# คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนและวาดภาพโดย สุมิโกะ อาราอิ เริ่มต้นจากเรื่องสั้นที่โพสต์บนบัญชีทวิตเตอร์ ของอาราอิ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 และเริ่มตีพิมพ์รายสัปดาห์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ก่อนที่จะตีพิมพ์เป็นตอนใน พิซิฟคอมิก ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2566 คาโดกาวะโชเต็ง ได้ตีพิมพ์ซีรีส์นี้ในรูปแบบสิ่งพิมพ์ และเล่มแรกได้วางจำหน่ายในเดือนเดียวกัน มังงะมีลิขสิทธิ์ไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยมีการประกาศสร้างเป็นอนิเมะแล้ว

ซีรีส์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จทั้งในแง่คำวิจารณ์และรายได้ โดยนักวิจารณ์ยกย่องเรื่องราว งานภาพ และตัวละคร โดยได้รับรางวัล Next Manga Award ปี พ.ศ. 2566 ในประเภทมังงะเว็บ

เรื่องย่อ
โอซาวะ อายะ เริ่มชอบพนักงานร้านซีดีที่เธอไปบ่อย ๆ โดยที่เธอไม่รู้ว่าพนักงานร้านคือเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอ โคงะ มิตสึกิ มังงะเรื่องนี้ติดตามความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวระหว่างอายะและมิตสึกิและความรักในดนตรีที่พวกเขามีร่วมกันในระหว่างที่ใช้ชีวิตในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทุกวัน

ตัวละคร

สาวเกียรุมัธยมปลาย ที่สนใจในดนตรีร็อค อายะได้รู้จักกับมิตสึกิครั้งแรกจากการบังเอิญไปเจอร้านขายซีดี และเธอก็แอบชอบมิตสึกิที่ทำงานในร้านนี้ขณะที่เธอไปที่ร้านเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเธอ

นักเรียนหญิงมัธยมปลายและเพื่อนร่วมชั้นเรียนของอายะที่สนใจดนตรีร็อคและทำงานพาร์ทไทม์ในร้านขายซีดี เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของเธอระหว่างทำงาน มิสึกิจึงสวมเสื้อผ้าแบบยูนิเซ็กซ์ หน้ากากอนามัย และคอนแทคเลนส์แทนแว่นตาและชุดนักเรียน ทำให้คนเข้าใจผิดว่าเธอเป็นเด็กผู้ชาย และถูกอายะและเพื่อน ๆ เรียกเธอว่า  หลังจากที่อายะตกหลุมรักบุคลิกในที่ทำงาน มิตสึกิก็พยายามห้ามไม่ให้อายะเชื่อมโยงกับบุคลิกในโรงเรียนของเธอ

ลุงของมิตสึกิซึ่งเป็นผู้ดูแลร้านซีดีและทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองและผู้ดูแลของเธอ

คนรู้จักและเพื่อนร่วมชั้นเรียนของอายะและมิตสึกิซึ่งเป็นคนแรกที่เชื่อมโยงบุคลิกในสถานที่ทำงานและโรงเรียนของมิตสึกิหลังจากสังเกตเห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างทั้งสองคน

เพื่อนและเพื่อนร่วมชั้นเรียนของอายะ

เพื่อนและเพื่อนร่วมชั้นเรียนอีกคนของอายะ

แฟนเก่าของโจและคนรู้จักของมิตสึกิที่ย้ายไป ลอสแอนเจลิส

การผลิต
ในการให้สัมภาษณ์กับชูโกะ โยโกอิ สุมิโกะ อาราอิ เล่าว่าแนวคิดของ คนที่เธอปิ๊ง ความจริงไม่ใช่ผู้ชาย นั้นเกิดขึ้นมาจากการที่เธอสนใจเรื่องราวเกี่ยวกับบุคคลต่างๆ ที่มีภูมิหลังที่แตกต่างกันที่เชื่อมโยงกันและต้องการเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กผู้หญิง เธอจึงวาดเรื่องสั้นที่ไม่มีบทสนทนาแล้วโพสต์ลงบนทวิตเตอร์ เพราะอาราอิเชื่อว่าเรื่องสั้นดังกล่าวจะสามารถเข้าถึงผู้อ่านต่างประเทศได้ เรื่องสั้นเรื่องหนึ่งซึ่งอัปโหลดระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดซีรีส์เรื่องนี้

เนื่องจากทวิเตอร์อนุญาตให้มีรูปภาพได้เพียง 4 รูปต่อทวีต บทต่างๆ ในซีรีส์จึงจำกัดอยู่ที่ 4 หน้า ดังนั้นปฏิสัมพันธ์ระหว่างอายะและมิตสึกิจึงต้องถูกบรรยายไว้อย่างชัดเจน บรรณาธิการของซีรีส์แสดงความคิดเห็นว่าใบหน้าของตัวละครถูกวาดขึ้นมาให้มีรายละเอียดเพียงพอที่จะเข้าใจเรื่องราวได้โดยไม่ต้องมีบทสนทนา ซึ่งทำให้ซีรีส์นี้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นสำหรับผู้ใช้ทวิตเตอร์ที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น สีเหลืองเขียวที่เข้ากันกับภาพประกอบขาวดำนั้น อาราอิระบุว่าเป็นการเพิ่มเข้ามาในภายหลังก่อนที่จะอัปโหลดบทแรก

สื่อ
มังงะ
เขียนโดย สุมิโกะ อาราอิ, ซีรีส์นี้เปิดตัวบนบัญชีทวิตเตอร์ ของผู้เขียนเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2565 ต่อมาเริ่มลงตีพิมพ์เป็นตอนใน พิซิฟคอมิก เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2566 คาโดกาวะโชเต็ง เริ่มตีพิมพ์ซีรีส์นี้ในรูปแบบทังโกบง ที่จัดพิมพ์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2566

มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ โดยประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2566

จำนวนเล่ม

อนิเมะ
มีการประกาศสร้างเรื่องนี้เป็นอนิเมะโทรทัศน์เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 โดยอาราอิ บนบัญชีทวิตเตอร์ของเธอและคาโดกาวะ

อื่น ๆ
แอปเปิลมิวสิก และ สปอติฟาย เปิดตัวเพลย์ลิสต์อย่างเป็นทางการซึ่งประกอบด้วยเพลงที่ มิตสึกิ และ อายะ ฟังตลอดทั้งซีรีส์

ร้านค้าแบบป๊อปอัปที่จำหน่ายสินค้าจากซีรีส์ดังกล่าวจะเปิดทำการใน อิเกบูกูโระ ตั้งแต่วันที่ 15–24 กันยายน และใน นาโงยะ ตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนถึง 9 ตุลาคม พ.ศ. 2566

ละครซีดีที่ดัดแปลงได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2567

การตอบรับ
เล่มแรกขายได้ 150,000 เล่มภายในหนึ่งสัปดาห์หลังวางจำหน่าย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์ดังกล่าวมีการจำหน่ายไปแล้ว 200,000 ชุด

ซีรีส์นี้ชนะรางวัลมังงะถัดไป ประจำปี พ.ศ. 2566 ในประเภทมังงะเว็บ ซีรีส์นี้ติดอันดับที่ 2 ในรายการ "หนังสือแห่งปี" ปี พ.ศ. 2566 โดยนิตยสาร Da Vinci ซีรีส์นี้ติดอันดับที่ 2 ในรายการมังงะที่ดีที่สุดสำหรับผู้อ่านผู้หญิงของนิตยสาร โคโนะ มังงะ งะ ซูโงอิ! โดยสำนักพิมพ์ทาการาจิมาชะ ประจำปี พ.ศ. 2567

นักเขียนคอลัมน์จาก Animate Times ชื่นชมงานศิลปะ โดยเฉพาะการใช้สี และความก้าวหน้าของเรื่องราว โมโมะ ทาจิบานะแห่ง Real Sound ชื่นชมตัวละครหลักและการโต้ตอบของพวกเขา และอธิบายว่าสามารถเข้าใจได้ เอริกา ฟรีดแมน รู้สึกว่าเรื่องนี้ "ไม่ใช่เรื่องแรกในประเภทนี้" แต่ว่าเรื่องนี้สามารถจัดการกับประเด็นได้ดีกว่าซีรีส์ที่คล้ายกัน นอกจากนี้ ฟรีดแมนยังชื่นชมงานศิลปะและการใช้สีดำ ขาว และเขียวอีกด้วย