wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# นีเบอลุงเงินลีท
นีเบอลุงเงินลีท  หรือ บทเพลงของนีเบอลุง เป็นบทกวีมหากาพย์ซึ่งเขียนขึ้นราว ค.ศ. 1200 เขียนในภาษาเยอรมันเก่าสมัยกลาง  เรียบเรียงจากเรื่องเล่าวีรตำนานเยอรมันแบบปากต่อปาก ซึ่งมีต้นกำเนิดบางส่วนจากเหตุการณ์และบุคคลในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึง 6 ก่อนที่จะแพร่ไปทั่วแผ่นดินยุโรปที่พูดภาษาเยอรมัน ในไอซ์แลนด์มีบทกวีเนื้อเรื่องคล้ายแต่เขียนด้วยสำนวนท้องถิ่นที่ชื่อมหากาพย์เวิลซุงงา (Völsunga saga)

มหากาพย์นีเบอลุงเงินลีทถูกแต่งเป็นบทประพันธ์ยาวบทละสี่บรรทัด เนื้อเรื่องแบ่งออกเป็นสองส่วน: ส่วนแรกประกอบด้วยโคลง 1142 บท กล่าวถึงตอนที่ซีกวร์ด (หรือซีคฟรีท) อัศวินผู้กล้า สามารถสังหารมังกรและได้ครอบครองมหาสมบัตินีเบอลุง ถูกวางยาเสน่ห์จนแต่งงานกับครีมฮิลด์ เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์บัวร์กุน ซีกวร์ดจับตัวบรึนฮิลเดอ ภรรยาคนแรกของเขามาถวายกษัตริย์กุนเทอร์ผู้เป็นพี่เขย แต่ต่อมา ซีกวร์ดถูกสังหารโดยฮาเกิน เสนาบดีของกษัตริย์กุนเทอร์ เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างครีมฮิลด์และบรึนฮิลเดอ ทั้งสองแย่งชิงตำแหน่งมหาราชินี นำไปสู่สงครามระหว่างเครือญาติ

250px|thumb|ครีมฮิลด์แสดงพระเศียรกษัตริย์กุนเทอร์ให้แก่ฮาเกิน
ส่วนที่สองประกอบด้วยโคลง 1236 บท กล่าวถึงการล้างแค้นของพระนางครีมฮิลด์และความหายนะของราชวงศ์บัวร์กุน ครีมฮิลด์สมรสใหม่กับกษัตริย์เอ็ทเซิลของพวกฮันส์ แล้วเชิญญาติวงศ์ฝั่งราชวงศ์บัวร์กุนมาร่วมงานเลี้ยง ก่อนที่จะสั่งทหารปิดทางเข้าออกห้องโถงและจุดไฟครอก ทุกคนเสียชีวิต หลังจากนั้น ครีมฮิลด์จึงฆ่ากษัตริย์กุนเทอร์และฮาเกิน อัศวินคนหนึ่งเห็นเหตุการณ์ก็รับไม่ได้จึงชักดาบสังหารครีมฮิลด์ เป็นอันจบบริบูรณ์

นีเบอลุงเงินได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในบทกวีเยอรมันที่ทรงอำนาจที่สุดของยุคกลาง ถือเป็นกวีนิพนธ์ที่สำคัญยิ่งในเยอรมนี ออสเตรีย และยุโรปเหนืออำภา โอตระกูล. บทวิจารณ์หนังสือ มหากาพย์นิเบิลลุงเงิน นิยายอัศวินจากล่มุแม่น้ำไรน์. วารสารรามคำแหง ฉบับมนษุยศาสตร์ ปีที่ 38 ฉบับที่ 2 นอกจากนี้ยังถูกนำไปสร้างสรรค์นำเสนอใหม่ในหลายรูปแบบ ที่โด่งดังที่สุดก็คือผลงานอุปรากรชุด แหวนของนีเบอลุง ของริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งแต่งเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1874 ต้นฉบับตัวเขียนของนีเบอลุงเงินลีทจำนวนสามฉบับได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลกโดยยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 2009

นีเบอลุงเงินลีท ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยและตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 2020 โดยคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
# พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา
พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา  เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงนิทรรศการเหรียญกษาปณ์และเงินตราไทย พร้อมกับบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ  และการใช้เงินตราท้องถิ่นของไทย ควบคู่กับการแสดงเงินตราประเภทต่าง ๆ ที่เคยใช้ในดินแดนภาคใต้ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

 การจัดแสดง 
พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงเกี่ยวประวัติศาตร์เงินตราไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และเหรียญกษาปณ์ในภูมิภาคของภาคใต้เป็นหลัก พร้อมเหรียญกษาปณ์และเงินตราไทย        โดยเฉพาะที่พบในพื้นที่จังหวัดภาคใต้ออกมาหมุนเวียนจัดแสดง ณ ส่วนจัดแสดง 4 (พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลา) เพื่อให้เยาวชนและประชาชนที่อยู่ในส่วนภูมิภาคได้มีโอกาสเข้าชม รวมทั้งเป็นพิพิธภัณฑ์แหล่งเรียนรู้และค้นคว้าด้านประวัติศาสตร์เงินตราและเหรียญกษาปณ์ไทย  ที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บริเวณศาลากลางจังหวัดสงขลา (หลังเก่า) ถนนราชดำเนิน อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา เปิดให้ประชาชนได้เข้าชมตั้งแต่วันจันทร์ - วันศุกร์ เวลา 08.30 - 16.30 น.ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์ โดยไม่เก็บค่าเข้าชม

พิพิธภัณฑ์ธนารักษ์ จังหวัดสงขลายังมีการจำหน่ายเหรียญและผลิตภัณฑ์เหรียญ รวมถึงแลกเหรียญกษาปณ์ ซึ่งต่อมากรมธนารักษ์มีนโยบายขยายงานการบริหารจัดการเหรียญโดยการตั้งศูนย์บริหารจัดการเหรียญกษาปณ์ที่จังหวัดสงขลา และมีการโอนภารกิจด้านการรับ - จ่ายแลกเหรียญกษาปณ์ สังกัดสำนักบริหารเงินตรา (ปัจจุบันเป็นกองบริหารเงินตรา) ไปสังกัดสำนักงานธนารักษ์พื้นที่สงขลา
# โชนัง (จังหวัดชิบะ)
โชนัง  เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 ธันวาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,743 คน 3240 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 120 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 

 ภูมิศาสตร์ 
โชนังตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นภูเขากลางคาบสมุทรโบโซ มีพื้นที่ราบค่อนข้างน้อย เมืองนี้ยังคงมีแหล่งเกษตรกรรมเช่นเดียวกับเทศบาลอื่น ๆ ในภูมิภาค มีสนามกอล์ฟหลายแห่งตั้งอยู่เป็นหย่อม ๆ ในพื้นที่ โชนังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดชิบะ ห่างจากชิบะ เมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ประมาณ 25 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 50 ถึง 60 กิโลเมตร

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดชิบะ
 อิจิฮาระ
 โมบาระ
 นางาระ
 มุตสึซาวะ
 โอตากิ

 ภูมิอากาศ 
โชนังมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในโชนังคือ 15.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1684 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.9 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.3 °CChōnan climate data

 สถิติประชากร 
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นChōnan population statistics จำนวนประชากรของโชนังได้ลดลงเรื่อย ๆ ตลอด 70 ปีที่ผ่านมา

 ประวัติศาสตร์ 
โชนังเต็มไปด้วยแหล่งโบราณคดีจากยุคโจมง ยุคยาโยอิ และยุคโคฟุง ภายใต้การปฏิรูปริตสึเรียวในยุคนาระ พื้นที่ที่เป็นโชนังในปัจจุบันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นคาซูซะ มีการตั้งวัดในพุทธนิกายเท็นไดสองแห่งในช่วงเวลานี้ ได้แก่ วัดคาซาโมริจิ และวัดโชฟูกูจิ ในตอนท้ายของยุคเฮอัง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของผู้นำทหาร ไทระ โนะ ทาดัตสึเนะ และได้รับช่วงควบคุมพื้นที่ต่อโดยทายาทในยุคคามากูระ ในปี 1456 ตระกูลทาเกดะได้สร้างปราสาทโชนังขึ้น ต่อมาหลังจากการก่อตั้งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ โชนันได้กลายเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าหลัก ที่เด่นที่สุดก็คือเกลือ โดยผ่านคาบสมุทรโบโซ เมืองโชนันในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1955 จากการรวมเมืองโชนังเดิมกับหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ นิชิมูระ ฮิงาชิมูระ และโทโยซากะ

 การปกครอง 
right|thumb|270px|ศาลาว่าการเมืองโชนัง
โชนังมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 13 คน เมืองโชนัง รวมทั้งเทศบาลอื่นในอำเภอโชเซ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น

 เศรษฐกิจ 
ผลผลิตทางการเกษตรหลักของโชนังคือ ข้าว อีกทั้งเมืองนี้ยังมีการเพาะเห็ดชิตาเกะ และรากบัว นอกจากนี้ยังมีฟาร์มโคนมขนาดเล็กตั้งอยู่จำนวนหนึ่ง

 การศึกษา 
โชนังมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย

 การขนส่ง 
 รถไฟ 
โชนังไม่มีรถไฟให้บริการ

 ทางหลวง 
 
 

 สถานที่ท่องเที่ยว 
 วัดคาซาโมริจิ
 พื้นที่ธรรมชาติวัดป่าคาซาโมริ
 วัดโฮองจิ
 วัดโชเอ็นจิ
 วัดโชโตกูจิ
 วัดโชฟูกูจูจิ
# สุดาพร สีสอนดี
เรือตรีหญิง สุดาพร สีสอนดี (ชื่อเล่น: แต้ว; เกิด 4 ตุลาคม พ.ศ. 2534) เป็นนักกีฬามวยสากลสมัครเล่นหญิงทีมชาติไทย ที่ได้รับเหรียญทองแดงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 และได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งรุ่น 60 กก. หญิง ในเอเชียนเกมส์ 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย

ส่วนในการแข่งมวยสากลสมัครเล่นหญิงชิงแชมป์โลก 2018 ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เธอได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งรุ่นไลท์เวท

ปัจจุบัน รับราชการที่วิทยาลัยพยาบาลกองทัพเรือ ศูนย์วิทยาการ กรมแพทย์ทหารเรือ ในการทำหน้าที่อาจารย์พลศึกษาให้กับนักเรียนพยาบาลกองทัพเรือ

 การศึกษา 
 ระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา (มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ)วิทยาเขตสุโขทัย
 ระดับปริญญาโท คณะศึกษาศาสตร์ เอกสังคมศาสนาและวัฒนธรรม วิทยาลัยทองสุข

 ผลงาน 
โอลิมปิก
โตเกียว 2020 เธอเป็นนักมวยหญิงทีมชาติไทยคนแรก ที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก โดยได้เหรียญทองแดงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2564
ชนะ มาเรีย โฆเซ่ ปาลาซิออส เอสปิโนซ่า (เอกวาดอร์) 5-0คว้าชัยเอกฉันท์! สุดาพรดับกำปั้นเอกวาดอร์ ทะลุ 16 คนชนสาวโรตี
ชนะ ซิมรานจิต คาอูร์ (อินเดีย) 5-0"สุดาพร" ดับกำปั้นอินเดีย ลิ่วรอบ 8 คนสุดท้ายมวยหญิงโอลิมปิก
ชนะ แคโรลีน ดูบัวส์ (สหราชอาณาจักร) 3-2" น้องแต้ว" กร้าวดับกำปั้นสหราชอาณาจักรปูทางมวยสากลคว้าเหรียญ
แพ้ เคลลี่ ฮาร์ริงตัน (ไอร์แลนด์) 2-3"แต้ว" สุดาพร พ่ายรอบรองฯมวยสากลจบผลงานเหรียญทองแดงโอลิมปิก

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, พระบรมราชโองการ ประกาศ เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๖๕, เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๒ ข หน้า ๒๔, ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๖
 อ้างอิง
# ไท่โจว
ไท่โจว เป็นนครระดับจังหวัดทางตอนกลางของมณฑลเจียงซู ภาคตะวันออกของประเทศจีน ตั้งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำแยงซี มีอาณาเขตทางทิศตะวันออกติดกับหนานทง ทิศเหนือติดกับหยานเฉิง และทิศตะวันตกติดกับหยางโจว

การสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 พบว่ามีจำนวนประชากรอยู่ที่ 4,618,937 คน ซึ่ง 1,607,108 คนอาศัยอยู่ในเขตเมือง ซึ่งประกอบด้วย 3 เขต (ได้แก่ ไห่หลิง เจียงยั่น และเกากั่ง) มีนครระดับอำเภอที่มีผู้อยู่อาศัยมากกว่า 1 ล้านคนจำนวน 2 แห่ง ได้แก่ ซิงฮว่า 1,253,548 คน และไท่ซิง 1,073,921 คน ซึ่งเป็นนครระดับอำเภอ 2 แห่งที่สำคัญที่สุดในประเทศจีน

ไท่โจวเป็นบ้านเกิดของหู จิ่นเทา อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน เช่นเดียวกับเหมย หลันฟัง หนึ่งในนักแสดงงิ้วปักกิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์จีนสมัยใหม่

 เขตการปกครอง 
นครระดับจังหวัดไท่โจวแบ่งออกเป็นเขตปกครองระดับอำเภอ 6 แห่ง ได้แก่ 2 เขต และ 4 นครระดับอำเภอ

เขตปกครองระดับอำเภอเหล่านี้ยังแบ่งออกเป็นเขตปกครองระดับตำบล 105 แห่ง ได้แก่ 91 เมือง, 8 ตำบล และ 6 แขวง

 แผนที่   หน่วยย่อย อักษรจีน พินอิน ประชากร  พื้นที่  ความหนาแน่น ตัวเมือง เขตไห่หลิง  Hǎilíng Qū 594,656 337.9 1,760 ชานเมือง เขตเกากั่ง  Gāogǎng Qū 283,807 301.7 941 เขตเจียงยั่น  Jiāngyàn Qū 728,645 927.53 786 นครบริวาร (นครระดับอำเภอ) นครจิ้งเจียง  Jìngjiāng Shì 684,360 665.6 1,044 นครไท่ซิง  Tàixīng Shì 1,073,921 1,169.56 891.8 นครซิงฮว่า  Xīnghuà Shì 1,253,548 2,394.96 523รวม4,618,9375,787.25798
# ไทโจว
ไทโจว (จีนกลางใน สป.จีน: , อู๋สำเนียงไทโจว: Thecieu) หรือภาษาจีนกลางในไต้หวันออกเสียงว่า ไถโจว เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกภายในมณฑลเจ้อเจียง อยู่ห่างจากเซี่ยงไฮ้ไปทางทิศใต้  และอยู่ห่างจากหางโจว เมืองหลวงของมณฑล ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้  ไทโจวมีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับหนิงปัว ทิศใต้ติดกับเวินโจว และทิศตะวันตกติดกับเช่าซิง จินหฺวา และหลีฉุ่ย ไทโจวมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด แบ่งการปกครองออกเป็น 3 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 3 อำเภอ

 ประชากร 
ในการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010 พบว่ามีประชากร 5,968,838 คน ซึ่ง 3,269,304 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมือง ซึ่งประกอบไปด้วย 3 เขต รวมถึงนครเวินหลิ่ง ซึ่งในปัจจุบันเป็นเขตเมืองขยาย (conurbation)

 เขตการปกครอง 
ปัจจุบัน นครระดับจังหวัดไทโจวแบ่งออกเป็น 3 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 3 อำเภอ

 แผนที่   ชื่อ อักษรจีน พินอิน อู๋สำเนียงไทโจวเขตเจียวเจียงCiaukaon KhiuเขตหวงหยานWongniae khiuเขตลู่เฉียวLugiau khiuนครหลินไห่Linhe Zyนครเวินหลิ่งUenling Zyนครยวี่หวนNiohwae ZyอำเภอซันเหมินSaemen YoeอำเภอเทียนไทThiethai YoeอำเภอเซียนจวีShiekiu Yoe
# วัดหลวง (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)
วัดหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงใต้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 59 ตารางวา

วัดหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2346 เดิมเป็นวัดร้างมาก่อน มีพระพุทธรูปใหญ่ก่อด้วยอิฐถือปูนได้ทรุดโทรมไป ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2442 พระยาดำรงพ่อเมืองปายได้ถึงแก่พิราลัยไป บุตรของพระยาดำรง คือ พระยาราช มาปกครองแทน แล้วได้นำราษฎรในอำเภอปายสร้างเจดีย์วัดหลวงก่อน สร้างครอบองค์พระพุทธรูป ใช้เวลา 3 ปี จึงแล้วเสร็จ พระยาราชเสมาใส่ยอดเมื่อ พ.ศ. 2444 โดยมีพระออเป็นเจ้าอาวาสและเป็นทั้งเจ้าคณะอำเภอปกครองคณะสงฆ์ ในสมัยนี้วัดเจริญรุ่งเรืองมาก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2450 ต่อมาพระออได้ถึงแก่มรณะภาพไป มีพระหลู่หรือพระเชียงตองเป็นเจ้าอาวาสแทน ต่อมาไม่นานพระเชียงตองกลับไปเมืองพม่า มีพระเกหล่ามาอยู่แทนชั่วคราว ต่อมาคณะศรัทธาไปนิมนต์พระภิกษุโยงจากวัดทุ่งโป่งมาเป็นเจ้าอาวาสแทน ต่อมา พ.ศ. 2496 พระครูอนุศิษย์ศาสนการได้มรณะภาพไป พระครูโสภณสวัสดิการ เจ้าอาวาสวัดโป่งเวียงเหนือได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะอำเภอปาย แทนพระครูอนุศิษย์ศาสนการ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494

เจดีย์มีศิลปกรรมแบบไทใหญ่ที่ถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของเมืองปาย นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเก่าแก่ 2 องค์ คือ พระเจ้าเพชรและพระพาราละอ่อง
# วัดคลองตันราษฎร์บำรุง
วัดคลองตันราษฎร์บำรุง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเกษตรพัฒนา อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 40 ไร่ 1 งาน 59 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 3 ไร่ 2 งาน 33 ตารางวา

วัดคลองตันราษฎร์บำรุงตั้งเมื่อ พ.ศ. 2439 สถานที่ตั้งวัดอยู่ริมคลองตันด้านทิศใต้ ผู้สร้างวัดคือ นายโตและนางพ่วง แซ่เล็ก โดยยกที่ดินให้ 13 ไร่ 2 งาน และทำนุบำรุงมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร 

อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 80 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญกว้าง 13.60 เมตร ยาว 31.10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 เป็นอาคารทรงไทยยกพื้น หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นอาคารทรงไทย กุฏิสงฆ์จำนวน 1 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตร เป็นอาคารทรงไทย อยู่รวมกับหอฉันแบ่งเป็น 30 ห้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 16 เมตร ยาว 31 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2484  เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี พระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 59 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 และพระบูชาอีก 3 องค์
# วัดบางเกาะเทพศักดิ์
วัดบางเกาะเทพศักดิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมน้ำคลองแควอ้อม ซึ่งเป็นคลองย่อยออกมาจากแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

ประวัติ
วัดบางเกาะเทพศักดิ์วัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันระบุว่า แต่เดิมชื่อว่า วัดเกาะกาหลง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบางเกาะกรรณิการาม ใกล้กับวัดนี้มีวัดร้างอยู่หนึ่งวัด คือ "วัดจำปาศักดิ์" จนเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้รวมสองวัดเป็นวัดเดียว ใช้ชื่อว่า "วัดบางเกาะเทพศักดิ์"

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถหลังเก่าซึ่งน่าจะร่วมสมัยกับอุโบสถวัดบางกุ้ง แต่ปัจจุบันอุโบสถได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่แล้วในปี พ.ศ. 2425 พระมณฑปอาคารรูปทรงสี่เหลี่ยม หลังคาเครื่องไม้และสร้างซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จำนวน 7 ชั้น โดยยอดบนสุดมีขนาดเล็กรูปทรงคล้ายจอมแห มุงกระเบื้องดินเผา

ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่พระพุทธรูปสำริดประทับนั่งขัดสมาธิราบบนฐานบัว แสดงปางมารวิชัย พระพุทธรูปหินทรายแดงภายในระเบียงพระมณฑป และบริเวณวัดพบชิ้นส่วนพระพุทธรูปจำนวนหนึ่งเป็นพระพุทธรูปหินทรายแดง พอกทับด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง ประทับนั่งแสดงปางสมาธิและปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณหน้าอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานของเทพทันใจ ภายในอุโบสถประดิษฐานของ หลวงพ่อเพชรมงคลอุดมโชค พระประธานองค์ใหญ่ปางสะดุ้งมารที่สร้างขึ้นในช่วงสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา วิหารพระศรีสมุทรศักยมุนีเป็นวิหารจัตุรมุขที่สร้างด้วยหินอ่อนเกือบทั้งหลัง ภายในประดิษฐาน พระศรีสมุทรศักยมุนี ซึ่งหล่อด้วยทองเหลืององค์ใหญ่ปางอุ้มบาตร สูง 3 เมตร 80 เซนติเมตร บริเวณฝาผนังเป็นที่เก็บรวบรวมวัตถุสิ่งของต่าง ๆ ที่ล้ำค่า เช่น รูปภาพ ตาลปัตร และอื่น ๆ อีกมากมาย  นอกจากนี้ยังเป็นที่ประดิษฐานของพระบรมสารีริกธาตุและพระธาตุเขี้ยวแก้วบรรจุอยู่ด้านในผอบ ซึ่งพระอาจารย์ทรัพย์ อดีตเจ้าอาวาสได้จำลองมาจากประเทศศรีลังกา และสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร ประทานให้วัดบางเกาะเทพศักดิ์แห่งนี้
# จอห์น บิวเซ็มมา
จอห์น บิวเซ็มมา (,) มีชื่อเกิดว่า โจวันนี นาตาเล บุชเชมา (11 ธันวาคม ค.ศ. 1927 – 10 มกราคม ค.ศ. 2002)Social Security Death Index for Buscema, John N., Social Security Number 108-20-9641. เป็นนักวาดหนังสือการ์ตูนชาวอเมริกัน และเป็นหนึ่งในผู้นำของมาร์เวลคอมิกส์ในคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 บริษัทได้ก้าวขึ้นสู่การเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมและการขยายไปยังกลุ่มบริษัทวัฒนธรรมประชานิยมหลัก ๆ ในเวลาต่อมา น้องชายของเขา ซาล บิวเซ็มมา ยังเป็นนักวาดหนังสือการ์ตูนเช่นกัน

บิวเซ็มมามีชื่อเสียงจากผลงานชุด ดิอเวนเจอร์ส และ ซิลเวอร์เซิร์ฟเฟอร์ และมีเรื่องราวมากกว่า 200 เรื่องที่โดดเด่นเช่น โคนันเดอะบาร์บาเรียน ฮีโรนวนิยายดาบและเวทมนตร์ นอกจากนี้เขายังเขียนอย่างน้อยหนึ่งเรื่องหลักของมาร์เวลที่สำคัญเกือบทุกเรื่อง รวมถึงนิตยสารชั้นนำสองเล่มของบริษัทคือ แฟนทาสติกโฟร์ และ ธอร์ 

เขาได้รับการแต่งตั้งให้เข้าหอเกียรติยศหนังสือการ์ตูนวิลไอส์เนอร์ใน ค.ศ. 2002
# วัดหว้าเอน (จังหวัดนครปฐม)
วัดหว้าเอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งทิศตะวันออกของลำน้ำบางแขม ในหมู่ที่ 10 บ้านไร่ ตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม

พื้นที่บริเวณรอบวัดหว้าเอนน่าจะมีชุมชนโบราณมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่สันนิษฐานกันว่าตัววัดในปัจจุบันน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ โดยพิจารณาจากอุโบสถเก่าและหมู่กุฏิเรือนไทยซึ่งพบได้ตามวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้นริมฝั่งลำน้ำต่าง ๆ ในภาคกลางและภาคตะวันตก วัดเริ่มตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน

อุโบสถเก่ามีขนาด 5 ห้อง ได้รับการซ่อมแซมส่วนหลังคาด้วยการมุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบใหม่ ส่วนหน้าบันเป็นปูนปั้นรูปมงกุฎวางบนพานรองเหนือแท่นฐาน ประดับสองข้างด้วยฉัตรและคชสีห์ พื้นภายในปูด้วยกระเบื้องเคลือบแบบใหม่เช่นเดียวกัน ไม่มีภาพจิตรกรรมภายใน กำแพงแก้วเดิมโดยรอบถูกรื้อลงไปหมดแล้ว เหลือเพียงร่องรอยฐานรากให้เห็นซากวิหารน้อย ปัจจุบันเหลือให้เห็นเพียงส่วนฐานและราวบันไดทางขึ้น ส่วนเหนือขึ้นไปพังลงมาหมดแล้ว ไม่เหลือหลักฐานเดิมให้เห็นเลย ปัจจุบันใช้เป็นส่วนครัวของวัด กุฏิมีลักษณะเป็นกุฏิไม้ทรงไทยล้อมรอบลานพื้นไม้ตรงกลางซึ่งใช้เป็นทั้งสถานที่ฉันภัตตาหารและปฏิบัติศาสนกิจอื่น ๆ มีบันไดทางขึ้นก่ออิฐถือปูนก่อประชิดกับหมู่กุฏิเรือนไทยทางด้านหน้าทิศใต้ 1 ทาง และทั้งสองฟากข้างทิศเหนือด้านละ 1 ทาง

รายนามเจ้าอาวาส
 หลวงพ่อก๋ง
 หลวงพ่อตน
 หลวงพ่อช่วย โสภิโต
 พระครูโสภณสิริคุณ (ทอง ปภสฺสโร)
# วัดคลองตาคล้าย
วัดคลองตาคล้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองตาคล้าย ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 52 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา

วัดคลองตาคล้ายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 ชาวบ้านที่ได้มาบุกเบิกถางป่ากระทุ่มมืดและมาจับจองที่ดินทำนาในบริเวณบ้านคลองตาคล้ายได้ช่วยกันสร้างวัด โดยนายวิง วิงประวัติ เป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด และเนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมคลองตาคล้าย จึงเรียกชื่อวัดตามที่ตั้งว่า "วัดคลองตาคล้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2459 นับเป็นการสร้างอุโบสถหลังแรกของวัดนี้ ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม อุโบสถหลังใหม่ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535

อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา บัวปลายเสา คันทวย หน้าบันประดับด้วยกระจกและปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อบัวขาว กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2510 เป็นต้นมา และศาลาการเปรียญ กว้าง 18.50 เมตร ยาว 50.50 เมตร
# วัดโคก (จังหวัดปทุมธานี)
วัดโคก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองวัดโคก ในท้องที่ตำบลบางปรอก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันพระครูปทุมธรรมาภิรักษ์ (ชมพู) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดโคกเป็นวัดมอญ ข้อมูลกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2409 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2411 ภายในวัดมีพระประธานปางสมาธิ เจดีย์มอญก่อสร้างแบบก่ออิฐถือปูนทาสีขาว ซึ่งใน พ.ศ. 2561 เกิดฟ้าผ่าลงที่ยอดขององค์เจดีย์ ทำให้เกิดความเสียหาย ทางวัดจึงได้บูรณะและอัญเชิญพระอัฐิธาตุมาบรรจุที่เจดีย์องค์นี้ด้วย ศาลาการเปรียญก่อสร้างด้วยไม้สัก เสาเป็นไม้แดงมีอายุ 100 ปีเศษ ศาลาท่าน้ำผุพังไปแล้ว ส่วนอุโบสถได้รับการบูรณะให้อยู่ในสภาพดี วัดยังมีธรรมาสน์เก่าทำด้วยไม้มะเกลือฝังมุกอายุกว่าร้อยปี
# Herzogiella
Herzogiella เป็นสกุลของมอสที่อยู่ในวงศ์ Hypnaceae

สกุลนี้มีการกระจายพันธุ์เกือบทั่วทุกมุมโลก

สปีชีส์:
 Herzogiella adscendens Iwatsuki & W.B.Schofield, 1973 
 Herzogiella boliviana Fleischer, 1925
# การบูชาพระคัมภีร์
การบูชาพระคัมภีร์ (จากภาษากรีกโบราณ: βιβλίον biblion, "หนังสือ" และคำต่อท้าย -λατρία -latria, "การบูชา")"bibliolatry". Random House Webster's Unabridged Dictionary. เป็นการบูชาหนังสือ การไหว้รูปเคารพหนังสือ หรือทำให้หนังสือเป็นพระเจ้า โดยเป็นรูปแบบหนึ่งของการบูชารูปปั้น โองการจากคัมภีร์บางศาสนาสั่งห้ามไม่ให้บูชาสัญลักษณ์ แต่ต่อมาโองการจากคัมภีร์ทำให้มีความศักดิ์สิทธิ์เหมือนรูปปั้น และผู้ศรัทธาอาจจบลงที่การบูชาหนังสือ การบูชาพระคัมภีร์สามารถนำไปสู่ลัทธิฟื้นฟู (revivalism), ไม่อนุญาตตำหนิ และการข่มเหงหลักคำสอนที่ไม่เป็นที่นิยม

ศาสนาคริสต์ใช้คำนี้ถึงผู้ที่ความจงรักภักดีต่อคัมภีร์ไบเบิลแบบสุดขั้ว หรือหลักคำสอนของผู้ที่ไม่เข้าใจคำภีร์ไบเบิล (biblical inerrancy) p. 307 ผู้สนับสนุนความไม่เข้าใจในพระคัมภีร์ไบเบิลมักชี้จุดยืนยันความเชื่อของตน (เช่น 2 ทิโมธี 3:16–17"ทุกๆข้อในพระคัมภีร์ พระเจ้าเป็นผู้ดลใจให้เขียนขึ้นมา เพื่อเป็นประโยชน์ในการสั่งสอนความจริง ชี้ให้คนเห็นถึงความบาปในชีวิต ช่วยปรับปรุงแก้ไขให้คนดีขึ้น และฝึกคนให้ทำตามใจพระเจ้า เพื่อเตรียมคนของพระเจ้าให้พร้อมที่จะทำดีทุกอย่าง") การตีความว่าคัมภีร์ไบเบิลเป็นหลักฐานอันสมบูรณ์จากพระผู้เป็นเจ้า นักวิจารณ์มองว่าเป็นรูปแบบการบูชา ดังตัวอย่างจากยอห์น 5:39–40"พวกคุณศึกษาพระคัมภีร์อย่างละเอียด เพราะคิดว่ามันจะให้คุณมีชีวิตกับพระเจ้าตลอดไป พระคัมภีร์นั้นได้พูดถึงเรา แต่พวกคุณกลับไม่ยอมมาหาเราเพื่อจะได้มีชีวิตกับพระเจ้าตลอดไป"
เพื่อระบุว่าพระเยซูตรัสแก่มนุษยชาติให้มีความสัมพันธ์กับพระเจ้ามากกว่าการตามกฎหมายอย่างหน้ามืดตามัวBible Study is Not Enough - Avoiding the ditch of Bibliolatry - Dr. Dan Hayden.

ในอดีต ศาสนาคริสต์ไม่อนุมัติให้สักการะคัมภีร์ไบเบิล โดยสักการะพระเจ้าเท่านั้น ชาวคริสต์บางส่วนเชื่อว่าอำนาจในพระคัมภีร์มาจากพระเจ้า ผ่านทางแรงบันดาลใจจากโองการ ไม่ใช่ในตัวโองการ
คำว่า "การบูชาพระคัมภีร์" ไม่ได้สื่อถึงความเชื่อ แต่ในอภิปรายผลเทววิทยาอาจใช้คำว่า การดูหมิ่น (pejorative) เพื่อสื่อถึงการปฏิบัติของฝ่ายตรงข้าม.For example:
ฝ่ายตรงข้ามอาจใช้คำว่า "การบูชาพระคัมภีร์" กับบางกลุ่ม ได้แก่ โปรเตสแตนต์แบบมูลฐานนิยมกับอีแวนจาลิคัล เช่น ขบวนการคิงเจมส์เท่านั้น (King James Only movement) ที่สนับสนุนความไม่เข้าใจในพระคัมภีร์ และ โซลาสคริปตูรา (พระคัมภีร์คืออำนาจศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียว)

ดูเพิ่ม
 ความไม่เข้าใจในพระคัมภีร์
 ความผิดพลาดในพระคัมภีร์
 อักษรนิยมในพระคัมภีร์
 บิบโลแมนซี (Bibliomancy)
 ภาพทางศาสนาในเทววิทยาศาสนาคริสต์
# วัดพุทธปัญญา
วัดพุทธปัญญา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี

วัดพุทธปัญญาตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยนางสาวไสว ทองแจ้ง บริจาคที่ดินถวายหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ เพื่อสร้างวัดถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในมหามงคลสมัยพระราชพิธีกาญจนาภิเษก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556

อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกลางน้ำซึ่งประดิษฐานพระพุทธแสนสุข กว้าง 17.50 เมตร ยาว 17.50 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 และพระอรหันต์ 8 ทิศ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548
# วัดหางดง (อำเภอหางดง)
วัดหางดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหางดง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่

วัดหางดงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2320 แต่ตามประวัติของกรมการศาสนาแจ้งว่าสร้างประมาณปี พ.ศ. 2027 เดิมชื่อว่า วัดสันดอนแก้ว หรือ วัดดอนแก้ว สร้างในปลายสมัยพระเจ้าติโลกราช (พ.ศ. 1985–2030) เมื่อทางราชการได้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองมีการตั้งแขวงแม่ท่าช้าง เป็นอำเภอหางดง จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบ้านดง เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน และเปลี่ยนมาเป็น "วัดหางดง" จนถึงปัจจุบัน

วิหารเป็นสถาปัตยกรรมแบบล้านนาที่มีความงดงามมากแห่งหนึ่ง รูปแบบทรวดทรงของวิหารมีลักษณะคล้ายคลึงกับวัดต้นเกว๋น อำเภอหางดง ซึ่งมีประวัติว่าสร้างในตอนต้นพุทธศตวรรษที่ 25 เข้าใจว่าวัดหางดงก็คงจะสร้างขึ้นในระยะเวลาใกล้เคียงกัน วิหารมีแผนผังที่มุขยื่นออกด้านข้างซึ่งควรเป็นแผนผังของวิหารราวต้นพุทธศตวรรษที่ 25 ที่หน้าแหนบวิหารและเสาภายในวิหารประดับด้วยลายปูนปั้นที่มีฝีมือเป็นเอกลักษณ์ นอกจากนี้ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแต่ยังเขียนไม่เสร็จ วัดมีธรรมาสน์ชนิดไม้ทาชาดเขียนลายทองประดับกระจก ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 25 กว้างยาว 149 เซนติเมตร สูง 492 เซนติเมตร
# Heterophyllium
Heterophyllium เป็นสกุลมอสที่อยู่ในวงศ์ Sematophyllaceae

สกุลนี้มีการกระจายพันธุ์เกือบทั่วทุกมุมโลก

สปีชีส์:
 Heterophyllium acunae Thériot, 1941 
 Heterophyllium adscendens (Lindb.) Broth.