# ที่พัก
thumb|240px|ที่ตั้งแคมป์ที่Hunting Island State Park ในเซาท์แคโรไลนา
thumb|220px|ห้องพักรวมในโฮสเทลที่บูดาเปสต์, ฮังการี

ที่พัก หมายถึง การใช้สถานที่พักชั่วคราว ซึ่งมักจะโดยการเช่าพื้นที่สำหรับอยู่อาศัย หรือผ่านการจัดการรูปแบบอื่น ๆ ผู้ที่เดินทางและต้องพักค้างคืนจำเป็นต้องมีที่พักสำหรับการนอนหลับ พักผ่อน รับประทานอาหาร ความปลอดภัย ที่หลบภัยจากสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย เก็บสัมภาระ และเข้าถึงหน้าที่พื้นฐานของบ้านทั่วไป ที่พักยังเป็นส่วนหนึ่งของเศรษฐกิจแบ่งปัน (sharing economy)

การจัดหาที่พักสามารถทำได้ในโรงแรม โมเต็ล โฮสเทล หรืออินน์ รวมถึงบ้านส่วนตัวในเชิงพาณิชย์ เช่น เบดแอนด์เบรกฟาสต์ เกสต์เฮาส์ บ้านพักตากอากาศ หรือในเชิงที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์ เช่น โฮมสเตย์ หรือบ้านของเพื่อน นอกจากนี้ยังมีการพักในเต็นท์ คาราวาน หรือรถบ้าน (ซึ่งมักตั้งอยู่ในสถานที่ตั้งแคมป์) ที่พักอาจจัดเป็นแบบบริการตนเอง โดยไม่มีอาหารให้บริการ แต่มีอุปกรณ์ทำอาหารให้ใช้

ที่พักมักเสนอโดยเจ้าของอสังหาริมทรัพย์หรืออสังหาริมทรัพย์ให้เช่า เช่นในอุตสาหกรรมโรงแรม อุตสาหกรรมการบริการ ทรัสต์เพื่อการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ และบ้านที่เจ้าของอยู่อาศัยเอง

การหาที่พักมักสามารถทำได้ผ่านตัวกลาง เช่น เว็บไซต์ท่องเที่ยว

ข้อบังคับตามเขตอำนาจ  
thumb|แอร์บีเอ็นบี ในโตรอนโต

การควบคุมการเช่าระยะสั้นสามารถรวมถึงการกำหนดให้เจ้าของบ้านต้องมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ การจ่าย ภาษีโรงแรม และการปฏิบัติตามมาตรฐานอาคาร เมือง และเขตการใช้ที่ดิน อุตสาหกรรมโรงแรม ได้ผลักดันให้มีการกำกับดูแลการเช่าบ้านระยะสั้นที่เข้มงวดมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีข้อจำกัดที่กำหนดโดยสมาคมเจ้าของบ้านอีกด้วย

ยุโรป
 อัมสเตอร์ดัม: เจ้าของสามารถปล่อยเช่าทรัพย์สินได้ไม่เกิน 30 คืนต่อปี โดยอนุญาตให้กลุ่มเข้าพักไม่เกิน 4 คนในแต่ละครั้ง การเช่าระยะสั้นถูกห้ามในบางส่วนของเมือง
 บาร์เซโลนา: อพาร์ตเมนต์สำหรับนักท่องเที่ยวต้องเสียภาษีทรัพย์สินในอัตราสูงสุด และแพลตฟอร์มต้องแบ่งปันข้อมูลกับหน่วยงานกำกับดูแล
 เบอร์ลิน: การเช่าระยะสั้นจำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากทางการ เจ้าของสามารถเช่าห้องแต่ละห้องได้ แต่ต้องอาศัยอยู่ในส่วนใหญ่ของทรัพย์สิน
 ไอร์แลนด์: การเช่าระยะสั้นจำกัดให้เช่าได้ไม่เกิน 90 วันต่อปีสำหรับที่อยู่อาศัยหลัก และจำเป็นต้องลงทะเบียนกับหน่วยงานท้องถิ่น นอกจากนี้ต้องขออนุญาตในการเปลี่ยนแปลงการใช้ทรัพย์สินจากที่พักอาศัยส่วนบุคคลเป็นการเช่าระยะสั้นเต็มเวลา อย่างไรก็ตาม มีการปฏิบัติตามข้อกำหนดเหล่านี้น้อยมาก โดยการศึกษาหนึ่งพบว่ามีเพียง 38 ทรัพย์สินที่มีการขออนุญาตถูกต้อง จากทั้งหมด 25,000 ทรัพย์สิน
 ลอนดอน: การเช่าระยะสั้นจำกัดไว้ที่ 90 วันต่อปี
 มาดริด: รายชื่อที่พักที่ไม่มีทางเข้าห้องพักส่วนตัวถูกห้าม
 ปัลมาเดมายอร์กา: เว็บไซต์แบ่งปันที่พักถูกห้ามเพื่อควบคุมนักท่องเที่ยว
 ปารีส: เจ้าของบ้านสามารถเช่าที่พักของตนได้ไม่เกิน 120 วันต่อปี และต้องลงทะเบียนรายชื่อที่พักกับศาลากลาง
 โรม : เว็บไซต์ให้เช่าระยะสั้น เช่น แอร์บีเอ็นบี ถูกกำหนดให้หักภาษี 21% ของรายได้ค่าเช่าจากผู้ให้เช่าก่อนการจ่ายเงินและรายงานต่อหน่วยงานด้านภาษีของอิตาลี

สหรัฐอเมริกา
ในสหรัฐอเมริกา การควบคุม แอร์บีเอ็นบี และแพลตฟอร์มเช่าระยะสั้นอื่น ๆ มีความหลากหลายตามเขตอำนาจ ตัวอย่างเช่น:
 นิวยอร์กซิตี้: มีกฎหมายที่เข้มงวดเกี่ยวกับการเช่าระยะสั้น โดยทั่วไปแล้วจะห้ามไม่ให้เช่าอพาร์ตเมนต์หรือบ้านทั้งหลังเป็นระยะเวลาน้อยกว่า 30 วัน เว้นแต่ว่าเจ้าของบ้านจะอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ในขณะเดียวกัน
 ซานฟรานซิสโก: อนุญาตให้เช่าระยะสั้นได้สูงสุด 90 วันต่อปีสำหรับทรัพย์สินที่เจ้าของไม่ได้อาศัยอยู่ด้วย หากเจ้าของอาศัยอยู่ในทรัพย์สินสามารถให้เช่าได้ไม่จำกัดระยะเวลาตราบใดที่เป็นไปตามกฎระเบียบ 
 นิวออร์ลีนส์: มีการควบคุมที่เข้มงวดขึ้นหลังจากการประท้วงของชุมชน โดยอนุญาตให้เช่าระยะสั้นได้เฉพาะในพื้นที่เชิงพาณิชย์และต้องมีใบอนุญาต

ข้อบังคับด้านความปลอดภัยและความรับผิด
บางประเทศและเมืองกำหนดให้ แอร์บีเอ็นบี และแพลตฟอร์มเช่าระยะสั้นอื่น ๆ รับผิดชอบในการจัดหาประกันความเสียหายสำหรับผู้เข้าพัก ตัวอย่างเช่น:
 ฝรั่งเศส: กฎหมายกำหนดให้แพลตฟอร์มต้องรับผิดชอบในการให้ประกันความเสียหายทางทรัพย์สินและการบาดเจ็บที่อาจเกิดขึ้นระหว่างการเข้าพัก

นอกจากนี้ การควบคุมเหล่านี้ยังมีการบังคับใช้แตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ ขึ้นอยู่กับกฎหมายท้องถิ่นและการประท้วงจากชุมชน