wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัดช้างรอบ (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดช้างรอบ เป็นโบราณสถานร้างขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บนเนินเขาลูกรังภายในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชรเขตนอกกำแพงเมืองหรือเขตอรัญญิก ตำบลหนองปลิง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร คาดว่าสร้างขึ้นในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 21

สิ่งก่อสร้างสำคัญ คือ เจดีย์ประธานทรงระฆังขนาดใหญ่ มีรูปแบบเจดีย์ช้างล้อมในศิลปะสุโขทัย เจดีย์ประธานประกอบด้วยฐานประทักษิณสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ฐานเจดีย์กว้าง 31 เมตร มีบันไดอยู่ที่กลางด้านทั้งสี่ เพื่อใช้ขึ้นไปถึงลานด้านบนหรือลานประทักษิณ บริเวณผนังฐานสี่เหลี่ยมของเจดีย์ประธานประดับประติมากรรมรูปช้างปูนปั้นจำนวน 68 เชือก ปรากฏเฉพาะส่วนหัวและสองขาหน้าโผล่พ้นจากฐานประทักษิณ ชานบันไดแต่ละด้านประดับสิงห์และทวารบาลปูนปั้นแต่ชำรุดเสียหายไปจนเกือบหมด ด้านข้างของลานก่อเป็นกำแพงเตี้ย ๆ ด้วยอิฐ เชื่อมต่อระหว่างซุ้มประตูแต่ละทิศ ตรงมุมมีฐานเจดีย์เล็ก ๆ ส่วนยอดหักสันนิษฐานว่าเป็นเจดีย์ทรงกลีบมะเฟือง

ด้านหน้าเจดีย์ประธานมีฐานวิหารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีมุขทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภายในวิหารยังปรากฏแนวแท่นอาสนสงฆ์และฐานประดิษฐานพระประธาน องค์พระประธานชำรุดหักพัง เสารับเครื่องบนและหลังคาเป็นเสาศิลาแลงสี่เหลี่ยม อุโบสถอยู่เยื้องวิหารไปทางเหนือเหลือเฉพาะฐานขนาดเล็ก มีใบเสมาปักโดยรอบอุโบสถ
# วัดราษฎร์บำรุง (อำเภอบางปลาม้า)
วัดราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่กองดิน อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 28 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 5 แปลง เนื้อที่ 127 ไร่ 3 งาน 46 ตารางวา

วัดราษฎร์บำรุงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 เดิมเรียกว่า วัดบ่อหัวกรวด มีนายยอดกับนางดา จันทร์ตรี และนายนามกับนางอ่อน จันทร์ตรี บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดราษฎร์บำรุง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 7 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 50 เมตร ยาว 100 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 11 เมตร ยาว 20.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2424 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 6 เมตร ยาว 34 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย 2 ชั้น และกุฏิสงฆ์ จำนวน 13 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 

รายนามเจ้าอาวาส
 พระพุฒ ทัศนสุวรรณ พ.ศ. 2459–2461
 พระช้อน ธมฺมสโร พ.ศ. 2462–2464
 พระผ่าน ธมฺมสาโร พ.ศ. 2465–2494
 พระครูกัลยาสุทธิคุณ พ.ศ. 2495–2543
 พระครูสุวรรณประภัสสร (บรรเจิด ปภสฺสโร) พ.ศ. 2543–2549
 พระครูอนุกูลสุวรรณกิจ (สมนึก กุลวฑฺฒโน) พ.ศ. 2559–2564
 พระอธิการ นันทวัฒน์ ธนปญฺโญ พ.ศ. 2564–ปัจจุบัน
# ซาไกมินาโตะ
ซาไกมินาโตะ  เป็นนครในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่นชื่อเมืองมาจากอักษรคันจิสองตัว โดยอักษรแรก  หมายถึง "ชายแดน" และอักษรที่สอง  หมายถึง "ท่าเรือ"

ประวัติ
พระราชกฤษฎีกาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1899 จัดให้เมืองซาไกเป็นท่าเปิดสำหรับการค้าให้กับสหรัฐและสหราชอาณาจักรUS Department of State. (1906).  A digest of international law as embodied in diplomatic discussions, treaties and other international agreements (John Bassett Moore, ed.), Vol. 5, p. 759.

เศรษฐกิจ
ท่าเรือเดินทะเลของซาไกมินาโตะมีประวัติยาวนานในฐานะท่าเรือเดินทะเลของภูมิภาคซันอิง หลังสงครามโลกครั้งที่สอง นครนี้ทำหน้าที่เป็นฐานอุตสาหกรรมการประมงของญี่ปุ่นตะวันตกทั้งหมด ทำให้การแปรรูปผลิตภัณฑ์จากทะเลกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักในนครนี้

เมืองพี่น้อง
ซาไกมินาโตะเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
 หุนชุน ประเทศจีน
 ว็อนซัน ประเทศเกาหลีเหนือ
# อักษรโขชกี
อักษรโขชกี ((อักษรอาหรับ) खोजकी  (อักษรเทวนาครี)) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษากัจฉ์ และภาษาสินธ์ ใช้ในกลุ่มชาวสินธ์ในอินเดียและปากีสถาน
# วัดกลาง (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกคราม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 11 ไร่ 23 ตารางวา 

วัดกลาง หรือ วัดกลางบางปลาม้า เป็นวัดเก่าแก่ที่เชื่อกันว่าเป็นวัดที่มีความรุ่งเรืองวัดหนึ่งในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสวนป่าปฏิบัติธรรม (วัดกลาง) เมื่อราวปี พ.ศ. 2441 ต่อมาหลังจากที่มีถนนสาย 340 (สุพรรณบุรี-บางบัวทอง-ลาดหลุมแก้ว) ตัดผ่านด้านหลังวัด ทำให้พื้นที่บริเวณที่เป็นสวนป่าอยู่คนละฟากถนนกับอุโบสถและศาลาการเปรียญ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2558

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า กว้าง 8.50 เมตร ยาว 15 เมตร อุโบสถหลังใหม่กว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 23 เมตร ยาว 40 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 15 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หล้ง วิหาร กว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร และศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 13 เมตร  ยาว 28 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปสลักด้วยหินทรายแดงและหินครกเขียว และเจดีย์บรรจุพระบรมธาตุ บริเวณห้องโถงในเจดีย์วาดภาพพุทธประวัติ ส่วนระเบียงรอบโถงภายในองค์เจดีย์วาดฉากนรกและเขียนกำกับว่าการลงทัณฑ์แต่ละอย่างเกิดจากพฤติกรรมอะไร 

รายนามเจ้าอาวาส
 พระอธิการเขียว พ.ศ. 2441–2445         
 พระอธิการช้าง พ.ศ. 2446–2449
 พระอธิการยศ พ.ศ. 2450–2460         
 พระครูสุขพรหมศร พ.ศ. 2461–2482
 พระอธิการมา โชติโก พ.ศ. 2483–2504         
 พระวิมลภาวนานุสิฐ พ.ศ. 2505–ปัจจุบัน
# กวอดอวอ (เทศมณฑลลิปนอ)
กวอดอวอ (,) เป้นหมู่บ้านในเทศบาลลิปนอ เทศมณฑลลิปนอ จังหวัดกูยาวือ-ปอมอแช ประเทศโปแลนด์ หมู่บ้านนี้อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของลิปนอประมาณ  และทางตะวันออกเฉียงใต้ของทอรูน
# กวอดอวอ (จังหวัดมาซอฟแช)
กวอดอวอ (,) เป็นหมู่บ้านในเทศบาล Pułtusk เทศมณฑล Pułtusk จังหวัดมาซอฟแช ประเทศโปแลนด์ โดยตั้งอยู่ทางเหนือของ Pułtusk ประมาณ  และทางเหนือของวอร์ซอ
# เร็น
เร็น อาจหมายถึง
 เร็น (นักร้อง) ชื่อเกาหลีว่า ชเว มิน-กี นักร้องและนักแสดงชาวเกาหลี
 เร็ง เมงูโระ นักร้องและนักแสดงชาวญี่ปุ่น

ตัวละคร
 เร็น ตัวละครจากเรื่องพอได้เกิดใหม่เป็นองค์ชายลําดับที่เจ็ด ก็เพื่อเรียนเวทให้สนุก
 เร็น หรือ เร็นจิ ตัวละครจากเรื่องโปเกมอน
 เร็น อะคาสุกิ ตัวละครจากเรื่องแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร
 เร็น วัลฮาลา ตัวละครจากเรื่องเบย์เบลดเบิสต์
 ซึรูกะ เร็น ตัวละครจากเรื่องสคิปบีท!
 ไคโล เร็น ตัวละครจากเรื่องสตาร์ วอร์ส
 เต๋า เร็น ตัวละครจากเรื่องราชันย์แห่งภูต
 ซึซึงาโมริ เร็น ตัวละครจากเรื่องการ์ดไฟท์!! แวนการ์ด
 โทบาริ เร็น ตัวละครจากเรื่องดิจิมอนครอสวอร์ส
 สึคิคาเงะ เร็น ตัวละครจากเรื่องอินาสึมะอีเลฟเวน เอย์ยูทาจิ โนะ วิกตอรี่โรด
# กวอดอวอ (เทศมณฑลสวุปสก์)
กวอดอวอ (,) เป็นหมู่บ้านในเทศบาลดัมนิตซา เทศมณฑลสวุปสก์ จังหวัดปอมอแช ประเทศโแลนด์ หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ทางเหนือของดัมนิตซาประมาณ  ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสวุปสก์  และทางตะวันตกของกดัญสก์ เมืองหลักของจังหวัด
# อักษรไภกษุกี
อักษรไภกษุกี (, ไภกษุกี:) เป็นอักษรชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี ใช้ในช่วงประมาณศตวรรษที่ 11 ถึง 12 เพื่อเขียนภาษาสันสกฤต มีลักษณะเด่นคือเป็นหัวลูกศร เคยใช้กันในทิเบตอย่างน้อยประมาณ 3 ศตวรรษ จารึกที่ใช้อักษรชนิดนี้ส่วนใหญ่พบได้ในในรัฐพิหารและรัฐเบงกอลตะวันตกของอินเดีย และในบางภูมิภาคของบังกลาเทศ

 ยูนิโคด 
ตัวอักษรไภกษุได้รับการเพิ่มลงในยูนิโคดเวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน 2016
# กวอดอวอ
กวอดอวอ  อาจหมายถึง
 กวอดอวอ (เทศมณฑลสวุปสก์)
 กวอดอวอ (เทศมณฑลลิปนอ)
 กวอดอวอ (จังหวัดมาซอฟแช)
# ไดเซ็ง
ไดเซ็ง อาจหมายถึง

เขาไดเซ็ง (大山) ในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
ไดเซ็ง (จังหวัดทตโตริ) (大山町) เมืองในจังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น
ไดเซ็ง (จังหวัดอากิตะ) (大仙市) นครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น
# อักษรโฑครี
อักษรโฑครี (डोगरी, ḍogrī) มีอีกชื่อว่า นาเมโฑคราอักขร (โฑครี: नमें डोगरा अक्खर, ISO: Namēṁ Ḍōgrā Akkhar, สัทอักษร: [nəmẽː ɖoːgɾaː əkːʱəɾ]) เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาโฑครีในชัมมูและกัศมีร์ทางตอนเหนือของอนุทวีปอินเดีย

 ประวัติ 
อักษรโฑครีได้รับการประดิษฐ์ขึ้นตามคำสั่งของมหาราชา รณพีร์ สิงห์ แห่งชัมมูและกัศมีร์ โดยเป็นอักษรที่ดัดแปลงจากโฑคราอักขรเก่าที่เป็นอักษรฏากรีรูปแบบชัมมูthumb|ตัวอย่างอักษรโฑครี

ความพยายามในการฟื้นฟู
มีการจัดตั้งป้ายในอักษรโฑครีขึ้นที่สถานีรถไฟชัมมูตาวี อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันภาษาโฑครีได้ใช้อักษรเทวนาครีแทนอย่างเป็นทางการแล้วMasica (1993) p.144

 ยูนิโคด 
อักษรโฑครีได้รับการบรรจุลงในบล็อกยูนิโคดของยูนิโคดเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 (รุ่น 11.0). 

บล็อกยูนิโคดนี้มีชื่อว่า โฑครา ซึ่งอยู่จุดที่ U+11800–U+1184F และมี 60 อักษร:
# อักษรขุทาพาที
อักษรขุทาพาที (खुदाबादी, Khudabadi) หรือ อักษรขุทาวาที (Khudawadi) เป็นอักษรในตระกูลอักษรพราหมี ใช้เขียนภาษาสินธ์ ประกอบไปด้วย พยัญชนะ 37 ตัว สระ 10 ตัว และเครื่องหมายเสริมสัทอักษร 9 ตัว

center|thumb|550x550px|อักษรขุทาพาที

 อักษรขุทาพาทีในคอมพิวเตอร์ 
ขุทาพาทีแผนภูมิรหัส Unicode Consortium อย่างเป็นทางการ (PDF) 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 อา บี ค ดี อี F U+112Bx 𑊰 𑊱 𑊲 𑊳 𑊴 𑊵 𑊶 𑊷 𑊸 𑊹 𑊺 𑊻 𑊼 𑊽 𑊾 𑊿 U+112Cx 𑋀 𑋁 𑋂 𑋃 𑋄 𑋅 𑋆 𑋇 𑋈 𑋉 𑋊 𑋋 𑋌 𑋍 𑋎 𑋏 U+112Dx 𑋐 𑋑 𑋒 𑋓 𑋔 𑋕 𑋖 𑋗 𑋘 𑋙 𑋚 𑋛 𑋜 𑋝 𑋞 U+112ExU+112Fx 𑋰 𑋱 𑋲 𑋳 𑋴 𑋵 𑋶 𑋷 𑋸 𑋹 หมายเหตุ
 1. ตั้งแต่ Unicode เวอร์ชัน 8.0
 2. พื้นที่สีเทาแสดงถึงจุดรหัสที่ไม่ได้กำหนด
# อักษรฏากรี
อักษรฏากรี (टाकरी, Tākri) เป็นอักษรสระประกอบชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมีซึ่งเคยใช้เขียนหลายภาษาทางแถบเทือกเขาหิมาลัยตะวันตก เช่น ภาษาโฑครี มีการเขียนจากซ้ายไปขวา

 ยูนิโคด 
Takri  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F U + 1168x 𑚀 𑚁 𑚂 𑚃 𑚄 𑚅 𑚆 𑚇 𑚈 𑚉 𑚊 𑚋 𑚌 𑚍 𑚎 𑚏 U + 1169x 𑚐 𑚑 𑚒 𑚓 𑚔 𑚕 𑚖 𑚗 𑚘 𑚙 𑚚 𑚛 𑚜 𑚝 𑚞 𑚟 U + 116Ax 𑚠 𑚡 𑚢 𑚣 𑚤 𑚥 𑚦 𑚧 𑚨 𑚩 𑚪 𑚫 𑚬 𑚭 𑚮 𑚯 U + 116Bx 𑚰 𑚱 𑚲 𑚳 𑚴 𑚵 𑚶 𑚷 U + 116Cx 𑛀 𑛁 𑛂 𑛃 𑛄 𑛅 𑛆 𑛇 𑛈 𑛉
# คาร์ลอส
คาร์ลอส สามารถหมายถึง

 ชื่อบุคคล 
 คาร์ลอส (Carlos)
 คาร์ลอส (Karlos)
 คาร์ลอส การ์เซีย ประธานาธิบดีคนที่ 8 ของฟิลิปปินส์

 ตัวละครในบันเทิงคดี 
 คาร์ลอส - ตัวละครจากเรื่องล่าขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
 คาร์ลอส ริเวียร่า - ตัวละครจากเรื่องโจ สิงห์สังเวียน
 คาร์ลอส คาซากรานเด้ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์และเดอะคาซากรานเด้ส์
 คาร์ลอส "ซีเจ" คาซากรานเด้ จูเนียร์ - ตัวละครจากเรื่องเดอะลาวด์เฮาส์และเดอะคาซากรานเด้ส์
# อักษรคุญชลาโคณฑี
อักษรคุญชลาโคณฑี (𑵶𑶍𑶕𑶀𑵵𑶊 𑵶𑶓𑶕𑶂𑶋 𑵵𑶋𑶅𑶋, Gunjala Gondī Lipi) คืออักษรที่ใช้เขียนภาษาโคณฑีซึ่งค้นพบที่หมู่บ้านคุญชลาในรัฐเตลังคานาทางตอนใต้ของอินเดีย มีลักษณะคล้ายคลึงกับอักษรโมฑี

ภาษาโคณฑีเป็นภาษาในตระกูลภาษาดราวิเดียน ที่มีประชากรพูดราว 2 ล้านคน ซึ่งโดยทั่วไปมักจะเขียนด้วยอักษรเทวนาครีหรืออักษรเตลูกู ส่วนอักษรคุญชลาโคณฑีนั้นเป็นอักษรเก่าไม่ได้ใช้ในปัจจุบันนี้

อักษรนี้ได้รับการค้นพบที่หมู่บ้านคุญชลา (Gunjala) ในปี 2008 และต่อมาจึงได้มีการพัฒนาฟอนต์สำหรับใช้ในคอมพิวเตอร์ขึ้นมาในปี 2014 โดยคนทลิต และศูนย์วิจัยชนพื้นเมืองของมหาวิทยาลัยไฮเดอราบาดในไฮเดอราบาด รัฐเตลังคานาของอินเดีย

ตัวอักษรนี้ได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดรุ่น 11.0 ช่วงรหัส U+11D60 – U+11DAF ในเดือนมิถุนายน 2018 มีทั้งหมด 63 ตัว
 อ้างอิง
# อักษรมหาชนี
อักษรมหาชนี (Mahājanī,) เป็นอักษรในตระกูลอักษรพราหมีชนิดหนึ่งที่เคยใช้กันในอินเดียตอนเหนือ โดยใช้เขียนในเชิงพาณิชย์และบันทึกในภาษามาร์วารี ฮินดี และปัญจาบ

 ภาพรวม 
อักษรมหาชนีเคยใช้กันในหมู่พ่อค้าในภาคการเงินและการจัดจำหน่ายในทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐราชสถาน田中(1981) p.204

เป็นระบบตัวอักษรที่เน้นให้สามารถเขียนได้อย่างรวดเร็วเพื่อนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ได้ ครั้งหนึ่งเคยใช้กันอย่างแพร่หลาย แต่ในปัจจุบันการใช้ได้ลดลงมากแต่ก็ยังไม่ได้หายไปจนหมดShackle (2003) p.594

ตัวอักษร
none|800px

 ยูนิโคด 
ได้มีการเพิ่มอักษรนี้เข้าไปในช่วง U+11150 – U+1117F ในยูนิโคด เวอร์ชัน 7.0 ในปี 2014  
มหาชนี  0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 A B C D E F U + 1115x 𑅐 𑅑 𑅒 𑅓 𑅔 𑅕 𑅖 𑅗 𑅘 𑅙 𑅚 𑅛 𑅜 𑅝 𑅞 𑅟 U + 1116x 𑅠 𑅡 𑅢 𑅣 𑅤 𑅥 𑅦 𑅧 𑅨 𑅩 𑅪 𑅫 𑅬 𑅭 𑅮 𑅯 U + 1117x 𑅰 𑅱 𑅲 𑅳 𑅴 𑅵 𑅶
# ไดเซ็ง (จังหวัดทตโตริ)
ไดเซ็ง  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอไซฮากุ จังหวัดทตโตริ ประเทศญี่ปุ่น จากข้อมูลเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2016 ไดเซ็งมีประชากรประมาณ 16,357 คน ความหนาแน่นประชากร 86.2 คนต่อตารางกิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด  เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากเขาไดเซ็ง ซึ่งเป็นภูเขาที่สุดที่สุดในภูมิภาคชูโงกุ เขาไดเซ็งเคยเป็นศูนย์กลางการปฏิบัติธรรมของศาสนาชินโตและศาสนาพุทธมาแต่ก่อน และที่เมืองไดเซ็งนี้ยังมีแหล่งทรัพย์สินทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่นที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นจำนวนมาก

 ภูมิศาสตร์ 
ไดเซ็งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอไซฮากุ อาณาเขตทางทิศเหนือของเมืองมีชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นเป็นแนวยาว ส่วนพื้นที่บนดินมีอาณาเขตครอบคลุมไปจนถึงเขาไดเซ็ง มีแม่น้ำอามิดะไหลไปทางทิศเหนือสู่ทะเลญี่ปุ่น และก่อตัวเป็นสามเหลี่ยมตะกอนน้ำพาในเขตเมืองไดเซ็ง

 ประวัติศาสตร์ 
เมืองไดเซ็งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2005 จากการควบรวมของเมืองนากายามะ  และเมืองนาวะ  ในอำเภอไซฮากุ

 เมืองพี่น้อง 
เมืองไดเซ็งเป็นเมืองพี่น้องกับนครเทอแมคิวลา (Temecula) รัฐแคลิฟอร์เนีย
# อักษรปรัจลิต
thumb|200x200px| อักษรปรัจลิตที่ใช้ในหัวจดหมายของสภาธุรกิจเนปาลในลาซ่า ค.ศ. 1958
thumb|252x252px| จดหมายในภาษาเนวาร์ เขียนด้วยอักษรปรัจลิต ลงวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1924 ซึ่งถูกส่งจากลาซ่าไปยังกาฐมาณฑุ

อักษรปรัจลิตเนปาล  เป็นเป็นอักษรสระประกอบชนิดหนึ่งในตระกูลอักษรพราหมี พัฒนามาจากอักษรเนปาล ใช้เพื่อเขียนภาษาเนวาร์ สันสกฤต และบาลี อักษรนี้ยังคงใช้อยู่ในสิ่งพิมพ์ต่าง ๆ รวมถึง Sikkim Herald กระดานข่าวของรัฐบาลสิกขิม (ฉบับภาษาเนวาร์) 

 พยัญชนะ 
none|500x500px

 สระ 
none|500x500px

 สัญลักษณ์ 
none|500x500px

 ตัวเลข 
none|500x500px

 ยูนิโคด 

อักษรปรัจลิตได้ถูกเพิ่มลงในยูนิโคด เวอร์ชัน 9.0 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016

บล็อกยูนิโคดสำหรับอักษรปรัจลิตอยู่ในช่วง คือ U+11400 – U+1147F ใช้ชื่อว่า Newa
# องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม
องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลลาดน้ำเค็ม ตำบลโคกช้าง รวมทั้งพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 2 และพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–3, 5–11 ตำบลผักไห่ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองผักไห่) อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลลาดน้ำเค็มใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็มเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลผักไห่และสภาตำบลโคกช้าง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็ม ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลลาดน้ำเค็มครอบคลุมพื้นที่ตำบลลาดน้ำเค็ม ตำบลโคกช้าง และตำบลผักไห่ (เฉพาะส่วนนอกเขตเทศบาลเมืองผักไห่)
# องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ
บ้านโพ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลบ้านโพและตำบลขนอนหลวง ในอำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟบ้านโพในเส้นทางรถไฟสายชานเมืองและทางรถไฟสายเหนือ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2541 วันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2549

 ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะเรียน (อำเภอพระนครศรีอยุธยา)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับเทศบาลเมืองบ้านกรด และองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหว้า
 ทิศใต้ ติดต่อกับเทศบาลตำบลปราสาททอง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแป้ง องค์การบริหารส่วนตำบลวัดยม เทศบาลตำบลตลาดเกรียบ และองค์การบริหารส่วนตำบลบางประแดง

 ประวัติ 
เดิมพื้นที่มีฐานะเป็นสภาตำบลบ้านโพใน พ.ศ. 2516 วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ก่อนที่ พ.ศ. 2538 สภาตำบลบ้านโพมี 9 หมู่บ้าน พื้นที่ 7.95 ตารางกิโลเมตร ประชากร 2,767 คน และ 580 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2538 (เขตตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 กระทรวงมหาดไทยจึงพิจารณาให้สภาตำบลบ้านโพอยู่ในเงื่อนไขที่จะจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลได้ สภาตำบลบ้านโพ จึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพ ในปี พ.ศ. 2539 วันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 กระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาให้องค์การบริหารส่วนตำบลขนอนหลวงที่มีประชากรเพียง 1,676 คน และมี 413 ครัวเรือนประชากรรายตำบลในประเทศไทย ณ วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2546 (เขตตำบลขนอนหลวง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) สืบค้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2567 ควบรวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโพในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 เนื่องจากมีประชากรและรายได้ไม่เพียงพอต่อการเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล โดยการควบรวมนี้ทำให้องค์การบริหารส่วนตำบล มีพื้นที่เพิ่มจากเดิม 7.95 ตารางกิโลเมตร ได้รับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลขนอนหลวงมาทั้งหมด 5.60 ตารางกิโลเมตร รวมเป็น 13.56 ตารางกิโลเมตร
# พร้อมพงษ์
thumb|เอ็มสเฟียร์
พร้อมพงษ์ หรือ ซอยสุขุมวิท 39 เป็นชื่อย่านและซอยหนึ่งบนถนนสุขุมวิท ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา และแขวงคลองตัน เขตคลองเตยกรุงเทพมหานคร โดยย่านพร้อมพงษ์ครอบคลุมถึงช่วงต้นของซอยสุขุมวิท 24 ด้วย
ประวัติ
แต่เดิมบริเวณนี้เรียกว่า ทุ่งบางกะปิ ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณถนนสุขุมวิทในปัจจุบันไปถึงย่านบางกะปิในปัจจุบันและไกลไปกว่านั้น จนเมื่อมีการเปิดใช้ถนนสุขุมวิทเมื่อ พ.ศ. 2479 จึงเริ่มเกิดชุมชนเรียงรายไปตามถนนสุขุมวิท ที่ดินบริเวณทุ่งบางกะปิมีราคาถูกกว่าที่ดินฝั่งตะวันตกของกรุงเทพที่เป็นสวนผลไม้ เริ่มแรกมีเจ้านายในพระราชวงศ์ ข้าราชการชั้นสูง และคหบดี เข้ามาจับจองพื้นที่ ชื่อของซอย "พร้อมพงษ์" ก็มาจากพระนามของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงษ์อธิราช ต้นสกุล "สนิทวงศ์" ซึ่งทรงเคยทรงสร้างวังอยู่ในซอยสุขุมวิท 39 

พ.ศ. 2484 โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ย้ายมาเปิดการเรียนการสอนในย่านนี้เป็นการชั่วคราว โดยใช้ชื่อว่า "โรงเรียนกรุงเทพสเถียรวิทยาลัย"  ปีต่อมามีการตั้งกรมอุตุนิยมวิทยา มีสำนักงานตั้งอยู่บริเวณอุทยานเบญจสิริในปัจจุบัน ภายหลังที่มีการตัดถนนเพชรบุรีจึงมีการสร้างสะพานข้ามคลองแสนแสบเชื่อมต่อไปยังถนนเพชรบุรี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2523 มีโรงภาพยนตร์วิลล่า (ปัจจุบันคือ วิลล่ามาร์เก็ท)

พ.ศ. 2535 สร้างอุทยานเบญจสิริบริเวณซอยสุขุมวิท 24 จนเมื่อ พ.ศ. 2540 กลุ่มเดอะมอลล์ร่วมกับกลุ่มโสภณพนิชได้สร้างห้างเอ็มโพเรียม เป็นศูนย์การค้าแบรนด์หรูหรา ถัดจากนั้นเมื่อ พ.ศ. 2542 เปิดดำเนินการรถไฟฟ้าบีทีเอส มีสถานีพร้อมพงษ์ของสายสุขุมวิทในย่านนี้ ทำให้ทำเลพร้อมพงษ์ได้รับความสนใจจากบรรดานักลงทุนอสังหาริมทรัพย์ ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ โดยเฉพาะชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาอยู่อาศัยในบริเวณนี้ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2558 กลุ่มเดอะมอลล์เปิดเอ็มควอเทียร์ และได้เริ่มพัฒนาขึ้นเป็นโครงการดิ เอ็มดิสทริค จนกระทั่งล่าสุดกลุ่มเดอะมอลล์ได้เปิดศูนย์การค้าเอ็มสเฟียร์ ซึ่งสร้างบนพื้นที่เดิมของวอชิงตันสแควร์ เป็นส่วนสุดท้ายของโครงการดังกล่าวเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2566ไม่ต้องไปถึงบางนา-บางใหญ่ IKEA ยกสาขามาไว้ที่ Emsphere กลางถนนสุขุมวิทแล้ว

ปัจจุบันย่านพร้อมพงษ์ถือเป็นย่านมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจหนาแน่นและมีพื้นที่พาณิชยกรรมที่สำคัญ มีอุทยานเบญจสิริ และห้างสรรพสินค้า มีคอนโดเกิดขึ้นมากเพื่อตอบสนองชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักในประเทศไทย ร้านอาหารญี่ปุ่น ซุปเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่ง ภายในซอยสุขุมวิท 39 ยังปรากฏบ้านเดี่ยวซึ่งเป็นบ้านเจ้านายเก่า มีชุมชนชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในย่านนี้เป็นจำนวนมากในซอยสุขุมวิท 33/1 จึงทำให้รู้จักย่านนี้ในอีกชื่อว่า Little Japan
# องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลคลองน้อยและตำบลสองห้อง อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 

ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2501 ตำบลคลองน้อยเป็น 1 ใน 59 ตำบลแรกของประเทศไทยที่ทางราชการได้จัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบองค์การบริหารส่วนตำบลขึ้นในท้องที่ และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2516 ทางราชการได้ลดฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยเป็นสภาตำบลคลองน้อย ตามความเหมาะสมของพื้นที่ตำบล ก่อนที่จะจัดตั้งสภาตำบลคลองน้อยเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยอีกครั้งในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539

ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลสองห้อง รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อย ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลคลองน้อยครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองน้อยและตำบลสองห้องทั้งหมด
# พระธาตุมะหิงยังก๊ะ
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ  ตั้งอยู่บนเนินเขาในเขตอำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากตัวเมืองแจ้ห่มไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 12 กิโลเมตร วัดตั้งอยู่บนเนินสูงที่สามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ชัดเจน ศาสนาสถานสำคัญของวัดคือองค์พระธาตุที่มีตำนานมาจากลังกาทวีป และได้รับการบูรณะในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย ปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมขนาดเล็กบนเนินเขาเงียบสงบ องค์พระธาตุประดิษฐานอยู่บนยอดเนินเขามะหิยังก๊ะ ซึ่งเรียกตามตำนานพื้นเมืองในท้องถิ่น

 ประวัติ 
ตามตำนานพระธาตุและตำนานพื้นเมืองระบุว่าองค์พระธาตุสร้างในสมัยล้านนาโบราณเมื่อครั้ง อ.แจ้ห่ม ยังเป็นเวียงวิเชตนครและมีเจ้าผู้ครองนครปกครอง โดยชื่อวัดมาจากตำนานพื้นเมืองที่มีความเกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูพุทธศาสนาจากลังกาในสมัยล้านนา เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากลังกา พระมหาเถระที่อัญเชิญมาได้ก่อองค์พระธาตุและเรียกชื่อตามมหิยังคณะสถูปในลังกา เป็นฝ่ายอรัญวาสี ได้รับการบูรณะองค์พระธาตุอีกครั้งในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัยตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ฉบับเชียงใหม่ 700 ปี. เชียงใหม่:ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่ สถาบันราชภัฎเชียงใหม่, 2538

 ศิลปกรรม 
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ เป็นโบราณสถานสำคัญ ที่ตั้งอยู่ในบริเวณเขตอรัญวาสีเมืองโบราณวิเชตนคร ตามประวัติครูบาเจ้าศรีวิชัยเคยมานมัสการและทำการบูรณะซ่อมแซม นับว่าเป็นวัดสำคัญคู่บ้านคู่เมืองวิเชตนครมาแต่โบราณ
# โองะ
โองะ เป็นนครในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 26,930 คน (ณ วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562) และมีความหนาแน่นของประชากร 110 คนต่อกม.² มีพื้นที่ทั้งหมดของเมืองคือ 240.80 ตารางกิโลเมตร (92.97 ตารางไมล์) Oga City official statistics 

 ภูมิศาสตร์ 
โองะตั้งอยู่บนคาบสมุทรโองะทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือและใต้ล้อมรอบด้วยทะเลญี่ปุ่น เมืองส่วนใหญ่อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติโองะ 

 ประชากร 
ประชากรของโองะสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 1950 และลดลงตั้งแต่นั้นมา Oga population statistics

 ภูมิอากาศ 
โองะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นซึ่งภูมิอากาศของโองะแตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ ซึ่งได้รับอิทธิพลกระแสน้ำญี่ปุ่นโดยตรงเนื่องจากมีสภาพเป็นคาบสมุทร ฤดูหนาวและฤดูร้อนมีอากาศอบอุ่นถึงเย็น อุณหภูมิอยู่ที่ -14 ถึง 35 องศาเซลเซียส

 ประวัติ 
พื้นที่ของโองะในปัจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเดวะซึ่งถูกยึดครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ  หมู่บ้านฟุนากาวะก่อตั้งขึ้นจากการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 และกลายเป็นเมืองฟุนากาวามินาโตะเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1894 โองะถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1954 โดยการรวมเมืองฟุนากาวะมินาโตะกับหมู่บ้านใกล้เคียงสี่แห่ง 

 วัฒนธรรม  
thumb|นามาฮาเกะ
โองะมีชื่อในด้านเทศกาลนามาฮาเกะซึ่งเป็นงานประเพณีที่จัดขึ้นในวันตรุษญี่ปุ่น ซึ่งจะเป็นลุ่มผู้ชายที่แต่งตัวใส่หน้ากากและเสื้อฟางในเวลากลางคืนคล้ายเทพเจ้าที่เรียกว่า "นามาฮาเกะ"
# ยมทูตกับภูตสาว
ยมทูตกับภูตสาว (อังกฤษ: Love Forever After) เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี-แฟนตาซี ผลิตโดย บริษัท เลิฟดราม่า จำกัด บทประพันธ์-บทโทรทัศน์โดย ศักดิ์ชาย เกียรติปัญญาโอภาส กำกับการแสดงโดย ปริยากร ชญานินปรเมศ นำแสดงโดย วชิรวิชญ์ ไพศาลกุลวงศ์, กมลเนตร เรืองศรี, กาจบัณฑิต ใจดี, อวิกา เปรมศิริไพศาล ออกอากาศวันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 19.00 - 20.05 น. ทางช่อง 3 เอชดี

 นักแสดง 
 ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2565 ตัวละคร  นักแสดงหลักยมทูต/เวหา นิธิพัฒน์ธนกุลวชิรวิชญ์ ไพศาลกุลวงศ์ลฎาภา ปัญญาเชาวนุช (ตัวเล็ก)กมลเนตร เรืองศรีทันทันกาจบัณฑิต ใจดีฮู๋ดาวิภา เปรมศิริไพศาล ตัวละคร  นักแสดงสมทบศรันย์ นิธิพัฒน์ธนกุลกวี ตันจรารักษ์นิลานาตาชา จุลานนท์เดีย ดาราอัฐมา ชีวนิชพันธ์พ่อโตอนันต์ บุนนาคแม่กิ่งแก้วนฤมล พงษ์สุภาพทูตอาวุโสกุลฑีรา ยอดช่างทูต 3วิชัย จงประสิทธิ์พรทูต 1กีรติ ศิวะเกื้อทูต 2ศุภชัย สุวรรณอ่อนเซมเบ้กรณรัสย์ องค์สรานนท์ตฤณธนวัฒน์ คูสุวรรณเจริญกิตติคุณ ตันสุหัสกาแฟฐิตินันท์ คลังเพชรแยมโรลญาณวี สมัครคามัยคุณบุษนิภาวรรณ ทวีพรสวรรค์พายรัฐนารินทร์ แสงปราโมทย์ ตัวละคร  นักแสดงรับเชิญวันพระศาโรจน์ ศักดิ์อุดมขจรลิขิตวรพรต ฝั้นธรรมครั้งผีเจ้าสาวลินทร์พิตา จินดาภูปิงปองอาณดา ประกอบกิจแชมป์ชยพัทธ์ คงทรัพย์คุณคริสวชิรวิชญ์ อัครขุมทรัพย์รันเวย์วลัยพร บัวสิริทรัพย์จ้าวนพดล พลอยพานิชคุณไก่อ้วน รีเทิร์นหญิงกี้ณัฐณิชา รุ่งรัตน์ตระกูลเจ้าที่หน่อย เชิญยิ้มวาณิช นิธิพัฒน์ธนกุลวรพรต ชะเอม

รางวัล
ปี 2566 : วชิรวิชญ์ ไพศาลกุลวงศ์ รางวัลพิฆเนศวร ครั้งที่ ๑๑ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
# ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2554
ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2554 เป็นการแข่งขัน ไทยวีเมนส์ลีก ครั้งที่สาม โดยแบ่งออกเป็น 2 ดิวิชัน โดยมี 17 สโมสรลงทำการแข่งขัน (8 สโมสรในระดับไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก และ 9 ทีมในระดับ ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ดิวิชัน 1) โดยทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2554 จนถึงวันที่ 8 ตุลาคม 2554https://mgronline.com/sport/detail/9540000049147 - อาร์แบค-ขอนแก่น ประเดิมสนาม"ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก" - MGR Sports

 ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก 

 สโมสรที่เข้าร่วมการแข่งขัน 
 อาร์แบค
 บีจี-บัณฑิตเอเชีย
 ศรีสะเกษ
 กรุงเทพธนบุรี ส.บุญมีฤทธิ์
 ชลบุรี-ศรีปทุม
 นอร์ทกรุงเทพ
 สุราษฎร์ธานี
 ขอนแก่น

 ตารางคะแนน 

 อันดับ ทีม  แข่ง  ชนะ  เสมอ  แพ้  คะแนน  1  บีจี-บัณฑิตเอเชีย  14  11  3  0  36 2  อาร์แบค  14  10  4  0  34 3  กรุงเทพธนบุรี ส.บุญมีฤทธิ์  14  9  3  2  30 4  ขอนแก่น  14  4  3  7  15 5  นอร์ทกรุงเทพ  14  4  2  8  14 6  ชลบุรี-ศรีปทุม  14  3  4  7  13 7  ศรีสะเกษ  14  3  0  11  9 8  สุราษฎร์ธานี  14  1  3  10  6

 ชนะเลิศ ตกชั้นไปเล่นใน ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ดิวิชัน 1

 ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ดิวิชัน 1 

 สโมสรที่เข้าร่วมการแข่งขัน 
 อ่างทอง (ตกชั้นจาก ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2553)
 สตรีอยุธยา (ตกชั้นจาก ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2553)
 สนามจันทร์
 มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
 กรุงเทพมหานคร
 โรงเรียนกีฬาจังหวัดชลบุรี
 ทุ่งสง ซิตี้
 นครนนท์-ธุรกิจบัณฑิตย์
 เมืองตรัง ยูไนเต็ด

 ตารางคะแนน 

 อันดับ ทีม  แข่ง  ชนะ  เสมอ  แพ้  คะแนน  1  กรุงเทพมหานคร  16  12  1  3  37 2  นครนนท์-ธุรกิจบัณฑิตย์  16  10  4  2  34 3  เมืองตรัง ยูไนเต็ด  16  9  3  3  33 4  มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ 16  8  5  3  29 5  ทุ่งสง ซิตี้  16  7  3  6  24 6  โรงเรียนกีฬาจังหวัดชลบุรี  16  4  5  7  17 7  อ่างทอง  16  5  2  9  17 8  สนามจันทร์  16  4  1  11  13 9  สตรีอยุธยา 16  0  0  16  0

 ชนะเลิศ และ เลื่อนชั้นไปเล่น ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก เลื่อนชั้นไปเล่น ไทยวีเมนพรีเมียร์ลีก
# โอลิมปิกปักกิ่ง
โอลิมปิกปักกิ่ง อาจหมายถึง
 โอลิมปิกฤดูร้อน 2008
 โอลิมปิกฤดูหนาว 2022