wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# โคโนซุ
โคโนซุ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มกราคม 2021 นครแห่งนี้มีประชากรประมาณ 117,995 คน 50,801 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 1,700 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 

 ภูมิศาสตร์ 
โคโนซุตั้งอยู่ในจังหวัดไซตามะทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออก อยู่บนตอนกลางของแม่น้ำอารากาวะ ซึ่งไหลผ่านทางทิศตะวันตกของเมือง ในขณะที่แม่น้ำโมโตอาระไหลจากทางตะวันออกเฉียงใต้ไปยังพื้นที่ทางตอนกลางของเมือง

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดไซตามะ: คิตาโมโตะ, โอเกงาวะ, คูมางายะ, เกียวดะ, โยชิมิ, คาโซะ, คูกิ

 ภูมิอากาศ 
โคโนซุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในโคโนซุคือ 14.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1335 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.6 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.6 °CKōnosu climate data

 สถิติประชากร 
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นKōnosu population statistics จำนวนประชากรของโคโนซุได้ลดลงเล็กน้อยในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา

 ประวัติศาสตร์ 

 การปกครอง 
โคโนซุมีการปกครองรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 26 คน นครโคโนซุเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดไซตามะจำนวน 2 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 6 ของจังหวัดไซตามะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

 เศรษฐกิจ 
การผลิตพลาสติกและชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์เป็นอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในโคโนซุ นอกจากนี้ยังนิยมทำสวนดอกไม้และปลูกข้าว และโคโนซุยังเป็นศูนย์กลางหลักของการผลิตตุ๊กตาแบบดั้งเดิมที่ใช้ในเทศกาลฮินะมัตสึริ อีกทั้งเมืองนี้ยังเติบโตเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นชานเมืองของมหานครโตเกียว

 การศึกษา 
โคโนซุมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ได้แก่ โรงเรียนประถม 19 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 8 แห่ง และมีโรงเรียนมัธยมปลายของรัฐ 3 แห่งที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดไซตามะ นอกจากนี้ ทางจังหวัดยังเปิดดำเนินการโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการอีก 1 แห่ง

ก่อนหน้านี้ เมืองนี้เป็นที่ตั้งโรงเรียนของชาวบราซิลในญี่ปุ่น ชื่อ Centro Educacional Canarinho"Escolas Brasileiras Homologadas no Japão" (Archive). Embassy of Brazil in Tokyo. February 7, 2008. Retrieved on October 13, 2015.

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก – สายทากาซากิ
  –   – 

 ทางหลวง 
 

 สถานที่ที่น่าสนใจในท้องถิ่น 
right|270px|thumb|เทศกาลตุ๊กตาโคโนซุ
โคโนซุได้รับฉายาว่า "เมืองตุ๊กตา" มาจากการที่มีโรงงาน "ฮินะนิงเงียว" (ตุ๊กตาญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง) หลายแห่ง โคโนซุเรียกได้อีกอย่างว่า "เมืองดอกไม้" โดยมีตลาดดอกไม้หลายแห่ง และดอกไม้จำนวนมากที่ซื้อขายกันในโตเกียวและทั่วทั้งภูมิภาคคันโตก็ปลูกในโคโนซุ

 เทศกาล 
 ซากูระมัตสึริ
 นัตสึมัตสึริ (เทศกาลฤดูร้อน)
 โอโตริมัตสึริ (ฤดูใบไม้ร่วง)
 โอจูยะ (13 ถึง 15 พฤศจิกายน)
 ชิชิไม (เชิดสิงโต, 18 สิงหาคม)
 มาโตะมัตสึริ (12 มกราคม)

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
 โชเอ - นักแสดง
 คาซูยูกิ นากาเนะ - นักการเมือง
 โช - นักพากย์
 นาโอมิจิ มารูฟูจิ - นักมวยปล้ำอาชีพ
 ซูซูมุ ทากางิ - นักการเมือง
 One (นักวาดการ์ตูน) - นักวาดการ์ตูนมังงะ (โตที่โคโนซุ)
# Calyptrocarya
Calyptrocarya เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กก

ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาเขตร้อน

สปีชีส์:

Calyptrocarya bicolor 
Calyptrocarya delascioi 
Calyptrocarya glomerulata 
Calyptrocarya irwiniana 
Calyptrocarya luzuliformis 
Calyptrocarya monocephala 
Calyptrocarya montesii 
Calyptrocarya poeppigiana
# Calyculogygas
Calyculogygas เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชบา

ถิ่นกำเนิดของมันคืออุรุกวัย

สปีชีส์:

Calyculogygas serrana 
Calyculogygas uruguayensis
# Calycacanthus
Calycacanthus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เหงือกปลาหมอ

ถิ่นกำเนิดของมันคือนิวกินี

สปีชีส์:
Calycacanthus magnusianus
# Calyptridium
Calyptridium เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Montiaceae

ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาเหนือตอนใต้ของอเมริกาใต้

สปีชีส์:
Calyptridium hesseae , syn. Calyptridium parryi var. hesseae 
Calyptridium martirense 
Calyptridium monandrum 
Calyptridium monospermum 
Calyptridium nevadense 
Calyptridium parryi , including Calyptridium arizonicum , syn. Calyptridium parryi var. arizonicum
Calyptridium pulchellum 
Calyptridium pygmaeum 
Calyptridium quadripetalum 
Calyptridium roseum 
Calyptridium umbellatum
# ชาวสลาฟตะวันออก
ชาวสลาฟตะวันออก  เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวสลาฟที่พูดภาษาในกลุ่มภาษาสลาวิกตะวันออก ประชากรส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณที่เคยเป็นดินแดนของจักรวรรดิเคียฟรุสเมื่อสมัยกลางJohn Channon & Robert Hudson, Penguin Historical Atlas of Russia (Penguin, 1995), p.16. ซึ่งต่อมาแตกกลุ่มออกเป็นชาวเบลารุส ชาวรัสเซีย ชาวรูซึน และชาวยูเครนเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17

กลุ่มชาติพันธุ์หลักและกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยในปัจจุบัน
ชาวเบลารุส
Litvins
ชาวรัสเซีย
Polekhs
Pomors
Don Cossacks
Ural Cossacks
Starozhily
Semeiskie
Kamenschiks
Lipovans
Doukhobors
ชาวรูซึน
Boykos
Hutsuls
Lemkos
Pannonian Rusyns
ชาวยูเครน

กลุ่มชาติพันธุ์เฉพาะกาล
คอสแซค (รัสเซีย-เบลารุส)
Goryuns (รัสเซีย-ยูเครน-เบลารุส)
Poleshuks (เบลารุส-ยูเครน)
# ล็อกฮอไรซอน
ล็อกฮอไรซอน  เป็นซีรีส์นวนิยายญี่ปุ่น เขียนโดยมามาเระ โทโนะ และวาดภาพประกอบโดยคาซูฮิโระ ฮาระ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ในปี พ.ศ. 2553 ทางเว็บไซต์นิยายออนไลน์เขียนโดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร ภายหลังได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Enterbrain ตีพิมพ์เป็นไลต์โนเวลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักกลยุทธ์ชิโรเอะและผู้เล่นคนอื่น ๆ ในเกมออนไลน์แบบเล่นตามบทบาทชื่อ Elder Tale หลังจากที่พบว่าพวกตนติดอยู่ในโลกของเกมหลังการอัปเดตเกม  

นิยายได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะสี่เรื่อง หนึ่งเรื่องอิงตามเนื้อเรื่องหลัก อีกสามเรื่องมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเรื่องรอบตัวของตัวละครในซีรีส์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Satelight ออกอากาศทางช่อง NHK E ระหว่างวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ถึง 22 มีนาคม พ.ศ. 2557 ฤดูกาลที่สองผลิตโดยสตูดิโอดีน ออกอากาศระหว่างวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ถึง 28 มีนาคม พ.ศ. 2558 ฤดูกาลที่สามผลิตโดย Studio Deen ออกอากาศระหว่างวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2564  ถึง 31 มีนาคม พ.ศ. 2564

เรื่องย่อ
นักเล่นเกมชาวญี่ปุ่นสามหมื่นหมื่นคนที่เข้าสู่ระบบในขณะที่อัปเดต จู่ๆ ก็พบว่าตัวเองถูกพาเข้าสู่โลกของเกมเสมือนจริงและสวมอวาตาร์ในเกม ท่ามกลางกิจกรรมดังกล่าว เกมเมอร์ที่เข้าสังคมได้ชื่อ ชิโระเอะพร้อมด้วยเพื่อน ๆ ของเขา นะโอะซึกุ และอะกะซึกิ ตัดสินใจร่วมมือกันเพื่อที่พวกเขาจะได้เผชิญหน้ากับโลกนี้ ซึ่งน่าเสียดายที่ตอนนี้กลายเป็นความจริงแล้ว พร้อมกับความท้าทายและอุปสรรคข้างหน้า พวกเขา

ตัวละครหลัก
ชิโระเอะ (シロエ/Shiroe) / ชิโระกะเนะ เคอิ (城鐘恵/Shirogane Kei)

ฮะเซะกะวะ นะโอะซึกุ (葉瀬川直継/Hasegawa Naotsugu)

อะกะซึกิ (アカツキ/Akatsuki) / ฮะเนคุระ ชิซึกะ (羽倉静/Hanekura Shizuka)

เนียนตะ (にゃん/Nyanta)

โฮะซะกิ โทะยะ (鵬咲十夜/Housaki Touya)

โฮะซะกิ มิโนะริ (鵬咲実里/Housaki Minori)
# วัดห้วยพลู (จังหวัดนครปฐม)
วัดห้วยพลู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครชัยศรี ในตำบลห้วยพลู อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม บริเวณวัดอยู่ติดกับตลาดห้วยพลู บริเวณหน้าวัดมีท่าน้ำให้อาหารปลา

วัดห้วยพลูเป็นวัดที่สร้างในสมัยอยุธยาโดยสันนิษฐานจากโบราณวัตถุ อุโบสถมีหลังคาทรงโรง หลังโบสถ์ไม่มีประตู หน้าบันประดับด้วยถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ กำแพงเตี้ยประมาณ 1 เมตร มีซุ้มประตูทั้ง 4 ด้าน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นสมัยอยุธยา จำนวน 14 องค์ มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาท มีลักษณะเป็น 4 มุข เครื่องยอดเป็นแบบปราสาททรงมงกุฎ บุแผ่นทองแดง ย่อมุมไม้สิบสอง หุ้มด้วยทองแดงมีบันไดช่องทางขึ้นไปยังมณฑปทั้ง 4 ด้าน ฐานมณฑปเป็นอุโมงค์มีช่องทางเข้าก่อสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2460 แต่เดิมหน้าบันมีลวดลายแบบจีนทั้งหมด วิหารไม่ปรากฏหลักฐานว่าสร้างขึ้นเมื่อใดจากแต่สร้างมาก่อนมณฑป หอไตรเป็นอาคาร 2 ชั้น ขนาดใหญ่ก่ออิฐถือปูน ศาลาการเปรียญมีรูปทรงที่พบได้โดยทั่วไป ภายในวัดยังมีเรือสำเภาโบราณที่คาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย

อย่างไรก็ดีกรมการศาสนาระบุว่าวัดห้วยพลูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2329 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2334

รายนามเจ้าอาวาส
 หลวงปู่ขำ 
 หลวงปู่กลืน 
 หลวงพ่อผล 
 หลวงพ่อปลัง 
 พระครูโชติ 
 พระมหาฟัก 
 พระครูโฆสีตวรคุณ 
 พระครูมงคลสุทธิกิจ
# กลุ่มภาษาสลาฟตะวันออก
กลุ่มภาษาสลาฟตะวันออก เป็นกลุ่มภาษาย่อยกลุ่มหนึ่งในสามกลุ่มของกลุ่มภาษาสลาฟ ซึ่งประกอบด้วยภาษาของประชากรที่ตั้งถิ่นฐานในยุโรปตะวันออก เอเชียเหนือ และคอเคซัส กลุ่มภาษาสลาฟตะวันออกเป็นกลุ่มภาษาย่อยที่มีจำนวนประชากรที่พูดภาษาในกลุ่มนี้มากที่สุดในทั้งสามกลุ่มย่อยของกลุ่มภาษาสลาฟ ภาษาที่อยู่ในกลุ่มนี้ ได้แก่ ภาษาเบลารุส ภาษารัสเซีย ภาษายูเครน ภาษารูซึน
# Calycobolus
Calycobolus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง

ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาเขตร้อนตอนใต้แอฟริกาตะวันตกจนถึงแองโกลา

สปีชีส์:
Calycobolus acuminatus 
Calycobolus acutus 
Calycobolus africanus 
Calycobolus bampsianus 
Calycobolus cabrae 
Calycobolus campanulatus 
Calycobolus claessensii 
Calycobolus gilgianus 
Calycobolus glaber 
Calycobolus goodii 
Calycobolus hallianus 
Calycobolus heineanus 
Calycobolus heudelotii 
Calycobolus insignis 
Calycobolus kasaiensis 
Calycobolus lanulosus 
Calycobolus longiracemosus 
Calycobolus micranthus 
Calycobolus parviflorus 
Calycobolus petitianus 
Calycobolus racemosus 
Calycobolus robynsianus 
Calycobolus sericeus 
Calycobolus upembaensis 
Calycobolus zairensis
# Calvoa
Calvoa เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง

ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกา

สปีชีส์:

Calvoa angolensis 
Calvoa confertifolia 
Calvoa crassinoda 
Calvoa grandifolia 
Calvoa hirsuta 
Calvoa integrifolia 
Calvoa jacques-felixii 
Calvoa leonardii 
Calvoa maculata 
Calvoa monticola 
Calvoa orientalis 
Calvoa pulcherrima 
Calvoa sapinii 
Calvoa seretii 
Calvoa sinuata 
Calvoa sitaeana 
Calvoa stenophylla 
Calvoa subquinquenervia 
Calvoa trochainii 
Calvoa zenkeri
# ชินเซคามัตเตะจัง
ชินเซคามัตเตะจัง  เป็นวงดนตรีร็อกชาวญี่ปุ่นจากเมืองชิบะ ก่อตั้งขึ้นในปี 2007 สมาชิกวงในปัจจุบันประกอบด้วย โนโกะ (ร้องนำ กีตาร์ คีย์บอร์ด โปรแกรมมิง และแต่งเพลง), โมโนะ (หัวหน้าวง คีย์บอร์ด โปรแกรมมิง และแทมบูรีน), และมิซาโกะ (กลอง) พวกเขาอธิบายตัวเองว่าเป็น "วงดนตรีป็อปร็อกอินเทอร์เน็ต" ซึ่งสะท้อนถึงการผสมผสานระหว่างทำนองแนวป็อปกับเสียงเปียโน รวมทั้งเนื้อร้องที่มีความมืดมน และความรู้สึกแบบพังก์ร็อก วงนี้มีฐานแฟนเพลงที่เติบโตขึ้นจากการไลฟ์สตรีมมิงทั้งระหว่างการแสดงสดและระหว่างดำเนินชีวิตประจำวัน
# เอ็มเจ
คิม มย็อง-จุน (; เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1994) เป็นที่รู้จักในวงการด้วยชื่อ เอ็มเจ  เป็นนักร้อง นักแสดง นายแบบชาวเกาหลีใต้ ภายใต้สังกัดแฟนตาจิโอ เขาเดบิวต์ในปี 2016 ในฐานะนักร้องหลักของอัสโตร บอยแบนด์เกาหลีใต้ ในเดือนสิงหาคมปี 2020 เขาเดบิวต์ในฐานะหนึ่งในห้าสมาชิกของวงไอดอลชื่อ Super Five ผ่านรายการเรียลลิตี้ Favorite Entertainment ของช่อง MBC
# จินจิน
พัก จิน-อู (เกิด 15 มีนาคม ค.ศ. 1996) หรือชื่อในการแสดงว่า จินจิน  เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักเต้น นักแต่งเพลง นายแบบชาวเกาหลีใต้ เขาเปิดตัวในฐานะหัวหน้าวงอัสโตร บอยแบนด์เกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2016 ภายใต้สังกัดแฟนตาจิโอ
# กลุ่มภาษาบอลต์-สลาฟ
กลุ่มภาษาบอลต์-สลาฟ  เป็นสาขาหนึ่งของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน เดิมประกอบด้วยเพียงกลุ่มภาษาบอลต์และกลุ่มภาษาสลาฟ โดยภาษาต่าง ๆ ในทั้งสองกลุ่มมีลักษณะหลายอย่างที่เหมือนกัน ซึ่งไม่พบในกลุ่มภาษาอื่น ๆ ในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ซึ่งนำไปสู่พัฒนาการที่มีร่วมกันของภาษาในกลุ่มนี้

ถึงแม้ว่าจะมีการถกเถียงเกี่ยวกับการประกาศให้รวมกลุ่มภาษาบอลต์และกลุ่มภาษาสลาฟเป็นกลุ่มภาษาเดียวกัน ซึ่งบางส่วนอาจมีสาเหตุมาจากประเด็นโต้แย้งทางการเมือง แต่ปัจจุบันก็ได้มีมติเป็นเอกฉันท์ในกลุ่มผู้เชี่ยวชาญตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียนให้จัดกลุ่มภาษาบอลต์และกลุ่มภาษาสลาฟเข้าเป็นกลุ่มภาษาเดียวกัน แต่ก็ยังมีการถกเถียงเกี่ยวกับรายละเอียดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ด้านธรรมชาติต่าง ๆ ของภาษาที่อยู่ในกลุ่มนี้อยู่
# ยุน ซัน-ฮา
ยุน ซัน-ฮา (; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 2000) รู้จักกันในชื่อ ซันฮา  เป็นนักร้อง นักแสดง นายแบบชาวเกาหลีใต้ ภายใต้สังกัดแฟนตาจิโอ เขาเป็นสมาชิกของอัสโตร บอยแบนด์เกาหลีใต้
# ชาวเบลารุส
ชาวเบลารุส (,) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวสลาฟตะวันออกและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของประเทศเบลารุส ซึ่งเป็นประเทศที่มีประชากรชาวเบลารุสส่วนใหญ่อาศัยอยู่ มีประชากรที่มีเชื้อชาติเบลารุสประมาณ 10 ล้านคนทั่วโลก ซึ่งรวมทั้งประชากรที่อาศัยในเบลารุสและประชากรที่อาศัยในประเทศเพื่อนบ้านซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อย ได้แก่ ยูเครน โปแลนด์ รัสเซีย และลิทัวเนีย

 ที่อยู่อาศัย 
ชาวเบลารุสเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ชาวสลาฟตะวันออก ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของเบลารุส ชนกลุ่มน้อยชาวเบลารุสอาศัยอยู่ในประเทศเพื่อนบ้านของเบลารุส ได้แก่ ยูเครน โปแลนด์ รัสเซีย และลิทัวเนีย ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวเบลารุสได้เริ่มตั้งถิ่นฐานในบริเวณรอบเมืองสโมเลนสค์ในรัสเซีย

ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีชาวเบลารุสจำนวนมากอพยพไปยังสหรัฐ บราซิล และแคนาดา ในสมัยสหภาพโซเวียต (ตั้งแต่ ค.ศ. 1917 จนถึง ค.ศ. 1991) ชาวเบลารุสจำนวนมากถูกโยกย้ายไปยังภูมิภาคต่าง ๆ ในสหภาพโซเวียต รวมถึงไซบีเรีย คาซัคสถาน และยูเครน

ตั้งแต่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตเมื่อ ค.ศ. 1991 ชาวเบลารุสจำนวนหลายล้านคนได้อพยพไปยังรัฐบอลติก สหรัฐ แคนาดา รัสเซีย และประเทศในสหภาพยุโรป

 ภาษา 
ภาษาทางการของเบลารุสมีสองภาษา ได้แก่ ภาษารัสเซียและภาษาเบลารุส โดยภาษารัสเซียเป็นภาษาที่มีการพูดในชีวิตประจำวันมากที่สุดในเบลารุส ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 72 ของประชากรทั้งหมด ส่วนภาษาเบลารุสมีการพูดในชีวิตประจำวันเพียงร้อยละ 11.9 เท่านั้น จากการศึกษาในหลายระดับพบว่า ประชากรร้อยละ 29.4 สามารถพูดภาษาเบลารุสได้อย่างคล่องแคล่ว และยังสามารถอ่านและเขียนได้อีกด้วย ร้อยละ 52.5 สามารถพูดและอ่านภาษาเบลารุสได้ ร้อยละ 8.3 สามารถเข้าใจภาษาเบลารุส แต่ไม่สามารถพูดหรืออ่านได้ ในขณะที่ร้อยละ 7 สามารถเข้าใจภาษาเบลารุสบางส่วนที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารัสเซียได้ โดยภาษาเบลารุสเป็นภาษาในกลุ่มภาษาสลาวิกตะวันออก
# เสรีนิยมคลาสสิก
เสรีนิยมคลาสสิก  เป็นอุดมการณ์ทางการเมืองและสาขาหนึ่งของเสรีนิยมที่สนับสนุนเสรีภาพของพลเมืองภายใต้หลักนิติธรรมโดยเน้นเสรีภาพทางเศรษฐกิจ โดยเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเสรีนิยมทางเศรษฐกิจ ซึ่งได้พัฒนาขึ้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยได้รับแนวคิดจากคริสต์ศตวรรษก่อน เพื่อตอบสนองต่อนคราภิวัตน์และการปฏิวัติอุตสาหกรรมในทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ

บุคคลเสรีนิยมที่มีชื่อเสียงซึ่งมีแนวคิดสนับสนุนลัทธิเสรีนิยมคลาสสิก ได้แก่ จอห์น ล็อก,Steven M. Dworetz (1994). The Unvarnished Doctrine: Locke, Liberalism, and the American Revolution. ฌ็อง-บาติสต์ เซย์, ทอมัส โรเบิร์ต มาลธัส และเดวิด ริคาร์โด ซึ่งเกี่ยวข้องกับเศรษฐศาสตร์คลาสสิกโดยเฉพาะอย่างยิ่งแนวคิดทางเศรษฐกิจที่อดัม สมิธ ได้นำเสนอในหนังสือความมั่งคั่งของประชาชาติเล่มหนึ่ง รวมทั้งความเชื่อในกฎหมายธรรมชาติ, ความก้าวหน้า และประโยชน์นิยม

ในฐานะคำศัพท์ เสรีนิยมคลาสสิกได้รับการนำมาใช้ในการหวนรำลึกเพื่อแยกความแตกต่างของเสรีนิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ออกจากเสรีนิยมสังคม
# รัฐใหม่ของเยอรมนี
รัฐใหม่ของเยอรมนี (German: die neuen Länder) เป็นรัฐทั้งห้าที่ก่อตั้งขึ้นมาใหม่ของอดีตเยอรมนีตะวันออกที่ได้รวมเข้ากับสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี โดยมีสิบรัฐจากการรวมประเทศเยอรมนี เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1990 

รัฐใหม่ซึ่งถูกยุบโดยรัฐบาลเยอรมันตะวันออกในปี ค.ศ. 1952 และสร้างขึ้นมาใหม่ในปี ค.ศ. 1990 คือ รัฐบรันเดินบวร์ค รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น รัฐแซกโซนี รัฐแซกโซนี-อันฮัลท์  และรัฐทือริงเงิน ส่วนรัฐเบอร์ลินซึ่งเป็นผลมาจากการรวมกันระหว่างเบอร์ลินตะวันออกและเบอร์ลินตะวันตก ซึ่งไม่ถือว่าเป็นหนึ่งในรัฐใหม่ แม้ว่าผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่จะเป็นอดีตชาวเยอรมันตะวันออก

ปัจจุบัน เยอรมนีมี 16 รัฐ ภายหลังจากการรวมประเทศอีกครั้ง
# ค็อนราท ไฟรแฮร์ ฟ็อน วังเงินไฮม์
ค็อนราท ไฟรแฮร์ ฟ็อน วังเงินไฮม์ (เกิดวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1909 ณ ฮันโนเฟอร์ – เสียชีวิตวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1953) เป็นทั้งเจ้าหน้าที่ทหารม้า และนักขี่ม้าของกองทัพบกเยอรมันที่ร่วมแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ณ เบอร์ลิน โดยได้รับรางวัลเหรียญทองสำหรับทีมขี่ม้าของเยอรมันในขณะที่กระดูกไหปลาร้าหัก

ซึ่งในปี ค.ศ. 1936 เขาและม้าที่ชื่อคูร์เฟือสท์ได้รับรางวัลเหรียญทองจากการเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมันในการแข่งอีเวนติงประเภททีม หลังจากจบด้วยอันดับที่ 24 ในการแข่งอีเวนติงประเภทบุคคล

วังเงินไฮม์ได้รับยศร้อยเอก (ริทไมสเตอร์) กับกรมทหารม้าที่ 8 (ไรเทอร์-เรฌีเมนท์ 8 ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นคาวัลเลเรีย-เรฌีเมนท์ 8) ซึ่งได้รักษาการณ์ที่บแชกในไซลีเชีย ส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1944 ขณะดำรงตำแหน่งนายทหารกองทัพบกเยอรมันในแนวรบด้านตะวันออกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ถูกจับกุมโดยกองทัพแดง หลังจากถูกคุมขังในฐานะเชลยศึกเป็นเวลาหลายปี ระหว่างรอการส่งตัวกลับเยอรมนีจากสหภาพโซเวียต ในปี ค.ศ. 1953 เขาถูกพบว่าถูกแขวนคอในสตาลินกราด ประเทศรัสเซีย ซึ่งเขาอาจจะฆ่าตัวตาย

ทั้งนี้ เขาเป็นบิดาของช่างภาพแฟชั่นระดับอาชีพ ผู้มีนามว่าคริส ฟ็อน วังเงินไฮม์
# วัดพืชอุดม
วัดพืชอุดม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านสมบูรณ์พัฒนา (พืชอุดม) ตำบลพืชอุดม อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี

วัดพืชอุดมสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2417 เดิมมีชื่อว่า วัดราษฎร์ศรัทธาราม โดยนายแสง เอี๋ยววัฒนะ อุทิศที่ดินจำนวน 12 ไร่ 2 งาน 17 ตารางวา เพื่อสร้างวัด และเถ้าแก่เฮง เอี๋ยววัฒนะ, นางแจ่ม เกสรบัว, นายยศและนางเที่ยง ยอดเพ็ชร ร่วมบริจาคเงินอุปถัมภ์ก่อสร้างอุโบสถไม้เนื้อแข็งหลังแรก จนกระทั่งในสมัยที่พระอธิการช่วง ธมฺมโชติ เป็นเจ้าอาวาส ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพืชอุดม" เนื่องจากบริเวณวัดและพื้นที่ใกล้เคียงกับวัดมีไม้ผล ไม้ดอก และพืชพรรณธัญญาหารต่าง ๆ ขึ้นอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ ต่อมาวัดได้ซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีกจำนวน 7 ไร่ 1 งาน 83 ตารางวา ซึ่งใช้สร้างอุโบสถจัตุรมุขหลังใหม่

จุดเด่นของวัดคือ วิหารขนาดใหญ่ที่แสดงเรื่องราวของสวรรค์นรก 31 ภูมิ โดยชั้นล่างจัดสร้างและตกแต่งเป็นนรก มีหุ่นสัตว์นรกที่เคลื่อนไหวด้วยกลไกที่มีเสียงประกอบเพียงแห่งเดียวของเมืองไทย และชั้นบนแสดงสวรรค์ภูมิและพรหมภูมิด้วยภาพเขียนประกอบแสงสี

ปัจจุบัน พระครูโสภณภัทรเวทย์ เป็นรักษาการเจ้าอาวาส
# วัดศรีบูรณาวาส
วัดศรีบูรณาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 81 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 18 ไร่ 4 งาน 36 ตารางวา

วัดศรีบูรณาวาสสร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 โดยชาวไทยเชื้อสายมอญ เดิมชื่อว่า วัดกระเจดมอญ ต่อมาพระเทพราชมุนี เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสาคร ได้เปลี่ยนชือวัดมาเป็น "วัดศรีบูรณาวาส" หรือชาวบ้านเรียก วัดโคก เมื่อ พ.ศ. 2542 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534  เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 40 เมตร ด้านการศึกษา วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2510 และโรงเรียนผู้ใหญ่วัด เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2545

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานสร้างด้วยศิลาแลง ขนาดหน้าตักกว้าง 1 เมตร สูง 1.50 เมตร นามว่า หลวงพ่อดินแดง ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และเจดีย์เก่าทรงรามัญ ปัจจุบันได้บูรณะรูปทรงใหม่คล้ายเจดีย์หงสาวดี นอกจากนี้มี หงส์ทองกาญจนาภิเษก 1 คู่ ประดิษฐานหน้าพระอุโบสถ เหนือหงส์มีฉัตร 9 ชั้น

วัดยังมีการจัดงานประเพณีแบบชาวมอญ เช่น งานตักบาตรเทโว ซึ่งจะจัดช้ากว่าประเพณีไทยหนึ่งวัน

รายนามเจ้าอาวาส
 พระโอ๊ด
 พระมหาจำนง
 พระสัมฤทธิ์
 พระสมนึก
 พระชา
 พระบรรจบ พ.ศ. 2519–2528
 พระศรีธีรพงศ์ (เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสาคร) พ.ศ. 2540–ปัจจุบัน
# วัดทุ่งกระพังโหม
วัดทุ่งกระพังโหม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกำแพงแสน อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม

วัดทุ่งกระพังโหม เดิมชาวบ้านมักเรียกว่า วัดสาขา เหตุการสร้างวัดเนื่องจากชาวบ้านละแวกนั้นต้องไปบำเพ็ญบุญที่วัดดอนเตาอิฐซึ่งมีความยากลำบากและมีระยะไกล  ดังนั้นพระอธิการสนิท เจ้าอาวาสวัดดอนเตาอิฐและชาวบ้านทุ่งกระพังโหมจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ขึ้นที่หมู่บ้านทุ่งกระพังโหม โดยนางสุ่ม พิมสาร, นางหมา โล่เรียง, นายเกิด ธนานนท์, นางแป๊ว จุ้ยวัน และนายอยู่ อินทร์ปัญญา ร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด จำนวน 16 ไร่ จนเมื่อ พ.ศ. 2518 นายมี พิมสาร ได้ขออนุญาตสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายมีนามว่า "วัดทุ่งกระพังโหม" เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2519 โดยมีพระใบฎีกาตอง อภินันโท ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสเป็นรูปแรก หลังจากนั้นก็มีเจ้าอาวาสปกครองมาตลอด ปัจจุบัน มีพระครูวิธานธรรมนาถ วิทยฐานะ นักธรรมเอก ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดทุ่งกระพังโหม

อุโบสถวัดทุ่งกระพังโหม ได้วางศิลาฤกษ์ก่อสร้างเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เขตวิสงุคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถเสด็จมาทรงตัดหวายลูกนิมิตอุโบสถเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2557 วัดมีหลวงพ่อมงคลจักรพรรดิ องค์ใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง 20 เมตร 9 เซนติเมตร
# วัดไทร (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

วัดไทรเป็นวัดโบราณ น่าจะเป็นวัดที่ใหญ่มากวัดหนึ่ง กล่าวว่าเป็นวัดร้างมาช้านาน จนกระทั่งขุนวิเศษฯ นายด่านมะขามเตี้ย ซึ่งเป็นนายด่านเจดีย์สามองค์ เมืองกาญจนบุรี ได้มาปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2023 และมีพระจำพรรษานับแต่นั้นมา แต่ไม่มีเจ้าอาวาสรูปใดปฏิสังขรณ์วัดนี้ไว้เป็นชิ้นเป็นอัน จนถึง พ.ศ. 2460 พระอธิการนวลเป็นเจ้าอาวาสได้ทำการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ มีพระศักดิ์ ฐิตธมฺโม เป็นหัวแรง หลังจากพระอธิการนวลมรณภาพ เจ้าอาวาสต่อ ๆ มาได้ดำเนินตามท่าน บูรณปฏิสังขรณ์และสร้างขึ้นใหม่ จากหลักฐานปรากฏว่า ประชาชนในถิ่นนี้ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ร่วมกันบริจาคทรัพย์ และก่อสร้างสิ่งต่าง ๆ ให้แก่วัดมากมาย จนมีเสนาสนะและถาวรวัตถุต่าง ๆ ครบบริบูรณ์มากกว่าวัดใกล้เคียงในอดีต ตั้งแต่อุโบสถ วิหาร หอสวดมนต์ หอฉัน กุฏิสงฆ์ โรงจาร (โรงเขียนหนังสือ) โรงควง (โรงที่มีเครื่องตีหนังสือใบลาน เพื่อทำให้ใบลานเรียบ) สระน้ำ ตลอดจนโรงเรียนสอนปริยัติธรรม และโรงเรียนประถมศึกษา โรงเรียนมัธยมศึกษา 

จากบันทึกเมื่อ พ.ศ. 2525 เสนาสนะได้แก่ อุโบสถเก่าแบบมหาอุดก่อด้วยอิฐโบราณ หลังคามุงกระเบื้องรางหลังโบสถ์มีรูปกากบาท เจาะลึกเข้าไปในกำแพง เจดีย์โบราณ 8 องค์ คู่มากับอุโบสถ ด้านหน้าอุโบสถ 4 องค์ หลังอุโบสถ 4 องค์ หน้าอุโบสถมีพระปรางค์สมัยอยุธยา 1 องค์ เจดีย์องค์ใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางวัด เหลือแต่ฐานล่าง ภายในอุโบสถมีพระประธาน 2 องค์ และพระพุทธรูปอื่น ๆ  รวมทั้งสิ้น 23 องค์ ปัจจุบันเหลืออยู่เพียงพระแวดล้อม 4 องค์ อาคารเสนาสนะที่กล่าวมาข้างต้น เก่าแก่ผุพังบ้าน โจรผู้ร้ายขุดเจาะทำลายร้างบ้าง และทางวัดได้รื้อถอนไปบ้าง  วัดไทรไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2502
# ภาษารูซึน
ภาษารูซึน http://theses.gla.ac.uk/2781/1/2011BaptieMPhil-1.pdf , p. 8. หรือในคำเก่า ภาษารุสนัก  เป็นวิธภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันออก พูดโดยประชากรชาวรูซึนที่ตั้งถิ่นฐานในยุโรปตะวันออก

มีการถกเถียงกันอยู่หลายครั้งว่าภาษารูซึนมีสถานะเป็นภาษาหนึ่ง หรือเป็นเพียงแค่ภาษาถิ่นเท่านั้น โดยนักภาษาศาสตร์ชาวเช็ก สโลวัก ฮังการี (รวมถึงอเมริกัน โปแลนด์ และเซอร์เบียบางส่วน) ถือว่าภาษารูซึนเป็นภาษาเอกเทศภาษาหนึ่งBernard Comrie, "Slavic Languages," International Encyclopedia of Linguistics (1992, Oxford, Vol 3), pp. 452-456.Ethnologue, 16th edition ส่วนนักวิชาการบางส่วน (โดยเฉพาะชาวยูเครน รวมถึงโปแลนด์ เซอร์เบีย และโรมาเนีย) ถือว่าภาษารูซึนเป็นเพียงภาษาถิ่นตะวันตกเฉียงใต้ของภาษายูเครนGeorge Y. Shevelov, "Ukrainian," The Slavonic Languages, ed. Bernard Comrie and Greville G. Corbett (1993, Routledge), pp. 947-998.Moser M. (2016) Rusyn: A New-Old Language In-between Nations and States // Kamusella T., Nomachi M., Gibson C. (eds) The Palgrave Handbook of Slavic Languages, Identities and Borders. London: Palgrave Macmillan. 

อักษร

+ชุดตัวอักษรรูซึนถิ่นคาร์เพเทียนhttp://theses.gla.ac.uk/2781/1/2011BaptieMPhil-1.pdfตัวนำตัวตามชื่ออักษรโรมันเสียงหมายเหตุALABGNEuroIDSISO А а  aaaaaa Б б  бэbbbbb В в  вэvvvvv Г г  гэhhhhh Ґ ґ  ґэggggg Д д  дэddddd Е е  eeeeee Є є  єi͡ejeje/'ejeê Ё ё  ёëjojo/'oëไม่ปรากฏในภาษารูซึนเล็มโก หรือ รูซึนพันโนเนีย Ж ж  жыz͡hžžžž З з  зыzzzzz І і  iiIiIì ไม่ปรากฏในภาษารูซึนพันโนเนีย Ї ї  їïjiji/'iïïไม่ปรากฏในภาษารูซึนเล็มโก И и  иi/yyîII ภาษารูซึนพันโนเนียใช้อักษรนี้วางหลังอักษร з, เช่นเดียวกับอักษรภาษายูเครนตามการถอดเป็นอักษรโรมันของ ALA–LC สำหรับภาษารูซึนพันโนเนียจะถอดเป็นอักษร i และภาษาอื่นเป็น y Ы ы  ыŷyyy/ŷy ไม่ปรากฏในภาษารูซึนพันโนเนีย Й й  йыĭjjjj К к  кыkkkkk Л л  лыlllll М м  мыmmmmm Н н  ныnnnnnО о  oooooo П п  пыppppp Р р  рыrrrrr С с  сыsssss Т т  тыttttt У у  уuuuuu Ф ф  фыfffff Х х  хыk͡hchchchh Ц ц  цыt͡scccc Ч ч  чыchčččč Ш ш  шыshššššЩ щ  щыshchščščščŝ Ю ю  юі͡ujuju/'ujuû Я я  яi͡ajaja/'ajaâЬ ь  мнягкый знак (ірь)′’'′′ "เครื่องหมายกำกับเสียงเบา": กำหนดให้พยัญชนะนำหน้าเป็นเสียงใช้เพดานแข็ง (เสียงเบา)Ъ ъ  твердый знак (ір)″’"–″   "เครื่องหมายกำกับเสียงหนัก": กำหนดให้พยัญชนะนำหน้าไม่ใช่เสียงใช้เพดานแข็ง (เสียงหนัก), ไม่ปรากฏในภาษารูซึนพันโนเนีย

 ในประเทศยูเครน, พบการใช้อักษร о̄ และ ӯ
 จนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการใช้อักษร ѣ (їть หรือ yat'''), ซึ่งออกเสียง  หรือ   อักษรนี้ยังคงใช้อยู่ในส่วนของบทความในวิกิพีเดียภาษารูซึน
# วัดศรีเรืองบุญ
วัดศรีเรืองบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านตลาดศรีประวัติ ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 43 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 13 ตารางวา

วัดศรีเรืองบุญสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 โดยนายศรีและนางเรืองเป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด เดิมมีชื่อว่า วัดท้ายยาง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีเรืองบุญ" เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2474 ตามชื่อผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2475

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้คอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก