือนต่อมา เกรแฮมก็เซ็นสัญญากับดิกซั่น โบลด์เซ็นสัญญากับอาร์เซนอลในอีก 5 เดือนต่อมา  ฤดูกาลถัดมา เมื่อดิกซั่นยึดตำแหน่งตัวจริงในทีมได้แล้ว อาร์เซนอลก็สามารถคว้าแชมป์ลีกได้เป็นครั้งแรกในรอบ 18 ปีในเกมสุดท้ายของฤดูกาลอันน่าตื่นเต้น ดิกซั่นเป็นกำลังหลักของทีมอาร์เซนอลที่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งเลิกเล่นในปี ค.ศ. 2002 โดยในช่วงเวลาที่อยู่กับอาร์เซนอล เขาคว้าแชมป์ลีก 4 สมัย เอฟเอ คัพ 3 สมัย และคัพวินเนอร์ส คัพ 1 สมัย เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทีมยอดเยี่ยมแห่งปีของพีเอฟเอ 2 ครั้งในฤดูกาล 1989–90 และ 1990–91 เขาเลิกเล่นเมื่อจบฤดูกาล 2001–02 ซึ่งอาร์เซนอลคว้าดับเบิลแชมป์ นับเป็นครั้งที่ 2 ในช่วงที่เขาอยู่กับสโมสร ในเวลาที่เขาเลิกเล่น เขาลงเล่นในสนามของทีมในฟุตบอลลีก จำนวน 91 แห่งจากทั้งหมด 92 แห่ง – ยกเว้นสนามเครเวนคอตทิจของสโมสรฟุตบอลฟูลัม

ตั้งแต่เลิกเล่นฟุตบอล ดิกซั่นทำงานเป็นนักวิจารณ์ และคอลัมนิสต์เกี่ยวกับฟุตบอล เขาเริ่มต้นอาชีพทางโทรทัศน์ด้วยการทำงานให้กับบีบีซี โดยส่วนใหญ่เป็นรายการ แมตช์ออฟเดอะเดย์ และ ฟุตบอลโฟกัส จากนั้นจึงย้ายไปที่ไอทีวีสปอร์ต ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 เขาเริ่มบรรยายร่วมกับอาร์โล ไวท์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 สำหรับการบรรยายพรีเมียร์ลีกของเอ็นบีซีในสหรัฐอเมริกา เขายังบรรยายในวิดีโอเกมฟีฟ่า 20 ร่วมกับดีเร็ก เรด้วย เขายังได้ทำงานการกุศลโดยร่วมกับ Lawrence Dallaglio ในการปั่นจักรยาน ซึ่งระดมเงินได้กว่า 986,000 ปอนด์
# จังหวัดสระบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2535. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2536

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดสระบุรีทั้งจังหวัด
# ยาทุง
ยาทุง  เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอยาดาวทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้านและมีประชากร 1,751 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 4 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา ส่วนอีกที่นั่งตกเป็นของสมาชิกพรรคสม รังสี ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2006 การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับปานกลางในยาทุง

หมู่บ้าน
 หมู่บ้าน  ประชากร(1998)  อัตราเพศ(ชาย/หญิง)(1998)  จำนวนครัวเรือน(1998)  หมายเหตุTen Ngol  532  0.91  109 Peak  445  0.9  66 TenSoh  196  0.83  39 Dar  340  1.06  50 Sam  238  0.95  39
# ศาสนาในประเทศคูเวต
ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติในประเทศคูเวต และพลเมืองส่วนใหญ่เป็นมุสลิม 

นอกจากนี้ยังมีประชากรที่นับถือศาสนาคริสต์และบาไฮขนาดเล็กด้วย  ชาวต่างชาติในคูเวตส่วนใหญ่เป็นมุสลิม, ฮินดู, คริสต์ หรือพุทธ

 อิสลาม 

ศาสนาประจำชาติของคูเวตคือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี มัซฮับมาลิกี พลเมืองคูเวตที่นับศาสนาอิสลามส่วนใหญ่นับถือนิกายซุนนี ส่วนนิกายชีอะฮ์เป็นชนกลุ่มน้อยที่สำคัญ นอกจากนี้ยังมีนิกายอื่น ๆ แต่มีจำนวนน้อยมากในคูเวตด้วย ราชวงศ์อาล เศาะบาห์ (รวมเอมีร์) นับถือนิกายซุนนีมัซฮับมาลิกี 

มุสลิมที่ไม่ใช่พลเมืองมากกว่าหนึ่งล้านคนอาศัยอยู่ในประเทศคูเวตเมื่อ ค.ศ. 2019

 ประมาณการประชากร 

 คริสต์ 

thumb|right|Our Lady of Arabia Parish ที่อัลอะห์มะดี
ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาชนกลุ่มนน้อยในประเทศคูเวต โดยใน ค.ศ. 2020 มีชาวคูเวตที่นับถือศาสนาคริสต์ประมาณ 289 คนอาศัยอยู่ในประเทศ 

 บาไฮ 
สำมะโนทางการ ค.ศ. 2013 ระบุหมวดหมู่ศาสนาเพียง 3 ประเภท: "มุสลิม", "คริสต์" และ "อื่น ๆ" โดยมีเพียง 18 คนที่อยู่ในหมวดอื่น ๆ มีพลเมืองคูเวตจำนวนน้อยที่นับถือศาสนาบาไฮ โดยข้อมูลหนึ่งระบุว่ามีผู้นับถือศาสนาบาไฮในคูเวตที่ประมาณ 400 คนใน ค.ศ. 2022

 ยูดาห์ 

ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1950 เคยมีครอบครัวชาวคูเวตเชื้อสายยิวอาศัยอยู่ อย่างไรก็ตาม ครอบครัวชาวยิวท้องถิ่นทั้งหมดออกจากคูเวตในคริสต์ทศวรรษ 1980

 ซิกข์ 
มีชาวซิกข์ที่ไม่ใช่พลเมืองในคูเวตประมาณ 10,000 คน
# นะฮ์ฎะตุล อุละมะ
นะฮ์ฎะตุล อุลามะ (, , NU) เป็นองค์กรศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย มีสมาชิกมากกว่า 90 ล้านคนในปี ค.ศ. 2021 จึงเป็นองค์กรศาสนาอิสลามที่ใหญ่ที่สุดในโลก  นะฮ์ฎะตุล อุลามะ ยังเป็นองค์กรการกุศลที่ให้ทุนแก่โรงเรียนและโรงพยาบาล รวมถึงจัดกิจกรรมชุมชนเพื่อช่วยบรรเทาความยากจนอีกด้วย

นะฮ์ฎะตุล อุลามะ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1926 โดยกลุ่มอุละมะและพ่อค้าเพื่อปกป้องทั้งแนวปฏิบัติศาสนาอิสลามแบบพื้นบ้าน (ตามแนวทางชาฟีอี) และผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจของสมาชิก  ทัศนคติทางศาสนาของนะฮ์ฎะตุล อุลามะถือว่าเป็นกลุ่มศาสนาแบบประเพณีพื้นบ้านนิยมในแง่ที่ยอมรับประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่นที่ไม่ขัดแย้งกับกฎเกณฑ์ในศาสนาอิสลาม (ตรงกันข้ามกับกลุ่มอิสลามมูลฐานนิยม) ในทางตรงกันข้าม องค์กรอิสลามที่ใหญ่เป็นอันดับสองในอินโดนีเซีย ซึ่งก็คือ มุฮัมมะดิยะฮ์ ถือว่าเป็นกลุ่ม "ปฏิรูป" เนื่องจากตีความคัมภีร์อัลกุรอานและซุนนะห์ได้ตรงความหมายมากขึ้น 

ผู้นำบางคนของนะฮ์ฎะตุล อุลามะ เป็นผู้สนับสนุนศาสนาอิสลามแบบนูซันตาราอย่างกระตือรือร้น ซึ่งเป็นศาสนาอิสลามรูปแบบเฉพาะที่ผ่านการโต้ตอบ การกำหนดบริบท การทำให้เป็นพื้นบ้าน การตีความ และการใช้ภาษาพื้นเมืองตามเงื่อนไขทางสังคมและวัฒนธรรมในอินโดนีเซีย  ศาสนาอิสลามแบบนูซันตาราส่งเสริมทางสายกลาง ความหลากหลาย และการผสมผสานในระดับหนึ่ง ขณะที่ต่อต้านแนวคิดแบบมูลฐานนิยม  อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโส ผู้นำ และนักวิชาการด้านศาสนาจำนวนมากของนะฮ์ฎะตุล อุลามะ ปฏิเสธศาสนาอิสลามแบบนูซันตารา โดยเลือกใช้แนวทางที่เป็นอนุรักษ์นิยมมากกว่า 

อุดมการณ์

นะฮ์ฎะตุล อุละมะ ปฏิบัติตามแนวทางอัชอารี (Ashʿari) และ มะตุริดี (Maturidi) โดยยึดถือแนวทางสายกลางระหว่างการตีความ (มุตะซิละ) และบันทึกลายลักษณ์อักษร (อะษะรียะฮ์) องค์กรนี้ระบุคัมภีร์อัลกุรอาน ซุนนะห์ และความสามารถของจิตใจที่ผนวกกับความจริงเชิงประจักษ์เป็นแหล่งที่มาของความคิด โดยระบุว่าแนวทางนี้มาจากนักคิดรุ่นก่อน เช่น อะบู อัล-ฮะซัน อัล-อัชอารี (Abu al-Hasan al-Ashʿari) และ อะบู มันซูร์ อัล-มะตุริดี (Abu Mansur al-Maturidi) ในทางเทววิทยา

ในทางนิติศาสตร์ องค์กรนี้ยอมรับแนวคิดของฮานาฟี มาลิกี ชาฟิอี และฮันบาลี แต่ยึดถือหลักคำสอนของชาฟิอีเป็นหลัก โดยด้านลัทธิศูฟี นะฮ์ฎะตุล อุละมะ ได้ปฏิบัติตามแนวทางของอัลเฆาะซาลี และอัล-ญูไนด์ อัล-บักฏะฎี สื่อตะวันตกได้บรรยายไว้ว่าเป็นขบวนการอิสลามที่หัวก้าวหน้า เสรีนิยม และมีความหลากหลาย  แต่ก็เป็นองค์กรที่มีความหลากหลายโดยมีฝ่ายอนุรักษ์นิยมเป็นกลุ่มใหญ่ด้วย

นะฮ์ฎะตุล อุละมะ ระบุว่าไม่ผูกมัดกับองค์กรทางการเมืองใด ๆ 

 แหล่งอ้างอิง 

อ่านเพิ่มเติม
นะฮ์ฎะตุล อุละมะ ใน UCSM Encyclopaedia

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 
ภาคภาษาอังกฤษ
# ฮะชิม อัชอะรี
กิไย หัจญี ฮะชิม อัชอะรี (บางครั้งสะกด Hashim Ashari; 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1871 หรือ 10 เมษายน ค.ศ. 1875 – 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1947) เป็นอุละมะชาวอินโดนีเซีย วีรบุรุษแห่งชาติอินโดนีเซีย และเป็นผู้ก่อตั้งนะฮ์ฎะตุล อุละมะ

ประวัติ
ฮะชิม อัชอะรี เกิดที่หมู่บ้านเกอะดัง อำเภอจมบัง  เมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1875 พ่อชื่อ อัชอะรี แม่ชื่อ ฮาลีมะฮ์ ครอบครัวของเขามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งในการบริหารเปอะซันเตริน (ปอเนาะ) ปู่ของเขา กิไย อุสมาน เป็นผู้ก่อตั้งเปอะซันเตรินเกดัง และปู่ทวดของเขาเป็นผู้ก่อตั้งเปอะซันเตริน ตัมบักเบอะรัส เขาเป็นบุตรชายคนที่สามจากพี่น้องทั้งหมดสิบคน 

เชื้อสายของฮะชิม อัชอะรี สืบเชื้อสายมาจากสุลต่านฮะดีวิชัยแห่งอาณาจักรปายัง และลึกกว่านั้นคือ พระเจ้าพระวิชัยที่ 6 (พระเจ้าคีรินทรวัฒนะ) กษัตริย์ของอาณาจักรมัชปาหิต

เขาได้รับการศึกษาจาก อิหม่าม อาหมัด กาติบ อัล-มินังกะบาวี อิหม่ามประจำมัสยิดอัล-ฮะรอม และอุลามะ ซึ่งยังเป็นอาจารย์ของ อะห์มัด ดะห์ลัน ผู้ก่อตั้งมุฮัมมะดิยะฮ์ 

เมื่ออายุได้ 20 ปี เขาได้แต่งงานกับคอดีญะห์ ลูกสาวของผู้นำเปอะซันเตรินซิวะลัน ปันยี 1 ปีต่อมา ครอบครัวเขาไปที่มักกะฮ์ หลังจากนั้นเจ็ดเดือน ภรรยาของเขาก็เสียชีวิต และอีก 2 เดือนต่อมา อับดุลละฮ์ ลูกชายของเขาก็เสียชีวิตด้วยเช่นกัน 

ในปี ค.ศ. 1899 เขาได้ก่อตั้งเปอะซันเตรินเตอะบุอิเริง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเปอะซันเตรินที่ใหญ่ที่สุดในเกาะชวาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีนักเรียน 4,000 คนในปี ค.ศ. 1947  เปอะซันเตรินแห่งนี้ยังกลายเป็นศูนย์กลางในการปฏิรูปคำสอนอิสลามแบบพื้นบ้านอีกด้วย 

เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1926 เขาและผู้นำศาสนาอิสลามสายพื้นบ้านหลายคนได้ก่อตั้งนะฮ์ฎะตุล อุละมะ ขึ้น ในช่วงยุคที่ญี่ปุ่นยึดครอง เขาถูกจับกุม และอีกหลายเดือนต่อมา เขาได้รับการปล่อยตัวและได้เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการศาสนา 

เขาเสียชีวิตกะทันหันในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ด้วยโรคความดันโลหิตสูง หลังจากได้ยินข่าวว่ากองทหารดัตช์ได้รับชัยชนะในการรบที่เมืองมาลัง

ชีวิตส่วนตัว
เขาแต่งงานเจ็ดครั้ง และภรรยาทั้งหมดของเขาล้วนเป็นลูกสาวของอุละมะ ภรรยา 4 คนของเขาคือคอดีญะห์, นาฟิซะฮ์, นาฟิกะห์ และ มัสรูเราะห์ ลูกชายคนหนึ่งของเขาชื่อ วาฮีด ฮะชิม เป็นหนึ่งในผู้ร่างกฎบัตรจาการ์ตา และต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการศาสนาคนแรกของอินโดนีเซีย  ขณะที่อับดูร์ระฮ์มัน วาฮิด หลานของเขา ได้กลายเป็นประธานาธิบดีอินโดนีเซียคนที่ 4

แหล่งอ้างอิง

อ่านเพิ่มเติม
# อะห์มัด ดะห์ลัน
กิไย หัจญี อะห์มัด ดะห์ลัน (ชื่อเกิด มุฮัมหมัด ดาร์วิส;‎ ; ;‎ 1 August 1868 – 23 February 1923), มักเขียนย่อว่า K.H. Ahmad Dahlan เป็นผู้นำทางศาสนาอิสลามและนักฟื้นฟูศาสนาชาวอินโดนีเซีย ซึ่งก่อตั้งองค์กรมุฮัมมะดิยะฮ์ ซึ่งต่อมากลายเป็นองค์กรมุสลิมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในอินโดนีเซีย รองจากนะฮ์ฎะตุล อุละมะ เขาเกิดที่หมู่บ้านเกามัน ยกยาการ์ตา เป็นบุตรของอิหม่ามของมัสยิดในท้องถิ่น และสืบเชื้อสายมาจากมุฮัมหมัด อะห์มัด ดะห์ลัน ประกอบพิธีฮัจญ์เมื่ออายุได้ 15 ปี และใช้ชีวิตอยู่ที่มักกะฮ์อีก 5 ปี

เขาเริ่มมีส่วนร่วมในแนวคิดปฏิรูปภายในศาสนาอิสลาม ณ ที่นั่น จากนั้นเขากลับมายังอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1888 ในปี ค.ศ. 1903 เขากลับไปที่มักกะฮ์อีกครั้งเพื่อศึกษาความรู้ทางศาสนาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขากลับมายังอินโดนีเซียในปี ค.ศ. 1905 และสองปีต่อมา เขาเข้าร่วมองค์กรบูดีอุโตโม (Budi Utomo) อย่างไรก็ตาม ผู้สนับสนุนของเขาได้กระตุ้นให้เขาก่อตั้งองค์กรของเขา ในปี ค.ศ. 1912 เขาก่อตั้งองค์กรมุฮัมมะดิยะฮ์ ขึ้นเพื่อเป็นวิธีในการบรรลุอุดมคติปฏิรูปของเขา องค์กรนี้ได้รับการเข้าร่วมอย่างรวดเร็วโดยพ่อค้าและช่างฝีมือ ในปี ค.ศ. 1917 เขาได้เพิ่มกลุ่มสตรีที่มีชื่อว่า ไอชิยะห์ (Aisyiyah) ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการปรับปรุงชีวิตของสตรีชาวอินโดนีเซียให้ทันสมัย มุฮัมมะดิยะฮ์ขยายไปยังหมู่เกาะภายนอก และได้ก่อตั้งฐานที่มั่นที่แข็งแกร่งในซูลาเวซีเพียงหนึ่งทศวรรษต่อมาหลังจากก่อตั้ง

มุฮัมมะดิยะฮ์เป็นหนึ่งในองค์กรพื้นเมืองของอินโดนีเซียหลายแห่งที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงสามทศวรรษแรกของศตวรรษที่ 20 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เรียกว่าการตื่นรู้ของชาติอินโดนีเซีย (Kebangkitan Nasional Indonesia) ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการสร้างความรู้สึกชาตินิยมของอินโดนีเซียและกลายเป็นการเรียกร้องเอกราชในที่สุด ตลอดปีสุดท้ายของชีวิต อะห์มัด ดะห์ลัน ประสบปัญหาสุขภาพหลายอย่าง ในปี ค.ศ. 1923 เขาใช้เวลาพักผ่อนที่ภูเขาเตอร์เตรส เมืองมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก ตามคำแนะนำของแพทย์ ก่อนจะเดินทางกลับยกยาการ์ตาเพื่อเข้าร่วมการประชุมมุฮัมมะดิยะฮ์ประจำปี สุขภาพของเขาทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1923 ร่างของเขาถูกฝังที่สุสานกะรังกะเจิน ด้วยคุณูปการอันดีงามของเขา อะหมัด ดะห์ลัน ได้รับการแต่งตั้งเป็นวีรบุรุษของชาติ ตามกฤษฎีกาประธานาธิบดีฉบับที่ 657 ปี ค.ศ. 1961

อะห์มัด ดะห์ลัน มีศักดิ์เป็นปู่ของ ดร.วินัย ดะห์ลัน

 แหล่งอ้างอิง 
 หนังสืออ้างอิง
# มุฮัมมะดิยะฮ์
มุฮัมมะดิยะฮ์ ; ชื่อทางการ สมาคมมุฮัมมะดิยะฮ์  เป็นองค์กรศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย A. Jalil Hamid, Tackle the rising cost of living longer . New Straits Times, 30 October 2016. Accessed 1 November 2016. องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1912 โดยอะห์มัด ดะห์ลัน ในเมืองยกยาการ์ตา ในฐานะขบวนการปฏิรูปทางสังคมและศาสนา โดยสนับสนุนอิจญ์ติฮาด หรือการตีความคัมภีร์อัลกุรอาน และซุนนะห์แบบรายบุคคล ตรงข้ามกับ ตักลีด หรือความสอดคล้องกับการตีความแบบดั้งเดิมที่เสนอโดยอุละมะ  ตั้งแต่ก่อตั้ง มุฮัมมะดิยะฮ์ได้นำเอาแนวทางปฏิรูปที่ผสมผสานการศึกษาด้านศาสนาและฆราวาสมาใช้  หลัก ๆ แล้วเป็นหนทางส่งเสริมให้ชาวมุสลิมก้าวหน้าขึ้นสู่ชุมชน "ทันสมัย" และเพื่อชำระล้างศาสนาอิสลามในอินโดนีเซียจากการปฏิบัติที่ผสมผสานกันในท้องถิ่น  กลุ่มยังคงสนับสนุนวัฒนธรรมท้องถิ่นและส่งเสริมการยอมรับทางศาสนาในอินโดนีเซีย ในขณะที่สถาบันการศึกษาระดับสูงบางแห่งมีผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมเข้าเรียนเป็นส่วนใหญ่ โดยเฉพาะในจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกและจังหวัดปาปัว กลุ่มนี้ยังบริหารโรงพยาบาลการกุศลขนาดใหญ่หลายแห่งอีกด้วย  และดำเนินกิจการในมหาวิทยาลัย 128 แห่งในปลายทศวรรษ 1990 Pieternella van Doorn-Harder, WOMEN SHAPING ISLAM: Reading the Qu'ran in Indonesia, pg .95. Champaign: University of Illinois Press, 2010. 

เมื่ออะห์มัด ดะห์ลันเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1923 องค์กรนี้มีสมาชิกเป็นชาย 2,622 คนและเป็นหญิง 724 คน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวเมืองยกยาการ์ตา Peacock 1978, 45 จำนวนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมี 10,000 คนในปี ค.ศ. 1928, 17,000 คนในปี ค.ศ. 1929 และ 24,000 คนในปี ค.ศ. 1931 Israeli 1982, 191 นอกจากนี้ ในช่วงทศวรรษปี ค.ศ. 1930 ยังได้เริ่มขยายสาขาออกไปนอกเกาะชวาซึ่งเป็นศูนย์กลางประชากรหลัก และกระจายไปทั่วอินโดนีเซีย และปัจจุบันถือเป็นองค์กรอิสลามที่ใหญ่เป็นอันดับสองในอินโดนีเซีย (รองจากนะฮ์ฎะตุล อุละมะ) โดยมีสมาชิก 29 ล้านคนในปี ค.ศ. 2008 Europa Publications Limited สมาชิกส่วนใหญ่เป็นคนเมืองและชนชั้นกลาง  แม้ว่าผู้นำและสมาชิกมุฮัมมะดิยะฮ์จะมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการกำหนดทิศทางการเมืองในอินโดนีเซีย แต่มุฮัมมะดิยะฮ์ไม่ใช่พรรคการเมือง และได้อุทิศภารกิจเพื่อกิจกรรมทางสังคมและการศึกษา

แหล่งอ้างอิง

 อ่านเพิ่มเติม 

Pacific Affairs, Vol. 27, No. 3 (Sep., 1954), pp. 255-263 Modern Islam in Indonesia: The Muhammadiyah After Independence
 Ali Shodiqin, Mochammad. 2014. "Muhammadiyah itu NU!: Dokumen Fiqh yang Terlupakan". Jakarta: NouraBooks. 
 Burhani, Ahmad Najib. 2005. "Revealing the Neglected Missions: Some Comments on the Javanese Elements of Muhammadiyah Reformism." Studia Islamika, 12 (1): 101–129.
 Burhani, Ahmad Najib. 2010. Muhammadiyah Jawa. Jakarta: Al-Wasat.
 
 
 Ricklefs, M.C. 1991. A History of Modern Indonesia since c.1300. 2nd Edition, Stanford: Stanford University Press. 

แหล่งข้อมูลอื่น
# ตำบลบ้านยาง (อำเภอเมืองนครปฐม)
บ้านยาง เป็นตำบลในอำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เป็นตำบลที่มีทางรถไฟสายสุพรรณบุรีผ่าน โดยเป็นที่ตั้งของอดีตสถานีรถไฟยางประสาท

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลบ้านยาง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2543

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลหนองงูเหลือม
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโพรงมะเดื่อ
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลหนองกบ และตำบลปากแรต (อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลท่าผา และตำบลกรับใหญ่ (อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี)

 ประวัติ 
บ้านยาง เดิมเป็นตำบลของอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ในปี พ.ศ. 2486 หลวงประชากรบริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดนครปฐม และขุนธรรมรัตนธุรทร (ธรรมรัตน์ โรจนสุนทร) ผู้ว่าราชการจังหวัดราชบุรีได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดราชบุรีกับจังหวัดนครปฐม โดยโอนพื้นที่หมู่ 3,6–7,9–14 (ในขณะนั้น) ของตำบลบ้านยาง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี มาขึ้นกับอำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม โดยให้ถือคลองยางตั้งแต่บ้านปลายน้ำติดต่อเขตตำบลปากแรต อำเภอบ้านโป่ง เป็นเส้นแบ่งเขต วันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2486

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลบ้านยางแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ได้แก่

 หมู่ที่ 1 บ้านคลองยาง
 หมู่ที่ 2 บ้านหนองไม้แดง
 หมู่ที่ 3 บ้านยาง
 หมู่ที่ 4 บ้านหนองไม้แดง
 หมู่ที่ 5 บ้านเกาะ
 หมู่ที่ 6 บ้านคอรัง
 หมู่ที่ 7 บ้านยางประสาท
 หมู่ที่ 8 บ้านหนองกระโดน
 หมู่ที่ 9 บ้านห้วยหนองกร่าง
 หมู่ที่ 10 บ้านดอน
 หมู่ที่ 11 บ้านต้นมะเกลือ

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลบ้านยางเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านยาง ในปี พ.ศ. 2516 วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านยางมี 11 หมู่บ้าน พื้นที่ 23.70 ตารางกิโลเมตร ประชากร 7,365 คน และ 1,585 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลบ้านยาง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านยางอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านยาง วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539