wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# รัฐบาลประชาชนส่วนกลางสาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949–1954)
ในช่วงห้าปีแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949 ถึง 1954) รัฐบาลประชาชนส่วนกลางสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้ทำหน้าที่เป็นองค์กรสูงสุดในการใช้อำนาจรัฐ ในช่วงระยะเวลาที่สภาประชาชนแห่งชาติไม่ได้อยู่ในสมัยประชุม ตามมติที่กำหนดโดยสภาที่ปรึกษาทางการเมืองประชาชนจีน

ตั้งแต่ ค.ศ. 1954 เป็นต้นมา รัฐบาลประชาชนส่วนกลางมีความหมายตรงกันกับคณะมนตรีรัฐกิจสาธารณรัฐประชาชนจีน คำว่ารัฐบาลประชาชนส่วนกลางยังคงถูกใช้ในหน่วยงานของแผ่นดินใหญ่ในเขตปกครองพิเศษฮ่องกงและมาเก๊า[ จำเป็นต้องมีการอ้างอิง ]

 ประวัติศาสตร์ 

วันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1949 การประชุมเต็มคณะครั้งแรกของสภาที่ปรึกษาทางการเมืองประชาชนจีน ได้ผ่านกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญจัดตั้งรัฐบาลประชาชนส่วนกลาง และได้เลือกคณะกรรมธิการรัฐบาลประชาชนส่วนกลางในวันที่ 30 กันยายน

 โครงสร้างองค์กร 
รัฐบาลประชาชนส่วนกลางในขณะนั้นประกอบด้วย:

 
 
 กระทรวงต่าง ๆ
 คณะกรรมาธิการทหารปฏิวัติประชาชน
 ศาลประชาชนสูงสุด
 สำนักงานอัยการสูงสุด
 คณะกรรมการวางแผนแห่งชาติ (1952–1954)
 คณะกรรมาธิการบริหารระดับภูมิภาค (1952–1954)
 คณะกรรมาธิการบริหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 
 คณะกรรมาธิการบริหารภาคเหนือ 
 คณะกรรมาธิการบริหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ 
 คณะกรรมาธิการบริหารภาคตะวันออกเฉียงใต้ 
 คณะกรรมาธิการบริหารภาคตะวันออก 
 คณะกรรมาธิการบริหารภาคกลางและภาคใต้
# ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย
ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย (เพ็งอิม: dio5 ion5 uê7) เป็นภาษาย่อยหนึ่งของภาษาแต้จิ๋ว (ภาษาหมิ่นใต้) ซึ่งพูดในเขตเตี่ยเอี๊ยของเมืองซัวเถา มณฑลกวางตุ้ง

นอกจากนี้ ชาวจีนแต้จิ๋วโพ้นทะเลจำนวนมากที่อพยพจากอำเภอเตี่ยเอี๊ยก็ยังคงใช้ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย รวมถีงในประเทศไทยด้วย

ภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ยมีความคล้ายคลึงกับภาษาถิ่นโผวเล้งและภาษาถิ่นหุ่ยไล้ มากกว่าภาษาถิ่นซัวเถา โดยเห็นได้จากหลักการเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ตามพยางค์ข้างเคียง แต่ทั้งหมดสามารถสื่อสารกันได้โดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ

 หลักการเปลี่ยนเสียงวรรณยุกต์ 
ลักษณะเด่นที่สุดของภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ยคือมีการเปลี่ยนแปลงเสียงวรรณยุกต์เมื่ออยู่พยางค์หลังต่างไปจากเมื่ออยู่ในพยางค์เดี่ยว (ในขณะที่ภาษาถิ่นซัวเถานั้นพยางค์หลังสุดจะออกเสียงเหมือนเมื่ออยู่ในพยางค์เดี่ยวเสมอ) โดยนอกจากเสียงวรรณยุกต์ 4 และ 7 ที่เดิมเป็นเสียงต่ำอยู่แล้ว เสียงอื่นจะมีการเปลี่ยนแปลงเป็นเสียงที่ต่ำลงหมด

ตารางต่อไปนี้แสดงการออกเสียงวรรณยุกต์ในตำแหน่งต่าง ๆ ของภาษาถิ่นเตี่ยเอี๊ย
+วรรณยุกต์ (เลขในเพ็งอิม) 1 2 3 4 5 6 7 8ระดับเสียง ในพยางค์เดี่ยว 33 53 31 1 55 313 11 5 ในพยางค์หน้า 33 31 55 5 11 33 33 1 ในพยางค์หลัง 11 31 11 1 11 11 11 1
# ยูนิเวอร์ซิตีคอลเลจคอร์ก
ยูนิเวอร์ซิตีคอลเลจคอร์ก มหาวิทยาลัยแห่งชาติไอร์แลนด์ (– UCC) เป็นมหาวิทยาลัยในสังกัดมหาวิทยาลัยแห่งชาติไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในคอร์ก

มหาวิทยาลัยก่อตั้งในปี 1845 โดยเป็นหนึ่งในสามของวิทยาลัยควีนส์ที่ตั้งอยู่ในเบลฟาสต์ คอร์ก และกัลเวย์ และกลายเป็น "University College, Cork" ภายใต้รัฐบัญญัติมหาวิทยาลัยไอริช 1908 ต่อมาด้วยรัฐบัญญัติมหาวิทยาลัย 1997 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "National University of Ireland, Cork" และด้วยคำสั่งรัฐมนตรีปี 1998 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "University College Cork – National University of Ireland, Cork" แม้ว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้จะยังคงเป็นที่รู้จักโดยทั่วไปในชื่อ "University College Cork" ก็ตาม

ณ ปี 2022 University College Cork มีนักศึกษา 24,195 คน ซึ่งรวมถึงนักศึกษาในระดับบัณฑิตศึกษา 16,849 คน นักศึกษาระดับหลังบัณฑิตศึกษาและนักศึกษาวิจัย 7,346 และนักศึกษาหลักสูตรต่อเนื่องสำหรับผู้ใหญ่ในทุกหลักสูตร 2,800 คน นักศึกษาได้รับการสนับสนุนจากบุคลากรสายวิชาการ วิจัย และการธุรการ จำนวน 3,429 คน ณ ปี 2022 มีรายงานว่า UCC มีศิษย์เก่าประมาณ 200,000 คนทั่วโลก

 นักวิชาการที่มีชื่อเสียง 
right|thumb| จอร์จ บูล นักคณิตศาสตร์และนักปรัชญา

 จอร์จ บูล เป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์คนแรกที่ UCC เขาพัฒนาพีชคณิตแบบบูลีน ซึ่งต่อมาจะทำให้การเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เป็นไปได้
 Aloys Fleischmann นักแต่งเพลงและนักดนตรีวิทยา ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านดนตรีในช่วงปี 1934-1980
 Michael Grimes ศาสตราจารย์ด้านจุลชีววิทยาคนแรกของ UCC
 Máire Herbert นักประวัติศาสตร์ไอร์แลนด์ยุคกลางตอนต้น
 Kathleen O'Flaherty ศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีฝรั่งเศสและผู้ได้รับรางวัล Chevalier ใน Ordre national du mérite จากรัฐบาลฝรั่งเศส
 แมรี่ ไรอัน ผู้หญิงคนแรกในไอร์แลนด์หรือบริเตนใหญ่ที่เป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย เคยเป็นอาจารย์สอนภาษาโรแมนซ์ที่ UCC
 Eoin O'Reilly นักวิจัยด้านออปโตอิเล็กทรอนิกส์ และโครงสร้างเลเซอร์แบบชั้นเครียด 
 JC Séamus Davis ศาสตราจารย์วิชาฟิสิกส์ควอนตัม ได้รับรางวัล Buckley Prize (2023) สำหรับการสร้างภาพเชิงนวัตกรรมของสถานะควอนตัมที่ซับซ้อนของสสาร
# ตำบลศรีสำราญ (อำเภอสองพี่น้อง)
ศรีสำราญ เป็นตำบลในอำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นตำบลของที่มีทางรถไฟสายสุพรรณบุรีผ่าน โดยเป็นที่ตั้งของอดีตสถานีรถไฟศรีสำราญ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลศรีสำราญ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลดอนมะเกลือ และตำบลสระพังลาน (อำเภออู่ทอง)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหัวโพธิ์ และตำบลบางพลับ
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลสองพี่น้อง ตำบลเนินพระปรางค์ และตำบลทุ่งคอก
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลหนองบ่อ

 ประวัติ 
ปี พ.ศ. 2478 จังหวัดสุพรรณบุรีได้ยุบตำบลบางลี่ รวมเข้ากับตำบลสองพี่น้องและมีการจัดตั้งสุขาภิบาลท้องที่สองพี่น้อง ขึ้นเป็นเทศบาลตำบลสองพี่น้อง วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 โดยต้องมีการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ตำบลศรีสำราญขึ้นใหม่ โดยทิศเหนือติดต่อเขตตำบลหัวโพธิ์ ทิศตะวันออกติดต่อเขตเทศบาลตำบลสองพี่น้อง ทิศใต้ติดต่อตำบลทุ่งคอก และทิศตะวันตกติดต่อตำบลรางหวาย จังหวัดกาญจนบุรี วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2478

ปี พ.ศ. 2512 เทศบาลตำบลสองพี่น้องได้ขยายเขตเทศบาล ซึ่งหมู่ 1 –2, 9 (ในขณะนั้น) ของตำบลศรีสำราญ เข้าไปอยู่ในเขตของเทศบาลตำบลสองพี่น้องด้วย วันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงมีการโอนท้องที่หมู่ 1–2 เฉพาะส่วนที่อยู่ในเขตเทศบาลตำบลสองพี่น้อง ของตำบลสองพี่น้อง ไปรวมขึ้นกับตำบลสองพี่น้อง ส่วนที่เหลือของหมู่ 1 ให้โอนไปขึ้นหมู่ 2 ของตำบลศรีสำราญ, ส่วนที่เหลือของหมู่ 2 ให้ตั้งเป็นหมู่ 2 ของตำบลศรีสำราญ วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 โดยยึดเขตตำบลตามหลักเขตเทศบาล

ปี พ.ศ. 2514 นายสวัสดิ์ มีเพียร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยก 6 หมู่บ้าน คือ หมู่ 1 บ้านดอนพรม, หมู่ 10 บ้านหนองจิก, หมู่ 11 บ้านไผ่แขวน, หมู่ 12 บ้านหนองอึ้ง, หมู่ 13 บ้านสำนักแจง และหมู่ 14 บ้านทับปลาร้า ของตำบลศรีสำราญ ออกไปตั้งเป็นตำบลหนองบ่อ วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2514 โดยอนุมัติจากนายพ่วง สุวรรณรัฐ ปลัดกระทรวงมหาดไทย

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลศรีสำราญแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านบางลี่เล็ก
 หมู่ที่ 2 บ้านศรีสำราญ
 หมู่ที่ 3 บ้านรางกร่าง
 หมู่ที่ 4 บ้านไผ่ขาด
 หมู่ที่ 5 บ้านขื่อชนก
 หมู่ที่ 6 บ้านหนองโพธิ์
 หมู่ที่ 7 บ้านสระพังกร่าง
 หมู่ที่ 8 บ้านวังตะกู
 หมู่ที่ 9 บ้านศรีสำราญ
 หมู่ที่ 10 บ้านโพรงมะเดื่อ
 หมู่ที่ 11 บ้านหนองโพธิ์
 หมู่ที่ 12 บ้านทุ่งรี
 หมู่ที่ 13 บ้านหนองโพธิ์น้อย
 หมู่ที่ 14 บ้านไผ่ขาด

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลศรีสำราญเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลศรีสำราญ ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลศรีสำราญมี 14 หมู่บ้าน พื้นที่ 40.00 ตารางกิโลเมตร ประชากร 9,026 คน และ 1,768 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลศรีสำราญ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลศรีสำราญอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลศรีสำราญ วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539
# อุทยานแห่งชาติเนียะฮ์
มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์  ตั้งอยู่ในเขตมิริ รัฐซาราวัก ประเทศมาเลเซีย ใกล้ชายฝั่งตะวันตกของเกาะบอร์เนียว ณ ใจกลางอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ เป็นที่ตั้งของแหล่งโบราณคดีถ้ำเนียะฮ์ ซึ่งมีการปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์ที่ยาวนานที่สุดในเขตป่าฝน ครอบคลุมอย่างน้อย 50,000 ปี จากสมัยไพลสโตซีน ถึงกลางสมัยโฮโลซีน 

ถ้ำเนียะฮ์ เป็นที่ตั้งสำคัญแห่งหนึ่งในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งค้นพบซากมนุษย์โบราณเมื่อ 40,000 ปีมาแล้วHistory of the Great Cave of Niah www.abc.net.au อันเป็นการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดของมาเลเซียตะวันออก การศึกษาเพิ่มเติมเมื่อไม่นานมานี้ถูกตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2006 แสดงหลักฐานของกิจกรรมของมนุษย์ครั้งแรกที่ถ้ำเนียะฮ์ เมื่อประมาณ 46,000 - 34,000 ปีมาแล้ว นอกจากนี้ยังพบสิ่งของต่างๆ ได้แก่ อุปกรณ์สับและเกล็ดสมัยไพลสโตซีน ขวานยุคหินใหม่ ขวานหินคมลาดด้านเดียว (adze) เครื่องปั้นดินเผา อัญมณีเปลือกหอย เรือ เสื่อ รวมถึงเครื่องมือเหล็ก เซรามิก และลูกปัดแก้วที่มีอายุย้อนไปถึงยุคเหล็ก การค้นพบที่มีชื่อเสียงที่สุดคือกะโหลกศีรษะมนุษย์ที่มีอายุประมาณ 38,000 ปีก่อนคริสตศักราช ภายในถ้ำมีภาพเขียนสีและหินเขียนสี อายุราว 1,200 ปี รวมถึงภาพโลงศพไม้หรือเรือมรณะ ในระหว่าง ค.ศ. 1954 ถึง ค.ศ. 1966 มีการขุดพบชิ้นส่วนกระดูกสัตว์ประมาณ 750,000 ชิ้น หนึ่งในนั้นถูกระบุว่าเป็นกระดูกฝ่ามือของเสือหนุ่มConfirmation of the presence of the tiger Panthera tigris (L.) in Late Pleistocene and Holocene Borneo researchgate.net

แหล่งมรดกโลก
มรดกโบราณคดีแห่งกลุ่มถ้ำของอุทยานแห่งชาติเนียะฮ์ได้รับลงทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 46 เมื่อ พ.ศ. 2567 ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณามรดกโลกทางวัฒนธรรม จำนวน 2 ข้อThe Archaeological Heritage of Niah National Park’s Caves Complex unesco.org ดังนี้
(iii)  เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(v)  เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
# Estola acricula
Estola acricula เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Henry Walter Bates ใน ค.ศ. 1866 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิลBioLib.cz - Estola acricula.  Retrieved on 8 September 2014.
# มหาวิทยาลัยดับลินซิตี
มหาวิทยาลัยนครดับลิน (ย่อว่า DCU) เป็นมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนครดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นในชื่อ สถาบันแห่งชาติเพื่อการอุดมศึกษา ดับลิน ในปี 1975 โดยรับนักศึกษารุ่นแรกในปี 1980 และได้รับการยกสถานะเป็นมหาวิทยาลัย (คู่ไปกับ สถาบันแห่งชาติเพื่อการอุดมศึกษา ลิเมอริก ซึ่งปัจจุบัน คือมหาวิทยาลัยลิเมอริก) ในเดือนกันยายน 1989

ณ ปี 2020 มหาวิทยาลัยมีนักศึกษา 17,400 คน และศิษย์เก่ามากกว่า 80,000 คน นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังมีนักศึกษาแบบออนไลน์ประมาณ 1,200 คน ที่เรียนผ่านทาง DCU Connected ในปี 2019 มีพนักงาน 1,690 คน สมาชิกคณะคณาจารย์ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อดีตนายกรัฐมนตรี จอห์น บรูตัน และ เอ็ดเวิร์ด เดอ โบโน โดยบรูตันรับตำแหน่งอาจารย์พิเศษในคณะกฎหมายและการปกครองในช่วงต้นปี 2004 และเดอ โบโน รับตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษในช่วงกลางปี 2005

right|thumb|250x250px| โรงละครเฮลิกซ์

 วิทยาเขต 
มหาวิทยาลัยมี 5 วิทยาเขต

 วิทยาเขตหลัก มักระบุว่าอยู่ในกลาสเนวิน แต่อยู่ติดกับไวท์ฮอลล์และบัลลีมุนด้วย
 วิทยาเขตกีฬา (เซนต์แคลร์)
 วิทยาเขต DCU Alpha Innovation กลาสเนวิน
 วิทยาเขตเซนต์แพทริก ในดรัมคอนดรา
 วิทยาเขตออลฮาลโลวส์ ดรัมคอนดรา
# ภนุมกก
ภนุมกก  เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 5 หมู่บ้านและมีประชากร 889 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา

หมู่บ้าน
 หมู่บ้าน  ประชากร(1998)  อัตราเพศ(ชาย/หญิง)(1998)  จำนวนครัวเรือน(1998)Kok Lav  188  1.14  28Kok Prov  187  0.97  30Kalai Ta Rueng  133  1.18  25Kalai  144  0.95  23Tiem Kraom  237  0.88  29
# วิฏฐัล นาเคศ ศิโรฑกร
วี. เอ็น. ศิโรฑกร (อักษรโรมัน: V. N. Shirodkar) หรือ วิฏฐัล นาเคศ ศิโรฑกร (อักษรโรมัน: Vithal Nagesh Shirodkar, 27 เมษายน 1899 – 7 มีนาคม 1971) เป็นสูติ-นรีแพทย์ชาวอินเดีย ซึ่งเป็นที่รู้จักในแวดวงสูติศาสตร์จากการเย็บผูกปากมดลูกแบบศิโรฑกร (Shirodkar cerclage)

ศิโรฑกรเกิดที่ศิโรฑ กัว และเป็นสมาชิกของชุมชน กาลวันติน (ปัจจุบันเรียกว่าโคมานตกมราฐาสมาชในกัว)Goa world book review  หลังจบการศึกษาแพทยศาสตร์จากวิทยาลัยแพทยศาสตร์กรานต์ เขาศึกษาต่อที่สหราชอาณาจักรและได้รับวุฒิแพทย์ประจำบ้านต่อยอดราชวิทยาลัยศัลยศาสตร์ในปี 1931

เขาเดินทางกลับอินเดียในปี 1935 และประกอบอสชีพเป็นสูติ-นรีแพทย์กิตติมศักดิ์ โดยมีบทบาทในฐานะอาจารย์แพทย์และพัฒนาการแพทย์ หนึ่งในผลงานสำคัญที่สุดของเขาคือการพัฒนาการเย็บผูกปากมดลูกวิธีใหม่ที่เรียกว่า "การเย็บผูกปากมดลูกแบบศิโรฑกร" (Shirodkar cerclage) นอกจากนี้เขายังมีส่วนร่วมในการพัฒนาและศึกษาหัตถการการเย็บแก้ภาวะอวัยวะปลิ้น, การเย็บต่อท่อและการสร้างมดลูกเทียม รวมถึงยังมีความสนใจไปถึงแขนงของเวชศาสตร์สังคม

รัฐบาลอินเดียมอบเครื่องราชฯ ปัทมภูษาณในปี 1960 และ ปัทมภูษาณในปี 1971 แก่เขา
# เกาะฮ์เปียกย์
เกาะฮ์เปียกย์ (, เกาะพากย์) เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอเวินไซทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 3 หมู่บ้านและมีประชากร 2,087 คน ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับปานกลางในเกาะฮ์เปียกย์

หมู่บ้าน
 หมู่บ้าน  ประชากร(1998)  อัตราเพศ(ชาย/หญิง)(1998)  จำนวนครัวเรือน(1998)เกาะฮ์เปียกย์  773  1.02  95Phak Nam  882  0.82  184Khuon  432  0.89  90
# วิดบีร์
นาซีออนาลนียวิดบีร์  รู้จักกันในชื่อ วิดบีร์ เป็นการแข่งขันดนตรีที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีโดยซุสปีลแนและแอสแตแบ ซึ่งเป็นการคัดเลือกตัวแทนสำหรับการเข้าร่วมการประกวดเพลงยูโรวิชันของยูเครน ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021 มีการประกาศว่าสถานีโทรทัศน์ทั้งสองรายได้ยุติความร่วมมือกัน และซุสปีลแนกำลังมองหารูปแบบการคัดเลือกใหม่สำหรับการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2022 เป็นการสิ้นสุด วิดบีร์ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021 ซุสปีลแนได้ประกาศว่าทางสถานีโทรทัศน์จะจัดวิดบีร์ปี 2022 ในรูปแบบใหม่ด้วยตนเอง

ในปีแรก เกิดสถิติการโหวตทางเอสเอ็มเอส โดยได้รับคะแนนโหวตเฉพาะ 344,268 คะแนน โดย 37.77% สนับสนุนจามาลา ซึ่งต่อมาจะชนะการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2016

 ผู้ชนะ 
ชนะเลิศรองชนะเลิศอันดับหนึ่งรองชนะเลิศอันดับสอง เพลงที่ได้รับเลือกแต่ไม่ได้เข้าร่วมประกวดรอประกาศ

ปีศิลปินเพลงผลการประกวดเพลงยูโรวิชันอันดับในรอบชิงชนะเลิศคะแนนอันดับในรอบรองชนะเลิศคะแนน2016จามาลา"1944"153422872017โอ.ทอร์วัลด์"ไทม์"2436colspan="2" data-sort-value="-9999" 2018เมโลวิน"อันเดอร์เดอะแลดเดอร์"1713061792019มารุฟ"ไซเรนซอง" colspan="4"  X 2020 โก_อา "ซอลอแวย์" colspan="4"  X 2022 อลีนา ปาช "แชโดว์สออฟฟอร์กอทเทินแอนเซสเตอร์ส" colspan="4"  2023 ตวอร์ชี "ฮาร์ตออฟสตีล"6243 colspan="2" data-sort-value="-9999"  2024 อาลอนา อาลอนาและแจร์รี แฮย์ล "แตแรซาอีมารียา"34532173 2025 ซือแฟร์บลัต "เบิร์ดออฟเพรย์" colspan="4" 

 หมายเหตุ
# โยชิกาวะ
โยชิกาวะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 2024 ประมาณ 71,202 คน มีความหนาแน่นของประชากร 2,249 คนต่อตารางกิโลเมตร โยชิกาวะได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อ ค.ศ. 1996

 ภูมิศาสตร์ 
โยชิกาวะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดไซตามะ ในบริเวณกลางน้ำของแม่น้ำเอโดะและแม่น้ำนากะ และห่างจากใจกลางโตเกียวประมาณ 20 กิโลเมตร

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดไซตามะ
 นครโคชิงายะ
 นครมิซาโตะ
 นครโซกะ
 เมืองมัตสึบูชิ
 จังหวัดชิบะ
 นครนางาเรยามะ
 นครโนดะ

 ภูมิอากาศ 
โยชิกาวะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโยชิกาวะอยู่ที่ 14.8 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,408 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 26.8 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 4.1 °Cข้อมูลภูมิอากาศโยชิกาวะ

 สถิติประชากร 
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นสถิติประชากรโยชิกาวะ ประชากรของโยชิกาวะเพิ่มขึ้นเกือบ 4 เท่าในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา

 ประวัติศาสตร์ 
พื้นที่โยชิกาวะในยุคเอโดะเป็นดินแดนเท็นเรียว (ดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ) อยู่ภายในแคว้นชิโมซะ ต่อมาใน ค.ศ. 1871 พื้นที่ดังกล่าวจึงถูกโอนมาขึ้นกับจังหวัดไซตามะ

เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านโยชิกาวะขึ้นภายในอำเภอคิตากัตสึชิกะ จังหวัดไซตามะ ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 ต่อมาวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1955 เมืองโยชิกาวะได้ผนวกหมู่บ้านใกล้เคียงอย่างอาซาฮิและมิวาโนเอะเข้าเป็นส่วนหนึ่ง จำนวนประชากรของเมืองเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970, 1980 และ 1990 และเมืองโยชิกาวะได้รับการยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1996

 การเมืองการปกครอง 
thumb|ศาลาว่าการนครโยชิกาวะ

นครโยชิกาวะมีการบริหารในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 20 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด นครโยชิกาวะเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 1 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครโยชิกาวะเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 14 จังหวัดไซตามะ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น

 เศรษฐกิจ 
เนื่องด้วยที่ตั้ง โยชิกาวะจึงเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยของผู้ที่เดินทางไปกลับที่ทำงาน โดยมีประชากรกว่า 19% ที่เดินทางไปทำงานในมหานครโตเกียว และพื้นที่แห่งนี้มีชื่อเสียงในด้านปลาดุกนามาซุมาตั้งแต่ในอดีต

ไซเซริยะ ซึ่งเป็นเครือร้านอาหารโยโชกุ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โยชิกาวะ

 การศึกษา 
โรงเรียนรัฐบาลประกอบด้วยโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนครโยชิกาวะ ได้แก่ โรงเรียนประถมศึกษา 8 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 4 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่ง คือ โรงเรียนมัธยมปลายโยชิกาวะมินามิ 

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายมูซาชิโนะ
 สถานี:  – 

 ทางหลวง 
 
 

 เมืองแฝด 
โยชิกาวะเป็นเมืองแฝดกับ
   รัฐออริกอน สหรัฐ ตั้งแต่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1996
  อิจิโนเซกิ จังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่ 15 เมษายน ค.ศ. 1997

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
  - นักมวยปล้ำอาชีพ
  - นักฟุตบอลอาชีพ
 อ้างอิง
# มหาวิทยาลัยลิเมอริก
มหาวิทยาลัยลิเมอริก (- UL) เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐในเมืองลิเมอริก ประเทศไอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี 1972 ในชื่อ สถาบันแห่งชาติเพื่อการอุดมศึกษา ลิเมอริก และเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในเดือนกันยายน 1989 ตามรัฐบัญญัติมหาวิทยาลัยลิเมอริก 1989 โดยเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกที่ก่อตั้งขึ้นไอร์แลนด์เป็นเอกสารในปี 1922 และตามมาด้วยการก่อตั้งมหาวิทยาลัยดับลินซิตี

alt=Two-story white building|thumb|200x200px| Plassey House สร้างขึ้นในคริสตศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานอธิการบดีและจัดแสดงกระบองพิธีการของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในโครงการ Erasmus ของสหภาพยุโรปตั้งแต่ปี 1988 และมีสถาบันพันธมิตร 207 แห่งใน 24 ประเทศในยุโรป นอกจากนี้นักศึกษา UL ยังสามารถศึกษาในมหาวิทยาลัยพันธมิตรในสหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ บราซิล จีน และสิงคโปร์ได้อีกด้วย

ในปี 2010 UL ร่วมเป็นพันธมิตรกับ NUI Galway เพื่อแบ่งปันทรัพยากรกัน

 เชิงอรรถ
# พระยาวิเทศธรรมมนตรี (เรอเน เชอริแดน)
มหาอำมาตย์ตรี พระยาวิเทศธรรมมนตรี (เรอเน เชอริแดน) (René Sheridan, 22 กุมภาพันธ์ 2416–10 กันยายน 2471) เป็นทนายความและผู้พิพากษาชาวเบลเยียมที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในกระทรวงยุติธรรมของสยาม ตั้งแต่ปี 2445 ถึง 2471

 ชีวิตวัยเด็ก 
เชอริแดนเกิดในปี 2416 ที่เมืองบรูช และเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยบรัสเซลส์ จนได้รับปริญญานิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตในปี 2442 จากนั้น เขาได้กลับไปยังเมืองบรูชบ้านเกิด ในฐานะทนายความ

 อาชีพ 
หลังจากสำเร็จการศึกษาไม่นาน เชอริแดนได้เดินทางไปยังแอฟริกาตะวันตกในตำแหน่งผู้ช่วยอัยการรัฐ (Substitut du Procureur d'Etàt) ต่อมาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้พิพากษาประจำคองโก

ผ่านไปหนึ่งปี เขาก็กลับไปยุโรปและเข้ารับราชการในสยาม เขาเดินทางมาถึงสยามเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2445 และเข้ารับราชการในตำแหน่งที่ปรึกษากฎหมายในกระทรวงยุติธรรม ในปี พ.ศ. 2448 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ กรุงเทพฯ และดำรงตำแหน่งนี้จนถึงปี พ.ศ. 2471 เรอเน เชอริแดน ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "พระยาวิเทศธรรมมนตรี" ถือศักดินา 1000 จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องในวันเฉลิมพระชนมพรรษา เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2467 (ตรงกับปี 2468 ในปัจจุบัน) และได้รับพระราชทานยศเป็นมหาอำมาตย์ตรีเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2468 (ตรงกับปี 2469 ในปัจจุบัน) พระยาวิเทศธรรมมนตรี (เรอเน เชอริแดน) ถึงแก่อนิจกรรมที่กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2471

 เกียรติยศ
# มหาวิทยาลัยกัลเวย์
มหาวิทยาลัยกัลเวย์  เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยของรัฐ ตั้งอยู่ในกัลเวย์ ประเทศไอร์แลนด์

มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1845 ในชื่อ "Queen's College, Galway" เป็นที่รู้จักในชื่อ "University College, Galway" (UCG)  ตั้งแต่ปี 1908 ถึง 1997 และในชื่อ "National University of Ireland Galway" (NUI Galway)  ตั้งแต่ปี 1997 ถึงปี 2022. ในเดือนกันยายน 2022 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "University of Galway"

มหาวิทยาลัยกัลเวย์เป็นสมาชิกกลุ่มกูอิงบรา ซึ่งเป็นเครือข่ายมหาวิทยาลัยยุโรปที่ก่อตั้งมายาวนาน 40 แห่ง

 ประวัติ 
มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นในปี 1845 ในชื่อ Queen's College, Galway ร่วมกับ Queen's College, Cork และ Queen's College, Belfast ในตอนเปิดสอนเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 1849 มีนักเรียนจำนวน 68 คน ในปี 1850 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยควีนส์แห่งไอร์แลนด์ และมอบปริญญาในชื่อของมหาวิทยาลัยดังกล่าว

right|thumb| อาคารสี่เหลี่ยมล้อมรอบลานกว้าง (quadrangle)
มหาวิทยาลัยตั้งอยู่ใกล้ใจกลางเมืองและทอดยาวไปตามแม่น้ำคอร์ริบ ส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของมหาวิทยาลัยคืออาคารสี่เหลี่ยมล้อมรอบลานกว้าง (quadrangle) ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอประชุมใหญ่ (Aula Maxima) ออกแบบโดย John Benjamin Keane ในรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบโกธิกทิวดอร์และสร้างขึ้นจากหินปูนในท้องถิ่น โดยจำลองจาก Christ Church หนึ่งในวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
# เซเรตเซ คามา
เซอร์ เซเรตเซ โกอิตเซเบง มาฟีรี คามา, GCB, KBE (1 กรกฎาคม ค.ศ. 1921 –  13 กรกฎาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักการเมืองชาวบอตสวานาที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีบอตสวานาคนแรกใน ค.ศ. 1966 จนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980

เขาเกิดในชนชั้นเจ้าผู้มีอิทธิพลในเบชวานาแลนด์ รัฐในอารักขาของอังกฤษ เขาศึกษาต่อต่างประเทศในประเทศแอฟริกาใต้ จากนั้นจึงไปต่อที่สหราชอาณาจักร ขณะอยู่ที่อังกฤษ เขาแต่งงานกับสตรีชาวอังกฤษนามรูธ วิลเลียมส์ ถือเป็นการตัดสินใจที่รัฐบาลคนผิวขาวส่วนใหญ่ในแอฟริกาใต้คัดค้าน และนำไปสู่ประเด็นพิพาทที่ทำให้รัฐบาลอังกฤษให้เขาอยู่ในประเทศอังกฤษในฐานะผู้ถูกเนรเทศ เพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์สหราชอาณาจักร–แอฟริกาใต้ย่ำแย่ลงกว่านี้

หลังสิ้นสุดช่วงเนรเทศ คามาเป็นผู้นำการเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชของประเทศ และเปลี่ยนผ่านจากการปกครองของอังกฤษไปสู่ประเทศเอกราช เขาก่อตั้งพรรคประชาธิปไตยบอตสวานาใน ค.ศ. 1962 แล้วกลายเป็นนายกรัฐมนตรีใน ค.ศ. 1965 ต่อมาใน ค.ศ. 1966 บอตสวานาได้รับเอกราช และคามาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนแรก ในช่วงที่ดำรงตำแหน่ง ประเทศนี้ประสบความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างรวดเร็ว คามาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีจนกระทั่งเสียชีวิตใน ค.ศ. 1980 และ Quett Masire ขึ้นดำรงตำแหน่งต่อจากเขา เอียน คามา บุตรของเขา ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 4 ใน ค.ศ. 2008 ถึง 2018

วัยเด็กและการศึกษา
เซเรตเซ คามาเกิดใน ค..ศ 1921 ที่เซโรเว ในบริเวณที่ตอนนั้นคือเบชวานาแลนด์ เขาเป็นบุตรของราชินีเตโบโกกับเซกโกมา คามาที่ 2 หัวหน้าผู้สูงส่งแห่งตระกูลบามังวาโตของชาว Tswana และเป็นพระนัดดาในพระเจ้าคามาที่ 3 ชื่อ Seretse มีความหมายว่า "ดินเหนียวที่ติด" (the clay that binds)

แต่งงานและเนรเทศ
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1947 คามาพบกับรูธ วิลเลียมส์ พนักงานชาวอังกฤษที่ Lloyd's of London. หลังจากคบหาดูใจกันได้ปีเดียว ทั้งสองจึงแต่งงานกัน การแต่งงานข้ามเชื้อชาติก่อให้เกิดความโกรธแค้น ทั้งทางสหภาพแอฟริกาใต้ที่จัดตั้งการถือผิว (การแบ่งแยกเชื้อชาติ) ตามกฎหมาย และบรรดาผู้อาวุโสในตระกูลบามังวาโตที่โกรธเพราะเขาไม่เลือกสตรีในกลุ่มพวกเขา

เมื่อได้รับแจ้งเรื่องการแต่งงาน Tshekedi Khama ลุงของคามาสั่งให้เขากลับมายังเบชวานาแลนด์ และเพิกถอนการสมรสเสีย คามาจึงกลับไปที่เซโรเว รูธ วิลเลียมส์ คามาที่เดินทางพร้อมกับสามีใหม่ก็มีชื่อเสียงพอกัน ทำให้ Tshekedi Khama ยอมรับความพ่ายแพ้ จึงออกจากเขตสงวนบามังวาโตเพื่อลี้ภัยโดยสมัครใจที่เขตสงวนบักเวนา ส่วนคามาเดินทางกลับไปศึกษาต่อที่ลอนดอน

 ผลกระทบต่อความสัมพันธ์สหราชอาณาจักร-แอฟริกาใต้ 

กลับมาเล่นการเมือง

ประธานาธิบดี
เมื่อบอตสวานาเป็นเอกราชใน ค.ศ. 1966 ประเทศนี้เป็นประเทศที่จนที่สุดอันดับ 3 จของโลก ซึ่งจนมากกว่าประเทศแอฟริกาอื่น ๆ ส่วนใหญ่ โครงสร้างพื้นฐานมีน้อยมาก โดยมีทางลาดยางยาวเพียง  และมีประชากรเพียงไม่กี่คนได้รับการศึกษาในระดับทางการ โดยมีผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเพียง 22 คนและผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาเพียง 100 คน

เสียชีวิต
ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต สุขภาพของคามาทรุดโทรมลงหลายปี โดยป่วยด้วยโรคหัวใจและโรคไต ใน ค.ศ. 1960 เขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเบาหวาน ใน ค.ศ. 1976 เขาเข้าผ่าตัดหัวใจที่โจฮันเนสเบิร์กเพื่อติดตั้งเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าหัวใจ นับแต่นั้นมา เขาต้องเดินทางรักษาที่ลอนดอนเป็นประจำ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1980 เขาได้รับการวินิฉัยขณะรักษาตัวที่ลอนดอนว่าเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย เขาเดินทางกลับบ้านหลังพบว่าไม่มีทางรักษาได้

คามาเสียชีวิตขณะนอนหลับในวันที่ 13 กรกฎาคม ค..ศ 1980 ต่อหน้าภรรยาที่ประเทศบอตสวานา
# บวย
บวย  เป็นตำบล (ฆุม) ในอำเภอโอจุมทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา โดยแบ่งออกเป็น 8 หมู่บ้านและมีประชากร 1,696 คน"Final Population Totals, Rotanak Kiri Province, 1998" . Cambodia National Institute of Statistics. Accessed June 6, 2008. ในการเลือกตั้งกรมปรึกษาฆุมสังกัด ค.ศ. 2007 ที่นั่งทั้งหมด 5 ที่ตกเป็นของสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา"Official Results of the 2007 Commune Councils Election in Ratank Kiri" . National Election Committee, No 4.58/07 NEC.SG.PIB (April 18, 2007). Accessed June 6, 2008. ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 การถ่ายโอนที่ดินเป็นปัญหาที่มีความรุนแรงระดับต่ำในบูย"Land Alienation in Indigenous Minority Communities - Ratanakiri Province, Cambodia" . NGO Forum on Cambodia (August 2006). Accessed June 6, 2008.

 หมู่บ้าน 
 หมู่บ้าน"Ratanak Kiri Province" . Cambodia National Institute of Statistics. Accessed June 6, 2008. ประชากร(1998)  จำนวนครัวเรือน(1998)  อัตราเพศ(ชาย/หญิง)(1998)  หมายเหตุChan  159  24  0.75  Kan Saeung  260  55  0.74  Kreh  163  24  0.99  Ta Ngach  146  29  0.8  Khlung  173  41  0.92  Khmaeng  315  56  0.94  Krala  317  55  0.91  Svaay  163  36  0.83