wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# คุณปู่โลแรกซ์ มหัศจรรย์ป่าสีรุ้ง
คุณปู่โลแรกซ์ มหัศจรรย์ป่าสีรุ้ง  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวเพลง จินตนิมิต และตลกสัญชาติอเมริกันในปี 2012 ผลิตโดยอิลลูมิเนชันเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และจัดจำหน่ายโดยยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ เป็นการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ครั้งที่สองจากหนังสือเด็กลอกแลก ในปี ค.ศ. 1971 ของ ดร.ซูสส์ ต่อจากภาพยนตร์แอนิเมชันพิเศษทางโทรทัศน์ในปี 1972 กำกับโดย คริส เรโนด์ ซึ่งร่วมกำกับโดย ไคล์ บัลดา (ในการกำกับเรื่องแรกของเขา) และอำนวยการสร้างโดย คริส เมเลแดนดรี และเจเน็ต ฮีลลี จากบทภาพยนตร์ที่เขียนโดย ซินโก พอล และเคน เดาริโอ พอลและเดาริโอยังรับหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างบริหารร่วมกับออเดรย์ ไกเซล อดีตภรรยาของ ดร.ซุสส์ โดยตัวละครให้เสียงพากย์โดย แดนนี เดวิโต, เอ็ด เฮล์มส, แซ็ก เอฟรอน, เทย์เลอร์ สวิฟต์, ร็อบ ริกเกิล, เจนนี สเลต และเบ็ตตี ไวต์ เป็นการสร้างจากหนังสือโดยขยายเรื่องราวของคุณปู่โรแลกซ์และเท็ด เด็กชายนิรนามก่อนหน้าที่มาเยือนวันซ์-เลอร์

คุณปู่โลแรกซ์ มหัศจรรย์ป่าสีรุ้งเปิดตัวรอบปฐมทัศน์ที่ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ในฮอลลีวูดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 และเข้าฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ ซึ่งยกย่องด้านแอนิเมชัน ดนตรีประกอบ และการพากย์เสียง แต่ถูกวิจารณ์ด้านตัวละครและเรื่องราวภาพยนตร์ อย่างไรก็ตามภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์โดยทำรายได้ 349 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกเทียบกับงบประมาณการสร้าง 70 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

 ให้เสียง 
 แดนนี เดวิโต รับบทเป็น โลแร็กซ์, สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ขนยาวสีส้มลึกลับมีหนวดสีเหลือง ซึ่งเป็นทั้งผู้พิทักษ์ป่าทรัฟฟูลาและทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงแห่งเหตุผล
 เอ็ด เฮล์มส รับบทเป็น วันซ์-เลอร์, ชายชราผู้สันโดษและอดีตนักประดิษฐ์
 แซ็ก เอฟรอน รับบทเป็น เท็ด วิกกินส์, เด็กชายอายุ 12 ปีผู้มีอุดมคติ เขาได้รับการตั้งชื่อตามผู้แต่งหนังสือ คือ ดร.ซูสส์ (เทโอดอร์ ไกเซล)
 เทย์เลอร์ สวิฟต์ รับบทเป็น ออเดรย์, คนรักของเท็ด เธอถูกตั้งชื่อตามออเดรย์ ไกเซล ภรรยาของ ดร.ซูสส์
 ร็อบ ริกเกิล รับบทเป็น อลอยเซียส โอแฮร์, นายกเทศมนตรีตัวจิ๋วและโลภของธนีดวิลล์ และหัวหน้าบริษัทโอแฮร์แอร์ ที่ผลิตอากาศบริสุทธิ์ให้กับผู้อยู่อาศัยในธนีดวิลล์
 เจนนี สเลต รับบทเป็น คุณนายวิกกินส์, แม่ที่เป็นโรคประสาทของเท็ด และลูกสาวของแกรมมี นอร์มา
 เบ็ตตี ไวต์ รับบทเป็น แกรมมี นอร์มา, คุณยายจอมปราชญ์ของเท็ดและแม่ของคุณนายวิกกินส์
 นาซิม เปดราด รับบทเป็น อิซาเบลลา, แม่ของวันซ์-เลอร์
 สตีเฟน โตโบโลวสกี รับบทเป็น ลุงอับบ์, ลุงของวันซ์-เลอร์
 เอลมารี เวนเดล รับบทเป็น ป้ากริเซลดา, ป้าของวันซ์-เลอร์ นี่เป็นบทภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเวนเดลก่อนที่เธอจะเสียชีวิตในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2018
 แดนนี คุกซี รับบทเป็น เบรตต์และเชตต์, พี่น้องฝาแฝดปัญญาอ่อนของวันซ์-เลอร์
 โจเอล สเวโทว รับบทเป็น นักการตลาดคนที่ 1
 ไมเคิล บีตตี รับบทเป็น นักการตลาดคนที่ 2
 เดฟ บี. มิตเชลล์ รับบทเป็น ผู้ชายพาณิชย์คนที่ 1
 เดมป์ซีย์ พาพิออน รับบทเป็น ผู้ชายพาณิชย์คนที่ 2
 คริส เรโนด์ รับบทเป็น สัตว์ป่านานาชนิด
# กัวยานาเอเซกิบา
กัวยานาเอเซกิบา  บางครั้งเรียกว่า เอเซกิโบ  หรือ เอสซิควีโบ  เป็นดินแดนพิพาทที่ครอบคลุมพื้นที่ 159,500 ตารางกิโลเมตร (61,600 ตารางไมล์) ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งประเทศกายอานาควบคุมและปกครอง แต่ประเทศเวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์ครอบครองBritish Guiana Boundary: Arbitration with the United States of Venezuela. The Case (and Appendix) on Behalf of the Government of Her Britannic Majesty Volume 7. Printed at the Foreign office, by Harrison and sons, 1898. ข้อพิพาทเรื่องเขตแดนนี้ตกทอดมาจากมหาอำนาจเจ้าอาณานิคม (สเปนในกรณีของเวเนซุเอลา กับเนเธอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรในกรณีของกายอานา) และมีความซับซ้อนขึ้นหลังจากกายอานาเป็นเอกราชจากสหราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1966

สถานะของกัวยานาเอเซกิบาอยู่ภายใต้ความตกลงเจนีวาซึ่งสหราชอาณาจักร เวเนซุเอลา และบริติชกีอานาร่วมลงนามเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966 สนธิสัญญาดังกล่าวกำหนดว่าทุกฝ่ายต้องตกลงที่จะหาแนวทางแก้ไขข้อพิพาทที่ปฏิบัติได้จริงโดยสันติและเป็นที่พอใจสำหรับทุกฝ่ายAgreement to resolve the controversy over the frontier between Venezuela and British Guiana (Treaty of Geneva, 1966) from UN หากเกิดทางตันและจำเป็นต้องตัดสินใจ จะต้องส่งเรื่องไปให้ "องค์กรระหว่างประเทศที่เหมาะสม" พิจารณา หรือหากยังตกลงกันไม่ได้อีกก็ให้ส่งเรื่องต่อไปยังเลขาธิการสหประชาชาติ เลขาธิการสหประชาชาติได้ส่งเรื่องต่อไปยังศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ และเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศรับคำร้องของกายอานาไว้พิจารณาเพื่อยุติข้อพิพาทSummary of the Judgement of 18 December 2020

ในปัจจุบัน เวเนซุเอลาอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนทั้งหมดทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเอสซิควีโบซึ่งเวเนซุเอลาเรียกว่า "พื้นที่อ้างสิทธิ์"  ในอดีตพื้นที่อ้างสิทธิ์ของเวเนซุเอลาไม่ได้ครอบคลุมถึงลำน้ำสาขาของแม่น้ำแอมะซอนและพื้นที่ปีราราซึ่งเพิ่งจะมารวมกับบริติชกีอานาเมื่อ ค.ศ. 1904 จากการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างสหราชอาณาจักรกับบราซิลเท่านั้น แนวพรมแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกัวยานาเอเซกิบาเป็นไปตามเขตแดน ค.ศ. 1905 ที่คณะกรรมาธิการเขตแดนร่วมผสมสหราชอาณาจักร–เวเนซุเอลาปักปันไว้ตาม คำชี้ขาดของคณะอนุญาโตตุลาการ วันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1899 แต่หลังจากนั้นเวเนซุเอลาพยายามที่จะบอกเลิกเขตแดนดังกล่าวและยอมรับเฉพาะแนวพรมแดนที่ใช้แม่น้ำเอสซิควีโบเป็นเส้นแบ่งเท่านั้น

กายอานาแบ่งเขตการปกครองในกัวยานาเอเซกิบาออกเป็น 6 แคว้น ได้แก่ บารีมา-ไวนี, คูยูนี-แมซารูนี, โพเมอโรน-ซูเพอนาม, โพทาโร-ซิพารูนี, อัปเปอร์ทาคูทู-อัปเปอร์เอสซิควีโบ และเอสซิควีโบไอแลนดส์-เวสต์เดเมอรารา เวเนซุเอลามักแสดงดินแดนนี้เป็นพื้นที่ที่มีลายทางบนแผนที่
# แผนห้าปีฉบับที่หนึ่ง
แผนห้าปีฉบับที่หนึ่ง (,) ของสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (สหภาพโซเวียต) เป็นรายการเป้าหมายทางเศรษฐกิจ ดำเนินการโดยโจเซฟ สตาลิน เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ ตามนโยบายสังคมนิยมประเทศเดียว เลออน ทรอตสกีได้ส่งรายงานร่วมต่อการประชุมเต็มคณะประจำเดือนเมษายนของคณะกรรมการกลางใน ค.ศ. 1926 ซึ่งเสนอโครงการสำหรับการปรับให้เป็นอุตสาหกรรมระดับประเทศและการแทนที่แผนประจำปีด้วยแผนห้าปี ข้อเสนอของทรอตสกีถูกปฏิเสธโดยเสียงส่วนใหญ่ของคณะกรรมการกลางซึ่งถูกควบคุมโดยกลุ่มทรอยกาและถูกสตาลินดูถูกในเวลานั้น แผนห้าปีในฉบับของสตาลินถูกนำมาใช้ใน ค.ศ. 1928 และมีผลใช้บังคับจนถึง ค.ศ. 1932

สหภาพโซเวียตเข้าสู่แผนห้าปีหลายชุดซึ่งเริ่มใน ค.ศ. 1928 ภายใต้การปกครองของโจเซฟ สตาลิน สตาลินได้เริ่มสิ่งที่ต่อมาเรียกว่า "การปฏิวัติจากเบื้องบน" เพื่อปรับปรุงนโยบายภายในประเทศของสหภาพโซเวียต นโยบายมีศูนย์กลางอยู่ที่การพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วและการรวมกลุ่มการเกษตร สตาลินปรารถนาที่จะลบและแทนที่นโยบายใด ๆ ที่สร้างขึ้นภายใต้นโยบายเศรษฐกิจใหม่ นักวิชาการบางคนแย้งว่าโครงการพัฒนาอุตสาหกรรมมวลชนซึ่งสนับสนุนโดยทรอตสกีและฝ่ายค้านซ้ายได้รับเลือกร่วมกันเพื่อใช้เป็นพื้นฐานของแผนห้าปีแรกของสตาลิน

โดยรวมแล้ว แผนห้าปีนี้เป็นการเปลี่ยนสหภาพโซเวียตจากรัฐเกษตรกรรมที่อ่อนแอและควบคุมแย่ไปสู่มหาอำนาจทางอุตสาหกรรม แม้ว่าวิสัยทัศน์จะยิ่งใหญ่และอยู่ในอุดมคติ แต่การวางแผนกลับไม่มีประสิทธิภาพและไม่สมจริง เนื่องจากใช้เวลาเพียงไม่นานในการบรรลุเป้าหมายที่ต้องการ
 หมายเหตุ
# อารามชเวน่านดอ
อารามชเวน่านดอ (, ; หมายถึง "อารามพระตำหนักทองคำ") เป็นวัดพุทธเก่าแก่ตั้งอยู่ใกล้เขามัณฑะเลย์ ภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า

อารามชเวน่านดอสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2421 โดยพระเจ้าสีป่อ ซึ่งรื้อถอนและย้ายพระตำหนักของพระเจ้ามินดง พระราชบิดาซึ่งครอบครองก่อนสวรรคต โดยมีค่าใช้จ่าย 120,000 รูปี พระเจ้าสีป่อได้รื้อพระตำหนักออกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2421 โดยเชื่อว่ามีวิญญาณของพระราชบิดาสิงอยู่ การบูรณะอารามเสร็จสิ้นวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2421 เพื่ออุทิศแด่พระราชบิดา บนพื้นที่ติดกับอารามอะตุมะชิ กล่าวกันว่าพระเจ้าสีป่อใช้เพื่อทำสมาธิ และพระราชอาสน์ที่พระองค์ทำสมาธิยังมองเห็นได้อยู่

เดิมพระตำหนักหลังนี้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังอมรปุระ ก่อนที่จะถูกย้ายไปยังมัณฑะเลย์ ซึ่งสร้างในพื้นที่ตอนเหนือของพระราชวังแก้ว และเป็นพระตำหนักประทับส่วนหนึ่งของกษัตริย์ ตัวอาคารปิดทองอย่างหนาแน่นและประดับด้วยงานโมเสกแก้ว

อารามแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องงานไม้สักแกะสลักเรื่องราวทางพุทธศาสนา ซึ่งประดับอยู่ที่ผนังและหลังคา อารามแห่งนี้สร้างขึ้นในสไตล์สถาปัตยกรรมพม่าแบบดั้งเดิม เป็นอาคารหลักของพระราชวังเดิมเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน

 คลังภาพ
# ปันเดซัล
ปันเดซัล (,) เป็นขนมปังและอาหารหลักในประเทศฟิลิปปินส์ที่มักรับประทานเป็นอาหารเช้า ทำมาจากแป้ง ยีสต์ น้ำตาล น้ำมัน และเกลือ"Pandesal."   Pinoyslang.com. Accessed July 2011.

 คำอธิบาย 
ปันเดซัลเป็นขนมปังที่ทำฟูจากยีสต์ยอดนิยมในฟิลิปปินส์ เริ่มต้นด้วยการนวดแป้งเป็นแท่งยาว (bastón, คำภาษาสเปนที่แปลว่า "แท่ง") แล้วนำมานวดในเกล็ดขนมปังละเอียด จากนั้นจำทำการแบ่งส่วน พักให้ฟู และอบ

โดยทั่วไป ปันเดซัลจะเสิร์ฟในขณะร้อน และสามารถรับประทานเช่นนั้นโดยไม่เพิ่มเติมอะไร หรือจุ่มในกาแฟ ช็อคโกแลตร้อน หรือนม นอกจากนี้ยังสามารถเสริมด้วยการทาเนย มาการีน ชีส แยม เนยถั่ว ช็อกโกแลตทาขนมปัง หรือใส่ไส้อื่น ๆ เช่น ไข่ ปลาซาร์ดีน และเนื้อสัตว์

รสชาติและเนื้อสัมผัสปันเดซัลจะคล้าย ๆ กับ pan de agua ของปวยร์โตรีโก บาแก็ตของฝรั่งเศส และ bolillos ของเม็กซิโก ถึงแม้ชื่อจะหมายถึงขนมปังเกลือ แต่ในความจริงแล้วปันเดซัลมีรสหวานเล็กน้อย ร้านขนมปังส่วนใหญ่อบปันเดซัลในตอนเช้า เนื่องจากเป็นเวลาที่ผู้บริโภคส่วนใหญ่รับประทาน  อย่างไรก็ตามบางร้านก็อบปันเดซัลตลอดทั้งวันapplepiepatispate.com

 ประวัติ 
ก่อนหน้าปันเดซัลมีขนมปังที่คล้ายคลึงกันในฟิลิปปินส์ที่ชื่อว่า pan de suelo (ขนมปังพื้น) ซึ่งเป็นบาแก็ตฝรั่งเศสในรูปแบบของคนสเปน-ฟิลิปปินส์ในท้องที่ ทำด้วยแป้งสาลีและมีความแข็งและกรอบกว่าปันเดซัล ถูกอบโดยตรงบนพื้นของเตาอบใช้ไม้ที่เรียกว่า pugón เนื่องจากข้าวสาลีไม่ได้ปลูกในฟิลิปปินส์ คนทำขนมปังจึงเปลี่ยนมาใช้แป้งที่ที่ด้อยกว่าแต่มีราคาไม่แพง ส่งผลให้เนื้อแป้งมีความนุ่มและเหนียวมากขึ้น

ปันเดซัลเริ่มรับประทานมากขึ้นในยุคที่ฟิลิปปินส์เป็นอาณานิคมของอเมริกาในช่วงต้นทศวรรษ 1900 เมื่อผู้คนสามารถหาซื้อข้าวสาลีราคาถูกจากอเมริกาได้ ตั้งแต่นั้นมาปันเดซัลจึงกลายเป็นขนมปังอาหารเช้าหลักในฟิลิปปินส์

การอบปันเดซัลใน pugón ลดลงอย่างต่อเนื่องหลังจากการห้ามตัดต้นโกงกางเป็นเชื้อเพลิงทั่วประเทศ ผู้อบขนมปังจึงเปลี่ยนมาใช้เตาอบแก๊สแทน
# กราเซีย เดเลดดา
กราเซีย มาเรีย โกซิมา ดาเมียนา เดเลดดา (27 กันยายน ค.ศ. 1871 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1936) เป็นนักเขียนชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1926Grazia Deledda (Italian author). britannica.com "สำหรับงานเขียนในอุดมคติที่สร้างแรงบันดาลใจของเธอ ซึ่งแสดงรูปแบบที่ชัดเจนของภาพชีวิตบนเกาะบ้านเกิด (เช่น ซาร์ดิเนีย) และการจัดการกับปัญหาของมนุษย์โดยทั่วไปอย่างเห็นอกเห็นใจและลึกซึ้ง"https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1926/press.html Award speech, apparently citing the Swedish Academy. เธอเป็นสตรีชาวอิตาลีคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ และเป็นผู้หญิงคนที่สองที่ได้รับรางวัลนี้ถัดจากเซลมา ลาเกอร์ลอฟ ซึ่งได้รับรางวัลในปี 1909
# เจดีย์ซานดามุนิ
เจดีย์ซานดามุนิ (จากชื่อเต็ม) เป็นเจดีย์พุทธตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเขามัณฑะเลย์ สร้างขึ้นโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เจ้าชายกะนองพระอนุชาของพระองค์ ซึ่งถูกลอบปลงพระชนม์พร้อมกับพระราชโอรสสามองค์ ในการกบฏของเจ้าชายมยิ่นกุน พ.ศ. 2409 เจดีย์ได้รับการสร้างขึ้น ณ ตำแหน่งชั่วคราวของพระราชวังน่าน-มเยโบนตา  

เจดีย์แห่งนี้เป็นที่ฝังพระศพเจ้าชายคะนองพร้อมกับพระราชโอรส 3 องค์ นอกจากนี้ยังมีพระพุทธรูปเหล็กซึ่งหล่อโดยพระเจ้าปดุงเมื่อ พ.ศ. 2345 และเคลื่อนย้ายออกจากเมืองอมรปุระโดยพระเจ้ามินดงใน พ.ศ. 2417 มีรายงานว่าพระพุทธรูปนี้มีน้ำหนัก  รอบเจดีย์หลักมีซุ้มเจดีย์จำนวนมาก ภายในประดิษฐานจารึกเกี่ยวกับพระไตรปิฎกจำนวน 
1,774 แผ่นAsian Historical Architecture Sandamuni Pagoda

 คลังภาพ
# วังปัทมนาปปุรัม
วังปัทมนาปปุรัม (Padmanabhapuram Palace) หรือ วังปัตมนาภปุรัม  เป็นพระราชวังที่สร้างขึ้นในสมัยติรุวิตางกูร ตั้งงอยู่ที่ปัทมนาปปุรัม อำเภอกันยกุมารี รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย ปัจจุบันวังเป็นสมบัติของ และอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลรัฐเกรละซึ่งอยู่ติดกัน วังนี้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเวฬิ ส่วนหนึ่งของเทือกเขาฆาฏตะวันตก ไม่ไกลจากแม่น้ำวัฬฬิ

ในวังประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างมากมาย วังส่วนที่เก่าที่สุดคือ วังทิศใต้ หรือ ตาย กฏฏรัม  ซึ่งเป็นสิ่งปลูกสร้างเก่าที่สุดในหมู่อาคารของวัง อายุมากกว่า 400 ปี ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ และ อุปปิริกกะ มาฬิกะ (ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1745 โดยกษัตริย์อนิฬัม ตุรินัล มารตัณฑะ วรรมะ ชั้นล่างของอาคารใช้จัดแสดงสมบัติในพระคลังของติรุวิตางกูร ชั้นบนเป็นห้องบรรทมของกษัตริย์ ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของ สปรมัญจะ กัฏฏิฬ  แท่นบรรทมที่ว่ากันว่าทำมาจากไม้ซุง 64 ท่อนที่มีฤทธิ์เป็นยา ภายในห้องของกษัตริย์ยังมีบันไดซึ่งเชื่อมต่อเข้ากับโถงอดอาหาร (fasting chambers) สำหรับกษัตริย์พำนักระหว่างการจำพรตอดอาหาร
# ที. เอส. เอเลียต
ทอมัส สเตินส์ เอเลียต (26 กันยายน ค.ศ. 18884 มกราคม ค.ศ. 1965) เป็นกวี นักเขียนเรียงความ ผู้จัดพิมพ์ นักเขียนบทละคร นักวิจารณ์และบรรณาธิการ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกวีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษที่ 20 และเป็นบุคคลสำคัญในบทกวีสมัยใหม่ในภาษาอังกฤษ การทดลองด้านภาษา รูปแบบการเขียน และโครงสร้างบทกลอนของเขาทำให้กวีนิพนธ์ภาษาอังกฤษฟื้นพลังขึ้นมาอีกครั้ง เขายังมีชื่อเสียงจากบทความเชิงวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งมักจะตีความใหม่ในเรื่องความเชื่อทางวัฒนธรรมที่มีมายาวนาน

เอเลียตเกิดในเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี เขาย้ายไปอังกฤษเมื่อปี 1914 ขณะอายุ 25 ปี และตั้งถิ่นฐาน ทำงาน และแต่งงานที่นั่น เขาเข้ารับราชการตามกฎหมายอังกฤษเมื่อ 1927 ขณะอายุ 39 ปี และได้สละสัญชาติอเมริกัน

ผลงานของเอเลียตที่ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางเป็นเรื่องแรกคือบทกวีเรื่อง "The Love Song of J. Alfred Prufrock" เผยแพร่ระหว่างปี 1914 ถึง 1915 ซึ่งเมื่อแรกที่เผยแพร่ถือว่าแปลกประหลาด (citing an unsigned review in Literary World. 5 July 1917, vol. lxxxiii, 107.) ตามมาด้วยเรื่อง The Waste Land (1922), "The Hollow Men" (1925), "Ash Wednesday" (1930) และ Four Quartets (1943)"Thomas Stearns Eliot", Encyclopædia Britannica. Retrieved 7 November 2009. เขายังเป็นที่รู้จักจากบทละครจำนวนเจ็ดเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง Murder in the Cathedral (1935) และ The Cocktail Party (1949) เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 1948 "สำหรับผลงานที่โดดเด่นและเป็นผู้บุกเบิกในกวีนิพนธ์ในปัจจุบัน""The Nobel Prize in Literature 1948 – T.S. Eliot", Nobel Foundation, taken from Frenz, Horst (ed). Nobel Lectures, Literature 1901–1967. Amsterdam: Elsevier Publishing Company, 1969. Retrieved 6 March 2012.
# ยานนิส เซนาคิส
ยานนิส เซนาคิส (, ; 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1922 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001) เป็นนักประพันธ์เพลงกลุ่มล้ำยุค นักทฤษฎีดนตรี สถาปนิก ผู้กำกับการแสดง และวิศวกร ที่เป็นคอมมิวนิสต์ ซึ่งเกิดในโรมาเนีย ต่อมาเป็นชาวกรีก-ฝรั่งเศส

หลังจากปี 1947 เขาหนีออกจากประเทศกรีซ และเป็นพลเมืองสัญชาติฝรั่งเศส ในอีก 18 ปีต่อมาGagné, Nicole V. (2012). Historical Dictionary of Modern and Contemporary Classical Music, p. 299, Lanham: Scarecrow Press. : "Xenakis settled in Paris, becoming a French citizen in 1965." เซนาคิสเป็นผู้บุกเบิกการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในดนตรี เช่น การประยุกต์ ทฤษฎีเซต กระบวนการสโตแคสติกและ ทฤษฎีเกม และยังมีอิทธิพลสำคัญต่อการพัฒนา ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ และดนตรีคอมพิวเตอร์อีกด้วย เขาบูรณาการดนตรีเข้ากับสถาปัตยกรรม ออกแบบดนตรีสำหรับพื้นที่เป็นอยู่ก่อน และการออกแบบพื้นที่ที่จะบูรณาการสำหรับการประพันธ์เพลงและการแสดงนั้นโดยเฉพาะGérard Pape, Musipoesc: Writings About Music, Paris: Éditions Michel de Maule, 2015, pp. 351-353.
# พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้
พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้เป็นพิพิธภัณฑ์สาธารณะระดับเทศบาลนคร จัดแสดงศิลปะจีนโชราณ ตั้งอยู่ในจัตุรัสประชาชนในอำเภอหวังผู่ นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน อาคารพิพิธภัณฑ์หลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1996 

พิพิธภัณฑ์สถาปนาขึ้นในปี 1952 และเปิดสู่สาธารณะครั้งแรกภายในอาคารสโมสรของลู่แข่งเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Racecourse club house) ซึ่งตั้งอยู่บนถนนหนานจิง ของสะสมชุดแรกสุดส่วนใหญ่มาจากสามแหล่ง ได้แก่ กองพันคอมมิวนิสต์ภาคพื้นที่สาม ซึ่งได้โบราณวัตถุมาระหว่างสงครามกลางเมืองและจากการค้นพบโดยบังเอิญขณะยึดบ้านเรือนของผู้คนก่อนจะนำมายังเซี่ยงไฮ้เสื่อคอมมิวนิสต์ยึดนครได้, โบราณวัตถุที่ยึดได้โดยศุลกากร และโบราณวัตถุที่ถูกขายโดยนักสะสมเอกชนเนื่องจากแรงกดดันทางสังคม ก่อนที่จะถูกซื้อโดยรัฐบาล ต่อมายังมีการเพิ่มเติมของสะสมจากของสะสมขององค์กรต่าง ๆ ในเซี่ยงไฮ้ เช่น the ของสะสมจากอดีตพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ของสมาคมเอเชียติกหลวงในทศวรรษ 1950s ต่อมาในปี 1959 พิพิธภัณฑ์ย้ายไปเปิดบริการภายในอาคารจงฮุ่ย (Zhonghui Building) บนถนนเหอหนานใต้ ในระหว่างการก้าวไปข้างหน้าครั้งใหญ่ พิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มีส่วนในการช่วยกู้วัตถุทองสัมฤทธิ์ที่ถูกยึดมาและกำลังจะถูกส่งไปหลอมทิ้ง

ในการประกาศแผนพัฒนานครเซี่ยงไฮ้ระยะห้าปีเมื่อปี 1992 ซึ่งประกอบด้วยการก่อสร้างอาคารใหม่จำนวนมาก ไม่ปรากฏชื่อของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้อยู่ในโครงการ แต่เนื่องด้วยของสะสมที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของพิพิธภัณฑ์ทำให้พื้นที่จัดแสดงคับแคบลง ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ หม่า เฉิงหยวัน (อยู่ในตำแหน่งระหว่างปี 1985 - 1999) ได้ทำการล็อบบีนายกเทศมนตรีของเซี่ยงไฮ้ หวัง จู ให้มีการสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่สำหรับพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ หลัวนายกเทศมนตรีเดินทางเยือนพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้ในอาคารจงฮุ่ย เขาได้อนุมัติพื้นที่บนจัตุรัสประชาชนเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ใหม่ โดยมีข้อแม้ว่าพิพิธภัณฑ์จะต้องเป็นผู้ระดมทุนก่อสร้างเอง หม่า สามารถระดมทุนได้ 25 ล้านดอลล่าร์สหรัฐผ่านการปล่อยอาคารหลังเก่าให้แก่นักพัฒนาจากฮ่องกงเช่า รวมถึงยังเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้งเพื่อเรี่ยไรทุนจากชาวเซี่ยงไฮ้ที่อพยพออกนอกประเทศจีนหลังการปฏิวัติคอมมิวนิสต์ ทำให้ระดมเงินได้เพิ่มอีก 10 ล้านดอลล่าร์ และเงินสมทบอีก 140 ล้านหยวนจากรัฐบาลนครเซี่ยงไฮ้ อาคารพิพิธภัณฑ์หลังใหม่เริ่มต้นก่อสร้างในปี 1993 และเปิดเป็นทางการในปี 1996 และได้รับการตอบรับอย่างดี อาคารความสูง 29.5 เมตร ห้าชั้น พื้นที่ 39,200 ตารางเมตร ยังคงเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์เซี่ยงไฮ้มาจนปัจจุบัน

อาคารเป็นผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวท้องถิ่น ซิง ทงเหอ (Xing Tonghe) โดยออกแบบเป็นทรงของหม้อประกอบอาหารยุคโบราณหรือ ติ่ง ว่ากันว่าได้รับแรงบันดาลใจเป็นพิเศษมาจากต่าเค่อติ่ง ซึ่งจัดแสดงอยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ บนสุดของอาคารเป็นรูปวงกลม ส่วนฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งสะท้อนคติจีนโบราณที่เชื่อว่า “ฟ้ากลม โลกเหลี่ยม”
# ดาราจักรแมงกะพรุน
ดาราจักรแมงกะพรุน เป็น ดาราจักรประเภทหนึ่งที่พบใน กระจุกดาราจักร มีลักษณะพิเศษคือการดึงก๊าซออกจากดาราจักรที่ได้รับผลกระทบแรงดันที่กระทำต่อวัตถุที่เกิดจากตัวกลางในกระจุกดาราจักรซึ่งคือพลาสมาที่ร้อนจัดจึงทำให้เกิดปฏิกิริยาดาวกระจ่ายอย่างหนักตลอดทางของแก๊สHarald Ebeling; Lauren N. Stephenson; Alastair C. Edge (1 November 2013). "Jellyfish: Evidence of Extreme Ram-pressure Stripping in Massive Galaxy Clusters". The Astrophysical Journal Letters (published 15 January 2014). 781 (2): L40. arXiv:1312.6135. Bibcode:2014ApJ...781L..40E. doi:10.1088/2041-8205/781/2/L40. S2CID 54018558. L40.

ดาราจักรแมงกะพรุนมีการพบเห็นในกระจุกดาราจักรหลายแห่ง รวมทั้ง กระจุกดาราจักรไฮดรา, เอเบลล์ 2125 (การเลื่อนค่าความแดง z=0.20; ACO 2125 C153); Bob Yirka (30 January 2014).   เอเบลล์2667 (z=0.23; G234144−260358);   เอเบลล์ 2744 (z=0.31; ACO 2744 ; Owers, Matt S.; Couch, Warrick J.; Nulsen, Paul E. J.; Randall, Scott W. (13 December 2011).  HLS001427–30234 / ACO 2744 F0083 ;    Rawle, T. D.; Altieri, B.; Egami, E.; Pérez-González, P. G.; Richard, J.; Santos, J. S.; Valtchanov, I.; Walth, G.; Bouy, H.; Haines, C. P.; Okabe, N. (4 March 2014).  GLX001426–30241 / ACO 2744 F0237 / ACO 2733 CN104 ;   MIP001417–302303 / ACO 2744 F1228 ;   HLS001428–302334 ;  GLX001354–302212 )

 ตัวอย่างเช่น
# ซุมดาชุน
ซุมดาชุน (อักษรโรมัน: Sumda Chun) เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบตตั้งอยู่ในหมู่บ้านซุมดาชุน ทางตอนเหนือของเลห์ ในเทือกเขาหิมาลัยในลาดัก ประเทศอินเดีย

ซุมดาชุนอยู่ภายใต้การดูแลของอารามเฮมิส (Hemis Monastery) ซึ่งมอบหมายภิกษุให้ประกอบศาสนพิธีปนะจำวันและดูแลอารามซุมดาชุน ซุมดาชุนในอดีจเป็นส่วนหนึ่งของเกิมปาซึ่งสร้างขึ้นในสมัยของลตซาวา ริมเชน ซังโป (Lotsawa Rinchen Zangpo, 957-1055) และเชื่อกันว่าเป็นหนึ่งในสามวัดที่ท่านสร้างขึ้นภายในคืนเดียว อีกสองแห่งคืออารามอาจี และ มังยู ทั้งสามวัดยังคงเป็นเส้นทางจาริกแสวงบุญของพุทธศาสนิกชนซึ่งจะเดินทางสักการะทั้งสามวัดในวันเดียว หมู่บ้านซุมดาชุนตั้งอยู่ที่ความสูง 3500 เมตรจากระดับน้ำทะเล มีการสร้างถนนเข้าสู่หมู่บ้านครั้งแรกในปี 2019 ส่วนไฟฟ้าเข้าถึงครั้งแรกในปี 2017 ซึ่งไฟฟ้านี้ติดตั้งโดยโครงการสำรวจหิมาลัยโลก หมู่บ้านมีประชากรราง 120 คน ซึ่งล้วนมีส่วนร่วมในการดูแลและถวายเครื่องสักการะในวัด

ในปี 2010 ได้มีการเริ่มต้นโครงการอยุรักษ์ทางสถาปัตยกรรมและโครงการอนุรักษ์ศิลปกรรมของอาราม ระยะเวลา 5 ปี โดยสถาบันวิจัยศิลปะวัฒนธรรมลาดัก นัมคยัล (Namgyal Institute for Research on Ladakhi Art and Culture) ภายใต้ทุนสนับสนุนโดยกองทุนอนุสรณ์โลก

สถูป (chorten) ซึ่งมีการทาสีอันมีลักษณะโดดเด่นเฉพาะตัวของวัด อายุราวศตวรรษที่ 13 ได้รับการอนุรักษ์โดย เอ็มเอส อาร์ตคอนเซอร์เวชั่นโซลูชั่นส์ (M/s. Art Conservation Solutions) ร่วมกับมูลนิธิมรดกวัฒนธรรมหิมาลัย (Himalayan Cultural Heritage Foundation) และได้รับทุนสนับสนุนจากกองทุนอนุสรณ์โลกอีกครั้งในปี 2013
# พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน
พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏาน  ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 ณ อาคารที่ทำการไปรษณีย์กลางในทิมพู เมืองหลวงของประเทศภูฏาน พิพิธภัณฑ์รวบรวมเรื่องราววิวัฒนาการของการสื่อสาร การขนส่ง และบริการไปรษณีย์ในภูฏาน โดยผ่านการจัดแสดงชุดสะสมที่เป็นเกร็ดประวัติต่าง ๆ สิ่งประดิษฐ์ และตราไปรษณียากรหลากหลายประเภทที่ภูฏานผลิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

ห้องจัดแสดงทั้งห้าห้องของพิพิธภัณฑ์ตามรอยประวัติการพัฒนาระบบไปรษณีย์ของภูฏาน ตั้งแต่ประวัติบุรุษไปรษณีย์นักวิ่งที่เก่าแก่ที่สุด ไปจนถึงตราไปรษณียากรหายากและเป็นที่ต้องการสะสมของภูฏาน 

 สิ่งจัดแสดง 
ห้องจัดแสดงแรกใช้จัดแสดงนิทรรศการชั่วคราว สำหรับโอกาสพิเศษในประเทศและการออกตราไปรษณียากรใหม่

ห้องจัดแสดงที่สอง ย้อนรอยประวัติศาสตร์ของการสื่อสารในยุคก่อนการไปรษณีย์ซึ่งมีการใช้ผู้ส่งสารเพื่อส่งกฤษฎีกาและจดหมายของรัฐบาล

ห้องจัดแสดงที่สาม บอกเล่าเรื่องราวของการพัฒนาระบบไปรษณีย์และโทรเลขในภูฏาน โดยจัดแสดงอุปกรณ์และเครื่องใช้สำนักงานเก่าที่ เกี่ยวกับกิจการไปรษณีย์และโทรเลข

ห้องจัดแสดงที่สี่ จัดแสดงตราไปรษณียากรเทิดพระเกียรติราชวงศ์วังชุก พร้อมด้วยข้อมูลเกี่ยวกับระบอบราชาธิปไตยที่สถาปนาใน พ.ศ 2450 และพระราชประวัติโดยย่อของพระมหากษัตริย์ของภูฏานที่สืบทอดราชบัลลังก์ต่อมา

ห้องจัดแสดงที่ห้า จัดแสดงตราไปรษณียากรของภูฏาน ซึ่งเปรียบเสมือน "ยุวทูต" ในการเผยแพร่ความมีเอกราช วัฒนธรรมอันยาวนาน ตลอดจนสัตว์และของภูฏาน สิ่งจัดแสดงที่โดดเด่นได้แก่ 'แสตมป์พูดได้' ของภูฏาน

 วันทำการ 
พิพิธภัณฑ์เปิดตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 9.00–17.00 น. ในช่วงฤดูร้อน และ 9.00–16.00 น. ในช่วงฤดูหนาว และวันเสาร์เปิดดำเนินการเวลา 9.00–13.00 น. นอกจากนี้ยังเปิดให้บริการในช่วงเทศกาลทิมพูดรูบเชยฺอ (, Drubchoe) และทิมพูเชจยู (, Tshechu) อีกด้วย พิพิธภัณฑ์ไปรษณีย์ภูฏานได้รับความนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวต่างชาติ และได้รับการจัดอันดับให้เป็น "สถานที่ท่องเที่ยวที่ต้องไปเยี่ยมชม" ในภูฏาน
# ตัคติบาเฮ
ตัคติบาเฮ (ปาทาน/; Takht-i-Bahi) เป็นแหล่งโบราณคดี ซากของอดีตอารามในศาสนาพุทธ ในมาร์ดัน แคว้นไคเบอร์ ประเทศปากีสถาน เป็นหนึ่งในพุทธศาสนสถานที่สำคัญที่สุดในแถบคันธาระ และได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี

อารามนี้ตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 1Takht-i-Bahi, UNESCO Office, Islamabad, Pakistan, 2002 และมีการใช้งานเรื่อยมาถึงศตวรรษที่ 7 และได้รับการยอมรับโดยนักโบราณคดีว่าเป็นตัวแทนชิ้นสำคัญของสถาปัตยกรรมอารามในศาสนาพุทธจากยุคสมัยนี้UNESCO Advisory Body Evaluation of Takht Bhai แหล่งโบราณคดีนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 1980

ซากโบราณสถานนี้ตั้งอยู่ห่างไป  จากเมืองมาร์ดัน ในแคว้นแคบาร์ปัคตูนควา ใกล้กันยังมีซากของเมืองที่มีกำแพงล้อมรอบขนาดเล็ก สร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน ตั้งอยู่ ซากโบราณคดีนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านซึ่งเป็นนิคมที่มีการอยู่อาศัยในยุคปัจจุบันและใช้ชื่อเดียวกันUNESCO Periodic Report ตัคติบาเฮตั้งอยู่บนเขาที่ความสูง  และห่างไปราว  จากตลาดปสานของหมู่บ้าน พื้นที่โดยรอบในปัจจุบันเป็นพื้นที่ทำการเกษตร
# วัดยงเหอ
thumb|ไผฟางซุ้มทางเข้าของวัดยงเหอ

วัดยงเหอ (, "วังแห่งสันติภาพและความกลมเกลียว") หรือที่รู้จักกันในชื่อ อารามลามะหยงเหอ หรือ วัดลามะ เป็นวัดและอารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต นิกายเกอลุกปะ ตั้งอยู่บนถนนหยงเหอกงหมายเลข 12 อำเภอตงเชิง ปักกิ่ง ประเทศจีน สถาปัตยกรรมและศิลปะของวัดเป็นการผสมผสานระหว่างรูปแบบของจีนฮั่นและทิเบต วัดแห่งนี้เป็นหนึ่งในอารามพุทธศาสนาทิเบตที่ใหญ่ที่สุดในจีนแผ่นดินใหญ่ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ ลามะหูเสวียเฟิง วัดหยงเหอเคยเป็นวัดพุทธศาสนาที่มีสถานะสูงสุดของประเทศในช่วงกลางและปลายราชวงศ์ชิง

วัดยงเหอเริ่มสร้างขึ้นในปี 1694 ในสมัยราชวงศ์ชิง ตรงที่ในอดีตเป็นที่พำนักของขันทีประจำราชสำนักในสมัยราชวงศ์หมิงCo-edited by Zhong Guo Di Yi Li Shi Dang An Guan and Yong He Gong Guan Li Chu, Qing Dai Yong He Gong Dang An Shi Liao (24 vol), Publish: Zhong Guo Min Zu She Ying Yi Shu Chu Ban She, Beijing, 2004 วัดยงเหอเป็นสถานที่ประสูติของจักรพรรดิเฉียนหลง และในสมัยราชวงศ์ชิงตอนกลางและตอนปลาย วัดยงเหอถือเป็นวัดพุทธที่มีระดับสูงที่สุดในจักรวรรดิ

เนื่องด้วยวัดยงเหอเป็นวัดพุทธแบบทิเบต จึงมีการประกอบศาสนพิธีแบบทิเบต ซึ่งรวมถึงการร่ายรัม “ชัม” (Cham Dance) ซึ่งมีบันทึกว่ามีประกอบครั้งแรกในปี 1746 จัดโดยจักรพรรดิเฉียนหลง การร่ายรำนี้จัดขึ้นทุกวันที่ 28 ของเดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ และวันที่สี่ของเดือนแรก ในช่วงแรกของการตั้งวัดขึ้น ในระหว่างการปฏิวัติวัฒนธรรม วัดถูกปิด การร่ายรำนี้จึงหยุดไปก่อนที่จะกลับมาปฏิบัติอีกครั้งในปี 1987
# ธันวาคม พ.ศ. 2566
ธันวาคม พุทธศักราช 2566 เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2566 วันแรกของเดือนเป็นวันศุกร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอาทิตย์

 สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน