wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฝั่ม ต๊วน หาย
ฝั่ม ต๊วน หาย (เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2541) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามที่เล่นในตำแหน่งกองหน้า หรือ ปีก ให้กับสโมสร ฮานอยในวี.ลีก ดิวิชัน 1 และ ทีมชาติเวียดนาม

 อาชีพสโมสร 

 ห่งลิญห่าติ๋ญ 
ต๊วน หาย ก้าวขึ้นมาสู่ระบบเยาวชน และเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลฮานอย ก่อนจะเริ่มต้นอาชีพค้าแข้งกับสโมสรห่งลิญห่าติ๋ญ โดยเขาลงเล่นให้ทีมอย่างเป็นทางการ 73 นัด และทำประตูได้ 29 ประตูใน 4 ฤดูกาล

 ฮานอย เอฟซี 
ในเดือนธันวาคม 2021 ต๊วน หายกลับมายังสโมสรเก่า ฮานอย ด้วยสัญญาสามปี เขาลงเล่นอย่างเป็นทางการให้กับฮานอยเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2022 โดยพบกับ โฮจิมินห์ ซิตี ในศึก วี.ลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งจบลงด้วยการเสมอกันแบบไร้สกอร์ 

เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2023 ต๊วน หาย ยิงประตูแรกได้สำเร็จในการแข่งขัน เอเอฟซี แชมเปี้ยนส์ ลีก รอบแบ่งกลุ่ม 2023–24 ในเกมเยือน ที่พ่ายให้กับสโมสรจากจีนอย่าง อู่ฮั่น ทรี ทาวน์ส 2–1 เขาทำประตูได้อีกครั้งในเกมนัดที่สองที่ สนามกีฬาแห่งชาติหมีดิ่ญ เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน เมื่อเขายิงได้สองประตูช่วยให้ทีมของเขาเอาชนะไปได้ 2-1 ในระหว่างการแข่งขันลีกเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ตวน ไห่ ทำประตูจากในครึ่งสนามของตัวเองด้วยการยิงประตูชัยจากระยะ 10 หลาหลังเส้นกึ่งกลางสนามเพื่อโยนเข้าประตู เจิ่น มิญ ตว่าน ผู้รักษาประตู สโมสรฟุตบีคาเม็กซ์ บิ่ญเซือง เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม เขายิงประตูชัยเหนือทีมแชมป์ เอเอฟซี แชมเปี้ยนส์ ลีก 2022 อย่าง อูราวะ เรดไดมอนส์ ด้วยคะแนน 2–1 ส่งผลให้ทีมแชมป์พ่ายแพ้จากการแข่งขันถ้วยนี้ และเป็นครั้งแรกที่ทีมแพ้ให้กับทีมอาเซียนในรอบ 16 ปี

 อาชีพระดับนานาชาติ 
ต๊วน หาย ลงเล่นให้ ทีมชาติเวียดนาม เป็นครั้งแรกในนัด คัดเลือกฟุตบอลโลก กับ โอมาน เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2021 เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2022 เขาทำประตูแรกในทีมชุดใหญ่ได้สำเร็จ โดยทำได้ 2 ประตูใน นัดกระชับมิตร ที่ชนะ อัฟกานิสถาน ด้วยคะแนน 2–0

 เกียรติยศ 
ห่งลิญห่าติ๋ญ
 วี.ลีก ดิวิชัน 2: 2019

ฮานอย
 วี.ลีก ดิวิชัน 1: 2022
 เวียดนาม เนชันแนล คัพ: 2022
 เวียดนาม ซูเปอร์คัพ: 2022

เวียดนาม
 วีเอฟเอฟ คัพ: 2022
 ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน: 2024; รองชนะเลิศ: 2022

รายบุคคล
 บอลเงินเวียดนาม: 2023
 นักเตะยอดเยี่ยมแห่งเดือน ของวี.ลีก ดิวิชัน 1: ตุลาคม 2022
 ประตูยอดเยี่ยมแห่งเดือนของวี.ลีก ดิวิชัน 1: ตุลาคม 2022, ตุลาคม 2023
 วี.ลีก ดิวิชัน 1 ทีมยอดเยี่ยมประจำฤดูกาล: 2022, 2023
 ประตูแห่งฤดูกาลของวี.ลีก ดิวิชัน 1: 2022
 ทีมแห่งฤดูกาลของ วี.ลีก ดิวิชัน 1: 2023
# เจิ่น ถิ ทัญ ถวี
เจิ่น ถิ ทัญ ถวี (เกิด 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540) เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเวียดนาม เธอเป็นหัวหน้าทีมทีมชาติเวียดนาม

 อาชีพ 
 ทีมชาติ 
 ทีมชุดใหญ่ 
 เอเชียนคัพ 2014 — อันดับที่ 8
 ชิงแชมป์เอเชีย 2015 — อันดับที่ 5
 ซีเกมส์ 2015 —ไฟล์:Med_2.png  เหรียญเงิน
 เอเชียนคัพ 2016 — อันดับที่ 7
 ชิงแชมป์เอเชีย 2017 — อันดับที่ 5
 ซีเกมส์ 2017 —ไฟล์:Med_3.png  เหรียญทองแดง
 เอเชียนเกมส์ 2018 — อันดับที่ 6
 เอเชียนคัพ 2018 — อันดับที่ 5
 2019 อาเซียน กรังด์ปรีซ์ — อันดับที่ 4
 ซีเกมส์ 2019 —ไฟล์:Med_2.png  เหรียญเงิน
 ซีเกมส์ 2021 —ไฟล์:Med_2.png  เหรียญเงิน
 เอเชียนคัพ 2022 — อันดับที่ 4
 อาเซียน กรังด์ปรีซ์ 2022 —ไฟล์:Med_2.png  รองชนะเลิศ
 ซีเกมส์ 2023 —ไฟล์:Med_2.png  เหรียญเงิน
 เอเชียนชาเลนจ์คัพ 2023 —16x16px  แชมป์
 แชลเลนเจอร์คัพ 2023 — อันดับที่ 8
 2023 ซี วี.ลีก – นัดแรก —ไฟล์:Med_2.png  รองชนะเลิศ
 ชิงแชมป์เอเชีย 2023 — อันดับที่ 4
 เอเชียนเกมส์ 2022 — อันดับที่ 4
 เอเชียนชาเลนจ์คัพ 2024 —16x16px  แชมป์
 เอฟไอวีบี ชาเลนเจอร์ คัพ 2024 —ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3

 ทีมเยาวชนอายุต่ำกว่า 23 ปี 
 ชิงแชมป์เอเชีย 2017 —ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3
 เอเชียนพีซคัพ 2019 —16x16px  ชนะเลิศ
 ชิงแชมป์เอเชีย 2019 —ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3

 สโมสร 
 เวียดนามลีก 2014 –ไฟล์:Med_2.png  รองชนะเลิศ ร่วมกับ วีทีวี บิ่ญเดี่ยนล็องอาน
 เวียดนามลีก 2015 –ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3 ร่วมกับ วีทีวี บิ่ญเดี่ยนล็องอาน
 2015–16 ไทยแลนด์ลีก –16x16px  ชนะเลิศร่วมกับ บริษัท บางกอกกล๊าส
 เวียดนามลีก 2016 –ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3 กับ วีทีวี บิ่ญเดี่ยนล็องอาน
 เวียดนามลีก 2017 –16x16px  ชนะเลิศร่วมกับ วีทีวี บิ่ญเดี่ยนล็องอาน
 ลีกวอลเลย์บอลเอ็นเตอร์ไพรส์ 2018 –ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3 กับ Attack Line VC
 เวียดนามลีก 2018 –16x16px  แชมป์ร่วมกับ วีทีวี บิ่ญเดี่ยนล็องอาน
 เวียดนามลีก 2022 –ไฟล์:Med_3.png  อันดับที่ 3 ร่วมกับ วีทีวี บิ่ญเดี่ยนล็องอาน
 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2023 – 16x16px ชนะเลิศร่วมกับ สปอร์ตเซ็นเตอร์ 1

 รางวัล 
 วีทีวี9 – บิ่ญเดี่ยนอินเตอร์เนชันแนลคัพ 2015 "นักกีฬาเยาวชนยอดเยี่ยม"
 วีทีวี9 – บิ่ญเดี่ยนอินเตอร์เนชันแนลคัพ 2016 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 วีทีวีคัพ 2016 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 เวียดนามลีก 2016 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 วีทีวี9 – บิ่ญเดี่ยนอินเตอร์เนชันแนลคัพ 2017 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 วีทีวี9 – บิ่ญเดี่ยนอินเตอร์เนชันแนลคัพ 2017 "นักกีฬาเยาวชนยอดเยี่ยม"
 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2017 "หัวเสายอดเยี่ยม"
 วีทีวีคัพ 2017 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 เวียดนามลีก 2017 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 วีทีวี9 – บิ่ญเดี่ยนอินเตอร์เนชันแนลคัพ 2018 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 วีทีวีคัพ 2018 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
 เวียดนามลีก 2018 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
 วีทีวี9 – บิ่ญเดี่ยนอินเตอร์เนชันแนลคัพ 2019 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 เอเชียนพีซคัพ 2019 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี 2019 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 อาเซียนกรังด์ปรีซ์ 2022 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2023 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 ชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2023 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
 เอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2023 "ตัวตบหัวเสายอดเยี่ยม"
 เอวีซีแชลเลนจ์คัพ 2023 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
 ซี วี.ลีก 2023 – นัดแรก “หัวเสายอดเยี่ยม”
 วีทีวี คัพ 2023 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
# ตำบลวังหว้า (อำเภอศรีประจันต์)
วังหว้า เป็นตำบลในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลวังหว้า

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลวังหว้า มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบ้านสระ และตำบลย่านยาว (อำเภอสามชุก)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลบ้านกร่าง
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลบางงาม
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลดอนเจดีย์ และตำบลหนองสาหร่าย (อำเภอดอนเจดีย์)

 ประวัติ 
ตำบลวังหว้า เดิมเป็นพื้นที่ของตำบลบางงาม ต่อมาปี พ.ศ. 2501 นายพัฒน์ บุณยรัตพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยกด้านทิศเเหนือของตำบลบางงามทั้งหมด 6 หมู่บ้าน คือ หมู่ 1,8 บ้านดงขี้เหล็ก, หมู่ 2,6 บ้านวัดเกาะ, หมู่ 5 บ้านตลาดวังหว้า และหมู่ 8 บ้านดอนลาน ของตำบลบางงาม ออกมาตั้งเป็นตำบลวังหว้า วันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2501 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลวังหว้าแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านตลาดวังหว้า
 หมู่ที่ 2 บ้านดอนลาน
 หมู่ที่ 3 บ้านดงขี้เหล็ก
 หมู่ที่ 4 บ้านดงขี้เหล็ก
 หมู่ที่ 5 บ้านวัดเกาะ
 หมู่ที่ 6 บ้านวัดเกาะ
 หมู่ที่ 7 บ้านคลองชะโด

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลวังหว้าเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลวังหว้า ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลวังหว้ามี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 23.06 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,869 คน และ 1,428 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลวังหว้า อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลวังหว้าอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลวังหว้า วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

ปี พ.ศ. 2555 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลวังหว้ามี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 23.06 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,418 คน และ 1,811 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 12.0 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 5.46 ล้านบาท เงินสะสม 13.98 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎรประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2555 (เขตตำบลวังหว้า อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 พ.ศ. 2556 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลวังหว้าอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลวังหว้า วันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2556 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 6 กันยายน ปีเดียวกัน
# ป้อมกาลิญชร
กาลิญชร  เป็นป้อมปราการและเมืองในป้อม ตั้งอยู่ในอำเภอพันทะ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ถูกเปลี่ยนมือระหว่างจักรวรรดิและอาณาจักรมากมาย เช่น คุปตะ, วรรธนะ, จัณเฑละ, วเฆละแห่งเรวะ, โมกุล จนถึงมราฐา

ภายในป้อมปราการยังมีมนเทียรจำนวนหนึ่งซึ่งอายุย้อนไปถึงสมัยคุปตะ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 3–5 กาลิญชรตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์บนเนินเขาที่ปลายของเทือกเขาวินธยาเหนือต่อที่ราบพุณเฑลขันธ์เบืิ้องล่าง

กาลิญชรปรากฏกล่าวถึงในเอกสารปรัมปราฮินดูโบราณ ตามตำนานฮินดูเล่าว่าหลังกวนเกษียรสมุทร เมื่อพระศิวะทรงกลืนยาพิษเข้าไปและพระศอกลายเป็นสีน้ำเงิน พระองค์เสด็จมายังกาลิญชนและทรงเอาชนะ กาล ในอีกนัยหนึ่งคือทรงเอาชนะความตาย ในกาลิญชนยังเป็นที่ตั้งของนีลกัณฐมนเทียร (เทวาลัยพระผู้มีพระศอสีน้ำเงิน) ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางการแสวงบุญที่สำคัญแห่งหนึ่งของผู้นับถือพระศิวะ
# ตำบลวังน้ำซับ
วังน้ำซับ เป็นตำบลในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี โดยมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่เป็นเทศบาลตำบลวังน้ำซับ เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านอนุรักษ์ควายไทยหมู่บ้านอนุรักษ์ควายไทย ตำบลวังน้ำซับ อำเภอศรีประจันต์ - เว็บไซต์จังหวัดสุพรรณบุรี สืบค้นเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 และโรงพยาบาลศรีประจันต์

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลวังน้ำซับ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลย่านยาว (อำเภอสามชุก)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลดอนปรู
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลปลายนา และตำบลศรีประจันต์
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านกร่าง

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลวังน้ำซับแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านไร่
 หมู่ที่ 2 บ้านวังกรานต์
 หมู่ที่ 3 บ้านพังม่วง
 หมู่ที่ 4 บ้านห้วยเจริญ
 หมู่ที่ 5 บ้านสามจุ่น
 หมู่ที่ 6 บ้านปู่เจ้า
 หมู่ที่ 7 บ้านหนองอ้อ

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลวังน้ำซับเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลวังน้ำซับ ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลวังน้ำซับมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 26.17 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,865 คน และ 1,612 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลวังน้ำซับ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลวังน้ำซับอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำซับ วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

ปี พ.ศ. 2555 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำซับมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 26.17 ตารางกิโลเมตร ประชากร 6,788 คน และ 2,355 ครัวเรือน มีรายได้จริงโดยไม่รวมเงินอุดหนุนในปีงบประมาณที่ผ่านมาตั้งแต่ 13.29 ล้านบาท รายจ่ายประจำ 6.19 ล้านบาท เงินสะสม 10.55 ล้านบาทและได้รับความเห็นชอบจากราษฎรประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2555 (เขตตำบลวังน้ำซับ อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 พ.ศ. 2556 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลวังน้ำซับอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลวังน้ำซับ วันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2556 โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 6 กันยายน ปีเดียวกัน
# ผลิตภาพ
ผลิตภาพ  คือ ประสิทธิภาพของการผลิตสินค้าหรือบริการ ที่แสดงออกมาด้วยการวัดบางอย่าง การวัดผลิตภาพมักวัดจากอัตราส่วนของ ผลผลิตทั้งหมดต่อการผลิตหนึ่งรายการหรือการป้อนงานเข้าทั้งหมดที่ใช้ในกระบวนการผลิต เช่น ผลผลิตต่อหน่วยปัจจัยนำเข้า โดยปกติแล้วจะอยู่ในช่วงระยะเวลาที่กำหนด ตัวอย่างที่พบได้บ่อยที่สุดคือการวัด เช่น ผลิตภาพแรงงาน (โดยรวม) ตัวอย่างหนึ่งคือ GDP ต่อคนงาน มีคำจำกัดความของผลิตภาพที่แตกต่างกันมากมาย (รวมทั้งที่ไม่ได้กำหนดเป็นอัตราส่วนของผลผลิตต่อปัจจัยนำเข้า) และการเลือกใช้คำจำกัดความเหล่านี้ขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการวัดผลิตภาพและความพร้อมใช้งานของข้อมูล
# อาคารอัซซะกูเราะฮ์
วังอัซซะกูเราะฮ์  เป็นอาคารของรัฐบาลอิรัก ตั้งอยู่ในกรีนโซนของกรุงแบกแดด ประเทศอิรัก ใช้งานเป็นที่ทำการของสำนักงานนายกรัฐมนตรีอิรัก

ประวัติศาสตร์
อาคารนี้สร้างขึ้นสมัยของประธานาธิบดี อะห์มัด ฮัสซัน อัลบักร์ ในปี 1975 โดย Saeed Ali Madhlum และ CP Kukreja Associates โดยตั้งใจใช้งานเป็นอาคารที่ทำการสำหรับคณะรัฐมนตรี

อาคารออกแบบภายนอกด้วยสถาปัตยกรรมบรูทัลลิสต์ มีลักษณะประดุจซิกกูรัต (หรือในภาษาอาหรับเรียดว่า อัซซะกูเราะฮ์ ที่มาของชื่ออาคาร) ผสมผสานอิทธิพลจากศิลปกรรมของเมโสโปเตเมียโบราณและอิสลาม ส่วนภายในประดับด้วยลักษณะสถาปัตยกรรมอิสลาม 

ระหว่างสงครามอิรัก อาคารนี้เป็นเป้าหมายโจมตีโดยกองกำลังร่วมและถูกทิ้งระเบิดทางอากาศหลายครั้งในปี 2003 จนได้รับความเสียหายอย่างมาก ภายหลังได้รับการปรับปรุงขึ้นมาใหม่เป็นสภาพในปัจจุบันโดยบริษัทอิรัก Harlow International
# ถ้ำสังหารแห่งพนมสำเภา
ถ้ำสังหารแห่งพนมสำเภา  เป็นทุ่งสังหารสมัยเขมรแดงในเนินเขาห่างไป  ทางใต้ของนครพระตะบองในทางตะวันออกของประเทศกัมพูชา เหยื่อจะถูกเขมรแดงนำมาสังหารบนยอดของถ้ำก่อนที่จะโยนร่างที่ถูกสังหารแล้วลงไปในถ้ำ มีถ้ำแยกสำหรับผู้หญิง ผู้ชาย และเสื้อผ้า มีหลายถ้ำในเขาพนมสำเภาที่เดิมทีเป็นที่ตั้งของวัด ปัจจุบันมีการสร้างอนุสรณ์ไว้โครงกระดูกและกะโหลกของเหยื่อเคียงข้างกับพระพุทธรูปในวัดเหล่านี้

ถ้ำสังหารตั้งอยู่บนเขาพนมสำเภา ประมาณกลางทางก่อนถึงยอดเขา  ไปตามถนน บนเขานี้ยังมีทั้งวัดพุทธและเป็นที่อยู่ตามธรรมชาติของค้างคาวและลิงแสมที่ออกมาหากินกล้วยที่ศาสนิกชนนำมาบูชาพระ
# สถานีเขาปูกโค
สถานีเขาปูกโค (, ;) เป็นชื่อเรียกหมู่อาคารสมัยอาณานิคมฝรั่งเศสที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นรีสอร์ตหรูบนเขาสำหรับเจ้าอาณานิคมในต้นทศวรรษ 1920 บนเขาปูกโคในอุทยานแห่งชาติพระมณีวงศ์ ห่างไป  จากนครกำปอด ในภาคใต้ของประเทศกัมพูชา อาคารเหล่านี้ถูกทิ้งร้างเป็นเวลานานก่อนจะมีโครงการพัฒนาฟื้นสภาพเกิดขึ้นทศวรรษ 2010 อาคารร้างเหล่านี้ถูกใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง City of Ghosts (2002) และR-Point (2004)

 ประวัติศาสตร์ 
thumb|left|อาคารโบสถ์คาทอลิกร้าง (ภาพปี 2014)

สถานีเขานี้สร้างขึ้นโดยเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสเพื่อให้เป็นสถานที่พักร้อนสำหรับนายทหารฝรั่งเศสที่ประจำการในพื้นที่เพื่อหนีอากาศร้อนในแถบนี้ ในต้นทศวรรษ 1920 โดยเลือกสร้างบนเขาปูกโค (Bokor Hill) ซึ่งมีอากาศเย็นสบายกว่า การก่อสร้างนี้มีผู้เสียชีวิตขณะก่อสร้างถึง 900 คนในระยะเวลาเก้าเดือนMichael Vickery, Cambodia 1975–1982, quoted from David P. Chandler, The Assassination of Resident Bardez ใจกลางของสถานีเขาคืออาคารโรงแรมบอกอร์พาเลสโฮเทล (Bokor Palace Hotel) ที่เปิดให้บริการในปี 1925 โดยรอบยังมีวิลลา "Résident Supérieur", อาคารที่ทำการไปรษณีย์ (ปัจจุบันรื้อถอนไปแล้ว) และโบสถ์คาทอลิกหนึ่งหลัง

ในทศวรรษ 1940 เขาปูกโคถูกฝรั่งเศสทิ้งร้างเพราะสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งและจากความไม่สงบในพื้นที่ที่ก่อโดสเขมรอิสระ ในปี 1962 มีการเปิดตัวกาสิโนซีเตดูบอกอร์ ("Cité du Bokor") ในโรงแรมใหม่สองแห่งใกล้กับทะเลสาบ คือ โรงแรมสังคุม และโรงแรมคีรี (Hotels Sangkum and Kiri) รวมถึงมีการต่อเติมอาคารเดิมและสร้างอาคารใหม่ซึ่งรวมถึงที่ทำการนายกเทศบาล หลังจากนั้นได้ถูกทิ้งร้างอีกครั้งในปี 1972 เมื่อเขมรแดงเข้ายึดครอง โดยในทศวรรษ 1990 เขาปูกโคยังคงเป็นฐานที่มั่นท้าย ๆ ของเขมรแดง

ปัจจุบัน
ปัจจุบันรัฐบาลเป็นเจ้าของพื้นที่และปัจจุบันอยู่ภายใต้สัญญาเช่า 99 ปีให้กับเครือโซกีเม็กซ์ ซึ่งเข้ามาพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวก สร้างถนน บูรณะโรงแรมและกาสิโนเก่า ไปจนถึงสร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่ รวมทั้งสโมสรกอล์ฟและภัตตาคาร พัฒนาขึ้นมาใหม่ภายใต้ชื่อโครงการทันซูร์บอกอร์ไฮแลนด์รีสอร์ตโฮเทล (Thansur Bokor Highland Resort hotel) เปิดให้บริการในปี 2012
# รากค้ำยัน
รากค้ำยัน หรือเรียกอีกอย่างว่า รากไม้ เป็นรากขนาดใหญ่ กว้าง ขึ้นมาจากด้านข้างของต้นไม้ที่มีรากตื้น โดยทั่วไปแล้วพบได้ในดินในป่าฝนเขตร้อนที่มีสารอาหารน้อยและไม่ลึกมากนัก รากเหล่านี้ช่วยพยุงต้นไม้ไม่ให้ล้ม (จึงเรียกว่ารากค้ำยัน)

รากค้ำยันทำหน้าที่เป็นส่วนที่รับแรงดึง โดยรากจะมีขนาดใหญ่กว่าด้านที่ห่างจากความเครียดของยอดไม้ที่ไม่สมมาตรYoung, T. P. และ V. Perkocha. "Treefalls, crown asymmetry, and buttresses". Journal of Ecology 82:319-324. รากเหล่านี้อาจเชื่อมโยงกันกับรากค้ำยันจากต้นไม้อื่น ๆ และสร้างเป็นโครงข่ายที่ซับซ้อน ซึ่งช่วยพยุงต้นไม้ที่อยู่รอบ ๆ ได้ รากสามารถเติบโตสูงถึงประมาณ  กระจายครอบคลุมพื้นดินประมาณ  และต่อไปอีก 100 ฟุตในดิน เมื่อรากแผ่ขยายในแนวนอนก็จะสามารถครอบคลุมพื้นที่กว้างขึ้นเพื่อเก็บสารอาหารได้ พวกมันจะอยู่ใกล้ชั้นดินด้านบนเพราะสารอาหารหลักทั้งหมดอยู่ที่นั่น

รากค้ำยันมีขนาดแตกต่างกันไป ตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงหลายตารางเมตร ตัวอย่างรากที่ใหญ่ที่สุดที่มีภาพถ่ายคือ ต้นไทร Moreton Bay (Ficus macrophylla) ที่ Fig Tree Pocket ในเขตชานเมือง บริสเบน รัฐ ควีนส์แลนด์ ถ่ายภาพในปี 1866 โดยมีคนยืนเทียบขนาด รากค้ำยันมีความยาวประมาณ  และสูงประมาณ  ต้นไม้ต้นนี้ตายไปในปี 1893 เนื่องจากความเสียหายจากน้ำท่วม

รากค้ำยันที่สูงที่สุดเป็นของต้น Huberodendron (Bombacaceae) ใน Amazon basin ซึ่งยืดขึ้นไปถึง  บนต้นไม้ที่สูงประมาณ 

รากค้ำยันที่มีขนาดกว้างที่สุดเป็นของต้น Kapok หรือ Silk Cotton Tree (Ceiba pentandra) ในเขตร้อนชื้นของอเมริกาและแอฟริกา โดยรากค้ำยันสามารถแผ่ออกไปได้ถึง  จากต้น และต่อไปเป็นรากที่อยู่บนพื้นดินรวมระยะทางทั้งหมดประมาณ 

 ตัวอย่างต้นไม้ที่มีรากค้ำยันที่น่าสนใจและสำคัญ 

Ceiba pentandra ใน วีเควส, เปอร์โตริโก

Moreton Bay fig (Ficus macrophylla) ใน ควีนส์แลนด์, ออสเตรเลีย

Jackfruit (Artocarpus heterophyllus), อินเดีย

Terminalia arjuna, อินเดีย

Koompassia excelsa, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

 แกลเลอรี่
# นางาวะ (จังหวัดอาโอโมริ)
นางาวะ  เป็นเมืองในอำเภอซันโนเฮะตรงกลางจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น ต่อมาในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2006 นางาวะถูกผนวกเข้ากับเมืองนัมบุ ทำให้นางาวะไม่ได้มีสถานะเทศบาลเดี่ยวอีกต่อไป

หมู่บ้านนากูอิ  สถาปนาขึ้นในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 จากการผนวกรวมหมู่บ้านเล็ก ๆ 7 แห่งและหมู่บ้านคิตากาวะ  ใกล้เคียงก็เกิดขึ้นจากการรวมกันของหมู่บ้านเล็กๆ ทั้งสามแห่ง จากนั้นในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 จึงมีการผนวกนากูอิกับคิตากาวะไปเป็นเมืองนางาวะ

ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2006 นางาวะกับหมู่บ้านฟูกูจิ (มาจากอำเภอเดียวกัน) ถูกผนวกเข้ากับเมืองนัมบุ ในช่วงที่ถูกผนวก นางาวะมีประชากรประมาณ 8,656 คนและมีความหนาแน่นประชากร 161.94 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 53.45 ตารางกิโลเมตร
# นากัปปัฏฏินัม
นากัปปัฏฏินัม (อักษรโรมัน: Nagapattinam; nākappaṭṭinam) หรือ นาคปัฏฏิณัม เป็นเมืองในรัฐทมิฬนาฑู ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอนากัปปัฏฏินัม เมืองมีความสำคัญในสมัยโจฬะตอนกลาง (ศตวรรษที่ 9–12) และเป็นเมืองท่าสำคัญสำหรับการเดินทางทางเรือออกไปทางตะวันออก ในเมืองเป็นที่ตั้งของจุฑามณีวิหารที่สร้างขึ้นโดยกษัตริย์ศรีมหาวิชยัตตุงควรมันแห่งราชวงศ์ไศเลนทร์ในอาณาจักรศรีวิชัย โดยได้การช่วยเหลือจากราชราชโจฬะ ที่ 1 เป็นสิ่งปลูกสร้างทางศาสนาพุทธที่สำคัญของช่วงเวลานั้น ชาวตะวันตกเริ่มต้นจากชาวโปรตุเกสและต่อมาชาวดัตช์เดินทางมายังนากัปปัฏฏินัม และแปรสภาพเป็นเมืองหลวงของโจฬมณฑลของดัตช์ระหว่างปี 1660 ถึง 1781 ในเดือนพฤศจิกายน 1781 บริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษเข้ายึดครองเมือง และหลังจากนั้นกลายมาเป็นเมืองหลวงของอำเภอตันจอร์ระหว่างปี 1799 ถึง 1845 ภายใต้รัฐมัทราสของอังกฤษ และยังคงความสำคัญในฐานะเมืองท่าเรื่อยมาจนปัจจุบัน ในปี 1991 เมืองได้กลายมาเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอชื่อเดียวกัน เมืองมีประชากร 102,905 คน ณ ปี 2011

การท่องเที่ยวเป็นแหล่งเงินสำคัญของเมืองในฐานะจุดกลางในการท่องเที่ยวไปยังจุดหมายปลายทางอื่น ๆ โดยรอบ เช่น นากอร์, เวฬางกัณณิ, สิกกัฬ, โกฑิกกะไร, เวทารันยัม, มันนัรคุฑี และ ตรังคัมพฑี
# บริโภคนิยม
บริโภคนิยม  เป็นระบบสังคมและเศรษฐกิจที่ดลใจคนจำนวนมาก อย่างการครอบครองสินค้าและใช้บริการเกินกว่าสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตหรือการแสดงสถานะแบบดั้งเดิม สิ่งนี้เกิดขึ้นในยุโรปตะวันตกก่อนการปฏิวัติอุตสาหกรรมและแพร่หลายไปทั่วในราว ค.ศ. 1900 ในทางเศรษฐศาสตร์ บริโภคนิยมหมายถึงนโยบายที่เน้นการบริโภค มีการคำนึงถึงการเลือกอย่างเสรีของผู้บริโภคที่ควรแจ้งให้ผู้ผลิตทราบอย่างชัดเจนว่าจะผลิตอะไรและผลิตอย่างไร ด้วยเหตุนี้จึงมีอิทธิพลต่อการจัดระเบียบเศรษฐกิจของสังคมด้วย

บริโภคนิยมไดรับคำวิจารณ์จากทั้งบุคคลที่เลือกวิธีอื่นในการมีส่วนร่วมในเศรษฐกิจ (เช่น เลือกใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย หรือการใช้ชีวิตช้า ๆ) และนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมที่กังวลเกี่ยวกับผลกระทบที่มีต่อโลก ผู้เชี่ยวชาญมักยืนยันว่าการบริโภคนิยมมีข้อจำกัดทางกายภาพ เช่น การเติบโตที่จำเป็นและการบริโภคมากเกินไป ซึ่งส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่า นี่อาจรวมถึงผลกระทบโดยตรง เช่น การใช้ทรัพยากรธรรมชาติมากเกินไปหรือของเสียจำนวนมากจากสินค้าใช้แล้วทิ้ง และผลกระทบสำคัญ เช่น การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ในทำนองเดียวกัน การวิจัยและการวิพากษ์วิจารณ์บางส่วนมุ่งเน้นไปที่ผลทางสังคมวิทยาของบริโภคนิยม เช่น การเสริมสร้างอุปสรรคทางชนชั้นและการสร้างความไม่เท่าเทียมกัน
# คตินิยมการมีส่วนร่วม
คตินิยมการมีส่วนร่วม  ประกอบด้วยความพยายามที่จะส่งเสริม ขัดขวาง ควบคุม หรือแทรกแซง การปฏิรูป ทางสังคม การเมือง เศรษฐกิจ หรือสิ่งแวดล้อม โดยมีความปรารถนาที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ไปในทิศทางที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน รูปแบบของการมีส่วนร่วมมีตั้งแต่การประกาศ (รวมถึงการเขียนจดหมายถึงหนังสือพิมพ์) การร้องทุกข์ต่อเจ้าหน้าที่ การดำเนินการหรือมีส่วนสนับสนุนการ รณรงค์ทางการเมือง การอุปถัมภ์ (หรือการคว่ำบาตร) ธุรกิจต่าง ๆ และรูปแบบการเคลื่อนไหวเชิงแสดงออก เช่น การชุมนุม การเดินขบวนบนท้องถนน การหยุดงาน การนั่งประท้วง หรือการอดอาหารประท้วง

การมีส่วนร่วมสามารถดำเนินการได้ในแบบวันต่อวันในรูปแบบต่าง ๆ มากมาย รวมถึงผ่านการสร้างสรรค์งานศิลปะ (artivism) การแฮ็กคอมพิวเตอร์ (hacktivism) หรือเพียงแค่การเลือกใช้จ่ายเงิน (economic activism) ตัวอย่างเช่น การปฏิเสธที่จะซื้อเสื้อผ้าหรือสินค้าอื่น ๆ จากบริษัทเพื่อประท้วงการเอารัดเอาเปรียบคนงาน โดยบริษัทนั้นอาจถือเป็นการว่ามีส่วนร่วมใด ๆ อย่างไรก็ตาม คำดังกล่าวโดยทั่วไปจะหมายถึงรูปแบบของการกระทำร่วมกันซึ่งบุคคลจำนวนมากประสานงานกัน การกระทำร่วมกันที่มีจุดมุ่งหมาย เป็นระเบียบและยั่งยืน ตลอดช่วงระยะเวลาหนึ่ง ที่เรียกว่า การเคลื่อนไหวทางสังคม
# กปาลสพาน
กปาลสพาน  เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยจักรวรรดิเขมรตั้งอยู่บนเนินทางใต้ของเทือกเขาพนมกุเลน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครวัด ในอำเภอบันทายศรี จังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา

แหล่งปลาสพานประกอบไปด้วยประติมากรรมสลักหินนูนต่พบนธรณีสัณฐานหินทรายบนพื้นแม่น้ำและบนฝั่งแม่น้ำ ชื่ออื่น ๆ ของแหล่งนี้คือ "หุบเขาพันลึงค์" หรือ "แม่น้ำพันลึงค์" ซึ่งหมายถึงประติมากรรมหินส่วนใหญ่สลักเป็นรูปศิวลึงค์หรือรูปประสมของลึงค์กับโยนี บริเวณที่มีหินสลักเป็นรูปลึงค์พันรูปนั้นเรียกว่า สหัสรลึงค์ (พันลึงค์) นอกจากนี้ยังมีรูปเทพเจ้าฮินดู ทั้งพระศิวะ, พระวิษณุ, พระพรหม, พระลักษมี, พระราม และพระหนุมาน ไปจนถึงสัตว์เช่นโคและกบ

ประติมากรรมเหล่านี้สร้างขึ้นเริ่มต้นในรัชสมัยของสูรยวรมันที่หนึ่ง และสิ้นสุดในรัชสมัยของอุทยทิตยวรมันที่สอง ระหว่างศตวรรษที่ 11-12 เฉพาะส่วนประติมากรรมสหัสรลึงค์นั้นเข้าใจว่าสร้างขึ้นในสมัยของสูรยวรมันที่หนึ่งในศตวรรษที่ 11 โดยสลักโดยฤาษีในพื้นที่ จารึกที่พบระบุว่าประติมากรรมส่วนใหญ่สร้างขึ้นในรัชสมัยของอุทยทิตยวรมันที่สอง ซึ่งยังดำริให้สร้างลึงค์ทองคำขึ้นที่นี่ในปี 1059 เช่นกัน เป็นที่เชื่อว่าแม่น้ำเสียมเรียบซึ่งไหลผ่านตรงนี้ไปยังพระนครได้รับพรจากบรรดาลึงค์และเทพเจ้าที่แกะสลักไว้ในแม่น้ำสายนี้
# ปเนาตี
ปเนาตี (Panauti) เป็นเทศบาลนครในอำเภอกวเรปลันโจก จังหวัดพาคมติ ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ห่างไป 32 กิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกรุงกาฐมาณฑุ มีสถานะเป็นเมืองมรดกที่มีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมยาวนาน ปเนาตีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโกในปี 1996

ปเนาตีในอดีตเป็นรัฐขนาดเล็กที่กษัตริย์ภุปตินทรมัลละมอบเป็นสินสอดของพี่/น้องสาว ในปลายศตวรรษที่ 13 ปเนาตีถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเนปาล พร้อมกับกาฐมาณฑุและบรรดาเมืองอื่น ๆ ในหุบเขากาฐมาณฑุ ปเนาตีเป็นศูนย์กลางการค้าตั้งอยู่บนเส้นทางการค้าเกลือโบราณระหว่างทิเบตกับอินเดีย มีหลักฐานประวัติศาสตร์ย้อนไปได้ถึงศตวรรษที่ 1 กระนั้น นับตั้งแต่การเสื่อมถอยลงของเส้นทางค้าเกลือในทศวรรษ 1950 ประกอบกับการสร้างทางหลวงสายอรนิโก (Arniko Highway) ในทศวรรษ 1960 ซึ่งไม่ผ่านปเนาติ ทำให้นับจากนั้นเมืองปเนาติเริ่มซบเซาลงทางเศรษฐกิจ ปัจจุบันปเนาติมีความสำคัญในฐานะเมืองที่ตั้งของศาสนสถานทั้งพุทธและฮินดูที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของเนปาลLonely Planet. 2009. "Introducing Panauti". เต็มไปด้วยความรุ่มรวยทางวัฒนธรรมและผู้คนที่ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างดีHamro Panauti. 2010. "Introducing Panauti" .
# มีเลเต็ก
มีเลเต็ก  เป็นบะหมี่ที่มีที่มาจากเมืองสรันดากัน อำเภอบันตุล เขตการปกครองพิเศษยกยาการ์ตา บะหมี่ทำมาจากมันสำปะหลังและมะพร้าวขูด โดยดั้งเดิมแล้วใช้กระทิงในการมาปั่นแป้งทำบะหมี่ คำว่า "lethek" ได้มาจากลักษณะสีน้ำตาลของหมี่ที่เหมือนกับเปลือกไม้ หมี่เลเท็กเป็นที่นิยมลดลงในยกยาการ์ตาเนื่องจากการแข่งขันจากอาหารจานอื่น เช่น เปอติซ, กูนิง และ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กระนั้นในอำเภอบันตุล ยังคงรับประทานบะหมี่นี้กันโดยทั่วไป

 ประวัติศาสตร์ 
ในทศวรรษ 1920s อูมาร์ ยัสซีร์ (Umar Yassir) เดินทางจากประเทศเยเมนมายังยกยาการ์ตาเพื่อเผยแผ่ศาสนาอิสลาม กระนั้นคำสอนของเขาไม่สามารถแพร่หลายได้เท่าที่ควรเนื่องจากเขาเลือกใช้อักษรยาวี ท้ายที่สุด ชาวบ้านได้เสนอตัว กไย บากีร์ (Kyai Bakir) ซึ่งสามารถพูดภาษาอาหรับได้และสามารถส่งผ่านคำสอนได้ดีกว่า แก่ยัสซีร์ บากีร์ส่งตัวยัสซีร์ไปยังสรันดากันในบันตุลเพื่อสอนศาสนา เขาพบว่ากิจกรรมทางเศรษฐกิจไม่เพียงแต่ช่วยดำรงชีพแต่ยังช่วยพัฒนาความเป็นอยู่ของชาวบ้านได้ ในปี 1940 เขาจึงก่อตั้งโรงงานผลิตบะหมี่ขึ้นในสรันดากัน โรงงานบะหมี่ของอูมาร์มีชื่อว่า โรงงานบะหมี่ครุฑ (การูดา; Garuda Noodle Factory) ซึ่งมีการปิดตัวชั่วคราวไปสักพักก่อนกลับมาเปิดใหม่

 การผลิต 
thumb|กระทิงที่ใช้ผลิตหมี่
วัตถุดิบหลักของหมี่เลเต็กคือมันสำปะหลังและแป้งมันสำปะหลัง มันสำปะหลังจะนำไปแช่น้ำหลายวันโดยเปลี่ยนน้ำทุกวัน หลังจากนั้นจึงนำไปบดผสมกับแป้วมันสำปะหลัง แป้งที่ได้จะนำมานวดโดยใช้กระทิงนานสองชั่วโมง จากนั้นนำมาขึ้นรูปเป็นบล็อกสี่เหลี่ยมขนาด 20 x 30 x 20 เซนติเมตร และนำไปนึ่งไอน้ำนาน 90 นาทีก่อนจะทิ้งให้เย็นข้ามคืน นำมาขูดเป็นผงผสมกับแป้งมันสำปะหลัง ขึ้นรูปเป็นบะหมี่ และนำไปต้ม

 การประกอบอาหาร 
มีเลเต็กสามารถนำไปผัดหรือต้ม นิยมปรุงรสด้วยเครื่องเทศเช่นกระเทียม หอมแดง พริก เม็ดแคนเดิลนัต (candlenuts), ขมิ้น และ ข่า ร่วมกับเนื้อสัตว์หรือผัก
# ศังขราปุระ
ศังขราปุระ (Shankharapur) เป็นเทศบาลนครในอำเภอกาฐมาณฑุ จังหวัดพาคมติ ประเทศเนปาล จัดตั้งขึ้นในวันที่ 2 ธันวาคม 2014 โดยการรวมสภาพัฒนาหมู่บ้าน พัชรโยคินี, การกีกาว, ภุลพุ, อินทรยานี, ลัปสีเผฑี, นาคเลภเร, ปุขุลฉี และ สุนโตล ศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่หมู่บ้านปุขุลฉี ในเมืองสันขูของชาวเนวาร์