# การตัดปีกนก
การตัดปีกนก เป็นกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการตัดขนปีกหลักหรือ ขนเรมิก, remiges ของนก เพื่อให้นกไม่สามารถบินได้อย่างเต็มที่ จนกว่ามันจะ ผลัดขน ปลดขนที่ถูกตัดและงอกขนใหม่ขึ้นมา

กระบวนการนี้มักจะดำเนินการโดยสัตวแพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านนก, ผู้เพาะพันธุ์, หรือเจ้าของนก และจะทำในนกที่เลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง เช่น นกแก้ว เทคนิคต่าง ๆ อาจเกี่ยวข้องกับการตัดจำนวนขนปีกที่แตกต่างกันและความยาวของขนที่เหลืออยู่ ซึ่งวิธีการเหล่านี้อาจมีผลกระทบทางร่างกายและจิตใจต่อนก เช่น การบาดเจ็บจากการตก, ความเครียด, และการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม

การผลัดขนในนกที่มีปีกถูกตัดอาจทำให้ขนที่กำลังงอกมีเลือด ซึ่งทำให้มันเสี่ยงต่อการได้รับความเสียหายและเลือดออกมากเกินไป นอกจากนี้การตัดปีกนกยังสามารถรบกวนพฤติกรรมการบินและการลงจอดตามธรรมชาติของนก ทำให้เกิดอุบัติเหตุเมื่อบินด้วยความเร็วสูงกว่านกที่ไม่ได้ตัดปีก

ถึงกระนั้นยังมีข้อเสนอแนะว่าให้นกตัวเล็กเรียนรู้การบินอย่างถูกต้องก่อนที่จะมีการตัดปีกนก ซึ่งจะช่วยให้มันมั่นใจและกระตือรือร้นมากขึ้น และเรียนรู้ทักษะการลงจอดที่สำคัญ

การปฏิบัติในการตัดปีกนกเป็นเรื่องที่มีการถกเถียงกัน โดยสัตวแพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านนกบางคนสนับสนุนการทำเช่นนี้ ในขณะที่คนอื่น ๆ คัดค้าน แม้ว่าการตัดปีกนกอาจช่วยป้องกันอุบัติเหตุในบ้าน เช่น การชนกับพัดลมเพดานหรือหน้าต่าง แต่ก็ยังจำกัดการเคลื่อนไหว, การออกกำลังกาย, และความสามารถในการหลบหนีจากสถานการณ์ที่น่ากลัว บางคนเชื่อว่ามันเป็นการปฏิบัติที่จำเป็นเพื่อความปลอดภัย โดยเฉพาะสำหรับนกที่ชอบปีนป่าย ขณะที่คนอื่น ๆ รู้สึกว่ามันเป็นการกระทำที่โหดร้ายและไม่จำเป็นหากนกสามารถฝึกให้ตอบสนองต่อคำสั่งการบินได้ การปฏิบัตินี้ดูเหมือนจะพบได้บ่อยในวรรณกรรมการดูแลนกของอเมริกา มากกว่าที่จะเป็นในแหล่งข้อมูลของอังกฤษ

 เทคนิค 
thumb|left|นกกระตั้วใหญ่หงอนชมพูที่มีการตัดปีกนก

การตัดปีกนกมักจะทำโดย สัตวแพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านนก, พนักงานใน ร้านขายสัตว์เลี้ยง, ผู้เพาะพันธุ์ หรือเจ้าของนกเอง โดยทั่วไปจะทำกับ นกเลี้ยง โดยเฉพาะ นกแก้ว หากทำอย่างถูกต้องจะเป็นขั้นตอนที่ไม่เจ็บปวด และแตกต่างจาก การตัดปีกนกด้วยการตัด ซึ่งจะทำโดยการ การตัดอวัยวะ ของ ปีก ที่ข้อต่อข้อมือ อย่างไรก็ตามการตัดปีกนกไม่ใช่การกระทำที่ปราศจากอันตราย เพราะอาจนำไปสู่อาการบาดเจ็บทางอ้อมจากการตก และเป็นที่ทราบกันว่าทำให้เกิดความเครียดทางจิตใจ

เทคนิคในการตัดปีกนกแตกต่างกันไปตามจำนวน ขน ที่ถูกตัดและจำนวนขนที่เหลืออยู่ในแต่ละขน การตัดปีกนกอย่างอ่อนในปีกข้างใดข้างหนึ่งสามารถทำให้การบินของนกเสียหายอย่างมาก เนื่องจากทำให้มันไม่สมดุลในอากาศ ซึ่งอาจทำให้เกิดการบาดเจ็บหรือการเสียชีวิตหากนกชนกับพื้นแข็งในระหว่างการตก ในกรณีส่วนใหญ่ ขน primary flight feather จะถูกตัดออก และตัดขนในจำนวนที่เท่ากันในแต่ละปีกเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้นกไม่สมดุลในการบิน การตัดที่พบบ่อยที่สุดคือการตัดขนปีกออกต่ำกว่าระดับของ ขนปีกปิด (ปกติจะตัดประมาณครึ่งถึงหนึ่งในสามของความยาวของขนปีก) การตัดนี้รวดเร็วและง่าย แต่จะทิ้งขอบขนที่ถูกตัดออก ซึ่งบางครั้งอาจทำให้เป็นสาเหตุที่ทำให้นกเคี้ยวขนที่ถูกตัดอีกด้วย อีกวิธีหนึ่งในการตัดปีกนกคือการตัดขนปีกเหนือระดับของขนปีกปิด ทำให้ขนปีกเกือบทั้งหมดถูกตัดออก การตัดนี้จะไม่ทิ้งขอบขนที่ถูกตัด แต่เมื่อขนปีกถูกตัดออกมากขึ้น ควรตัดขนน้อยลง อย่างไรก็ตาม ขนปีกที่ถูกตัดออกยังคงอยู่และอาจทำให้เกิดการระคายเคืองต่อนก ทำให้เกิดความไม่สบายตัวอย่างมาก

สำหรับนกแก้วที่มีการตัดขนปีกหลัก ลำดับการผลัดขนของนกเหล่านี้จะทำให้มันมีความเสี่ยงต่อการได้รับความเสียหายจาก ขนเลือด ที่กำลังเติบโต โดยนกแก้วส่วนใหญ่มีขนปีกหลัก 10 ขน โดยมีหมายเลข 1 (ขนในสุด) ถึง 10 (ขนด้านนอกสุด) การผลัดขนเริ่มต้นโดยนกจะผลัดและแทนที่ขนปีกหลัก กลาง ซึ่งโดยปกติจะเป็นหมายเลข 6Glendell 2007 ลำดับนี้จะดำเนินต่อไปในทั้งสองทิศทางตลอดขนปีกหลัก ดังนั้นขนปีกหลักที่ถูกแทนที่ในที่สุดจะเป็นขนในสุดและขนด้านนอกสุดที่หมายเลข 1 และ 10 ตามลำดับ ดังนั้นนกที่ถูกตัดปีกจะมีขนเลือดแรกเกิดลงมาโดยไม่มีการป้องกันตามปกติจากขนปีกที่มีความยาวเต็มที่อยู่ข้างเคียง ขนเลือดที่ไม่มีการป้องกันนี้มีความเสี่ยงที่จะถูกทำลาย และอาจมีเลือดออกอย่างรุนแรง โดยทั่วไปนกแก้วส่วนใหญ่จะผลัดขนด้วยอัตราการเติบโตต่อวันอยู่ที่ 3 ถึง 4 มม.Glendell 2007 ดังนั้นนกชนิดใหญ่เช่น แมคอว์ อาจใช้เวลามากกว่าหนึ่งปีในการผลัดขน แต่สายพันธุ์ขนาดเล็กเช่น นกคอกคาทีล จะผลัดขนภายในไม่กี่สัปดาห์ ดังนั้นนกที่มีขนาดใหญ่และมีภาระปีกที่สูงกว่าจะมีความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บจากขนเลือดเป็นเวลานานกว่า เนื่องจากพวกมันกำลังผลัดขนเกือบอย่างต่อเนื่อง

การตัดปีกนกแบบ "เบา" ที่สมมาตรช่วยให้นกสามารถบินลงมาและลงจอดได้อย่างปลอดภัยในบ้าน อย่างไรก็ตาม การตัดประเภทนี้อาจไม่ป้องกันไม่ให้นกบินเมื่ออยู่กลางแจ้ง เนื่องจาก แรงยก จะเกิดขึ้นตามสัดส่วนกับ ความเร็วลม นกที่หลบหนีหลายตัวที่ถูกกู้คืนมาพบว่ามีการตัดปีกนก ดังนั้นแม้ว่าการตัดเบา ๆ จะช่วยให้นกบินลงได้ในบ้าน แต่มันก็ไม่ป้องกันนกจากการได้รับแรงยกหากมันหลบหนีไปกลางแจ้ง ในทางกลับกัน การตัดที่รุนแรงมากจะทำให้นกไม่สามารถบินได้ แต่จะเพิ่มความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บหากนกตกลงและชนกับพื้นแข็ง นอกจากผลกระทบทางกายภาพจากการตัดปีกนกแล้ว ยังสามารถเกิดผลกระทบด้านพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ได้อีกด้วย นกใช้การบินเป็น ปฏิกิริยาตอบสนอง ที่เป็นสัญชาตญาณและเป็นวิธีแรกในการหลบหนีจากภัยคุกคามใด ๆ โดยจะบินขึ้นไปและออกจากแหล่งที่มาของภัยคุกคาม ความกลัวของมันจะลดน้อยลง เมื่อพฤติกรรมนี้ถูกป้องกันโดยการตัดปีกนก ปฏิกิริยาสัญชาตญาณนี้จะถูกปฏิเสธนก และความกลัวของมันจะไม่ลดลง สิ่งนี้อาจทำให้เกิดปัญหาด้านพฤติกรรมสำหรับนกที่ได้รับผลกระทบ เมื่อเมื่อนกต้องการลดความเร็วในระหว่างการบิน มันจะใช้การกระทำ "ถอยหลัง" โดยการยืดปีกออกไปในแนวตั้งและใช้ แรงต้าน จากขนปีกหลักเป็น เบรกอากาศ ในขณะที่การทำงานที่ลดลงของขนปีกหลักของนกที่ถูกตัดจะขัดขวางการขับเคลื่อนและทำให้เกิดแรงยก นี่ก็ทำให้ความสามารถในการเบรกลดลงด้วย ดังนั้นนกที่ถูกตัดปีกอาจลงจอดอย่างกระแทกด้วยความเร็วที่สูงกว่านกที่มีปีกเต็ม นกที่ถูกตัดปีกไม่ควรออกไปข้างนอกโดยไม่มีกระเป๋า เนื่องจากแม้ว่านกที่ถูกตัดปีกก็มีการทราบว่าบินหนีเมื่อถูกทำให้ตกใจขณะอยู่กลางแจ้ง

โดยทั่วไปถือว่ามีความสำคัญมากสำหรับนกตัวเล็กที่จะได้รับอนุญาตการสอนให้บิน (fledge) อย่างถูกต้อง ก่อนที่จะมีการตัดปีกนก ผู้เพาะพันธุ์และเจ้าของมักจะพบว่านกที่ถูกสอนให้บิน แม้จะถูกตัดปีก แต่ก็จะยังคงมีความมั่นใจและกระฉับกระเฉงมากกว่านกที่ไม่เคยบินมาก่อน การเรียนรู้ที่จะบินยังช่วยให้นกเรียนรู้วิธีการลงจอดอย่างปลอดภัย ซึ่งเป็นทักษะที่สำคัญแม้ในนกที่ถูกตัดปีก

การตัดปีกนกเป็นการปฏิบัติที่มีการถกเถียงกัน โดยบางคนมองว่าการตัดปีกนกเป็นการปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมและไม่ดีต่อสุขภาพ เนื่องจากมันทำให้นกไม่ได้ใช้วิธีการที่ธรรมชาติที่สุดในการเคลื่อนที่ การออกกำลังกาย และหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ทำให้กลัว ในขณะที่บางคนเชื่อว่าการตัดปีกนกเป็นวิธีการป้องกันที่จำเป็นสำหรับนกในหลายสถานการณ์ โดยเฉพาะสำหรับนกที่สามารถปีนได้ดี

ความเข้าใจเกี่ยวกับผลกระทบที่มีต่อพฤติกรรมและสุขภาพของนกจึงมีความสำคัญ โดยเฉพาะเมื่อพิจารณาถึงการช่วยให้นกมีคุณภาพชีวิตที่ดีและลดความเครียดในสถานการณ์ที่เป็นอันตราย สิ่งนี้ทำให้การให้ความรู้และการฝึกอบรมเป็นทางเลือกที่อาจช่วยให้นกสามารถมีชีวิตที่มีความสุขในสภาพแวดล้อมที่มนุษย์กำหนดได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

 การโต้เถียง 
right|thumb|นกแก้วของเมเยอร์ที่มีการตัดปีกนกนั่งอยู่บนมือจับของลิ้นชัก

ในขณะที่บาง สัตวแพทย์ที่เชี่ยวชาญด้านนก สนับสนุนการตัดปีกนก แต่บางคนก็คัดค้านการทำเช่นนี้N Forbes FRCVS in Cage and Aviary Birds, July 17, 2008

การจำกัดการบินด้วยการตัดปีกนกอาจช่วยป้องกันนกในบ้านจากการบาดเจ็บจากพัดลมเพดานหรือการบินชนกับหน้าต่างขนาดใหญ่ แต่ไม่มีหลักฐานที่แสดงว่านกที่ถูกตัดปีกจะปลอดภัยกว่านกที่มีปีกเต็ม เพียงแค่แสดงว่านกที่ถูกตัดปีกมีความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุในรูปแบบที่แตกต่างจากนกที่มีปีกเต็ม นกที่เป็นสัตว์เลี้ยงทางสังคม (เช่น นกแก้ว) อาจถูกตัดปีกเพื่อจำกัดความเป็นอิสระและเพื่อพยายามทำให้มันเชื่องและจัดการง่ายขึ้น เพื่อส่งเสริมให้มันเข้าสังคมกับเจ้าของ นกบางตัวที่แสดงความก้าวร้าวต่อบุคคลหรือสัตว์นกอื่นอาจถูกตัดปีกเพื่อป้องกันการโจมตี ในขณะที่บางคนสนับสนุนให้ฝึกนกให้ตอบสนองต่อคำสั่งการบิน ซึ่งสามารถลดความจำเป็นในการตัดปีกนก (Glendell 2007).

บางคนรู้สึกว่าการตัดปีกนกเป็นการกระทำที่โหดร้ายหรือไม่ดีต่อสุขภาพ เนื่องจากมันทำให้นกไม่สามารถใช้วิธีการที่เป็นธรรมชาติที่สุดในการเคลื่อนที่, การออกกำลังกาย, และการหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่น่ากลัว แม้ว่านกที่ถูกตัดปีกจะสามารถและควรได้รับการกระตุ้นให้ทำการฝึกปีก แต่การฝึกนี้ไม่ให้การออกกำลังกายที่เหมือนการบิน อื่น ๆ รู้สึกว่าการตัดปีกนกเป็นการปฏิบัติด้านความปลอดภัยที่จำเป็นสำหรับนกในหลาย ๆ สถานการณ์ โดยเฉพาะสำหรับนกที่สามารถปีนป่ายได้ดี การปฏิบัตินี้ดูเหมือนจะมีความแพร่หลายมากขึ้นในหนังสือเกี่ยวกับการดูแลนกในอเมริกา มากกว่าที่จะเป็นในเอกสารที่คล้ายกันของอังกฤษ