wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สถานีคู้บอน
สถานีคู้บอน (รหัส: PK23) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

 ที่ตั้ง
สถานีคู้บอนตั้งอยู่บนถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 44/1 และซอยรามอินทรา 46 ใกล้กับคลองลำชะล่า ทางแยกคู้บอน (จุดตัดกับถนนคู้บอน) และทางแยกรามอินทรา กม.8 (จุดตัดกับถนนนวมินทร์) ในพื้นที่แขวงรามอินทรา เขตคันนายาว กรุงเทพมหานคร

 รายละเอียด 
 สีสัญลักษณ์ 
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

 รูปแบบ 
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
 1 ซอยรามอินทรา 69/1
 2 ซอยรามอินทรา 69/2
 3 ซอยรามอินทรา 46 (เปรมฤทัย)
 4 ซอยรามอินทรา 44/1

แผนผัง
U3ชานชาลาชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายชานชาลา 1 มุ่งหน้า  ชานชาลา 2 มุ่งหน้า ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายU2ชั้นขายบัตรโดยสารชั้นขายบัตรโดยสารทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสารห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสารGระดับถนน–ป้ายรถประจำทาง, ถนนรามอินทรา

 เวลาให้บริการ 
 ปลายทาง  เชื่อมต่อ  ขบวนแรก  ขบวนสุดท้าย  ชานชาลาที่ 1   มีนบุรี  เต็มระยะ  05.49  00.50 ชานชาลาที่ 2   ศูนย์ราชการนนทบุรี  เต็มระยะ  05.36  00.16  สายสีม่วง (คลองบางไผ่)  –   22.46  สายสีม่วง (เตาปูน)  –  22.16  สายสีแดงเข้ม  –  23.36  สายสุขุมวิท (คูคต)  –  00.06  สายสุขุมวิท (เคหะฯ)   –  23.06

 สถานที่ใกล้เคียง 
 ทางแยกคู้บอน
 ทางแยกรามอินทรา กม.8

 รถโดยสารประจำทาง 
  ถนนรามอินทรา 
 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ 
  เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

 สายที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26 (1-36) (2)  อู่มีนบุรี อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง
2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) ขสมก. เอกมัย 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดงให้บริการเฉพาะตอนเช้าและเย็น 95 (1) อู่บางเขน บางกะปิ1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  มหาวิทยาลัยรามคำแหง  95ก. (3)  อู่รังสิต บางกะปิ1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง
2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 156 (3) อู่เลียบด่วนรามอินทราลาดพร้าว 71 – นวมินทร์1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  520 (1) อู่มีนบุรีตลาดไท1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) มีรถให้บริการน้อย

 รถเอกชน 
 สายที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26A (1-77)  คลองเตย มีนบุรี1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า)บจก.สมาร์ทบัส(เครือไทยสมายล์บัส) 150 (1-15) ปากเกร็ดมีนบุรี 150 (1-15) รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) 1-64  ซาฟารีเวิลด์ นวลจันทร์1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) 554 (S2)  รังสิต  ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
# พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะฮาเซงาวะ มาจิโกะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในเขตเซตางายะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 ถึง ค.ศ. 1974 มาจิโกะ ฮาเซงาวะวาดการ์ตูนช่องซาซาเอะซัง เกี่ยวกับครอบครัวธรรมดาในญี่ปุ่นที่นำโดยซาซาเอะ แม่และภรรยาของครอบครัวที่มีอัธยาศัยดี การ์ตูนช่องประสบความสำเร็จอย่างมากและส่วนใหญ่ตีพิมพ์เป็นรายวันในหนังสือพิมพ์อาซาฮิชิมบุง ความนิยมของซาซาเอะซังในประเทศญี่ปุ่นเทียบได้กับพีนัตส์ การ์ตูนช่องของอเมริกา ฮาเซงาวะยังเป็นนักสะสมผลงานศิลปะ สิ่งสะสมของเธอและของมาริโกะน้องสาวได้รับการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ 

พิพิธภัณฑ์จัดแสดงภาพวาดต้นฉบับ ตุ๊กตาดินเหนียว และภาพจิตกรรม ตลอดจนถึงผลงานของศิลปินชาวญี่ปุ่นและชาวตะวันออก

 การเดินทาง 
 เดินประมาณ 7 นาทีจากสถานีซากูระ-ชิมมาจิในสายโทคิว เด็ง-เอ็ง-โทชิผ่านถนนซาซาเอะซัง
 ตั้งอยู่ที่ 1-30-6 ย่านซากูราชิมาจิ เขตเซตางายะ กรุงโตเกียว
# สถานีวัชรพล
สถานีวัชรพล (รหัส: PK21) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

 ที่ตั้ง
สถานีตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา ทางทิศตะวันออกของทางแยกต่างระดับวัชรพล ในพื้นที่แขวงท่าแร้ง เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

 รายละเอียด 
 สีสัญลักษณ์ 
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

 รูปแบบ 
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
 1 ซอยรามอินทรา 57, ซอยรามอินทรา 57/1, สมาคมหมู่บ้านสวัสดิการนายทหาร
 2 ซอยรามอินทรา 59 (สวัสดิการ 2)
 3 สำนักวิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา
 4 ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและกำลังคนอาชีวศึกษา, สำนักพัฒนาสมรรถนะครูและบุคลากรอาชีวศึกษา

แผนผัง
U3ชานชาลาชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายชานชาลา 1 มุ่งหน้า  ชานชาลา 2 มุ่งหน้า ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายU2ชั้นขายบัตรโดยสารชั้นขายบัตรโดยสารทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสารห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสารGระดับถนน–ป้ายรถประจำทาง, ถนนรามอินทรา, ถนนประดิษฐ์มนูธรรม

 เวลาให้บริการ 
 ปลายทาง  เชื่อมต่อ  ขบวนแรก  ขบวนสุดท้าย  ชานชาลาที่ 1   มีนบุรี  เต็มระยะ  05.45  00.47 ชานชาลาที่ 2   ศูนย์ราชการนนทบุรี  เต็มระยะ  05.30  00.20  สายสีม่วง (คลองบางไผ่)  –   22.50  สายสีม่วง (เตาปูน)  –  22.20  สายสีแดงเข้ม  –  23.40  สายสุขุมวิท (คูคต)  –  00.10  สายสุขุมวิท (เคหะฯ)   –  23.10

 สถานที่ใกล้เคียง 
 ตลาดนัดเลียบด่วนรามอินทรา
 สำนักวิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา

 รถโดยสารประจำทาง 
  ถนนรามอินทรา 
 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ 
  เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์

 สายที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26 (1-36) (2)  อู่มีนบุรี อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง
2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) ขสมก. เอกมัย 1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดงให้บริการเฉพาะตอนเช้าและเย็น 95 (1) อู่บางเขน บางกะปิ1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  มหาวิทยาลัยรามคำแหง  95ก. (3)  อู่รังสิต บางกะปิ1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง
2.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) 156 (3) อู่เลียบด่วนรามอินทราลาดพร้าว 71 – นวมินทร์1.รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  520 (1) อู่มีนบุรีตลาดไท1.รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) มีรถให้บริการน้อย

 รถเอกชน 
 สายที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26A (1-77)  คลองเตย มีนบุรีรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) บจก.สมาร์ทบัส(เครือไทยสมายล์บัส) 150 (1-15) ปากเกร็ดมีนบุรีรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) 150 (1-15) รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) 1-64  ซาฟารีเวิลด์ นวลจันทร์รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) 554 (S2)  รังสิต  ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า)

 การเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น 
ในอนาคต สถานีวัชรพลแห่งนี้จะเชื่อมต่อกับสถานีวัชรพลของรถไฟฟ้าสายสีเทาซึ่งตั้งอยู่บริเวณถนนประดิษฐ์มนูธรรม ด้านหลังสำนักวิจัยและพัฒนาการอาชีวศึกษา โครงการจะเชื่อมกันด้วยทางเดินยกระดับประมาณ 200 เมตร
# สถานีรามอินทรา กม.4
สถานีรามอินทรา กม.4 (รหัส: PK19) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับในเส้นทางสายสีชมพู โดยยกระดับเหนือถนนรามอินทราในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

 ที่ตั้ง
สถานีรามอินทรา กม.4 ตั้งอยู่เหนือถนนรามอินทรา บริเวณปากซอยรามอินทรา 33 (ยอดยิ่ง) ซอยรามอินทรา 35 (อุ่นจิตร 1) และซอยรามอินทรา 37 (อุ่นจิตร 2) ในพื้นที่แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร

 รายละเอียด 
 สีสัญลักษณ์ 
ใช้สีชมพูตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีชมพู

 รูปแบบ 
เป็นสถานียกระดับ มีชานชาลาด้านข้าง ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชั้นชานชาลา มีประตูอัตโนมัติกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง

ทางเข้า–ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น–ลงปกติ ได้แก่
 1 ซอยรามอินทรา 33 (ยอดยิ่ง), ซอยรามอินทรา 35 (อุ่นจิตร 1)
 2 ซอยรามอินทรา 37 (อุ่นจิตร 2), ตลาดปั้นทอง กม.4 (มงคลไชย)
 3 ซอยรามอินทรา 10 (ชื่นฤทัย)
 4 ซอยรามอินทรา 8 (วัดไตรรัตนาราม)

แผนผัง
U3ชานชาลาชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายชานชาลา 1 มุ่งหน้า  ชานชาลา 2 มุ่งหน้า ชานชาลาด้านข้าง, ประตูรถจะเปิดทางด้านซ้ายU2ชั้นขายบัตรโดยสารชั้นขายบัตรโดยสารทางออก 1–4, ศูนย์บริการผู้โดยสารห้องขายบัตรโดยสาร, เครื่องขายบัตรโดยสารGระดับถนน–ป้ายรถประจำทาง, ถนนรามอินทรา

 เวลาให้บริการ 
 ปลายทาง  เชื่อมต่อ  ขบวนแรก  ขบวนสุดท้าย  ชานชาลาที่ 1   มีนบุรี  เต็มระยะ  05.41  00.43 ชานชาลาที่ 2   ศูนย์ราชการนนทบุรี  เต็มระยะ  05.34  00.24  สายสีม่วง (คลองบางไผ่)  –   22.54  สายสีม่วง (เตาปูน)  –  22.24  สายสีแดงเข้ม  –  23.44  สายสุขุมวิท (คูคต)  –  00.14  สายสุขุมวิท (เคหะฯ)   –  23.14

 สถานที่ใกล้เคียง 
 ตลาดปั้นทอง กม.4 (มงคลไชย)
 ฟู้ดแลนด์ รามอินทรา
 ไดนาสตี้ ไทล์ท้อป รามอินทรา

 รถโดยสารประจำทาง 
  เส้นทางที่มีรถรองรับวีลแชร์
 องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ 

 สายที่ เขตการเดินรถที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 26 2(กปด.12)  อู่มีนบุรี อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.)รถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 26 รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ)รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีฟ้า (ใช้แก๊สธรรมชาติ) งดให้บริการชั่วคราว ใช้รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีครีม-น้ำเงินให้บริการทดแทน 95 1(กปด.11) อู่บางเขน บางกะปิรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  95 อู่บางเขน มหาวิทยาลัยรามคำแหงรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง  95ก 1(กปด.31)  อู่รังสิต บางกะปิรถโดยสารประจำทางสีครีม–แดง 95กรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู)รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) งดให้บริการชั่วคราว 520 2(กปด.12) อู่มีนบุรีตลาดไทรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีส้ม (ยูโรทู) มีรถให้บริการน้อย

 รถเอกชน 
 สายที่ จุดเริ่มต้น จุดสิ้นสุด ประเภทของรถที่ให้บริการผู้ให้บริการ หมายเหตุ 34E (1-2E) รังสิต สถานีรถไฟกรุงเทพ (หัวลำโพง) รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) บจก.ไทยสมายล์บัสรถบริการทางด่วน (ขึ้นทางด่วนด่านรามอินทรา ลงทางด่วนด่านอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ) 150 (1-15) ปากเกร็ดมีนบุรีรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า)บจก.สมาร์ทบัส(เครือไทยสมายล์บัส) 150 (1-15) รถโดยสารประจำทางสีส้ม (ใช้พลังงานไฟฟ้า) 513 (3-23E) สำโรงศูนย์ราชการฯ แจ้งวัฒนะ รถโดยสารประจำทางปรับอากาศสีน้ำเงิน (ใช้พลังงานไฟฟ้า) บจก.ไทยสมายล์บัสรถบริการทางด่วน (ขึ้นทางด่วนด่านสุขุมวิท 50 ลงทางด่วนด่านรามอินทรา) 554 (S2)  รังสิต  ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ บจก.สมาร์ทบัส(เครือไทยสมายล์บัส)
# วัดกุฎีทอง (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดกุฎีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางน้ำเชี่ยว อำเภอพรหมบุรี จังหวัดสิงห์บุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 12 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 20 ไร่ 2 งาน 79 ตารางวา 

วัดกุฎีทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 เดิมมีชื่อว่า วัดโพไชย แต่ชาวบ้านเรียก วัดบ้านทราย เนื่องจากที่ตั้งวัดเดิมเป็นบริเวณที่กระแสน้ำพัดพุ่งตรงเข้าหาฝั่งพอดี ทำให้ตลิ่งพัง
จึงได้ จึงได้ย้ายวัดหนีลึกเข้าไป พร้อมทั้งจัดการบูรณะวัดขึ้นใหม่ แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดกุฎีทอง" ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2476 หลวงพ่อนา ควรคุณ ได้ดำเนินการย้ายวัดลึกเข้าไปอีกเป็นครั้งที่ 2 เพื่อความสงบในการใช้สถานที่ของสงฆ์ รวมถึงป้องกันฤดูน้ำหลากที่แต่ละปีตลิ่งจะพังลง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2500

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 37 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สูง 2 ชั้น ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 20.60 เมตร ยาว 30.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ .2518 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อปัญญา อุตมะพิชัย หอสวดมนต์ กว้าง 10.20 เมตร ยาว 16.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง และกุฏิเจ้าอาวาส 1 หลัง ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ ปางประทานพร ขนาดหน้าตักกว้าง 1.75 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 1.2 เมตร สูง 1.5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436
# รุ่นของผู้นำจีน
รุ่นของผู้นำจีน  เป็นศัพท์ที่นักประวัติศาสตร์ใช้เพื่ออธิบายช่วงเวลาที่แตกต่างกันของการเป็นผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และในความหมายกว้าง ๆ ยังหมายการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องในอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีน นักประวัติศาสตร์ได้ศึกษาช่วงเวลาต่าง ๆ ของการพัฒนาของรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีนโดยอ้างอิงจาก "รุ่น" เหล่านี้ 

 ศัพทมูลวิทยา 

 รุ่นที่หนึ่ง 

 รุ่นที่สอง 

 รุ่นที่สาม 

 รุ่นที่สี่ 

 รุ่นที่ห้า 

 รุ่นที่หก (ปัจจุบัน) 

 รุ่นที่เจ็ด 

 รุ่นที่แปด 

 เส้นเวลา
# มุน จง-อ็อบ
มุน จง-อ็อบ (เกิด 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) หรือที่รู้จักในชื่อ Jongup เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ นักเต้นและนักแสดง เขาเดบิวต์ในฐานะไอดอลในกลุ่มสมาชิกหกคนชื่อ บี.เอ.พี ภายใต้ TS Entertainment ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นนักร้องเสริมตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 จนถึงยุบวงในปี ค.ศ. 2019 หลังจากที่เขาออกจากทีเอสเอนเตอร์เทนเมนต์ เขาได้ปล่อยเดบิวต์อัลบั้มเดี่ยวชื่อ Headache ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020

 ผลงานเพลง 

 อัลบั้ม 
 อีพี 
 ชื่อ รายละเอียด อันดับชาร์ทสูงสุด ยอดขายKORUs วางจำหน่าย: 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2021
 สังกัด: Big Ocean ENM
 รูปแบบ: ซีดี, ดาวน์โหลดแบบดิจิทัล 47 

 อัลบั้มเดี่ยว 
ชื่อรายละเอียดอันดับชาร์ทสูงสุดยอดขายKORHeadache วางจำหน่าย: 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2020
 สังกัด: The Groove, Kakao M
 รูปแบบ: ซีดี, ดาวน์โหลดแบบดิจิทัล 23 KOR: 2,075
# พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี
พิพิธภัณฑ์เอเรบูนี (, ; Erebuni Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย สถาปนาขึ้นในปี 1968 ตรงกับโอกาสการเฉลิมฉลองการสถาปนานครเยเรวานครบ 2750 ปี พิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่เชิงเขาอารีน แบร์ด (Arin Berd hill) ที่ซึ่งบนยอดเขาเป็นที่ตั้งของป้อมปราการเอเรบูนีซึ่งได้รับการขุดค้น ฟื้นฟูสภาพ และแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์

ป้อมปราการเอเรบูนีสร้างขึ้นจากอิฐเปลือยเป็นหลัก ภายในเป็นที่ตั้งของวิหารเทพเจ้าฆาลดี (Khaldi) กำแพงภายในของวิหารประดับด้วยภาพเขียนปูนเปียกที่สวยงาม นักโบราณคดีได้ค้นพบคาราส (karasses) หรือเหยือกบรรจุไวน์ขนาดใหญ่ฝังอยู่ภายในพื้นดิน ในระหว่างการขุดค้นยังค้นพบฐานสำหรับใช้ปั้นเครื่องปั้นดินเผา เครื่องเซรามิกส์ และวัตถุอื่นสำหรับชีวิตประจำวัน ของสะสมโบราณวัตถุจำนวนมากช่วยให้เข้าใจวิถีชีวิตในป้อมปราการและวิถีชีวิตของผู้คนภายใน พิพิธภัณฑ์จัดแสดงวัตถุรวม 12,235 ชิ้น ก่อสร้างขึ้นโดยแบบที่ออกแบบโดยสถาปนิก บาฆดาซาร์ อาร์โซว์มานียัน (Baghdasar Arzoumanian) และ ชมาวอน อาเซตียัน (Shmavon Azatian) ร่วมกับประติมากร อารา ฮารูตีอูนียัน (Ara Harutiunian) พิพิธภัณฑ์ยังมีสาขาอยู่ที่เชงงาวีท (Shengavit) และ คามีร์บลูร์ (Karmir Blur) ซึ่งมีวัตถุจักแสดง 5,288 และ 1,620 ชิ้นตามลำดับ ประติมากรรมของพิพิธภัณฑ์แสดงให้เห็นถึงประวัติศาสตร์ของรัฐโบราณอูราร์ตู (Urartu) โดยแสดงออกในรูปของการแสดงออกที่ยืดหยุ่น อารา ฮารูตีอูนียันยังได้รับวุฒิบัตรจากสภาสถาปนิกแห่งสหภาพโซเวียตจากผลงานประติมากรรมที่ประดับพิพิธภัณฑ์นี้
# พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์นครซามาร์กันต์ แอฟรอซียอบ  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่ที่แหล่งโบราณคดีแอฟรอซียอบ นครโบราณที่ถูกมองโกลเข้าโจมตีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาคารพิพิธภัณฑ์และแหล่งโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครซามาร์กันต์ ประเทศอุซเบกิสถาน แอฟรอซียอบ  เป็นชื่อของกษัตริย์ในตำนานและวีรบุรุษแห่งทูรอน นิทรรศการถาวรภายในพิพิธภัณฑ์มุ่งนำเสนอประวัติศาสตร์ของนครแอฟรอซียอบและภูมิภาคโดยรอบ อาคารพิพิธภัณฑ์เป็นผลงานออกแบบโดยบัฆดาซาร์ อาร์ซูมันยัน สถาปนิกชาวอาร์มีเนีย ใน ค.ศ. 1970 (สมัยที่สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) พิพิธภัณฑ์เปิดตัวตรงกับการเฉลิมฉลอง 2,500 ปีของการสถาปนานครซามาร์กันต์ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นโถง 5 โถงซึ่งแทนวิถีชีวิตห้าช่วงภายในป้อมปราการแอฟรอซียอบ

นอกจากนิทรรศการซึ่งจัดแสดงโบราณวัตถุที่ขุดพบในซากนครแอฟรอซียอบและในซามาร์กันต์แล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีโบราณวัตถุจากภูมิภาคโดยรอบ และมีนิทรรศการที่บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการสถาปนานครซามาร์กันต์ โบราณวัตถุที่มีจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์ เช่น ดาบ มีด ผอบ ธนู เหรียญ เครื่องดินเผา เอกสารโบราณ หนังสือ รูปปั้น ประติมากรรม และวัตถุในชีวิตประจำวันของคนในยุคโบราณ ของจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์มีมากกว่า 22,000 ชิ้น โดยชิ้นสำคัญคือจิตรกรรมฝาผนังแอฟรอซียอบจากพระราชวังซามาร์กันต์ สร้างสรรค์ขึ้นในสมัยจักรวรรดิเอฆชีด (คริสต์ศตวรรษที่ 7–8)
 
ใน ค.ศ. 2015 ภายใต้ความร่วมมือกับประเทศอาเซอร์ไบจาน ได้มีการเปิดตัวศาลาอาเซอร์ไบจานภายในพิพิธภัณฑ์ขึ้น โดยจัดแสดงวัตถุที่นำเสนอประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของอาเซอร์ไบจาน มีตัวอย่างชิ้นงานที่แทนวัฒนธรรมเชิงวัตถุ เครื่องแต่งกายพื้นถิ่นเช่นหมวกและแคลาฆายือ และพรมอาเซอร์ไบจานเป็นต้น
# เรือนจำเก่าเจียอี้
เรือนจำเก่าเจียอี้  เป็นอดีตเรือนจำที่ตั้งอยู่ที่ 140 ถนนเหวย์ซิน เขตตะวันออก นครเจียอี้ ประเทศไต้หวัน  ได้รับการบูรณะและเปิดใหม่ในฐานะ พิพิธภัณฑ์เรือนจำเจียอี้  ในปี ค.ศ. 2011 ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของไต้หวันในปี ค.ศ. 2005

 ประวัติ 
เรือนจำเจียอี้เริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1922 ภายใต้ชื่อว่าเรือนจำไถหนาน สาขาเจียอี้  ในปี ค.ศ. 1994 เรือนจำเจียอี้ถูกย้ายไปยังเมืองลู่เฉ่าในอำเภอเจียอี้

 สถาปัตยกรรม 
ลักษณะเด่นของเรือนจำเก่าเจียอี้คือการจัดวางห้องขังไปตามแนวรัศมีโดยมีโถงของเจ้าหน้าที่อยู่ที่ศูนย์กลางของรัศมี แตกต่างจากเรือนจำแบบสรรพทัศน์ (panopticon) โดยภายในห้องขังแต่ละห้องไม่สามารถมองเห็นโดยเจ้าหน้าทีในโถงกลางได้ เว้นแต่จะเดินเข้าไปในห้องขังแต่ละห้อง อาคารเรือนจำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันนี้คือเรือนจำอาบาชิริ ในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น

thumb|250px|โถงกลางของเรือนจำเก่าเจียอี้
thumb|250px|โรงฝึกงาน 1 ในเรือนจำเก่าเจียอี้
# พิพิธภัณฑ์อินเดีย (ลอนดอน)
thumb|พิพิธภัณฑ์อินเดียหลังใหม่ที่ไวทอลล์ยาร์ด (Whitehall-Yard) ภาพปี 1861

พิพิธภัณฑ์อินเดีย  เป็นอดีตพิพิธภัณฑ์ในลอนดอนที่จัดแสดงวัตถุที่เกี่ยวกับประเทศอินเดีย สถาปนาขึ้นในปี 1801 และยุบเลิกไปในปี 1879 หลังจากนั้นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ได้กระจายไปทั่ว บางส่วนได้ถูกรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน

ประวัติศาสตร์
พิพิธภัณฑ์เป็นของบริษัทอินเดียตะวันออก ตั้งขึ้นในปี 1801 ภายในอีสต์อินเดียเฮาส์บนถนนลีเดินฮอลล์ในลอนดอน ผู้อำนวยการคนแรกของพิพิธภัณฑ์คือ ชาลส์ วิลคินส์ นักบูรพคดีศึกษา"India Museum (Biographical details)" British Museum. Retrieved 9 July 2019."India Museum, London" Textile Research Centre. Retrieved 9 July 2019. ซึ่งเคยอาศัยในอินเดียระหว่างปี 1770 ถึง 1786 ในฐานะเจ้าพนักงานของบริษัทอินเดียตะวันออก และว่ากันว่าเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่เข้าใจภาษาสันสกฤตโดยแจ่มแจ้ง

หลังบริษัทอินเดียตะวันออกยุบเลิกไปเมื่อปี 1858 ได้มีการตั้ง อินเดียออฟฟิซ ขึ้นแทน และในปี 1861 พิพิธภัณฑ์ได้ย้ายของสะสมไปอยู่ที่ฟีเฟเฮาส์ที่ไวทอลล์ ส่วนอีสต์อินเดีนเฮาส์ถูกทุบทิ้งในปี 1863 ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ในเวลานั้นคือจอห์น ฟอบส์ วัตซัน ในปี 1869 ได้ย้ายของสะสมไปยังอินเดียออฟฟิซ และในปี 1875 ได้ย้ายไปตั้งชั่วคราวที่พิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์วิคทอเรียแอนด์อัลเบิร์ท)"Fugitive pieces" The Guardian, 25 September 2003. Retrieved 9 July 2019."India Museum, South Kensington" Nature volume 12, pages 192–193 (1875). Retrieved 9 July 2019.

พิพิธภัณฑ์ยุบเลิกไปในปี 1879 ของสะสมส่วนใหญ่ถูกโอนย้ายไปยังพิพิธภัณฑ์บริทิช, คีวการ์เดินส์ และส่วนอินเดียของพิพิธภัณฑ์เซาธ์เคนซิงทัน
# พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะนครอาบาชิริ  เป็นพิพิธภัณฑ์จดทะเบียนที่เปิดในนครอาบาชิริ จังหวัดฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2515 ในฐานะพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งที่สอง และเป็นแห่งที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะบนเกาะ  สิ่งสะสมในพิพิธภัณฑ์เกี่ยวข้องกับศิลปินในภูมิภาคโอค็อตสค์และยังมีการจัดนิทรรศการชั่วคราวด้วย
# พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย
พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อย หรือ พิพิธภัณฑ์เจ้าชายน้อยในฮาโกเนะ  เป็นพิพิธภัณฑ์ในเขตเซ็งโงกูฮาระ เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับตัวละครในนวนิยายเรื่อง เจ้าชายน้อย โดยอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี พิพิธภัณฑ์เปิดในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปีชาตกาลของแซ็งแตกซูว์เปรีทั่วโลก พิพิธภัณฑ์ปิดตัวลงอย่างถาวรในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ในคำแถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าการขาดผู้เยี่ยมชมเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และการทรุดตัวของอาคารเป็นสาเหตุของการปิดให้บริการ
# พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม
พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงคราม (บอสเนีย: Muzej ratnog djetinjstva; War Childhood Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เปิดให้บริการครั้งแรกในเดือนมกราคม 2017 ภายในนำเสนอประสบการณ์ของผู้ที่ในวัยเด็กมีชีวิตผ่านสงครามในบอสเนียโดยบอกเล่าผ่านทางวัตถุ วิดีโอคำบอกเล่า และบางส่วนจากประวัติศาสตร์มุขปาฐะ ในปี 2018 พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลสภาพิพิธภัณฑ์ยุโรปในสาขารางวัลพิพิธภัณฑ์ยุโรปแห่งปี

โครงการนี้เริ่มต้นในปี 2010 โดยยัสมินโค ฮาลีโลวิช (Jasminko Halilovic) นักธุรกิจชาวซาราเยโว นักเคลื่อนไหว และ "เด็กยุคสงคราม" ("war child") ใช้ช่องทางออนไลน์เพื่อเก็บรวบรวมการรื้อฟื้นความทรงจำของผู้ใหญ่ตอนต้นที่มีวันเด็กผ่านสงครามบอสเนีย มีผู้ส่งความทรงจำของตนเข้าร่วมมากกว่า 1,000 ชิ้น ฮาลีโลวิชรวบรวมเนื้อหาเหล่านี้ตีพิมพ์เป็นหนังสือในปี 2013 หนังสือดังกล่าวได้รับการแปลเป็นภาษาเยอรมันและญี่ปุ่น ในระหว่างการติดต่อประสานงานกับบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เขาได้พบว่าบรรดา "เด็กยุคสงคราม" เหล่านี้ยังมีวัตถุเฉพาะพิเศษบางอย่างที่ผูกพันกับความทรงจำเหล่านี้ เขาเริ่มต้นทำงานกับคณะทำงานคนอื่น ๆ เพื่อพัฒนาของสะสมของพิพิธภัณฑ์ขึ้น และเก็บรวบรวมวัตถุกว่า 3,000 ชิ้น และคำบอกเล่ามากกว่า 60 เรื่อง จากปากบุคคลจริง

ในเดือนพฤษภาคม 2016 พิพิธภัณฑ์วัยเด็กในสงครามได้จัดนิทรรศการชั่วคราวแรกขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ตามด้วยมีการจัดนิทรรศการอีกในเมืองเซนีซา และ วีโซโค ในปี 2017 พิพิธภัณฑ์ได้เปิดตัวนิทรรศการถาวรขึ้น ตั้งอยู่บนถนนโลกาวีนาในซาราเยโว

วัตถุของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีทั้งบันทึก ของเล่น ภาพถ่าย เสื้อผ้า และวัตถุอื่น ๆ อีกหลากหลายที่ได้รับบริจาคโดยผู้รอดชีวิตจากช่วงสงคราม วัตถุทั้งหมดนี้นำเสนอควบคู่กับคำบอกเล่าเรื่องราวในรูปบุคคลที่หนึ่ง จากบุคคลที่เป็นคนบริจาควัตถุนี้ให้ นอกจากวัตถุแล้ว ผู้เข้าชมยังสามารถรับฟังคำบอกเล่าจากปากของผู้รอดชีวิตและบทสัมภาษณ์เช่นกัน
# พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต
พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ต (V&A) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในลอนดอน และเป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะประยุกต์, ศิลปะเพื่อการตกแต่ง และ การออกแบบ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีของสะสมเป็นการถาวรมากกว่า 2.27 ล้านชิ้น พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1852 และตั้งชื่อตามราชินีวิกตอเรีย และ เจ้าชายอัลเบิร์ต

พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตตั้งอยู่ในเขตเคนซิงทันแอนด์เชลซี ในย่านอัลเบอร์เทอพอลิส ที่ซึ่งมีหน่วยงานทางวัฒนธรรมมากมายที่เกี่ยวข้องกับเจ้าชายอัลเบิร์ตตั้งอยู่ เช่น อัลเบิร์ตเมเมอเรียล, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์, รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ และ อิมพีเรียลคอลเลจลอนดอน พิพิธภัณฑ์เป็นองค์การสาธารณะนอกกรมภายใต้การสนับสนุนของกรมกิจการดิจิทัล วัฒนธรรม สื่อ และกีฬา พิพิธภัณฑ์ไม่เก็บค่าเข้าชมเช่นเดียวกับหลายพิพิธภัณฑ์ของอังกฤษ

พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียแอนด์อัลเบิร์ตมีพื้นที่ขนาด  และมีโถงจัดแสดง 145 ห้อง ของสะสมของพิพิธภัณฑ์มีอายุย้อนกลับไปถึง 5,000 ปี ตั้งแต่ยุคโบราณจนปัจจุบัน จากวัฒนธรรมในยุโรป อเมริกาเหนือ แอฟริกาเหนือ และเอเชีย วัตถุสะสมทั้งเครื่องเซรามิกส์, แก้ว, ผ้า, เครื่องแต่งกาย, เครื่องเงิน, เครื่องโลหะ, อัญมณี, เฟอร์นิเจอร์, วัตถุจากยุคกลาง ประติมากรรม ภาพเขียน งานพิพม์ ถือว่ามากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำพวกประติมากรรมยุคหลังคลาสสิกที่ใหญ่ที่สุดในโลก และมีวัตถุจากยุคเรนเนสซองส์ของอิตาลีมากที่สุดนอกประเทศอิตาลี แผนกเอเชียยังมีศิลปะจากเอเชียใต้ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี และโลกอิสลาม ของสะสมจากเอเชียตะวันออกของพิพิธภัณฑ์ถือว่าดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป โดยเฉพาะงานโลหะและงานเซรามิกส์ ส่วนของสะสมอิสลามถือว่าใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป

นับตั้งแต่ปี 2001 พิพิธภัณฑ์ได้เริ่มโครงการบูรณะปรับปรุงมูลค่า 150 ล้านปอนด์ โถงจัดแสดงยุโรปศตวรรษที่ 17-18 เปิดในปี 2015 หลังการบูรณะปรับปรุงห้องแอสตัน เว็บส์ นอกจากนี้พิพิธภัณฑ์ยังมี ยังวีแอนด์เอ ในลอนดอนตะวันออกเป็นพิพิธภัณฑ์สาขา รวมถึงยังมีโครงการวีแอนด์เออีสต์ซึ่งมีแผนจะสร้างเช่นกัน สาขาแรกนอกลอนดอนคือวีแอนด์เอดันดี เปิดให้บริการในปี 2018
# ยุทธการที่กัรบะลาอ์
ยุทธการที่กัรบะลาอ์  เป็นการสู้รบระหว่างกองทัพของยะซีดที่ 1 เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์ที่ 2 กับกองทัพขนาดเล็กที่นำโดยฮุซัยน์ อิบน์ อะลี หลานชายของศาสดามุฮัมมัด ยุทธการนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 680 (10 มุฮัรร็อม ฮ.ศ. 61) สนามรบตั้งอยู่ที่เมืองกัรบะลาอ์ ซาวัด (ตอนใต้ของอิรักในปัจจุบัน)

มุอาวิยะฮ์ที่ 1 เคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์องค์แรก (ครองราชย์ ค.ศ. 661–680) เสนอยะซีด โอรสของตนเป็นผู้สืบทอดก่อนพระองค์จะสวรรคต การแต่งตั้งยะซีดได้รับการโต้แย้งจากบรรดาบุตรของเศาะฮาบะฮ์ (สหายของศาสดา) รวมถึงฮุซัยน์ บุตรของอะลี อิบน์ อะบี ฏอลิบ เคาะลีฟะฮ์รอชิดูนองค์ที่ 4 และอับดุลละฮ์ อิบน์ อัลสุบัยร บุตรของสุบัยร อิบน์ อัล-เอาวาม เมื่อมุอาวิยะฮ์สวรรคตในปี ค.ศ. 680 ยะซีดเรียกร้องความสวามิภักดิ์จากฮุซัยน์และผู้เห็นต่างคนอื่น ๆ แต่ฮุซัยน์ปฏิเสธและลี้ภัยจากนครอัลมะดีนะฮ์ไปยังนครมักกะฮ์ อีกด้านหนึ่งชาวเมืองกูฟะฮ์อันเป็นศูนย์กลางของฝ่ายอะลีและเกลียดชังอุมัยยะฮ์ ส่งคำเชิญให้ฮุซัยน์มาที่เมืองนี้เพื่อก่อการกบฏล้มล้างยะซีด ระหว่างที่ฮุซัยน์เดินทางไปที่กูฟะฮ์พร้อมผู้ติดตามราว 70 คน พวกเขาถูกขัดขวางโดยกองทัพอุมัยยะฮ์จำนวน 1,000 คน ฮุซัยน์จึงเดินทางขึ้นเหนือไปตั้งค่าย ณ ที่ราบกัรบะลาอ์ในวันที่ 2 ตุลาคม หลังจากนั้นกองทัพอุมัยยะฮ์มาสมทบอีก 4,000 คน การเจรจาระหว่างฮุซัยน์กับอุบัยด์ อัลลอฮ์ อิบน์ ซิยาด ข้าหลวงอุมัยยะฮ์ไม่เป็นผลเมื่อซิยาดไม่อนุญาตให้ฮุซัยน์เข้าเมืองกูฟะฮ์หรือกลับไปยังมะดีนะฮ์ ขณะที่ฮุซัยน์ปฏิเสธที่จะยอมรับอำนาจของยะซีด การสู้รบจึงเกิดขึ้นในวันที่ 10 ตุลาคม ฮุซัยน์และผู้ติดตามเกือบทั้งหมดถูกสังหาร ส่วนสมาชิกในครอบครัวของเขาถูกจับเป็นเชลย ยุทธการนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นของฟิตนะฮ์ครั้งที่สอง ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองหลายฝ่ายเพื่อล้มล้างยะซีด

ยุทธการที่กัรบะลาอ์กระตุ้นพัฒนาการของฝ่ายอะลี (ชีอะตุอะลี) ให้กลายเป็นนิกายที่มีพิธีกรรมและความทรงจำร่วมเป็นของตนเอง เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์ ประเพณีและเทววิทยาของชีอะฮ์ และมักถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในวรรณกรรมชีอะฮ์ ชีอะฮ์มองว่าความทุกข์ทรมานและความตายของฮุซัยน์เป็นการเสียสละเพื่อความถูกต้องและความยุติธรรม มุสลิมชีอะฮ์ระลึกถึงยุทธการนี้ทุกปีเป็นเวลา 10 วันในเดือนมุฮัรร็อม โดยวันที่สำคัญที่สุดคือวันที่ 10 ของเดือนหรือวันอาชูรออ์ ซึ่งมุสลิมชีอะฮ์จะจัดงานเพื่อไว้ทุกข์ สวดเพลงไว้อาลัยหรือเพลงโศก จำลองเหตุการณ์ เลี้ยงอาหารแก่ผู้ร่วมงานและทำร้ายตนเอง ขณะที่มุสลิมซุนนีถือเหตุการณ์นี้เป็นโศกนาฏกรรมเช่นกัน ทั้งมุสลิมชีอะฮ์และซุนนีต่างถือว่าฮุซัยน์และผู้ติดตามเป็นผู้พลีชีพเพื่อศาสนา

 เชิงอรรถ 
 หมายเหตุ