wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สกุลอลอยเซีย
อลอยเซีย (อังกฤษ: Aloysia) เป็นสกุลหนึ่งของพืชดอก ในวงศ์ Verbenaceae ซึ่งรู้จักกันในทั่วไปว่า บีบรัชAloysia. Integrated Taxonomic Information System (ITIS). โดยมีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกา ซึ่งจะกระจายพันธุ์ในภูมิอากาศแบบอบอุ่นตลอดจนในภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนและภูมิอากาศแบบทะเลทรายSiedo, S. J. (2012). Four new species of the genus Aloysia (Verbenaceae). Lundellia 15, 35-46. สกุลนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ มารีอา ลุยซาแห่งปาร์มา (ค.ศ. 1751-1819) พระมเหสีของพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งสเปนAloysia. The Jepson eFlora 2013.

 คำอธิบาย 
พืชเหล่านี้เป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก ไม้พุ่ม หรือไม้ต้น ที่มีความสูง 0.5 เมตร ถึง 15 เมตร ในหลายชนิดมีกลิ่นที่หอม ลำต้นอาจมีสี่เหลี่ยมมุมฉากและเรียบเมื่อยังอ่อน แต่เมื่ออายุมากขึ้นจะมีลักษณะเป็นมุมมากขึ้นหรือกลม และมักปรากฏเป็นร่องหรือมีริ้วรอยตามอายุ ใบไม้เป็นใบเขียวตลอดปีหรือผลัดใบในฤดูแล้ง มักจะเรียงตัวแบบตรงข้ามกันหรือเป็นวงรอบ แต่สามารถเรียงตัวแบบสลับกันหรือเป็นกลุ่มได้ แผ่นใบมีรูปร่างหลากหลาย มีขอบหยักหรือเรียบ และพื้นผิวด้านบนอาจไม่มีขนหรือมีขนหยาบ และในส่วนด้านล่างของใบอาจมีขนต่อม ช่อดอกมักเป็นช่อกระจะซึ่งมีระยะห่างกันมาก โดยแต่ละกระจะมีดอกประมาณ 3-6 ดอก มีใบประดับใต้ดอกซึ่งดูสวยงามในบางชนิดได้ กลีบเลี้ยงมี 2 หรือ 4 แฉก และอยู่ถาวร คอยหุ้มผลไว้ในขณะที่เจริญเติบโต กลีบดอกเป็นหลอด มีปากกว้าง แบ่งออกเป็น 4 แฉก โดย 1 แฉกอาจมีรอยแยก กลีบดอกอาจเป็นสีขาว สีม่วง สีน้ำเงิน หรือสีชมพู มีก้านชูเกสรเพศเมียที่แคบมียอดเกสรเพศเมียแบบสองแฉกอยู่ปลายและมีเกสรเพศผู้ 4 เกสร ผลเป็นแบบผลแยกแล้วแตก

 สปีชีส์ 
right|thumb| Aloysia wrightii
right|thumb| Aloysia macrostachya
สกุลอลอยเซีย ได้รับการยอมรับว่ามี 41 ชนิด:
  
Aloysia arequipensis 
Aloysia barbata 
Aloysia brasiliensis 
Aloysia castellanosii 
Aloysia catamarcensis 
Aloysia chamaedryfolia 
Aloysia chiapensis 
Aloysia citrodora  – lemon verbena, lemon beebrush
Aloysia coalcomana 
Aloysia cordata 
Aloysia crenata 
Aloysia decipiens 
Aloysia densispicata 
Aloysia deserticola 
Aloysia dusenii 
Aloysia fiebrigii 
Aloysia gentryi 
Aloysia gratissima  – common beebrush, whitebrush, whitebushSoule, J. A. Butterfly Gardening In Southern Arizona. Tierra del Sol Press, Tucson, Arizona. 2012. 
Aloysia hatschbachii 
Aloysia herrerae 
Aloysia macrostachya  – Rio Grande beebrush
Aloysia nahuire 
Aloysia oblanceolata 
Aloysia ovatifolia 
Aloysia peruviana 
Aloysia polygalifolia 
Aloysia polystachya  – burro, burrito
Aloysia pulchra 
Aloysia riojana 
Aloysia salsoloides 
Aloysia salviifolia 
Aloysia schulziana 
Aloysia scorodonioides 
Aloysia sonorensis 
Aloysia spathulata 
Aloysia tarapacana 
Aloysia trifida 
Aloysia unifacialis 
Aloysia velutina 
Aloysia virgata 
Aloysia wrightii  – mintbush lippia, Wright's beebrush

 เดิมจัดไว้ที่ 

 Mulguraea ligustrina (as A. ligustrina (Lag.) Small)GRIN Species Records of Aloysia. Germplasm Resources Information Network. 
 เชิงอรรถและรายการอ้างอิง
# สารสกัดเปปเปอร์มินต์
สารสกัดเปปเปอร์มินต์ (อังกฤษ: Peppermint extract) คือสารสกัดสมุนไพรจากเปปเปอร์มินต์ (Mentha × piperita) ที่มาจากน้ำมันหอมระเหยของใบเปปเปอร์มินต์ ซึ่งเปปเปอร์มินต์เป็นลูกผสมระหว่าง วอเตอร์มินต์และสเปียร์มินต์ น้ำมันของมันถูกนำมาใช้เพื่อจุดประสงค์ต่าง ๆ มานานหลายศตวรรษ

สารสกัดจากเปปเปอร์มินต์มักใช้ในการปรุงอาหาร ซึ่งใช้เป็นอาหารเสริม, เป็นสมุนไพร หรือเป็นการแพทย์ทางเลือก, เป็นสารไล่แมลง และเป็นสารปรุงแต่งกลิ่นหรือรสสำหรับผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เครื่องสำอาง น้ำยาบ้วนปาก หมากฝรั่ง และลูกอม"Peppermint". National Center for Complementary and Integrative Health, US National Institutes of Health. 1 October 2020. Retrieved 7 September 2023. สารออกฤทธิ์เมนทอล ทำให้เกิดความรู้สึกเย็นเมื่อรับประทานหรือใช้สารสกัดจากเปปเปอร์มินต์ทาภายนอก ไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปได้ว่ามีประสิทธิผลในการรักษาอาการป่วยใด ๆ

 การสกัดสาร 
สารสกัดเปปเปอร์มินต์ได้มาจากการกลั่นด้วยไอน้ำ การสกัดด้วยตัวทำละลาย และการสกัดด้วยซอกห์เลต

 การใช้งาน 
สารสกัดเปปเปอร์มินต์มักใช้เป็นสารปรุงแต่งกลิ่น นอกจากนี้ยังใช้ในการรักษาทางการแพทย์ทางเลือก แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานเพียงพอว่าสารสกัดเปปเปอร์มินต์มีประสิทธิผลในการรักษาอาการป่วยใด ๆ ก็ตาม"Peppermint". National Center for Complementary and Integrative Health, US National Institutes of Health. 1 October 2020. Retrieved 7 September 2023."Peppermint". Drugs.com. 24 June 2023. Retrieved 7 September 2023. ในระดับปานกลางสามารถผสมลงในอาหารได้อย่างปลอดภัย หรือทาเฉพาะที่ ฉีดพ่นบนพื้นผิวเป็นน้ำยาทำความสะอาดในครัวเรือน หรือสูดดมโดยสุคนธบำบัด อย่างไรก็ตาม เมนทอลในน้ำมันเปปเปอร์มินต์อาจทำให้เกิดผลข้างเคียงร้ายแรงในเด็กและทารกหากสูดดมเข้าไป น้ำมันเปปเปอร์มินต์อาจเกิดปฏิกิริยาต่อกันระหว่างยากับยาที่ต้องสั่งโดยแพทย์ได้

 การนำมาใช้ในการปรุงอาหาร 
สารสกัดเปปเปอร์มินต์สามารถใช้เพื่อเพิ่มรสชาติเปปเปอร์มินต์ให้กับเบเกอรี่ ขนมหวาน และลูกอม โดยเฉพาะลูกกวาดไม้เท้า ลูกอมมินต์ และเปปเปอร์มินต์แพตตี้ สารสกัดสำหรับการปรุงอาหารอาจติดฉลากว่าบริสุทธิ์, เป็นธรรมชาติ, เลียนแบบ หรือสังเคราะห์ ในขณะที่สารสกัดบริสุทธิ์และเป็นธรรมชาติจะมีน้ำมันเปปเปอร์มินต์โดยเฉพาะ สารสกัดเลียนแบบและสารสกัดสังเคราะห์โดยทั่วไปจะใช้ส่วนผสมหลายอย่างรวมกันเพื่อให้ได้รสชาติคล้ายเปปเปอร์มินต์

สามารถทดแทนสารสกัดเปปเปอร์มินต์ในสูตรอาหารต่าง ๆ ด้วยน้ำมันเปเปอร์มินต์ (ส่วนผสมที่เข้มข้นกว่าซึ่งใช้ในการทำขนม), เหล้าหวานกลิ่นมินต์ หรือชนัพส์เปปเปอร์มินต์ หากอาหารไม่ได้รับการอุ่น คุณสมบัติของแอลกอฮอล์ในลิเคียวร์ก็อาจยังคงอยู่ในผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป

อาจเติมสารสกัดเปปเปอร์มินต์ลงในน้ำร้อนเพื่อทำชาสมุนไพรเปปเปอร์มินต์ได้

 การใช้เป็นยาไล่แมลง 
น้ำมันเปปเปอร์มินต์มักใช้ในการขับไล่มด แมลง หนู และแมงมุม

 เชิงอรรถและรายการอ้างอิง
# คตินิยมวัฒนธรรมหลากหลาย
คตินิยมวัฒนธรรมหลากหลาย บ้างเรียก พหุวัฒนธรรมนิยม  คือการอยู่ร่วมกันของวัฒนธรรมหลาย ๆ วัฒนธรรม คำนี้ใช้ในสังคมวิทยา ปรัชญาการเมือง และในภาษาพูด ในสังคมวิทยาและการใช้ในชีวิตประจำวัน มักพ้องความหมายกับความหลากหลายทางชาติพันธุ์ หรือ พหุนิยมทางวัฒนธรรม (cultural pluralism) ซึ่งกลุ่มชาติพันธุ์และวัฒนธรรมต่าง ๆ อยู่ร่วมกันในสังคมเดียวกัน สามารถใช้บรรยายพื้นที่ชุมชนที่มีการผสมผสานทางชาติพันธุ์ซึ่งมีประเพณีทางวัฒนธรรมหลายอย่างเช่น นครนิวยอร์ก ลอนดอน มุมไบ ฮ่องกง หรือปารีส  หรือประเทศอย่างเช่น สวิตเซอร์แลนด์ เบลเยียม สิงคโปร์ หรือรัสเซีย กลุ่มที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มคนพื้นเมือง หรือกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเพดั้งเดิม และกลุ่มชาติพันธุ์ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ตั้งถิ่นฐาน ก็มักเข้าข่ายในกลุ่มนี้
# คุณภาพชีวิต
คุณภาพชีวิต (ย่อว่า QOL) เป็นนิยามที่ระบุโดยองค์การอนามัยโลกว่าเป็น "การรับรู้ของแต่ละบุคคลเกี่ยวกับสถานะของตนในชีวิต ในบริบทของวัฒนธรรมและระบบคุณค่าที่พวกเขาอาศัยอยู่ และสัมพันธ์กับเป้าหมาย ความคาดหวัง มาตรฐาน และความกังวลของพวกเขา" คุณภาพชีวิตของแต่ละบุคคลขึ้นอยู่กับบริบททางสังคม วัฒนธรรม และค่านิยม ในเวลานั้น ๆ และมีความสัมพันธ์กับจุดมุ่งหมาย ความคาดหวัง และมาตรฐานที่แต่ละคนกำหนดขึ้น

ตัวชี้วัดมาตรฐานคุณภาพชีวิต ได้แก่ ความมั่งคั่ง การจ้างงาน สิ่งแวดล้อม สุขภาพจิต สุขภาพ การศึกษา การพักผ่อนหย่อนใจ และ เวลายามว่าง การเป็นสมาชิกสังคม ความเชื่อทางศาสนา ความปลอดภัย ความมั่นคง และเสรีภาพ คุณภาพชีวิตมีบริบทที่หลากหลาย รวมถึงด้านการพัฒนาระหว่างประเทศ การดูแลสุขภาพ การเมือง และการจ้างงาน คุณภาพชีวิตที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพ (HRQOL) คือการประเมินคุณภาพชีวิตและความสัมพันธ์กับสุขภาพ
# ทะเลลิแวนไทน์
ทะเลลิแวนไทน์ (, , หรือ ; , หรือ ;) เป็นส่วนที่อยู่ทางตะวันออกสุดของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

ทะเลลิแวนไทน์มีอาณาเขตติดกับประเทศตุรกี ทางมุมทิศเหนือและมุมตะวันออกเฉียงเหนือ ติดต่อกับซีเรีย เลบานอน อิสราเอล และปาเลสไตน์ทางทิศตะวันออก ติดต่อกับอียิปต์ทางทิศใต้ และทะเลอีเจียนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ เขตแดนทะเลด้านตะวันตกเป็นทะเลเปิดโล่งไปยังส่วนถัดไปของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (ทะเลลิเบีย)
# นางาวะ (จังหวัดนางาโนะ)
นางาวะ  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอชีซางาตะ จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025 เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 5,203 คนสถิติทางการของเมืองนางาวะ  มีความหนาแน่นประชากรที่ 28.3 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 

 ภูมิศาสตร์ 
left|thumb|สระโยโนอิเกะที่นางาวะ

นางาวะตั้งอยู่ตรงกลางจังหวัดนางาโนะ

 เทศบาลโดยรอบ 

จังหวัดนางาโนะ
 นครชิโนะ
 นครมัตสึโมโตะ
 เมืองชิโมซูวะ
 นครซูวะ
 เมืองทาเตชินะ
 นครอูเอดะ

 ภูมิอากาศ 

 สถิติประชากร 
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่นสถิติประชากรนางาวะ จำนวนประชากรในนางาวะลดลงมากกว่าครึ่งหนึ่งในช่วงกว่า 70 ปี

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
เมืองนี้ไม่มีบริการรถไฟ

 ทางหลวง
# ปัสตูแรล
ปัสตูแรล , ปัสตอแรล , ปัสโตเรลลา  หรือ ปัสโตริตา  เป็นบทร้อยกรองเล่าเรื่องขนาดสั้นตามแบบฉบับของภาษาฝรั่งเศสเก่าในสมัยกลาง ปัสตูแรลในยุคเริ่มแรกเล่าถึงอัศวินหนุ่มเจ้าบทเจ้ากลอนที่มาพบสาวเลี้ยงแกะแล้วเกี้ยวพาราสีโดยหวังจะมีความสัมพันธ์ทางเพศ สาวเลี้ยงแกะอาจแพ้หรือชนะคารมอัศวินแต่ในขณะเดียวกันก็มักจะแสดงท่าทีเอียงอาย ในตอนท้ายทั้งสองอาจมีความสัมพันธ์ทางเพศไม่ว่าจะเกิดจากการยินยอมหรือการข่มขืน หรืออัศวินอาจถูกปฏิเสธโดยที่สาวเลี้ยงแกะเรียกหนุ่มเลี้ยงแกะคนรักให้มาช่วย ก่อนที่เรื่องจะลงเอยด้วยการจากลาหรือการเผ่นหนีของอัศวิน ในยุคหลังเนื้อเรื่องของปัสตูแรลเอนเอียงไปทางชีวิตท้องทุ่ง หนุ่มสาวเลี้ยงแกะกลายเป็นตัวละครหลักและบางครั้งอาจมีการทะเลาะกันเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ปัสตูแรลมีต้นกำเนิดจากบทกวีของกลุ่มตรูบาดูในคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยเฉพาะอย่างยิ่งกวีมาร์กาบรือ (หนึ่งในผู้แต่งปัสตูแรลา)

ในท้ายที่สุด แบบแผนของปัสตูแรลได้ผสมผสานกับแบบแผนบทร้อยกรองของกลุ่มนักบวชและปัญญาชนพเนจรโกเลียร์ดจนกลายเป็นบทกวีแนวเสียดสี โดยมีเนื้อหาหันเหออกจากเรื่องราวของสาวเลี้ยงแกะแบบเดิมไปสู่การเหน็บแนมพฤติกรรมไม่ชอบมาพากลของศาสนจักร อย่างไรก็ตาม ปัสตูแรลยังส่งอิทธิพลต่อบทกวีแนวเซร์รานิยาในวรรณกรรมสเปนสมัยกลาง และยังคงมีการแต่งเป็นภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน ภาษาอังกฤษ และภาษาเวลส์อยู่บ้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ตัวอย่างปัสตูแรลสั้น ๆ ในภาษาสกอตคือ รอบินกับแมกิน บทละคร เกมของรอแบ็งกับมารียง ของอาด็อง เดอ ลา อาล เป็นบทละครที่ดัดแปลงมาจากบทร้อยกรองปัสตูแรล และแม้กระทั่งในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปัสตูแรลยังได้รับการกล่าวถึงในมหากาพย์ เดอะแฟรีควีน เล่ม 6 ของเอดมันด์ สเปนเซอร์ ชุดลำนำนิทานพื้นบ้านที่ฟรานซิส เจมส์ ไชลด์ รวบรวมไว้ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ให้ตัวอย่างปัสตูแรลไว้ในเรื่อง อัศวินผู้โง่งัน
# วรังคัล
วรังคัล (Warangal,) เป็นนครในรัฐเตลังคานา ประเทศอินเดีย ศูนย์กลางการปกครองของอำเภอวรังคัล และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของรัฐ ด้วยประชากร 811,844 คน ตามสำมะโนปี 2011 มีพื้นที่เขตนคร  
ในประวัติศาสตร์ วรังคัลเป็นราชธานีของจักรวรรดิกากตียะซึ่งสถาปนาขึ้นในปี 1163 และสร้างสิ่งปลูกสร้างมากมายในนครวรังคัลที่ในปัจจุบันกลายมาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กากตียกาลาโตรณัมซึ่งเป็นซุ้มประตูมรดกวัฒนธรรมที่นำมาใช้เป็นตราของรัฐเตลังกานา นอกจากนี้วรังคัลยังได้รับการขึ้นชื่อเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของรัฐ

วรังคัลเป็นหนึ่งในสิบเอ็ดนครทั่วประเทศที่รัฐบาลอินเดียคัดเลือกเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาและปรับสภาพนครมรดกโยชนะ (HRIDAY; หฤทัย) และโครงการ สมาร์ตซิตี เพื่อการพัฒนาสาธารณูปโภคเขตเมืองภายใต้โครงการสมาร์ตซิตี

สามนครได้แก่วรังคัล, กาซีเปต และ หะนัมโกณฑะ เรียกรวมกันว่าวรังคัลตรินคร (Warangal Tri-City) ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยทางหลวงสาย 163 (ไฮเดอราบาด–ภูวนคีรี–วรังคัล–โภปาลปัฏฏณัม)
# Mentha requienii
Mentha requienii หรือ มินต์คอร์ซิกา  เป็นสมุนไพรและเป็นสายพันธุ์หนึ่งของมินต์ มีถิ่นกำเนิดในเกาะคอร์ซิกา เกาะซาร์ดิเนีย และเกาะมอนเตคริสโต และได้รับการปลูกแพร่หลายในโปรตุเกสและหมู่เกาะอังกฤษ มีลักษณะเติบโตใกล้พื้นดิน ใบสีเขียวสด และมีกลิ่นหอมของมินต์ที่เข้มข้น

ลักษณะ 
มินต์คอร์ซิกา เป็นพืชวงศ์มิ้นต์ที่มีขนาดเล็กที่สุดชนิดหนึ่งของวงศ์มินต์ มีความสูงเพียง 3–10 ซม. ใบมีลักษณะรีเล็กๆ ยาวประมาณ 2–7 มม. และมีดอกสีม่วงอ่อนขนาดเล็กที่บานในช่วงเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม ซึ่งผสมเกสรโดยแมลง มีกลิ่นหอมแรงคล้ายเปปเปอร์มินต์

การกระจายพันธุ์
มินต์คอร์ซิกามีถิ่นกำเนิดในคอร์ซิกา ซาร์ดิเนีย และเกาะมอนเตคริสโต ปัจจุบันมันได้กระจายตัวและเติบโตเป็นพืชพื้นเมืองในส่วนอื่นของโลก และถูกมองว่าเป็นชนิดพันธุ์รุกรานในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา

การใช้ในสวน
Mentha requienii สามารถใช้เป็นพืชคลุมดินในการจัดสวน โดยจะส่งกลิ่นหอมของมินต์เมื่อมีการเหยียบย่ำ เนื่องจากสามารถถูกเหยียบได้โดยไม่ตาย จึงมักถูกนำมาใช้ในการเรียงตามทางเดินระหว่างก้อนหิน อีกทั้งยังคงมีขนาดเล็กและเติบโตได้ดีในพื้นที่ร่มรื่นต่างจากมินต์ชนิดอื่นที่ปลูกทั่วไป อย่างไรก็ตาม หากมีความชื้นมากเกินไป ใบของมันจะเน่า การป้องกันที่ดีที่สุดคือการปล่อยให้ดินแห้งเล็กน้อยระหว่างการรดน้ำ แต่ต้องไม่แห้งเกินไป เนื่องจากพืชนี้อ่อนแอต่อความแห้งแล้ง Baby's tears มักถูกใช้แทนในพื้นที่ที่มินต์คอร์ซิกาเปราะบางเกินไป

มินต์คอร์ซิกา เช่นเดียวกับเพนนีรอยัล ถูกมองว่าเป็นหนึ่งในพืชตระกูลมินต์ที่ดีที่สุดสำหรับปลูกเป็นพืชคู่กับพืชตระกูล บราซิก้า เช่น บรอกโคลี กะหล่ำปลี กะหล่ำดอก ฯลฯ เพราะช่วยไล่แมลงศัตรูพืชบางชนิด โดยการทำให้กลิ่นของพืชหลักไม่ชัดเจน และยังอาจช่วยเพิ่มรสชาติอีกด้วย

การใช้ในครัว
พืชชนิดนี้ยังใช้ในการทำอาหาร โดยมีชื่อเสียงที่สุดในฐานะส่วนผสมที่ให้กลิ่นใน ครีมมิ้นต์ บางครั้งยังกล่าวกันว่ามีกลิ่นคล้ายกับ Mentha pulegium

การใช้ประโยชน์อื่นๆ 
ในทางการแพทย์แผนโบราณ พืชชนิดนี้ถูกใช้เป็นยาฆ่าเชื้อโรค ยาขับลม และยาแก้ไข้ กลิ่นของมินต์ไม่เป็นที่ชื่นชอบของหนูและแมว และพืชชนิดนี้เคยถูกใช้โรยบนพื้นเพื่อไล่สัตว์รบกวน
# มุขลิงคัม
มุขลิงคัม (Mukhalingam) เป็นหมู่บ้านในอำเภอศรีกกุลัม รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย ในอดีตมีชื่อว่ากลิงคนครี และเคยเป็นราชธานีของจักรวรรดิคงคาตะวันออกระหว่างศตวรรษที่ 6 ถึง 12 
 
มุขลิงคัมตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำวมสธาร ห่างไป 48 กิโลเมตรจากศรีกกุลัม และ 160 กิโเมตรจากวิศาขาปัฏฏณัม

มุขลิงคัมเป็นที่ตั้งของเทวาลัยพระศิวะสามแห่ง คือ มธุเกศวร (Madhukeswara), โสเมศวร (Someswara) และ ภีเมศวร (Bhimeswara) อายุระหว่างปลายศตวรรษที่แปดถึงสิบเอ็ด เทวาลัยสำคัญของหมู่บ้าน ซึ่งคือศรีมุขลิงคเทวาลยัม สร้างขึ้นโดยกษัตริย์แห่งคงคาตะวันออก กมรานาพะ เทวะ ที่สอง (Kamaranaba Deva II) ทวดของอนันตวรมัน โจฑคงคา แห่งกลิงคะ
# เล เวี้ยต ก๊วก
เล เวี้ยต ก๊วก (, จื๋อโนม: 黎曰國, เกิด 1982) เป็นนักวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวเวียดนาม ผู้บุกเบิกด้านการเรียนรู้ของเครื่อง ทำงานที่กูเกิลเบรน เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมคิดค้นแบบจำลอง doc2vec กับ seq2seq ที่ใช้ในด้านการประมวลภาษาธรรมชาติ นอกจากนี้เขายังได้ริเริ่มและเป็นผู้นำโครงการริเริ่ม AutoML ของกูเกิลเบรน รวมถึงการนำเสนอเทคนิคการค้นหาสถาปัตยกรรมประสาท

 การศึกษาและการงาน 
เล เวี้ยต ก๊วก เกิดที่เมืองเฮืองถุย จังหวัดเถื่อเทียนเว้ ประเทศเวียดนาม เขาเรียนที่ โรงเรียนมัธยมก๊วกห็อกเว้ ในปี 2004 เขาย้ายไปออสเตรเลียเพื่อศึกษาในหลักสูตรระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย โดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาคือ อเล็กซ์ สโมลา (Alex Smola) และศึกษาวิธีการเคอร์เนล ในการเรียนรู้ของเครื่อง ในปี 2007 เขาเข้ามหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเพื่อศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์โดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาคือ แอนดรูว์ อึ่ง

ในปี 2011 เขากลายมาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งกูเกิลเบรน ร่วมกับแอนดรูว์ อึ่ง ซึ่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาขณะนั้น และ เจฟฟรีย์ ดีน และ เกรก คอร์ราโด นักวิจัยของกูเกิล เลเป็นผู้นำการค้นพบขั้นตอนวิธีการเรียนรู้เชิงลึก ที่เป็นการคิดค้นครั้งสำคัญครั้งแรกของกูเกิลเบรน โดยทำการฝึกฝนบนหน่วยประมวลผลกลางแบบมัลติคอร์ 16,000 ตัว ทำให้มีความสามารถในการเรียนรู้ที่จะรู้จำแมวหลังจากดูวิดีโอในยูทูบโดยไม่เคยมีใครบอกว่า "แมว" คืออะไร

ในปี 2014 เลได้ร่วมกับ อิลยา ซุซเคเวร์ (Ilya Sutskever) และ อูริออล วีญัลส์ (Oriol Vinyals) เสนอแบบจำลอง seq2seq สำหรับทำการแปลด้วยเครื่อง และในปีเดียวกันนั้น เขายังได้ร่วมกับ โตมาช มิโคโลฟ (Tomáš Mikolov) เสนอแบบจำลอง doc2vec ที่ใช้สำหรับการเรียนรู้ตัวแทนในการแปลงเอกสาร เขายังเป็นหนึ่งในผู้เขียนหลักและนักวิจัยของ ระบบการแปลด้วยเครื่องประสาทของกูเกิล (GNMT)

เลริเริ่มและเป็นผู้นำโครงการ AutoML ของกูเกิลเบรน โดยรวมถึงการเสนอเกี่ยวกับการค้นหาสถาปัตยกรรมประสาท เขาเป็นหนึ่งในผู้เขียน LaMDA ซึ่งเป็นแบบจำลองภาษาการสนทนาขนาดใหญ่ที่พัฒนาและเปิดตัวครั้งแรกในปี 2020 ภายใต้ชื่อ Meena ในปี 2022 เขาและผู้ทำงานร่วมกันได้เสนอให้ใช้ข้อความพร้อมรับแบบลูกโซ่ความคิด (chain-of-thought, CoT) เป็นวิธีการปรับปรุงความสามารถในการให้เหตุผลของแบบจำลองภาษาขนาดใหญ่
# หัวหมาก
หัวหมาก อาจหมายถึง
 แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
 ถนนหัวหมาก ถนนที่ต่อเชื่อมระหว่างถนนศรีนครินทร์กับซอยรามคำแหง 24
 ศูนย์กีฬาหัวหมาก ศูนย์กีฬาหลักของการกีฬาแห่งประเทศไทย
 สถานีหัวหมาก
# จิตวิญญาณ
ความหมายของคำว่า จิตวิญญาณ  ได้รับการพัฒนาและแผ่ขยายขึ้นตามกาลเวลา และความหมายต่าง ๆ เหล่านี้สามารถพบเห็นได้ควบคู่กัน  โดยทั่วไปแล้ว จิตวิญญาณหมายถึงกระบวนการทางศาสนาที่เป็นการก่อเกิดใหม่ซึ่ง "มุ่งหวังที่จะฟื้นคืนรูปร่างเดิมของมนุษย์" มุ่งเน้นที่ "พระฉายาลักษณ์ของพระเจ้า" ดังที่เห็นได้จากศาสดาและคัมภีร์ของศาสนาต่าง ๆ ทั่วโลก คำนี้ใช้ในศาสนาคริสต์ยุคแรก เพื่ออ้างถึงชีวิตที่มุ่งเน้นไปที่พระวิญญาณบริสุทธิ์  และมีการใช้คำนี้ในช่วงยุคกลางตอนปลาย เพื่ออธิบายถึงมุมมองจิตใจของชีวิตด้วย

ในยุคปัจจุบัน คำศัพท์นี้แพร่หลายไปยังประเพณีทางศาสนาอื่น ๆ และขยายความหมายเพื่ออ้างถึงประสบการณ์ที่หลากหลายยิ่งขึ้น รวมถึงประเพณีอันลึกลับและเกี่ยวข้องกับศาสนาด้วย การใช้งานสมัยใหม่มักจะอ้างถึงประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับมิติอันศักดิ์สิทธิ์ และ "คุณค่าและความหมายที่ลึกซึ้งที่สุดที่ผู้คนดำรงชีวิต" มักจะอยู่ในบริบทที่แยกจาก สถาบันศาสนาองค์กร สิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับความเชื่อในโลกเหนือธรรมชาติ ที่อยู่นอกเหนือจากที่สังเกตได้ในโลกทั่วไป  การเติบโตส่วนบุคคล การแสวงหา ความหมายของชีวิตขั้นสูงสุดหรือความศักดิ์สิทธิ์ ประสบการณ์ทางศาสนา หรือการเผชิญหน้ากับ "มิติภายใน" ของตนเอง
# หมู่บ้านนางาวะ (จังหวัดนางาโนะ)
นางาวะ  เป็นหมู่บ้านในอำเภอมินามิอาซูมิ จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น

ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2005 นางาวะกับหมู่บ้านชิงะ (จากอำเภอฮิงาชิจิกูมะ) และหมู่บ้านอาซูมิกับอาซูซางาวะ (ทั้งสองมาจากอำเภอมินามิอาซูมิ) ถูกผนวกเข้ากับนครมัตสึโมโตะที่ขยายตัวออกไป
# ภัฏฏิโปรลุ
ภัฏฏิโปรลุ (Bhattiprolu) เป็นหมู่บ้านในอำเภอพปัตละ รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นศูนย์กลางการปกครองของภัฏฏิโปรลุมณฑล ในบู่บ้านเป็นที่ตั้งของ พุทธมหาสถูป ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนอนุสรณ์ความสำคัญระดับชาติ หนึ่งในหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดของอักษรพราหมีในอินเดียใต้มาจากภัฏฏิโปรลุ อักษรดังกล่าวปรากฏบนผอบที่เชื่อว่าบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และเรียกว่าอักษรภัฏฏิโปรลุ

ในสมัยโบราณ ภัฏฏิโปรลุมีชื่อว่าประติปาลปุระ (Pratipalapura) เป็นเมืองพุทธที่เจริญรุ่งเรือง ส่วนกนึ่งของอาณาจัดรสาละโบราณที่มีอยู่ก่อนอานธรสตวาหนะ หลักฐานจารึกเสนอว่ากษัตริย์นามว่ากุเพรกะ (Kuberaka) เป็นผู้ปกครองภัฏฏิโปรลุใน 230 ปีก่อนคริสต์กาล พุทธมหาสถูปแห่งภัฏฏิโปรลุมีชื่อว่า วิกรมารกะโกฏทิพพะ (Vikramarka Kota Dibba) เข้าใจว่าสร้างขึ้นในระหว่าง 300-200 ปีก่อนคริสต์กาล การขุดค้นที่ภัฏฏิโปรลุพบหลักฐานที่มีความสำคัญทางภาษาศาสตร์ ซึ่งคือหลักฐานภาษาเตลูกูยุคแรก อายุย้อนไปถึง 300 ปีก่อนคริสต์กาล ในปี 1870 มีการค้นพบเนินดินสามเนินที่นำไปสู่การขุดค้นเพิ่มเติม ในปี 1892 นักโราณคดีอาเล็กซันเดอร์ เรีย ขุดพบจารึกสามชิ้นบนผอบที่บรรจุพระธาตุและอัญมณีมีค่า สถูปมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 148 ฟุม ส่วนสูงสุดเป็นโดมมีความสูง 132 ฟุต
# ยาร์เดนิต
ยาร์เดนิต  มีอีกชื่อว่า พื้นที่พิธีบัพติศมายาร์เดนิต  เป็นพื้นที่ทำพิธีบัพติศมาริมแม่น้ำจอร์แดนในภูมิภาคกาลิลีของอิสราเอลตอนเหนือ ซึ่งผู้แสวงบุญชาวคริสต์เดินทางมาบ่อยครั้ง สถานที่นี้ตั้งอยู่ทางใต้ของปากแม่น้ำจากทะเลกาลิลี ใกล้ Kibbutz Kvutzat Kinneret ซึ่งเป็นเจ้าของและบริหารจัดการพื้นที่นี้

 ประวัติ
ตามธรรมเนียมศาสนาคริสต์ เหตุการณ์พระเยซูทรงรับบัพติศมา (มัทธิว 3:13-17) เกิดขึ้นที่เบธานีฝั่งเหนือแม่น้ำจอร์แดน (อัลมัฆฏ็อส) เหนือทะเลเดดซีและทางตะวันออกของเจริโค อัลมัฆฏ็อสเป็นพื้นที่ทำพิธีบัพติศมาที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้แสวงบุญมาหลายตวรรษ และมีการสร้างอารามและบ้านรับรองใกล้บริเวณนี้ ปัจจุบันอัลมัฆฏ็อสในประเทศจอร์แดนแสดงโครงสร้างทางศาสนายุคแรกที่เกี่ยวข้องกับพิธีบัพติศมาหรือการอาบน้ำทางศาสนาMohammad Waheeb: The Discovery of Bethany Beyond the Jordan River (Wadi Al- Kharrar)  Dirasat Human and Social Sciences, Volume 35, No.1, 2008- 115 -

นับตั้งแต่สงครามหกวัน ประเทศอิสราเอลเข้ายึดครองแม่น้ำจอร์แดนส่วนตะวันตก รวมถึงพื้นที่ตรงข้ามฝั่งจอร์แดนที่มีชื่อว่าก็อศรุลยะฮูด อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกิจกรรมทางทหารและการขุดค้นในพื้นที่เวสต์แบงก์ กระทรวงการท่องเที่ยวอิสราเอลสถาปนายาร์เดนิตใน ค.ศ. 1981 เป็นพื้นที่แสวงบุญทางเลือก ยาร์เดนิตจึงกลายเป็นสถานที่รับบัพติศมาแห่งแรกที่ได้รับการควบคุมในอิสราเอล 

ดังนั้น ยาร์เดนิตจึงดึงดูดผู้แสวงบุญและมีการสร้างศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

 ภาพ 

ดูเพิ่ม
ยอห์นผู้ให้บัพติศมา
ก็อศรุลยะฮูด
การท่องเที่ยวในประเทศอิสราเอล
ศาสนาคริสต์ในประเทศอิสราเอล
# ตำบลดอนปรู
ดอนปรู เป็นตำบลในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี เดิมเป็นตำบลของอำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลดอนปรู มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลวังลึก (อำเภอสามชุก) และตำบลเขาดิน (อำเภอเดิมบางนางบวช)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลสีบัวทอง ตำบลวังน้ำเย็น (อำเภอแสวงหา จังหวัดอ่างทอง) และตำบลรำมะสัก (อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง)
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลปลายนา
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลวังน้ำซับ และตำบลย่านยาว (อำเภอสามชุก)

 ประวัติ 
ดอนปรู เดิมเป็นตำบลของอำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง ปี พ.ศ. 2479 พระประชากรบริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดอ่างทอง กับพ.ท.พระเจนกระบวนหัก ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้รับรายงานว่าเขตตำบลดอนปรู อำเภอวิเศษชัยชาญ ได้แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนติดต่อราชการกับอำเภอศรีประจันต์ และจังหวัดสุพรรณบุรีสะดวกกว่าไปติดต่อกับอำเภอวิเศษชัยชาญ

ปี พ.ศ. 2480 จึงได้เปลี่ยนแปลงเขตจังหวัดอ่างทองกับจังหวัดสุพรรณบุรี โดยโอนพื้นที่ตำบลดอนปรู อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มาขึ้นกับอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี รวมทั้งโอนพื้นที่หมู่ 6–10 (ในตอนนั้น) จากตำบลศาลาทุ่งแฝก อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง มาสมทบเข้ากับเขตปกครองของตำบลดอนปรู อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2480 โดยได้รับอนุมัติจากพระยาพหลพลพยุหเสนา นายกรัฐมนตรี 

ปี พ.ศ. 2501 นายพัฒน์ บุณยรัตพันธุ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 1 บ้านรางหางม้า, หมู่ 2 บ้านบัวประจันต์, หมู่ 3 บ้านหนองอ้ายเกลา, หมู่ 8 บ้านดอนกลาง และหมู่ 13 บ้านป่าพระเจ้า ของตำบลดอนปรู ออกไปตั้งเป็นตำบลปลายนา วันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2501 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลดอนปรูแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านสามจุ่น
 หมู่ที่ 2 บ้านดอนปรู
 หมู่ที่ 3 บ้านห้วยสุวรรณ
 หมู่ที่ 4 บ้านโพธิ์นฤมิตร
 หมู่ที่ 5 บ้านหนองใหญ่
 หมู่ที่ 6 บ้านถั่วพลู
 หมู่ที่ 7 บ้านกระทุ่มแบน
 หมู่ที่ 8 บ้านท่าทราย
 หมู่ที่ 9 บ้านหนองกรด

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลดอนปรูเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนปรู ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลดอนปรูมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 40.18 ตารางกิโลเมตร ประชากร 9,025 คน และ 2,085 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลดอนปรู อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลดอนปรูอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนปรู วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539
# ภูตเหมียวอันซุ
ภูตเหมียวอันซุ  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยทากาชิ อิมาชิโระ ตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกบอมบอมของสำนักพิมพ์โคดันชะตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2550 และตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มหนึ่งเล่มจบ ภาพยนตร์อนิเมะดัดแปลงของฝรั่งเศส-ญี่ปุ่นผลิตโดยสตูดิโอชินเอแอนิเมชันและมิยุโปรดักชัน ออกฉายในเดือนกรฏาคม พ.ศ. 2567

 ตัวละคร
# ตำบลมดแดง
มดแดง เป็นตำบลในอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลมดแดง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลบางงาม และตำบลบ้านกร่าง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลศรีประจันต์ และตำบลวังยาง
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลโพธิ์พระยา (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลบ้านโพธิ์ (อำเภอเมืองสุพรรณบุรี) และตำบลไร่รถ (อำเภอดอนเจดีย์)
 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลมดแดงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านมดแดง
 หมู่ที่ 2 บ้านมดแดง
 หมู่ที่ 3 บ้านกระดาษ
 หมู่ที่ 4 บ้านวังพลับใต้
 หมู่ที่ 5 บ้านวังพลับเหนือ
 หมู่ที่ 6 บ้านศรีจันต์
 หมู่ที่ 7 บ้านวังพลับใต้

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลมดแดงเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลมดแดง ในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาปี พ.ศ. 2538 สภาตำบลมดแดงมี 7 หมู่บ้าน พื้นที่ 19.77 ตารางกิโลเมตร ประชากร 5,608 คน และ 1,189 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลมดแดง อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ปี พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลมดแดงอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลมดแดง วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539