wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# แรงงานรับจ้างและทุน
"แรงงานรับจ้างและทุน"  เป็นปาฐกถาวิพากษ์ทางเศรษฐศาสตร์การเมือง (Critique of political economy) ใน ค.ศ. 1847 โดยคาร์ล มาคส์ ซึ่งถูกแผยแพร่เป็นครั้งแรกเป็นบทความใน หนังสือพิมพ์น็อยเออไรนิชเชอ (Neue Rheinische Zeitung) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1849 งานเขียนชิ้นนี้ถูกมองว่าเป็นงานตั้งต้นก่อนศาสตรนิพนธ์ที่ทรงอิทธิพลของมาคส์ว่าด้วย ทุน และมักถูกจับคู่กับคำปราศรัยใน ค.ศ. 1865 ของมาคส์ ค่าจ้าง ราคา และกำไร (Lohn, Preis und Profit) ต่อมาฉบับแปลภาษารัสเซียถูกตีพิมพ์เป็นหนังสือใน ค.ศ. 1883 โดยมีข้อความตอนหนึ่งจาก ทุน เล่ม 1 เรื่อง แนวโน้มทางประวัติศาสตร์ของการสะสมแบบทุนนิยม อยู่ในภาคผนวก ใน ค.ศ. 1885 ฉบับภาษาอังกฤษถูกตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเป็นจุลสาร จุลสารที่อิงจากบทความหนังสือพิมพ์เหล่านั้นถูกตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1885 ที่ฮ็อททิงเงิน-ซือริช (Hottingen (Zürich)) โดยที่มาคส์ไม่รู้แต่มีคำนำสั้น ๆ จากเอ็งเงิลส์ ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ได้ตรวจชำระฉบับภาษาเยอรมันใน ค.ศ. 1891 และเผยแพร่ลงในหนังสือพิมพ์ฟอร์แวทส์  (Vorwärts) ภายหลังจากที่กฎหมายต่อต้านสังคมนิยม (Anti-Socialist Laws) ออกมาแล้วหนึ่งปีก่อนหน้านั้นในประเทศเยอรมนี ใน ค.ศ. 1893 ฉบับแปลภาษาอังกฤษที่ปรับปรุงจากฉบับภาษาเยอรมัน ค.ศ. 1891 ถูกตีพิมพ์ขึ้นที่ลอนดอน

 คำอธิบาย 
ปาฐกถาและบทความชิ้นนี้ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อนำเสนอความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจภายใต้ระบอบทุนนิยมและพื้นฐานเชิงวัตถุสภาพ (historical materialism) ของการต่อสู้ทางชนชั้นออกมาในแบบที่ผู้คนเข้าถึงได้ โดยงานเขียนเสนอว่าชนชั้นกระฎุมพีปกครองสังคมทุนนิยมด้วยความเป็นทาสค่าจ้าง (wage slavery) ของคนงาน และอธิบายความยากจนที่ชนชั้นแรงงานประสบพบเจอผ่านทฤษฎีมูลค่าส่วนเกิน งานเขียนแสดงให้เห็นว่ามาคส์ได้พัฒนาทฤษฎีของเขาไปเท่าใดแล้วในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1840 และเป็นรูปแบบเชิงทฤษฎีเริ่มแรกของลัทธิมากซ์ มันเสนอว่า แรงงานที่แปลกแยก (Marx's theory of alienation) เป็นเงื่อนไขสำหรับการสะสมแรงงานเข้าไปในทุนผ่านวิถีการผลิตแบบทุนนิยม (Capitalist mode of production (Marxist theory)) มาคส์เสนอว่าระบอบทุนนิยมเป็นระยะเปลี่ยนผ่านในประวัติศาสตร์ที่ในท้ายที่สุดจะนำไปสู่การปฏิวัติของชนกรรมาชีพ (proletarian revolution)

ประเด็กหลักที่กล่าวถึงในงานเขียนประกอบด้วยพลังแรงงาน (labour power) แรงงาน และการที่พลังแรงงานกลายเป็นสินค้าโภคภัณฑ์ (commodity) ทฤษฎีมูลค่าแรงงานถูกนำเสนอซึ่งแบ่งแยกระหว่างแรงงานกับพลังแรงงาน งานเขียนให้นิยามกับคำว่าโภคภัณฑ์ สำรวจว่าหลักการทางเศรษฐศาสตร์เรื่องอุปสงค์และอุปทานส่งผลต่อราคาของสินค้าโภคภัณฑ์บางชนิดอย่างไร และสำรวจว่าทุนกับทุนนิยมไม่มีหน้าที่อื่นใดนอกจากการเพิ่มปริมาณของตนอย่างไร
# ต้วน ซู่ซุ่น
ต้วน ซู่ซุ่น (段素順) เป็จักรพรรดิที่ 5 แห่งอาณาจักรต้าหลี่ เป็นพระโอรสของต้วน ซือเหลียง ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1512–1528 (ค.ศ. 969–985)
# สรุปเหรียญรางวัลเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวตลอดกาล
จำนวนเหรียญรางวัลทั้งหมดสำหรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว นับตั้งแต่การแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1986 ที่เมืองซัปโปโร, ประเทศญี่ปุ่น ถึง เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 ที่ซัปโปโร, ประเทศญี่ปุ่น มีรายละเอียดตามตารางด้านล่างนี้

 ประเทศที่ได้รับเหรียญรางวัล 
 ประเทศ (รหัสไอโอซี) จำนวนครั้งทองเงินทองแดงรวม 9126112131369 80011 80123 9148156130434 7827162215 70011 71102 90167 7151217 51001 99098106294 60011 72248 รวม  9  456  447  456  1359

 ประเทศที่ยังไม่ได้รับเหรียญรางวัล 
ประเทศ (รหัสโอไอซี)จำนวนครั้ง 2 1 1 6 8 1 3 5 2 3 4 5 3 2 2 1 5 1 3 1

 และ  ได้รับเชิญให้เข้าร่วมเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 อย่างไรก็ตาม นักกีฬาเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ได้รับเหรียญใด ๆ เนื่องจากพวกเขา จัดเป็นคู่แข่งรับเชิญ

 อันดับตารางเหรียญ
# กีฬาฟุตบอลชายหาดในเวิลด์บีชเกมส์ 2023
การแข่งขันกีฬาฟุตบอลชายหาดในเวิลด์บีชเกมส์ 2023 ครั้งที่ 2 ของเวิลด์บีชเกมส์ จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 6 ถึง 12 สิงหาคม ค.ศ. 2023 ที่บาหลี ประเทศอินโดนีเซีย และจัดโดยสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (ANOC)

จะมีการแข่งขันสองรายการ ได้แก่ ทีมชายและทีมหญิง มีทั้งหมด 28 ทีมที่จะเข้าร่วมแข่งขัน (ชาย 16 ทีมและหญิง 12 ทีม) ทั้งทีมชายและหญิงสามารถมีผู้เล่นได้สูงสุด 12 คน หมายความว่าจะมีนักกีฬาทั้งหมด 336 คนที่คาดว่าจะเข้าร่วมแข่งขัน

ผู้ชนะเลิศเหรียญทองการแข่งขันครั้งก่อนคือ บราซิลในประเภทชาย และสเปนในประเภทหญิง

 การคัดเลือก 
 รอบคัดเลือกทีมชาย 
การคัดเลือกอ้างอิงวันที่สถานที่โควต้าผ่านคัดเลือกเจ้าภาพ24 พฤษภาคม ค.ศ. 2022—1รอบคัดเลือกยุโรป 202229 สิงหาคม – 4 กันยายน 2565 คาตาเนีย5รอบคัดเลือกแอฟริกา 202xTBATBA2รอบคัดเลือกเอเชียและโอเชียเนีย 202xTBATBA2รอบคัดเลือกคอนคาแคฟ 202xTBATBA2รอบคัดเลือกคอนมีบอล 202xTBATBA3บัตรผ่านพิเศษTBA—1รวม 16

 รอบคัดเลือกทีมหญิง 
การคัดเลือกอ้างอิงวันที่สถานที่โควต้าผ่านคัดเลือกเจ้าภาพ24 พฤษภาคม 2022—1รอบคัดเลือกยุโรป 202231 สิงหาคม – 4 กันยายน 2565 คาตาเนีย4รอบคัดเลือกแอฟริกา 202xTBATBA1รอบคัดเลือกเอเชียและโอเชียเนีย 202xTBATBA1รอบคัดเลือกคอนคาแคฟ 202xTBATBA2รอบคัดเลือกคอนมีบอล 202xTBATBA2บัตรผ่านพิเศษTBA—1รวม 12
# สหพันธ์สกีน้ำและเวกบอร์ดนานาชาติ
สหพันธ์สกีน้ำและเวกบอร์ดนานาชาติ  เป็นองค์กรปกครองระดับโลกสำหรับกีฬาทางน้ำแบบลากจูงทั้งหมด ก่อตั้งขึ้นที่เจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2489 ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ในฐานะผู้มีอำนาจแต่เพียงผู้เดียวที่ควบคุมกีฬาทางน้ำแบบลากจูงทั้งหมด และมีสหพันธ์สมาชิกในเครือ 91 แห่งทั่วโลก IWWF ยังเป็นสมาชิกในเครือของสมาคมสหพันธ์กีฬานานาชาติ (GAISF) และเป็นหนึ่งใน 7 กีฬาผู้ก่อตั้งของเวิลด์เกมส์

แผนกกีฬาทางน้ำแบบลากจูงเพื่อการแข่งขันและสันทนาการของ IWWF ได้แก่ การแข่งขัน (สกีน้ำ 3 รายการ) เวกบอร์ด เท้าเปล่า, โชว์สกี, เคเบิลเวกบอร์ด, เคเบิลสกี, สกีเรซซิง, และสกีผู้พิการ
# กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย
กติกาสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างอังกฤษ–ไทย  เป็นสนธิสัญญาระหว่างสหราชอาณาจักรกับไทย ซึ่งได้มีการลงนามสนธิสัญญาฉบับนี้ที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2483

มีการแลกเปลี่ยนสัตยาบันสารกัน ณ กรุงเทพฯ ในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2483 และสนธิสัญญามีผลบังคับใช้ในวันเดียวกัน มันถูกกำหนดให้ยังคงใช้บังคับเป็นเวลาห้าปี เว้นแต่จะขยายออกไป สนธิสัญญานี้ได้รับการจดทะเบียนในสนธิสัญญาสันนิบาตชาติเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2484League of Nations Treaty Series, vol. 203, pp. 422-432.

สนธิสัญญานี้ได้สิ้นสุดลง เมื่อประเทศไทยได้ประกาศสงครามกับสหราชอาณาจักร ในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2485
# สรุปเหรียญรางวัลเอเชียนพาราเกมส์ตลอดกาล
ตารางเหรียญรางวัลตลอดกาล สำหรับการแข่งขันเอเชียนพาราเกมส์ฤดูร้อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 ถึง 2018 ซึ่งไม่รวมเหรียญรางวัลที่ได้รับจากการแข่งขันอื่น ๆ ที่จัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งเอเชีย

 การแข่งขัน 
จำนวนรายการทองเงินทองแดงรวม1 - 2010 341 341 338 341 10202 - 2014 443 443 433 469 13453 - 2018 506 507 497 537 1541รวม1291 1268 1347 3906

 เหรียญรางวัล 

 ประเทศที่ได้รับเหรียญรางวัล 
ประเทศ (รหัสไอโอซี)จำนวนครั้งทองเงินทองแดงรวม 31539 30246 35313011951027 314264989 3264054120 3194258119 3476374184 3115118103336 318173671 3115158171444 356617 312232964 10112 318817 31001 30314 30235 3415975175 3341421 315814 326210 20022 34138 31012 310171946 33125 358518 3431317 3152150157459 37131838 317917 364106136306 32013 30246 310241347 3563125112 320184775 Totals  3  1,291  1,269  1,347  3,907

 ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัล 
ประเทศ (รหัสไอโอซี)จำนวนครั้ง 3 1 1 3 3 0 3 3 0

 อันดับตารางสรุปเหรียญ
# กีฬาว่ายน้ำสระเปิดในเวิลด์บีชเกมส์ 2019
การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำสระเปิดในเวิลด์บีชเกมส์ 2019 ที่โดฮา ประเทศกาตาร์ จัดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2019

 สรุปเหรียญรางวัล 
 ตารางสรุปเหรียญ 

 ผู้ได้รับเหรียญรางวัล 
5 กม. ชาย      

 ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
# เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2029
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2029 (,) ซึ่งรู้จักกันอย่างเป็นทางการในชื่อ เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 9  และรู้จักกันทั่วไปในชื่อ โทรญีนา 2029  จะเป็นครั้งที่เก้าของการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว การแข่งขันกีฬาหลายประเภททั่วเอเชียที่จะจัดขึ้นในตรุจญีนาของนีอม, ประเทศซาอุดีอาระเบีย

เมืองโทรเจนาได้รับเลือกให้เป็นเมืองเจ้าภาพในการประชุมสมัชชาโอซีเอครั้งที่ 41 เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ในกรุงพนมเปญ, ประเทศกัมพูชา นี่เป็นการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งแรกที่จัดขึ้นในประเทศซาอุดีอาระเบีย และในคาบสมุทรอาหรับ มันจะเป็นการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวครั้งแรกที่จัดขึ้นในประเทศที่ใช้ภาษาอาหรับ
# เอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ 2025
เอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ 2025  หรือที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการในชื่อ เอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ ครั้งที่ 7  และรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า รียาด 2025 เป็นการแข่งขันกีฬาหลายประเภททั่วเอเชียของประเภทกีฬาในร่มและศิลปะการต่อสู้ที่มีกำหนดจะจัดขึ้นที่กรุงริยาด ซึ่งจะเป็นครั้งแรกที่ประเทศซาอุดีอาระเบียถูกกำหนดให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันของโอซีเอและจะเป็นการทดสอบสำหรับการจัดแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2034

 การคัดเลือกเจ้าภาพ 
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 สภาโอลิมปิกแห่งเอเชียประกาศว่า ประเทศซาอุดีอาระเบียจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาเอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ 2025
# กึลนุช ซุลตัน
เอเมทุลลาฮ์ ราบีอา กึลนุช ซุลตัน (; ค.ศ. 1642 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1715) เป็นฮาเซกีซุลตันในเมห์เหม็ดที่ 4 สุลต่านออตโตมัน และวาลีเดซุลตันของมุสทาฟาที่ 2 กับอาห์เหม็ดที่ 3 พระราชโอรสทั้งสองของพระองค์ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 พระองค์กลายเป็นหญิงที่มีอำนาจและทรงอิทธิพลที่สุดในจักรวรรดิออตโตมัน

ชีวิตช่วงต้น
กึลนุช ซุลตันเสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1642 ที่เมืองเรธิมโน ครีตในสมัยสาธารณรัฐเวนิส เดิมพระองค์มีพระนามว่า Eumenia Voria (Ευμενία Βόρια) และมีเชื้อสายกรีก เป็นบุตรีของนักบวชประจำคริสตจักรกรีกออร์ทอดอกซ์ พระองค์ถูกฝ่ายออตโตมันจับกุมในช่วงที่มีการรุกรานครีตใน ค.ศ. 1645

สวรรคต
220px|thumb|ข้างในโดมของมัสยิดเยนีวาลีเดที่อึสคือดาร์ อิสตันบูล
กึลนุช ซุลตันเสด็จสวรรคตในวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1715 ที่อิสตันบูลในรัชสมัยอาห์เหม็ดที่ 3 พระราชโอรสของพระองค์ ไม่นานก่อนจุดเริ่มต้นยุคแห่งความเจริญรุ่งเรืองและความสงบสุขที่นักประวัติศาสตร์ตุรกีเรียกว่า ยุคทิวลิป พระศพของพระองค์ถูกฝังในสุสานที่เปิดโล่งใกล้มัสยิดที่พระองค์ทิ้งมรดกให้สร้างที่อึสคือดาร์ในอิสตันบูลฝั่งอานาโตเลีย ซึ่งมีชื่อว่ามัสยิดเยนีวาลีเด

พระโอรสธิดา
พระองค์สมรสกับเมห์เหม็ดที่ 4 และมีพระโอรส 2 พระองค์ และพระธิดา 4 พระองค์:Mehmed IV, in The Structure of the Ottoman Dynasty; D.A. Alderson  
พระโอรส
 มุสทาฟาที่ 2 สุลต่านออตโตมันองค์ที่ 22
 อาห์เหม็ดที่ 3 สุลต่านออตโตมันองค์ที่ 23
 พระธิดา  
 ฮาทีเจ ซุลตัน
 อัยเช ซุลตัน
 ฟัทมา เอเมทุลลาฮ์ ซุลตัน
 อึมมือกึลซึม ซุลตัน

หมายเหตุ
# การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2565
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2565 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (นายก อบจ.) ทั้งสิ้น 2 จังหวัด โดยเป็นจังหวัดที่ศาลอุทธรณ์สั่งให้มีการเลือกตั้งใหม่ ได้แก่ กาฬสินธุ์ และจังหวัดที่มีการเลือกตั้งใหม่เนื่องจากนายก อบจ. ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง ได้แก่ ร้อยเอ็ด

 นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดที่ได้รับเลือกตั้ง 
+  รูปแบบ  ความหมาย 15px  ดำรงสมาชิกภาพ 15px  สิ้นสุดสมาชิกภาพ 15px  กกต./ศาลอุทธรณ์ สั่งให้มีการเลือกตั้งนายก อบจ.ใหม่

 สี  พรรค  พรรคเพื่อไทย

แยกตามรายภาคตามการแบ่งของราชบัณฑิตยสถาน

 จังหวัด  นาม  สังกัด    หมายเหตุ กาฬสินธุ์   เฉลิมขวัญ หล่อตระกูล    15px  ร้อยเอ็ด   เศกสิทธิ์ ไวนิยมพงศ์    15px 

 การเลือกตั้ง 
เรียงลำดับตามวันที่จัดการเลือกตั้ง
• กาฬสินธุ์ • ร้อยเอ็ด

 กาฬสินธุ์ 

จัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2565 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกาฬสินธุ์ (นายก อบจ. กาฬสินธุ์) ครั้งที่ 5 สืบเนื่องจากคำวินิจฉัยของศาลอุธรณ์ที่ระบุว่าการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2563 มิได้เป็นไปอย่างบริสุทธิ์เที่ยงธรรม

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า เฉลิมขวัญ หล่อตระกูล จากพรรคเพื่อไทย ได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลายเหนือกว่า ชานุวัฒน์ วรามิตร ด้วยคะแนนเสียงรวมกว่า 60 เปอร์เซ็นต์

 ร้อยเอ็ด 

จัดขึ้นในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2565 เป็นการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด (นายก อบจ. ร้อยเอ็ด) ครั้งที่ 5 สืบเนื่องจากการที่ศาลอุทธรณ์ภาค 4 มีคำพิพากษาให้เพิกถอนสิทธิสมัครและสิทธิรับเลือกตั้งของ เอกภาพ พลซื่อ ดำรงตำแหน่งนายก อบจ. ร้อยเอ็ด ขณะนั้น ด้วยข้อหาปราศรัยใส่ร้ายผู้สมัครคู่แข่งด้วยความเท็จ จึงทำให้ตำแหน่งนายก อบจ. ของเอกภาพเป็นอันสิ้นสุดลง

ผลการเลือกตั้งปรากฏว่า เศกสิทธิ์ ไวนิยมพงศ์ ผู้สมัครสังกัดพรรคเพื่อไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นอันดับที่หนึ่ง ด้วยคะแนนเสียงมากที่สุดในประวัติศาสตร์การเลือกตั้งนายก อบจ. ร้อยเอ็ด

 หมายเหตุ
# ฮิมาริ โนอิฮาระ
หรือเรียกชื่อสั้น ๆ ว่าฮิมาริ เธอเป็นตัวละครจากซีรีส์มังงะเรื่องภูตจี๊ดฮิมาริ ที่สร้างโดยมิลาน มัททร่า เธอยังปรากฏตัวในอนิเมะโดยให้เสียงพากย์โดยอามิ โคชิมิสุ การออกแบบตัวละครของฮิมาริถูกสร้างขึ้นแบบง่าย ๆ แต่มิลานก็มัวแต่จมอยู่กับเรื่องอื่น เช่นการตั้งชื่อนางเอกในเรื่อง ฮิมาริแสดงเป็นบาเกะเนโกะหรือแมวปีศาจ ซึ่งเป็นวิญญาณญี่ปุ่นประเภทหนึ่งที่เรียกว่าโยไก
# ต้วน ซู่เหลียน
ต้วน ซู่เหลียน (段素廉) เป็จักรพรรดิที่ 7 แห่งอาณาจักรต้าหลี่ เป็นพระโอรสของต้วน ซู่อิง ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1552–1565 (ค.ศ. 1009–1022)
# ต้วน ซู่อิง
ต้วน ซู่อิง (段素英) เป็จักรพรรดิที่ 6 แห่งอาณาจักรต้าหลี่ เป็นพระโอรสของต้วน ซู่ซุ่น ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1529–1552 (ค.ศ. 986–1009)
# ต้วน ซู่เจิน
ต้วน ซู่เจิน (段素真) เป็นจักรพรรดิที่ 9 แห่งอาณาจักรต้าหลี่ เป็นพระโอรสของต้วน ซู่ทง(段素通) ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1569–1584 (ค.ศ. 1026–1041)
# ต้วน ซู่หลง
ต้วน ซู่หลง (段素隆) เป็จักรพรรดิที่ 8 แห่งอาณาจักรต้าหลี่ เป็นหลานชายของต้วน ซู่อิง ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1565–1569 (ค.ศ. 1022–1026)
# นีนตเวยูออง
นีนตเวยูออง (, อ่าน "นีน-ตเวยูออง"; เกิด 24 สิงหาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น นีน เป็นนางแบบและนางงามชาวพม่า ได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สเมียนมา 2018 และเป็นตัวแทนของประเทศพม่าสำหรับการประกวดนางงามจักรวาล 2018

นอกจากนี้นีนตเวยูอองร่วมแสดงในละครโทรทัศน์ไทยเรื่อง จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี (2565) ออกอากาศทางช่องไทยพีบีเอส

 ประวัติ 
นีนตเวยูอองเกิดที่เมืองเมะทีลา ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า เธอมีบิดาเป็นชาวไทใหญ่ ส่วนมารดาเป็นชาวพม่า ต่อมาครอบครัวย้ายไปเมืองแรชา เมืองเล็ก ๆ ทางตอนใต้รัฐฉาน ครั้นเธอเข้าสู่ระดับมัธยมศึกษาจึงย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่ 1 ท่าขี้เหล็ก และอาศัยอยู่ที่เมืองท่าขี้เหล็ก ใกล้พรมแดนอำเภอแม่สายของประเทศไทย ซึ่งที่นั่นทำให้เธอสามารถใช้ภาษาไทยได้อย่างคล่องแคล่ว และทำให้เธอเห็นโลกกว้างมากกว่าที่เคยเห็น เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์การพยาบาล มหาวิทยาลัยเชียงตุง

 การทำงาน 
 การประกวดนางงาม 
นีนตเวยูอองเข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์สเมียนมา 2018 และได้รับรางวัลชนะเลิศ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560 จากนั้นเธอได้เป็นตัวแทนผู้เข้าประกวดจากประเทศพม่าสำหรับการประกวดนางงามจักรวาล 2018 แต่ไม่ผ่านเข้ารอบ

 นักแสดง 
เธอเคยทำธุรกิจเปิดร้านแว่นตาของตัวเอง รวมทั้งรับงานเป็นนางแบบไปพร้อม ๆ กับการเรียน หลังได้รับตำแหน่งมิสยูนิเวิร์สเมียนมาแล้ว นีนตเวยูอองเดินทางเข้าสู่ย่างกุ้งเพื่อเข้าทำงานในวงการบันเทิง แต่หลังการทำรัฐประหารของมี่นอองไลง์ ทำให้ความเจริญของประเทศชะงักงันลงไป จากนั้นเธอจึงเข้าไปพำนักเพื่อทำงานในกรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ไปพร้อม ๆ กับการเรียกร้องประชาธิปไตยแก่พม่า เธอรับงานแสดงละครโทรทัศน์เรื่อง จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี (2565) โดยรับบทซินซินและมาลา เธอกล่าวว่าถือเป็นผลงานการแสดงครั้งแรกของเธอ และในบทพูดมีบางส่วนที่ต้องใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร

 ชีวิตส่วนตัว 
นอกจากภาษาพม่าและไทใหญ่ที่ต้องใช้มาตั้งแต่เด็ก นีนตเวยูอองสามารถใช้ภาษาไทยและอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว โดยเธอศึกษาอย่างจริงจังด้วยเหตุผลด้านธุรกิจ จึงมีโอกาสได้ใช้ภาษาไทยบ่อยครั้ง เธอกล่าวว่าชื่นชอบอาหารไทยมากเป็นพิเศษ รวมทั้งติดตามสื่อบันเทิงของไทยอยู่บ่อย ๆ ชื่นชอบนักแสดงชาวไทยอย่าง มาริโอ้ เมาเร่อ วรัทยา นิลคูหา และพัชราภา ไชยเชื้อ

 บทบาททางการเมือง 
หลังการรัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564 นีนตเวยูอองเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลทหารพม่าผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย เธอเข้าไปทำงานที่ประเทศไทยตั้งแต่เดือนธันวาคมเพื่อถ่ายทำละครโทรทัศน์เรื่อง จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี (2565) โดยเธอให้สัมภาษณ์กับสื่อไทยเกี่ยวกับสถานการณ์บ้านเมืองของพม่า โดยกล่าวกับ นิตยสารเวย์ ของไทยไว้ว่า "เราอยากให้ทุกคนรู้ว่า เราจะต้องใช้วิธีต่อต้านอย่างสันติ เพื่อให้คณะรัฐประหารหรืออำนาจของกองทัพจบลงที่รุ่นเรา" เธอร่วมชูสามนิ้วเพื่อทวงความยุติธรรมผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย เช่นเดียวกับผู้มีชื่อเสียงอีกหลายคนที่เข้าร่วมกิจกรรมนี้ นอกจากนี้เธอได้ขายมงกุฎที่ได้จากการประกวดของเธอ โดยนำเงินที่ได้จากการขายบริจาคให้แก่กองทุนคณะกรรมการผู้แทนสมัชชาแห่งสหภาพ

วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2564 นีนตเวยูอองพร้อมกับผู้มีชื่อเสียงอีกหลายคน ถูกสภาบริหารแห่งรัฐออกหมายจับด้วยมาตรา 505 (a) ในข้อหาต่อต้านการรัฐประหาร ด้วยการเข้าร่วมขบวนการอารยะขัดขืน และสร้างความเสียหายต่อการปกครองของรัฐด้วยการสนับสนุนคณะกรรมการผู้แทนสมัชชาแห่งสหภาพ รวมทั้งยุยงปลุกปั่นประชาชน ส่งผลให้ชาติขาดเสถียรภาพและสันติภาพ

 ผลงานละครโทรทัศน์ 

| 2565
| จากเจ้าพระยาสู่อิรวดี
| ซินซิน / มาลา
|-
|}
# เรื่องปรัมปราเอ็นร้อยหวาย
เอ็นร้อยหวายเป็นเรื่องเล่ามุขปาฐะที่เล่าต่อ ๆ กันมาในหมู่ชาวปาตานีว่าเป็นวิธีการหนึ่งที่ทางการสยามใช้เพื่อควบคุมและกวาดต้อนเชลยชาวปาตานีมายังกรุงรัตนโกสินทร์ โดยระบุว่าเป็นการเอาหวายมาร้อยที่เอ็นเหนือส้นเท้าของเชลย (วิธีการอื่น เช่น เจาะใบหูผูกพ่วงกัน) อย่างไรก็ตาม งานวิจัยเรื่อง "ข้อเท็จจริงเอ็นร้อยหวาย ประวัติศาสตร์บาดแผลสยาม-ปาตานี (ปัตตานี)" โดยสถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี 2561  ระบุว่าไม่พบเรื่องดังกล่าวในเอกสารโบราณใด ๆ

สมาน อู่งามสิน ซึ่งเป็นผู้วิจัยหลัก ระบุว่าหลักฐานเท่าที่พบเป็นเอกสารในชั้นหลัง ซึ่งพบครั้งแรกในหนังสือ "ปาตานี: ประวัติศาสตร์และการเมืองในโลกมลายู" ที่เขียนโดย อารีฟีน บินจิ, อับดุลลอฮุ ลออแมน และซูฮัยมีย์ ฮิสมาแอล โดยในหนังสือดังกล่าวมีข้อความว่า "พระยากลาโหมได้นำเชลยมลายูปาตานี 400 คนลงเรือไปยังกรุงเทพฯ ระหว่างเดินทาง บางคนกระโดดจากเรือลงทะเลหลบหนี [...] ดังนั้นเพื่อไม่ให้ชาวปาตานีกระโดดเรือหนีลงทะเล ทหารสยามจึงใช้วิธีตัดหวายมาร้อยที่เอ็นเหนือส้นเท้าของเชลยเหล่านั้น ผูกพ่วงต่อกันหลายๆ คน เชลยที่เป็นหญิง ก็เอาหวายเจาะใบหู" นอกจากนี้ ชัยวัฒน์ สถาอานันท์ เสริมว่า เรื่องเล่านี้ไม่มีผู้แต่งชัดเจนด้วย จึงมีลักษณะเป็นความทรงจำร่วมทางสังคมมากกว่าเป็นเรื่องจริง ด้านสุเนตร ชุตินธรานนท์ตรวจสอบหลักฐานซึ่งเป็นภาพแกะสลักต่าง ๆ มาและสรุปว่าไม่พบว่าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่พบการกวาดต้อนเชลยด้วยการเจาะเอ็นร้อยหวาย

นายแพทย์จิรันดร์ อภินัน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูก ข้อ เอ็น และเท้า ระบุว่า หากเจาะเอ็นร้อยหวายมีโอกาสทำให้เกิดการติดเชื้อถึงขั้นเอ็นขาดและอาจทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้ จึงไม่สามารถเป็นแรงงานที่มีประสิทธิภาพได้

ขณะที่กำพล จำปาพันธ์ นักประวัติศาสตร์ แม้จะยอมรับว่าไม่มีเอกสารต้นฉบับยืนยันจริง แต่ได้ตั้งข้อสังเกตอยู่หลายประการ เขาชี้ว่าสมานเองก็มองว่าเรื่องเอ็นร้อยหวายใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ โดยเขาสรุปไว้ว่า "การเจาะเอ็นร้อยหวายสามารถทำได้ในขอบเขตจำกัดเท่านั้นกับเชลยศึกที่เป็นคนระดับนำ ซึ่งอาจก่อการลุกขึ้นสู้และก่อความวุ่นวาย จึงพิจารณาได้ว่าเป็นแค่เพียงการลงโทษ (punishment) เป็นตัวอย่างเพื่อมิให้เชลยศึกอื่นๆ เอาเยี่ยงเอาอย่าง" กำพลตั้งข้อสังเกตว่างานวิจัยนี้ได้รับการสนับสนุนทุนวิจัยจากศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้จำนวน 1.5 ล้านบาท

เขายกตัวอย่างวรรณกรรมเรื่อง รำพันพิลาป ของสุนทรภู่ (แต่งเมื่อปี 2385) ที่มีตอนหนึ่งเล่าว่าโจรสลัดมีการใช้วิธีเจาะเอ็นร้อยหวาย ซึ่งแปลว่าวิธีการดังกล่าวใช่ว่าจะไม่เคยมีการกล่าวถึง

และสุดท้ายกำพลระบุว่าถึงแม้เรื่องเอ็นร้อยหวายจะไม่จริง แต่การปฏิบัติอย่างทารุณของชาวสยามต่อชาวปาตานีอย่างอื่นก็มี เช่น ฟรานซิส ไลต์ บันทึกไว้ว่า "[ชาวปาตานี]ทั้งชายหญิง คนแก่ และเด็ก ที่ไม่ได้ทำบาปกรรม ถูกจับมัดแล้วโยนลงบนพื้นดิน แล้วขบวนช้างก็เดินเหยียบจนตาย"

มีการตั้งข้อสังเกตว่าเรื่องเล่านี้อาจทำหน้าที่เป็นเสมือนข่าวลือในการต่อสู้กับอำนาจรัฐในช่วงความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ในปี 2565 มีการ์ดเกม "Patani Colonial Territory" ที่นำเสนอเรื่องเอ็นร้อยหวายดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของเกม จึงทำให้ถูกวิจารณ์ว่าต้องการสร้างความเกลียดชังและแตกแยก และฝ่ายความมั่นคงเข้ายึดเกมดังกล่าว
# สนามกีฬาอะห์มัด บิน อะลี
สนามกีฬาอะห์มัด บิน อะลี (, อักษรโรมัน: Malʿab ʾAḥmad bin ʿAliyy) หรือรู้จักกันแพร่หลายในชื่อ สนามกีฬาอัรร็อยยาน  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในเมืองอัรร็อยยาน ประเทศกาตาร์ โดยใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลเป็นหลัก และเป็นที่ตั้งของสโมสรกีฬาอัรร็อยยานและสโมสรกีฬาอัลเคาะร็อยฏียาต สนามแห่งนี้ตั้งชื่อตามอะห์มัด บิน อะลี อัษษานี เจ้าผู้ครองรัฐกาตาร์ระหว่างปี พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2515 สนามกีฬาเดิมสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2546 มีความจุที่นั่ง 21,282 ที่นั่ง เป็นหนึ่งในสนามที่ใช้จัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2006 ซึ่งถูกรื้อถอนในปี พ.ศ. 2558 เพื่อสร้างสนามกีฬาอัรร็อยยานแห่งใหม่ที่มีความจุ 45,000 ที่นั่ง

สนามอยู่ห่างจากโดฮาเมืองหลวงของประเทศไปทางตะวันตกประมาณ 20 กิโลเมตร

 การก่อสร้าง 
สนามกีฬาอัรร็อยยานเป็นหนึ่งในแปดสนามที่ใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 ที่ประเทศกาตาร์

สนามกีฬาอะห์มัด บิน อะลี หลังเดิมถูกรื้อลงในปี พ.ศ. 2558 เพื่อดำเนินการสร้างสนามกีฬาอัรร็อยยานแห่งใหม่ โดยร้อยละ 90 ของเศษหินหรืออิฐที่เกิดจากการรื้อถอนสนามเดิมคาดว่าจะถูกนำมาใช้ซ้ำสำหรับการสร้างสนามใหม่ หรือใช้ในโครงการศิลปะสาธารณะ

การก่อสร้างสนามแห่งใหม่เริ่มต้นขึ้นเมื่อต้นปี พ.ศ. 2559 ดำเนินการโดยการร่วมทุนระหว่างบริษัทอัลบะลาฆ (Al-Balagh) และบริษัทลาร์เซน แอนด์ ทูวโบร (Larsen & Toubro) หลังฟุตบอลโลกจบลง สนามจะปรับลดจำนวนที่นั่งเหลือ 21,000 ที่นั่ง สนามกีฬาแห่งใหม่นี้สร้างขึ้นสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 ซึ่งกาตาร์เป็นเจ้าภาพ

การปรับปรุงใหม่รวมถึงเปลือกอาคารที่เป็นสื่อการจัดแสดง (media facade) ขนาดใหญ่พร้อมแผ่นผืนสังเคราะห์ที่จะทำหน้าที่เป็นหน้าจอสำหรับการฉายภาพ ข่าว โฆษณา แจ้งผลข้อมูลการแข่งขันกีฬาตามเวลาจริง ความจุของสนามเพิ่มขึ้นเป็น 40,740 ที่นั่ง โดยอัฒจันทร์มีหลังคาคลุมทุกที่นั่ง

พิธีเปิดสนามกีฬามีขึ้นในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งเป็นวันชาติกาตาร์ และตรงกับสองปีก่อนที่ประเทศจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 รอบสุดท้ายในปี พ.ศ. 2565 ซึ่งสนามแห่งนี้เป็นหนึ่งในสองสนามที่ใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2020

สนามกีฬาแห่งนี้ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลอาหรับคัพ 2021 ในปี พ.ศ. 2564 จำนวนสี่นัด

 ฟุตบอลโลก 2022 ในสนามอะห์มัด บิน อะลี 
สนามแห่งนี้ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 จำนวนเจ็ดนัด
 วันที่ เวลา ทีมที่ 1 ผล ทีมที่ 2 รอบแข่งขัน จำนวนผู้ชม 21 พฤศจิกายน 2565  22:00    1–1   กลุ่มบี  43,418 23 พฤศจิกายน 2565  22:00    1–0    กลุ่มเอฟ  40,432 25 พฤศจิกายน 2565  13:00    0–2    กลุ่มบี  40,875 27 พฤศจิกายน 2565  13:00    0–1    กลุ่มอี  41,479 29 พฤศจิกายน 2565  22:00    0–3    กลุ่มบี  44,297  1 ธันวาคม 2565  18:00    0–0    กลุ่มเอฟ  43,984 3 ธันวาคม 2565  22:00    2–1    16 ทีมสุดท้าย  45,032
# เบอรินเจีย
เบอรินเจีย  หรือ สะพานแผ่นดินเบริง  เป็นพื้นที่ที่ได้รับการนิยามว่าเริ่มตั้งแต่แม่น้ำลีนา ประเทศรัสเซีย ทางด้านตะวันตก ไปจนถึงแม่น้ำแมกเคนซี ประเทศแคนาดา ทางด้านตะวันออก และเริ่มตั้งแต่เส้นขนานที่ 72 องศาเหนือในทะเลชุกชีทางด้านเหนือ ไปจนถึงปลายคาบสมุทรคัมชัตคาทางด้านใต้ ครอบคลุมพื้นที่ทะเลชุกชี ทะเลเบริง ช่องแคบเบริง คาบสมุทรชุกชี คาบสมุทรคัมชัตคา อะแลสกา และยูคอนในปัจจุบัน

ในยุคก่อนประวัติศาสตร์สะพานแผ่นดินนี้เป็นสะพานแผ่นดินที่มีขนาดใหญ่มาก ในช่วงเวลาหนึ่งในยุคก่อนประวัติศาสตร์อาจกว้างถึง 1,000 กิโลเมตรและครอบคลุมพื้นที่ประมาณรัฐบริติชโคลัมเบียและรัฐแอลเบอร์ตารวมกัน (ราว 1,600,000 ตารางกิโลเมตร) ปัจจุบันมีส่วนที่หลงเหลืออยู่ของสะพานแผ่นดินเพียงเล็กน้อย เช่น หมู่เกาะไดออมีด เกาะเซนต์พอลและเกาะเซนต์จอร์จในหมู่เกาะพริบิลอฟ เกาะเซนต์ลอว์เรนซ์ เกาะเซนต์แมตทิว เกาะคิง เป็นต้น

ศัพท์ เบอรินเจีย เป็นศัพท์ที่เอริก ฮัลเตน นักพฤกษศาสตร์และนักชีวภูมิศาสตร์ชาวสวีเดนบัญญัติขึ้นใน ค.ศ. 1937 จากชื่อของไวทัส เบริง นักสำรวจชาวเดนมาร์ก ในยุคน้ำแข็งนั้น เบอรินเจียมีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าสเตปป์ที่ไม่มีน้ำแข็งหรือธารน้ำแข็งปกคลุม เนื่องจากมีหิมะตกน้อย เช่นเดียวกับในไซบีเรียและทางเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของจีนในช่วงเวลาเดียวกัน

เชื่อกันว่ามีมนุษย์กลุ่มเล็ก ๆ ราวสองถึงสามพันคนเดินทางจากไซบีเรียตะวันออกมาถึงเบอรินเจียในช่วงยุคน้ำแข็งใหญ่สุดครั้งสุดท้าย กลายเป็นจุดเริ่มต้นการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในทวีปอเมริกาในช่วง 16,500 ปีก่อน การเข้าไปตั้งถิ่งฐานน่าจะเริ่มขึ้นหลังจากที่ธารน้ำแข็งอเมริกาที่ขวางทางลงใต้ละลาย และก่อนที่แผ่นดินจะถูกตัดขาดจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลในช่วง 11,000 ปีก่อน
# เจ้าหญิงเทะซุพะยาจี
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจี (, ; 5 เมษายน ค.ศ. 1923 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021) หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม เจ้าหญิงเทสซี  เป็นเจ้านายฝ่ายในชั้นพระราชนัดดาพระองค์สุดท้ายที่มีพระชนม์ชีพของราชวงศ์โก้นบอง ด้วยเป็นพระธิดาในเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล ซึ่งเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าสีป่อ พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของพม่า นับเป็นเจ้านายชั้นอาวุโสของพม่า

หลังการสิ้นพระชนม์ของตอพะย่า ซึ่งเป็นพระอนุชาเมื่อ ค.ศ. 2019 เทะซุพะยาจีจึงเป็นพระราชนัดดาพระองค์สุดท้ายของพระเจ้าสีป่อที่มีพระชนม์ชีพ

 พระประวัติ 
เจ้าหญิงเทะซุพะยาจี ประสูติเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1923 ณ กรุงร่างกุ้ง ในช่วงเวลาที่พม่าตกเป็นของบริเตน เป็นพระธิดาของเจ้าหญิงเมียะพะยากะเล กับโกโกไนง์ พระชนนีเป็นพระราชธิดาลำดับที่สี่ของพระเจ้าสีป่อกับพระนางศุภยาลัต เทะซุพะยาจีเข้าเรียนที่โรงเรียนคาทอลิกในเมืองมะละแหม่ง และเคยทำงานอยู่ที่สถานทูตสหรัฐและออสเตรเลียในย่างกุ้ง

เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีตอบรับข้อเสนอที่จะทรงหมั้นหมายกับพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร พระเชษฐาในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทำให้เกิดการคาดเดาไปอย่างแพร่หลายว่าพระมหากษัตริย์ไทยพระองค์นี้จะเป็นพระสวามีในอนาคตของพระองค์ และพระองค์จะได้ขึ้นเป็นพระราชินีไทย นอกจากนี้เทะซุพะยาจีและสมาชิกพระราชวงศ์มีความพยายามอย่างยิ่งในการอัญเชิญพระบรมศพของพระเจ้าสีป่อกลับพม่า

เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีเสกสมรสกับมองมองคีน เชื้อพระวงศ์มอญ เมื่อ ค.ศ. 1943 เขาเป็นหลานชายของบามอ และเป็นพี่น้องกับขิ่นจี ภรรยาของตอพะย่าจี พระอนุชา ทั้งสองมีบุตรด้วยกันห้าคน เป็นชายสามคน และหญิงสองคน มองมองคีนเสียชีวิตที่ร่างกุ้งใน ค.ศ. 1984

เจ้าหญิงเทะซุพะยาจีสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ณ พุทธารามแห่งหนึ่งในย่างกุ้ง ขณะพระชันษาได้ 98 ปี พิธีปลงพระศพถูกจัดขึ้นที่สุสานเหย่เวในย่างกุ้ง เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2022 ในเวลานั้น พระองค์มีพระนัดดา 20 คน และพระปนัดดาอีก 17 คนที่ยังมีชีวิตอยู่

 พงศาวลี