wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# คำเตือนครั้งสุดท้ายของจีน
คำเตือนครั้งสุดท้ายของจีน (,) เป็นสุภาษิตรัสเซีย มีต้นกำเนิดมาจากสหภาพโซเวียตในอดีต หมายถึง คำเตือนหรือคำขู่ที่ไม่มีผลกระทบจริง ๆ

 ต้นกำเนิด 
สำหรับต้นกำเนิดของประโยค คำเตือนครั้งสุดท้ายของจีน มาจากสถานการณ์ความสัมพันธ์ระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีนและสหรัฐในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960 สหรัฐได้ส่งเครื่องบินขับไล่ขึ้นลาดตระเวนบริเวณช่องแคบไต้หวันเป็นประจำ ทำให้ทางการจีนประท้วงการกระทำดังกล่าวในนามของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในรูปแบบของ "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ต่อการซ้อมรบของสหรัฐในช่องแคบดังกล่าว ยังไงก็ตาม คำเตือนดังกล่าวไม่มีการตอบโต้ใด ๆ ตามมาหลังจากการเพิกเฉยต่อ "คำเตือนครั้งสุดท้าย" นั้น

สาธารณรัฐประชาชนจีนได้ออก "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ครั้งแรกไปยังสหรัฐในเที่ยวบินลาดตระเวนในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2501 ระหว่างสถานการณ์วิกฤตช่องแคบไต้หวันครั้งที่ 2 ซึ่งเวลานั้นสหรัฐถือว่าสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) เป็นตัวแทนที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงชาติเดียวของจีน และทำการบินลาดตระเวนในน่านน้ำที่ควบคุมโดยสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งจีนได้บันทึกการกระทำนั้นและออก "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ผ่านช่องทางทางการทูตสำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น โดยทางการจีนได้ออกคำเตือนครั้งสุดท้ายมากกว่า 900 ครั้งในปี พ.ศ. 2507

 การใช้งานในปัจจุบัน 
ภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต สุภาษิตดังกล่าวยังคงถูกใช้โดยแพร่หลายในกลุ่มประเทศอดีตสหภาพโซเวียต โดยเฉพาะในประเทศเอสโตเนีย

ในปี พ.ศ. 2565 ประโยคว่า "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ของจีน ถูกพูดถึงอย่างแพร่หลายอีกครั้งหลังจากการประกาศเตือนสหรัฐในการเดินทางไปเยือนประเทศไต้หวัน ว่าอย่าเล่นกับไฟ ซึ่งประธานสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐก็ไม่ได้ยี่หระ กลับเดินทางไปยังประเทศไต้หวันพร้อมคณะในค่ำของวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2565 จีนจึงตอบโต้ด้วยการประกาศพื้นที่ซ้อมรบใหญ่ด้วยกระสุนจริงบริเวณโดยรอบประเทศไต้หวันหลังจากประธานสภาผู้แทนสหรัฐเดินทางกลับ โดยเหตุการณ์ดังกล่าวถูกพูดถึงในสื่อสังคมเรดดิต และแพลตฟอร์มออนไลน์ 9แก๊ก ในรูปแบบของมีม "คำเตือนครั้งสุดท้าย" ของจีน
# วัดนาทวี
วัดนาทวี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาทวี อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา

วัดนาทวีตั้งวัดเมื่อ  พ.ศ. 2360 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เพื่อแทนที่วัดนาหว้า ซึ่งถูกเผาทำลายไปในสมัยสงครามเมื่อครั้งต้นกรุงรัตนโกสินทร์  เดิมเป็นที่ดินของนายยอดทอง ซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากเมืองจะโหน่งให้ดำรงตำแหน่งหัวเมือง นายทองหัวเมืองจึงนำความไปปรึกษากับเจ้าคณะหมวดที่เมืองจะนะตกลง สร้างวัดขึ้นใหม่ในที่ดินของตนเอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2558

ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ  หลวงพ่อโต  เป็นพระพุทธรูปโบราณปางมารวิชัย  สร้างในสมัยอยุธยา  มีหน้าตักกว้าง  2.20  เมตร ทำจากปูนปั้นฝีมือช่างท้องถิ่น ด้านการเคารพนับถือจากชาวบ้าน เชื่อว่าเมื่อชาวบ้านแถบนาทวีและใกล้เคียง  เกิดเรื่องข้าวของหายหรือถูกโจรลักขโมยวัวควาย  จะเดินทางมากราบไหว้บนบานหลวงพ่อโต  ขอให้ได้สิ่งของหรือสัตว์เลี้ยงกลับคืน  ซึ่งส่วนมากมักจะได้คืนกลับมา วัดยังมี แหวนพุทธดำรง มีลักษณะคล้ายแหวนทำด้วยหยก แต่เป็นกำไลโบราณที่ทำจากหินคาเนเลี่ยนหรือหินนำโชค ซึ่งขุดพบที่ท้องนาในอำเภอนาทวี ชาวบ้านที่ขุดพบได้นำมาถวายให้กับวัด
# วัดบางกล้วย (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดบางกล้วย  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ตำบลบางไทร อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่  1  งาน 10 ตารางวา

มีเรื่องบอกเล่าว่าเมื่อราว 300 ปีที่ผ่านมา พระธุดงชาวพม่ากะเหรี่ยงเดินธุดงค์มาปักกรดบนที่ดินของบริเวณวัดนี้ ชื่อหลวงพ่อเน่ย และต่อมาได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ มุงหลังคาด้วยหญ้าคา เรียกว่า สำนักสงฆ์เกาะทับ ต่อมาขุนสวัสดิ์  หนวดแดง ได้มอบที่ดิน 5 ไร่เศษ หลังจากหลวงพ่อเน่ยได้มรณะภาพ มีการสร้างอุโบสถไม้  ฐานเสาอุโบสถฝึงลึกในดินประมาณ 1 เมตร และรองฐานตีนเสาด้วยไม้แดง และไม้เคี่ยมขนาดหนา 2 นิ้ว กว้าง 10 นิ้ว โดยประมาณ พระประธานในอุโบสถสร้างด้วยปูนทรายแร่เช่นกัน

18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 สำนักสงฆ์วัดบางกล้วย ได้ประกาศเป็นวัดตามกฏหมาย (ตามหลักฐานราชการ) โดยมีพระอธิการหีตเป็นเจ้าอาวาส 16 สิงหาคม พ.ศ. 2461 วัดบางกล้วยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา มีพระโยคา ธรรมวินิจ เป็นผู้ครองวัด ฝ่ายมหานิกาย ต่อมา พ.ศ. 2464 วัดได้อยู่ในความดูแลปกครองของฝ่ายธรรมยุติกนิกาย พ่อปู่สงฆ์และแม่ย่าทับ  ชัยสงคราม ได้ถวายที่ดินวัดเพิ่มอีก 4 ไร่ และได้ซื้อที่ดินเพิ่มอีก 10 ไร่เศษ ในภายหลังรวมเนื้อที่ดินทั้งหมด ประมาณ 19 ไร่เศษ

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ ซึ่งสร้างด้วยไม้ หลังคามุงกระเบื้องว่าวสี่เหลี่ยม

รายนามเจ้าอาวาส
 หลวงพ่อเน่ย
 หลวงพ่อเต้า
 หลวงพ่อเรือง
 หลวงพ่อปราบ
 พระครูโยคาธิการวินิต
 พระอธิการหีต
 พระช้อย
 พระใบฏีกาสน
 พระชะแล้ม
 พระนิกร
 พระนัด
 พระปลัดกิมเหี้ยง
 พระครูโสภณจิตตสุนทร (โสภณ ปิยจิตโต)  พ.ศ. 2517–ปัจจุบัน
# วัดถ้ำช้างเผือก
วัดถ้ำช้างเผือก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี อยู่ห่างจากวัดถ้ำตะโกประมาณ 1 กิโลเมตร มีศาสนสถานทางบริเวณด้านล่างและด้านบนภูเขาและด้านบนภูเขามีความอุดมสมบูรณ์ร่มรื่นจากต้นไม้ใหญ่และต้นไม้ขนาดกลางอยู่จำนวนมาก

วัดถ้ำช้างเผือก แต่เดิมสร้างอยู่ตรงหน้าถ้ำช้างเผือกซึ่งพระยาโชฎึกราชเศรษฐเป็นผู้สร้าง แต่ในฤดูน้ำหลากการเดินทางไม่สะดวกจึงมีการย้ายวัดขึ้นไปอยู่เหนือถ้ำประมาณ 50 ปีเศษมาแล้ว แต่ยังคงใช้ชื่อวัดตามที่เรียกกันมาแต่เดิม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2375 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 53 หน้า 905 ตอนที่ 24 เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479

วัดมีพระพุทธรูปปางไสยาสน์ก่ออิฐถือปูนยาว 10 เมตร บริเวณเชิงเขามีทำนบดินและอ่างเก็บน้ำโบราณที่อาจสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 18 ด้านบนภูเขามีวิหารที่มองเห็นบริเวณโดยรอบของอำเภอท่าวุ้ง
# ตำบลสำเภาล่ม
ตำบลสำเภาล่ม เป็นตำบลใน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

 ประวัติศาสตร์ 
ตำบลสำเภาล่มเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำ 2 สาย คือ แม่น้ำป่าสัก และ แม่น้ำเจ้าพระยา โดยมีภูมิประเทศเป็นทางแยก 3 ทาง กระแสน้ำได้ก่อตัวขึ้นในจุดที่เรือและเรือสำเภามักจะพลิกคว่ำและจมลงตั้งแต่สมัยอยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทยเมื่อกว่า 600 ปีที่แล้ว

ตามตำนาน เรือของเจ้าหญิงจีนพระนามว่า เจ้าหญิงสร้อยดอกหมาก ล่มและจมลงหน้าวัดพนัญเชิง อีกตำนานเล่าว่ามาจากเรือสำเภาจีนที่จมลงจากการค้าขายที่นี่ เรือมักจะประสบอุบัติเหตุพลิกคว่ำและจมบ่อย ๆ มีเรื่องเล่าว่าเมื่อน้ำลด จะพบซากเรืออัปปางมากมาย

บันทึกในสมัยอยุธยาระบุว่ามี เรือนแพ เรียงรายตั้งแต่หน้าวัดพนัญเชิงถึง วัดไชยวัฒนาราม เป็นระยะทางประมาณ 3 กม. (1.9 ไมล์) และมีเรือนแพอยู่รอบเกาะเมืองอยุธยา (ตัวเมืองอยุธยาล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้านเหมือนเกาะ) ในยุคนั้นพื้นที่นี้ถือว่าเป็นตลาดน้ำขนาดใหญ่และมีเครือข่ายทางน้ำที่มีเรือนแพทอดยาวไปในแม่น้ำประมาณ 10,000 หลัง มักมีเรือบรรทุกของที่ไม่ใช่ไม้แปรรูปหรือผลิตภัณฑ์ในประเทศจาก ตาก และ เพชรบูรณ์ มาค้าขาย มีชุมชนชาวจีนอยู่บริเวณวัดพนัญเชิง นอกจากนี้ยังมีชุมชนชาวต่างชาติหลายเชื้อชาติ ได้แก่ ชาวโปรตุเกส ดัตช์ ญี่ปุ่น และชาวจาม  พวกเขาได้รับอนุญาตจากราชสำนักอยุธยาให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ทั้งสองฟากของแม่น้ำเจ้าพระยา เรือสำเภามักจะทอดสมอเพื่อทำการค้า และระหว่างทางไปแม่น้ำป่าสัก เป็นที่ตั้งของโรงจอดสำเภาหลวงของราชสำนัก

ตามบันทึกของ พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) ข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลกรุงเก่า (ชื่อทางการของจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) และนักโบราณคดีคนสำคัญในยุคนั้น ระบุว่าแผ่นดินในตัวเมืองอยุธยาแต่เดิมไม่ใช่เกาะ แต่ดูเหมือนแหลมยื่นจาก ทุ่งหันตรา ทางตะวันตกไปจรดตะวันออกจนถึงแนวแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลมาจากทิศเหนือและไหลวนไปทางทิศใต้จนถึงหน้าวัดพนัญเชิง ทำให้แผ่นดินรูปแหลมกลายเป็นเกาะที่ล้อมรอบด้วยน้ำ 3 ด้าน

ทางทิศตะวันออกของเกาะเมืองอยุธยามีคูน้ำชื่อ คลองคูขื่อหน้า ไหลออกจาก หัวรอ (ที่ปัจจุบันมีประชากรและตลาดเก่าแก่ชื่อเดียวกันอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือใกล้กับ พระราชวังจันทรเกษม) ไปบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยาที่หน้าวัดพนัญเชิง ในรัชสมัย สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงบัญชาให้ขุดขยายทางน้ำนี้ให้กว้างกว่าเดิม  เมื่อเวลาผ่านไปกระแสน้ำก็ไหลเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้น มันกัดเซาะตลิ่งและทรุดตัวลงสู่แม่น้ำป่าสักดังในปัจจุบัน ดังนั้นตัวเมืองอยุธยาจึงถูกล้อมรอบด้วยน้ำทุกด้านเหมือนเกาะ จึงเป็นที่มาของชื่อ เกาะเมืองอยุธยานับแต่นั้นมา

ปัจจุบันพื้นที่ตำบลสำเภาล่มมักเกิดอุบัติเหตุเรือล่มและจมอยู่บ่อยครั้ง

 ภูมิศาสตร์ 
ตำบลสำเภาล่มถือว่าอยู่ทางตอนล่างของอำเภอพระนครศรีอยุธยาโดยอยู่นอกเกาะเมืองอยุธยา

สภาพภูมิประเทศของตำบลสำเภาล่มเป็นที่ราบลุ่มจึงเหมาะสำหรับการปลูกข้าว มีน้ำท่วมขังในฤดูฝนประมาณ 2-3 เดือน โดยมีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่าน ไม่มีป่าไม้ในพื้นที่

ตำบลข้างเคียง ได้แก่ (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) ตำบลประตูชัย ตำบลเกาะเรียน ตำบลคลองตะเคียน และตำบลปากกราน

 ประชากร 
ชาวตำบลสำเภาล่มชอบที่จะสร้างบ้านอยู่ 2 ฝั่งคลองและริมถนน บ้านส่วนใหญ่อยู่ใกล้กัน  บ้านเรือนแบ่งกันเป็นหมู่ ๆ ตามความยาวของถนน

ในปี พ.ศ. 2541 ตำบลสำเภาล่มมีประชากรทั้งหมด 6,368 คน

 สถานที่สำคัญ 
 วัดพุทไธศวรรย์
 หมู่บ้านโปรตุเกส
 วัดขุนพรหม
# ตำบลบางพูด (อำเภอปากเกร็ด)
ตำบลบางพูด  เป็น 1 ใน 12 ตำบลของอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ตำบลบางพูดมีอาณาเขตติดกับ (ตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ) ตำบลบางคูวัด จังหวัดปทุมธานี ตำบลบางขะแยง ตำบลบ้านใหม่ ตำบลคลองเกลือ ตำบลปากเกร็ด และตำบลบางตะไนย์ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลบางพูดมีประชากรทั้งหมด 63,160 คน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนกลาง 
ตำบลบางพูดแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ ชื่อ1.บ้านบางพัง2.บ้านบางพัง3.บ้านหงษ์ทอง4.บ้านลาว5.บ้านกู้6.บ้านซ่อง7.บ้านบางพูดนอก8.บ้านบางพูดใน9.บ้านทุ่งกลาง

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
พื้นที่ทั้งหมดของตำบลบางพูด บริหารโดยเทศบาลนครปากเกร็ด
# สงครามบอลข่าน
สงครามบอลข่าน เป็นหนึ่งในความขัดแย้งทั้งสองครั้งที่เกิดขึ้นในรัฐบอลข่านในปี 1912 จนถึง 1913 ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่ง รัฐบอลข่านทั้งสี่คือ กรีซ เซอร์เบีย มอนเตเนโกร และบัลแกเรีย ได้ประกาศสงครามต่อจักรวรรดิออตโตมันและสามารถเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันได้ ส่งผลให้ดินแดนฝั่งยุโรปของจักรวรรดิออตโตมัน เหลือเพียงภูมิภาคเธรซตะวันออกเท่านั้นที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่สอง บัลแกเรียได้หันมาต่อสู้กับรัฐบอลข่านเดิมที่ร่วมมือกันในครั้งแรก นอกจากนี้ยังเผชิญกับการโจมตีโดยโรมาเนียจากทางเหนือ จักรวรรดิออตโตมันยังคงสูญเสียอาณาเขตส่วนใหญ่ในยุโรป แม้ว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องในฐานะผู้ต่อต้านบัลแกเรีย จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีเริ่มอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก เมื่อเซอร์เบียได้ผนวกดินแดนจนมีความพยายามที่จะสถาปนาดินแดนสลาฟใต้ขึ้นมา สงครามครั้งนี้จึงเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตการณ์บอลข่านในปี 1914 และด้วยเหตุนี้จึงทำให้สงครามครั้งนี้เป็นดั่ง "ลางบอกเหตุแห่งสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง"

ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทั้งบัลแกเรีย กรีซ มอนเตเนโกร และเซอร์เบีย ต่างก็ได้รับเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมัน แต่กลุ่มชาติพันธุ์จำนวนมากยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิ ในปี 1912 บรรดาประเทศเหล่านี้ได้ร่วมกันก่อตั้งสันนิบาตบอลข่าน สงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 1912 เมื่อรัฐสมาชิกของสันนิบาตประกาศสงครามกับจักรวรรดิออตโตมัน และสิ้นสุดลงในอีกแปดเดือนต่อมา เนื่องจากการลงนามในสนธิสัญญาลอนดอน เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 1913 สงครามบอลข่านครั้งที่สองเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 1913 เมื่อบัลแกเรียไม่พอใจกับการสูญเสียมาซิโดเนีย โดยได้เริ่มโจมตีอดีตพันธมิตรสันนิบาตบอลข่าน แต่กองกำลังผสมระหว่างเซอร์เบียและกรีซมีกำลังพลที่เหนือกว่ามาก และสามารถขับไล่กองทัพบัลแกเรียพร้อมโจมตีสวนกลับบัลแกเรียจากการรุกรานทางตะวันตกและทางใต้ โรมาเนียซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมกับความขัดแย้งนี้ ได้เริ่มรุกรานบัลแกเรียทางตอนเหนือ ซึ่งเป็นการละเมิดสนธิสัญญาสันติภาพระหว่างสองรัฐ อีกทั้งจักรวรรดิออตโตมันได้โจมตีบัลแกเรียและสามารถยึดเมืองเธรซได้ แล้วเคลื่อนพลสู่เอเดรียโนเปิล สงครามครั้งที่สองยุติลงเนื่องด้วยสนธิสัญญาบูคาเรสต์ บัลแกเรียยังคงรักษาดินแดนส่วนใหญ่ที่ยึดครองในสงครามครั้งแรกได้ แต่ก็ถูกบังคับให้มอบดินแดนทางตอนเหนือให้แก่โรมาเนีย

สงครามบอลข่านถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของปัญหาชนกลุ่มน้อย โดยทุกฝ่ายมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบต่อความทารุณโหดร้ายต่อพลเรือน และได้ช่วยจุดประกายความโหดร้ายในภายหลัง รวมถึงอาชญากรรมสงครามในสงครามยูโกสลาเวียเมื่อช่วงทศวรรษที่ 1990 ดัวย
# ทีเอสเอ็มซี
บริษัทผลิตสารกึ่งตัวนำไต้หวัน จำกัด (หรือ Taiwan Semiconductor) ย่อเป็น ทีเอสเอ็มซี (TSMC) เป็นบริษัทผลิตและออกแบบสัญญาสารกึ่งตัวนำข้ามชาติสัญชาติไต้หวัน เป็นบริษัทสารกึ่งตัวนำที่มีมูลค่าสูงสุดในโลก เป็นโรงงานผลิตสารกึ่งตัวนำโดยเฉพาะแห่งใหญ่สุดของโลก และบริษัทใหญ่อันดับต้น ๆ ของประเทศไต้หวัน โดยมีสำนักงานใหญ่และแหล่งประกอบการหลักในอุทยานวิทยาศาสตร์ซินชูในซินชู มีเจ้าของหลักเป็นนักลงทุนต่างชาติ

บริษัทฯ ก่อตั้งโดยมอร์ริส จางในปี 1987 เป็นโรงงานผลิตสารกึ่งตัวนำโดยเฉพาะแห่งแรกของโลก และเป็นบริษัทแถวหน้าในอุตสาหกรรมดังกล่าวมาช้านาน บริษัทฯ ได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ไต้หวันตั้งแต่ปี 1993 และในปี 1997 ได้เป็นบริษัทไต้หวันบริษัทแรกที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก นับแต่ปี 1994 เป็นต้นมา ทีเอสเอ็มซีมีอัตราเติบโตต่อปีแบบทบต้นของรายได้ 17.4% และอัตราเดียวกันของรายรับ 16.1% ในเดือนมิถุนายน 2022 ทีเอสเอ็มซีมีมูลค่าตลาดคิดเป็นประมาณ 90% ของจีดีพีไต้หวัน

ทีเอ็สเอมซีมีกำลังการผลิตแว่นผลึก (wafer) เทียบเท่า 300 มม. ที่ 30 ล้านชิ้นต่อปีในปี 2020 และผลิตชิปแก่ผู้บริโภคโดยมีกระบวนการผลิต (process node) ตั้งแต่ 2 ไมครอนถึง 5 นาโนเมตร ทีเอสเอ็มซีเป็นโรงงานผลิตแห่งแรกที่มีความสามารถผลิต 7 นาโนเมตรและ 5 นาโนเมตร และเป็นรายแรกที่ขายเทคโนโลยีเอ็กซ์ตรีมอัลตราไวโอเล็ตลิโธกราฟฟี (EUV) ในปริมาณมาก
# สันนิบาตบอลข่าน
สันนิบาตบอลข่าน เป็นพันธมิตรของทั้งสี่รัฐบอลข่านที่ก่อตั้งขึ้นจากชุดสนธิสัญญาทวิภาคีที่ทำขึ้นในปี 1912 ระหว่างคริสจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์แห่งราชอาณาจักรกรีซ, บัลแกเรีย, เซอร์เบีย และมอนเตเนโกร เพื่อต่อต้านจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งในขณะนั้นยังคงควบคุมดินแดนส่วนใหญ่ของภูมิภาคยุโรปตะวันออกเฉียงใต้

คาบสมุทรบอลข่านอยู่ในสภาวะที่โกลาหลตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษที่ 1900 โดยได้เกิดสงครามกองโจรในมาซิโดเนีย ตามมาด้วยการปฏิวัติยังเติร์ก วิกฤตการณ์บอสเนียที่ยืดเยื้อ และการลุกฮือหลายครั้งที่แอลเบเนีย การประทุขึ้นของสงครามอิตาลี-ตุรกีในปี 1911 ยิ่งทำให้จักรวรรดิออตโตมันอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก และทำให้รัฐบอลข่านเข้มแข็งขึ้น ภายใต้อิทธิพลของรัสเซีย เซอร์เบียและบัลแกเรียได้ลงนามในการเป็นพันธมิตรกัน ซึ่งเดิมจะมุ่งโจมตีจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 1912Crampton (1987)  แต่ด้วยสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้เหล่าพันธมิตรหันไปต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันแทน เซอร์เบียได้ลงนามเป็นพันธมิตรร่วมกันกับมอนเตเนโกร ในขณะที่บัลแกเรียลงนามเป็นพันธมิตรกับกรีซ สันนิบาตได้รับชัยชนะในสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่ง ซึ่งปะทุขึ้นในเดือนตุลาคม 1912 โดยประสบความสำเร็จในการยึดครองดินแดนออตโตมันในยุโรปเกือบทั้งหมด อย่างไรก็ตาม หลังจากชัยชนะในครั้งนี้ ความขัดแย้งระหว่างพันธมิตรได้เกิดขึ้นอีกครั้ง เนื่องจากประสบปัญหาในการแบ่งส่วนของดินแดนที่ยึดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาซิโดเนีย นำไปสู่การสลายตัวของสันนิบาต และไม่นานหลังจากนั้น เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน 1913 บัลแกเรียได้เริ่มเปิดฉากโจมตีอดีตรัฐพันธมิตร ถือเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามบอลข่านครั้งที่สอง

 รัฐสมาชิก 
ประเทศสถาปนาชื่อประมุขแห่งรัฐธงชาติตราแผ่นดินแผนที่22 กันยายน 1908（ปฏิทินจูเลียน）100px|border100px|border100px|border กรีซ30 สิงหาคม 1832กอนสตันดีโนสที่ 1100px|border100px|border100px|border28 สิงหาคม 1910นิกอลาที่ 1100px|border100px|border100px|border6 มีนาคม 1882ปีเตอร์ที่ 1100px|border100px|border100px|border

 หมายเหตุ
# การตัดมดลูก
การตัดมดลูก  เป็นหัตถการศัลยกรรมเพื่อนำมดลูกออก บางครั้งอาจทำการตัดปากมดลูก, รังไข่ (การตัดรังไข่), ท่อนำไข่ (การตัดท่อนำไช่) และอวัยวะเคียง ร่วมด้วย

การตัดมดลูกเป็นหัตถการที่มักทำโดยนรีแพทย์ มีทั้งชนิดที่เป็นการตัดมดลูกทั้งหมดหรือโดยสมบูรณ์ (total หรือ complete ได้แก่การตัดส่วนตัว; body, ฟันดัส; fundus และปากมดลูก; cervix), การตัดมดลูกบางส่วน (partial ได้แก่การตัดแค่ส่วนตัว บางครั้งเรียกว่าแบบเหนือปากมดลูก; "supracervical") และการตัดมดลูกแบบถอนรากถอนโคน (radical ได้แก่การตัดทั้งหมดลูก ท่อนำไข่ และรังไข่) การตัดมดลูกจะทำให้ผู้ที่ถูกตัดไม่สามารถมีลูกได้อีก เช่นเดียวกับการตัดรังไข่และท่อทำไข่ รวมถึงยังมีความเสี่ยงจากการผ่าตัดและมีผลข้างเคียงในระยะยาว การผ่าตัดนี้จึงกระทำเฉพาะเมื่อการรักษาด้วยตัวเลือกอื่น ๆ ไม่สามารถรักษาผู้ป่วยได้ หรือเมื่อไม่มีการรักษาตัวเลือกอื่น ๆ แล้ว การตัดมดลูกถือเป็นหัตถการศัลยกรรมทางนรีเวชที่กระทำบ่อยที่สุดในสหรัฐรองจากการผ่าซีสซาเรียน ราวร้อยละ 68 ของการตัดมดลูกกระทำในผู้ป่วยด้วยภาวะอย่างเยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่, เลือดออกทางมดลูกผิดปกติ และ เนื้องอกกล้ามเนื้อของมดลูก มีการคาดการณ์ว่าความถี่ในการทำการตัดมดลูกในกรณีที่ผู้ป่วยมีอาการกลุ่มไม่ใช่มะเร็งเนื้อร้าย (non-malignancy) จะลดต่ำลง เป็นผลมาจากการพัฒนาการรักษาทางเลือกที่มีมากขึ้น

 ข้อบ่งชี้ 
อาการหรือข้อบ่งชี้สำหรับการตัดมดลูก เช่น: เยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่, อะดีโนไมโยซิส, ประจำเดือนมามากผิดปกติ, เนื้องอกกล้ามเนื้อมดลูก, มดลูกปลิ้น, มะเร็งทางนรีเวช หรือ เพื่อป้องกันมะเร็งของระบบสืบพันธุ์สตรี

นอกจากนี้ยังใช้ทำในการแปลงเพศเป็นชายเช่นกัน

 ความเสี่ยงและผลข้างเคียง 

อันราการเสียชีวิตจากการตัดมดลูกสูงกว่าหลายเท่าในผู้ป่วยที่ตั้งครรภ์อยู่ มีมะเร็ง หรือมีภาวะแทรกซ้อนอื่นอยู่เดิม

ผลในระยะยาว (Long-term effect) ที่ทำให้เสียชีวิตในทุกกรณีนั้นถือว่าต่ำมาก ผู้ที่อายุต่ำกว่า 45 ปี มีอัตราการเสียชีวิตในระยะยาวหลังตัดมดลูกที่สูงมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเข้าใจว่าเป็นผลข้างเคียงของฮอร์โมนส์, which cites: * ผลดังกล่าวไม่ได้พบได้เฉพาะในผู้ที่ยังไม่หมดประจำเดือน แม้แต่ในผู้ที่หมดประจำเดือนแล้วก็ยังมีรายงานว่ามีการมีชีวิตรอดในระบะยาวต่ำลงหลังการผ่ารังไข่

การบาดเจ็บของท่อปัสสาวะสามารถพบได้ใน 0.2 กรณีต่อการผ่าตัด 1000 ครั้งในการตัดมดลูกผ่านทางช่องคลอด (vaginal hysterectomy) และอยู่ที่ 1.3 กรณีต่อการผ่าตัด 1,000 ครั้งในการการตัดมดลูกผ่านหน้าท้อง (abdominal hysterectomy) การบาดเจ็บมักพบที่ท่อปัสสาวะส่วนปลาย ใกล้กับเส้นเอ็นอินฟันดิบูโลเพลวิก หรือตรงจุดที่ท่อปัสสาวะลอดใต้เส้นเลือดแดงยูเทอรีน (uterine artery) หลายครั้งเป็นผลจากการหนีบหยุดหลอดเลือดผิดพลาด (blind clamping) และการจัดวางเส้นเอ็น (ligature placement) ซึ่งทำไปเพื่อควบคุมเลือดคั่ง

โดยทั่วไปผู้ป่วยจะพักฟื้นในโรงพยาบาลอยู่ที่ 3 ถึง 5 วันหรือมากกว่าในกรณีการผ่าทางหน้าท้อง และอยู่ที่ 1 และ 2 วัน ในกรณีที่ตัดออกทางช่องคลอด หรือกรณีที่ทำหัตถการโดยมีการส่องกล้องช่วย (laparoscopically assisted) หลังหัตถการ วิทยาลัยสูตินรีเวชศาสตร์อเมริกา (American College of Obstetricians and Gynecologists) แนะนำให้งดการสอดใส่สิ่งใด ๆ เข้าไปในช่องคลอด เช่น ผ้าอนามัยแบบแทมปอน หรือการมีเพศสัมพันธ์สอดใส่ เป็นเวลา 6 สัปดาห์
# ตำบลหัวรอ (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
ตำบลหัวรอ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

 ประวัติศาสตร์ 
หัวรอถือเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ที่มีผู้อยู่อาศัยมาอย่างน้อย 200 ปี ตั้งแต่อยุธยาเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย ชื่อหัวรอมาจากคำว่า ทำนบรอ (แปลว่า "ฝายชะลอการไหลของกระแสน้ำ") เป็นฝายชนิดหนึ่งที่สร้างจากคานไม้วางอยู่ในน้ำเพื่อชะลอความเร็วของแม่น้ำเพื่อป้องกันความเสียหายต่อตลิ่ง ฝายชะลอความเร็วของน้ำตั้งอยู่ที่จุดบรรจบของแม่น้ำลพบุรีในอดีต (ปัจจุบันคือแม่น้ำเจ้าพระยา) และคูเมืองด้านหน้าหน้าป้อมมหาไชยในอดีต

ในอดีต วัดท่าเสื่อ (ปัจจุบันเป็นพื้นที่หลังพระราชวังจันทรเกษม) เป็นที่ที่หมื่นราชเสน่หา (นอกราชการ) ลอบสังหารอุปราชจัน บ้านมหาโลกน้องชายของขุนวรวงศาธิราช กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น โดยเป็นหนึ่งในแผนโค่นล้มขุนวรวงศาธิราช กับท้าวศรีสุดาจันทร์ ที่นำโดยขุนพิเรนทรเทพ (ภายหลังคือสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช) สิ่งนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2091

ในการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2310 หัวรอเป็นพื้นที่ที่กองทัพพม่าบุกเข้ามาเพราะเป็นจุดป้องกันที่อ่อนแอที่สุด ป้อมมหาไชยถูกเผาพร้อมกำแพงเมืองและวัดวาอารามต่าง ๆ ทุกวันนี้ซากปรักหักพังของป้อมมหาไชยยังคงซ่อนอยู่หลังตลาดหัวรอ

ในยุคปัจจุบัน หัวรอมีชื่อเสียงในด้านการเป็นตลาด ตลาดหัวรอ เป็นตลาดดั้งเดิมที่ยังคงมนต์เสน่ห์ของโลกเก่าไว้เหมือนกับชุมชนริมน้ำที่อื่น ๆ นานมาแล้วที่ตลาดแห่งนี้ถูกไฟไหม้ แต่ได้รับการบูรณะเกือบสมบูรณ์ ปัจจุบันตลาดบริหารงานโดย สำนักงานพระคลังข้างที่

ในด้านการท่องเที่ยว หัวรอยังเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวได้นั่งเรือสำรวจเกาะเมืองอยุธยา
# วัดปากคลอง
วัดปากคลอง อาจหมายถึง
 วัดปากคลอง จังหวัดชุมพร
 วัดปากคลอง จังหวัดเชียงใหม่
 วัดปากคลอง จังหวัดตรัง
 วัดปากคลอง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
 วัดปากคลอง จังหวัดพังงา
 วัดปากคลอง จังหวัดพิษณุโลก
 วัดปากคลอง จังหวัดเพชรบุรี
 วัดปากคลอง จังหวัดลพบุรี
 วัดปากคลอง จังหวัดสระบุรี
 วัดปากคลอง จังหวัดสุโขทัย
# Common Voice
Common Voice เป็นโครงการประเภท crowdsourcing ที่เริ่มโดยมอซิลลา เพื่อสร้างฐานข้อมูลฟรีสำหรับซอฟต์แวร์รู้จำเสียงพูด โดยอาสาสมัครจะอัดเสียงพูดที่อ่านตามประโยคด้วยไมโครโฟนและตรวจทานเสียงของคนอื่น ข้อความกำกับเสียงและเสียงจะอยู่ภายใต้สัญญาอนุญาตสาธารณสมบัติ อย่าง CC0 ด้วยสัญญาอนุญาตนี้จึงทำให้นักพัฒนาซอฟต์แวร์สามารถใช้ชุดข้อมูลนี้สำหรับการรู้จำคำพูดได้โดยไม่มีข้อจำกัดและค่าใช้จ่าย

เป้าหมาย
Common Voice มุ่งหวังที่จะให้ตัวอย่างเสียงที่หลากหลาย ตามที่ Katharina Borchert ของ Mozilla ได้ให้ไว้ หลายโครงการอื่น ๆ ส่วนใหญ่นำข้อมูลมาจากวิทยุสาธารณะ ตรงกันข้ามกับชุดข้อมูลที่มีตัวแทนเสียงของทั้งผู้หญิงและผู้ที่มีสำเนียงเด่นชัดจำนวนน้อยกว่า
# วัดบ้านปูน
วัดบ้านปูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกาะตะเภา อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 4 ไร่ 1 งาน 30 ตารางวา ทางด้านทิศตะวันออกติดต่อกับถนนริมแม่น้ำปิง ภายในวัดมีถนนผ่านกลางจากทิศตะวันออกไปทะลุทางทิศตะวันตก 

วัดบ้านปูนสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2400 มีนามตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร มีช่วงหนึ่งวัดอยู่ในสภาพร้าง เมื่อปีพ.ศ 2502 หลวงพ่อพันธ์ได้รับอนุญาตให้ย้ายจากวัดวังหม้อ มาอยู่ที่วัดบ้านปูน ก็ด้วยชาวบ้านวังหม้อ เห็นอกเห็นใจที่ชาวบ้านปูนขาดพระสงฆ์ที่จะดูแลวัดวาอารามและยังร้างอยู่
และที่วัดวังหม้อก็ยังมีครูบาอรรถ์ทีดูแลอยู่ หลังจากที่ท่านมาอยู่วัดบ้านปูน ท่านก็ร่วมกับศรัทธาชาวบ้านปูน ช่วยกันถางป่าถางพง เพราะร้างมานาน โดยมีปู่เอ่า ใจงาม เป็นมรรคนายกสมัยนั้น ได้ร่วมกันก่อสร้างกุฏิ วิหาร ศาลาการเปรียญ หอระฆัง หอไตร และอุโบสถเป็นต้น

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร พ.ศ. 2519 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ศรีสุธา
# วัดปากคลอง (จังหวัดพังงา)
วัดปากคลอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลรมณีย์ อำเภอกะปง จังหวัดพังงา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ ที่ตั้งของวัดแวดล้อมไปด้วยภูเขาที่เรียกว่าภูเขาแม่ยาย

วัดปากคลองสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2476 โดยมีนายเพิ่ม ยอดน้ำ นายขีด ทองสุข และนางโปรย ร่วมกันสร้างวัด โดยแรกเริ่มได้สร้างเสนาสนะเป็นแบบชั่วคราว บางปีขาดพระสงฆ์อยู่จำพรรษาเสนาสนะก็ชำรุด เมื่อมีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษาอีกก็สร้างขึ้นใหม่อีก เสนาสนะต่าง ๆ ได้สร้างขึ้นเป็นหลักฐานมั่นคงแบบถาวรกว่าเดิมนับตั้งแต่ พ.ศ. 2514 ในสมัยที่พระใบฎีกาจรับ ปญฺญาวุโธ ขึ้นมาเป็นเจ้าอาวาส วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2522

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ ศาลาการเปรียญกว้าง 9 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 2 หลัง โครงสร้างเป็นอาคารไม้ 1 หลัง และครึ่งตึกครึ่งไม้ อีก 1 หลัง และมีโรงครัว 1 หลัง
# ตำบลภูเขาทอง
ตำบลภูเขาทอง  เป็นตำบลในอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

 ภูมิศาสตร์ 
ตำบลภูเขาทอง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ประมาณ 71 กม. ทางเหนือของกรุงเทพฯ ประมาณ 3 กม. ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเมืองอยุธยา แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ เจดีย์ภูเขาทอง และพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชที่อยู่ติดกัน

ตำบลข้างเคียง ได้แก่ (จากทิศเหนือตามเข็มนาฬิกา) ตำบลวัดตูม ตำบลลุมพลี ตำบลท่าวาสุกรี ตำบลบ้านป้อม และตำบลบ้านใหม่

 เศรษฐกิจ 
สินค้าส่งออกของตำบลภูเขาทอง ได้แก่ เปลญวน โมบายรูปปลาตะเพียนที่ทำจากใบตาล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และพัดที่ทำด้วยขนนกยูง

 การแบ่งเขตการปกครอง 
ตำบลภูเขาทองทั้งหมดบริหารงานโดยองค์การบริหารส่วนตำบลภูเขาทอง ที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 แบ่งออกเป็น 4 หมู่บ้าน

 หมู่ที่ 1: บ้านวัดช่อง
 หมู่ที่ 2: บ้านภูเขาทอง
 หมู่ที่ 3: บ้านหัวพราน
 หมู่ที่ 4: บ้านหาดทราย
# คาร์ไดไอดา
Cardiida เป็นอันดับหอยสองฝาที่อยู่ในชั้นไบวาลเวีย 

วงศ์:
 Cardiidae
 Donacidae
 Ephippiodontidae
 Ferganoconchidae
 Glaucomyidae
 Goniocardiidae
 Icanotiidae
 Lahillidae
 Limnocyrenidae
 Lutetidae
 Psammobiidae
 Pterocardiidae
 Quenstedtiidae
 Semelidae
 Solecurtidae
 Sowerbyidae
 Tancrediidae
 Tellinidae
 Unicardiopsidae
# ตำบลโพลเบบอลอ
โพลเบบอลอ  เป็นตำบลในอำเภอซีแมคอน เทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,718 คนใน 1,459 ครัวเรือน
# ตำบลโพชต์แพร์
โพชต์แพร์  เป็นตำบลในอำเภอซีแมคอน เทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 16 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 5,227 คนใน 1,267 ครัวเรือน
# ตำบลโพลเบพออีน
โพลเบพออีน  เป็นตำบลในอำเภอซีแมคอน เทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 14 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 5,028 คนใน 1,055 ครัวเรือน
# จู๋ตง
เมืองจู๋ตง  เป็นเมืองทางตอนกลางของเทศมณฑลซินจู๋ ประเทศไต้หวัน จู๋ตงอยู่ห่างจากใจกลางนครซินจู๋ประมาณ 20 นาทีโดยใช้เส้นทางทางด่วนหมายเลข 3 ซึ่งวิ่งผ่านใกล้กับตัวเมืองจู๋ตง และทางด่วนหมายเลข 68 ซึ่งวิ่งเข้าไปยังตัวเมืองจู๋ตงโดยตรง ส่วนหนึ่งของอุทยานวิทยาศาสตร์ซินจู๋ตั้งอยู่ในจู๋ตง และยังเป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัยเทคโนโลยีอุตสาหกรรม

 ชื่อ 
"จู๋ตง" มีความหมายตามตัวอักษรคือ "ไผ่ตะวันออก" แต่ในบริบทนี้ คำว่า "จู๋" ย่อมาจาก "ซินจู๋" สอดคล้องกับที่ตั้งของจู๋ตงที่อยู่ทางทิศตะวันออกของซินจู๋ (ทำนองเดียวกับจู๋เป่ย์ ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของซินจู๋) ชื่อเดิมของพื้นที่บริเวณนี้คือ "ฉิ่วกี๊หนา" (Chhiū-kí-nâ) ซึ่งแปลว่า "ป่าต้น " ชื่อปัจจุบัน "จู๋ตง" รับมาจากชื่อที่ญี่ปุ่นตั้งในสมัยภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1920

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
เมืองจู๋ตงมีเส้นทางรถไฟของการรถไฟไต้หวันผ่าน โดยมี 4 สถานี ได้แก่ หรงหฺวา ชั่งยฺเหวียน จู๋ตง และจู๋จง

เมืองจู๋ตงมีสายรถไฟความเร็วสูงไต้หวันพาดผ่านทางส่วนตะวันตกของเมือง แต่ไม่มีแผนว่าจะมีสถานีรถไฟความเร็วสูงในเมืองจู๋ตง

 รถโดยสารประจำทาง 
สถานีขนส่งผู้โดยสารในเมืองจู๋ตง ได้แก่
 สถานีขนส่งผู้โดยสารเซี่ยกงกว่าน ของซินจู๋บัส
 สถานีขนส่งผู้โดยสารจู๋ตง ของซินจู๋บัส

 สถานที่ท่องเที่ยว 
 เขาเฟย์เฟิ่ง (ตั้งอยู่ในตำบลชฺยงหลิน) - มีทางเดินขึ้นไปยังยอดเขาที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองจู๋ตงได้
 
 

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
 เจิ้ง หย่งจิน - ผู้ว่าการเทศมนฑลซินจู๋ (ค.ศ. 2001–2009)
 แดนนี เวิน - นักเขียน
 ไล่ ปี้เสีย - นักดนตรี
 ลฺหวี่ เช่าเจีย - วาทยากร

 ภาพ