wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อำเภอหย่งเจีย
อำเภอหย่งเจีย (ภาษาถิ่นเวินโจว: yon2ko1/ yu3 ion ko) เป็นอำเภอหนึ่งภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดเวินโจว ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเวินโจวไปทางเหนือประมาณ  พื้นที่ชมวิวแม่น้ำหนานซีตั้งอยู่ในอำเภอนี้ และแม่น้ำสายนี้ก็ได้รับการประกาศเข้าสู่บัญชีรายชื่อชั่วคราวของศูนย์มรดกโลกองค์การยูเนสโก

 เขตการปกครอง 
แขวง
 แขวงของคณะกรรมการปกครองชั่งถัง :
 แขวงเป่ย์เฉิง 
 แขวงตงเฉิง 
 แขวงหนานเฉิง 

 แขวงของคณะกรรมการปกครองโอวเป่ย์ :
 แขวงตงโอว 
 แขวงเจียงเป่ย์ 
 แขวงหวงเถียน 
 แขวงซานเจียง 
 แขวงอูหนิว 

เมือง
 เมืองเฉียวโถว 
 เมืองเฉียวเซี่ย 
 เมืองชาโถว 
 เมืองปี้เหลียน 
 เมืองซวิ่นไจ๋ 
 เมืองหยานโถว 
 เมืองเฟิงหลิน 
 เมืองหยานถ่าน 
 เมืองต้ารั่วหยาน 
 เมืองเฮ่อเชิ่ง
# แม่น้ำพะโค
แม่น้ำพะโค  เป็นแม่น้ำทางตอนใต้ของประเทศพม่า ไหลผ่านพะโคและย่างกุ้ง เชื่อมกับ แม่น้ำย่างกุ้ง ทางตอนใต้ของเมืองย่างกุ้งSchellinger, Paul E. and Salkin, Robert M. (editors) (1996) "Bago (Myanmar)" International Dictionary of Historic Places: Asia and Oceania (volume 5) Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago, pp. 60-65, page 60,  แม่น้ำพะโคมีต้นน้ำมาจากลำธารหลายสายบนทิวเขาพะโคSeekins, Donald M. (2006) Historical dictionary of Burma (Myanmar)  Scarecrow Press, Lanham, Maryland, page 357,  เดิมเชื่อว่ามีต้นทางจากภูเขาซินนามอง ในอำเภอและปะด้าน การสำรวจทางอุทกวิทยาสมัยใหม่พบลำธารไกลออกไปทางเหนือในอำเภอพยู่ ซึ่งไหลลงสู่ลุ่มแม่น้ำพะโค แม่น้ำพะโคไหลเข้าสู่เขตย่างกุ้งบรรจบกับแม่น้ำย่างกุ้งที่ มังกี้พอยต์ อำเภอโบตะทอง ซึ่งแม่น้ำต่อจากนี้เรียกกันว่าแม่น้ำย่างกุ้ง

ในปี ค.ศ. 1608 นักผจญภัยชาวโปรตุเกส ฟีลีปึ ดึ บรีตู อี นีโกตึ หรือรู้จักในพม่าว่า งะซีนกา ได้ปล้นสะดมเจดีย์ชเวดากอง คนของเขาเอาระฆังพระเจ้าธรรมเจดีย์ 300 ตันไปโดยใช้ช้างและแรงงานบังคับ ดึ บรีตูเจตนาจะหลอมระฆังเพื่อสร้างปืนใหญ่ แต่ระฆังได้ตกลงไปในแม่น้ำขณะกำลังขนย้าย 

หลายคนพยายามค้นหาระฆังในน้ำขุ่นของแม่น้ำ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สำเร็จ เจมส์ บลันต์ นักประดาน้ำลึกมืออาชีพได้ดำน้ำสำรวจ 115 ครั้ง โดยใช้ภาพ โซนาร์ ของวัตถุในพื้นที่เพื่อเป็นแนวทาง จนถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้รับการกู้คืน นักประดาน้ำชาวพม่าหลายคนเสียชีวิตจากการตามหา รวมถึงนักดำน้ำของกองทัพเรือ 2 คนที่ติดอยู่ในซากเรือในบริเวณใกล้เคียง ระฆังได้กลายเป็นเป้าหมายของความเชื่อทางไสยศาสตร์ระดับชาติที่เชื่อว่าการค้นหาจะถูกคำสาป และการนำระฆังกลับมาเป็นกุญแจสู่การหลุดพ้นจากประเทศยากจน
# โบบอยบอย เดอะมูฟวี่ 2
โบบอยบอย เดอะมูฟวี่ 2  เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรของประเทศมาเลเซีย เป็นภาคต่อจากภาพยนตร์โบบอยบอย เดอะมูฟวี่ กำกับโดยนิซาม ราซัก เขียนบทโดยนิซาม ราซักและอนาส อับดุล อาซิซ ดนตรีประกอบโดยยูริ หว่อง ผู้สร้างโดยAnimonsta Studios ออกฉายในโรงภาพยนตร์พร้อมกัน 4 ประเทศได้แก่ ประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศบรูไนและประเทศสิงคโปร์ วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศเวียดนาม วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ส่วนในประเทศไทยฉายในทางเน็ตฟลิกซ์ เสียงภาษาอังกฤษและมาเลเซีย เฉพาะซับไทยเท่านั้น

 เรื่องย่อ 
โบบอยบอยและเพื่อนๆ ต้องปกป้องพลังเอเลเมนทัลจากวายร้ายยุคโบราณที่กลับมาทวงอำนาจคืนและวางแผนก่อมหันตภัยร้ายทำลายล้างจักรวาล

 นักแสดง
# ศังกราจารย์มนเทียร
ศังกราจารยมนเทียร เป็นมนเทียรบูชาพระศิวะตั้งอยู่บนเขาศังกราจารย์ในเทือกเขาซาบาร์วาน ในเมืองศรีนคร จัมมูและกัศมีร์, ประเทศอินเดีย

ครั้งหนึ่งอาทิศังกระเคยเดินทางมาที่มนเทียรนี้ และนับจากนั้นมนเทียรก็มีความเกี่ยวข้องกับท่านมาโดยตลอด จนถึงการนำชื่อของท่านมาตั้งชื่อมนเทียร นอกจากนี้มนเทียรนี้ยังเป็นที่สักการะในบรรดาพุทธศาสนิกชนเช่นกัน ชาวกัศมีร์ที่นับถือศาสนาฮินดูเฉลิมฉลองมหาศิวราตรีเป็นประจำที่ศังกราจารยมนเทียร

ในปัจจุบันมนเทียรมีผู้เข้ามาสักการะไม่ขาดสาย และเป็นหนึ่งในจุดจาริกแสวงบุญตามอมรนาถยาตราไปยังอมรนาถมนเทียร
# ฮูสวน
ฮูสวน (มีบทบาทในช่วงคริสต์ทศวรรษ 200–230) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ฟู่ ซฺวิ่น   เป็นขุนนางของรัฐวุยก๊กในยุคสามก๊ก เดิมรับราชการกับขุนศึกเล่าเปียวในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก

ประวัติ
ฮูสวนเป็นชาวอำเภอหนีหนาง (หนี่หยางเซี่ยน) เมืองเป่ย์ตี้ (เป่ย์ตี้จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือเขตเย่าโจว นครถงชฺวัน มณฑลฉ่านซี ฮูสวนมีความเชี่ยวชาญในการประเมินลักษณะบุคคล ได้รับเลือกเข้ารับราชการเป็นขุนนางพลเรือน และมีตำแหน่งเป็นขุนนางในสำนักราชเลขาธิการ (ชั่งชูหลัง) ภายหลังได้ย้ายไปอยู่แคว้นเกงจิ๋ว (ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่มณฑลหูเป่ย์และหูหนาน) และกลายมาเป็นขุนนางของเล่าเปียวผู้ครองแคว้นเกงจิ๋ว

ในปี ค.ศ. 208 หลังจากเล่าเปียวเสียชีวิตไม่นาน ขุนศึกโจโฉรุกรานแคว้นเกงจิ๋ว ยกทัพมาถึงด้านนอกซงหยง (เซียงหยาง) เมืองเอกของแคว้นเกงจิ๋ว ฮูสวนซึ่งเวลานั้นมีตำแหน่งเป็นขุนนางผู้ช่วยสำนักตะวันออก (ตงเฉาเยฺวี่ยน) พร้อมด้วยเก๊งอวด และฮันสง (หัน ซง) โน้มน้าวเล่าจ๋องบุตรชายคนเล็กและผู้สืบตำแหน่งของเล่าเปียวให้ยอมจำนนต่อโจโฉ เล่าจ๋องปฏิบัติตามคำแนะนำ ฮูสวนเข้ารับราชการกับโจโฉและได้รับบรรดาศักดิ์เป็นกวนเน่ย์โหฺว  เป็นบำเหน็จที่ช่วยโน้มน้าวให้เล่าจ๋องยอมจำนน

ในปี ค.ศ. 220 โจผีบุตรชายของโจโฉบังคับพระเจ้าเหี้ยนเต้จักรรพรรดิพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นให้สละบัลลังก์ให้ตน แล้วสถาปนารัฐวุยก๊กขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊ก ฮูสวนรับราชการเป็นขุนนางมหาดเล็ก (ซื่อจง) และราชเลขาธิการ (ชั่งชู) ในราชสำนักของโจผี ฮูสวนเสียชีวิตในรัชศกไท่เหอ (ค.ศ. 227-233) ในรัชสมัยของโจยอยซึ่งเป็นจักรพรรดิผู้ครองราชย์สืบจากโจผี

เมื่อครั้งที่ฮูสวนอยู่ที่แคว้นเกงจิ๋ว ครั้งหนึ่งเคยแสดงความเห็นว่าบังทองเป็น "กึ่งผู้กล้า" และคาดการณ์ล่วงหน้าว่าเผย์ เฉียน  จะกลายเป็นคนมีชื่อเสียงจากการประพฤติที่มีคุณธรรม ข้อคิดเห็นของฮูสวนเกี่ยวกับบังทองได้รับการพิสูจน์ในภายหลังว่าถูกต้อง จากการบังทองได้รับการปฏิบัติที่ด้อยกว่าเมื่อเทียบกับจูกัดเหลียงเมื่อมารับใช้เล่าปี่ ส่วนเผย์ เฉียนในที่สุดได้เป็นหัวหน้าราชเลขาธิการ (ชั่งชูลิ่ง) ในวุยก๊กและมีชื่อเสียงในฐานะผู้มีคุณธรรม ระหว่างที่ฮูสวนรับราชการกับโจโฉ ได้คาดการณ์อย่างแม่นยำว่าเว่ย์ เฝิ่งจะก่อกบฏในสักวัน ซึ่งก็กลายเป็นจริงในปี ค.ศ. 219

หมายเหตุ

ดูเพิ่ม
 รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก
# ลาล พิหารี
ลาล พิหารี หรือ ลาล พิหารี "มฤตัก" (Lal Bihari "Mritak", เกิดปี 1955) เป็นเกษตรกรและนักเคลื่อนไหวชาวอินเดีย จากอมิโลใสอำเภออะฌัมครห์ รัฐอุตตรประเทศ ผู้เคยถูกทางการประกาศเป็นผู้เสียชีวิตแล้วในระหว่างปี 1975 ถึง 1994 เขาต่อสู้กับระบบราชการของอินเดียเป็นเวลา 19 ปีเพื่อยืนยันแก่รัฐว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ในขณะเดียวกัน เขาเติมชื่อ มฤตัก  เข้าไปในชื่อของเขา รวมทั้งตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" เพื่อสร้างความสนใจของสาธารณะเกี่ยวกับกรณีอื่นที่คล้ายกันกับเขา

ชีวประวัติ
พิหารีเป็นผู้ชายธรรมดาที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในชนบทของรัฐอุตตรประเทศ วันหนึ่งเขาประสงค์ทำเรื่องขอกู้ยืมเงินจากธนาคารซึ่งจำเป็นต้องใช้เอกสารยืนยันตัวตน เขาจึงเดินทางไปยังสำนักงานสรรพากรที่ศาลาว่าการอำเภออะฌัมครห์เพื่อขอเอกสารยืนยันตัวตน แต่เจ้าหน้าที่รัฐกลับแจ้งว่าเขาเป็นผู้เสียชีวิตไปแล้วตามระเบียนของรัฐ โดยมีลุงของพิหารีเป็นผู้แจ้งแก่รัฐว่าพิหารีเสียชีวิต เพื่อที่ลุงจะได้ครอบครองที่ดินขนาดไม่ถึงหนึ่งเอเคอร์ในฆาลีลาบาดที่เป็นทรัยพ์สินของพิหารี เนื่องจากรัฐขึ้นทะเบียนพิหารีว่าเป็นผู้เสียชีวิต จึงมีการถ่ายโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินให้แก่ลุงในฐานะผู้รับมรดก

นอกจากนี้ พิหารียังพบอีกว่ามีรายชื่อบุคคลอีกกว่า 100 คนที่เผชิญสถานการณ์เดียวกัน เขาจึงตั้งสมาคมเพื่อผู้เสียชีวิตอุตตรประเทศ "มฤตักสงฆ์" ขึ้นมา ปัจจุบันสมาคมมีสมาชิกกว่า 20,000 คนทั่วประเทศ และสำเร็จในการกู้คืนสถานะของบุคคลจากเสียชีวิตมาแล้วสี่คน (ข้อมูลปี 2004)

ตลอดระยะเวลานับจากนั้น พิหารีพยายามจัดกิจกรรมและสร้างความสนใจในสาธารณชนขึ้นด้วยวิธีต่าง ๆ เขาจัดพิธีศพให้กับตัวเองพร้อมทั้งเรียกเงินชดเชยสำหรับแม่หม้ายให้กับภรรยาของเขา ในปี 1980 เข้าเติมคำว่า "มฤตัก" (เสียชีวิต) เข้าในชื่อของเขา รวมถึงลงนามในเอกสารต่าง ๆ ในชื่อ "ลาล พิหารี ผู้ล่วงลับ" เขาเคยสมัครลงแข่งเลือกตั้งกับราชีพ คานธี ในปี 1989 เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังไม่เสียชีวิต กระทั่งในปี 1994 หรือราว 19 ปีหลังเขาเคลื่อนไหวและต่อสู้ทางกฎหมาย รัฐบาลได้แก้ไขสถานะของเขาจากผู้เสียชีวิตเป็นผู้ยังมีชีวิตอยู่

พิหารีได้รับรางวัลอิกโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2003 และในปี 2004 เขาได้ลงสมัครเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาในเขตเลือกตั้งลาลคังช์ รัฐอุตตรประเทศ

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
ในปี 2021 สาติษ กาวศิกสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับเรื่องของพิหารี ในชื่อ กากัซ, ผลิตโดยซาลมาน ข่าน ภายใต้ซาลมาน ข่าน ฟิล์มส์ นำแสดงโดยปันกัช ตริปตี, โมนัล คัชชร และ อมร อุปัธยาย ออกฉายครั้งแรกบน ZEE5 ในวันที่ 7 มกราคม 2021
# การขายไตในประเทศอิหร่าน
การค้าขายไตมนุษย์เพื่อแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจในประเทศอิหร่านเป็นเรื่องถูกกฎหมายและมีการควบคุมโดยรัฐบาล ปีหนึ่ง ๆ มีชาวอิหร่านราว 1400 คนที่ขายไตข้างหนึ่งให้กับผู้รับที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ปัจจุบัน อิหร่านเป็นประเทศเดียวบนโลกที่อนุญาตให้มีการขายไตของตนโดยแลกกับค่าตอบแทน อิหร่านจึงเป็นประเทศไม่ประสบปัญหาการต้องรอเป็นเวลานานเพื่อรับการบริจาคไตเพื่อปลูกถ่าย

ภูมิหลัง
การปลูกถ่ายไตครั้งแรกในภูมิภาคตะวันออกกลางมีขึ้นในอิหร่านเมื่อปี 1967 และเริ่มเป็นหัตถการที่พบได้ไม่ยากในราวกลางทศวรรษ 1980s อิหร่านยินยอมให้มีการนำไตมาปลูกถ่ายจากทั้งร่างของผู้เสียชีวิตที่มีเจตจำนงบริจาคร่างกายและผู้บริจาคอวัยวะเพื่อแลกกับค่าตอบแทน ปัจจุบันมีการประมาณว่าราว 13 เปอร์เซ็นต์ของการบริจาคไตมรจากร่างผู้เสียชีวิต ลดลงจากก่อนกฎหมายอนุญาตให้มีการค้าไตจะผ่านในปี 2000 ซึ่งมีการพึ่งพาไตจากร่างผู้บริจาคที่เสียชีวิตแล้วอยู่ที่เกือบ 99 เปอร์เซ็นต์ ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของตลาดอย่างสถาบันแคโต อ้างว่านับตั้งแต่มีการนำเสนอแรงจูงใจทางธุรกิจเข้ามาในตลาดค้าไต อิหร่านสามารถกำจัดการรอคิวรับบริจาคไตเพื่อปลูกถ่ายได้ภายในปี 1999 อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบโดยละเอียดจะพบว่าชาวอิหร่านจำนวนมากที่ป่วยด้วยโรคไตระยะสุดท้ายไม่ได้รับการวินิจฉัย ไม่ได้รับการส่งไปเพื่อรับการฟอกไต และฉะนั้นจึงไม่มีสิทธิ์รับการปบูกถ่ายไตตั้งแต่แรก แอแฮด ฆอดส์ (Ahad Ghods) จากโรงพยาบาลไตแฮเชมี เนแญด (Hashemi Nejad Kidney Hospital) ระบุว่า "นี่เป็นสาเหตุหลักว่าทำไมอิหร่านจึงประสบความสำเร็จในการกำจัดการรอคิวปลูกถ่ายไตได้อย่างรวดเร็ว"

การควบคุม
การค้าและซื้อไตนั้นดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่แบะองค์กรเพื่อการกุศล โดยมีผู้รับไตและรัฐบาลจ่ายค่าตอบแทนให้กับผู้บริจาคไต รวมถึงมีองค์กรการกุศลอื่น ๆ ที่คอยอุดหนุนค่าใช้จ่ายให้กับผู้ต้องปลูกถ่ายไตแต่ขาดทุนทรัพย์The Meat Market, The Wall Street Journal, Jan. 8, 2010.

องค์การการกุศลเพื่อการสนับสนุนผู้ป่วยไต (Charity Association for the Support of Kidney Patients; CASKP) และ มูลนิธิการกุศลเพื่อโรคพิเศษ (CFSD) ภายใต้กระทรวงสาธารณสุขและแพทยศาสตร์ศึกษาเป็นผู้ควบคุมการค้าขายใตภายใน้การสนับสนุนของรัฐบาล โดยมีองค์กรทั้งสองเป็นผู้จับคู่ผู้ให้กับผู้รับ จัดการตรวจสอบทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้อง และเพื่อป้องกันไม่ให้มีความไม่โปร่งใสหรือการฉ้อโกงเกิดขึ้น รัฐบังมีมาตรการ “ไม่ให้สถานปลูกถ่ายหรือแพทย์ผู้ทำการปลูกถ่ายเลือกผู้บริจาคไต” ค่าตอบแทนของการบริจาคไตในอิหร่านแตกต่างกันไปตามสถานการณ์ โดยทั่วไปอยู่ที่ 2,000 ถึง 4,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ราว 60,000 ถึง 120,000 บาท) ต่อการค้าไตหนึ่งข้าง ในทางกลับกัน ไตหนึ่งข้างที่ค้าขายในตลาดมืดระดับโลก อาจราคาสูงได้ถึง 160,000 ดอลลาร์สหรัฐ (4,800,000 บาท) ในบางกรณี

มุมมองในศาสนาอิสลาม
ในปี 1996 สถาบันนิติศาสตร์มุสลิมแห่งสหราชอาณาจักรเคยออกฟัตวาอนุญาตให้มีการปลูกถ่ายอวัยวะได้ ในฐานะการบริจาคเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อการค้าขาย
# เหตุการณ์รถไฟชนรถบัสในจังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2563
เหตุการณ์รถไฟขนส่งสินค้าชนรถบัสคณะกฐิน พ.ศ. 2563 เป็นเหตุการณ์ที่นับว่าเป็นอุบัติเหตุทางรถไฟไทยที่ร้ายแรงครั้งหนึ่งของไทย เหตุเกิดขึ้นเมื่อเวลา 08.05 น. ของวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2563 หลังจากรถบัสโดยสารหมายเลขทะเบียน 30-1476 พระนครศรีอยุธยา บรรทุกผู้โดยสารจำนวน 57 ราย ออกจากจังหวัดสมุทรปราการเพื่อไปทอดกฐินที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุเวลาประมาณ 08.05 น. ขณะขับผ่านทางข้ามรถไฟที่ไม่มีเครื่องกั้น นายบุญส่ง สวนยิ้ม คนขับรถบัสโดยสารขับรถบัสโดยสารชนกับรถไฟบรรทุกสินค้าคอนเทนเนอร์ ที่ 852 ดีเซลเลขที่ 5102 มีต้นทางสถานีแหลมฉบัง และสถานีปลายทางลาดกระบังขณะที่ขบวนผ่านสถานีคลองบางพระ ถึง สทล.51/1 บริเวณป้ายหยุดรถคลองแขวงกลั่น ตำบลบางเตย โดยรถพุ่งไปชนกับหัวขบวนรถไฟ ทำให้คนขับและผู้โดยสารเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ จำนวน 18 ราย และมีผู้บาดเจ็บ 30 รายบัสคณะกฐิน ผิด 3 ข้อหา ปรับ 150,000 บาท เปิดความเร็วสุดท้าย ก่อนชนรถไฟ หลังเกิดเหตุได้มีการนำทีมกู้ภัยเข้าช่วยเหลือรถสินค้า 852 แหลมฉบัง-ICDชนรถทัวร์ที่คลองแขวงกลั่น(11/10/63)นทพ. นำทหารช่วยปชช.เหตุรถไฟชนรถบัส และเคลียร์พื้นที่ จ.ฉะเชิงเทรา ต่อมาในวันที่ 12 ตุลาคม 2563 ได้มีผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลอีก 2 ราย รวม 20 รายปภ.สรุปเหตุรถไฟชนบัสคณะทำบุญตาย20ศพเจ็บกว่า30ผู้ว่าราชการจังหวัดฉะเชิงเทราลงพื้นที่ตรวจสอบ

สาเหตุของอุบัติเหตุ
ในวันที่ 12 ตุลาคม 2563 ตำรวจและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้วิเคราะห์สาเหตุของอุบัติเหตุ ดังนี้:

 บนรถเปิดเพลงเสียงดัง ทำให้คนขับไม่ได้ยินเสียงหวีดรถไฟ
 คนขับไม่คุ้นชินกับเส้นทาง
 ที่เกิดเหตุเป็นทางลาดชันและบรรทุกผู้โดยสารเกิน ทำให้ต้องเร่งความเร็วและเร่งขึ้นเนินได้ช้า
 รถไฟวิ่งมาด้วยความเร็ว จึงไม่สามารถหยุดได้ทัน

การแก้ไขปัญหาจุดตัดทางรถไฟที่เกิดเหตุ
ผู้นำชุมชนเครื่องกั้นและป้ายหยุดตรวจมาตั้งที่ทางลักผ่านโดยมีเจ้าหน้าที่ของการรถไฟฯ คอยโบก
ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 7 ของชุมชนบางเตยได้รับมอบคำสั่งจากนายอำเภอเมืองฉะเชิงเทราให้ประสานหน่วยงานท้องถิ่นนำป้ายสัญญาณไฟมาติดตั้งบริเวณทางข้ามรถไฟนอภ.สั่งตั้งป้าย "หยุดตรวจ” ทางลักผ่าน 19 ศพ รฟท.จัดคนคอยยืนโบก

ดูเพิ่ม
เหตุรถไฟตกรางในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2552
รายการอุบัติเหตุทางรถไฟในประเทศไทย
# วัดท่าแขก (จังหวัดเลย)
วัดท่าแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจดแม่น้ำโขง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 12 ไร่ 90 ตารางวา

วัดท่าแขกสร้างเมื่อ พ.ศ. 2209 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช กรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยมีท้าวสุวรรณแผ้วพ่ายโอรสของพระเจ้าล้านช้างและบริวาร สร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลถวายแด่พระมเหสีและพระธิดาของพระองค์ที่สิ้นพระชนม์เนื่องจากเรืออัปปางในระหว่างเดินทางไปเยี่ยมพระสหายที่นครจำปาสัก ต่อมา พ.ศ. 2436 เมื่อมีการย้ายเมืองเชียงคานมาตั้งเมืองใหม่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขงได้ช่วยกันบูรณะวัดที่ชำรุดทรุดโทรม จน พ.ศ. 2469 พระอาจารย์เสาร์ กนตสีโล พระอาจารย์มั่น ภูริทตโต และพระอาจารย์ฝั้น อาจาโร ได้ธุดงค์มาพักที่วัดชั่วระยะหนึ่ง หลังจากนั้นได้กลายสภาพเป็นวัดร้าง จน พ.ศ. 2503 หลวงพ่อสอน ชนติโกมาจำพรรษาและบูรณะวัด กระทรวงศึกษาธิการประกาศยกวัดร้างเป็นวัดมีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2526

ภายในอุโบสถวัดท่าแขก มีพระพุทธรูป 3 องค์สกัดจากหินทรายทั้งก้อน เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ มีอายุประมาณ 300 กว่าปี
# วัดเชตวัน (จังหวัดเชียงราย)
วัดเชตวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรอบเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 6 ไร่ 68 ตารางวา

วัดเชตวัน หรือ วัดพระนอน เดิมเป็นวัดร้างไม่ปรากฏผู้สร้าง บูรณะครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าอธิการหงส์กาวิโร (ครูบาก๋า) เดินธุดงค์มาจากวัดทุ่งฟ้าฮ่าม จังหวัดเชียงใหม่ ได้มาพบเจดีย์ ลูกนิมิตและต้นโพธิ์ใหญ่ บริเวณนี้เป็นป่ารกมากปกคลุมบริเวณวัดอยู่ ท่านตั้งใจว่าจะบูรณปฏิสังขรณ์ให้เป็นวัดให้ได้ จึงขอให้ศรัทธาสร้างกุฏิเล็ก ๆ ชั่วคราว พอถึงเวลาเข้าพรรษาไปอยู่วัดศรีเกิด ครั้งถึงออกพรรษาแล้วจึงได้ชักชวนศรัทธาประชาชนและ ญาติโยมจากเชียงใหม่มาทำไร่นาและทำสวนบริเวณนี้ ประชาชนจึงร่วมใจกันสร้างวัด และได้ตั้งชื่อวัดขึ้นว่า วัดป่าแดด เพราะฤดูแล้งไฟไหม้ป่าหมดแล้วก็เห็นแต่แสงแดด ต่อมามีการเรียกขานชื่อวัดเป็น "วัดเชตวัน" ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2392 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2400

อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ อุโบสถ วิหารพระนอน ศาลาการเปรียญ หอไตร หอกลาง และกุฏิสงฆ์ 3 หลัง มีการสร้างพระพุทธไสยาสน์หรือพระนอนเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยกำหนดให้วันขึ้น 15 เดือน 6 เหนือ ของทุกปีเป็นวันประเพณีพระนอน พระนอนมีขนาด 17 วา 2 ศอก และวัดยังมีพระปัญจมหาธาตุ เป็นเจดีย์ที่มียอด 5 องค์ เป็นศิลปะล้านนา เป็นทรงสี่เหลี่ยม กว้าง 15 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านบนประดิษฐาน เจดีย์ 5 องค์ ที่มีรูปทรงสูงใหญ่แตกต่างกัน
# วัดเชียงคาน (จังหวัดเลย)
วัดเชียงคาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงคาน อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย

วัดเชียงคาน หรือ วัดหอสองนาง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏชัด แต่มีตำนานเล่าว่า เมืองเชียงคานเดิมหรือเมืองสานะคามที่อยู่ในประเทศลาวปัจจุบัน เป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรสยาม การเดินทางต้องมาแวะที่เชียงคานก่อนที่จะถึงจุดหมาย เมื่อเจ้าหลวงพระบางและครอบครัวได้เดินทางโดยเรือไปสักการะพระธาตุพนม พอมาถึงบ้านหาดเบี้ยเรือเกิดพลิกควํ่า ทำให้ลูกสาวทั้ง 2 คนของเจ้าเมืองหลวงพระบางจมน้ำเสียชีวิต เจ้าหลวงพระบางได้นำสังขารของสองธิดามาประชุมเพลิงที่วัดหอสองนาง จึงเป็นที่มาของชื่อวัดนี้ จากศิลาจารึกวัดศรีสองนาง ซึ่งค้นพบเพียงครึ่งท่อนที่ชำรุด กล่าวถึง การสร้างวัดพร้อมกับพระธาตุ โดยมีชื่อพระเถระผู้ใหญ่ พอได้เค้าชื่อว่า "…บาท …ปัชโชติ…ติปาล" พร้อมกับพี่น้องสามเณรทั้งมวลตั้งใจพร้อมกันสร้างวัดนี้ ซึ่งไม่ได้ระบุชื่อไว้กับพระธาตุ สิ้นเงินหนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อย (บาท) และในตอนท้ายก็ขอบุญกุศลครั้งนี้ได้ค้ำชูด้วย ปัจจุบันศิลาจารึกวัดศรีสองนางเก็บรักษาไว้ในศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลย

จากในช่วงที่คณะกรรมการศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเลยได้ออกสำรวจเมื่อ พ.ศ. 2530 เรียกวัดนี้ว่า วัดศรีสองนาง ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า "วัดเชียงคาน" แต่ในปัจจุบันมีป้ายชื่อวัดปักอยู่ด้านหน้าวัดใช้ชื่อว่า "วัดหอสองนาง" อย่างไรก็ดี ข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า ตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง และพระเจดีย์ศรีสองนาง เป็นเจดีย์สีขาวเด่นตั้งอยู่ด้านหลังอุโบสถ และมีหอพระชื่อ หอศรีสองนาง
# เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์
เจ้าหญิงอีซาเบ็ลเลอแห่งลีชเทินชไตน์  ประสูติเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2492 ณ ประเทศเบลเยียม เป็นพระชายาใน เจ้าชายฟิลลิพแห่งลีชเทินชไตน์ พระอนุชาใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ พระปิตุลา (อาชาย) ใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ โดยทรงเสกสมรสเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2514 มีพระบุตรดังนี้
เจ้าชายอเล็กซานเดอร์
เจ้าชายเว็นท์เซิสเลาส์แห่งลีชเทินชไตน์
เจ้าชายรูดอล์ฟฟ
 อ้างอิง 
"Biographies of the Princes and Princesses". www.fuerstenhaus.li. Retrieved 2018-08-30.
"Prince Philipp of Liechtenstein" (PDF). LGT Private Banking. 2018-08-30.
# เขตเจียงฮั่น
เขตเจียงฮั่น  เป็นส่วนหนึ่งของใจกลางเมือง และเป็นหนึ่งในเขตทั้ง 13 เขตของนครระดับจังหวัดอู่ฮั่น เมืองหลวงของมณฑลหูเป่ย์ สาธารณรัฐประชาชนจีน เขตนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองฮั่นโข่วในอดีต

 ภูมิศาสตร์ 
เขตเจียงฮั่นตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ (ฝั่งซ้าย) ของแม่น้ำแยงซี เป็นเขตที่มีพื้นที่น้อยที่สุดและมีประชากรหนาแน่นที่สุดในบรรดาเขตของอู่ฮั่น มีพรมแดนทางทิศเหนือติดกับเขตตงซีหู ทิศตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเขตเจียงอั้น ทิศใต้ติดกับเขตฮั่นหยาง และทิศตะวันตกติดกับเขตเฉียวโข่ว ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำติดกับเขตอู่ชาง ตึกอู่ฮั่นเซนเตอร์ตั้งอยู่ในเขตเจียงฮั่น

 เขตการปกครอง 
เขตเจียงฮั่นแบ่งการปกครองออกเป็น

 #  ชื่อ  จีน (ตัวย่อ)  คำแปลชื่อแขวง 1  แขวงหมินจู๋    ประชาชาติ 2  แขวงหมินเฉวียน    ประชาธิปไตย 3  แขวงฮวาโหลว    หอคอยดอกไม้ 4  แขวงฉุยถ่า    เจดีย์น้ำ 5  แขวงหม่านชุน     6  แขวงเฉียนจิ้น    ก้าวหน้า 7  แขวงหมินอี้     8  แขวงซินหฺวา    จีนใหม่ 9  แขวงว่านซง    ต้นสนนับไม่ถ้วน 10  แขวงเป่ย์หู    ทะเลสาบเหนือ 11  แขวงถังเจียตุน    เนินดินตระกูลถัง 12  แขวงฉางชิง     13  แขวงฮั่นซิง
# โตเกียวไอต์
โตเกียวไอต์  เป็นแร่แบเรียมแมงกานีสวานาเดตซึ่งมีสูตรเคมีว่า Ba2(Mn3+,Fe3+)OH(VO4)2) โตเกียวไอต์มีองค์ประกอบทางเคมีคล้ายกับกามากาไรต์ (Ba2(Fe3+,Mn3+)OH(VO4)2) แต่มีปริมาณแมงกานีสสูงกว่า และคล้ายกับบรัคเคอบุชไชต์ (Pb2(Mn3+,Fe3+)(VO4)2(OH)) ซึ่งเป็นแร่ตะกั่ววานาเดต โตเกียวไอต์ปรากฏในแหล่งสินแร่แมงกานีสคุณภาพต่ำในหินแปรและมักพบร่วมกับไฮยาโลเฟน  เบราไนต์  และทามาไอต์ 

โตเกียวไอต์ถูกค้นพบที่เหมืองชิโรมารุ เมืองโอกูตามะ อำเภอนิชิตามะในพื้นที่โตเกียวตะวันตก จังหวัดโตเกียว และสมาคมวิทยาแร่นานาชาติ (ไอเอ็มเอ) รับรองการค้นพบใน ค.ศ. 2003 ซึ่งแร่นี้ยังพบในประเทศอิตาลีด้วย
# อูนาดง
thumb|อูนาจู

อูนาดง (ย่อมาจาก unagi donburi, "ชามปลาไหล") เป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยชามขนาดใหญ่แบบดมบูริใส่ข้าวสวยและราดด้วยปลาไหล (อุนางิ) ย่างในรูปแบบคาบายากิ คล้ายกับเทริยากิ เนื้อปลาเคลือบด้วยซอสถั่วเหลืองรสหวานที่เรียกว่าทาเระ มักใช้ไฟถ่าน ไม่ลอกเนื้อปลาและคว่ำด้านที่มีผิวสีเทาลง, p.63 ราดซอสทาเระลงไปให้พอซึมผ่านข้าวข้างล่าง ตามธรรมเนียมแล้ว จะโรยผลซันโชแห้งบด (เรียกว่าพริกไทยญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกันทางพฤกษศาสตร์) ด้านบนเป็นเครื่องปรุงรส

 รูปแบบอื่น ๆ 
รูปแบบอื่น ๆ ได้แก่ อูนาจู (鰻重, อาหารจานเดียวกันแต่เสิร์ฟในกล่องอาหารจูบาโกะ (重箱)) นางายากิ (長焼き, ปลาไหลและข้าวจะเสิร์ฟแยกกัน) และฮิสึมาบูชิ (櫃まぶし)

 ประวัติศาสตร์ 
อูนาดงเป็นข้าวดมบูริประเภทแรกที่คิดค้นขึ้นในยุคเอโดะตอนปลายในสมัยบุงงะ (1804–1818), section "Una-don, the First Donburi-mono", p.24- โดยชายชื่ออิมาสึเกะ โอคุโบะ ที่อาศัยอยู่ในซาไก-มาชิ (ในปัจจุบันคือย่านนิฮมบาชิในเขตชูโอ โตเกียว) และกลายเป็นที่นิยมในละแวกนั้น 

ร้านอาหารแห่งแรกที่ขายอูนาดงเอ่ยอ้างว่าเป็นร้านโอโนยะ (大野屋), p.270, quote;:"鰻丼を始めたのは日本橘葺屋町の大野屋で、天保の飢饉当時に、大丼の鰻飯を天保銭一枚で売ったのが当って" ในฟุงิยาโช (葺屋町) (ติดกับซาไกโช) ในช่วงเวลาหนึ่ง แต่สันนิษฐานไว้ก่อนที่โรงละครละแวกนั้นย้ายออกไปเพราะถูกไฟไหม้ในปี 1841 หลังจากทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในปี 1844 ร้านเริ่มขายอูนาดงด้วยเหรียญเทนโปเซ็นหนึ่งเหรียญ และได้รับความนิยม

สำหรับอูนาจูที่บรรจุปลาไหลและข้าวในกล่องจูบาโกะ ทฤษฎีหนึ่งกล่าวถึงผู้ริเริ่มของปลาไหลกับโอทานิ กิเฮ (大谷儀兵衛) ซึ่งเริ่มธุรกิจร้านอาหารปลาน้ำจืดในซันยะ ในย่านอาซากูซะ โตเกียว เรียกว่าฟุนากิ (鮒儀) (ภายหลังรู้จักกันในชื่อ จูบาโกะ ร้านอาหารรุ่นปัจจุบันอยู่ที่อากาซากะ) ตามทฤษฎีนี้อูนาจูมีอยู่แล้วในช่วงปลายสมัยเอโดะ แต่มีผู้คัดค้านมุมมองนี้, p.?, the author claims to have heard from the current successor to the restaurant that it was not the original innovator to put eel in jubako, and the old restaurant in Sanya was so named because the architecture resembled the jubako boxes นักวิจารณ์คนอื่น ๆ บอกว่าอูนาจูเริ่มปรากฏในยุคไทโช และใช้กล่องเคลือบเพื่อความหรูหรา อูนาจูมักจะมีราคาแพงกว่าอูนาดงうな重とうな丼、違いは名前と器だけ (Excite News, 22 July 2007; author: Wakako Tasachi (田幸和歌子)
# เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง
เทศบาลตำบลเจ๊ะบิลัง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2 ของตำบลเจ๊ะบิลัง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเจ๊ะบิลังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2534 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 4,039 คน

พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 16 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 982 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 2.70 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 1,687.5 ไร่ กับแบ่งพื้นที่เทศบาลออกเป็น 8 ชุมชน ในพื้นที่บางส่วนของตำบลเจ๊ะบิลัง ได้แก่ ชุมชนบ่อหลวงก้าวหน้า ชุมชนหลังโรงเรียน ชุมชนประมง ชุมชนบ้านกลาง ชุมชนบ้านใหม่ ชุมชนบนควนตอนล่าง ชุมชนบนควน และชุมชนบ้านนา
# เทศบาลตำบลฉลุง
เทศบาลตำบลฉลุง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 5 และ 13 ของตำบลฉลุง ในอำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลฉลุงที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 2,358 คน ปัจจุบันเป็นเทศบาลขนาดกลางซึ่งมีความเจริญเติบโตของเมืองรองจากเทศบาลเมืองสตูล 

พื้นที่เทศบาลตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองสตูล อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสตูลประมาณ 11 กิโลเมตร ศาลากลางจังหวัดสตูลประมาณ 12.7 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 967 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 1.25 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 781.25 ไร่ เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรฉลุง และนอกจากนี้ยังมีที่ทำการไปรษณีย์ฉลุง ซึ่งใช้รหัสไปรษณีย์แยกกันกับที่ทำการไปรษณีย์สตูล
# อินูโอโมโนะ
อินูโอโมโนะ  เป็นศิลปะการต่อสู้ที่พลธนูม้าฝึกทักษะการยิงธนูโดยการไล่ตามและยิงสุนัขด้วยลูกธนูหัวทู่ในพื้นที่ที่จำกัด อินูโอโมโนะเริ่มต้นในช่วงยุคคามากูระราวปี ค.ศ. 1207 จนถึงยุคเซ็งโงกุ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างมากสำหรับการฝึกฝนในยุคมูโรมาจิ犬追物関係資料  pref.kagoshima.jp (ภาษาญี่ปุ่น). สืบค้นเมื่อ 2021-11-29. การสู้รบบนหลังม้าของซามูไรเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่ได้ฝึกฝนอาจทำให้ซามูไรขาดทักษะในด้านนี้อาจส่งผลให้การรบไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะฉะนั้นการฝึกอินูโอโมโนะเป็นสิ่งที่จำเป็น

สุนัขราว 150 ตัวจะถูกปล่อยออกมาสู่สนามทรงสี่เหลี่ยมความยาวประมาณ 72 เมตรต่อด้าน แบ่งออกเป็นสามทีม แต่ละทีมมีสมาชิก 12 นาย ทีมที่สามารถยิงลูกธนูโดนลงบนตัวสุนัขมากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดจะเป็นฝ่ายชนะ

ต่อมาอินูโอโมโนะไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปหลังการฟื้นฟูเมจิที่ยกเลิกระบบโชกุน ทำให้สูญเสีญการสนับสนุนจากแคว้นศักดินาซัตสึมะและรัฐบาลเอโดะ ประกอบกับการใช้พื้นที่ในการฝึกฝนที่กว้างขวางมาก รวมถึงการเตรียมซามูไรที่มีทักษะการยิงธนูที่ดีเยี่ยม

การฝึกฝนอินูโอโมโนะครั้งสุดท้ายในปี 1902 ที่สวนอูเอโนะ โดยตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ได้มีการฝึกฝนอีกเลยตามคำคัดค้านของสมาคมพิทักษ์สัตว์ญี่ปุ่น