wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน
ดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน การ์ซิอา (12 สิงหาคม 1857 – 5 ตุลาคม 1885) เป็นนักศึกษาแพทย์ชาวเปรู ชื่อของเขาได้รับการนำไปตั้งให้กับโรคการ์ริออน

การ์ริออนเป็นที่รู้จักจากการทดลองพิสูจน์เชื้อก่อโรคตัวหนึ่งโดยการทดลองนำเชื้อจากหูดของผู้ป่วยวัย 14 ปี เพาะและนำเข้ากระแสเลือดของตัวเองในปี 1885 ต่อมาเขาเสียชีวิตจากการติดเชื้อในปีเดียวกันTop 10 Researchers Who Experimented On Themselves; Top Tenz; accessed ??? เป้าหมายของเขาคือการแสดงความสัมพันธ์ระหว่างระยะเลือดฉับพลันว่าจากโรคไข้โอโรยา กับภาวะเรื้อรังที่เกิดขึ้นในภายหลังจากโรค ซึ่งเรียกว่า verruga peruana ซึ่งเป็นอาการแสดงออกลักษณะคล้ายหูดสีแดงบนผิวหนัง การทดลองนำเชื้อเข้ากระแสเลือดของตนเองนั้นช่วยพิสูจน์ความสัมพันธ์ระหว่างการเกิดโรค เชื้อ และอาการต่าง ๆ ของไข้โอโรยา นักเรียนแพทย์มิตรสหายของการ์ริออนผู้ช่วยเขาทำการทดลองนี้ต่อมาถูกจับกุมฐานฆาตกรรมหลังการ์ริออนเสียชีวิต แต่ต่อมาก็ได้รับการปล่อยตัวCutis, vol. 48, iss. 4-6, p. 339, 1991. ในปี 1938 มัคซีเมอ ฮันส์ กุตชึญสกี รอดชีวิตจากการทดลองที่คล้ายคลึงกันLawrence K. Altman: Who Goes First? The Story of Self-Experimentation in Medicine. University of California Press, Berkeley 1987, , S. 4.Albert Erhardt: Infektionen, Bd. I (= Ergänzungswerk zum Handbuch der experimentellen Pharmakologie, begründet von Arthur Heffter, herausgegeben von Oskar Eichler, Bd. 16: Erzeugung von Krankheitszuständen durch das Experiment, Teil 9). Springer, Berlin 1964, S. 118.

ปัจจุบันร่างของการ์ริออนฝังไว้ที่สุสานของโรงพยาบาลแห่งชาติ 2 พฤษภาคม ในลิมา Department of Health / History of Dos de Mayo Hospital  และในปี 1991 รัฐบาลเปรูประกาศเชิดชูเกียรติให้การ์ริออนเป็น "วีรชนแห่งชาติ"  Ministerio de Salud – Detalles ; Department of Health; accessed ??? รวมถึงวันที่เขาเสียชีวิต (5 ตุลาคม) ของทุกปีได้รับการเฉลิมฉลองเป็นวันแพทย์แห่งชาติของเปรู  นอกจากนี้ ชื่อของเขายังได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อมหาวิทยาลัยแห่งชาติดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน และสนามกีฬาดานิเอล อัลซิเดส การ์ริออน ทั้งคู่ตั้งอยู่ในเซร์โรเดปัสโก เมืองบ้านเกิดของเขา Official website of the National University Universidad Nacional Daniel Alcides Carrion

ดูเพิ่ม
บาร์ตอเนลลา
# มัสยิดโรม
มัสยิดโรม  เป็นมัสยิดในปาริโอลี โรม ประเทศอิตาลี และเป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในโลกตะวันตกในแง่ของพื้นที่ใช้สอย ด้วยขนาด  ซึ่งสามารถรองรับความจุได้ 12,000 คน รวมถึงเป็นที่ตั้งของศูนย์วัฒนธรรมอิสลามประจำอิตาลี 

มัสยิดนี้ร่วมก่อตั้งโดยมุฮัมมัด ฮัสซาน เจ้าชายแห่งอัฟกานิสถานผู้ลี้ภัยอยู่ในต่างประเทศ และชายา ภายใต้การสนับสนุนด้านการเงินโดยสมเด็จพระราชาธิบดีฟัยศ็อล บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด, ราชวงศ์ของซาอุดีอาระเบีย, ผู้อารักขามัสยิดศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง และประเทศบังกลาเทศโดยประธานาธิบดี ฮุสเซน มูฮัมหมัด เอร์ชาท การก่อสร้างดำเนินตามผลงานออกแบบที่ควบคุมกำกับโดยเปาโล ปอร์โตเกซี โดยสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น พอล ที่สอง เสด็จมาทรงร่วมประกอบพิธีเปิดมัสยิดด้วย การก่อสร้างและวางแผนใช้เวลารวมกว่าสิบปี นับตั้งแต่สภานครโรมได้บริจาคที่ดินใน ค.ศ. 1974

เมื่อครั้งประกาศก่อสร้างมัสยิดได้มีผู้ต่อต้านการก่อสร้างอยู่จำนวนหนึ่ง อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น พอล ที่สอง ได้ประกอบพิธีขอพระพรจากพระเจ้าให้คุ้มครองและช่วยเหลือในโครงการก่อสร้างมัสยิด เสียงต่อต้านก็ค่อย ๆ จางลง อีกหนึ่งข้อถกเถียงในการก่อสร้างคือความสูงของหออะซานที่มีหลายภาคส่วนกังวลว่าอาจสูงจนกระทบต่อภูมิทัศน์ของนครโรม ต่อมาจึงลดความสูงลงจนเตี้ยกว่าโดมของมหาวิหารนักบุญปีเตอร์ในวานิกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

 สถาปัตยกรรม 
โครงสร้างของมัสยิดนั้นสร้างขึ้นโดยคำนึงความกลมกลืนกับภูมิทัศน์สีเชียวโดยรอบ และผสมผสานการออกแบบสถาปัตยกรรมแบบมอเดิร์นกับเส้นโค้งที่ปรากฏอยู่ทั่วทั้งมัสยิด การออกแบบยังเน้นให้เกิดแสงและเงาที่กลมกลืนเพื่อให้เกิดบรรยากาศของความสงบ วัสดุก่อสร้างหลัก เช่น ตราเวร์ติโน กับก็อตโต ช่วยให้เกิดความรู้สึกของสิ่งปลูกสร้างแบบธรรมเนียมในโรม การตกแต่งภายในใช้สีอ่อนและออกแบบสร้างให้สอดคล้องกับแนวคิดของ "อัลลอฮ์คือแสงสว่าง" พื้นปูด้วยพรมเปอร์เซีย 

โถงหลักของมัสยิดสามารถจุผู้เข้ามาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาได้มากสุด 2,500 คน และด้านบนเป็นส่วนแกลเลอรี (ระเบียง) ที่สงวนไว้สำหรับศาสนิกชนสตรีเท่านั้น เพดานของโถงหลักเป็นโดมหลักของมัสยิดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 20 เมตร ห้อมล้อมด้วยโดมขนาดย่อยอีก 16 โดม นอกจากนี้ในมัสยิดยังประกอบด้วยห้องเรียน หอประชุม ห้องสมุด พื้นที่พบปะ และพื้นที่สำหรับจัดแสดงนิทรรศการ
# นิค ทาฮู ฮอทส์
นิค ทาฮู ฮอทส์  เป็นร้านอาหารในรอเชสเทอร์ รัฐนิวยอร์ก เป็นที่รู้จักจากอาหาร "การ์เบจเพลท" (Garbage Plate)Mitzewich, John. "The Famous Garbage Plate of Rochester, New York". americanfood.about.com. Retrieved on August 31, 2008. ร้านอาหารก่อตั้งขึ้นในปี 1918 โดยอาเล็กซ์ ทาฮู ปู่/ตา ของ อาเล็กซ์ ทาฮู (เจ้าของคนปัจจุบันในศตวรรษที่ 21 ซึ่งชื่อเดียวกัน) และตั้งชื่อร้านว่า นิค ทาฮู ตามขื่อของลูกชายเจ้าของ ซึ่งดูแลกิจการของร้านกระทั่งเสียชีวิตในปี 1997 ถึงแม้ว่าการ์เบจเพลทจะมีรูปแบบอื่น ๆ ที่ปรากฏในอัปสเตทนิวยอร์ก แต่การ์เบจเพลทของนิค ทาฮู ถือเป็นต้นตำรับ และได้รับการขึ้นทะเบียนเครื่องหมายการค้าโดยถูกต้องตามกฎหมาย

 การ์เบจเพลท 

left|thumb|หาร์เบจเพลทของนิค ทาฮู ฮอทส์
การ์เบจเพลท  ตามข้อมูลที่ปรากฏบนเว็ทางการของร้านในปี 2010 ระบุว่าคือการรวมกันของโฮมฟรายส์, สลัดมักกะโรนี, ถั่วอบ โปะหน้าด้วยเนื้อสัตว์และราดน้ำซอส มัสตาร์ดเผ็ด, หอมใหญ่สับ หรือซอสเผ็ดนิก ทาฮู ทุกจานจะเสิร์ฟคู่กับขนมปังอิตาเเลียนทาเนยสองชิ้นหนา ๆ 

เว็บไซต์ Health.com ขนานนามให้การ์เบจเพลทเป็นอาหารที่อ้วนที่สุดในรัฐนิวยอร์ก. ร้านอาหารจำนวนมากในเขตมหานครรอเชสเทอร์มีการลอกเลียนและจำหน่ายการ์เบจเพลท เช่นที่ "The Hot Plate" โดยแฟร์พอร์ท ฮอทส์ and Tom Wahl's "55 Junker Plate."
# โรมานิสถาน
โรมานิสถาน (Romanistan), โรมาสถาน (Romastan) หรือ โรมาเนสถาน (Romanestan) เป็นชื่อเรียกประเทศที่มีการเสนอให้จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นดินแดนของชาวโรมานี

ในต้นทศวรรษ 1950 ผู้นำโรมานีได้ยื่นเรื่องต่อสหประชาชาติเพื่อขอจัดตั้งรัฐเอกราชของตน ต่อมาคำร้องขอนี้ถูกปฏิเสธ การตั้งรัฐเช่นนี้ยังเคยมีการเสนอโดยผู้นำพรรคโรมานีในนอร์ทมาซิโดเนีย (พรรคเพื่อการปลดแอกสมบูรณ์ของชาวโรมานี) ในต้นทศวรรษ 1990 ที่ชูตอ-ออรีซารี
# ดอนจัน พาเลซ
ดอนจัน พาเลซ เป็นโรงแรมในเวียงจันทน์ ประเทศลาว เปิดให้บริการตั้งแต่ปี 2004 โรงแรมมีความสูง 14 ชั้น ซึ่งสูงเกินจนขัดกับข้อบังคับของรัฐบาลเวียงจันทน์ที่พยายามให้ปะตูไซเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในเวียงจันทน์ด้วยความสูงเทียบเท่าตึก 7 ชั้น ข้อบังคับของการสร้างตึกสูงในเวียงจันทน์นี้ขัดกับความต้องการของผู้พัฒนาโรงแรม โรงแรมจึงหลีกหนีข้อบังคับทางกฎหมายนี้โดยสร้างโรงแรมบนชั้นหินที่โผล่ขึ้นมาในแม่น้ำโขง การตกแต่งในโรงแรม ฟรูมเมอส์ อธิบายไว้ว่า "ใช้สีทะมึน ๆ และตกแต่งแบบลาวธรรมเนียม" โรงแรมเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันบิลเลียดและสนุกเกอร์ในซีเกมส์ 2009
# มาเรีย เรสซา
มาเรีย อังเจลิตา เรสซา (Maria Angelita Ressa; , เกิด 2 ตุลาคม 1963) เป็นนักข่าว นักหนังสือพิมพ์ และนักเขียนชาวฟิลิปปินส์-อเมริกัน ผู้ร่วมก่อตั้งและซีอีโอของสำนักข่าวแรปเปลอร์ ผู้รับรางวัลโนเบลคนแรกของประเทศฟิลิปปินส์ และอดีตหัวหน้างานข่าวสืบสวนสืบสวนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของซีเอ็นเอ็นมากกว่าสองทศวรรษ 

เรสซาเคยได้รับการระบุชื่อเป็นบุคคลแห่งปี 2018 โดย ไทม์ ในฐานะส่วนหนึ่งของนีกข่าวทั่วโลกที่ร่วมกันทำงานเพื่อต่อสู้กับข่าวลวง เธอถูกจับกุมโดยทางการฟิลิปปินส์ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2019 ฐานความผิดหมิ่นประมาททางไซเบอร์ หลังแรปเปลอร์และเธอถูกกล่าวหาว่าเผยแพร่ข่าวลวงและหมิ่นประมาทนักธุรกิจ วิลเฟรโด เคง (Wilfredo Keng) และในวันที่ 15 มิถุนายน 2020 ศาลในมะนิลาได้ตัดสินให้เธอมีความผิดตามข้อกล่าวหา และต้องโทษภายใต้กฎหมายอาชญากรรมไซเบอร์ของฟิลิปปินส์ การตัดสินคดีในครั้งนี้ถูกประณามอย่างรุนแรงโดยกลุ่มสนับสนุนสิทธิมนุษยชนในฐานะการกระทำที่เป็นการทำลายเสรีภาพสื่อในฟิลิปปินส์ นอกจากนี้ เรสซายังเป็นหนึ่งในผู้ที่วิพากษ์วิจารณ์ประธานาธิบดี โรดริโก ดูเตอร์เต อย่างหนัก การจับกุมครั้งนี้จึงถูกมองจากหลายภาคส่วนว่าเป็นการกระทำที่มีเหตุจูงใจทางการเมืองโดยรัฐบาลดูเตอร์เต เรสซายังเป็นหนึ่งใน 25 บุคคลแนวหน้าของคณะกรรมการด้านข้อมูลและงานประชาธิปไตย (Information and Democracy Commission) ของรีพอร์เทอส์วิธเอาท์บอร์เดอส์

เรสซาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2021 ร่วมกับดมิทรี มูราตอฟสำหรับ "การทุ่มเทเพื่อพิทักษ์เสรีภาพในการแสดงออก อันเป็นตัวแปรสำคัญให้เกิดประชาธิปไตยและสันติภาพที่มั่นคงถาวร" ทำให้เธอเป็นผู้รับรางวัลโนเบลคนแรกของประเทศฟิลิปปินส์
# ดีเซนทราแลนด์
ดีเซนทราแลนด์  เป็นแพลทฟอร์มความจริงเสมือนสามมิติแบบกระจายศูนย์ ซึ่งดำเนินการโดยใช้ระบบบล็อกเชนอีเธอเรียมNFTs: The Center of Attention at Sotheby’s Virtual Decentraland Gallery Helen Holmes, Observer Media,  June 7, 2021 ให้บริการตั้งแต่กุมภาพันธ์ 2020Crypto-crazed Sotheby's launches first virtual gallery in digital metaverse Decentraland  Art, 7 June 2021 และอยู่ภายใต้การดูแลของมูลนิธิดีเซนทราแลนด์ องค์กรไม่แสวงผลกำไร ดีเซนทราแลนด์ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกโดยชาวอาร์เจนตินาสองคน Ari Meilich และ Esteban OrdanoIntroducing the Decentraland Team: Blockchain veterans join forces to protect the future of VR Medium, Franco Zeoli, 17 July 2017Making a killing in virtual real estate The Irish Times, June 13, 2018
# จารึกระฆังเจดีย์ชเวซี่โกน
จารึกระฆังเจดีย์ชเวซี่โกน  เป็นจารึกสามภาษาบนระฆังเจดีย์ชเวซี่โกนในเจดีย์ชเวซี่โกน พุกาม ประเทศพม่า ซึ่งบริจาคให้แก่วัดโดยพระเจ้าบุเรงนองแห่งราชวงศ์ตองอู จารึกเขียนด้วยภาษาพม่า, ภาษามอญ และภาษาบาลี เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในหกปีแรกของการครองราชย์ และเป็นหลักฐานลายลักษณ์อักษรยุคปัจจุบันชิ้นเดียวที่มีการเรียกขานพระเจ้าบุเรงนองว่าเป็น "ผู้ชนะสิบทิศ" คำซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไปในคนไทยกับคนมอญ 

องค์การศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนจารึกระฆังเจดีย์ชเวซี่โกนเป็นความทรงจำแห่งโลกเมื่อปี พ.ศ. 2560 ในนาม "จารึกระฆังพระเจ้าบุเรงนอง" 

 เนื้อหาสรุป 
จารึกประกอบด้วยภาษาพม่าจำนวน 43 บรรทัด, ภาษามอญ 35 บรรทัด และ ภาษาบาลี 5 บรรทัด และระบุพระนามของบุเรงนองกับอัครมเหสีทั้งสองพระองค์อย่างถูกต้อง เนื้อหาในจารึกประกอบด้วยเหตุการณ์ในรัชสมัย 6 ปีแรก ได้แก่Thaw Kaung 2010: 106–108
 พิชิตตองอู, 11 มกราคม ค.ศ. 1551
 พิชิตแปร, 30 สิงหาคม ค.ศ. 1551
 พิชิตพะโค, 12 มีนาคม ค.ศ. 1552
 จัดแขวนระฆังแห่งความยุติธรรมด้านหน้าพระราชวังกัมโพชธานี
 บุเรงนองขึ้นครองราชย์ และสถาปนาอัครมเหสีพระนางอตุลสิริมหาราชเทวี, 12 มกราคม ค.ศ. 1554
 พิชิตอังวะ, 22 มกราคม ค.ศ. 1555
 ส่งพระธรมทูตไปยังซีลอน (ศรีลังกา) เพื่อพัฒนาศาสนาพุทธแบบเถรวาท
 เตรียมการยุทธ์เข้ายึดบรรดารัฐฉาน, 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1556 - 8 มกราคม ค.ศ. 1557
 พิชิต เมืองมีด และสี่ป้อ, 25 มกราคม ค.ศ. 1557
 สร้างพระเจดีย์ถวายไว้ในเมืองมีด และ สี่ป้อ, 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1557
 พิชิตโม่ญี่น, 6 มีนาคม ค.ศ. 1557
 พิชิตโม่ก้อง, 11 มีนาคม ค.ศ. 1557
 ประกาศห้ามฝังศพทาสชายหญิงในพิธีถวายพระเพลิงของเจ้าฟ้า
 เดินทางออกจากโม่ก้อง, 9 เมษายน ค.ศ. 1557
 ปิดทองเจดีย์ชเวซี่โกนจากฐานถึงยอด
 ถวายระฆังเจดีย์ชเวซี่โกน หนัก 2100 viss (ราว 3423 กิโลกรัม), หล่อจากทองแดง, 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1557
 สวดมนต์เพื่อขอให้ได้เข้าสู่พุทธภาค และเรียกขานตนว่าเป็น "ผู้ชนะสิบทิศ"
# สถานีชิโมนาดะ
สถานีชิโมนาดะ (เป็นสถานีรถไฟของสายโยซัง ในเมืองอิโยะ จังหวัดเอฮิเมะ ประเทศญี่ปุ่น อยู่ภายใต้การให้บริการของเจอาร์ ชิโกคุ หมายเลขสถานี "S09"

โปสเตอร์โปรโมทตั๋วเชชุง 18 เคยใช้ภาพของสถานีนี้ถึงสามหน ทำให้สถานีนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมแห่งหนึ่งขึ้นมา
# ไซมอน เนสส์แมน
ไซมอน เนสส์แมน (เกิด 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989) เป็นนักเดินแบบชั้นนำที่มีชื่อเสียงจากเมืองคอร์ตนีย์ รัฐบริติชโคลัมเบีย แคนาดา

 อาชีพ 
ไซมอน เนสส์แมน เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเฟซออฟจอร์โจ อาร์มานี นอกจากนี้เขายังมีความสำคัญในแคมเปญโฆษณาของเวอร์ซาเช, โดลเช่แอนด์กาบบานา, จีวองชี, คาลวิน ไคลน์, ราล์ฟ ลอเรน, ลองแวง, อีฟว์ แซ็ง โลร็อง, แกป และจอห์น แกลลิอาโน ในปี ค.ศ. 2012 เขาปรากฏตัวในมิวสิกวีดีโอของมาดอนนา ในเพลงเกิร์ลกอนไวลด์ กำกับโดยช่างภาพแฟชั่น Mert and Marcus

เขาเดินแบบแฟชั่นให้กับโชว์ของซัลวาทอร์เร เฟอร์รากาโม, โรแบร์โต กาวัลลี, ทอมมี ฮิลฟิเกอร์, อาร์มานี, วิกเตอร์แอนด์รอล์ฟ, ลาคอสต์, DSquared², นาร์ซิโซ โรดริเกวซ และไมเคิล คอร์ส และถ่ายแบบให้กับนิตยสารโว้ก ดีเทลส์ นูแมโร และวีแมนhttp://www.thefashionisto.com/simon-nessman-travels-bali-john-hardy-springsummer-2015-campaign/
# บัยตุลฮิกมะฮ์
บัยตุลฮิกมะฮ์  มีอีกชื่อว่า ห้องสมุดใหญ่แห่งแบกแดด สื่อถึงสถาบันสาธารณะหลักของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์และศูนย์กลางทางปัญญาในแบกแดด หรือห้องสมุดส่วนตัวขนาดใหญ่ของเคาะลีฟะฮ์ในยุคทองของอิสลาม บัยตุลฮิกมะฮ์มีความกำกวมถึงการทำงานและการมีตัวตนในฐานะสถาบันทางการ เนื่องจากไม่มีหลักฐานทางกายภาพหลังการล่มสลายของรัฐเคาะลีฟะฮ์อับบาซียะฮ์และการพึ่งข้อมูลทางวรรณกรรม บัยตุลฮิกมะฮ์อาจก่อตั้งขึ้นในฐานะห้องสมุดที่เก็บรวมชุดสะสมของเคาะลีฟะฮ์ฮารูน อัรเราะชีดในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 8 (ต่อมากลายเป็นสถาบันสาธารณะในรัชสมัยอัลมะอ์มูน) หรือชุดสะสมส่วนตัวของอัลมันศูร (ครองราชย์ ค.ศ. 754–775) ที่มีหนังสือหายากและชุดสะสมกวีในภาษาอาหรับและเปอร์เซีย

บัยตุลฮิกมะฮ์และข้อมูลในนั้นถูกทำลายในการล้อมแบกแดดใน ค.ศ. 1258 ทำให้มีหลักฐานทางโบราณคดีน้อยมาก โดยผู้มีความรู้ในเรื่องนี้มากที่สุดมาจากผลงานของนักวิชาการร่วมสมัยในตอนนั้น เช่นอัฏเฏาะบะรีและอิบน์ อันนะดีมการไม่มีหลักฐานทางกายภาพทำให้บางส่วนตั้งคำถามถึงการมีตัวตนของบัยตุลฮิกมะฮ์

ดูเพิ่ม
 ดาราศาสตร์ในอิสลามยุคกลาง
 อิควานุศเศาะฟา
 ดารุลฮิกมะฮ์
 ยุคทองของอิสลาม
 เมืองกลมแห่งแบกแดด
# เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช
เรื่องเล่าของสาวน้อยยุคไทโช  เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยซานะ คิริโอกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์สแควร์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) 5 เล่ม ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ โดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพี ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564

 ตัวละคร
# เอซอเฟ
เอซอเฟ  เป็นคำอนุภาคที่ทำหน้าที่เชื่อมคำสองคำเข้าด้วยกันในภาษากลุ่มอิหร่านบางภาษา รวมทั้งภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซีย (เช่น ภาษาตุรกี ภาษาฮินดูสตานี) ในภาษาเปอร์เซีย เอซอเฟจะเป็นสระสั้นไม่เน้นเสียงหนัก -เอ หรือ -อี (เมื่อตามหลังสระจะออกเสียงเป็น -เย หรือ -ยี) และปรากฏอยู่ระหว่างคำที่เชื่อมสระสั้น "ــِـ" (มีชื่อว่า แคสเร ในภาษาเปอร์เซีย และ กัสเราะฮ์ ในภาษาอาหรับ) ออกเสียงเป็น เอ หรือ อี ขึ้นอยู่กับสำเนียง เอซอเฟมักไม่ปรากฎในตัวเขียนอักษรเปอร์เซีย ซึ่งโดยทั่วไปเขียนโดยไม่แสดงสระสั้น แต่จะพบในการเขียนภาษาทาจิก โดยเขียนด้วยอักษรซีริลลิกเป็น  และไม่มียัติภังค์

ในภาษาเปอร์เซีย
เอซอเฟ ในภาษาเปอร์เซียมักใช้ในกรณีดังนี้:
แสดงความเป็นเจ้าของ:  แบรอแดเรแมร์แยม "พี่/น้องชายของแมร์แยม" ทั้งนี้ สามารถใช้กับการแสดงความเป็นเจ้าของของสรรพนามได้ด้วย เช่น  แบรอแดเรแมน "พี่/น้องชาย (ของ) ผม/ฉัน" แต่ในภาษาพูดมักใช้หน่วยคำเติมท้ายแสดงความเป็นเจ้าของ เช่น  แบรอแดแรม
คุณศัพท์-นาม:  แบรอแดเรโบโซร์ก "พี่ชาย"
ชื่อตัว/ชื่อสกุล: โมแฮมแมเดโมแซดเดฆ "โมแฮมแมด โมแซดเดฆ",  ออฆอเยโมแซดเดฆ "คุณโมแซดเดฆ"
เชื่อมคำนามสองคำ:  ฆียอบอเนเทฮ์รอน "ถนนเตหะราน" หรือ "ถนนไปยังเตหะราน"
# วัดราชมณเฑียร
วัดราชมณเฑียร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

ประวัติ
วัดราชมณเฑียร หรือ วัดมณเฑียร ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1974 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เป็นวัดแรกที่พระเจ้าติโลกราช กษัตริย์สมัยราชวงศ์มังราย ทรงสร้างขึ้นเมื่อพระองค์ทรงราชาภิเษกเป็นพระเจ้าแผ่นดินปกครองเมืองเชียงใหม่ โดยได้รื้อพระตำหนักราชมณเฑียรส่วนพระองค์มาสร้างเป็นวัด  พระองค์ทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า "วัดราชมณเฑียร" ดังปรากฏข้อความว่า

"เมื่อ พ.ศ. ๑๙๗๔ เดือน ๗ ในปีนั้นชาวเมืองทั้งหลายพร้อมกันปลงศพ พระยาสามฝั่งแกน แล้วจึงอาราธนาเอาลูกท่าน ชื่อท้าวลกมากินเมืองเชียงใหม่ เดือน ๘ ออก ๕ ค่ำ เม็งวันอังคาร ได้ราชาภิเษกชื่อว่า อาทิตตราชดิลก หรือ ติโลกราช และท่านรู้ข่าวว่า พระมหาญาณคัมภีร์เถรเจ้า ไปเอาศาสนามารอด ท่านก็ยินดีมากนัก และพระยาอาทิตย์ และพระมหาเทวี จึงพร้อมกันให้รื้อหอราชมณเฑียรหลังเก่าไปสร้างที่พระมหาเถรเจ้าจักอยู่ และได้ชื่อว่า วัดราชมณเฑียร ดังนี้แล"

เมื่ออาณาจักรล้านนาล่มสลาย ตกเป็นเมืองขึ้นของพม่า วัดในอาณาจักรล้านนาจึงรกร้าง กระทั่งเมื่อพระเจ้ากาวิละได้กอบกู้เอกราชของแคว้นล้านนาคืนมา จึงได้บูรณะวัดราชมณเฑียรขึ้นใหม่

อาคารเสนาสนะ
วิหารลายคำศิลปะล้านนา เป็นวิหาร 2 ชั้น ประดับลวดลายปูนปั้น และลายคำแบบล้านนา วิหารมีสภาพชำรุดมากจนในสมัยพระมหาชัชวาล โชติธฺมโม เป็นเจ้าอาวาส ได้สร้างวิหารหลังใหม่ ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 จนแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2549 ภายในวิหารลายคำประดิษฐานพระพุทธรูปหินทราย

ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธรูปเก่าแก่ เช่น พระประธานวิหาร ซึ่งเคยประดิษฐานอยู่ที่วิหารวัดมณเฑียรหลังเดิม พระพุ่ม 9 ตื้อ เป็นพระพุทธรูปที่สร้างพร้อมกับพระเจ้าเก้าตื้อ ของวัดสวนดอก พระเจ้าพุ่ม หรือ พระพุ่ม พระพุทธรูปปางมารวิชัย ศิลปะล้านนาผสมสุโขทัย เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ รวมทั้งพระประธานประจำอุโบสถหลังเก่า และมีพระพุทธรูปองค์ที่พระมหาญาณคัมภีร์นำมาจากศรีลังกา พระเจ้าหลวงทันใจ หน้าตักกว้าง 5.5 เมตร สูง 11 เมตร ที่สร้างขึ้นด้วยจิตศรัทธาของพุทธศาสนิกชน เมื่อครั้งมีการบูรณะวัด
# โค มาซากิ
โค มาซากิ (20 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 — 18 พฤษภาคม ค.ศ.2013) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์, นายแบบ และนักเต้นชาวญี่ปุ่น

ประวัติ
โคเกิดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 ที่เมืองโมริโอกะ, จังหวัดอิวาเตะ, ประเทศญี่ปุ่น โดยเขาได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ลามกเกย์ญี่ปุ่นจากการที่เพื่อนของเขาทำงานเป็นผู้จัดการในบริษัทภาพยนตร์เอวีญี่ปุ่นซึ่งเขาเคยทำงานเป็นผู้จัดการนางแบบในบริษัทโมเดลลิ่งแห่งหนึ่งมาก่อน โคได้เข้าสู่วงการหนังเอวีญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2009 จากการใช้นามแฝงว่า นากานิชิ โช  โดยเขาได้เล่นทั้งภาพยนตร์ลามกญี่ปุ่นและภาพยนตร์ลามกเกย์ญี่ปุ่นมากกว่า 100 เรื่อง จากชื่อเสียงของเขาทำให้เขาได้มีโอกาสต่อยอดในสายอาชีพนักเต้นอะโกโก้โดยเขาได้มีโอกาสไปเต้นทั้งในประเทศญี่ปุ่น, จีน, เกาหลีใต้ และไทย รวมถึงได้ไปถ่ายแบบให้กับนิตยสารตามหัวต่างๆ อาทิ M1 Magazine, Bádi Magazine เป็นต้น ทั้งนี้เขายังได้รับเลือกให้เป็นนายแบบผลิตภัณฑ์ชุดชั้นในชาย Dugas Underwear

ใน ค.ศ. 2012 เขาได้รับโอกาสในการเล่นมิวสิควีดีโอเพลง “How Beautiful You Are” ของ อายูมิ ฮามาซากิ ศิลปินชาวญี่ปุ่นAmbienteg.com  และในปีเดียวกันนั้นเขาได้ยังได้มีโอกาสแสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง “GThai Movie 3 The Beach” ซึ่งกำกับโดย สราวุธ อินทรพรหม ผู้กำกับชาวไทย

ตลอดชีวิตการทำงานของเขา โคถือเป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์ญี่ปุ่นที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงมากที่สุดในญี่ปุ่นนับตั้งแต่มีมาอีกหนึ่งคนFridae.asia 

ชีวิตส่วนตัว
โคได้ออกมาเปิดเผยว่าเขาเป็นเกย์ โดยระหว่างที่เขายังมีชีวิตอยู่เขาได้คบหาดูใจกับ สกาย หรือ เทียนเทียน นักเต้นอะโกโก้ชาวจีน

การเสียชีวิต
โคได้เสียชีวิตในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 โดยสาเหตุมาจากการผ่าตัดรักษาอาการเยื่อบุกระเพาะอักเสบและเกิดภาวะแทรกซ้อนกับติดเชื้อในกระแสเลือดหลังการผ่าตัด

ผลงานการแสดง

 変態筋肉モンスター 
 変態筋肉モンスター2 
 変態筋肉モンスター3 
 夏恋シンドバッド２ (Bravo!!)
 最強巨大種竿伝説 航 BEST of BEST
 筋肉肛門スペルマスーツ
 アナルのプリンス２
 濡穴 
「極タチ〜ノンケに男のエッチ教えます〜」シリーズ (G@mes)
「航のり」シリーズ (G@mes)
「2010 Wild Cup」2010年6月 (G@mes)
 宅配ちんこ〜航編〜 (G@mes)
 バーチャルデートXIII〜浩司編〜  (G@mes)
 バーチャルハッテンバ〜RANGER編〜  (G@mes)
 男獄〜八の巻〜『処理穴調教クラブ』 (G@mes Wild)
 体育会Yeaah!初風号  (G@mes Wild)
 体育会Yeaah!春光号  (G@mes Wild)
 凄筋人(すごきんちゅ)2 BUST＜FUCKER 
 凄筋人(すごきんちゅ)3 「大人の剛尻」 
 リーマン純情
 筋肉.children ミスチル　～イノセントな筋肉青年達が大人のワールドへ
# พนซุ
พนซุ  เป็นซอสผสมน้ำผลไม้สกุลส้มที่ใช้ทั่วไปในอาหารญี่ปุ่น พนซุมีสีเกือบใสและรสเปรี้ยว พนซุโชยุ  เป็นพนซุชนิดหนึ่งที่เติมซอสถั่วเหลือง และบางครั้งเรียกซอสนี้สั้น ๆ แค่พนซุ

ภาษาญี่ปุ่นรับคำว่าพนซุเข้ามาในรูป  ผ่านการยืมคำว่า  ในภาษาดัตช์ ซึ่งหมายถึงพันช์ ส่วนคำว่า ซุ  มาจากรสเปรี้ยวของซอส ซึ่งคำว่า ซุ หมายถึงน้ำส้มสายชู1988,  (Kokugo Dai Jiten, Revised Edition) (in Japanese), Tōkyō: Shogakukan2006,  (Daijirin), Third Edition (in Japanese), Tōkyō: Sanseidō, 1995,  (Daijisen) (in Japanese), Tōkyō: Shogakukan, 

พนซุเตรียมได้จากการเคี่ยวมิริง น้ำส้มสายชูข้าว คัตสึโอบูชิ และคมบุด้วยไฟปานกลาง จากนั้นทิ้งให้เย็นและกรองคัตสึโอบูชิออก ก่อนเติมน้ำผลไม้สกุลส้มชนิดเดียวหรือหลายชนิด เช่น ยูซุ ซูดาจิ ไดได คาโบซุ หรือเลมอน

พนซุในเชิงการค้ามักวางขายในขวดแก้วซึ่งอาจพบตะกอน พนซุโชยุใช้กินกับทาทากิ หรือเนื้อสัตว์/เนื้อปลาที่ย่างเล็กน้อยแล้วหั่นเป็นชิ้น รวมถึงใช้จิ้มซาชิมิและชาบูชาบู นอกจากนี้ในแถบคันไซยังใช้พนซุราดบนทาโกยากิ
# วัดแสนฝาง
วัดแสนฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 68 ตารางวาและมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 90 ตารางวา 

วัดแสนฝาง หรือ วัดแสนฝัง สร้างขึ้นในสมัยพญาแสนภู กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์มังราย เมื่อราว พ.ศ. 2119 ชื่อของวัด คำว่า "แสน" มาจากพระนามของพญาแสนภู ส่วนคำว่า "ฝัง" มาจากพระราชศรัทธาตามแบบบรรพกษัตริย์ ในอดีตพระเจ้าแสนภูมีพระราชประสงค์จะฝากฝังพระราชทรัพย์ของพระองค์ไว้กับพุทธศาสนา อีกทั้งเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าใกล้ ๆ แม่น้ำเล็ก ห่างจากแม่น้ำระมิงค์พอประมาณ

อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระเจดีย์มงคลแสนมหาชัย ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า และวิหารลายคำ ซึ่งเป็นที่ประทับเก่าของพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ พระองค์นำมาถวายวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยให้ปรับปรุงดัดแปลงสร้างเป็นวิหารปิดทองล่องชาดทั้งหลัง มีงานฉลองสมโภชวิหารเมื่อ พ.ศ. 2421 วิหารมีรูปแบบศิลปะล้านนา หลังคาเตี้ย และลาดต่ำ ประดับด้วยลวดลายไม้แกะสลัก และปูนปั้นปิดทอง หน้าบันตกแต่งด้วยไม้แกะสลักลายก้านขด และสัตว์หิมพานต์ขนาดความยาว 49 เมตร กว้าง 12 เมตร

อุโบสถสร้างโดยพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ตัวอาคารเป็นตึกสองชั้นแบบร่วมสมัย ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ชายคาประดับด้วยไม้ฉลุแบบขนมปังขิง ส่วนชั้นบนเป็นโครงสร้างไม้ลวดลายวิจิตร ด้านข้างประดับรูปดาว สันหลังคาประดับรูปกินรี กุฏิ 100 ปี โยนการพิจิตร ที่หน้าต่างทำซุ้มปูนปั้นแบบตะวันตก หอไตรเก่าแก่ และหอเวรยามที่ใช้รักษาความปลอดภัยเมื่อครั้งโบราณ
# วัดชมพู (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดชมพู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่

วัดชมพู เดิมชื่อว่า วัดใหม่พิมพา เปลี่ยนชื่อในสมัยพระเจ้ากาวิละได้ทรงปราบศัตรูหมู่พม่าข้าศึกออกจากเมืองแล้วจึงเสด็จเข้าเสวยเมือง ครั้งนั้นได้เชิญพระอาจารย์ผู้ฉมังเวทชื่อครูบาชมพูติดตามมา แต่พระอาจารย์ไม่ยอมเข้าเมือง ขอพำนักรักษาพระนครอยู่ ณ วัดใหม่พิมพา วัดแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการรบของแม่ทัพพม่ามาแต่เดิมต่อมาผู้คนเรียกขานว่า วัดครูบาชมพู และในที่สุดกลายเป็นวัดชมพู วัดชมพูได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2445

วัดมีพระธาตุเจดีย์ หรือเรียกว่า พระธาตุเจดีย์ทองจังโก เปรียบเสมือนพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุดอยสุเทพ มีตำนานเล่าว่า พระเจ้ากือนา ทรงสร้างพระบรมธาตุดอยสุเทพ โดยพระราชมารดา พร้อมทั้งโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์พร้อมวัดมีนามว่า "วัดใหม่พิมพา" เพราะพระนางพิมพาเทวี ไม่สามารถดำเนินบนดอยสูงเกินเพื่อขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพไม่สะดวกเพราะมีอายุมาก เจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2542

ลักษณะของยอดดอยพระธาตุเจดีย์วัดใหม่พิมพานั้นมีฉัตร 7 ชั้น ตัวพระธาตุสูงประมาณ 30 เมตร กว้างด้านละ 11.30 เมตร องค์พระธาตุเจดีย์บุหุ้มด้วยแผ่นโลหะ ที่เรียกว่า แผ่นทองจังโก การประดับตกแต่งลวดลายด้วยวิธีสลักดุนยกดอกกระหนกใบเทศและก้านขด มีบางแผ่นสลักเป็นลวดลายประกอบภาพสิบสองนักษัตร รายรอบเป็นช่วง ๆ ลงรักปิดแผ่นทองคำเปลว
# วัดชัยมงคล (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 61 ตารางวา มีอาณาเขตทิศเหนือจรดที่ดินของสมาคมฝรั่งเศส (กงสุล) ทิศใต้จรดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจรดแม่น้ำปิง ทิศตะวันตกจรดถนนเจริญประเทศ

วัดชัยมงคล แต่เดิมเป็นวัดมอญมีชื่อว่า วัดมะเล่อ หรือ วัดมะเลิ่ง มีความหมายว่า "รุ่งแจ้ง" หรือ "รุ่งอรุณ" ในภายหลังได้มีการเรียกชื่อกันใหม่ว่า วัดอุปาเพ็ง หรือ วัดอุปาพอก ถือว่าเป็นวัดพี่วัดน้องกับวัดบุพพาราม (อุปาใน) จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดชัยมงคล" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดสร้างสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่สันนิษฐานว่าอายุราว 600 ปี ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยในสมัยครูบาดวงแก้ว คันธิยะ อดีตเจ้าอาวาส ถนนเลียบฝั่งแม่น้ำปิงถูกกัดเซาะพังไปหมด ครูบาดวงแก้วจึงเจรจากับรัฐบาลฝรั่งเศสเพื่อขอแลกที่ดิน โดยได้มีการย้ายเจดีย์องค์เก่าซึ่งติดกับรั้วของกงสุลฝรั่งเศส มาสร้างใหม่เป็นทรงมอญ (เม็ง)

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งซ้อนวิหารเป็นหลังเดียวกัน ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธชัยมงคล เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยก่ออิฐหรือลงรักปิดทอง เป็นพระประธานภายในวิหาร ซึ่งจำลองแบบมาจากฝาผนังหลังด้านพระประธาน มีธรรมาสน์ไม้สักแกะสลักรูปนาค 7 เศียร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 มีพระพุทธรูปไม้สักปางเปิดโลกมีอายุประมาณ 500 ปี
# วัดกองแขก
วัดกองแขก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกองแขก อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 1 ไร่ 60 ตารางวา

วัดกองแขกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 1224 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 ผู้สร้างวัดเป็นชาวบ้านชุมชนบ้านกองแขกซึ่งเป็นชุมชนเก่าแก่ อันเป็นที่รวมของกลุ่มชาวบ้านที่อพยพมาจากจังหวัดต่าง ๆ เช่น ชาวแม่พริกจากลำปาง ชาวเชียงแสนจากเชียงราย ชาวน่าน เชียงคำ เป็นต้น จิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยช่างชาวลำปางซึ่งได้อพยพเข้ามาอยู่ที่อำเภอแม่แจ่มในช่วงเวลานั้น มีลักษณะปาดป้ายปลายพู่กันอย่างเฉียบคม ทั้งในรูปพุทธประวัติ รูปเทวดาฟ้อนรำ และชาดกต่าง ๆ

จากจารึกอักษรล้านนาโบราณที่อาสนะ ระบุว่า ผู้ริเริ่มสร้างวัดเป็นผู้หญิงชื่อ เจ้าแม่ คำเครือ มาจากลำพูน และตุ๊เจ้ากันธิยะ มาจากลำปาง มีต๊าวตี๋โต้ง เป็น ช่างปั้นพระประธาน และมีครูบาคำ เป็นผู้รวบรวมช่างที่มีฝีมือช่วยกันสร้าง วิหารของวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1224 โบราณวัตถุภายในวัด ได้แก่ แท่นแก้ว รองรับพระประธาน ธรรมาสน์ และอาสนะ ทั้งสามอย่าง เจ้าแม่คำเครือ เอาบรรทุกหลังช้างมาจากลำพูน
# วัดคลองมะนาว
วัดคลองมะนาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไม้รูด อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด 

วัดคลองมะนาวสร้างขึ้นเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2510 เดิมตั้งอยู่ริมถนน 318 ด้านเขาบรรทัด โดยพระครูพุทธิสารวิบูล (หลวงพ่อแอน) วัดปลายคลอง (วัดบุปผาราม) เป็นผู้เริ่มในการสร้างที่พักสงฆ์ มีหลวงพ่อเลี่ยน เป็นหัวหน้าสงฆ์อยู่จำพรรษา ต่อมา พ.ศ. 2519 ประเทศกัมพูชาได้มีการสู้รบกันอย่างรุนแรง ทำให้ต้องย้ายสำนักสงฆ์ไปอยู่ที่ชายทะเล จน พ.ศ. 2523 เมื่อสงครามสงบ จึงได้ย้ายสำนักสงฆ์จากชายทะเลมาตั้งขึ้นใหม่ในที่ดินของนาย ยูง จุลทั่วทึก ตั้งอยู่ตรงข้ามกับสำนักสงฆ์เดิมโดยแลกเปลี่ยนที่ดินเดิมที่ริมถนน 318 โดยพระเทพสุเมธมุนี เจ้าอาวาสวัดโยธานิมิต ได้ให้พระสมบัติ นำพระมาอยู่จำพรรษา เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 พระปลัดช้อย ฐานธัมโมเป็นหัวหน้าที่พักสงฆ์ ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2534 ให้นามวัดว่า "วัดคลองมะนาว" มีพระปลัดช้อย ฐานธัมโม เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก จนถึงปัจจุบัน

อุโบสถหลังใหม่ของวัดใช้งบประมาณก่อสร้างกว่า 5 ล้านบาท ใช้เวลาก่อสร้างเกือบ 10 ปี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553