# ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์
ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์  เป็นหนึ่งในดัชชีของเครือดัชชีซัคเซินซึ่งปกครองโดยสายแอร์เน็สท์ของราชวงศ์เว็ททีน สถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 1699 และดำรงอยู่จนถึงการจัดสรรใหม่ของดินแดนแอร์เน็สท์ภายหลังการสิ้นสายของตระกูลซัคเซิน-โกทาใน ค.ศ. 1825 Harold Sandner, Das Haus von Sachsen-Coburg und Gotha 1826 bis 2001 [The House of Saxe-Coburg and Gotha 1826 to 2001], with a preface from Andreas, the Prince of Saxe-Coburg and Gotha (Coburg: Neue Presse GmbH, 2004). , page 32 โดยซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ได้รับเขตโกทา แต่ต้องสูญเสียซาลเฟ็ลท์ให้แก่ซัคเซิน-ไมนิงเงิน

 ซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ (ค.ศ. 1680–1735) 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Schloss_Saalfeld.jpg|left|thumb|วังซาลเฟ็ลท์ สร้างหลัง ค.ศ. 1677 เป็นที่ประทับของดยุก
หลังจากแอ็นสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โกทา สิ้นพระชนม์ในเมืองโกทา เมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1675 แคว้นของพระองค์ถูกแบ่งในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1680 แก่พระโอรสทั้งเจ็ดที่ยังมีชีวิตอยู่ เขตแดนของซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ตกเป็นของพระโอรสองค์สุดท้อง คือ โยฮัน แอ็นสท์ที่ 4 ซึ่งได้รับตำแหน่งดยุกแห่งซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ อย่างไรก็ตาม ราชรัฐใหม่นี้ยังไม่มีอิสระโดยสมบูรณ์ ต้องพึ่งพาอำนาจจากเมืองโกทาในการบริหาร 3 เขต ได้แก่ ซาลเฟ็ลท์, กราฟเฟินทาล และพร็อบส์เซลลา ซึ่งเรียกรวมกันว่า “เน็กซัส โกธานัส” (Nexus Gothanus) เนื่องจากเมืองโกทาเป็นที่ประทับของพระเชษฐาพระองค์โตของพระองค์ คือ ฟรีดริชที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์ค โดยซาลเฟ็ลท์เป็นที่ประทับของดยุกซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ระหว่าง ค.ศ. 1680 ถึง 1735

เมื่ออัลแบร์ทที่ 5 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1699 โดยไม่มีทายาท การสืบมรดกกลายเป็นข้อพิพาท โดยเฉพาะกับแบร์นฮาร์ทที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน และข้อพิพาทนี้ไม่ได้รับการยุติจนถึง ค.ศ. 1735 โดยทรัพย์สินส่วนใหญ่ของซัคเซิน-โคบวร์คตกเป็นของสายแอร์เน็สท์ใหม่แห่งซัคเซิน-ซาลเฟ็ลท์ และก่อตั้งราชรัฐใหม่ชื่อว่า ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ โดยมีโยฮัน แอ็นสท์เป็นดยุก แต่เขตซ็อนเนอแบร์คและน็อยเฮาส์อัมเรินเว็คต้องยกให้ซัคเซิน-ไมนิงเงิน และเขตซ็อนเนอเฟ็ลท์ให้แก่ซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน ส่วนหนึ่งในสามของเขตเริมฮิลท์และห้าในสิบสองของเขตทีมาร์ยังคงอยู่กับซัคเซิน-โคบวร์ค

 ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ (ค.ศ. 1735–1826) 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:SCoSa1820.png|left|thumb|ดัชชีซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ (สีส้ม) ใน ค.ศ. 1820
หลังการสิ้นพระชนม์ของดยุกโยฮัน แอ็นสท์ที่ 4 ใน ค.ศ. 1729 พระโอรสของพระองค์ ได้แก่ คริสทีอัน แอ็นสท์ที่ 2 และฟรันทซ์ โยซีอัส ทรงปกครองร่วมกัน โดยแยกกันอยู่คนละเมือง โดยคริสทีอัน แอ็นสท์ประทับที่ซาลเฟ็ลท์ ส่วนฟรันทซ์ โยซีอัสทรงเลือกโคบวร์คเป็นที่ประทับ เมื่อคริสทีอัน แอ็นสท์ที่ 2 สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1745 โดยไม่มีพระโอรส ดินแดนของพระองค์ตกทอดแก่ฟรันทซ์ โยซีอัส ใน ค.ศ. 1747 ฟรันทซ์ โยซีอัสสามารถกำหนดสิทธิการสืบราชสมบัติแบบบุตรชายคนโต (สิทธิของบุตรหัวปี) ไว้ในกฎหมายและส่งต่อให้สายราชวงศ์ของตนเพื่อความมั่นคงในระยะยาว เเจ้าชายฟรีดริช โยซีอัส พระโอรสองค์เล็กของพระองค์ได้สร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเองและราชรัฐในฐานะจอมพลแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ จากการรบในสงครามออสเตรีย-เติร์กและสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หนึ่งในการต่อต้านฝรั่งเศส ในขณะที่พระอนุชาของพระองค์และผู้สำเร็จราชการ ดยุกแอ็นสท์ ฟรีดริช มีชื่อเสียงน้อยกว่าจากสถานะการคลังที่ย่ำแย่ของราชรัฐ ซึ่งตั้งแต่ ค.ศ. 1773 เป็นต้นมา อยู่ภายใต้การควบคุมหนี้จากคณะกรรมาธิการหนี้จากจักรวรรดิจนถึง ค.ศ. 1802 และส่งผลกระทบถึงทายาทของพระองค์

ดยุกฟรันทซ์ ฟรีดริช อันโทน ซึ่งครองราชย์เพียงหกปี (ค.ศ. 1800–1806) ถูกกดดันใน ค.ศ. 1805 โดยเฉพาะจากมุขมนตรีธีโอดอร์ ค็อนราด ฟ็อน เครชท์ชมัน ให้ปรับปรุงราชรัฐ ด้วยการทำสนธิสัญญาระหว่างโคบวร์คและซาลเฟ็ลท์ เพื่อสร้างระบบรัฐเดียวกันและฟื้นความเป็นอิสระสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1806 หลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Coburg-Veste4.jpg|thumb|ปราสาทโคบวร์คเหล่าโอรสธิดาของดยุกฟรันทซ์ ฟรีดริช อันโทน ทำให้ราชวงศ์ประสบความสำเร็จและอยู่รอดในระยะยาวโดยชื่อเสียงของเจ้าชายฟรีดริช โยซีอัสทำให้เจ้าหญิงยูลีอาเนอ (ภายหลังคือแกรนด์ดัชเชสอันนา เฟโอโดรอฟนา) ได้สมรสกับแกรนด์ดยุกคอนสแตนติน ปาฟโลวิช แห่งรัสเซีย และพระธิดาอีกพระองค์ คือ เจ้าหญิงมารีอา ลูอีเซอ วิคโทรีอาได้สมรสกับเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์และสแตรธเอิร์นใน ค.ศ. 1818 และเป็นพระราชมารดาของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ส่วนเจ้าชายเลโอพ็อลท์พระโอรสองค์เล็กได้รับเลือกใน ค.ศ. 1831 ให้เป็นพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม ส่วนใน ค.ศ. 1816 เจ้าชายแฟร์ดีนันท์ พระเชษฐาของเลโอพ็อลท์ ได้สมรสกับมารีอา แอนโตนีอา คอฮารี เดอ คซาบรากซึ่งมาจากครอบครัวขุนนางผู้มั่งคั่งแห่งฮังการี และก่อตั้งราชวงศ์สายคาทอลิกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-โคฮารี และพระโอรสของพระองค์ เจ้าชายแฟร์ดีนันท์ ได้เป็นพระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกสใน ค.ศ.1837 ส่วนพระโอรสอีกพระองค์ เจ้าชายเอากุสท์ ได้เป็นพระราชบิดาของเฟอร์ดินานด์ที่ 1 ซึ่งได้เป็นเจ้าผู้ครองบัลแกเรียใน ค.ศ. 1887 และขึ้นเป็นพระเจ้าซาร์ใน ค.ศ. 1908 ยังมีอีกพระองค์ คือ รัชทายาทแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค คือ เจ้าชายแอ็นสท์ ซึ่งได้ขึ้นเป็นดยุกแอ็นสท์ที่ 3 ใน ค.ศ. 1806 พระองค์คือพระบิดาของเจ้าชายอัลเบิร์ต ซึ่งสมรสกับสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ใน ค.ศ. 1840 และได้เป็นพระราชสวามีแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์

เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1806 ซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ พร้อมกับดัชชีแอร์เน็สท์อื่น ๆ ได้เข้าร่วมสมาพันธรัฐแห่งแม่น้ำไรน์ ราชรัฐถูกกองทัพฝรั่งเศสยึดครองตั้งแต่พฤศจิกายน ค.ศ. 1806 จนถึงสนธิสัญญาทิลซิทในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1807  เมื่อดยุกแอ็นสท์ที่ 1 สามารถกลับจากการลี้ภัยที่เคอนิชส์แบร์คในปรัสเซียตะวันออก สนธิสัญญาเขตแดนกับราชอาณาจักรบาวาเรียใน ค.ศ. 1811 ทำให้มีการแลกเปลี่ยนดินแดน ได้แก่ ฟือร์ทอัมแบร์ค, ฮ็อฟอันแดร์ชไตนา, นีเดอร์ฟึลล์บาค และทรีปส์ดอร์ฟ มายังซัคเซิน-โคบวร์ค ส่วนกลอยเซิน, โรงสีชไลเฟินฮาน, บุคอัมฟอร์สท์ และเฮอร์เรท ตกเป็นของบาวาเรียใน ค.ศ. 1815 ผลจากการที่ราชรัฐเข้าร่วมฝ่ายสหพันธมิตรในการต่อต้านนโปเลียน การประชุมใหญ่แห่งเวียนนาได้มอบดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์ให้ ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่า “ราชรัฐลีชเทินแบร์ค” และให้สถานะเป็นสมาชิกสมาพันธรัฐเยอรมัน และดัชชีได้รับรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1821

เมื่อสายซัคเซิน-โกทา-อัลเทินบวร์คสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1825 ได้เกิดข้อพิพาทในการสืบราชสมบัติอีกครั้งระหว่างสายอื่น ๆ ของสายตระกูลแอร์เน็สท์ จนวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1826 พระเจ้าฟรีดริช เอากุสท์ที่ 1 แห่งซัคเซิน ในฐานะประมุขสูงสุดของราชวงศ์ ได้ตัดสินให้มีการจัดสรรดินแดนใหม่ โดยดินแดนส่วนใหญ่ของซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซินและซาลเฟ็ลท์พร้อมกับเมืองต่างๆ ถูกมอบให้กับซัคเซิน-ไมนิงเงิน ส่วนซัคเซิน-โกทาสูญเสียเขตครานิชเฟลด์และเริมฮิลท์ให้แก่ซัคเซิน-ไมนิงเงิน และเสียอาณาเขตอัลเทินบวร์ค (เขตอัลเทินบวร์ก, ร็อนเนอบวร์ก, ไอเซินแบร์ค, โรดา และคาห์ลา) ซึ่งทำให้ซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซินกลายเป็นซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค ขณะที่ซัคเซิน-โคบวร์คได้รับเขตเคอนิชส์แบร์คและซ็อนเนอเฟ็ลท์จากซัคเซิน-ฮิลด์บวร์คเฮาเซิน

ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดดัชชีใหม่ขึ้นคือ ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ซึ่งเป็นรัฐร่วมประมุขของซัคเซิน-โคบวร์คและซัคเซิน-โกทา โดยแอ็นสท์ที่ 3 ดยุกองค์สุดท้ายแห่งแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ ได้กลายเป็นแอ็นสท์ที่ 1 ดยุกองค์องค์แรกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา

 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์ค-ซาลเฟ็ลท์ 

 ค.ศ. 1680–1729 ดยุกโยฮัน แอ็นสท์ที่ 4, พระโอรสในแอ็นสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โกทา
 ค.ศ. 1729–1745 ดยุกคริสทีอัน แอ็นสท์ที่ 2, พระโอรสในดยุกพระองค์ก่อน (ปกครองร่วมกับพระอนุชาฟรันทซ์ โยซีอัส)
 ค.ศ. 1745–1764 ดยุกฟรันทซ์ โยซีอัส, พระโอรสในดยุกพระองค์ก่อน (ปกครองร่วมกับพระเชษฐาคริสทีอัน แอ็นสท์ถึง ค.ศ. 1745)
 ค.ศ. 1764–1800 ดยุกแอ็นสท์ ฟรีดริช, พระโอรสในดยุกพระองค์ก่อน
 ค.ศ. 1800–1806 ดยุกฟรันทซ์ ฟรีดริช, พระโอรสในดยุกพระองค์ก่อน
 ค.ศ. 1806–1826 ดยุกแอ็นสท์ที่ 3, พระโอรสในดยุกพระองค์ก่อน (ทรงเป็นดยุกแอ็นสท์ที่ 1 ตั้งแต่ ค.ศ. 1826, สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 1844)