wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ
ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ  เป็นตัวละครโมเอะสัญชาติญี่ปุ่นที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 2010 ซึ่งมีต้นกำเนิดจากบอร์ด Breaking News (VIP) ของทูแชนแนล และกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมภายในฟอรั่มและบอร์ดภาพต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ตัวละครนี้เป็นรูปมานุษยรูปนิยมแบบโมเอะจากวลี "日本鬼子" ซึ่งเป็นคำสบประมาททางชาติพันธุ์ของจีนที่ใช้กันทั่วไปต่อคนเชื้อสายญี่ปุ่น

ภูมิหลัง
ตัวละครนี้เดิมทีนั้นผู้ใช้บนกระดานทูแชนแนลสร้างขึ้นเพื่อเสียดสีคำศัพท์ด้านเชื้อชาติของจีนดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ในประเทศจีน คำว่า รื่อเปิ่นกุ่ยจือ  เป็นวลีที่ใช้ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง และยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ในฐานะคำสบประมาทต่อคนญี่ปุ่น ชาวเน็ตญี่ปุ่นเลือกที่จะเปลี่ยนวลีที่ปกติเป็นการเหยียดเชื้อชาติและหยาบคายให้กลายเป็นตัวละครที่สามารถแสดงออกมาให้ "น่ารัก" หรือ "โมเอะ" ซึ่งเป็นการแสดงออกที่สามารถย้อนกลับความหมายเชิงลบที่แฝงอยู่ภายใต้คำสบประมาทได้ การสร้างตัวละครใน ค.ศ. 2010 เกิดขึ้นหลังการยกระดับของกรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุที่เป็นผลจากอุบัติเหตุเรือประมงชนกันที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้ และมีจุดมุ่งหมายเพื่อตอบโต้กระแสความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นที่เพิ่มมากขึ้นในหมู่พลเมืองเครือข่ายออนไลน์และในความคิดเห็นของชาวจีนโดยทั่วไปภายหลังเหตุการณ์ข้อพิพาทเกาะแห่งนี้

ศัพทมูลวิทยา
ในภาษาญี่ปุ่น คำด่า 日本鬼子 โดยทั่วไปอ่านเป็น รีเบ็งกูอิซุ (リーベングイズ, rīben guizu) ซึ่งทับศัพท์โดยตรงจากภาษาจีนกลางว่า รื่อเปิ่นกุ่ยจือ อย่างไรก็ตาม อักษรเหล่านี้สามารถอ่านอีกแบบโดยใช้รูปอ่านคุงโยมิและนาโนริเป็น ฮิโนโมโตะ โอนิโกะ ซึ่งคล้ายกับชื่อผู้หญิงในภาษาญี่ปุ่น ส่วนตัวอักษรของ"นามสกุล" ฮิ โนะ โมโตะ ในรูปอ่านคุงโยมิสามารถมีความหมายตรงตัวเป็น "ต้นกำเนิดสุริยะ" ในขณะที่ชื่อตัวภาษาญี่ปุ่นที่ลงท้ายด้วย 子 (-ko) ถือเป็นเพศหญิง และโดยทั่วไปใช้สำหรับชื่อผู้หญิง (เช่น ยามาดะ ฮานาโกะ (山田花子 Yamada Hanako) เป็นตัวแทนชื่อผู้หญิง)

ลักษณะเฉพาะ
แม่บทหลักในการออกแบบตัวละครอิงจากโอนิในคติชนญี่ปุ่น เนื่องจากตัวละครนี้ได้รับการออกแบบให้เป็น "บุคลาธิษฐาน" ของคำด่า ทำให้มีการพรรณนาเป็นหญิงสาวที่มีผมยาวสีดำและผิวซีด มักสวมชุดกิโมโนสีแดงและเขาปีศาจ โดยยังคงไว้ซึ่งลวดลายอันเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เช่น นางินาตะและหน้ากากฮันเนีย เธอสามารถแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมีการต่อสู้หรือถูกยั่วยุ

 โคนิปง 
"โคนิปง" (หรือ โคฮิโนโมโตะ; มาจากคำด่าภาษาจีนอีกคำ คือ เสี่ยวรื่อเปิ่น "小日本") ซึ่งถูกพรรณนาเป็นเด็กสาวที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกันและยังมีลวดลายที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นติดตัวไปด้วย เช่น คาตานะที่สูงเท่าเธอ และชุดกิโมโนสีชมพู เธอแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ที่มีความเสน่หาต่อผู้อื่นมาก เนื่องมาจากชื่อของเธอในฮิรางานะว่า "こひのもと" อ่านเป็น "แก่นแท้ของความรัก" 

ดูเพิ่ม
ไอซิส-จัง
# โฮโจ (อาหาร)
โฮโจ  แปลว่า ลำไส้หอยเป๋าฮื้อ เป็นอาหารท้องถิ่นที่คล้ายกับอูดง ที่สืบทอดกันในเขตเฮ็ตสึงิของเมืองโออิตะ จังหวัดโออิตะ เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม 2018 ได้ถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมพื้นบ้านที่จับต้องไม่ได้ของเมืองโออิตะในชื่อ "เฮ็ตสึงิโนะโฮโจสึกุริ" (戸次のほうちょう作り)

 ภาพรวม 
ใช้เส้นยาวที่ทำด้วยแป้งสาลีปั้นด้วยมือ ต้มผสมกับนิโบชิ, คมบุ และ เห็ดหอม ผสมกับ โชยุ หรือ มิริง แล้วจุ่มในซุปที่ทำด้วย คาโบสึ แล้วก็ใช้ขิงและต้นหอมเป็นเครื่องปรุงรส

เส้นบะหมี่นั้นทำโดยการนวดแป้ง น้ำ และเกลืออย่างทั่วถึง จากนั้นพักแป้งไว้ครู่หนึ่ง แล้วจึงนำไปกลิ้งบนเขียง โดยระวังอย่าเส้นขาด มีความหนากว่าโซเม็งหรือฮิยามุงิ และมีลักษณะแบนและยาวเหมือน คิชิเม็ง เส้นก๋วยเตี๋ยวแต่ละเส้นยาวเกิน 2 เมตร

 ประวัติศาสตร์ 
ว่ากันว่าที่มาของอาหารชนิดนี้มาจากการที่โอโตโมะ โซริง ผู้ครองแคว้นบุงโงะในยุคเซ็งโงกุชอบหอยเป๋าฮื้อมาก แต่มีอยู่ปีหนึ่งที่การเก็บเกี่ยวหอยเป๋าฮื้อนั้นย่ำแย่ และไม่มีหอยเป๋าฮื้อให้รับประทาน ดังนั้น ข้าราชบริพาร จึงได้คิดวิธีทำโดยการนวดแป้งและทำให้มันมีลักษณะคล้ายกับลำไส้ของหอยเป๋าฮื้อ
# ซาอุดีอะแรมโค
ซาอุดีอะแรมโค
 หรือชื่อทางการ บริษัทน้ำมันซาอุดีอาระเบีย  เป็นบริษัทปิโตรเลียมและแก๊สธรรมชาติที่มีรัฐบาลเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และเป็นบริษัทน้ำมันแห่งชาติของประเทศซาอุดีอาระเบีย  เป็นบริษัทที่มีรายได้มากที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 4 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองอัซเซาะฮ์รอน อะแรมโคเป็นทั้งบริษัทที่มีแหล่งน้ำมันดิบที่ได้รับการยืนยันแล้วมากที่สุดอันดับสองของโลก ด้วยน้ำมันดิบในแหล่งทั้งหมดมากกว่า 2.7 แสนล้านบาร์เรล (4.3 หมื่นล้านลูกบาศก์เมตร)OPEC, Annual Statistical Bulletin 2016  และเป็นบริษัทที่มีการผลิตน้ำมันต่อวันมากที่สุดในบรรดาบริษัทน้ำมันทุกแห่ง นอกจากนี้ บริษัทยังเป็นผู้ปล่อยแก๊สคาร์บอนรายเดี่ยวเป็นปริมาณมากที่สุดในโลกนับตั้งแต่ปี 1965

ซาอุดีอะแรมโคให้บริการเครือข่ายไฮโดรคาร์บอนเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งคือมาสเตอร์แก๊สซิสเตม (Master Gas System) ณ ปี 2013 ปริมาณการผลิตน้ำมันดิบรวมต่อปีอยู่ที่ 3.4 พันล้านบาร์เรล (540 ล้านลูกบาศก์เมตร) และบริหารแหล่งขุดเจาะน้ำมันและแก๊สธรรมชาติในซาอุดีอาระเบียมากกว่าหนึ่งร้อยแหล่ง หรือคิดเป็นแก๊สธรรมชาติสำรองรวมมากกว่า 288.4 ล้านล้านลูกบาศก์ฟุตมาตรฐาน บนชายฝั่งของจังหวัดตะวันออก มีแท่นขุดเจาะน้ำมันของบริษัทมากมาย โดยแท่นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือแท่นขุดเจาะกาวาร์ (แท่นขุดเจาะบนบกที่ใหญ่ที่สุดในโลก) และ แท่นขุดเจาะซาฟานียะอ์ (แท่นขุดเจาะนอกฝั่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก)Aramco Overseas Company - About Saudi Aramco , aramcooverseas.com. Retrieved 11 November 2014.
# ราเม็งไต้หวัน
ราเม็งไต้หวัน  เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวัน เส้นบะหมี่เส้นเล็กใส่ในซุปไก่ปรุงรสด้วยโชยุ และ เนื้อสับผัดกับพริก ถั่วงอก และกุยช่าย มีรสเผ็ด เนื่องจากเป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดในนาโงยะ จึงจัดเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ

อาหารชนิดนี้ได้รับการคิดค้นขึ้นโดย กัว หมิงโยว (郭明優) ผู้ก่อตั้งร้านอาหารจีน มิเซ็ง ในเมืองนาโงยะ ซึ่งพ่อของเขามาจากไถจงของไต้หวัน โดยเขาได้แรงบันดาลใจมาจากต้าอ๊ามี ซึ่งเป็นบะหมี่ของไต้หวัน หลังจากที่ได้ไปรับประทานระหว่างเที่ยวอยู่ที่ร้านอาหารไถหนานในไทเป โดยเริ่มขายในร้านในปี 1971

เมื่อราเม็งไต้หวันได้รับความนิยม ก็เริ่มปรากฏบนเมนูของร้านอื่นตามมา ตามการสำรวจที่ดำเนินการในปี 2000 โดยสมาคมสุขอนามัยอาหารจีนแห่งจังหวัดไอจิ ร้านอาหารราเม็งมากกว่า 200 แห่งจากประมาณ 380 ร้านในเมืองนาโงยะให้บริการราเม็งไต้หวัน
# ต้าอ๊ามี
ต้าอ๊ามี  หรือ ต้านไจ่เมี่ยน/ต้านจื่อเมี่ยน  เป็นอาหารไต้หวันที่ทำจากเส้น รับประทานกับซุป

 ภาพรวม 
คำว่า  ในภาษาจีนฮกเกี้ยน และหมายถึงคานแบกพาดไหล่ มีลักษณะคล้ายกับต้านต้านเมี่ยนจากมณฑลเสฉวน ชื่อนี้มาจากการที่ขายครั้งแรกโดยการบรรทุกส่วนผสมและอุปกรณ์ต่าง ๆ บนคานแบกพาดไหล่

บะหมี่ชนิดนี้มีต้นกำเนิดมาจากเมืองไถหนาน แม้ว่าปัจจุบันเป็นที่รู้จักว่าเป็นอาหารถิ่นของไถหนาน แต่ก็ยังมีการรับประทานกันอย่างแพร่หลายในสถานที่อื่น ๆ เช่น ไทเป และเป็นรายการเมนูปกติในร้านอาหารไต้หวันในญี่ปุ่น

โดยทั่วไปจะใช้เส้นตรงเส้นบางปานกลางที่ทำจากแป้งสาลี และซุปราดด้วยเนื้อหมู กุ้งฝอย ผักชี และซอสกระเทียม มักเสิร์ฟในภาชนะขนาดเท่าชามข้าวญี่ปุ่น ขนาดและเนื้อสับคล้ายกับต้านต้านเมี่ยน แต่รสชาติของน้ำซุปแตกต่างไปและไม่เผ็ด

โดยทั่วไปแล้วเส้นต้าอ๊ามีจะมีปริมาณน้อยเมื่อเทียบกับราคา ปริมาณอาหารจะถูกปรับเปลี่ยนเพื่อไม่ให้เลี่ยน โดยคำนึงถึงสำนวนไต้หวันที่ว่า "" (กินให้อร่อยไม่มีอิ่ม)

ราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะราเม็งท้องถิ่นของเมืองนาโงยะในประเทศญี่ปุ่น ได้ถูกคิดขึ้นโดยมีที่มาจากอาหารชนิดนี้元祖台湾ラーメン  味仙本店 - 元祖名古屋名物台湾ラーメンの中国台湾料理店
# ทากุ
ทากุ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดซางะ บนเกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 ประมาณ 17,200 คน มีความหนาแน่นของประชากร 178 คนต่อตารางกิโลเมตร ทากุได้เข้าร่วมเครือข่ายเมืองแห่งการเรียนรู้ระดับโลกของยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2017

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|left|ภาพถ่ายทางอากาศบริเวณตัวเมืองทากุ
thumb|left|นาข้าวในมินามิตากุ
นครทากุตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของนครซางะ ซึ่งห่างไปประมาณ 25 กิโลเมตร ตั้งอยู่บริเวณลุ่มน้ำของแม่น้ำอูชิซุ โดยมีตัวเมืองอยู่บริเวณกึ่งกลางและล้อมรอบด้วยภูเขา ทางทิศตะวันออกมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบเรียบ และมีช่องเขาที่มีความสูงไม่มากเชื่อมต่อไปยังทิศทางต่าง ๆ

 เทศบาลข้างเคียง 

 ภูมิอากาศ 
นครทากุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเด่นคือ ฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบาย มีหิมะตกเล็กน้อยถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีของนครทากุอยู่ที่ 15.5 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 1,864 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยอยู่ในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 26.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ 5.0 °Cภูมิอากาศทากุ: อุณหภูมิเฉลี่ย, สภาพอากาศรายเดือน

 สถิติประชากร 
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของนครทากุดังแสดงด้านล่างจำนวนประชากรจังหวัดซางะจำแนกตามเทศบาล

 ประวัติศาสตร์ 
พื้นที่ทากุเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อแคว้นฮิเซ็ง ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาซางะ และหลังจากการปฏิรูปเมจิ เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นมา ได้แก่ คิตาตากุ ทากุ นิชิตากุ ฮิงาชิตากุ และมินามิตากุ โดยหมู่บ้านคิตาตากุได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1949 และเทศบาลเหล่านี้ก็ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งเป็นนครทากุเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1954

 การเมืองการปกครอง 
thumb|left|ศาลาว่าการนครทากุ
นครทากุมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี-สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียวซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 15 คน ในแง่ของการเมืองระดับจังหวัด นครทากุเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดซางะจำนวน 2 คน และในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครทากุเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดซางะในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นสภาล่างของรัฐสภาญี่ปุ่น

 เศรษฐกิจ 
พื้นที่ทากุเคยเป็นพื้นที่ทำเหมืองถ่านหินที่มีบริษัทหลายแห่งเข้ามาดำเนินกิจการทำเหมือง อย่างไรก็ตาม เหมืองถ่านหินแห่งสุดท้ายได้ปิดตัวลงใน ค.ศ. 1972 ส่งผลให้อุตสาหกรรมถ่านหินต้องยุติลง นครทากุพยายามฟื้นฟูพื้นที่ดังกล่าวให้กลายเป็นแหล่งอุตสาหกรรมโดยอาศัยทำเลที่ตั้งใกล้กับทางด่วนนางาซากิ

 การศึกษา 
นครทากุมีโรงเรียนประถมศึกษา/มัธยมศึกษาตอนต้นรวม 3 แห่งซึ่งสังกัดเทศบาลนครทากุ และมีโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 1 แห่งซึ่งสังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดซางะ

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
 frameless|20x20px บริษัทรถไฟคีวชู: สายคารัตสึ
 สถานี:  –  – 

 ทางหลวง 
 25px|link=|alt= ทางด่วนนางาซากิ (ทางแยกต่างระดับทากุ, จุดพักรถทากุนิชิ)
 

 เมืองพี่น้อง 
  ชฺวีฟู่ มณฑลชานตง ประเทศจีน

 สถานที่ที่น่าสนใจ 
right|thumb|ทากุเซเบียว

 ทากุเซเบียว เป็นวัดลัทธิขงจื๊อที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1708 ถือเป็นวัดขงจื๊อที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และได้รับการกำหนดให้เป็นแหล่งประวัติศาสตร์แห่งชาติและทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติ

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
 มาจิโกะ ฮาเซงาวะ - หนึ่งในนักวาดมังงะหญิงคนแรก ๆ
# แฮแรเมเอมอมเรซอ
แฮแรเมเอมอมเรซอ  หรือ ศาลอิหม่ามเรซอ  เป็นศาลเจ้าอิสลามในแมชแฮด ประเทศอิหร่าน ที่ไว้ศพของอะลี อัรริฎอ อิมามที่แปดแห่งศาสนาอิสลามนิกายชีอะฮ์ ถือเป็นมัสยิดที่มีพื้นที่มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ภายในหมู่อาคารของศาลมีทั้งสุสาน มหาวิทยาลัยอิสลามศึกษารอซอวี พิพิธภัณฑ์ หอสมุด โรงเรียนศาสนาสี่แห่ง และมัสยิดโกแฮร์ชอด เป็นต้น ศาลนี้เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศ และได้สมญาว่าเป็น "หัวใจของอิหร่านชีอะฮ์" ด้วยจำนวนผู้เยี่ยมชมรวมกว่า 25 ล้านคนต่อปี ณ ปี ค.ศ. 2007 

ตัวศาลมีขนาดพื้นที่  ส่วนลานรอบ ๆ ทั้งเจ็ดลานมีพื้นที่รวม  หมายความว่าหมู่อาคารทั้งหมดของศาลกินพื้นที่ถึง 

แหล่งข้อมูลในวรรณกรรมชีอะฮ์มีการกล่าวถึงหะดีษจากทั้งอิมามชีอะฮ์และมุฮัมมัดที่เน้นย้ำความสำคัญของการจาริกแสวงบุญมายังศาลนี้ หะดีษหนึ่งจากมุฮัมมัดระบุว่า "หนึ่งในเลือดเนื้อเชื่อไขของข้าจะถูกฝังในดินแดนโฆราซัน [...] อัลลอฮ์จะทรงให้อภัยบาปของผู้มีบาปคนใดก็ตามที่ได้จาริกมายังศาลของท่าน"
# จันทระ พหาทุร ฑางคี
จันทระ พหาทุร ฑางคี (Chandra Bahadur Dangi , 30 พฤศจิกายน 1939 – 3 กันยายน 2015) เป็นชายชาวเนปาลที่เป็นมนุษย์ที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีบันทึกไว้ ด้วยส่วนสูง  เขาทำลายสถิติเดิมซึ่งเป็นของ คุล โมฮาเมด (1957–1997) ซึ่งสูง 

ฑางคีมาอยู่ในความสนใจของสื่อหลังผู้รับเหมาไม้คนหนึ่งเจอเขาในหมู่บ้าน ในอำเภอฑาง ประเทศเนปาล เขาได้รับตำแหน่งมนุษย์ผู้ใหญ่ที่เตี้ยที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ หลังจากการวัดส่วนสูงของเขาอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 ก่อนจะได้รับการบันทึกชื่อใน บันทึกสถิติโลกกินนิส

ชีวประวัติ
ฑางคีเกิดในสัลยัน อำเภอสัลยัน ประเทศเนปาล เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1939 ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าภาวะทางการแพทย์ใดที่ทำให้เขาหยุดสูง เขามีพี่น้องเป็นชายห้าคน หญิงสองคน สามคน ทั้ลหมดเป็นผู้ชาย มีส่วนสูงไม่ถึง  ส่วนคนที่เหลือมีส่วนสูงปกติ

ฑางคีอาศัยอยู่ในหมู่บ้านรีมโขลี (Reemkholi) ซึ่งเป็นหมู่บ้านห่างไกล ตั้งอยู่ห่างไป  จากกรุงกาฐมาณฑุ ก่อนที่เขาจะได้รับการขึ้นทะเบียนสถิติโลกในปี 2012 เป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลกนั้น เขาไม่เคยเดินทางออกจากหมู่บ้านบ้านเกิดของเขาเลย เขาประกอบอาชีพเป็นช่างทอผ้า หลังได้รับตำแหน่งมนุษย์ตัวเล็กที่สุดในโลก เขากล่าวว่าตนเองต้องการจะเดินทางไปยังทุกพื้นที่ของประเทศเนปาล และทั่วโลก รวมถึงเคยระบุว่าการได้เป็นมนุษย์ที่ตัวเล็กที่สุดในโลกและเป็นพลเมืองของเนปาล เขาอยากจะใช้สถานะของเขาเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับประเทศตนเอง

ในปี 2012 ซึ่งเขาได้รับการขึ้นทะเบียน เขาอายุ 72 ปี ในปีเดียวกันเขายังได้พบกับชโยติ อัมเค สตรีที่ตัวเล็กที่สุดในโลก ชาวเมืองนาคปุระ ประเทศอินเดีย ทั้งคู่ถ่ายรูปด้วยกันสำหรับหนังสือสถิติโลกกินนิสฉบับที่ 57 ปี 2013

ฑางคีเสียชีวิตในอเมริกันซามัวในวันที่ 3 กันยายน 2015 สิริอายุ 75 ปี ที่โรงพยาบาลเวชศาสตร์เขตร้อนลินดัน บี. จอห์นสัน ในพาโกพาโก โดยไม่มีการเปิดเผยสาเหตุการเสียชีวิต กระนั้น เดอะกาฐมาณฑุโปสต์ เคยรายงานว่าเชาเจ็บป่วยด้วยปอดบวมมาก่อนหน้า
# ชโยติ อามเค
ชโยติ อามเค (Jyoti Amge, เกิด 16 ธันวาคม 1993) เป็นนักแสดงชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักในฐานะสตรีที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ ตาม บันทึกสถิติโลกกินนิส

หลังเธออายุครบ 18 ปีในปี 2011 เธอได้รับการยืนยันให้เป็ยสตรีที่ตัวเล็กที่สุดในโลกที่ยังมีชีวิตอยู่ โดยบันทึกสถิติโลกกินนิส ด้วยส่วนสูง  ภาวะความสูงถูกจำกัดของเธอเกิดจากโรคทางพันธุกรรม ภาวะแคระพริมอร์เดียล

ในปี 2012 เธอได้พบกับ จันทระ พหาทุร ฑางคี มนุษย์ที่ตัวเตี้ยที่สุดในโลกจากเนปาล ทั้งคู่ถ่ายภาพด้วยกันสำหรับตีพิมพ์ในหนังสือสถิติโลกกินนิสฉบับที่ 57 ประจำปี 2013

ในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2024 เธอได้พบกับ รูเมย์ซา เกลกี สตรีที่ตัวสูงที่สุดในโลก ณ โรงแรมซาวอยในลอนดอน

บนสื่อ
อามเคประกอบอาชีพเป็นนางแบบและนักแสดง 

ในปี 2012 เธอและ เทโอ มัมมูการี เป็นผู้ดำเนินรายการ Lo show dei record ทางช่องกานาเล 5 ของอิตาลี

เธอปรากฏเป็นประเด็นของสารคดีปี 2009 ชื่อ Body Shock: Two Foot Tall Teen และเป็นแขกรับเชิญบนรายการ Bigg Boss 6

ในวันที่ 13 สิงหาคม 2014 อามเคแสดงในซีรีส์ American Horror Story: Freak Show ฤดูกาลที่สี่ รับบท มาเพอทีต (Ma Petite) ออกฉายวันที่ 8 ตุลาคม 2014

ผลงานภาพยนตร์
+ ผลงานแสดงบนภาพยนตร์และโทรทัศน์ ปี  เรื่อง  รับบท  หมายเหตุ 2009  Body Shock    เป็นตนเอง   ตอน: "Two Foot Tall Teen"  2012–2013  Bigg Boss 6   เป็นต้นเอง  แขกรับเชิญ 2014–2015  American Horror Story: Freak Show  มาเพอทีต (Ma Petite)  12 ตอน 2018  Maatharam   ภาพยนตร์สั้น 2020  World's Smallest Woman: Meet Jyoti  เป็นตนเอง  ทีแอลซี ออกฉายเมื่อเดือนกรกฎาคม 2020
# มาเซโซบะไต้หวัน
thumb|ร้านเม็นยะฮานาบิสาขาหลักทากาบาตะ ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของมาเซโซบะไต้หวัน
มาเซโซบะไต้หวัน  เป็นอาหารจากเส้นที่มีต้นกำเนิดในประเทศญี่ปุ่นโดยมีที่มาจากอาหารไต้หวัน เป็นบะหมี่แห้งชนิดหนึ่งที่มีต้นกำเนิดใน เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ถือเป็นอาหารนาโงยะชนิดหนึ่ง

 ภาพรวม 
เป็นบะหมี่แห้งประเภทหนึ่งที่ทำจากเนื้อสับแบบไต้หวัน (เนื้อสับปรุงรสด้วย ซีอิ๊ว ปรุงรสด้วยพริกและ กระเทียม) บนเส้นบะหมี่ที่มีความหนาเป็นพิเศษ ส่วนผสมประกอบด้วยเนื้อสับไต้หวัน กุยช่ายสับดิบ, ต้นหอม, ปลาป่น, ไข่แดง และกระเทียมขูด ซึ่งผสมให้เข้ากันก่อนรับประทาน นอกจากนี้ยังมีบริการที่เรียกว่า "โออิเมชิ" (追い飯) ซึ่งจะมีการเติมข้าวสวยลงในเนื้อสับและซอสของไต้หวันที่เหลืออยู่ในชามหลังจากรับประทานบะหมี่แล้ว ที่ร้านอาหารที่เป็นต้นกำเนิด เส้นบะหมี่ต้มจะถูกขูดด้วยกระชอนให้มีรสชาติกลมกล่อมและทำให้ผสมกับซอสได้ง่ายขึ้น

 แหล่งกำเนิด 

เริ่มต้นในปี 2008 ที่ร้านเม็นยะฮานาบิ สาขาหลักทากาบาตะในเขตนากางาวะ เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ麺屋はなび高畑本店 นาโอโตะ นียามะ (新山直人) เจ้าของร้านต้องการทำราเม็งไต้หวัน ซึ่งเป็นอาหารจานพิเศษที่มีต้นกำเนิดในเมืองนาโงยะ และเขาทำเนื้อสับไต้หวันเป็นส่วนผสม แต่เขาเลิกทำเพราะว่ามันไม่เข้ากันกับซุป ในเวลานั้น ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อพนักงานพาร์ตไทม์คนหนึ่งที่ทำงานอยู่ตอนนั้นได้พูดขึ้นว่า "ลองราดใส่เส้นบะหมี่ที่ต้มแล้วดูจะเป็นยังไง?" เมื่อเขากำลังจะทิ้งเนื้อสับที่ทำ จึงเป็นแรงบันดาลใจที่นำไปสู่การวิจัยคิดค้น และผ่านการลองผิดลองถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงได้ออกมาเป็นมาเซโซบะไต้หวันที่เสร็จสมบูรณ์

ปัจจุบันได้กลายมาเป็นหนึ่งในอาหารนาโงยะ เช่นเดียวกับราเม็งไต้หวัน และไม่ได้พบได้เฉพาะในภูมิภาคโทไกเท่านั้น แต่ยังพบได้ในภูมิภาคคันไซและคันโตด้วย โดยมีร้านอาหารหลายแห่งที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตัวเอง ได้รับรางวัลรองชนะเลิศใน การประกวดอาหารนาโงยะทั่วไปในปี 20132013年の名古屋めし総選挙 และได้รับการยกย่องจากนายกเทศมนตรีเมืองนาโงยะในขณะนั้น

ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2021 ซึ่งถือเป็นวันมาเซโซบะ ได้มีการเปิดตัว "สมาคมมาเซโซบะไต้หวันแห่งประเทศญี่ปุ่น" (日本台湾まぜそば協会) โดยมีเป้าหมายเพื่อทำให้ชาวมาเซโซบะไต้หวันเป็นที่นิยม
# เขตมินามิ (ไซตามะ)
เขตมินามิ  เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ ในจังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของนครไซตามะ มีขนาดพื้นที่ทั้งหมด  ณ วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เขตมินามิมีจำนวนประชากรประมาณ 195,252 คน ความหนาแน่นของประชากร 14,128 คนต่อตารางกิโลเมตร

thumb|สำนักงานเขตมินามิ นครไซตามะ

 ภูมิศาสตร์ 
เขตมินามิตั้งอยู่ในที่ราบคันโต โดยมีระดับความสูงต่ำสุด 2.9 เมตร และระดับความสูงสูงสุด 16.9 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีแม่น้ำอารากาวะและแม่น้ำอื่น ๆ อีกหลายสายไหลผ่านพื้นที่ เขตมินามิมีแหล่งน้ำ 3 แห่ง ได้แก่ เบ็ชโชนูมะ ชิราฮาตานูมะ และไซโกะ พื้นที่ประมาณ 56% เป็นเขตที่อยู่อาศัย และน้อยกว่า 5% เป็นพื้นที่ชนบท ด้วยเหตุนี้พื้นที่ทั้งหมดของเขตมินามิจึงได้รับการกำหนดให้เป็น "เขตผู้อยู่อาศัยหนาแน่น" (densely inhabited district, DID) เมื่อ ค.ศ. 2005

 เขตและเทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดไซตามะ
 เขตในนครไซตามะ
 เขตซากูระ
 เขตอูราวะ
 เขตชูโอ
 เขตมิโดริ
 นครคาวางูจิ
 นครวาราบิ
 นครโทดะ
 นครอาซากะ

 ประวัติศาสตร์ 
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งหมู่บ้านต่าง ๆ ในพื้นที่แห่งนี้ขึ้น ได้แก่ มุตสึจิ ยาดะ สึจิไอ และมิยาโมโตะ ต่อมาวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1932 หมู่บ้านยาดะ และหมู่บ้านคิซากิ (จากอำเภอคิตาอาดาจิ) ได้ยุบรวมเข้ากับเมืองอูราวะ และวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 เมืองอูราวะได้รับการยกฐานะเป็นนครอูราวะ หมู่บ้านมุตสึจิได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1938 และยุบรวมเข้ากับนครอูราวะเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1942 ใน ค.ศ. 1943 หมู่บ้านมิยาโมโตะได้ควบรวมกับหมู่บ้านซาซาเมะที่อยู่ข้างเคียงและเปลี่ยนชื่อเป็นหมู่บ้านมิซาซะ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1955 หมู่บ้านสึจิไอ และหมู่บ้านโอกูโบะ (จากอำเภอคิตาอาดาจิ) ได้ยุบรวมเข้ากับนครอูราวะ ต่อมาใน ค.ศ. 1957 หมู่บ้านมิซาซะได้ยุบรวมเข้ากับเมืองโทดะ แต่หลังจากการต่อต้านอย่างหนักของประชาชนในท้องถิ่น พื้นที่ดังกล่าวส่วนใหญ่ได้ถูกโอนย้ายมารวมเข้ากับนครอูราวะใน ค.ศ. 1959

ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครอูราวะ นครโยโนะ และนครโอมิยะ ได้ควบรวมกันเพื่อจัดตั้งนครแห่งใหม่ชื่อนครไซตามะ และเมื่อนครไซตามะได้รับการยกฐานะให้เป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนดใน ค.ศ. 2003 พื้นที่ที่สอดคล้องกับหมู่บ้านมุตสึจิ ยาดะ สึจิไอ และมิซาซะ ก็ได้กลายมาเป็นเขตมินามิ

 การศึกษา 
 เขตมินามิมีโรงเรียนประถมศึกษา 14 แห่ง, โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น 6 แห่ง และโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 4 แห่ง

โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดเทศบาลนครไซตามะ

 คิชิ 
 มินามิอูราวะ 
 โอยาบะ 
 โอยางูจิ 
 ชิราฮาตะ 
 อูจิยะ 

โรงเรียนประถมศึกษาสังกัดเทศบาลนครไซตามะ

 บูโซะ 
 มินามิอูราวะ 
 มูไก 
 นิชิอูราวะ 
 นูมากาเงะ 
 โอยาบะ 
 โอยาบะฮิงาชิ 
 โอยางูจิ 
 สึจิ 
 สึจิมินามิ 
 อูราวะเบ็ชโชะ 
 อูราวะโอซาโตะ 
 ยาดะ 
 เซ็มมาเอะ 

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายมูซาชิโนะ 
 สถานี:  –  
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายเคฮิงโทโฮกุ 
 สถานี:  
 20px บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR East): สายไซเกียว 
 สถานี:  – 

 ทางหลวง 
 
 24px|link=|alt=S5 ทางด่วนชูโตะ สายโอมิยะ
 
 

 สิ่งที่น่าสนใจในท้องถิ่น 
เขตมินามิมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย มีศูนย์วัฒนธรรม มีสวนสาธารณะ 2 แห่ง สนามแข่งม้า และสระว่ายน้ำ ซึ่งในฤดูหนาวจะใช้เป็นลานสเก็ตน้ำแข็ง เขตมินามิเป็นที่ตั้งของสนามกีฬาลอตเตอูราวะ (Lotte Urawa) ซึ่งเป็นสนามเหย้าแห่งที่สองของทีมเบสบอลชิบะลอตเตมารีนส์ (Chiba Lotte Marines)
# กีฬาต่อสู้
กีฬาต่อสู้ (หรือ fighting sport) คือ กีฬาประเภทปะทะซึ่งโดยทั่วไปจะเกี่ยวข้องกับการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ในกีฬาต่อสู้หลาย ๆ ประเภท ผู้เข้าแข่งขันจะชนะโดยการทำคะแนนให้ได้มากกว่าคู่ต่อสู้ ไม่ว่าจะใช้ท่าจับล็อกคู่ต่อสู้ ทำให้คู่ต่อสู้หมดความสามารถ (น็อกเอาต์ หรือ KO) หรือโจมตีคู่ต่อสู้ด้วยเทคนิคเฉพาะหรือที่กำหนดไว้ กีฬาการต่อสู้มีประวัติศาสตร์อันยาวนานร่วมกับศิลปะการต่อสู้

ต่อไปเป็นกีฬาต่อสู้บางประเภทตามต้นกำเนิดของชาติ ได้แก่ มวยสากล (กรีก-อังกฤษ), บราซิลเลียนยิวยิตสู (ญี่ปุ่น-บราซิล), มวยปล้ำประเภทจับ (อังกฤษ-อเมริกัน), ยิวยิตสู (ญี่ปุ่น), ยูโด (ญี่ปุ่น), มวยปล้ำแบบฟรีสไตล์ (อังกฤษ-อเมริกัน), มวยปล้ำประเภทกรีก-โรมัน (ฝรั่งเศส), คาราเต้ (จีน-โอกินาวา-ญี่ปุ่น), คิกบ็อกซิง (มีต้นกำเนิดมาจากหลายแหล่ง ส่วนใหญ่เป็นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้), และเหว่ (พม่า), ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน (มีต้นกำเนิดมาจากหลายแหล่ง), มวยไทย (ไทย), ซามบะ (โซเวียต/รัสเซีย), ซ่านโฉ่ว (จีน), ซาวาต (ฝรั่งเศส), เทควันโด (เกาหลี), วาเลตูโด (บราซิล), แพนเครชัน (กรีกโบราณ), ลูตาลิฟร์ (บราซิล)
# บันทึกความทรงจำ
บันทึกความทรงจำ ( ,) คือการเขียนเรื่องเล่าที่ไม่ใช่เรื่องแต่งใด ๆ ก็ตาม โดยอิงจากความทรงจำส่วนตัวของผู้เขียน การเขียนในงานดังกล่าวจึงถือเป็นข้อเท็จจริง แม้ว่าบันทึกความทรงจำจะเป็นแนวย่อยของชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติ ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 20 ก็ตาม แต่แนวเขียนนี้มีความแตกต่างกันในรูปแบบ โดยนำเสนอประเด็นที่แคบลง มักจะเป็นช่วงเวลาใดช่วงหนึ่งในชีวิตหรือการทำงานของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง ชีวประวัติหรืออัตชีวประวัติจะบอกเล่าเรื่องราว "ชีวิต" ในขณะที่บันทึกความทรงจำมักเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอาชีพ เหตุการณ์ หรือช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เช่น ช่วงเวลา สำคัญ และจุดเปลี่ยนต่าง ๆ ในชีวิตของผู้เขียน
# เทศบาลตำบลสามชุก
สามชุก เป็นเทศบาลตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ของตำบลสามชุกทั้งตำบล รวมทั้งบางส่วนของตำบลย่านยาว และบางส่วนของตำบลกระเสียว ในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นที่ตั้งของตลาดสามชุกที่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจสำคัญของอำเภอสามชุก และแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในระดับประเทศ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
เทศบาลตำบลสามชุก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว และองค์การบริหารส่วนตำบลนางบวช เทศบาลตำบลนางบวช (อำเภอเดิมบางนางบวช)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลวังลึก
 ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลย่านยาว
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองผักนาก และองค์การบริหารส่วนตำบลกระเสียว

 ประวัติ 
เทศบาลตำบลสามชุกเดิม เริ่มต้นจากท้องถิ่นประเภทสุขาภิบาล โดยในปี พ.ศ. 2498 นายพินิต โพธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ร่วมกับกำนันตำบลสามชุก ผู้ใหญ่บ้านและผู้นำชุมชน ได้พิจารณาพื้นที่ตำบลสามชุก เป็นพื้นที่ตั้งของศูนย์ราชการอำเภอสามชุก เป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีตลาด สถานีอนามัย เป็นศูนย์กลางของพื้นที่ จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลสามชุก ในปี พ.ศ. 2499 วันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2499

ปี พ.ศ. 2508 สุขาภิบาลสามชุกมีชุมชนค่อนข้างหนาแน่นกระจายเต็มพื้นที่ และมีพื้นที่ใกล้เคียงเป็นพื้นที่ตลาดและมีแนวขตติดต่อกัน นายพัฒน์ บุญยรัตพันธ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี และนายทวี แรงขำ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาขยายเขตสุขาภิบาล โดยมีพื้นที่บางส่วนของหมู่ 1–6 ของตำบลสามชุก บางส่วนของหมู่ 1,4,6,9 ของตำบลย่านยาว และบางส่วนของหมู่ 8 ของตำบลกระเสียว วันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลสามชุกได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ด้วยผลของกฎหมาย

ปี พ.ศ. 2546 เขตองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกมีพื้นที่ 6 หมู่บ้าน ประชากร 2,831 คน และมี 438 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2546 (เขตตำบลสามชุก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสามชุก) อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุก โดยส่วนที่อยู่นอกเขตเทศบาลมีสภาพไม่เข้าองค์ประกอบความเป็นหมู่บ้าน จึงพิจารณาให้รวมองค์การบริหารส่วนตำบลสามชุกเข้ากับเทศบาลตำบลสามชุก ในปี พ.ศ. 2547 วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 ทำให้ตำบลสามชุกอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุกทั้งหมด
# ฮาซูเระ ซูกิรุ "คิโนมิ มาซูตา"
เป็นซีรีส์เว็บโนเวลญี่ปุ่นที่เขียนโดยฮันยู เริ่มตีพิมพ์เป็นตอนออนไลน์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2563 บนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพประกอบโดยแอร์ มัตสึโคโตะ ได้ถูกตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านบริการมังงะซุยโยบิ โนะ ซีริอุสของโคดันชะบนนิโคนิโคะ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 6 เล่ม เวอร์ชันไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบที่วาดโดยยาซุทากะ อิเซคาวะ เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์โคดันชะ ราโนเบะ บุ๊คส์ของโคดันชะในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโออาซาฮีโปรดักชัน เริ่มออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2568

 ตัวละคร 

 สื่อ 
 เว็บโนเวล 
ฮาซูเระ ซูกิรุ "คิโนมิ มาซูตา"เขียนโดยฮันยู เริ่มลงเป็นตอนบนเว็บบนเว็บไซต์โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

 มังงะ 
การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพโดยแอร์ มัตสึโคโตะ เริ่มตีพิมพ์บนเว็บไซต์มังงะซุยโยบิ โนะ ซีริอุสของโคดันชะบนนิโค นิโค เซก้า เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ตอนต่างๆ ของมังงะได้ถูกรวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง) โดยเล่มแรกได้วางจำหน่ายในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2567 ได้จำหน่ายไปแล้วจำนวน 6 เล่ม

 ไลต์โนเวล 
เวอร์ชันไลต์โนเวลพร้อมภาพประกอบที่วาดโดยยาซุทากะ อิเซกาวะ ได้เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์โคดันชะ ราโนเบะ บุ๊คส์ของโคดันชะ ได้ออกจำหน่ายจำนวน 2 เล่ม ณ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568

 อนิเมะ 
ได้ประกาศดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ซีรีส์เรื่องนี้ผลิตโดยสตูดิโออาซาฮีโปรดักชัน และกำกับโดยริวอิจิ คิมูระ โดยมีกิเกมอน อิจิคาวะเป็นผู้เขียนบท ริซะ มิยาดานิและยาซุกะ โอทากิเป็นผู้ออกแบบตัวละคร และเซลินเป็นผู้แต่งเพลงประกอบ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 มกราคมจนถึงวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2568 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และช่องอื่น ๆ เพลงเปิดคือ "Bravely Dance" ร้องโดยวีทูบเบอร์และ Aglio, Olio e Peperoncino (เปเปอจิ) ในขณะที่เพลงปิดคือ  ขับร้องโดย TrySail ครันชีโรลเป็นผู้สตรีมซีรีส์นี้

 รายชื่อตอน 

 หมายเหตุ