wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มาเตนาดารัน
มาเตนาดารัน (Matenadaran) หรือชื่อทางการ สถาบันต้นฉบับตัวเขียนโบราณเมซโรป มาฌโดช  เป็นพิพิธภัณฑ์ ที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียน และสถาบันเพื่อการค้นคว้าวิจัย ตั้งอยู่ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย และเป็นสถานที่เก็บรักษาต้นฉบับตัวเขียนภาษาอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดในโลกAbgarian, G.(1960) "Unfamiliar Libraries VI: The Matenadaran at Erevan." The Book Collector 9 no.2 (summer):146-150.

มาเตนาดารันตั้งขึ้นในปี 1959 เพื่อดูแลรักษาต้นฉบับตัวเขียนของคริสตจักรอัครทูตอาร์มีเนียที่เดิมทีเก็บรักษาที่เอจมียัตซินและต่อมาถูกส่งต่อให้เป็นของรัฐ นับจากนั้นมีการเพิ่มเติมของสะสมเข้ามาโดยเฉพาะจากของที่บริจาคโดยบุคคลต่าง ๆ ชื่อทางการของสถาบันตั้งขื่อตามเมซโรป มาฌโดช ผู้ประดิษฐ์อักษรอาร์มีเนีย รูปปั้นของเขาปรากฏตั้งอยู่ที่ด้านหน้าพิพิธภัณฑ์ ของสะสมต้นฉบับตัวเขียนของสถาบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำโลกของยูเนสโก

มาเตนาดารันตั้งอยู่ที่เชิงเขาเล็ก ๆ ในทางขอบตอนเหนือของถนนมาฌโดช ซึ่งเป็นถนนที่กว้างที่สุดในเยเรวานกลาง อาคารหลังเดิมของพิพิธภัณฑ์ หรือที่เรียกว่าอาคารหลัก ได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นอาคารมหึมา และโดดเดี่ยว นักเขียนและนักเดินทางชาวรัสเซียบระะยายว่าอาคารนี้เป็นพระราชวังเมื่อมองด้วยมุมของมิติและสถาปัตยกรรม อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์แห่งชาติโดยรัฐบาลอาร์มีเนีย

อาคารหลังเก่านี้สร้างขึ้นระหว่างปี 1945 ถึง 1958 โดยมีช่วงพักก่อสร้างในระหว่างปี 1947 ถึง 1953 เนื่องจากขาดแคลนแรงงานฝีมือ อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิก มาร์ก กรีกอรียัน โดยได้อิทธิพลจากสถาปัตยกรรมอาร์มีเนียยุคกลาง มูรัด ฮัสรัตยัน ระบุว่าฟาซาดของอาคารนี้ได้อิทธิพลมาจากโบสถ์อัครทูตที่อานี ซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 11 อานีเป็นราชธานีของอาร์มีเนียยุคบากราตีด
# สุรียานี อับดุลเลาะห์
สุรียานี อับดุลเลาะห์  นามเดิม เอ็ง หมิงจิง (23 มกราคม พ.ศ. 2468 – 21 มีนาคม พ.ศ. 2556) เป็นอดีตสมาชิกคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์มาลายา

 ประวัติ 
สุรียานีเกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2468 ที่เมืองซีเตียวัน รัฐเปรัก ซึ่งขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของบริติชมาลายา สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนหนานหฺวา ณ ที่นั่นเธอได้รู้จักกับ Tu Lung Shan และอ๋อง บุ๋นหัว หรือเป็นที่รู้จักในนาม จีนเป็ง นักการเมืองผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์Wong, James Wing-on. Suriani, the Resistance Heroine. Malaysiakini. 29 March 2005. Retrieved 15 March 2013. กระทั่งสุรียานีเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ใต้ดินมาลายาเมื่อ ค.ศ. 1940 เธอมีส่วนร่วมในการระดมคนและจัดตั้งกลุ่มแรงงานสตรีในหุบเขากินตาWong, James Wing-on. "Makcik Suriani's Memoirs are Out" Clare Street. 28 March 2006. Retrieved 15 March 2013. ต่อมาสุรียานีก็ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นสมาชิกของคณะกรรมการกลางใน ค.ศ. 1975

สุรียานีสมรสกับเจ๊ะดะห์ อันยัง อับดุลเลาะห์  หรือเป็นที่รู้จักในนาม อับดุลเลาะห์ ซีดี  ซึ่งเป็นอดีตนักการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาเมื่อ พ.ศ. 2498 เธอจึงเปลี่ยนชื่อและเข้ารีตศาสนาอิสลามตามความเชื่อของสามี หลังการกวาดล้างคอมมิวนิสต์โดยทางการสหราชอาณาจักร สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาหลายคนต้องหนีเข้าป่าและจับอาวุธขึ้นต่อสู้ จัดตั้งเป็นกรมกองกระจายตัวตามพื้นที่ต่าง ๆ แบ่งออกเป็น 10 กอง ซึ่งอับดุลเลาะห์ ซีดี เป็นผู้นำทหารกองร้อยที่ 10 (หรือเรียกว่า กรมสิบ) ที่เข้าไปเคลื่อนไหวในพื้นที่ประเทศไทย ดังพบการเคลื่อนไหวที่ตำบลดุซงญอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส ในช่วง พ.ศ. 2491 ก่อนเคลื่อนตัวมายังอำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส ในเวลาต่อมา

กระทั่งเกิดการลงนามเพื่อสันติภาพระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์มาลายากับประเทศไทยและมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2532 พรรคคอมมิวนิสต์มาลายาประกาศวางอาวุธและสลายตัวออกจากป่า ทางรัฐบาลไทยได้จัดสรรที่ดินทำกิน และสถานะผู้ร่วมพัฒนาชาติไทยแก่อดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มาลายาด้วยการจัดตั้งเป็นหมู่บ้านหลายแห่ง ซึ่งสุรียานีและสามีได้ลงหลักปักฐานอยู่ที่บ้านจุฬาภรณ์พัฒนา 12 ตำบลสุคิริน อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส โดยสุรียานีอาศัยอยู่ร่วมกับสามีและบุตรสาวจนกระทั่งเธอเสียชีวิตลงใน พ.ศ. 2556"Characters and 'I Love Malaya' Lyrics" I Love Malaya (2006). Dirs. Ho Choon Hiong, Chan Kah Mei, Christopher Len, Wang Eng Eng, Eunice Lau. Objectif Films. อย่างไรก็ตาม ทางการมาเลเซียปฏิเสธที่จะรับอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์กลับไปเป็นพลเมืองของมาเลเซียอีก และยังสงวนท่าทีดังกล่าวเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

 งานเขียน 
สุรียานีเป็นผู้เขียนหนังสือ Rejimen Ke-10 dan Kemerdekaan ("กองร้อยที่ 10 และอิสรภาพ") บอกเล่าเรื่องราวของกองร้อยที่ 10 ของกองทัพปลดปล่อยชาติมาลายา และหนังสือ Memoir Suriani Abdullah: Setengah Abad Perjuangan ("ความทรงจำของสุรียานี อับดุลเลาะห์: การต่อสู้ครึ่งศตวรรษ")Abdullah, Suriani. Memoir Suriani Abdullah.
# พฤศจิกายน พ.ศ. 2566
พฤศจิกายน พุทธศักราช 2566 เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2566 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี

 สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน
# พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน
พิพิธภัณฑ์ไกสอน พมวิหาน  เป็นพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์ที่ตั้งชื่อตามไกสอน พมวิหาน ประธานคณะบริหารงานศูนย์กลางคนแรกของพรรคประชาชนปฏิวัติลาว เปิดทำการเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2538 ตั้งอยู่ในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
# พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ
พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ หรือ พิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจินครอูจิ (ตั้งอยู่ในนครอูจิ จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น จัดแสดงโลกของนวนิยายคลาสสิกของญี่ปุ่นเมื่อต้นศตวรรษที่ 11 เรื่องตำนานเก็นจิ ทั้งภาพฉาย แบบจำลอง และนิทรรศการ มีการจัดแสดงวัฒนธรรมของราชสำนักญี่ปุ่นในยุคเฮอัง, เครื่องแต่งกายของชนชั้นสูง และเครื่องเรือนในที่อยู่อาศัยของชนชั้นสูง พิพิธภัณฑ์เปิดเมื่อปี พ.ศ. 2541

สิบบทสุดท้ายของตำนานเก็นจิเป็นเรีื่องราวในนครอูจิ ตัวละครเอกคือคาโอรุ เก็นจิ (บุตรชายของฮิการุ เก็นจิ) เรื่องราวของเนื้อเรื่องช่วงนี้ได้มีการจำลองอย่างสมจริงในพิพิธภัณฑ์ ผู้เยี่ยมชมจะได้รู้จักเรื่องราวและตัวละครหลัก ภาพยนตร์สั้นที่สร้างจาก "ภาคอูจิ" และสร้างขึ้นสำหรับพิพิธภัณฑ์โดยเฉพาะมีการฉายในห้องภาพยนตร์ 

พิพิธภัณฑ์มีห้องสมุดที่รวบรวมหนังสือเกี่ยวกับตำนานเก็นจิ

 คลังภาพ 
thumb|ทางเข้าของพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจินครอูจิthumb|นางในในพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ แสดงเหตุการณ์จากหนังสือthumb|บ้าน "สี่ฤดู" ในพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิthumb|สะพานแก้วในพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิ
thumb|นิทรรศการเครื่องปรุงรสในในพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิthumb|ฉากจากหนังสือในพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิthumb|ภายในของพิพิธภัณฑ์ตำนานเก็นจิในนครอูจิ จังหวัดเกียวโต
thumb|x131px|รถเทียมโคthumb|x131px|เครื่องแต่งกายและเครื่องเรือนthumb|x131px|ห้องภาพยนตร์
# คิวเบ
คิวเบ (久兵衛) เป็นชื่อภาษาญี่ปุ่น อาจหมายถึง
 คิวเบ ยางิ - นักธุรกิจชาวญี่ปุ่น
 ยางิว คิวเบ - ตัวละครจากมังงะเรื่องกินทามะ
 คิวเบย์ - ตัวละครจากอนิเมะเรื่องสาวน้อยเวทมนตร์ มาโดกะ
 กินซะคิวเบ - ร้านซูชิในกินซะ โตเกียว
# อุโมงค์ซาราเยโว
อุโมวค์ซาราเยโว (บอสเนีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел; เซอร์เบีย: Sarajevski tunel / Сарајевски тунел) หรือ ตูเนลซปาซา (Тунел спаса; อุโมงค์แห่งการพ้นบาป) หรือ อุโมงค์แห่งความหวัง เป็นอุโมงค์ที่สร้างขึ้นในระส่างเดือนมีนาคมถึงมิถุนายน 1993 ในระหว่างการล้อมนครซาราเยโวในสงครามบอสเนีย สร้างขึ้นโดยกองทัพของบอสเนียเพื่อเชื่อมต่อดินแดนที่บอสเนียยึดครองในอีกฝั่งของท่าอากาศยานซาราเยโวเข้ากับตัวเมืองซาราเยโวซึ่งในเวลานั้นถูกกองกำลังของเซอร์เบียปิดล้อม

การก่อสร้างอุโมงค์มีขึ้นโดยลับ ๆ ในวันที่ 1 มีนาคม 1993 ภายใต้ชื่อรหัสลับ "Objekt BD" โดยอุโมงค์จะเชื่อมต่อย่านบูตมีร์ กับ ดอบรีเนียเข้าด้วยกัน ย่านหนึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของบอสเนีย ส่วนอีกย่านยังอยู่ในอาณาเขตที่ถูกเซอร์เบียล้อมไว้อยู่ แหล่งข้อมูลหนึ่งระบุว่าตลอดการขุดอุโมงค์นี้ มีการขุดทิ้งดินเกือบ 3,000 ลูกบาศก์เมตร และใช้ไม่กว่า 170 ลูกบาศก์เมตร และเหล็กกล้า 45 ตันในการก่อสร้างอุโมงค์

หลังสงครามสิ้นสุดลง มีการสร้างพิพิธภัณฑ์อุโมงค์ซาราเยโวขึ้นครอบบ้านหลังที่ในเวลานั้นใช้งานเป็นทางเข้าออกสู่อุโมงค์ซาราเยโว ผู้เข้าชมสามารถเดินชมอุโมงค์ในระยะสั้น 20 ได้ ส่วนภายในตัวบ้านจัดแสดงเอกสาร ภาพยนตร์ ภาพถ่าย ยุทโธปกรณ์ เครื่องแบบและธงกองทัพHamber, B. (2012). Conflict museums, nostalgia, and dreaming of never again. Peace and Conflict: Journal of Peace Psychology, 18(3), 268.
# คีวเบ ยางิ
คีวเบ ยางิ (, 21 เมษายน 1849『大正人名辞典 第3版』991頁。 – 29 พฤศจิกายน 1923) เป็นนักการเมือง นักธุรกิจ นายธนาคาร สภาขุนนางญี่ปุ่น ในช่วงยุคเมจิถึงยุคไทโช 

 ชีวประวัติ 
ยางิดำเนินธุรกิจผลิตมิโซะและโชยุ ในปี 1884 เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานโรงเบียร์เซนไดมิโซะ นอกจากนี้เขายังดำรงตำแหน่งประธานธนาคาร 77 ประธาน รองประธานสมาคมอุตสาหกรรมเขตการปกครองมิยางิ และสมาชิกสภาเมืองเซ็นได เขาทำงานอย่างหนักเพื่อป้องกันความล้มเหลวของพืชผล『宮城県百科事典』1047頁。 และมีส่วนร่วมในการส่งเสริมธุรกิจรถไฟเทศบาลเซ็นได

ในปี 1918 ยางิได้รับเลือกร่วมกันให้อยู่ในสภาขุนนางในฐานะผู้เสียภาษีรายใหญ่ในจังหวัดมิยางิ และดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 29 กันยายนของปีเดียวกัน『官報』第1848号、大正7年9月30日。 ถึงวันที่ 29 สิงหาคม 1923『官報』第3326号、大正12年8月30日。 .

 เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย 
ครอบครัวยางิได้ลงทุน 700,000 เยนเพื่อพัฒนาภูเขายางิ ซึ่งยางิซื้อมาในยุคไทโชเพื่อเป็นสถานที่พักผ่อนของประชาชน และต่อมาได้บริจาคให้กับเมืองเซ็นได『宮城県百科事典』1047頁。
# พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878–1918
พิพิธภัณฑ์ซาราเยโว 1878-1918 (บอสเนีย-โครอาต-เซอร์เบีย: Muzej Sarajevo 1878–1918 / Музеј Срајево 1878–1918) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ใกล้กับสะพานละตินในใจกลางนครซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา อาคารนี้เมื่อปี 1914 เป็นร้านอาหารสำเร็จรูปของมอริตซ์ ชีลเลอร์ (Moritz Schiller's Delicatessen) ขณะเกิดเหตุการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรียโดยกัฟรีโล ปรินซีป ซึ่งต่อมานำไปสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อาคารหลังนี้เป็นหนึ่งในสถานที่หมุดหมายตามลำดับเหตุการณ์ของเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์ พิพิธภัณฑ์นี้มีนิทรรศการถาวรเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ลำดับเวลาของบอสเนียและเฮอร์เซโกวินาภายใต้ปกครองของออสเตรีย-ฮังการี 

ภายในพิพิธภัณฑ์มีปืนพกกระบอกหนึ่งตั้งจัดแสดงซึ่งเป็นของจำลองจากปืนกระบอกจริงที่กัฟรีโล ปรินซีปใช้ก่อเหตุ แต่ไม่ใช่กระบอกจริง ปืนกระบอกจริงได้ถูกส่งมอบพร้อมกับเสื้อตัวในของอาร์ชดยุกซึ่งเปื้อนเลือดไปแก่นักบวชคณะเยสุอิต อันโดต ปูนตีกัม (Anton Puntigam) ซึ่งเป็นคนสนิทของอาร์ชดยุกและผู้ประกอบพิธีศพให้แก่อาร์ชดยุก ทั้งปืนและเสื้อตัวดังกล่าวอยู่ในการครอบครองของคณะสงฆ์เยสุอิตในออสเตรีย ก่อนที่ต่อมาจะให้ยืมระยะยาวแก่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์กองทัพในเวียนนาเมื่อปี 2004 และจัดแสดงถาวรอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ในซาราเยโว

ที่หัวมุมด้านนอกอาคารพิพิธภัณฑ์เป็นจุดที่ปรินซีปก่อเหตุ เคยมีผู้ตั้งเสาระลึกขึ้นในปี 1917 แต่ก็ถูกทำลายลงในปีถัดมา ในทศวรรษ 1940 มีผู้ตั้งแผ่นป้ายระลึกตรงจุดนั้น แต่ต่อมาก็ถูกรื้อถอนเมื่อครั้งกองทัพเยอรมนีเข้ารุกราน หลังสงครามโลกครั้งที่สอง แผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ควบคู่กับ "รอยเท้า" ได้นำมาตั้งตรงจุดที่ปรินซีปยิงปืน ก่อนที่จะถูกระเบิดเสียหายในสงครามบอสเนีย แผ่นป้ายในปัจจุบันได้ติดตั้งเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งร้อยปีของเหตุลอบปลงพระชนม์ มีการตั้งแผ่นป้ายที่ระลึกอันใหม่ในปี 2014 มีลักษณะที่ไม่โดดเด่นนักFT article 2014
# เอ็มเอฟโกสต์
เอ็มเอฟโกสต์  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยชูอิจิ ชิเงโนะ เป็นภาคต่อของอินิเชียล ดี และเน้นไปที่ฉากการแข่งรถบนถนน ซีรีส์มังงะตีพิมพ์ในนิตยสารยังแมกกาซีนรายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 18 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเฟลิกซ์ฟิล์ม ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2566

 การตอบรับ 
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 มังงะมียอดจำหย่ายมากกว่า 1 ล้านเล่ม มากกว่า 3.2 ล้านเล่มในเดือนมกราคม พ.ศ. 2565 และมากกว่า 4 ล้านเล่มในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
# พิพิธภัณฑ์มังงะนานาชาติเกียวโต
พิพิธภัณฑ์มังงะนานาชาติเกียวโต  ตั้งอยู่ในเขตนากาเงียว นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น สิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์มีประมาณ 300,000 ชิ้นในปี พ.ศ. 2559 โดยมีมังงะ 50,000 เล่มที่ผู้เยี่ยมชมสามารถเข้าถึงและอ่านได้ และสิ่งสะสมที่เก็บแบบปิดประมาณ 250,000 รายการซึ่งสามารถเข้าถึงผ่านห้องวิจัยโดยเฉพาะที่พิพิธภัณฑ์อำนวยความสะดวกด้านการอ้างอิงเพื่อใช้ในงานวิจัย วัตถุที่สะสมได้แก่ ภาพพิมพ์แกะไม้ยุคเอโดะ, นิตยสารยุคก่อนสงคราม, หนังสือเช่ายุคหลังสงคราม และซีรีส์ยุคปัจจุบันที่ได้รับความนิยมจากทั่วโลก

พิพิธภัณฑ์เป็นหุ้นส่วนมหาชน-เอกชนของมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะและนครเกียวโต ทางนครเกียวโตจัดหาอาคารและที่ดิน ส่วนมหาวิทยาลัยดำเนินการด้านสิ่งอำนวยความสะดวกภายใต้การกำกับดูแลของคณะกรรมการร่วม พิพิธภัณฑ์ทำหน้าที่เป็นห้องสมุดมังงะและแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์สำหรับสาธารณะ ตลอดจนให้บริหารงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับมังงะของศูนย์วิจัยมังงะนานาชาติของมหาวิทยาลัยเกียวโตเซกะ
# สถานีนพรัตน์
สถานีนพรัตน์ (รหัส: PK26) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

 ที่ตั้ง
สถานีนพรัตน์ตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 103/1 และซอยรามอินทรา 103/2 ใกล้กับโรงพยาบาลนพรัตนราชธานี ในพื้นที่แขวงคันนายาว เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

 รายละเอียด 
 สีสัญลักษณ์ 
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

 รูปแบบ 
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
 1 ซอยรามอินทรา 103/1, เอ็มบี เอ็มไพร์ รามอินทรา, ปตท. รามอินทรา กม.11
 2 ซอยรามอินทรา 103/2, โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี
 3 อมอรินี่ รามอินทรา
 4 ถนนรามอินทราขาเข้า (มุ่งหน้าไปทางแยกรามอินทรา–ทางหลวง 350)

แผนผัง
U3ชานชาลาชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายชานชาลา 1 มุ่งหน้า  ชานชาลา 2 มุ่งหน้า ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายU2ชั้นขายบัตรโดยสารชั้นขายบัตรโดยสารทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสารห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสารGระดับถนน–ป้ายรถประจำทาง, ถนนรามอินทรา

 เวลาให้บริการ 
 ปลายทาง  เชื่อมต่อ  ขบวนแรก  ขบวนสุดท้าย  ชานชาลาที่ 1   มีนบุรี  เต็มระยะ  05.56  00.58 ชานชาลาที่ 2   ศูนย์ราชการนนทบุรี  เต็มระยะ  05.39  00.09  สายสีม่วง (คลองบางไผ่)  –   22.39  สายสีม่วง (เตาปูน)  –  22.09  สายสีแดงเข้ม  –  23.29  สายสุขุมวิท (คูคต)  –  23.59  สายสุขุมวิท (เคหะฯ)   –  22.59

 สถานที่ใกล้เคียง 
 โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี
 วิทยาลัยเทคโนโลยีทักษิณาบริหารธุรกิจ
 โรงแรมคิวบอกซ์แบงคอกบลอสซั่ม
 สนามดริฟท์ Wonder World
 อมอรินี่ รามอินทรา
 สยามอะเมซิ่งพาร์ค

 รถโดยสารประจำทาง 
 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ 
  เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

 สายที่ เขตการเดินรถที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26 2(กปด.12)  อู่มีนบุรี อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) 26 รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) 26ก  อู่มีนบุรี เอกมัย รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดงให้บริการเฉพาะตอนเช้าและเย็น 36ก 8(กปด.33)  อู่สวนสยาม อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 60 2(กปด.22)  อู่สวนสยาม สํานักงานที่ดินกรุงเทพรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 60 รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) 71 อู่สวนสยามวัดธาตุทองรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  96 2(กปด.12) อู่มีนบุรีสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร)รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  178 8(กปด.33) วงกลม: อู่สวนสยามนวลจันทร์–ลาดพร้าวรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  197 2(กปด.12)  วงกลม: มีนบุรี หทัยราษฎร์–คู้บอนรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง มีรถให้บริการน้อย 501 อู่มีนบุรีสถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง)รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  501รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม–นํ้าเงิน 520ตลาดไทรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) มีรถให้บริการน้อย

 รถเอกชน 
 สายที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26A (1-77)  คลองเตย มีนบุรีรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) บมจ.สมาร์ทบัส(เครือไทยสมายล์บัส) 150 (1-15) ปากเกร็ดมีนบุรีรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) 150 (1-15) รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) (1-64)  ซาฟารีเวิลด์ นวลจันทร์รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ)
# โทโยโอกะ
โทโยโอกะ  เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 697.55 ตารางกิโลเมตร (45.23 โฮริ (方里)) ในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2565 มีประมาณการประชากร 78,348 คน ใน 37,769 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากร 110 คนต่อตารางกิโลเมตร

 ภูมิศาสตร์ 
โทโยโอกะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเฮียวโงะและภูมิภาคคิงกิ ติดกับทะเลญี่ปุ่นทางตอนเหนือ บริเวณทั้งหมดตั้งอยู่ภายในอุทยานธรณีซังอินไกกัน (山陰海岸ジオパーク) แม่น้ำมารูยามะไหลผ่านใจกลางเมืองที่เป็นบริเวณแอ่งโทโยโอกะ ซึ่งเป็นแอ่งที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคทาจิมะ โทโยโอกะตั้งอยู่ใน "ดินแดนแห่งหิมะ (豪雪地帯)" ของญี่ปุ่น มีลักษณะพิเศษคือมีหิมะตกหนักในฤดูหนาว ลักษณะทางธรณีวิทยาที่มีชื่อเสียงอย่างหนึ่งของโทโยโอกะคือถ้ำหินบะซอลต์ที่เรียกว่าเกมบูโด (玄武洞) เกิดขึ้นเมื่อ 1.6 ล้านปีก่อนจากการปะทุของภูเขาไฟโบราณ ใน พ.ศ. 2469 ศาสตราจารย์โมโตโนริ มัตสึยามะ (松山 基範) แห่งมหาวิทยาลัยเกียวโตได้เสนอทฤษฎีการสลับขั้วแม่เหล็กโลกเป็นครั้งแรกที่เกมบูโด หลังจากค้นพบปรากฏการณ์กลับขั้วแม่เหล็ก

พื้นที่ชุ่มน้ำโทโยโอกะเป็นที่อยู่อาศัยที่สำคัญของนกกระสาขาวตะวันออก หลังจากที่สูญพันธุ์จากธรรมชาติในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 โทโยโอกะก็เริ่มโครงการเพาะพันธุ์ในที่กักขัง (Captive breeding) หลังจากใช้ความพยายามเป็นเวลาหนึ่งในสี่ของศตวรรษ ลูกนกกระสาขาวตะวันออกตัวแรกก็ถือกำเนิดขึ้นในปี 2532 ต่อมาใน พ.ศ. 2548 โทโยโอกะได้ปล่อยนกกระสาเลี้ยง 5 ตัวซึ่งเพาะพันธุ์ได้สำเร็จสู่ธรรมชาติ จนถึงเดือนมิถุนายน 2558 มีนกกระสาป่าจำนวน 72 ตัวในโทโยโอกะ

ในเมืองโทโยโอกะมีแหล่งน้ำพุร้อนคือสถานพักตากอากาศคิโนซากิอนเซ็ง
# วิราสเตขาลสา
วิราสเตขาลสา (อักษรโรมัน: Virasat-e-Khalsa) เป็นพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับศาสนาซิกข์ ตั้งอยู่ในนครอานันทปุระสาหิบซึ่งเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ในคติของซิกข์ ไม่ไกลจากนครจัณฑีครห์ เมืองหลวงของรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย การออกแบบพิพิภัณฑ์จำเป็นต้องคำนึงถึงความต้องการะรหว่างนักท่องเที่ยวที่จะมาเยี่ยมชม และศาสนิกชนชาวซิกข์ที่เดินทางมาแสวงบุญที่นครอานันทปุระสาหิบ ลักษณะของพิพิธภัณฑ์จึงเป็นการผสมผสานกันของศาสนา หัตถกรรมและศอลปกรรมพื้นถิ่น กับลักษณะอันสื่อถึงความเป็นนครสมัยใหม่Sharma V.C., Vimal S. (2017) Religion Interacts with New Urbanism Holistic City Anandpur Sahib. In: Seta F., Biswas A., Khare A., Sen J. (eds) Understanding Built Environment. Springer Transactions in Civil and Environmental Engineering. Springer, Singapore ตรงกลางของพิพิธภัณฑ์เป็นลำธาร พิพิธภัณฑ์จึงแบ่งเป็นสองส่วนที่มีสะพานเชื่อมกัน ประกอบด้วยฝั่งตะวันตกมีขนาดเล็กกว่า ประกอบด้วยทางเข้า หอประชุมขนาด 400 ที่นั่ง หอสมุดเพื่อการค้นคว้าและเพื่อการอ้างอิงความสูงสองชั้น และโถงนิทรรศการชั่วคราว ส่วนทางตะวันออกประกอบด้วยอนุสรณ์สถานรูปวงกลม และพื้นที่นิทรรศการขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยโถงจัดแสดงสองกระจุกที่ให้ความรู้สึกประดุจป้อมปราการโบราณดังที่พบในภูมิภาคนี่ 

อาคารก่อสร้างโดยใช้คอนกรีตขึ้นรูปและมีการปล่อยเปลือยบางส่วน ส่วนใหญ่ของอาคารปกคลุมด้วยหินสีน้ำผึ้งที่พบในพื้นที่ หลังคาและดาดฟ้าเป็นทรงโค้งเว้าซึ่งรวมและสะท้อนกับท้องฟ้าMoshe Safdie and Associates | Project Details 

ยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่มากกว่า 10 ล้านคนในระยะเวลาแปดปีนับจากการเปิดตัวในปี 2011report on visitor footfall
# การปันส่วน
การปันส่วน  คือการกระจายทรัพยากร สินค้า และบริการที่อยู่ในภาวะขาดแคลนโดยมีนโยบายกำกับเพื่อจำกัดหรือควบคุมปริมาณในแต่ละช่วงเวลา ซึ่งมักมีวัตถุประสงค์เพื่อประหยัดทรัพยากรให้มีเหลือเพียงพอในยามที่มีสงครามหรือภัยพิบัติจากธรรมชาติ หรือบางครั้งก็อาจเป็นไปเพื่อควบคุมหรือตรึงราคาของสินค้าหรือบริการในท้องตลาดเพื่อให้อยู่ในราคาที่บุคคลทั่วไปสามารถหาซื้อได้

อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งในสถานการณ์ที่มีการบังคับใช้มาตรการปันส่วน ก็ยังพบว่ามีการนำสินค้าต่าง ๆ ซึ่งอยู่ภายใต้นโยบายปันส่วนออกมาขยายตามตลาดมืดอย่างผิดกฎหมายอยู่ ซึ่งส่งผลให้เจ้าหน้าที่มักจะต้องรับมือกับเรื่องนี้อยู่เป็นประจำ และถึงแม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว ระบบการปันส่วนจะจำเป็นสำหรับสังคมที่ขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภคอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ประชาชนทั่วไป เนื่องจากเป็นการจำกัดทรัพยากรที่ใช้ในการอุปโภคบริโภคของหมู่ประชาชน
# แดนดาว ยมาภัย
แดนดาว ยมาภัย มีชื่อจริงว่า แดนดาว พฤกษ์พยุง ชื่อเล่น จ๊ะจ๋า (เกิด 12 ธันวาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการรับบท อึ่ง ทาสผู้ซื่อสัตย์จากละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่องพรหมลิขิต

 ประวัติ 
แดนดาว พฤกษ์พยุง เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ ดอน พฤกษ์พยุง นักแสดงชาวไทย เป็นหลานย่าของบรรเจิดศรี พฤกษ์พยุง (บรรเจิดศรี ยมาภัย) นักแสดงอาวุโสชื่อดัง เธอยังมีศักดิ์เป็นหลานของ ตุ๋ย มนฤดี ยมาภัย อดีตนางเอกชื่อดัง และเป็นหลานป้าของอาจารย์แดง–ศัลยา สุขะนิวัตติ์ นักเขียนบทละครโทรทัศน์ชื่อดัง ซึ่งเธอมีน้องชาย 1 คนคือ แดน พฤกษ์พยุง โดยแดนดาวจบการศึกษาจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย และ เข้าศึกษาต่อด้านศิลปะการแสดง สาขาการแสดงและกำกับการแสดง คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เปิดวาร์ป "อึ่ง - จ๊ะจ๋า แดนดาว" บ่าวคนซื่อใน "พรหมลิขิต" ที่แท้ทายาทนักแสดงคนดัง

 เข้าสู่วงการ 
แดนดาวเข้าสู่วงการจากการได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์เรื่องพรพรหมอลเวง เมื่อปี 2546 โดยในตอนนั้นเธอรับบทเป็น น้องขวัญ และต่อจากนั้นเธอก็ห่างหายจากงานละคร จนกระทั่งในปี 2562 เธอมีโอกาสได้กลับมาแสดงละครอีกครั้งในเรื่อง ก่อนอรุณจะรุ่ง ทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 จากการกำกับของอัษฎาวุธ เหลืองสุนทร อดีตพระเอกชื่อดัง ซึ่งละครโทรทัศน์เรื่องนี้อาจารย์แดง ศัลยา ผู้เป็นป้าของเธอได้เขียนทั้งบทประพันธ์และบทละครโทรทัศน์ โดยเธอรับบทเป็น หนูเล็ก และใช้ชื่อ แดนดาว พฤกษ์พยุง ในการแสดงก่อนอรุณจะรุ่ง เรื่องย่อ ละครช่องGMM25 

ในปีเดียวกัน เธอได้แสดงละครอีกเรื่องหนึ่งคือเรื่อง กลลวงทวงหนี้รัก ทางช่อง 3 เอชดี โดยรับบทเป็น กำไล เพื่อนสนิทนางเอก ซึ่งเธอยังใช้ชื่อ แดนดาว พฤกษ์พยุง ในการแสดง และละครเรื่องนี้อาจารย์แดง ศัลยา ได้นำชื่อของเธอมาใช้เป็นนามปากกาในการเขียนบทละครโทรทัศน์เรื่องย่อ "กลลวงทวงหนี้รัก" ก่อนจะหายไปจากหน้าจอนานถึง 4 ปี

จากนั้นในปี 2566 เธอได้กลับมาเล่นอีกครั้งในละครพีเรียดอิงประวัติศาสตร์เรื่อง พรหมลิขิต โดยรับบทเป็น อึ่ง และจากละครเรื่องนี้ทำให้เธอเป็นขวัญใจของแฟน ๆ ละคร โดยคราวนี้เธอใช้ชื่อ แดนดาว ยมาภัย ในการแสดง โดย ยมาภัย เป็นนามสกุลก่อนสมรสของบรรเจิดศรี"จ๊ะจ๋า แดนดาว" หรือ "อึ่ง พรหมลิขิต" โชว์สเต็ปเต้นอย่างเก่ง ลุคนี้จำแทบไม่ได้

 ผลงาน 
 ละครโทรทัศน์/ซีรีส์ 
 ปี  เรื่อง  ช่อง  รับบท  2546  พรพรหมอลเวง  ช่อง 7  ปรงขวัญ (ผลงานวัยเด็ก) 2562  ก่อนอรุณจะรุ่ง  จีเอ็มเอ็ม 25  หนูเล็ก  กลลวงทวงหนี้รัก  ช่อง 3  กําไล  2566  พรหมลิขิต  อึ่ง  2567  ใจซ่อนรัก หมอโบว์ ก็รักมันปักใจ   สำลี 

 ละครเวที 
+ปีเรื่องบทบาทจำนวนรอบ2568เรื่องเล่าคืนเฝ้าผีไอซ์13
# ตลาดมืด
ตลาดมืด  เป็นตลาดลับที่มีการซื้อขายสินค้าและบริการอย่างผิดกฎหมาย หรือมีแง่มุมที่ไม่สอดคล้องกับกฎหมาย มักเกิดจากการควบคุมทางด้านเศรษฐกิจ หรือการบังคับใช้กฎหมายที่ห้ามไม่ให้มีการผลิตหรือจำหน่ายสินค้าและบริการบางอย่าง ตัวอย่างเช่น การค้ายาเสพติด การค้าประเวณี ฯลฯ และนอกจากนี้ยังมักมีการหนีภาษีอีกด้วย ซึ่งตลาดมืดนั้น หากไม่สามารถควบคุมได้ หรือควบคุมได้ไม่ทั่วถึง ก็จะทำให้มีการซื้อขายหรือแลกเปลี่ยนสินค้าและบริการกันในราคาหรืออัตราที่สูงกว่าที่กำหนดไว้

และเนื่องจากการหนีภาษีหรือการมีส่วนเกี่ยวข้องในตลาดมืดถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องจึงมักปิดบังการกระทำเหล่านี้ของตนไว้เพื่อไม่ให้เจ้าหน้าที่พบเห็น นอกจากนี้ในตลาดมืดยังมักใช้เงินสดในการซื้อขายแลกเปลี่ยน เนื่องจากเป็นวิธีที่ติดตามและตรวจสอบย้อนกลับได้ยาก
# วัดพระศรีเจริญ
วัดพระศรีเจริญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวตะพาน อำเภอหัวตะพาน จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดพระศรีเจริญตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2360 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544 วัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ ได้มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ได้รับรางวัลวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2551 จากสำนักงานพุทธศาสนา จังหวัดอำนาจเจริญ

วัดมีพระพุทธรูปสำคัญคือ พระเจ้าใหญ่ศรีเจริญ เป็นพระพุทธรูปอายุ 700–1,000 ปี  เป็นพระประธาน ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถ มีพุทธลักษณะแบบศิลปะล้านช้าง ปางมารวิชัย หล่อด้วยปูนลงรักปิดทองขนาดหน้าตักกว้าง 1.30 เมตร ส่วนสูงจากพระชงฆ์ถึงยอดพระเกศ 2 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.30 เมตร ยาว 14.50 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 กุฏิสงฆ์ จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 2 หลัง และตึก 1 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยไม้

รายนามเจ้าอาวาส
 พระศรี
 พระด่าง
 พระชัยเชฎฐ์
 พระตา
 พระศรีสมุทร
 พระบัว
 พระวัน
 พระพรหมา
 พระสวัสดิ์ ถาวโร
 พระครูโสภณปริยัตยาภรณ์
 พระครูกิตติโกศล
# วัดศรีภูมิ (อำเภอด่านซ้าย)
วัดศรีภูมิ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย

วัดศรีภูมิ หรือที่เรียกว่า วัดบ้านนาหอ ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2095 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ มณฑปรอยพระพุทธบาทจำลองทองเหลือง อุโบสถเก่าแก่สถาปัตยกรรมล้านช้าง ภายในอุโบสถมีพระประธานที่ก่อด้วยอิฐถือปูน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2.50 เมตร สูง 3.30 เมตร ยังมีพระพุทธชินราชจำลอง สร้างด้วยทองเหลือง หน้าตักกว้าง 2.30 เมตร ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อเหย่ย (ภาษาลาว) หรือ หลวงพ่อใหญ่ อุโบสถยังมีพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร เป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์โบราณ กุฏิไม้ หอระฆัง เจดีย์ก่ออิฐถือปูนฐานกว้างประมาณ 3 เมตรสูง 10 เมตร 1 องค์ นอกจากนั้นวัดยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน มีโบราณวัตถุหลายอย่าง เช่น พระพุทธรูป สมุดไทย ฯลฯ