# ค่าระดับการติดเชื้อพื้นฐาน
+ ถ้าไม่ได้ระบุ ค่า R0 มาจาก History and Epidemiology of Global Smallpox Eradication , ซึ่งเป็นมอดูลหนึ่งในค้อร์ส "Smallpox: Disease, Prevention, and Intervention." CDC and World Health Organization, 2001. Slide 17. นี่อ้างอิง "Modified from Epidemiologic Reviews 1993;15: 265-302, American Journal of Preventive Medicine 2001; 20 (4S): 88-153, Morbidity and Mortality Weekly Report 2000; 49 (SS-9); 27-38"
	 โรค  การแพร่เชื้อ  R0	 หัด  ละอองลอย  12–18	 อีสุกอีใส  ละอองลอย  10-12	 คางทูม  หยดน้ำทางลมหายใจ  10-12	 โปลิโอ  ทางอุจจาระ-ปาก  5-7	 หัดเยอรมัน  หยดน้ำทางลมหายใจ  5–7	 ไอกรน  หยดน้ำทางลมหายใจ  5.5	 ฝีดาษ  หยดน้ำทางลมหายใจ  3.5–6	 โควิด-19  หยดน้ำทางลมหายใจ 1.4–5.7	 เอชไอวี/เอดส์  น้ำของร่างกาย  2–5	 ซาร์ส  หยดน้ำทางลมหายใจ  2–5	 หวัด  หยดน้ำทางลมหายใจ  2–3 	 คอตีบ  น้ำลาย  1.7–4.3	 ไข้หวัดใหญ่(สายพันธ์ที่ระบาดทั่วปี 1918)  หยดน้ำทางลมหายใจ  1.4–2.8	 อีโบลา(การระบาดในปี 2014)  น้ำของร่างกาย  1.5–1.9	 ไข้หวัดใหญ่(การระบาดในปี 2009)  หยดน้ำทางลมหายใจ  1.4–1.6	 ไข้หวัดใหญ่(ตามฤดูกาล)  หยดน้ำทางลมหายใจ  0.9–2.1	 เมอร์ส  หยดน้ำทางลมหายใจ  0.3–0.8

thumb|250px | thumbtime = 4:02|
วิดีโอภาษาอังกฤษอธิบาย basic reproduction number (ประมาณ) และอัตราป่วยตาย  ในบริบทของการระบาดทั่วของไวรัสโคโรนา พ.ศ. 2562–2563

ในวิทยาการระบาด ค่าระดับการติดเชื้อพื้นฐาน หรือ เลขสืบพันธุ์พื้นฐาน  หรือค่า R0 (อ่านว่า อาร์น็อต หรืออาร์ซีโร่ หรืออาร์ศูนย์)
สามารถพิจารณาได้ว่า เป็นจำนวนกรณีการติดเชื้อของผู้ป่วยรายใหม่ที่คาดหมายซึ่งติดมาจากผู้ป่วยรายเดียวโดยสมมุติว่าคนในกลุ่มประชากรติดเชื้อได้ทุกคน Free text
นิยามนี้หมายเอาสถานการณ์ที่ไม่มีคนอื่นติดเชื้อหรือมีภูมิคุ้มกัน ไม่ว่าจะโดยธรรมชาติหรือโดยอาศัยวัคซีน
มีนิยามบางนิยาม เช่น ของกระทรวงสาธารณสุขออสเตรเลีย ที่เพิ่มข้อสมมุติว่าไม่มีการแทรกแซงที่จงใจเพื่อชลอหรือยุติการแพร่เชื้อ
ค่านี้ไม่ควรสับสนกับ effective reproduction number ซึ่งมีสัญลักษณ์ R และหาค่าโดยใช้สถานการณ์จริง ๆ/ปัจจุบันของกลุ่มประชากร ไม่ใช่สถานการณ์ที่ไม่มีการติดเชื้อ
โดยนิยามแล้ว R0 ไม่อาจเปลี่ยนได้โดยโปรแกรมการให้วัคซีน
ให้สังเกตว่า R0 ไม่มีหน่วย และไม่ใช่อัตราที่มีหน่วยเกี่ยวกับระยะเวลา

R0 ไม่ใช่ค่าคงตัวทางชีวภาพของจุลชีพก่อโรค เพราะมันได้รับผลจากปัจจัยต่าง ๆ เช่น ภาวะสิ่งแวดล้อมและพฤติกรรมของกลุ่มประชากร
อนึ่ง ค่า R0 มักประเมินจากแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ จึงขึ้นอยู่กับแบบจำลองและค่าพารามิเตอร์ต่าง ๆ ที่ใช้
ดังนั้น ค่าที่พบในวรรณกรรมจึงเหมาะกับบริบทนั้น ๆ จึงแนะนำไม่ให้ใช้ค่าล้าสมัยหรือเปรียบเทียบค่าที่ได้จากแบบจำลองต่าง ๆ กัน
ค่า R0 โดยตนเองไม่สามารถใช้ประเมินว่า การแพร่เชื้อจะเกิดเร็วขนาดไหนในกลุ่มประชากรนั้น ๆ

การใช้ค่า R0 ที่เด่นสุดก็คือเพื่อช่วยประเมินว่า โรคติดเชื้อที่กำลังระบาดจะสามารถแพร่กระจายไปได้มากแค่ไหนในประชากรที่ยังไม่มีการติดเชื้อ และประเมินว่า สัดส่วนประชากรแค่ไหนต้องได้รับวัคซีนเพื่อกำจัดโรค
ในแบบจำลองการติดเชื้อที่ใช้อย่างสามัญ เมื่อ  เชื้อจะสามารถระบาดไปในกลุ่มประชากร แต่จะยุติเมื่อ 
ทั่วไปแล้ว ค่า R0 ยิ่งสูงเท่าไร ก็ควบคุมการระบาดยากขึ้นเท่านั้น
ในแบบจำลองง่าย ๆ สัดส่วนกลุ่มประชากรที่ต้องมีภูมิคุ้มกัน (คือไม่เสี่ยงติดเชื้อ) เพื่อป้องกันการระบาดอย่างต่อเนื่องจะต้องมากกว่า 
โดยนัยตรงกันข้าม สัดส่วนประชากรที่ยังคงเสี่ยงติดเชื้อซึ่งก่อโรคประจำก็คือ 

ค่านี้ได้รับผลจากปัจจัยหลายอย่างรวมทั้งระยะการแพร่เชื้อ (infectivity) ของคนไข้, สมรรถภาพให้ติดโรคของสิ่งมีชีวิต และจำนวนคนที่สามารถติดโรคในกลุ่มประชากรที่คนไข้พบเจอ

 ค่าระดับการติดเชื้อยังผล (Effective reproduction number) 
ในสถานการณ์จริง กลุ่มประชากรต่างๆ จะมีอัตราส่วนคนที่มีภูมิคุ้มกันต่อโรคหนึ่งๆ ไม่เหมือนกัน ณ เวลาใดเวลาหนึ่ง
เพื่อประเมินสถานการณ์เช่นนี้ จึงมี ค่าระดับการติดเชื้อยังผล (Effective reproduction number) โดยใช้ตัวแปรเป็น  หรือ  และมีนิยามเป็นจำนวนคนเฉลี่ยที่บุคคลผู้ติดโรคคนเดียวทำให้คนอื่น ๆ ติดโรค ณ เวลา t ในกลุ่มประชากรที่เสี่ยงติดโรคเป็นบางส่วน (คือบางคนจะมีภูมิค้มกัน)
ซึ่งสามารถคำนวณได้โดยคูณค่า  กับเศษส่วน S ที่กลุ่มประชากรนั้นๆ เสี่ยงติดโรค
ถ้าเศษส่วนประชากรที่มีภูมิคุ้มกันเพิ่มขึ้น (คือค่า S ลดลง) จนกระทั่งค่า  เหลือน้อยกว่า 1 กลุ่มประชากรนั้นจัดว่ามี "ภูมิคุ้มกันหมู่" แล้ว และจำนวนการติดโรคในกลุ่มประชากรนั้นจะค่อยๆ ลดลดจงเหลือศูนย์

 เชิงอรรถและอ้างอิง