# การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2475
การเลือกตั้งประธานาธิบดีจัดขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932 ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ประธานาธิบดีเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ และรองประธานาธิบดีชาลส์ เคอร์ทิส ซึ่งเป็นผู้สมัครจากพรรครีพับลิกัน พ่ายแพ้อย่างถล่มทลายต่อแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก และจอห์น แนนซ์ การ์เนอร์ ประธานสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต

แม้ว่าเศรษฐกิจจะตกต่ำอย่างหนักเนื่องมาจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ แต่ฮูเวอร์ก็แทบไม่ต้องเผชิญกับการต่อต้านใด ๆ ในการประชุมใหญ่พรรครีพับลิกันประจำปี 1932 โรสเวลต์ถือเป็นผู้เข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในช่วงเริ่มต้นการประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตประจำปี 1932 แต่ไม่สามารถได้รับการเสนอชื่อได้จนกระทั่งถึงการลงคะแนนเสียงรอบที่สี่ของการประชุมใหญ่ การประชุมใหญ่พรรคเดโมแครตได้เลือกจอห์น แนนซ์ การ์เนอร์ ประธานสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นสมาชิกพรรคเดโมแครตจากภาคใต้คนสำคัญ เป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของพรรค รูสเวลต์ได้รวมพรรคให้เป็นหนึ่งเดียวโดยรณรงค์หาเสียงเกี่ยวกับความล้มเหลวของรัฐบาลฮูเวอร์ เขาสัญญาว่าจะฟื้นฟูประเทศด้วย "ข้อตกลงใหม่" สำหรับชาวอเมริกัน

โรสเวลต์ชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลายทั้งจากคณะผู้เลือกตั้งและคะแนนนิยม โดยชนะการเลือกตั้งในทุกรัฐนอกภาคตะวันออกเฉียงเหนือและได้รับคะแนนนิยมสูงสุดในบรรดาผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครตจนถึงเวลานั้น ฮูเวอร์ชนะคะแนนนิยมมากกว่า 58% ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 1928 แต่ส่วนแบ่งคะแนนนิยมของเขาลดลงเหลือ 39.6% ในปี 1932 นอร์แมน โธมัส ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคสังคมนิยมได้รับคะแนนนิยม 2.2% การเลือกตั้งกลางเทอมในปี 1934 และการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 1936 ส่งผลให้พรรคเดโมแครตเริ่มใช้ระบบพรรคที่ 5 ซึ่งพรรคนี้อยู่ภายใต้การนำของรูสเวลต์ที่สนับสนุนนโยบาย New Deal การเลือกตั้งของรูสเวลต์ถือเป็นการสิ้นสุดยุคที่พรรครีพับลิกันครองอำนาจทางการเมืองในตำแหน่งประธานาธิบดี ซึ่งดำเนินมาตั้งแต่ต้นสงครามกลางเมืองและการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2403

รูสเวลต์เป็นประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครตคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2459 เป็นคนแรกที่ชนะคะแนนเสียงนิยมอย่างท่วมท้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2419 และเป็นคนแรกที่ชนะคะแนนเสียงทั้งเลือกตั้งและนิยมอย่างท่วมท้นนับตั้งแต่ พ.ศ. 2395 ฮูเวอร์เป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งอยู่เพียงคนเดียวที่แพ้การเลือกตั้งระหว่าง พ.ศ. 2455 ถึง พ.ศ. 2519 และเป็นผู้ดำรงตำแหน่งที่ได้รับการเลือกตั้งเพียงคนเดียวที่แพ้การเลือกตั้งระหว่าง พ.ศ. 2455 ถึง พ.ศ. 2523

 เบื้องหลัง 
เฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรครีพับลิกัน ชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 1928 โดยเอาชนะอัล สมิธ ผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครต สมิธสูญเสียการสนับสนุนจากพรรค Solid South ในช่วงหาเสียง ซึ่งน่าจะเกิดจากความรู้สึกต่อต้านนิกายโรมันคาทอลิก ฮูเวอร์ชนะการเลือกตั้งอย่างถล่มทลาย โดยชนะ 40 รัฐจาก 48 รัฐ ทำให้เขาได้รับคะแนนเสียงเลือกตั้ง 444 เสียง ในขณะที่สมิธได้เพียง 87 เสียง อย่างไรก็ตาม วิกฤตการณ์วอลล์สตรีทในปี 1929 และภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ทำให้พรรครีพับลิกันมีอำนาจน้อยลง ในการเลือกตั้งปี 1930 พรรคเดโมแครตสามารถควบคุมสภาผู้แทนราษฎรของสหรัฐได้ ลดเสียงข้างมากของพรรครีพับลิกันในวุฒิสภาสหรัฐเหลือเพียงหนึ่งเสียง และได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐส่วนใหญ่

สมิธเป็นผู้ได้รับการเสนอชื่อจากพรรคเดโมแครตคนแรกในศตวรรษที่ 20 ที่ได้รับคะแนนเสียงส่วนใหญ่จาก 12 เมืองใหญ่ที่สุดในประเทศ คะแนนเสียงสุทธิจาก 12 เมืองใหญ่ที่สุดเปลี่ยนจากพรรครีพับลิกันเป็นพรรคเดโมแครต โดยฮาร์ดิงชนะ 1,540,000 คะแนนในปี 1920 คูลิดจ์ชนะ 1,308,000 คะแนนในปี 1924 ในขณะที่สมิธชนะ 210,000 คะแนน ซามูเอล ลูเบลล์เขียนไว้ใน The Future of American Politics ว่าชัยชนะของแฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ในการเลือกตั้งปี 1932 นั้นเกิดขึ้นก่อนคะแนนเสียงที่เพิ่มขึ้นของสมิธในเขตเมือง

 ผู้สมัคร 
 พรรคเดโมแครต 

thumb|right|ภาพข่าวการกล่าวสุนทรพจน์ของโรสเวลต์
65px|center|link=Democratic Party (United States)|Democratic Party (United States)รายชื่อผู้เข้าชิงตำแหน่งจากพรรคเดโมแครต  ประธานาธิบดี''รองประธานาธิบดี center|200x200px center|200x200px ผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กคนที่ 44 (1929–1932) ประธานสภาผู้แทนราษฎรคนที่ 39 (1931–1933)

สมิธซึ่งประกาศลงสมัครรับเลือกตั้งเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1932 เป็นผู้สมัครชั้นนำเนื่องจากเขายังคงเคลื่อนไหวในพรรคและยังคงได้รับการสนับสนุนจากแคมเปญหาเสียงในปี 1928 โจเซฟ เทย์เลอร์ โรบินสัน ซึ่งเคยเป็นคู่ชิงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของสมิธ ประกาศว่าจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งในวันที่ 31 มีนาคม 1932 และให้การสนับสนุนแฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ เจสซี ไอ. สเตราส์ จัดทำการสำรวจความคิดเห็นของผู้แทนในการประชุมใหญ่แห่งชาติของพรรคเดโมแครตในปี 1928 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเสียงส่วนใหญ่สนับสนุนรูสเวลต์ และการสำรวจความคิดเห็นเพิ่มเติมแสดงให้เห็นว่ารูสเวลต์ได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งขั้นต้นและการเลือกตั้งทั่วไป สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเอ็ดการ์ ฮาวเวิร์ดกล่าวว่า "ผู้ชายเก้าในสิบคนในเก้าในสิบรัฐสนับสนุนรูสเวลต์ และเขาจะเป็นตัวเลือกของพรรคเดโมแครต" รูสเวลต์ประกาศหาเสียงเมื่อวันที่ 23 มกราคม 1932

วิลเลียม เอช. เมอร์เรย์ ลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งขั้นต้นหลายครั้งและได้รับผู้แทนเพียงคนเดียวในการเลือกตั้งขั้นต้นของรัฐนอร์ทดาโคตา แต่ไม่สามารถชนะการเลือกตั้งขั้นต้นในรัฐฟลอริดา เนแบรสกา ออริกอน และเวสต์เวอร์จิเนียได้ เขาชนะการเลือกตั้งขั้นต้นในรัฐโอไฮโอเนื่องจากเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวในบัตรลงคะแนน แต่ผู้แทนได้รับคำสั่งจากการประชุมใหญ่ ไม่ใช่จากการเลือกตั้งขั้นต้น การประชุมใหญ่ในรัฐโอคลาโฮมาเลือกผู้แทนที่ให้เขาควบคุมจำนวน 22 คน

 พรรครีพับลิกัน 

thumb|right|ประธานาธิบดีเฮอร์เบิร์ต ฮูเวอร์ และโฆษกทำเนียบขาวธีโอดอร์ จอสลิน
65px|center|link=Republican Party (United States)|Republican Party (United States)รายชื่อผู้เข้าชิงตำแหน่งจากพรรครีพับลิกัน  ประธานาธิบดีรองประธานาธิบดี center|200x200px center|200x200px ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 31 (1929–1933) รองประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 31 (1929–1933)

ในเดือนพฤศจิกายน 1931 วุฒิสมาชิก Hiram Johnson เรียกร้องให้ฮูเวอร์ เกษียณอายุเนื่องจากจะเพิ่มโอกาสที่พรรครีพับลิกันจะชนะการเลือกตั้งในปี 1932 ฝ่ายตรงข้ามของ Hoover ในพรรครีพับลิกันสนับสนุนให้เสนอชื่ออดีตประธานาธิบดี Calvin Coolidge หรือวุฒิสมาชิก Dwight Morrow ให้เป็นผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรค Morrow ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นวุฒิสมาชิกสหรัฐจากนิวเจอร์ซีในปี 1930 แต่เสียชีวิตในวันที่ 5 ตุลาคม 1931 เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 1931 บทความโดย James F. Coupal อดีตแพทย์ประจำทำเนียบขาวของ Coolidge ได้รับการตีพิมพ์โดย St. Paul Dispatch ซึ่ง Coupal กล่าวว่า Coolidge จะลงสมัคร "หากประชาชนของประเทศนี้แสดงความปรารถนาที่ชัดเจนและไม่ต้องสงสัยที่จะเกณฑ์เขาเพื่อนำประเทศออกจากช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำนี้ และหากเขาสามารถดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีได้โดยไม่ต้องมีภาระผูกพันทางการเมืองหรือภาระผูกพันอื่นใด" คูลิดจ์ไม่ได้ลงสมัครรับการเสนอชื่อ และบทความที่เขาเขียนได้รับการตีพิมพ์โดยหนังสือพิมพ์ The Saturday Evening Post เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2475 โดยเขาให้การสนับสนุนฮูเวอร์และวิพากษ์วิจารณ์ผู้ที่ต้องการให้เขาลงสมัคร
 อ้างอิง