# 1 พงศ์กษัตริย์ 11
1 พงศ์กษัตริย์ 11  เป็นบทที่ 11 ของหนังสือพงศ์กษัตริย์ในคัมภีร์ฮีบรู หรือหนังสือพงศ์กษัตริย์ ฉบับที่ 1 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หนังสือพงศ์กษัตริย์เป็นการรวบรวมจดหมายเหตุต่าง ๆ ที่บันทึกถึงพระราชกิจของกษัตริย์แห่งอิสราเอลและยูดาห์โดยผู้เรียบเรียงประวัติศาสตร์สายเฉลยธรรมบัญญัติในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล โดยมีส่วนผนวกเพิ่มเข้ามาในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล บทที่ 11 ของ 1 พงศ์กษัตริย์เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่การปกครองของซาโลมอนเหนืออาณาจักรยูดาห์และอิสราเอลที่รวมเป็นหนึ่งเดียว (1 พงศ์กษัตริย์ 1 ถึง 11) จุดเน้นของบทนี้คือความเสื่อมและการสิ้นพระชนม์ของซาโลมอน

 ต้นฉบับ 
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 43 วรรคตั้งแต่ศตวรรษที่ 16

 พยานต้นฉบับ 
บางต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูเป็น Masoretic Text ได้แก่ Codex Cairensis (ค.ศ. 895), Aleppo Codex (ศตวรรษที่ 10) and Codex Leningradensis (ค.ศ. 1008)

ต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ Codex Vaticanus (B; B; ศตวรรษที่ 4) และ Codex Alexandrinus (A; A; ศตวรรษที่ 5)

 การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม 
1 พงศ์กษัตริย์ 11:41–43: 2 พงศาวดาร 9:29–311 Kings 11, Berean Study Bible

 เหล่ามเหสีของซาโลมอนและการนับถือรูปเคารพ (11:1–8) 
การที่ซาโลมอนสมรสกับมเหสีหลายคนอาจไม่ถือว่าผิดจริยธรรมในยุคนั้น โดยเฉพาะเมื่อเป็นการแต่งงานด้วยเหตุผลทางการทูต แต่ก็ไม่อาจเป็นที่ยอมรับในแง่คำสอนในโทราห์ (เทียบกับเฉลยธรรมบัญญัติ 17:17) เรื่องราวนี้เน้นไปที่ประเด็นถกเถียงทางศาสนามากกว่าทางจริยธรรมเกี่ยวกับการมีภรรยาชาวต่างชาติ ด้วยลักษณะที่คล้ายกับความในคัมภีร์ช่วงหลังการไปเป็นเชลย (เอสรา 10; เนหะมีย์ 10) มองว่าภรรยาชาวต่างชาติเหล่านี้เป็นสิ่งยั่วใจที่คุกคามความภักดีต่อพระเจ้าของอิสราเอล ซาโลมอนประทานสิ่งที่คล้ายกับสิทธิและเสรีภาพในการนับถือศาสนาของชนกลุ่มน้อยในสมัยใหม่แก่เหล่ามเหสี แต่พระองค์ทรงทำเกินเลยไปจนกลายเป็นทำบาปร้ายแรงต่อพระยาห์เวห์ นำไปสู่ผลที่ตามมาอย่างร้ายแรง

 การทรงสำแดงของพระเจ้า (11:9–13)  
เหตุเพราะพระทัยของซาโลมอน "ได้หันไปจากพระยาห์เวห์" ซาโลมอนจึงฝ่าฝืนพระบัญญัติข้อแรกจึงต้องเผชิญกับการสูญเสียอำนาจ แต่พระยาห์เวห์ยังทรงเห็นแก่ความดีของดาวิดจึงเลื่อนการลงโทษออกไป โดยผู้สืบเชื้อสายของซาโลมอนจะเหลืออาณาจักรที่มีขนาดเล็กลง

 วรรค 13 
อย่างไรก็ดี เราจะไม่ฉีกอาณาจักรเสียทั้งหมด แต่เราจะให้เผ่าหนึ่งแก่บุตรชายของเจ้า เพื่อเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา และเพื่อเห็นแก่เยรูซาเล็มซึ่งเราได้เลือกไว้1 พงศ์กษัตริย์ 11:13 THSV11

"ให้เผ่าหนึ่ง": หมายถึง "เผ่ายูดาห์" ซึ่งภายหลังกลายเป็นชื่อของราชอาณาจักรด้านใต้Cambridge Bible for Schools and Colleges. 1 Kings 11. Accessed 28 April 2019. อย่างไรก็ตาม เผ่าเบนยามินก็สามารถนับรวมไว้ ณ ที่นี่ได้เช่นกัน เนื่องจากความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเผ่ายูดาห์และมีทรัพย์สินร่วมกันในเยรูซาเล็ม (รวมไปถึงพระวิหาร) เพราะเมืองนี้เดิมเป็นของชาวเยบุสซึ่งต่อมาถูกพิชิตโดยดาวิด แต่ดินแดนทางเหนือของหุยเขาฮินโนมทั้งหมดแท้จริงแล้วอยู่ในอาณาเขตของเผ่าเบนยามิน ผู้เผยพระวจนะอาหิยาห์ใช้รูปแบบคำเดียวกันนี้ (1 พงศ์กษัตริย์ 11:32) เมื่อพูดกับเยโรโบอัม หลังฉีกเสื้อคลุมใหม่ของตนออกเป็น 12 ชิ้นและมอบให้เยโรโบอัม 10 ชิ้นBarnes, Albert. Notes on the Bible - 1 Kings 11. James Murphy (ed). London: Blackie & Son, 1884. Reprint, Grand Rapids: Baker Books, 1998.

 บรรดาศัตรูของซาโลมอน (11:14–40) 
thumb|180px|การเผยพระวจนะของอาหิยาห์ต่อเยโรโบอัม โดย Gerard Hoet (ค.ศ. 1728)
ความไม่ซื่อสัตย์ของซาโลมอนต่อพระเจ้าส่งผลทำให้เกิด 'ศัตรู' (ภาษาฮีบรู: ซาตาน) ต่อต้านพระองค์ในรูปของ 3 บุคคลที่แตกต่างกัน ได้แก่ ฮาดัดเชื้อกษัตริย์แห่งเอโดม (วรรค 14–22), เรโซนบุตรของเอลียาดา  (วรรค 23–25) และเยโรโบอัมบุตรเนบัท (วรรค 26–40) เรื่องราวนี้ระบุอย่างชัดเจนว่าพระเจ้าเป็นผู้ริเริ่มให้เกิดศัตรูเหล่านี้ (วรรค 14, 23 รวมถึง 29–33) ประวัติโดยย่อของศัตรูแต่ละคนที่นำเสนอในเรื่องราวนั้นมีความคล้ายคลึงกับในประวัติศาสตร์ยุคก่อนหน้าของอิสราเอล 

ประวัติของฮาดัดเชื้อกษัตริย์แห่งเอโดมสะท้อนถึงประวัติศาสตร์การย้ายถิ่นของครอบครัวยาโคบไปยังอียิปต์และเรื่องราวการอพยพ:

 เหตุการณ์  ฮาดัด  ครอบครัวของยาโคบ ย้ายไปอียิปต์  เนื่องจากการยึดครองเอโดมโดยอิสราเอลที่นำโดยดาวิดและโยอาบ (11:14–15)  เนื่องจากการกันดารอาหาร การปฏิบัติอย่างกรุณาจากฟาโรห์  ประทานบ้าน อาหาร และที่ดิน (11:18)  ประทานดินแดนอันอุดมสมบูรณ์แห่งโกเชน สมรสเข้าราชวงศ์  ประทานน้องสาวของพระราชินีให้เป็นภรรยา (11:19)  โยเซฟได้บุตรสาวของมหาปุโรหิตเป็นภรรยา บุตรชายท่ามกลางบุตรของฟาโรห์  เกนูบัท (11:20)  โมเสส ออกจากอียิปต์  หาทางกลับไป (11:21–22)  การอพยพโดยการนำของโมเสส

ฮาดัดกล่าวถึงความต้องการจะกลับไปเอโดมของตนโดยใช้ 'ภาษาหนังสืออพยพ' ว่า "ขอให้ข้าพระบาทไปเถิด" (อิงจากกริยาเดียวกันในภาษาฮีบรูว่า shalakh)

ประวัติของเรโซนบุตรของเอลียาดาแห่งดามัสกัส (11:23–25) ก็ขนานกันกับประวัติศาสตร์ของดาวิดกษัตริย์แห่งอิสราเอล

 เหตุการณ์  เรโซน  ดาวิด หนีจากเจ้านาย  จากฮาดัดเอเซอร์ (11:23)  จากซาอูล รวบรวมผู้คน  กลายเป็นหัวหน้ากองปล้น (11:24)  กลายเป็นผู้นำของผู้คนในถิ่นทุรกันดาร กลายเป็นกษัตริย์  ขึ้นครองราชย์ที่ดามัสกัสในซีเรีย (11:25)  ได้รับการเจิมตั้งให้ขึ้นครองราชย์ที่เฮโบรนและภายหลังที่เยรูซาเล็ม

เยโรโบอัมบุตรเนบัท ศัตรูคนที่ 3 ของซาโลมอน มาจากทางเหนือของอิสราเอล บ่งบอกว่ามาจากกลุ่มแรงงานเกณฑ์ในเอฟราอิม ความคู่ขนานของประวัติของเยโรโบอัมกับประวัติของดาวิดเป็นดังนี้:

 เหตุการณ์  เยโรโบอัม  ดาวิด นักรบผู้กล้าหาญ  สามารถเป็นบุคคลสำคัญของราชสำนัก (11:28)  ชนะยุทธการที่รบกับชาวฟีลิสเตีย ช่วงต้นชีวิตรับใช้เจ้านายอย่างซื่อสัตย์  รับใช้ซาโลมอน (11:28)  รับใช้ซาอูล  ได้รับพระวจนะโดยผู้เผยพระวจนะ  พบกับผู้เผยพระวจนะอาหิยาห์แห่งชิโลห์ (11:29–39)  ได้รับการเจิมตั้งโดยผู้เผยพระวจนะซามูเอลผู้ได้รับการเลี้ยงดูจากปุโรหิตเอลีแห่งชิโลห์ ฉีกเสื้อคลุม  อาหิยาห์ฉีกเสื้อคลุมของตนและมอบให้เยโรโบอัม (11:30)  ซาอูลฉีกเสื้อคลุมของซามูเอล (1 ซามูเอล 15:27) ถูกคุกคามในฐานะผู้มีสิทธิ์ชิงบัลลังก์  ซาโลมอนหาทางสังหารเยโรโบอัม (11:40)  ซาอูลหาทางสังหารดาวิด พระสัญญาของพระเจ้า  แก่เยโรโบอัม (11:38–39)  แก่ดาวิด

อาหิยาห์ชาวชิโลห์ปรากฏในฐานะผู้สนับสนุนเยโรโบอัมในเรื่องราวนี้ แต่เขาจะกลายเป็นศัตรูของเยโรโบอัมใน 1 พงศ์กษัตริย์ 14:1-18

 ซาโลมอนสิ้นพระชนม์ (11:41–43)  
นี่เป็นครั้งแรกที่ใช้รูปแบบสรุปรัชสมัยโดยทั่วไปในหนังสือพงศ์กษัตริย์  ผู้เขียนพงศาวดารกล่าวถึง 'หนังสือพระราชกิจของซาโลมอน' ว่าเป็นแหล่งข้อมูล ซึ่งอาจจะอยู่ในรูปของจดหมายเหตุหลวง 

 วรรค 42 
และเวลาที่ซาโลมอนทรงครองราชย์ในกรุงเยรูซาเล็มเหนืออิสราเอลทั้งสิ้นนั้นคือ 40 ปี1 พงศ์กษัตริย์ 11:42 THSV11
"40 ปี": ตามลำดับเหตุการณ์ของ Edwin R. Thiele รัชสมัยของซาโลมอนเริ่มต้นหลังการสิ้นพระชนม์ของดาวิดระหว่างเดือนกันยายน 972 ปีก่อนคริสตกาลและกันยายน 971 ปีก่อนคริสตกาล จนกระทั่งการสิ้นพระชนม์ของซาโลมอนระหว่างเดือนกันยายน 931 ปีก่อนคริสตกาลและเมษายน 930 ปีก่อนคริสตกาล