wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระแม่ปารณศวรีโพธิสัตว์
ปารณศวรี (IAST: Parṇaśabarī,) หรืออาจสะกดตามรูปภาษาไทยได้ว่า บรรณศวรี (เทพีผู้นุ่งห่มใบไม้),เป็นพระโพธิสัตว์เทพีในคติศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน ได้รับการยกย่องว่าทรงคุ้มครองและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บ

เทวรูปปฏิมากรของนางยังปรากฏในธากา ประเทศบังกลาเทศ ซึ่งหลงเหลือผ่านมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิปาละ ซึ่งที่มาเดิมอาจเป็นพระแม่ศีตลาและบริวารของนางคือชวาลาสูร ซึ่งเป็นเทพเจ้าฮินดูที่เกี่ยวข้องและอุปถัมป์การขจัดโรคระบาด และทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บด้วยเช่นกัน ในประวัติศาสตร์อินเดีย มีเทวรูปปฏิมาของนางอันมีชื่อเสียงขจรขจายจากชุดหมู่ปฏิมากรรมสัมฤทธิ์แห่งกุรกิหารซึ่งอยู่อายุราวพุทธศตวรรษที่สิบห้าถึงสิบแปด

ในคติศาสนาพุทธแบบวัชรยานนับถือว่านางเป็นเทพีบริวารของเจ้าแม่ตาราโพธิสัตว์เทพี นักวิชาการบางท่านกล่าวว่านางอาจมีที่มาจากเทพีพื้นเมืองท้องถิ่นของเทือกเขาวินธัย เนื่องจากนางมีลักษณะและความเชื่อมโยงความสัมพันธ์กับชาวสาบาภาชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บริเวณนี้
ที่มา
ในทางประวัติศาสตร์ นางนั้นอาจพัฒนามาจากเทวีท้องถิ่นของอินเดีย เนื่องจากมีการขนามนามของนางว่า “ปีศาจี” ในภาษาสันสกฤตซึ่งหมายถึงปิศาจ คำนี้ยังปรากฏในมนต์ของนางด้วย ปิศาจมีความหมายถึงพลังของธรรมชาติที่อาจให้คุณหรือโทษก็ได้ตามขนบการบูชาของชาวบ้าน เช่นเดียวกับคำว่าฑากินี ยักษิณี ฯลฯ ซึ่งถูกลดคุณค่าความสำคัญลงโดยวัฒนธรรมพราหมณ์ ฮินดูทางการ แต่พุทธศาสนาวัชรยานรับไปพัฒนาต่อ และประติมานวิทยาเทพปฏิมาของนาง สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่นุ่งใบไม้เหมือนชาวป่าที่แสดงถึงความเป็นพื้นเมืองอย่างชัดเจน ซึ่งแสดงร่องรอยว่านางอาจเป็นเทวีพื้นบ้านที่ถูกนำมารวมเข้าในพุทธศาสนาแล้วจัดให้อยู่ในกลุ่มพระแม่ตารา

เช่นเดียวกับที่ศาสนาฮินดูนำเอาเทวีแห่งโรคระบาดพื้นบ้านอย่างจ้าวแม่มาริอัมมาหรือเจ้าแม่ศีตลาเข้ามาเป็นหนึ่งในเทวดาในศาสนาฮินดูซึ่งทั้งพระปารณศวรีและเจ้าแม่ศีตลาของพราหมณ์ ฮินดูน่าจะมีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกัน https://www.matichonweekly.com/religion/article_424791
# เจ้าแม่ปี้เซียว
เจ้าแม่ปี้เซียว   หรือ นามเดิมของนาง คือ จ้าว ปี้เซียวเป็นเทวีในศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋าอันเป็นหนึ่งในเทวีผู้ประทานพรและคุ้มครองอุปถัมป์การคลอดแต่บรรดาสตรีและมารดรทั้งหลาย  นางเป็นพระเทพีขนิษฐาอันดับสามในของคณะเทพี ซานเซียวเชิ่งหมู่  (三霄聖母) หรือ ซานเซียวเนี่ยเนี้ย (三霄娘娘) เจ้าแม่ซานเซียวเนี้ยวเนี้ยวทรงได้รับการสักการะบูชาในฐานะของเจ้าแม่ผู้พิทักษ์ครัวเรือน หรือ เทพีห้องสุขา    ในธรรมเนียมศาสนาชาวบ้านจีนว่ากันว่า "เทพเจ้าเตาไฟนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัว และเทพีซานเซียวนั้นทรงสถิตย์คอยพิทักษ์คุ้มครองจากในครัวเรือน"

 เทพปกรณัม 
ตามเทพปกรณัม ห้องสิน, เจ้าแม่นั้นทรงอยู่ฝ่ายของพระเจ้าชางโจ้ว เจ้าแม่เป็นหนึ่งในขนิษฐาสตรีทั้งสามโดยเป็นขนิษฐาเล็กที่สามและทรงเป็นขนิษฐาของเทพแห่งโชคลาภสมบัติเงินทองของมีค่า คือ จ้าวกงหมิง คณะนางพร้อมด้วยขนิษฐาทั้งสามถึงแก่ชีพตักษัยวายชนม์หลังการรณรงค์ยุทธสงครามกับองค์เจียง จื่อหยา โดยต่อมา, ได้รับการสถาปนาเป็นหนึ่งในคณะเทพสามร้อยหกสิบห้าองค์  โดยได้รับการสักการะบูชาและมีหน้าที่อุปถัมป์ค้ำจุนเกื้อหนุนสำหรับการปัดเป่าทำลายโรคฝีดาษและโรคทั้งหลายเด็กและทารก

โดยสืบต่อมา, นางพร้อมด้วยขนิษฐภคินี คือ เจ้าแม่ยฺหวินเซียว และขนิษฐาที่สองของนาง คือ จ้าว ฉฺยงเซียว  ได้รับการจัดหมวดหมู่เป็นคณะตรีเทพี, โดยเป็นหนึ่งในเจ้าแม่ประทานบุตร

 ศาลเจ้าอุทิศถวายพระนางในประเทศไทย
# ตไลกกูตตัล
ตไลกกูตตัล (Thalaikoothal) เป็นการฆาตกรรมคนชราหรือการบังคับการุณยฆาตที่กระทำโดยสมาชิกในครอบครัว มีกระทำอยู่ในบางส่วนของทางใต้ของรัฐทมิฬนาฑูของอินเดีย

กระบวนการ
โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่จะถูก ตไลกกูตตัล จะได้รับการอาบน้ำมันในตอนเช้า ตามด้วยการบังคับดื่มน้ำมะพร้าวอ่อน จำนวนหลายแก้วจนเกิดไข้สูง, ไตวาย, อาการกระตุกรุนแรง และเสียชีวิตภายในวันหรือสองวัน นอกจากนี้ยังอาจรวมถึงการนวดศีรษะในน้ำเย็นจัด ซึ่งอาจทำให้อุณหภูมิร่างกายลดลงมากพอที่จะกระตุ้นให้หัวใจวายได้ วิธีอื่น ๆ ที่ใช้ เช่น การบังคับดื่มนมวัวขณะที่อุดจมูกไว้ ทำให้หายใจลำบาก ไปจนถึงการใช้ยาพิษโดยตรง

ความชุก
ถึงแม้ว่าการกระทำ ตไลกกูตตัล จะผิดกฎหมายในประเทศอินเดีย แต่ก็ยังคงได้รับการยอมรับอย่างลับ ๆ อยู่ในรูปของการการุณยฆาต และน้อยครั้งที่จะมีผู้นำเรื่องนี้ไปแจ้งถึงตำรวจ ในบางกรณี สมาชิกในครอบครัวจะแจ้งญาติให้ทราบก่อนที่จะกระทำ ตไลกกูตตัล และบางครั้งผู้ที่ถูกกระทำยังเป็นคนขอเองด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกกรณีที่ผู้ถูกกระทำจะยินยอม เช่นกรณีอื้อฉาวเมื่อปี 2010 ที่ชายวัย 80 ปี หลบหนีออกมาอาศัยในที่พักของญาติ หลังทราบชะตากรรมตัวเองและแอบได้ยินสมาชิกในครอบครัวคุยกันเรื่องการแบ่งจัดสรรมรดกที่ดินของเขา

รายงานการตรวจสอบระบุว่าการะกระทำนี้มี "ค่อนข้างทั่วไป" ("fairly widespread") ในอำเภอทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาฑู มีการคาดการณ์ว่ามีการทำ ตไลกกูตตัล ราว 20 ถึงหลายร้อยครั้งทุกปี

การเฝ้าระวัง
ในปี 2010 หลังเกิดเหตุชายวัย 80 ปีหนีออกจากบ้านในอำเภอวิรุธูนคร รัฐบาลท้องถิ่นได้มีการจัดตั้งคณะทำงานตรวจตราผู้สูงอายุในอำเภอ

ภาพยนตร์ทมิฬเช่น K.D. Engira Karuppudurai และ Baaram มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการทำ ตไลกกูตตัล
# ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม
ปะทานุกรม การทำของคาวหวานอย่างฝรั่งแลสยาม เป็นตำราอาหาร แปลและเรียบเรียงโดยนักเรียนดรุณีโรงเรียนกุลสตรีวังหลัง พิมพ์ครั้งแรกที่โรงพิมพ์พวกครูอเมริกัน เมื่อ ค.ศ. 1898 ตรงกับ พ.ศ. 2441 ถือเป็นตำราอาหารของไทยฉบับพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุด มีอายุการพิมพ์เก่ากว่า แม่ครัวหัวป่าก์ ซึ่งพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2451 ในการพิมพ์ครั้งแรกนั้นอาจมีการพิมพ์เพียงครั้งเดียวยอดพิมพ์มีจำนวนน้อย คือจำนวนพิมพ์คงใกล้เคียงกับจำนวนนักเรียนดรุณี โรงเรียนกุลสตรีวังหลัง จุดประสงค์เพื่อจำหน่ายจ่ายแจกให้เพียงพอกับจำนวนนักเรียน สันนิษฐานว่าอาจจะมีจำนวนการพิมพ์ไม่มากไม่น่าจะเกิน 300 เล่ม คำนำในตำราเล่มนี้ระบุว่าพิมพ์ขึ้นไว้เพื่อ "แม่หนูดรุณีจะได้ฝึกหัด"

เนื้อหาประกอบด้วยวิธีการทำอาหารไทยและอาหารฝรั่ง โดยอาหารฝรั่งใช้มาตราชั่งตวงแบบยุโรป ส่วนอาหารไทยใช้มาตราตวงวัดแบบไทย

อาหารฝรั่งมีทั้งคาวและหวานประมาณ 140 ชนิด เช่น ซุปไก่ ซุปกระต่าย ซุปมันเทศ ซุปหอยนางรม ทอดปลาไหล ทอดไก่ ทอดหอยแคลง ทอดนกพิราบ ปิ้งกระต่าย ปิ้งเนื้อโค ปิ้งเนื้อโคแท่ง เนื้อโคม้วน ปิ้งมันฝรั่ง ปิ้งมะเขือเทศ ขนมชอกโกแลต ขนมขิง ขนมองุ่น ขนมคุกกี พุดดิงผลไม้ พุดดิงขนมปัง พุดดิงมะพร้าว พุดดิงสมเด็จพระนาง เป็นต้น ส่วนอาหารไทยมีประมาณ 36 ชนิด เช่น แกงเป็ดน้ำ แกงนกพิราบ แกงเทโพ แกงมัสมั่น แกงส้มปลาช่อนกับผลลางสาดเครื่องพริกขิง แกงคั่วกุ้ง แกงเผ็ดลูกชิ้นปลากราย ต้มยำปลาหมอ ต้มยำกุ้งทรงเครื่อง ต้มยำกุ้งเห็ดโคน ยำใหญ่ ยำพริกอ่อน พล่ากุ้งสด และพล่าดอกพยอม เป็นต้น
# ชาวเติร์กอีหลี
เติร์กอีหลี หรือ ถูเอ่อร์เค่อ  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์เติร์กกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากประเทศจีน อาศัยอยู่ในจังหวัดปกครองตนเองชนชาติคาซัค อีหลี ทางตอนเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ พวกเขาเรียกตัวเองว่า เติร์ก หรือ จงหฺวาหมินจู๋ ตามมุขปาฐะประจำเผ่าระบุว่า บรรพชนของพวกเขาอพยพมาจากหุบเขาเฟอร์กานา ประเทศอุซเบกิสถาน ภาษาเติร์กอีหลี จัดเป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาคาร์ลุก แต่ทางการจีนจัดให้อยู่ในกลุ่มภาษาอุซเบก

ชาวเติร์กอีหลีเป็นชนเผ่าเร่ร่อนและต้อนฝูงสัตว์ได้ดี พวกเขามีคำศัพท์เฉพาะสำหรับการเลี้ยงสัตว์อยู่มากมายในภาษาของตน
# รถไฟชิบายามะ
บริษัท รถไฟชิบายามะ จำกัด  เป็นทางรถไฟอันเป็นการร่วมทุนระหว่างภาครัฐและเอกชนสายหนึ่งในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น และเป็นเส้นทางรถไฟที่สั้นที่สุดในประเทศญี่ปุ่น地域振興, Narita Airport Authority มีเส้นทางรถไฟให้บริการเพียงสายเดียว คือ สายชิบายามะ ซึ่งมีความยาวเพียง 2.2 กิโลเมตร มีต้นทางอยู่ที่สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะ และปลายทางที่สถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่เบื้องล่างของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ

เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2552 บริษัทท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทรถไฟชิบายามะ คิดเป็นร้อยละ 68.39NAA Annual Report 

 ประวัติ 
บริษัทรถไฟชิบายามะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2524 ได้รับใบอนุญาตประกอบกิจการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2531 เพื่อใช้เดินรถขนาดสั้นระหว่างสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะ กับสถานีรถไฟชั่วคราวใกล้สถานีรถไฟฮิงาชิ-นาริตะในปัจจุบัน会社概要, Shibayama Railway ครั้น พ.ศ. 2533 บริษัทรถไฟชิบายามะยื่นใบขออนุญาตให้รถไฟฟ้าเคเซดำเนินการเดินรถจากสถานีรถไฟเคเซนาริตะ คำขออนุญาตเชื่อมเส้นทางเดินรถได้รับการอนุมัติใน พ.ศ. 2539 และรถไฟชิบายามะเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา

ชาวเมืองชิบายามะเรียกร้องให้มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟเส้นนี้อย่างแข็งขัน ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงคมนาคมและเจ้าหน้าที่ของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชนผู้มีถิ่นอาศัยทางตะวันออกของท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เพราะเมืองชิบายามะถูกพื้นที่ของท่าอากาศยานดังกล่าวกั้นขวางตัดขาดจากเมืองนาริตะอย่างสิ้นเชิง地域と共生する空港づくり大綱, Narita Airport Authority, 1998.

มีข้อเสนอเพื่อก่อสร้างส่วนต่อขยายจากสถานีรถไฟชิบายามะ-ชิโยดะในอนาคต กระทรวงพัฒนาที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน และการขนส่ง ได้เสนอแนะว่า ให้ศึกษาการขยายเส้นทางไปยังใจกลางเมืองชิบายามะ首都圏整備計画, MLIT, September 2006

 การดำเนินงาน 
แม้เส้นทางรถไฟนี้จะดำเนินการโดยบริษัทรถไฟชิบายามะ แต่ก็เหมือนกับส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าเคเซเสียมากกว่า เพราะดำเนินการด้วยการใช้อุปกรณ์และบุคลากรจากเคเซ เส้นทางรถไฟชิบายามะเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟเคเซนาริตะ ซึ่งจะมีขบวนรถท้องถิ่นราวสองสามขบวนวิ่งไปยังสถานีรถไฟเคเซอูเอโนะ มีรถด่วนให้บริการในทางรถไฟสายเคเซและสายโทเออาซากูซะ มีปลายทางที่สถานีรถไฟนิชิ-มาโงเมะ หรือสถานีท่าอากาศยานฮาเนดะในสายท่าอากาศยานเคกีวTimetable

 สถานี 
ค่าโดยสารสำหรับผู้ใหญ่ระหว่างสถานีฮิงาชิ-นาริตะ กับสถานีชิบายามะ-ชิโยดะ สนนราคา 190 เยน

ลำดับสถานีญี่ปุ่นระยะทางเชื่อมต่อที่ตั้ง ระหว่างสถานี รวม東成田-สายเคเซ ฮิงาชิ-นาริตะนาริตะ จังหวัดชิบะ芝山千代田ชิบายามะ จังหวัดชิบะ
# สกรอปัน (เว็สเตอรวส)
สกรอปัน  เป็นชื่อของตึกระฟ้าตึกเดียวของเมืองเว็สเตอรวส ประเทศสวีเดน อาคารมีความสูง 81 เมตร เริ่มก่อสร้างในปี 1988 และแล้วเสร็จในปี 1990 บนยอดของอาคารมีบาร์ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบแมลาเรินได้ ปัจจุบันอาคารสูงที่สุดเป็นอันดับที่ 14 ของประเทศสวีเดน
# การจัดการของเสียในประเทศไทย
การจัดการของเสียในประเทศไทยมีหลายประเด็น เช่น การใช้พลาสติกมากเกินไป, ขยะอุตสาหกรรม เป็นต้น

 ขยะมูลฝอย 

 ขยะมูลฝอยชุมชน 

คนไทยต่อหัวสร้างขยะมูลฝอยประมาณ 1.14 กิโลกรัมต่อวัน โดย 50 เปอร์เซ็นต์ของขยะมูลฝอยดังกล่าวสามารถย่อยสลายได้ทางชีวภาพ ตามสถิติของกระทรวงมหาดไทย ขยะทั่วประเทศใน พ.ศ. 2559 มีจำนวน 27 ล้านตัน ซึ่งเพิ่มขึ้นประมาณ 0.7 เปอร์เซ็นต์จากปีก่อนหน้า ในจำนวนนี้ 4.2 ล้านตันได้บังเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร ตัวเลขประจำ พ.ศ. 2552 อยู่ที่ 15.1 ล้านตัน ประมาณร้อยละยี่สิบของทั้งหมดเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล (BMA) ส่วนของเสียที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2558 มีการนำกลับมาใช้ใหม่เพียงประมาณห้าล้านตัน และมีเพียงแปดล้านตันเท่านั้นที่ได้รับการจัดการตามแนวทางปฏิบัติที่ดีระดับโลก นอกจากนั้น จากพื้นที่ทิ้งขยะ 2,500 แห่งของประเทศไทย มีเพียง 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม ตามที่กรมควบคุมมลพิษ (PCD) ซึ่งเป็นหน่วยงานเฝ้าระวังขยะมูลฝอยหลักของประเทศไทย ระบุว่า ประเทศกำลังเผชิญกับปัญหาการจัดการขยะมูลฝอยที่ร้ายแรง ซึ่งปัญหาเหล่านั้นกำลังเพิ่มขึ้น ด้าน ดร.วิจารณ์ สิมฉายา อดีตอธิบดีกรมควบคุมมลพิษ กล่าวว่า ปริมาณขยะยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องถึง 600,000 ตันต่อปี เนื่องจากจำนวนประชากรและการท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้น

แผนการจัดการขยะของประเทศไทยเรียกร้องให้ 75 เปอร์เซ็นต์ของขยะมูลฝอยทั้งหมดของประเทศไทยถูกกำจัด หรือรีไซเคิลอย่างเหมาะสมในทางใดทางหนึ่งภายใน พ.ศ. 2564 ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 49 เปอร์เซ็นต์ในปัจจุบัน ภายในปี พ.ศ. 2564 รัฐบาลและเอกชนวางแผนที่จะใช้จ่ายเงินจำนวน 177 พันล้านบาท (5.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในเทคโนโลยีการจัดการขยะและการรณรงค์การรับรู้ของสาธารณชน "เรามีค่าปรับสำหรับการทิ้งขยะ แต่ดูเหมือนไม่มีใครสนใจ" วิจารย์กล่าว "เราจำเป็นต้องยกระดับการบังคับใช้กฎหมาย รวมถึงสอนให้ผู้คนให้รีไซเคิล, นำกลับมาใช้ใหม่ และลดขยะ"

ในประเทศไทยบทบาทในการจัดการขยะมูลฝอย (MSW) และการจัดการขยะอุตสาหกรรมจัดโดยรัฐบาลไทย ซึ่งต่อมาแบ่งออกเป็นรัฐบาลของประเทศ, รัฐบาลระดับภูมิภาค และการปกครองส่วนท้องถิ่น รัฐบาลแต่ละแห่งมีหน้าที่รับผิดชอบงานที่แตกต่างกัน รัฐบาลของประเทศมีหน้าที่กระตุ้นกฎระเบียบ, นโยบาย และมาตรฐาน รัฐบาลระดับภูมิภาคมีหน้าที่รับผิดชอบในการประสานงานของรัฐบาลของประเทศและการปกครองส่วนท้องถิ่น การปกครองส่วนท้องถิ่นมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการขยะในพื้นที่ปกครองของตน การปกครองส่วนท้องถิ่นไม่กำจัดขยะเอง แต่จ้างบริษัทเอกชนที่ได้รับสิทธิ์นั้นจากกรมควบคุมมลพิษ ส่วนปัญหาสำคัญคือการขาดเงินทุนสำหรับการจัดการขยะ—ครัวเรือนไทยโดยเฉลี่ยจ่ายเงินน้อยกว่าหนึ่งดอลลาร์ต่อเดือนเพื่อกำจัดขยะมูลฝอย ซึ่งบริษัทหลักคือศูนย์การจัดการของเสียนิคมอุตสาหกรรมบางปู; บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จำกัด (มหาชน) (GENCO); บริษัท เอสจีเอส (ประเทศไทย) จํากัด; บริษัท เวสท์ แมเนจเม้นท์สยาม จำกัด (WMS); บริษัท เบตเตอร์ เวิลด์ กรีน จำกัด (มหาชน) (BWG) และบริษัท โปรเฟสชั่นแนล เวสต์ เทคโนโลยี (1999) จำกัด (มหาชน) ส่วนบริษัทนำทรัพยากรกลับมาผลิตใหม่ชั้นนำคือวงษ์พาณิชย์ ซึ่งซื้อวัสดุรีไซเคิลผสม (กระดาษ, พลาสติก, แก้ว, อลูมิเนียม, เหล็ก) ในราคาประมาณ 11,300 บาทต่อตัน บริษัทเหล่านี้มีหน้าที่รับผิดชอบต่อของเสียที่รับจากลูกค้าก่อนนำไปกำจัด  "แนวคิดในการแยกขยะด้วยความรับผิดชอบเริ่มมีบทบาทในงานวัฒนธรรม งานศาสนา และโรงเรียนหลายแห่ง"
# ชแชบแชชึน
ชแชบแชชึน (, ;) เป็นเมืองในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเทศมณฑลซามอชช์ จังหวัดลูบลิน ห่างจากเมืองซามอชช์ไปทางตะวันตกประมาณ 20 กิโลเมตร ในปัจจุบันชแชบแชชึนเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของเทศบาลชแชบแชชึน จากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2547 เมืองนี้มีประชากร 5,357 คน

ชื่อเมือง ชแชบแชชึน มีชื่อเสียงเนื่องจากกล่าวกันว่าออกเสียงยากมากสำหรับผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษา ยัน บแชคฟา กวีชาวโปแลนด์ ใช้ชื่อเมืองนี้ในบทกวีชื่อ คช็อนชตช์  วรรคที่กล่าวถึงเมืองชแชบแชชึนมีอยู่ว่า   ซึ่งแปลอย่างคร่าวได้ว่า "ในชแชบแชชึน ด้วงตัวหนึ่งส่งเสียงร้องในพงอ้อ" มีการนำวรรคนี้มาใช้เป็นบทบิดลิ้นในภาษาโปแลนด์ และเจ้าของภาษามักให้ชาวต่างชาติที่เรียนภาษาโปแลนด์ฝึกพูดวรรคนี้ ส่งผลให้ชแชบแชชึนได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงของภาษาโปแลนด์" อยู่บ่อยครั้ง จึงมีการสร้างรูปปั้นด้วงสีไวโอลินไว้ในเมืองเพื่อเป็นเกียรติแก่บทกวีดังกล่าว
# ชลิคตึงกอวา
ชลิคตึงกอวา (,) เป็นเมืองในภาคตะวันตกของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำโอเดอร์ในเทศมณฑลฟสคอวา จังหวัดลูบุช เมืองมีประชากร 1,278 คน ณ สิ้นเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019
# มวือนารือ
มวือนารือ (,) เป็นเมืองทางภาคเหนือของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในเขตเทศมณฑลแอลบล็องก์ จังหวัดวาร์เมีย-มาซูรือ มีประชากร 1,782 คน (ค.ศ. 2018) จึงเป็นเมืองที่เล็กที่สุดในบรรดาเมือง 49 เมืองของจังหวัดนี้
# กแญฟ
กแญฟ (, ; ,) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำวิสวาในจังหวัดปอมอแช ทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ มีประชากร 6,870 คน (ค.ศ. 2016) กแญฟเป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคพอเมอเนียทางฝั่งโปแลนด์ และมีชื่อเสียงจากปราสาทกอทิกที่สร้างด้วยอิฐในสมัยกลาง ซึ่งได้กลายเป็นสถานที่ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในภูมิภาคดังกล่าว
# แบวคาตุฟ
แบวคาตุฟ (,) เป็นเมืองในภาคกลางของประเทศโปแลนด์ ตั้งอยู่ในจังหวัดวุช ห่างจากวอร์ซอไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 160 กิโลเมตร (99 ไมล์) เมืองมีประชากร 55,583 คน ณ สิ้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021

โรงไฟฟ้าแบวคาตุฟ  ซึ่งตั้งอยู่ในแบวคาตุฟเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหินที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปและหนึ่งในโรงไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก โรงไฟฟ้านี้ผลิตไฟฟ้าได้ถึง 27-28 เทระวัตต์-ชั่วโมง (TW⋅h) ต่อปี หรือคิดเป็นร้อยละ 20 ของการผลิตไฟฟ้าทั้งหมดในโปแลนด์ พนักงาน 8,000 คนทำงานโดยตรงกับบริษัทที่ดูแลทั้งเหมืองถ่านหินและโรงไฟฟ้า
# พยานพระยะโฮวากับการถ่ายเลือด
พยานพระยะโฮวาเชื่อว่าไบเบิลห้ามมิให้คริสต์ชนได้รับการถ่ายเลือด ในวรรณกรรมของกลุ่มระบุว่า "'ละเว้นจาก[...]เลือด'" แปลว่าห้ามรับการถ่ายเลือด และไม่บริจาคหรือเก็บเลือดของตนเพื่อถ่ายเลือด" ความเชื่อนี้มาจากการตีความข้อความในไบเบิลที่ที่ต่างจากทุก ๆ นิกายอื่นของศาสนาคริสต์ นี่เป็นหนึ่งในหลักปฏิบัติที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของพยานพระยะโฮวา

วรรณกรรมของพยานพระยะโฮวาสอนว่าการปฏิเสธการรับเลือดโดยเต็ม (whole blood) หรือองค์ประกอบหลักสี่ประการ ได้แก่ เม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาว เกล็ดเลือด และ น้ำเลือด เป็นจุดยืนทางศาสนาที่ไม่มีข้อโต้แย้ง และผู้ใดก็ตามที่เชื่อมั่นในชีวิตในฐานะของขวัญจากพระเป็นเจ้าจะไม่พยายามต่อชีวิตด้วยการรับเลือด แม้กระทั่งในกรณีฉุกเฉิน ศาสนิกชนของกลุ่มได้รับการสั่งสอนว่าการใช้ส่วนเล็ก ๆ ที่ได้จากเลือด เช่น อัลบูมิน, อิมมูโนกล็อบบูลิน และ การเตรียมการสำหรับเฮโมฟิลเลีย ไม่ได้ถูกห้ามโดยสมบูรณ์ แต่เป็นเรื่องของตัวเลือกส่วนบุคคลมากกว่า

หลักปฏิบัตินี้เสนอครั้งแรกในปี 1945 และในภายหลังมีการปรับแก้อยู่เรื่อยมา สมาชิกของกลุ่มพยานพระยะโฮวาที่รับเลือดโดยสมัครใจและไม่มีความรู้สึกผิดที่รับเลือด จะถูกถือว่าได้ตัดจากกลุ่มโดยการละทิ้งหลักปฏิบัติของพยานพระยะโฮวา และจะถูกสมาชิกคนอื่นหลีกหนีJehovah's Witnesses Public Affairs Office press release, June 14, 2000. ถึงแม้ว่าสมาชิกส่วนใหญ่ของพยานพระยะโฮวาจะยอมรับในข้อปฏิบัตินี้ ก็ยังคงมีอยู่ส่วนน้อยที่ไม่ปฏิบัติตาม

สมาคมวอตช์ทาวเวอร์ (Watch Tower Society) ของพยานพระยะโฮวา ได้ตั้งศูนย์บริการข้อมูลแก่โรงพยาบาล เพื่อให้ความรู้และอำนวยความสะดวกสำหรับหัตถการปลอดเลือด เพื่อช่วยสาวกในกรณีที่ต้องได้รับการทำหัตถการทางการแพทย์
# ซวอตอรือยา
ซวอตอรือยา (, ; , ; ,) เป็นเมืองประวัติศาสตร์ในจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ และเป็นที่ตั้งหน่วยงานบริหารของทั้งเทศมณฑลซวอตอรือยาและเทศบาลซวอตอรือยา

ซวอตอรือยาเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในโปแลนด์หลังจากได้รับเอกสิทธิ์ของเมืองใน ค.ศ. 1211 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของการทำเหมืองทองและทองแดงมาตั้งแต่สมัยกลาง นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในเมืองที่สวยที่สุดในโปแลนด์เนื่องด้วยลักษณะที่ตั้งและมรดกทางสถาปัตยกรรม
# อาสนวิหารเว็สเตอรวส
อาสนวิหารเว็สเตอรวส  เป็นอาสนวิหารประจำสังฆมณฑลเว็สเตอรวส ตั้งอยู่ในเว็สเตอรวส จังหวัดเวสต์มันลันด์ ประเทศสวีเดน สร้างขึ้นตามสถาปัตยกรรมกอธิกอิฐแบบสแกนดิเนเวีย

โบสถ์หลังปัจจุบันเริ่มสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นมหาวิหาร ประกอบพิธีเสกในวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1271 อุทิศแด่พระมารดาพระเจ้าและยอห์นผู้ให้บัพติศมา นับจากนั้นอาสนวิหารได้มีการขยับขยายเรื่อยมาอีกหลายครั้ง มีการขยายทางทิศตะวันตกในสมัยของบิชอป Lydeke Abelsson ในคริสต์ทศวรรษ 1460 และมีการสร้างโบสถ์น้อยที่มุมทางตะวันตกเฉียงใต้ของโบสถ์ใน ค.ศ. 1517 ซึ่งถือเป็นจุดที่โบสถ์มีขนาดเท่ากับปัจจุบัน มีการเสริมหลังคาทองแดงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ส่วนยอดทรงบาโรกสร้างขึ้นมาใน ค.ศ. 1694 ผลงานออกแบบโดย Nicodemus Tessin the Younger (1654–1728) นอกจากนี้ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1500, 1600 และ 1700 ได้มีการเติมแต่งต่อเติมภายในโบสถ์เรื่อยมา ออร์แกนได้สร้างเข้ามาในโบสถ์เมื่อ ค.ศ. 1940 โดย Marcussen & Sön และเป็นออร์แกนชนิดลมไฟฟ้า (electropneumatic organ)

อาสนวิหารนี้เป็นที่ตั้งของโลงหุ่นพยนต์ (sarcophagus) ของพระเจ้าเอียริกที่ 14 แห่งสวีเดน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1560–1568
# แคว้นแชร์นีฮิว
แคว้นแชร์นีฮิว  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แชร์นีฮิวช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคเหนือของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่แชร์นีฮิว ภายในแคว้นมีนิคม 1,511 แห่งที่มีขนาดต่างกันไปตั้งแต่เมืองใหญ่ไปจนถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นแชร์นีฮิวมีประชากร 959,315 คน
# แคว้นปอลตาวา
แคว้นปอลตาวา  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ปอลเตาช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคกลางของประเทศยูเครน อาณาเขตส่วนใหญ่ของแคว้นเป็นส่วนหนึ่งของรัฐผู้บัญชาการคอสแซ็กในประวัติศาสตร์ ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือปอลตาวา ส่วนเมืองสำคัญอีกสองเมือง ได้แก่ ฮอริชนีเปลานีและแกรแมนชุก ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,352,283 คน
# แคว้นซูมือ
แคว้นซูมือ  หรือที่บางครั้งเรียกว่า ซุมช์ชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศยูเครน ตัวแคว้นดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นตามประกาศของคณะผู้บริหารสูงสุดของสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1939 โดยแยกพื้นที่เขตต่าง ๆ จากแคว้นคาร์กิว แคว้นแชร์นีฮิว และแคว้นปอลตาวามารวมกัน ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,035,772 คน

ศูนย์กลางการบริหารแคว้นซูมือคือซูมือ เมืองสำคัญอื่น ๆ ในแคว้นได้แก่ กอนอตอป, ออคตือร์กา, รอมนือ และชอสต์กา ในพื้นที่แคว้นมีการใช้ประโยชน์ที่ดินสำหรับประกอบเกษตรกรรมผสมกับอุตสาหกรรมอย่างหนาแน่น โดยมีสถานประกอบอุตสาหกรรมมากกว่า 600 แห่ง และที่สำคัญมีแม่น้ำเจ็ดสายไหลผ่านพื้นที่แคว้น
# แคว้นเคียฟ
แคว้นเคียฟ  หรือที่บางครั้งเรียกว่า กือยิวช์ชือนา  เป็นแคว้นในตอนกลางและตอนเหนือของประเทศยูเครน แคว้นเคียฟมีพื้นที่ล้อมรอบกรุงเคียฟซึ่งเป็นนครปกครองตนเองที่มีสถานะพิเศษ และศูนย์กลางการบริหารของแคว้นก็อยู่ในกรุงเคียฟถึงแม้ว่านครแห่งนี้จะมิใช่ส่วนหนึ่งของแคว้นก็ตาม เขตมหานครเคียฟขยายออกจากกรุงเคียฟเข้ามาในพื้นที่บางส่วนของแคว้นซึ่งพึ่งพิงเศรษฐกิจและการคมนาคมขนส่งของกรุงเคียฟอย่างมีนัยสำคัญ

แคว้นเคียฟมีประชากร 1,795,079 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) เมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นคือบีลัตแซร์กวาซึ่งมีจำนวนประชากรกว่า 200,000 คน

เขตหวงห้ามเชียร์โนบีลตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นเคียฟ เขตดังกล่าวมีการบริหารจัดการแยกต่างหากจากแคว้นเคียฟและห้ามบุคคลทั่วไปเข้าพื้นที่
# แคว้นกีรอวอฮรัด
แคว้นกีรอวอฮรัด  หรือที่บางครั้งเรียกว่า กีรอวอฮรัดช์ชือนา  เป็นแคว้นทางภาคกลางตอนล่างของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่กรอปึวนึตสกึย แคว้นนี้มีประชากร 903,712 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022) แคว้นนี้เป็นแคว้นที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดของประเทศรองจากแคว้นแชร์นิวต์ซี
# แคว้นแชร์กาซือ
แคว้นแชร์กาซือ  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แชร์กัชชือนา  เป็นแคว้นในภาคกลางของประเทศยูเครน มีแม่น้ำนีเปอร์ไหลผ่านพื้นที่ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่แชร์กาซือ ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นนี้มีประชากร 1,160,744 คน
# แคว้นวินนึตเซีย
แคว้นวินนึตเซีย  หรือที่บางครั้งเรียกว่า วินนึชชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่วินนึตเซีย แคว้นมีประชากร 1,509,515 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)
# แคว้นคแมลนึตสกึย
แคว้นคแมลนึตสกึย  หรือที่บางครั้งเรียกว่า คแมลนึชชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ปอดิลเลียและพื้นที่ทางใต้ของภูมิภาคทางประวัติศาสตร์วอลึญ ศูนย์กลางการปกครองของแคว้นอยู่ที่คแมลนึตสกึย แคว้นมีประชากร 1,228,829 คน (ประมาณการ ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)

แคว้นคแมลนึตสกึยก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1937 ในชื่อ "แคว้นกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึย" โดยแยกพื้นที่ออกจากแคว้นวินนึตเซีย ระหว่าง ค.ศ. 1941–1944 พื้นที่แคว้นตกอยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมนีนาซีและเป็นส่วนหนึ่งของไรชส์ค็อมมิสซารีอาทยูเครน หลังการล้อมกามิยาแนตส์–ปอดิลสกึยในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1944 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการปรอสคูรอฟ-เชียร์นอฟต์ซืย กองทัพโซเวียตได้ขับไล่เยอรมนีออกไปจากภูมิภาคนี้ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1941 ศูนย์กลางการบริหารแคว้นได้ย้ายจากกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึยมาอยู่ที่ปรอสกูริว ใน ค.ศ. 1954 ปรอสกูริวเปลี่ยนชื่อเป็นคแมลนึตสกึย หลังจากนั้นไม่นาน แคว้นกามิยาแนตส์-ปอดิลสกึยจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "แคว้นคแมลนึตสกึย" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อเมืองศูนย์กลางการบริหาร
# แคว้นแชร์นิวต์ซี
แคว้นแชร์นิวต์ซี  หรือที่บางครั้งเรียกว่า แชร์นีแวชชือนา  เป็นแคว้นในภาคตะวันตกของประเทศยูเครน ประกอบด้วยพื้นที่ตอนเหนือของภูมิภาคบูโควีนาและภูมิภาคเบสซาเรเบีย มีพรมแดนระหว่างประเทศติดต่อกับประเทศโรมาเนียและประเทศมอลโดวา ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นอยู่ที่แชร์นิวต์ซี

แคว้นแชร์นิวต์ซีครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 8,100 ตารางกิโลเมตร มีลักษณะภูมิประเทศที่หลากหลาย กล่าวคือ เทือกเขาคาร์เพเทียนและเนินเขาที่สวยงามตรงตีนเทือกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นที่ราบกว้างขวางที่มีป่าปกคลุมบางส่วนและตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำนีสเตอร์กับแม่น้ำปรุต ประมาณกันว่า ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022 แคว้นแชร์นิวต์ซีมีประชากร 890,457 คน นับเป็นแคว้นที่เล็กที่สุดในยูเครนทั้งในแง่ขนาดเนื้อที่และในแง่จำนวนประชากร
# อัลนัสลา
หินอัลนัสลา (อักษรโรมัน: Al Naslaa) เป็นธรณีสันฐานตั้งอยู่กลางทะเลทราย ระยะทาง 50 กิโลเมตรทางใต้ของโอเอซิสเตย์มาในซาอุดิอาระเบีย หินนี้แบ่งตรงกลางออกเป็นสองส่วน และสามารถคงตัวสมดุลอยู่ได้บนฐานเล็ก ๆ รูปลักษณ์โดยรวมของหินอาจเกิดจากการกร่อนของลมและเคมีที่เกิดขึ้นได้จากสภาวะที่ชื้นภายในหิน เชื่อว่าหินแตกเป็นสองส่วนจาก"joint" กระนั้นความน่าจะเป็นที่จะเป็นเช่นนั้นยังน่าตั้งคำถามอยู่

หินมีความสูงประมาณ 6 เมตร และกว้างปนะมาณ 9 เมตร พื้นผิวทางตะวันออกเฉียงใต้คลุมด้วยเพโทรกลิฟจำนวนมาก
# วัดท้องคุ้ง (จังหวัดชลบุรี)
วัดท้องคุ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาป่า อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี

วัดท้องคุ้งตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525 มีคำบอกเล่ากล่าวว่าพระภิกษุชราภาพรูปหนึ่ง เดินทางมาจากท้องถิ่นอื่น เมื่อมาถึงตำบลนาป่า เห็นว่าสภาพพื้นที่เป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน และเป็นที่มีความเงียบสงบ มีความเหมาะสมจะใช้ในการปฏิบัติธรรม จึงได้สร้างวัดที่บริเวณนี้ เมื่อสร้างวัดเสร็จ ยังไม่ได้ตั้งชื่อวัด ท่านได้พิจารณาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้วว่า ตำบลนาป่ามีสภาพเป็นท้องไร่ท้องนา มีลำห้วยไหลผ่าน มีลักษณะคดเคี้ยววกไปวกมาเป็นคุ้ง เพราะน้ำเซาะ จึงตั้งชื่อว่า "วัดท้องคุ้ง" สำหรับลำห้วยยังปรากฏให้เห็น อยู่หลังวัดท้องคุ้งจนทุกวันนี้

เจ้าอาวาสรูปแรกคือขรัวตา เจ้าอาวาสรูปที่สองเป็นเกจิอาจารย์ซึ่งเป็นที่นับถือ คือ หลวงพ่อหลง เป็นพระที่มีชื่อเสียงทางด้านอยู่ยงคงกระพัน มีความเมตตาสูง เป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถมาก เป็นพระนักปกครอง เป็นพระนักพัฒนา ที่ วัตถุมงคลของท่านเป็นเหรียญที่ระลึกในการศพ มีทั้งเหรียญเงิน เหรียญทองแดง ปลุกเสกโดยคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงเมื่อ พ.ศ. 2466
# ดิอินเทอร์เลซ
ดิอินเทอร์เลซ  เป็นห้องอยู่อาศัยขนาด 1,040 ยูนิตตั้งอยู่ระหว่างบูกิตเมอระฮ์ และ ควีนส์ทาวน์ ประเทศสิงคโปร์ อาคารเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการออกแบบที่คล้ายกับเจงก้าวางเรียงซ้อนกันแบบไม่สมบูรณ์ ผลงานออกแบบโดยสำนักงานสถาปัตยกรรมมหานคร (OMA) และได้รับรางวัล เวิลด์บิลดิงออฟเดอะเยียร์ จากเทศกาลสถาปัตยกรรมโลก ปี 2015 

อาคารมีขนาด 170,000 ตารางเมตร ตั้งอยู่บนที่ดินขนาด 8 เฮกตาร์ บนหัวมุมถนนถนนดีโป อาคารประกอบด้วยบล็อกอยู่อาศัยจำนวน 31  บล็อก และห้องที่อยู่อาศัยมีขนาดตั้งแต่ 800 ถึง 6,300 ตารางฟุต นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น สระว่ายน้ำ ยิมออกกำลังกาย
# อนุสรณ์ป้อมปราการที่เก้า
อนุสรณ์ป้อมปราการที่เก้า  เป็นอนุสรณ์สถานที่ออกแบบโดยอัลฟ็อนซัส วินเซ็นตัส อัมบราซิอูนัส ประติมากรชาวลิทัวเนีย เปิดตัวในปี 1984 เพื่อระลึกถึงเหยื่อของป้อมปราการที่เก้าซึ่งเป็นสถานที่ที่นาซีประหารชีวิตชาวยิวในคอฟโน

ในวันที่ 11 เมษายน 2011 อนุสรณ์สถานถูกก่อกวนและทำลาย ป้ายหลุมศพอนุสรณ์สถานถูกล้มทำลาย มีผู้พ่นสัญลักษณ์นาซีเป็นสีขาวบนอนุสรณ์ และมีผู้พ่นข้อความ  (แปลว่า "ยิวออกไป" ในภาษาเยอรมัน) ไว้บนทางเดินที่อยู่ติดกัน