# ปรัชญาสิ่งแวดล้อม
ปรัชญาสิ่งแวดล้อม เป็นปรัชญาสาขาหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ และสถานที่ของมนุษย์ที่อยู่ภายใน ปรัชญาสิ่งแวดล้อมตั้งคำถามสำคัญที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ด้านสิ่งแวดล้อมของมนุษย์ เช่น "ธรรมชาติหมายถึงอะไร" "อะไรคือคุณค่าของธรรมชาติที่เป็นสิ่งแวดล้อมที่ไม่ใช่มนุษย์สำหรับเราหรือในตัวมัน" "เราควรตอบสนองต่อความท้าทายด้านสิ่งแวดล้อม เช่น ความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม  มลพิษและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอย่างไร"  "เราจะเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างโลกธรรมชาติกับเทคโนโลยีและการพัฒนาของมนุษย์ได้ดีที่สุดอย่างไร" และ "สถานที่ของเราในโลกธรรมชาติคืออะไร" ปรัชญาสิ่งแวดล้อมมีขอบเขตรวมถึงจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม สุนทรียศาสตร์สิ่งแวดล้อม สตรีนิยมเชิงนิเวศ  การตีความสิ่งแวดล้อมเชิงปรัชญา และ เทววิทยาด้านสิ่งแวดล้อม ประเด็นหลักที่น่าสนใจสำหรับนักปรัชญาด้านสิ่งแวดล้อม ได้แก่
right|thumb|240x240px| Marco Casagrande Sandworm, Beaufort04 Triennial of Contemporary Art, Wenduine, Belgium 2012

 คำจำกัดความสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ
 วิธีการให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม
 สถานะทางศีลธรรมของสัตว์และพืช
 สัตว์ใกล้สูญพันธุ์
 สิ่งแวดล้อมและนิเวศวิทยาเชิงลึก
 คุณค่าทางสุนทรียภาพจากธรรมชาติ
 คุณค่าที่แท้จริง
 ที่รกร้างว่างเปล่า
 การฟื้นฟูธรรมชาติ
 การพิจารณาคนรุ่นหลัง 
 นิเวศวิทยา

 ประเด็นร่วมสมัย 
ประเด็นทางปรัชญาสิ่งแวดล้อมสมัยใหม่ ไม่จำกัด เฉพาะความกังวลของการเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อม  แต่ยังตั้งคำถามที่เกิดจากวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  ความยุติธรรมด้านสิ่งแวดล้อมและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ซึ่งรวมถึงประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการใช้ทรัพยากรที่จำกัด และผลกระทบที่เป็นอันตรายและถาวรที่เกิดขึ้นต่อสิ่งแวดล้อมด้วยน้ำมือมนุษย์ ตลอดจนปัญหาด้านจริยธรรมและการปฏิบัติที่เกิดจากปรัชญาและแนวปฏิบัติในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม การฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมและนโยบายสิ่งแวดล้อมทั่วไป อีกคำถามสำคัญของนักปรัชญาสิ่งแวดล้อมสมัยใหม่ คือ “แม่น้ำมีสิทธิหรือไม่?”Sarkar, 2012. "Environmental philosophy: from theory to practice," Wiley-Blackwell, Chichester, West Sussex. ในขณะเดียวกันปรัชญาสิ่งแวดล้อมก็เกี่ยวข้องกับคุณค่าที่มนุษย์ยึดติดกับประสบการณ์ด้านสิ่งแวดล้อมประเภทต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประสบการณ์ใกล้ตัวหรือประสบการณ์ที่มีต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่ใช่มนุษย์ แตกต่างกับประสบการณ์ในเมืองหรืออุตสาหกรรม และการปฏิสัมพันธ์ข้ามวัฒนธรรมโดยใกล้ชิดกับชนพื้นเมือง

 ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ 
ปรัชญาสิ่งแวดล้อมกลายเป็นปรัชญาสาขาหนึ่งในยุค 1970 นักปรัชญาสิ่งแวดล้อมในยุคแรก ได้แก่ Richard Routley, Arne Næss และ J. Baird Callicott การเคลื่อนไหวดังกล่าวเป็นความพยายามที่จะเชื่อมโยงกับความรู้สึกแปลกแยกจากธรรมชาติของมนุษยชาติในรูปแบบที่ต่อเนื่องตลอดประวัติศาสตร์Weston, 1999. "An Invitation to Environmental Philosophy," Oxford University Press, New York, New York. สิ่งเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับพัฒนาการของลัทธิสตรีนิยมเชิงนิเวศในขณะเดียวกันซึ่งมีแนวคิดบางอย่างคล้ายกัน นับแต่นั้นขอบเขตของประเด็นนี้ก็เปิดกว้างขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ

ปัจจุบันปรัชญาสาขานี้มีความโดดเด่นด้วยความหลากหลายที่น่าทึ่งของวิธีการเชิงรูปแบบ ปรัชญาและวัฒนธรรมที่มีต่อความสัมพันธ์ด้านสิ่งแวดล้อมของมนุษย์จากการเสียงสะท้อนของมนุษย์และบทกวีเกี่ยวกับประสบการณ์ด้านสิ่งแวดล้อมและข้อโต้แย้งสำหรับการบิดเบือน Panpsychism ไปจนถึงการประยุกต์ใช้ทฤษฎีเกมของ Malthusian หรือคำถามที่ว่าจะให้คุณค่าทางเศรษฐกิจบนพื้นฐานบริการของธรรมชาติได้อย่างไร การถกเถียงที่สำคัญเกิดขึ้นในทศวรรษ 1970 และ 1980 คือ ธรรมชาติมีคุณค่าที่แท้จริงในตัวเองโดยไม่ขึ้นอยู่กับคุณค่าของมนุษย์หรือว่าคุณค่าของมันเป็นเพียงเครื่องมือโดยมีแนวทางนิเวศวิทยาหรือนิเวศวิทยาเชิงลึกที่เกิดขึ้นในมือข้างเดียวกับแนวทางมานุษยวิทยาตามแนวทางปฏิบัติหรือแนวปฏิบัติ อื่น ๆBenson, 2000.

ข้อถกเถียงอีกประการหนึ่งที่เกิดขึ้นในเวลานี้คือการถกเถียงกันว่ามีสิ่งนั้นเป็นถิ่นทุรกันดารจริงหรือไม่ หรือ เป็นเพียงโครงสร้างทางวัฒนธรรมที่มีนัยยะของลัทธิล่าอาณานิคมตามคำแนะนำของวิลเลียม โครอน ตั้งแต่นั้นมาการอ่านหนังสือประวัติศาสตร์สิ่งแวดล้อมและวาทกรรมทางสิ่งแวดล้อมก็มีความสำคัญและละเอียดอ่อนมากขึ้น ในการอภิปรายที่กำลังดำเนินอยู่นี้ความหลากหลายของเสียงที่ไม่เห็นด้วยได้เกิดขึ้นจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกันทั่วโลกซึ่งตั้งคำถามถึงการครอบงำของสมมติฐานตะวันตกซึ่งช่วยปรับเปลี่ยนแนวคิดนี้ให้กลายเป็นพื้นที่แห่งความคิดระดับโลกCallicott & Nelson, 1998.

ในช่วงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมามีความท้าทายที่สำคัญต่อระบบนิเวศเชิงลึกและแนวคิดเกี่ยวกับธรรมชาติที่เป็นรากฐานบางคนโต้แย้งว่าไม่มีสิ่งใดเป็นธรรมชาติเลยนอกจากความขัดแย้งในตัวเองบางอย่าง และแม้แต่โครงสร้างทางการเมืองที่น่าสงสัยของอุดมคติอื่น ๆ ที่เพิกเฉยต่อปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมที่แท้จริงซึ่งกำหนดโลกและชีวิตของเราVogel, 1999; Keulartz, 1999. สิ่งนี้ได้รับการขนานนามสลับกันว่าหลังสมัยใหม่ คอนสตรัคติวิสต์และหลังธรรมชาตินิยมในปรัชญาสิ่งแวดล้อม สุนทรียศาสตร์ด้านสิ่งแวดล้อม การออกแบบและการฟื้นฟูได้กลายเป็นสาขาวิชาที่ตัดกันที่สำคัญซึ่งจะเปลี่ยนขอบเขตของความคิดด้านสิ่งแวดล้อมเช่นเดียวกับวิทยาศาสตร์ของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและความหลากหลายทางชีวภาพและคำถามทางจริยศาสตร์ การเมืองและญาณวิทยาที่พวกเขาได้ตั้งขึ้นAuer, 2019.

 ขบวนการของระบบนิเวศเชิงลึก 
ในปี 1984 George Sessions และ Arne Næss ได้กล่าวถึงหลักการของขบวนการนิเวศวิทยาเชิงลึก (Deep Ecology Movement) ในรูปแบบใหม่Drengson, Inoue, 1995. "The Deep Ecology Movement," North Atlantic Books, Berkeley, California. โดยมีหลักการพื้นฐาน คือ:

 การดำรงอยู่และการเจริญเติบโตของทุกชีวิตทั้งที่เป็นมนุษย์และไม่ใช่มนุษย์ล้วนมีคุณค่า
 ความร่ำรวยและความหลากหลายของรูปแบบชีวิตทำให้เกิดการตระหนักถึงคุณค่าเหล่านี้และยังเป็นคุณค่าในตัวเอง
 มนุษย์ไม่มีสิทธิ์ลดความร่ำรวยและความหลากหลายนี้ยกเว้นเพื่อตอบสนองความต้องการที่สำคัญ
 ความเจริญของชีวิตและวัฒนธรรมของมนุษย์สอดคล้องกันกับการลดลงของประชากรมนุษย์อย่างมาก
 ปัจจุบันการแทรกแซงของมนุษย์กับโลกที่ไม่ใช่มนุษย์นั้นมากเกินไป และสถานการณ์ดังกล่าวก็เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว
 ต้องเปลี่ยนแปลงนโยบาย เนื่องจากนโยบายเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจเทคโนโลยีและอุดมการณ์ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในอนาคตจะแตกต่างจากปัจจุบันอย่างมาก
 การเปลี่ยนแปลงทางอุดมการณ์ส่วนใหญ่มาจากการเห็นคุณค่าคุณภาพชีวิต (อยู่ในสถานการณ์ที่มีคุณค่าโดยเนื้อแท้) แทนที่จะยึดติดกับมาตรฐานการครองชีพที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จะมีการตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ
 ผู้ที่สมัครรับข้อมูลจากประเด็นข้างต้นมีภาระผูกพันทั้งทางตรงและทางอ้อมในการพยายามดำเนินการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็น