wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระมหินทเถระ
มิหึทุ มหรหตนฺ วหนฺเส (285 – 205 ปีก่อนคริสต์กาล) หรือในภาษาไทยนิยมใช้รูป พระมหินทเถระ เป็นพระภิกษุจากอินเดียผู้นำศาสนาพุทธไปเผยแผ่ในศรีลังกาเป็นครั้งแรก พระมหินทะเป็นเจ้าชายโมรยะ บุตรองค์แรกของพระเจ้าอโศกกับพระชายา พระนางเทวี พระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระสังฆมิตตาเถรี

ท่านถูกส่งมาเป็นพระธรรมทูตยังอาณาจักรอนุราธปุระ ประทับอยู่ที่มิหินตเล ต่อมาท่านได้ปฏิบัติจนบรรลุอรหันต์

ในพุทธพงศาวดารทีปวงศ์และมหาวงศ์บันทึกว่าพระมหินทะได้เสด็จมายังลังกาและเปลี่ยนศาสนาให้แก่กษัตริย์เทวานัมปิยติสสะ หลักฐานทางวรรณกรรมและจากจารึกทำให้สามารถสรุปได้ว่าศาสนาพุทธเริ่มแพร่หลายในศรีลังกาในศตวรรษที่ 3 ซึ่งตรงกับช่วงชีวิตของพระมหินทเถระ ในจารึกที่พบที่อารามราชคละยืนยันว่าท่านเดินทางมาลังกา และจำพรรษาในลังกาจนมรณภาพ ในมหาวงศ์ระบุว่าพระมหินทะ บุตรของพระเจ้าอโศก เดินทางมายังลังกา และเป็นพระเชษฐาของพระสังฆมิตตา ภิกษุณีที่เดินทางมายังลังกาพร้อมหน่อต้นศรีมหาโพธิ
# พลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร
พระอคฺค มหา ปณฺฑิต พลํโคฑ อานนฺท ไมตฺเรย มหา นา หิมิปาณนฺ วหนฺเส (, 23 สิงหาคม 1896 — 18 กรกฎาคม 1998) หรือนิยมเรียกว่า พระพลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร (อักษรโรมัน: Balangoda Ananda Maitreya Thero) เป็นพระสงฆ์ในศาสนาพุทธนิกายเถรวาทชาวศรีลังกาที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ทรงภูมิและสังฆาจารย์ด้านพุทธศาสนาเถรวาทรูปสำคัญในศตวรรษที่ 20 ท่านได้รับการเคารพอย่างสูงในบรรดาพุทธศาสนิกชนชาวศรีลังกาซึ่งเชื่อว่าท่านได้บรรลุในระดับที่สูงแล้ว บ้างยังถือว่าท่านเป็นพระโพธิสัตว์ที่ในชาติต่อไปจะเกิดเป็นพระศรีอาริย์

ผลงานของท่านในสาขาปรัชญาพุทธได้รับการยอมรับในการประชุมสภาพุทธศาสนาครั้งที่หกที่ประเทศพม่า ซึ่งรัฐบาลพม่าถวายสมณศักดิ์อัคคมหาปัณฑิต (อัครมหาบัณฑิต) แก่ท่านในปี 1956 ต่อมาในเดือนมีนาคม 1997 รัฐบาลพม่าได้ถวายสมณศักดิ์อภิธชมหารัฐคุรุแก่ท่าน ถือเป็นสมณศักดิ์ระดับสูงสุดของพม่า เทียบเท่าพระสังฆราช

ท่าจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากกุมารวิทยาลัย (Kumara Vidyalaya) ในบ้านเกิดของท่านที่พลังโคฑะ และจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากวิทยาลัยอานันทะในเมืองหลวงโคลอมโบ เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านจัดสินใจบวชเป็นสามเณรที่วัดศรีนันทาราม (Sri Nandaramaya) ในบ้านเกิดของท่านเมื่อปี 1911 โดยมีพระอุปัชฌาย์คือพระทามหนะ ธัมมนันทะ เถโร (Daamahana Dhammananda Thero) และ พระเทนิยเย สีลานันทะ เถโร (Deniyaye Seelananda Thero) ก่อนที่ท่านจะอุปสมบทเข้าเป็นภิกษุในพุทธศาสนาในปี 1916 ที่โอลุคันโตตอุทกุเขปสีมา (Olu Gantota Udakukhepa Seema) ในพลังโคฑะ
# หิกกฑุเว ศรี สุมังคละ เถระ
หิกกฑุเว ศรี สุมังคละ เถระ (อักษรโรมัน: Hikkaduwe Sri Sumangala Thera) หรือ หิกฺกฑุเว ศฺริ สุมํคล นาหิมิ (20 มกราคม 1827 – 29 เมษายน 1911) เป็นพระภิกษุในศาสนาพุทธเถรวาทสำนักสยามนิกายชาวศรีลังกา หนึ่งในผู้ริเริ่มขบวนการฟื้นฟูศาสนาพุทธในศรีลังกาในศตวรรษที่ 19 ท่านมีบทบาทอย่างมากในการพัฒนาการศึกษาพุทธศาสนาและเป็นผู้สถาปนาสถาบันวิทโยทยปิริเวณที่มลิคกัณฑะในปี 1873 ที่ในปี 1959 ได้รับการยกวิทยฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัย นอกจากนี้ท่านยังประพันธ์หนังสือจำนวนมากและเป็นพระนักเทศน์ที่มีความสามารถ ท่านนำการโต้วาทีทางศาสนาหลายครั้งกับมิชชันนารีครสิต์ โดยครั้งสำคัญที่สุดคือการโต้วาที ปานทุราวาทย (Panadurawadaya) ในปี 1873 ที่ปานทุรา ท่านมีความรู้ในแขนงวิชาประวัติศาสตร์ เลขคณิต และโบราณคดี รวมถึงสามารถใช้ภาษาสิงหล บาลี สันสกฤต และอังกฤษได้Defeating Adversaries: Wadeehasinha Migettuwaththe Gunananda Thera, Lankaweb, Dr. Daya Hewapathirane
# พลังโคฑะ
พะลังโคฑะ (Balangoda) หรือ ปะลางโกไฏ  เป็นเมืองในอำเภอรัตนปุระ จังหวัดสพรคมุวะ ตั้งอยู่ห่างไป  จากโคลอมโบ และ  จากเมืองรัตนปุระ ถือเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ด้วยประชากรจากสำมะโนปี 2001 อยู่ที่ 16,875 คน ในพื้นที่ขนาด 

พลังโคฑะมีความสำคัญในฐานะสถานที่ค้นพบโครงกระดูกสายพันธุ์มนุษย์โฮมีนีนีจากสมัยควอเตอร์นารีตอนปลาย ถือเป็นมนุษย์ปัจจุบันที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียใต้ที่มีการยืนยันอายุอย่างชัดเจน นอกจากนี้ พลังโคฑะยังเป็นบ้านเกิดของบุคคลสำคัญของศรีลังกา คือ พระพลังโคฑะ อานันทะ ไมตเรยะ เถโร พระสงฆ์รูปสำคัญของอมรปุรนิกาย และอดีตนายกรัฐมนตรีศรีลังกา สิริมาโว พันฑารนายก ผู้เป็นสตรีคนแรกของโลกที่ดำรงตำแหน่งผู้นำรัฐบาล อุตสาหกรรมสำคัญของเมืองมีทั้งเกษตรกรรม การเพาะปลูกชา ปศุสัตว์ และการขุดแร่อัญมณี
# หวอก
หวอก  เป็นกระทะทรงลึกมีต้นกำเนิดจากประเทศจีน เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากคาราฮี (karahi) ของเอเชียใต้ กระทะแบบนี้ใช้กันปกติในจีนแผ่นดินใหญ่ และยังพบการใช้งานได้ในบางส่วนของเอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้  รวมถึงยังเป็นที่นิยมในส่วนอื่น ๆ ของโลกอีกด้วย

กระทะนี้ใช้ในเทคนิคการทำอาหารจีนหลายประเภท เช่น การผัด การทอด การนึ่งในกระทะ การทอดแบบจุ่มน้ำ การลวก การต้ม การตุ๋น การจี่ ทำสตู ทำซุป การรมควัน และการคั่วถั่ว
# คนระดับนำ
ในทฤษฎีทางการเมืองและสังคมวิทยา คนระดับนำ, อติชน หรือ อภิชน (, จาก) คือ กลุ่มคนเล็ก ๆ ที่มีอำนาจซึ่งครอบครองความมั่งคั่ง เอกสิทธิ์ อำนาจทางการเมือง หรือมีทักษะ ตามคำจำกัดความของ พจนานุกรมเคมบริดจ์ คำว่า "คนระดับนำ" คือ "กลุ่มคนที่ร่ำรวยที่สุด ทรงอำนาจที่สุด มีการศึกษาดีที่สุด หรือได้รับการฝึกอบรมดีที่สุดในสังคม"

นักสังคมวิทยาชาวอเมริกัน ซี. ไรต์ มิลส์  กล่าวว่าสมาชิกของคนมีระดับได้รับการยอมรับตำแหน่งที่สำคัญของเพื่อนพ้องร่วมสังคม “โดยทั่วไปแล้ว ‘พวกเขาจะยอมรับซึ่งกันและกัน เข้าใจกัน แต่งงานกัน ทำงานร่วมกัน และคิดว่าแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันก็ตาม อย่างน้อยก็มีอะไรเหมือน ๆ กัน’”
# ปัจเจก
ปัจเจก หรือ ปัจเจกบุคคล  คือ สิ่งที่มีตัวตนแยกจากกัน บุคลิกลักษณะ (Individuality) หรือ ความเป็นตัวตน (self-hood) คือสภาวะหรือคุณภาพของการดำรงชีวิตในฐานะบุคคล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมนุษย์ ในฐานะบุคคลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแตกต่างจากบุคคลอื่นและมีความต้องการ หรือเป้าหมาย สิทธิ และความรับผิดชอบ ของตนเอง แนวคิดเรื่องปัจเจกมีอยู่ในหลายสาขา เช่น ชีววิทยา กฎหมาย และปรัชญา ทุกปัจเจกมีส่วนสนับสนุนอย่างมากต่อการเติบโตของอารยธรรม สังคมเป็นแนวคิดที่มีหลายแง่มุมซึ่งได้รับการหล่อหลอมและได้รับอิทธิพลจากสิ่งต่าง ๆ มากมาย อย่างพฤติกรรม ทัศนคติ และความคิดของมนุษย์ วัฒนธรรม ศีลธรรม และความเชื่อของผู้อื่น ตลอดจนทิศทางและวิถีทั่วไปของสังคม ล้วนได้รับอิทธิพลและถูกกำหนดโดยกิจกรรมของแต่ละปัจเจกบุคคล
# เขตเยว่ซิ่ว
เขตเยว่ซิ่ว  เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดเขตของนครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเทียนเหอทางทิศตะวันออกโดยมีถนนกว่างโจวกั้น ติดต่อกับเขตไฮ่จูทางทิศใต้โดยมีแม่น้ำจูกั้น ติดต่อกับเขตลี่วานทางทิศตะวันตกโดยมีถนนเหรินหมินกั้น และอยู่ติดเชิงเขาไป๋ยฺหวินทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ของเขตไป๋ยฺหวิน ชื่อเยว่ซิ่วมาจากภูเขาเยว่ซิ่วในพื้นที่ เขตเยว่ซิ่วเป็นที่ตั้งของรัฐบาลมณฑลกวางตุ้งและรัฐบาลนครกว่างโจว ประกอบด้วย 18 ตำบล พื้นที่รวม  ตามสำมะโนประชากรจีนปี 2020 ประชากรถาวรของเขตเยว่ซิ่วมีจำนวน 1,038,643 คน

เดิมในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2492 เมืองกว่างโจวถูกแบ่งออกเป็น 28 เขต โดยพื้นที่ของเขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันประกอบด้วยเขตซีชาน  เขตเต๋อซฺวัน  เขตฮุ่ยฝู  เขตจิ้งไห่  เขตเสี่ยวเป่ย์  เขตไท่ผิง  เขตหย่งฮั่น  เขตตงชาน  เขตต้าตง  และเขตเฉียนเจี้ยน  ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2493 เมืองกว่างโจวได้รวมเขตการปกครองจาก 28 เขตเป็น 16 เขต ทำให้พื้นที่เขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันเทียบเป็นเขตในเวลานั้นเหลือเป็นส่วนของเขตฮุ่ยฝู เขตไท่ผิง เขตหย่งฮั่น และเขตต้าตง ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2495 เมืองกว่างโจวได้จัดระเบียบพื้นที่เมืองใหม่ให้เหลือเพียง 6 เขต ได้แก่ เขตตะวันออก เขตตะวันตก เขตเหนือ เขตกลาง เขตเหอหนาน และเขตจูเจียง เขตเดิมที่เป็นพื้นที่เขตเยว่ซิ่วในปัจจุบันประกอบด้วยเขตกลาง เขตตะวันออก และเขตเหนือ ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2503 เขตเหนือมีการขยายพื้นที่และเปลี่ยนชื่อเป็นเขตเยว่ซิ่ว ส่วนเขตตะวันออกเปลี่ยนชื่อเป็นเขตตงชาน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2504 ห้าตำบลจากเขตเยว่ซิ่วถูกโอนไปเขตตงชาน จากนั้นมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยระหว่างเขตเยว่ซิ่วและเขตตงชานในตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 จนในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 เขตตงซานถูกยุบและรวมเข้ากับเขตเยว่ซิ่ว

ย่านเสี่ยวเป่ย์ของเขตเยว่ซิ่วเป็นชุมชนมุสลิมที่สำคัญในพื้นที่มานานหลายทศวรรษ โดยมีผู้อพยพชาวมุสลิมจำนวนมากจากภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีนมาอาศัยอยู่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 และตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 กับต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ชาวแอฟริกันทางใต้ของทะเลทรายซาฮาราจำนวนหนึ่งเริ่มอพยพมายังเมืองกว่างโจว โดยหลายคนตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ย่านเสี่ยวเป่ย์ จึงได้รับฉายาว่า “ลิตเติ้ลแอฟริกา”, “เมืองช็อกโกแลต” และ "เขตมุสลิม" เนื่องจากเป็นแหล่งพักอาศัยของชาวมุสลิมหลากหลายเชื้อชาติจากทั้งชาวจีนภาคกลางและภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แอฟริกาใต้สะฮารา ตะวันออกกลาง แอฟริกาเหนือ และอนุทวีปอินเดีย มีมัสยิดหฺวายเชิ่งเป็นมัสยิดหลักของเมืองกว่างโจว

 การขนส่ง 
ปัจจุบันเขตเยว่ซิ่วมีเส้นทางรถไฟใต้ดินกว่างโจวผ่านทั้งหมด 4 สาย ดังนี้
 30px|alt=(1)|สาย 1 สาย 1
 30px|alt=(1)|สาย 2 สาย 2
 30px|alt=(1)|สาย 5 สาย 5
 30px|alt=(1)|สาย 6 สาย 6
# ปัจเจกนิยม
ปัจเจกนิยม หรือ ปัจเจกชนนิยม  คือจุดยืนทางจริยธรรม ปรัชญาการเมือง อุดมการณ์ และทัศนคติทางสังคมที่เน้นย้ำถึงคุณค่าในตัวขอปัจเจกชน ผู้ที่แนวคิดนี้จะส่งเสริมให้บรรลุเป้าหมายและความปรารถนาของตนเอง เห็นคุณค่าของความเป็นอิสระและการพึ่งพาตนเอง และสนับสนุนให้ผลประโยชน์ของปัจเจกบุคคลควรได้รับความสำคัญเหนือรัฐหรือกลุ่มสังคม ในขณะทีต่อต้านการแทรกแซงจากภายนอกต่อผลประโยชน์ของตนเองโดยสังคมหรือสถาบัน เช่น รัฐบาล ความเป็นปัจเจกทำให้ปัจเจกบุคคลเป็นจุดสนใจ และเริ่มต้นด้วย "หลักการพื้นฐานที่ว่าปัจเจกบุคคลมีความสำคัญเป็นอันดับแรกในการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อย"

นิยามของปัจเจกนิยมมักมีความแตกต่างกับ ชุมชนนิยม (communitarianism)  คติรวมหมู่ (collectivism) และ บรรษัทนิยม (corporatism)
# การรับรู้ทางการเห็น
การรับรู้ทางการเห็น หรือ การรับรู้ทางสายตา  คือความสามารถในการตีความสภาพแวดล้อมโดยรอบ ผ่านการเห็นใต้ใต้แสงเข้ม (photopic vision) (การมองเห็นในเวลากลางวัน) การมองเห็นสี การมองเห็นในที่แสงน้อย (การมองเห็นในเวลากลางคืน) และ การมองเห็นแบบเมโสปิก (การมองเห็นในเวลาพลบค่ำ) โดยใช้แสงในสเปกตรัมที่มองเห็น ซึ่งสะท้อนจากวัตถุในสภาพแวดล้อม 

การรับรู้ที่เกิดขึ้นนี้เรียกอีกอย่างว่า การมองเห็น  ส่วนประกอบทางสรีรวิทยาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็นเรียกรวมกันว่า ระบบการเห็น และเป็นหัวข้อของการวิจัยมากมายในด้านภาษาศาสตร์ จิตวิทยา ประชานศาสตร์ ประสาทวิทยา และ อณูชีววิทยา ซึ่งเรียกรวมกันว่า วิทยาศาสตร์การมองเห็น (vision science)
# มโนทัศน์
มโนทัศน์, ความคิดรวบยอด, มโนภาพ หรือ แนวคิด  คือมโนคตินามธรรมที่ใช้เป็นรากฐานสำหรับหลักการความคิดและความเชื่อให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น  มโนทัศน์มีบทบาทสำคัญในทุกแง่มุมของการรับรู้Chapter 1 of Laurence and Margolis' book called Concepts: Core Readings.   ดังนั้น มโนทัศน์จึงได้รับการศึกษาในสาขาวิชาต่าง ๆ เช่น ภาษาศาสตร์ จิตวิทยา และปรัชญา ซึ่งสาขาวิชาเหล่านี้ให้ความสนใจในโครงสร้างเชิงตรรกะและเชิงจิตวิทยาของมโนทัศน์ และวิธีการนำมารวมกันเป็นความคิดและประโยค การศึกษามโนทัศน์ถือเป็นเรือธงสำคัญของแนวทางสหวิทยาการใหม่ที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งก็คือวิทยาศาสตร์ทางความรู้

ในปรัชญาร่วมสมัยใหม่ ความเข้าใจเกี่ยวกับมโนทัศน์มีอยู่ 3 ประการ

 ตัวแทนในจิตใจ (mental representation) เช่น มโนทัศน์เป็นสิ่งที่มีอยู่จริงในใจ (วัตถุทางจิตใจ)
 ความสามารถ (ability) เฉพาะตัวของตัวแทนทางปัญญา (สภาวะทางจิตใจ)
 ความรู้สึกแบบเฟรเกอ (Fregean sense), วัตถุนามธรรม (abstract object) เป็นมากกว่าวัตถุทางจิตหรือสภาวะทางจิตใจ

มีการแบ่งมโนทัศน์ออกเป็นลำดับชั้น โดยระดับที่สูงกว่าเรียกว่า "เหนือกว่า" และระดับที่ต่ำกว่าเรียกว่า "รอง" นอกจากนี้ ยังมีระดับ "พื้นฐาน" หรือ "ระดับกลาง" ที่ผู้คนจะจัดประเภทแนวคิดได้ง่ายที่สุด ตัวอย่างเช่น มโนทัศน์ระดับพื้นฐานอาจเป็น "เก้าอี้" โดยมี "เฟอร์นิเจอร์" ซึ่งเป็นส่วนเหนือกว่าและ "เก้าอี้พักผ่อน" ซึ่งเป็นระดับรอง
# ธวัช
thumb|พระเวสสุวรรณทรงธวัชในหัตถ์ขวา ภาพเขียนในอารามแห่งหนึ่งในอำเภอโมนการ์ ประเทศภูฏาน
thumb|ธวัชแบบทิเบตในฐานะองค์ประกอบสถาปัตยกรรมที่อารามโชคังในลาซา

ธวัช (ธวช,) เป็นคำภาษาสันสกฤตหมายถึงธง หรือนิยมแปลว่าเป็น "ธงชัย" ธวัชปรากฏในประติมานวิทยา ปรัมปราวิทยา และสถาปัตยกรรมของศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ และศาสนาไชนะ รวมถึงเป็นหนึ่งในอัษฏมงคลหรือสัญลักษณ์อันเป็นมงคลแปดประการ

ในศาสนาฮินดู
ในประติมานวิทยาฮินดู ธงมรความสัมพันธ์และอาจบูชาร่วมกับเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ ในโบสถ์พราหมณ์สามารถพบโครงสร้างธวัชสตมภ์หรือเสาธงชัย ตั้งอยู่ด้านหน้าหรือด้านบนสุดของวิหาร เสาธงชัยยังใช้งานเป็นสัญลักษณ์ถึงแกนโลก และเป็นเสาที่แบ่งโลกกับสวรรค์ข้อความตัวเอน

ตอนหนึ่งในมหาภารตะมีกล่าวถึงธงต่าง ๆ พร้อมกับอาวุธที่บรรดานักรบใข้ในสงครามกุรุเกษตร เช่น อรชุน - หนุมาน, ภีมะ - สิงห์ เป็นต้น

ในธรรมเนียมทิเบต
ตามเกิมปาหรืออารามแบบทิเบตและวิหารแบบทิเบตนิยมสร้างธวัชหรือธงชัยในรูปทรงกระบอกบนเสา บนยอดมีฉัตร ประดับด้วยจินตามณึ ที่ขอบฉัตรอาจมีมกร หรือบ้างอาจประดับยอดด้วยตรีศูลแบบที่พระราชวังโปตาลา นอกจากนี้ยังมีธวัชในรูปธงสำหรับถือที่มีความเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าองค์ต่าง ๆ เช่น พระเวสสุวรรณA Handbook of Tibetan Buddhist Symbols by Robert Beer, Shambhala, 2003, p.13The Encyclopedia of Tibetan Symbols and Motifs by Robert Beer, Shambhala, 1999, p.180
# Estola annulipes
Estola annulipes เป็นชนิดของด้วงในวงศ์ Cerambycidae ที่ได้รับการบรรยายโดย Stephan von Breuning ใน ค.ศ. 1940 ถือเป็นแมลงที่เป็นที่รู้จักจากบราซิลBioLib.cz - Estola annulipes.  Retrieved on 8 September 2014.
# แวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร
พระแวลิวิฏ อสรณ สรณ ศฺรี สรณํกร สํฆราช หิมิ (19 มิถุนายน 1698 – 18 กรกฎาคม 1778) หรือ พระแวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร (อักษรโรมัน: Weliwita Sri Saranankara Thero) เป็นพระภิกษุชาวศรีลังกาบวชในศาสนาพุทธเถรวาทสำนักสยามนิกาย พระสังฆราชรูปสุดท้ายของศรีลังกา และเป็นผู้นำการฟื้นฟูศาสนาพุทธในประเทศศรีลังกาหลังการเสื่อมถอยของศาสนาในศตวรรษที่ 17-18 ท่านอุปสมบทในปี ค.ศ. 1753 และได้รับสมณศักดิ์จากกษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะในปีเดียวกัน ท่านมีบทบาทในการรื้อฟื้นระบบการอุปสมบทภิกษุในพุทธศาสนากลับมาอีกครั้งในศรีลังกาโดยความช่วยเหลือจากสังฆะจากสยาม และเป็นผู้ก่อตั้งสังฆสมาคมที่ปฏิบัติวรรตตามพระวินัยอย่างเคร่งครัดในชื่อ ศีลวัตสมาคม (Silvath Samagama)Buddhism regained, Sunday Times ในเชิงวรรณกรรม ท่านได้ประพันธ์หนังสือรวบรวมพระพุทธวจนะและวรรณกรรมพุทธต่าง ๆ

ในรัชสมัยของกษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะ ท่านได้ปฏิบัติตนเป็นองค์พุทธศาสนูปถัมภกและมีเป้าหมายในการฟื้นฟูศาสนาพุทธในลังกาอีกครั้ง ด้วยความร่วมมือกับพระแวลิวิฏะ ศรี สรณังกระ เถโร ซึ่ทูลเสนอให้กษัตริย์กีรติศรีราชสิงหะส่งคณะทูตไปยังสยามในความช่วยเหลือของบริษัทอินเดียะตวันออกของดัตช์ คณะทูตเดินทางออกจากกัณฑิในปี 1751 และสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ กษัตริย์แห่งสยาม ตอบรับคำขอโดยส่งคณะธรรมทูตยี่สิบรูป นำโดยพระอุบาฬีเถระ เดินทางกลับถึงลังกาในปี 1753
# ตำบลหัวนา (อำเภอเดิมบางนางบวช)
หัวนา เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลหัวนา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลเนินขาม (อำเภอเนินขาม จังหวัดชัยนาท) และตำบลบ้านเชี่ยน (อำเภอหันคา จังหวัดชัยนาท)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลหัวเขา
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวังศรีราช และตำบลป่าสะแก
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ่อกรุ

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลหัวนาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่

 หมู่ที่ 1 บ้านเด่น
 หมู่ที่ 2 บ้านอู่ตะเภา
 หมู่ที่ 3 บ้านหัวนา
 หมู่ที่ 4 บ้านดอนตาล
 หมู่ที่ 5 บ้านมะขามเฒ่า
 หมู่ที่ 6 บ้านหนองไม้ตาย
 หมู่ที่ 7 บ้านท่าข้าม วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2549

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลหัวนาเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลหัวนา ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลหัวนามี 6 หมู่บ้าน พื้นที่ 42.66 ตารางกิโลเมตร ประชากร 4,428 คน และ 982 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลหัวนา อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลหัวนาอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหัวนา วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
# กันเนาช์
กันเนาช์ (Kannauj) ออกเสียงในภาษาฮินดูสถานว่า กันน็อจ  เป็นนครโบราณและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอกันเนาช์ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ชื่อ กันเนาช์ มีที่มาจากชื่อเดิม กานยะกุพชะ (Kanyakubja) ในสมัยพระเวทโบราณ เมืองนี้เป็นราชธานีของราชอาณาจัดรปัญจาละ ในรัชสมัยของกษัตริย์วัชรายุธ (Vajrayudha) ในอินเดียยุคกลาง เป็นราชธานีของราชอาณาจักรกันเนาช์ซึ่งมีหลายราชวงศ์ปกครองสืบทอดกันมา ในสมัยมิหิรโภช เมืองเป็นที่รู้จักในชื่อ มโธทยะ (Mahodaya)

กันเนาช์เป็นที่รู้จักดีในฐานะแหล่งสกัดและผลิตกลิ่นหอมและน้ำหอม ทำให้เป็นที่รู้จักในชื่อเมืองหลวงด้านน้ำหอมของอินเดีย น้ำหอมกันเนาช์ถือเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการพิทักษ์จากรัฐบาลอินเดีย ปัจจุบันอุตสาหกรรมน้ำหอมในกันเนาช์ได้รับผลกระทบจากอุตสาหกรรมน้ำหอมที่ใช้สารเคมีสังเคราะห์มากขึ้น ซึ่งต่างแันกับน้ำหอมแบบกันเนาช์ที่ใช้กลีบดอกไม้ที่โตในท้องถิ่น
# ฉัฐ
ฉัฐ (อักษรโรมัน: Chhath) หรือ ฉฐบูชา เป็นเทศกาลฮินดูโบราณที่มีที่มาจากอินเดียตะวันออกและประเทศเนปาล มีการเฉลิมฉลองเป็นพิเศษในรัฐพิหาร รัฐฌารขัณฑ์ รัฐอุตตรประเทศ ของประเทศอินเดีย และแคว้นโกศี, แคว้นลุมพินี แคว้นมเธศในประเทศเนปาล รวมถึงในเขตนครใหญ่ ๆ ทั้งในหุบเขากาฐมาณฑุ, เดลี, มุมไบ และโกลกาตา และบนพรมแดนของอินเดียกับเนปาลที่ภารต-เนปาลไมตรีฉฐฆาฏบนฝั่งแม่น้ำโธวุนในเขตมิถิลา 

ในฉฐบูชาประกอบด้วยการสวดภาวนาแด่พระสูรยะ เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ และพระฉฐีไมยะ หรือ พระษัษฐี อวตารที่หกของพระปรกฤติและพี่/น้องสาวของพระสูรยะ

เทศกาลนี้มีขึ้นหกวันหลังจากทีปาวลีหรือติหาร กล่าวคือวันที่หกของเดือนกรติกตามปฏิทินฮินดูหรือวิกรมสามวัต เทศกาลกินระยะเวลาสามคืนสี่วัน โดยมีกิจกรรม เช่น การลงจุ่มในแหล่งน้ำ, อดอาหาร, อดน้ำในฐานะการทำ วรัตตะ, การถวาย ประสาทะ หรือเครื่องบูชา กับ อรฆยะ แก่พระอาทิตย์ ณ ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ศาสนิกชนอาจทำการก้มลงกราบทั้งตัวต่อเบื้องหน้าพระอาทิตย์

นักข่าวด้านสิ่งแวดล้อม ตริปตี ปิยุศ (Tripathi Piyush) เคยระบุกับไทมส์ออฟอินเดียว่าเทศกาลฉัฐถือเป็นเทศกาลที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมมากที่สุดเทศกาลหนึ่ง
# ฮะซัน ศ็อบรี พาชา
ฮะซัน ศ็อบรี พาชา (ค.ศ. 1890–14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940) เป็นนักการเมืองชาวอียิปต์ที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอียิปต์เพียงชั่วครู่ใน ค.ศ. 1940

อาชีพ
หลังจบการศึกษาด้วยปริญญาการสอนและปริญญาทางกฎหมาย ฮะซัน พาชาเริ่มต้นอาชีพในฐานะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมุฮัมหมัด อะลีที่ไคโร จากนั้นจึงสอนต่อที่มหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร ใน ค.ศ. 1926 เขากลายเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรฆ็อรบียะฮ์ ใน ค.ศ. 1931 เขาได้รับเลือกเป็นสมาชิกวุฒิสภา ใน ค.ศ. 1933 ถึง 1934 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ใน ค.ศ. 1934 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตอียิปต์ประจำสหราชอาณจักร หลังเดินทางกลับอีิยิปต์ เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และการสื่อสาร และจากนั้นก็เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามหรือกลาโหม
 
พระเจ้าฟารูกที่ 1 แห่งอียิปต์ทรงแต่งตั้งฮะซีนให้จัดตั้งคณะรัฐมนตรีผสมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากอะลี มาฮิร พาชาและดำรงตำแหน่งในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ถึง 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 เขาเสียชีวิตบนพื้นรัฐสภาขณะกล่าวสุนทรพจน์ยอมรับGrand Cordon มุฮัมมัด อะลี ซึ่งเป็นเกียรติสูงสุดของราชอาณาจักรอียิปต์Premier of Egypt Dies in Parliament; Sabry Pasha Collapses While Reading King's Message at the Opening Session. Monarch is at His Side. Government Leader had Just Received Country's Highest Honor From Farouk. New York Times ฮุซัยน์ ซิรรี พาชาขึ้นดำรงตำแหน่งต่อจากเขาSirry Pasha to Head Egypt's Government; Italian Press Says that British Murdered Sabry Pasha. 16 November 1940. New York Times
# เซย์ยับ
เซย์ยับ หรือ เซยับ (นิยมทับศัพท์เป็น Seiyap หรือ Sze Yup) หรือ ซื่ออี้ (ภาษาจีนกลาง,) เป็นคำเรียกสี่อดีตเทศมณฑลในมณฑลกวางตุ้งตอนใต้บนฝั่งตะวันตกของปากแม่น้ำจู สี่เทศมณฑลนี้ประกอบด้วยซั้นหวุ่ย, ถ่อยซ้าน, ฮ้อยเผ่ง และ ยั้นผิ่งChinese American Names: Tradition and Transition – Page 118 Emma Woo Louie – 2008 "These were the Sam Yup and Sze Yup dialects, which the author spelled as “Saam Yup” and “Sz Yip,” respectively. Sam Yup means “Three Districts dialect,” which is akin to standard Cantonese, and Sze Yup means “Four Districts dialect.”Shanghai Girls – Page 8 Lisa See – 2010 "My first language was Sze Yup, the dialect spoken in the Four Districts in Kwangtung province, where our ancestral home is located...” ทั้งสี่เทศมณฑลเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอดีตแคว้นเจียงเหมิน 

อีกชื่อหนึ่งที่คล้ายกันคือ อึ๋งยับ (ภาษากวางตุ้ง) หรือ อู่อี้ (ภาษาจีนกลาง) ซึ่งเรียกรวมอีกเทศมณฑลคือเหอชาน เป็นคำเรียกที่ใช้ในระดับทางการและนิยมใช้ในคนพื้นถิ่นในปัจจุบัน ในขณะที่ชื่อ เซย์ยับ เป็นที่นิยมมากกว่าในชาวจีนโพ้นทะเล

สำเนียง
เซย์ยับเป็นต้นกำเนิดของกลุ่มสำเนียบเซย์ยับ ตัวอย่างสำคัญคือภาษาถ่อยซ้าน และแม้ว่าทั้งกลุ่มสำเนียงเซย์ยับกับภาษากวางตุ้งจะเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนเยว่ แต่พูดพูดกวางตุ้งมักไม่สามารถเข้าใจสำเนียงเซย์ยับได้เป็นส่วนใหญ่Phonology of Cantonese – Page 192 Oi-kan Yue Hashimoto – 1972 "... affricates and aspirated stops into consonant clusters is for external comparative purposes, because the Cantonese aspirated stops correspond to /h/ and some of the Cantonese affricates correspond to stops in many Si-yi (Seiyap) dialects."Language in the USA – Page 217 Charles A. Ferguson, Shirley Brice Heath, David Hwang – 1981 "Even the kind of Cantonese which the Chinese Americans speak causes difficulties, because most of them have come from the rural Seiyap districts southwest of Canton and speak dialects of that region rather than the Standard Cantonese of the city"

การอพยพ
thumb|อาคารนัมโพนซูน (Num Pon Soon) ในไชนาทาวน์ เมลเบิร์น ที่ตั้งของสมาคมนัมโพนซูน ที่ตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนคนจากเซย์ยับที่เดินทางไปเมลเบิร์นในสมัยตื่นทองวิกตอเรียน
ในปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ชาวเซย์ยับจำนวนมากอพยพไปยังฮ่องกง, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, ออสตราเลเซีย และทวีปอเมริกา ประชากรชาวอเมริกันเชื้อสายจีนในยุคนั้นจนถึงทศวรรษ 1950 เป็นชาวเซย์ยับมากที่สุด คิดเป็นมากถึง 80% ร่วมกับคนจากซัมยับและจุงชาน

ในอเมริกา คนจากเซย์ยับมักอพยพไปประกอบอาชีพใช้แรงงาน ค้าขาย หรือทำการเกษตร สงครามพูนตี-จีนแคะ เกิดขึ้นไม่นานก่อนกระแสการอพยพครั้งใหญ่นี้Punti-Hakka Clan Wars and Taishan County  ในปี 1851 มีการตั้งสมาคมบ้านเกิดหรือ หวุ่ยกุ๊น (Wui Gun) ขึ้นสองแห่งในแซนแฟรนซิสโก คือ เซย์ยับหวุ่ยกุ๊น กับ ซัมยับหวุ่ยกุ๊น

ดินแดนเซย์ยับยังเป็นหม้อรวมวัฒนธรรมที่นำกลับมาโดยชาวเซย์ยับโพ้นทะเล เช่น ตงเลา หรือ เตียวโลว ที่สร้างในต้นศตวรรษที่ 20 นำเอาลักษณะทางสถาปัตยกรรมจากยุโรปมาผสมผสานกับจีน
# บารัก (ประเทศคีร์กีซสถาน)
บารัก  เป็นหมู่บ้านในประเทศคีร์กีซสถานที่ล้อมรอบอยู่ภายในประเทศอุซเบกิสถาน ถือเป็นหนึ่งใน 91 ดินแดนแทรกโดยพฤตินัยของโลกนับตั้งแต่ปี 1999The exclave of Barak, Kyrgyzstan in Uzbekistan. Retrieved on 2 May 2009 บารักถือเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคาราซู เขตออช ประเทศคีร์กีซสถาน และถูกรายล้อมจากทุกด้านด้วยเขตอันดียันของประเทศอุซเบกิสถาน ประชากรในหมู่บ้านอยู่ที่ 985 คนในปี 2021

บารักเป็นหมู่บ้านในหุบเขาแฟร์กานา มีผู้อยู่อาศัยประมาณ 153 ครัวเรือนหรือประมาณ 1000 คน ตั้งอยู่ห่างไป 4 กิลโมเตรทางตะวันออกเฉียงเหนือจากถนนที่เชื่อมต่อออช (คีร์กีซสถาน) กับ ฆอยาโอโบด (อุซเบกิสถาน)Map showing the location of the Kyrgyz village Barak. Retrieved on 2 May 2009 ห่างไป 1.5 กิโลเมตรจากพรมแดนระหว่างสองประเทศที่อัคทัช

เส้นเขตแดนของเดิมของคีร์กีซสถานจากปี 1991 ก่อนได้รับเอกราชถือเป็นเส้นเขตแดนโดยนิตินัยของประเทศ และมีหลายจุดที่เป็นบริเวณพิพาทกับประเทศเพื่อนบ้าน ในปี 1999 พื้นที่โดยรอบบารักอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศอุซเบกิสถาน ทำให้บารักตัดขาดจากคีร์กีซสถาน กองกำลังของอุซเบกทำการปิดกั้นถนนที่จะเดินทางออกไปยังพรมแดนฝั่งคีร์กีซสถานที่อัคทัช พร้อมกับยึดครองพื้นที่ของคีร์กีซจำนวนมากที่อุซเบกระบุว่าในสมัยโซเวียตได้ถูกยืมไปยังคีร์กีซสถานแต่ไม่เคยได้รับคืน อุซเบกิสถานปฏิเสธที่จะถอยทัพ และบารักได้กลายมาเป็นดินแดนแทรกโดยพฤตินัยที่ตั้งห่างจากพรมแดนใหม่เพียง 1.5 กิโลเมตร บารักและดินแดนแทรกอุซเบกอื่น ๆ อีกสี่แห่งเป็นประเด็นสำคัญในข้อพิพาทพรมแดนระหว่างสองประเทศ โดยพื้นที่ที่เป็นประเด็นพิพาทคือบารัก, โซฆ, กอวอ และลำธารกอวอซอย์ (Gavasay) ในปี 2011 ชาวบ้านบารักได้ร้องขอรัฐบาลให้นำพาพวกตนออกไปตั้งรกรากใหม่ภายในเขตพรมแดนหลัก กระนั้นทางการคีร์กีซสถานเกรงว่าหากปฏิบัติตามจะทำให้ต้องเสียดินแดนแทรกนี้กับอุซเบกิสถาน
# ตำบลวังลึก (อำเภอสามชุก)
วังลึก เป็นตำบลในอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี  

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลวังลึก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลนางบวช และตำบลเขาดิน (อำเภอเดิมบางนางบวช)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสีบัวทอง (อำเภอแสวงหา จังหวัดอ่างทอง)
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลย่านยาว
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลสามชุก

 ประวัติ 
พื้นที่เดิมเป็นตำบลวังลึก ของอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี กับตำบลศาลาทุ่งแฝก อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง ปี พ.ศ. 2479 พระประชากรบริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดอ่างทอง กับพ.ท.พระเจนกระบวนหัก ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้รับรายงานว่าบางหมู่บ้านในตำบลศาลาทุ่งแฝก อำเภอโพธิ์ทอง ได้แจ้งทางราชการว่าประชาชนติดต่อราชการกับอำเภอสามชุก และจังหวัดสุพรรณบุรีสะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทอง

ปี พ.ศ. 2480 จึงได้เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดอ่างทองกับจังหวัดสุพรรณบุรี โดยโอนพื้นที่หมู่ 2–5 (ในตอนนั้น) จากตำบลศาลาทุ่งแฝก อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง มาสมทบเข้ากับเขตปกครองของตำบลวังลึก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 โดยได้รับอนุมัติจากพระยาพหลพลพยุหเสนา นายกรัฐมนตรี

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลวังลึกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 15 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านทุ่งใหญ่
 หมู่ที่ 2 บ้านทุ่งแฝก
 หมู่ที่ 3 บ้านหนองน้ำใส
 หมู่ที่ 4 บ้านบางค่าง
 หมู่ที่ 5 บ้านวังลึก
 หมู่ที่ 6 บ้านคอตัน
 หมู่ที่ 7 บ้านท่าเรียบ
 หมู่ที่ 8 บ้านวังลาน
 หมู่ที่ 9 บ้านท่ากระพี้
 หมู่ที่ 10 บ้านทุ่งลานโพธิ์
 หมู่ที่ 11 บ้านทุ่งแฝก
 หมู่ที่ 12 บ้านหนองน้ำใส
 หมู่ที่ 13 บ้านวังจิก
 หมู่ที่ 14 บ้านท่ากระพี้ตก
 หมู่ที่ 15 บ้านท่าพิกุล

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลวังลึกเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลวังลึก ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2537 สภาตำบลวังลึกมี 15 หมู่บ้าน พื้นที่ 70.0 ตารางกิโลเมตร ประชากร 12,618 คน และ 3,213 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2537 (เขตตำบลวังลึก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2538 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลวังลึกอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลวังลึก วันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2538