wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระราชญาณโสภณ (จรัส เขมจารี)
พระราชญาณโสภณ (พระจรัส เขมจารี) หรือ หลวงปู่ห้วย เขมจารี (8 สิงหาคม พ.ศ. 2470 - 15 สิงหาคม พ.ศ. 2567) เป็นพระสงฆ์ชาวไทย ดํารงตําแหน่งพระราชาคณะชั้นราช อดีตที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษ (ธรรมยุติกนิกาย) และอดีตเจ้าอาวาสวัดหลวงสุมังคลาราม (ธรรมยุตกนิกาย)

พระราชญาณโสภณ เป็นพระที่มีวัตรปฏิบัติเคร่งครัดในพระธรรมวินัย ในปี พ.ศ. 2498 ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดประชารังสรรค์ อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ ท่านได้อบรมสั่งสอนประชาชนและพระภิกษุสามเณรในปกครองด้วยความเมตตาเป็นที่ตั้ง ท่านจึงมีสัทธิวิหาริก และอันเตวาสิกมากมาย ประกอบกับท่านวางตนเรียบง่ายสมถะ ชอบความสันโดษตามแบบศากยบุตร จึงเป็นที่เคารพเลื่อมใสศรัทธาของเหล่าประชาชนที่ได้พบเห็น

 ประวัติ 
พระราชญาณโสภณ หรือ พระจรัส เขมจารี นามเดิม จรัส ศรีสุข ชื่อเล่น ห้วย เกิดเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2470 ตรงกับวันจันทร์ ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 9 ปีเถาะ ที่บ้านเมืองจันทร์ ตำบลเมืองจันทร์ อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ เป็นบุตรของมา ศรีสุข และผุย ศรีสุข ท่านเป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 7 คน ได้เข้าเรียนระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนวัดบ้านเมืองจันทร์ อำเภอเมืองจันทร์ จังหวัดศรีสะเกษ จบชั้น ป.3 เพราะมีการสอนเท่านั้นในขณะนั้น อายุได้ 17 ปี จึงได้เข้าบรรพชาเป็นสามเณรเมื่อปี พ.ศ. 2487 ณ วัดหลวงสุมังคลาราม เพื่อศึกษาพระธรรมวินัยจนกระทั่งสอบได้นักธรรมชั้นตรี ต่อมาได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ณ พัทธสีมาวัดหลวงสุมังคลาราม ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ โดยมีพระครูสิริสารคุณ (ศรี ฐิตธมฺโม) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาธวัช วิมโล เป็นพระกรรมวาจารย์ พระมหาหน่วย ขันติโก เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า “ เขมจารี ” เมื่ออุปสมบทแล้วได้ศึกษาพระปริยัติธรรม สอบได้นักธรรมชั้นเอกในปี พ.ศ. 2498 ณ สำนักเรียนวัดหลวงสุมังคลาราม ตำบลเมืองใต้ อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ และศึกษาแผนกบาลีสำนักเรียนวัดประชารังสรรค์ และสอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค ในปี พ.ศ. 2515 สังกัดสำนักศาสนศึกษาวัดประชารังสรรค์ อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ

 มรณภาพ 
พระราชญาณโสภณ (พระจรัส เขมจารี) มรณภาพเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2567 หลังจากจากที่ช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ 2566 ได้เข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลสมิติเวช ที่กรุงเทพมหานคร เป็นเวลาหลายเดือน ต่อมาช่วงวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 พระและลูกศิษย์ที่ดูแลท่านก็ได้นํามารักษาตัวที่โรงพยาบาลพริ้นซ์ จังหวัดศรีสะเกษ รักษาอาการอาพาธจากโรคชราและโรคปอด จนกระทั่งเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ 2567 ท่านมีอาการเหนื่อยและมีลมหายใจที่แผ่วลง กับทั้งความดันลดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลา 01.00 น. พระราชญาณโสภณ ได้ละสังขารด้วยอาการสงบที่โรงพยาบาลพริ้นซ์ จังหวัดศรีสะเกษ ด้วยอาการป่วยเนื่องจากอายุมาก และปอดติดเชื้อ
 อ้างอิง
# เหตุโจมตีทางไซเบอร์ประเทศยูเครน พ.ศ. 2565
เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2565 เกิดเหตุการโจมตีทางไซเบอร์ในเว็บไซต์ของหน่วยงานของรัฐบาลยูเครน ในช่วงวิกฤตการณ์รัสเซีย–ยูเครน พ.ศ. 2564–2565 ตามรายงานของทางการยูเครน เว็บไซต์ของรัฐบาลประมาณ 70 แหล่ง รวมไปยังกระทรวงการต่างประเทศ คณะรัฐมนตรี และคณะมนตรีความมั่นคงและพิทักษ์ถูกโจมตี เว็บไซต์ส่วนใหญ่ได้รับการกู้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังการโจมตี หนึ่งเดือนต่อมา ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ การโจมตีทางไซเบอร์เกิดเหตุขึ้นอีกครั้งเว็บไซต์ของรัฐบาลและธนาคารหลายแห่งระบบล่มลง

 เหตุโจมตี 
เหตุโจมตีเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 มกราคม ประกอบด้วยนักเจาะระบบเปลี่ยนเว็บเพจของเว็บไซต์เป็นข้อความภาษายูเครน ภาษาโปแลนด์แบบไม่ถูกอักขระวิถี และภาษารัสเซียซึ่งระบุว่า "จงหยามเกรงพร้อมรอรับสิ่งที่เลวร้าย" และอ้างว่าข้อมูลส่วนบุคคลได้รั่วไหลไปทั่วอินเทอร์เน็ต เว็บไซต์ของรัฐบาลประมาณ 70 แหล่งรับผลกระทบ รวมถึงกระทรวงการต่างประเทศ คณะรัฐมนตรี และคณะมนตรีความมั่นคงและพิทักษ์ เอสบียูหรือสำนักบริการนิรภัยแห่งชาติยูเครน ระบุว่าไม่มีข้อมูลรั่วไหล ไม่นานหลังจากที่ข้อความปรากฏขึ้น เว็บไซต์ทุกแหล่งนั้นออฟไลน์ เว็บไซต์ถูกกู้ได้ในไม่กี่ชั่วโมง รองเลขาธิการเอ็นเอสดีซีหรือคณะมนตรีความมั่นคงและพิทักษ์ เซอร์ฮีย์ เดเมดยัค กล่าวว่าการสอบสวนการโจมตีของยูเครนประเด็นว่ามีการให้สิทธิ์บริษัทบุคคลที่สามสำหรับการโจมตี ซอฟต์แวร์ของบริษัทที่ไม่มีนามนี้ถูกใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 เพื่อพัฒนาเว็บไซต์ในหน่วยงานของรัฐบาล ซึ่งส่วนใหญ่รับผลกระทบจากการโจมตี รองเลขาธิการเอ็นเอสดีซีกล่าวหา UNC1151 ซึ่งเป็นกลุ่มนักเจาะระบบที่ถูกกล่าวโทษว่าเชื่อมโยงกับหน่วยข่าวกรองของประเทศเบลารุสโจมตีครั้งนี้

เหตุโจมตีทางไซเบอร์ตรวจพบครั้งแรกโดย ศูนย์ข่าวต้านภัยไมโคซอฟท์ (MSTIC) รายงานว่า มัลแวร์ได้รับการติดตั้งบนอุปกรณ์ที่เป็นของหน่วยงาน "รัฐบาลหลายแห่ง องค์กรไม่แสวงหากำไร และองค์กรสารสนเทศ" ในประเทศยูเครน ต่อมา มีรายงานติดตั้งมัลแวร์บนอุปกรณ์ของบริการฉุกเฉินของรัฐและสำนักขนส่งทางรถยนต์ ซอฟต์แวร์นี้มีชื่อว่า DEV-0586 ได้รับการออกแบบให้ดูเหมือนมัลแวร์เรียกค่าไถ่ แต่ไม่มีระบบการกู้คืน แสดงให้ชี้ว่ามีเจตนาที่จะทำลายไฟล์เพียงอย่างเดียวแทนที่จะเข้ารหัสเพื่อทำการเรียกค่าไถ่ เอ็มเอสทีไอซี รายงานว่ามัลแวร์ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำงานเมื่อปิดอุปกรณ์เป้าหมาย มัลแวร์จะแสดงไฟล์ทับมาสเตอร์บูตเรคคอร์ด (MBR) ด้วยหมายเหตุเรียกค่าไถ่ทั่วไป ต่อมา มัลแวร์ดาวน์โหลดไฟล์ชนิด .exe เป็นไฟล์ที่สอง ซึ่งจะเขียนทับไฟล์ทั้งหมดที่มีนามสกุลบางส่วนจากรายการที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ซึ่งจะลบข้อมูลทั้งหมดที่อยู่ในไฟล์เป้าหมาย หน้าเล่นโหลดของมัลแวร์เรียกค่าไถ่นั้นแตกต่างจากการโจมตีมัลแวร์เรียกค่าไถ่มาตรฐานในหลายด้านอันแสดงถึงเจตนาในการทำลายล้างเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ดี ผลกระทบเว็บไซต์ในภายหลังของข้อมูลกู้ไม่ได้ เป็นการเจตนาของผู้โจมตีไม่ได้ใส่การกู้ข้อมูลจากโปรแกรมเรียกค่าไถ่ในระบบคืน
# พินอินทิเบต
พินอินทิเบต  เป็นระบบทับศัพท์ภาษาทิเบตเป็นอักษรโรมัน ซึ่งกำหนดขึ้นโดยทางสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อใช้เขียนชื่อบุคคลหรือสถานที่อย่างเป็นทางการ ระบบนี้แสดงเสียงโดยไม่อิงกับตัวสะกดในอักษรทิเบต ต่างจากระบบการถอดอักษรแบบไวลี ที่เน้นการถอดตามตัวอักษรทิเบตเป็นหลักRomanization of Tibetan Geographical Names – UNGEGN เสียงที่ใช้นั้นยึดเอาเสียงภาษาทิเบตในสำเนียงลาซ่าเป็นมาตรฐาน

 เสียงพยัญชนะ 
 พินอินทิเบต สัทอักษรสากล อักษรทิเบต ไวลีทับศัพท์ไทย g [k]  kก k [kʰ]  kh, gค ng [ŋ]  ngง j [tɕ]  cจ q [tɕʰ]  ch, jช ny [ɲ]  nyญ d [t]  tต t [tʰ]  th, dท n [n]  nน b [p]  pป p [pʰ]  ph, bพ m [m]  mม z [ts] ཙ tsจ c [tsʰ]  tsh, dzช w [w]  w ว พินอินทิเบต สัทอักษรสากล อักษรทิเบต ไวลีทับศัพท์ไทย x [ɕ]  zh, shซ s [s]  z, sซ y [j] ཡ yย r [ɹ]  rร l [l]  lล h [h]  hฮ gy [c]  gyกย ky [cʰ]  kyคย zh [tʂ]  krจ ch [tʂʰ]  khr, grช sh [ʂ]  hrซ lh [ɬ]  lhล

 เสียงสระและตัวสะกด 
อักษรทิเบตไวลีaarag / agsab/absam/amsang/angsanad/asal/a'ia'uพินอินทิเบตทับศัพท์ไทยอาอาร์อักอับอัมอังแอ็นแอแอเอาอักษรทิเบตไวลีiirig/igsib/ibsim/imsing/ingsinid/isil/i'ii'uพินอินทิเบตทับศัพท์ไทยอีอีร์อิกอิบอิมอิงอินอีอีอิวอักษรทิเบตไวลีuurug/ugsub/ubsum/umsung/ungsunud/usul/u'iพินอินทิเบตทับศัพท์ไทยอูอูร์อุกอุบอุมอุงอวินอวีอวีอักษรทิเบตไวลีeereg/egseb/ebsem/emseng/engsened/esel/e'ie'uพินอินทิเบตทับศัพท์ไทยเอเอร์เอ็กเอ็บเอ็มเอ็งเอ็นเอเออิวอักษรทิเบตไวลีoorog/ogsob/obsom/omsong/ongsonod/osol/o'iพินอินทิเบตทับศัพท์ไทยโอโอร์อกอบอมองเอินเออเออ

 เสียงสระ 
สัทอักษรสากลทับศัพท์ไทย ไวลี พินอินทิเบต สัทอักษรสากลทับศัพท์ไทย ไวลี พินอินทิเบต [a]อา a a [ɛ]แอ al a'i ai/ä [ɛ̃]แอน an ain/än [i]อี i, il, 'i i [ĩ]อิน in in [u]อู u u [y]อวี ul, u'i u [ỹ]อวิน un ün [e]เอ e, el, e'i ê [ẽ]เอ็น en en [o]โอ o o [ø]เออ ol, o'i oi/ö [ø̃]เอิน on oin/ön
โดยทั่วไปจะเขียนเป็น ai, ain, oi, oin และตามชื่อสถานที่จะเขียนเป็น ä, än, ö, ön

 เสียงควบ 
สัทอักษรสากลทับศัพท์ไทย พินอินทิเบต ไวลี [au]เอา au iu [iu]อิว iu i'u, e'u 

 พยัญชนะลงท้าย 
สัทอักษรสากลทับศัพท์ไทย พินอินทิเบต ไวลี [ʔ]ไม่เขียน ไม่เขียน d, s [n]น nn [k/q]ก g g, gs [ŋ]ง ng ng, ngs [p]บ b b, bs [m]ม m m, ms [r]ร์ r r
# กะหล่ำดอก
กะหล่ำดอก หรือ กะหลํ่าต้นราชบัณฑิตยสถาน. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2556, หน้า 100. เป็นหนึ่งในผักหลายพันธุ์ของพืชชนิด Brassica oleracea ในสกุลกะหล่ำ (Brassica) ของวงศ์ผักกาด เป็นพืชฤดูเดียวที่ขยายพันธุ์โดยใช้เมล็ด ส่วนที่นำมาบริโภคกันทั่วไปคือส่วนที่อยู่ปลายยอดของลำต้นซึ่งประกอบด้วยเนื้อเยื่อเจริญอัดกันแน่นเป็นกระจุก มีสีขาวไล่ไปจนถึงสีเหลืองอ่อน (พันธุ์ดั้งเดิม) และในภาษาไทยเรียกว่า "ดอกกะหล่ำ" (ในภาษาอังกฤษบางครั้งเรียกว่า "ลิ่ม" เนื่องจากมีลักษณะคล้ายลิ่มเนยแข็ง) พืชชนิด Brassica oleracea ยังรวมถึงบรอกโคลี กะหล่ำปลี กะหล่ำดาว คะน้า คะน้าฝรั่ง และเคล แต่ผักเหล่านี้มาจากกลุ่มพันธุ์ปลูกที่แตกต่างกัน

 ระเบียงภาพ
# มูซูริ
มูซูริ  เป็นศัพท์ภาษาเกาหลีที่หมายถึง ทาส หญิงที่ดูแลงานในราชสำนักในสมัยราชวงศ์โครยอและโชซ็อนของเกาหลี งานหลักของพวกเขาคืองานเบ็ดเตล็ด เช่น ตักน้ำจากบ่อน้ำ ก่อไฟในเตาผิง หรือทำความสะอาด

 นิรุกติศาสตร์ 
วังทุกแห่งมีบ่อน้ำ การตักน้ำและการหาบน้ำเป็นหน้าที่ของโทมูซูริ ด้วยเหตุนี้ มูซูริจึงถูกเรียกอีกอย่างว่า ซูซา (水賜, "การหาบน้ำ") หรือ ซูไซ (水賜伊, สตรีผู้รับผิดชอบในการหาบน้ำ) และที่อยู่อาศัยของพวกเธอจึงถูกเรียกว่า ซูซากัน (水賜間, สถานที่สำหรับพวกหาบน้ำ)
# กะหล่ำดอกเจดีย์
กะหล่ำดอกเจดีย์ หรือ กะหล่ำเจดีย์ (var. Botrytis) คือกะหล่ำดอกอิตาลีพันธุ์หนึ่ง (ตรงกันข้ามกับความเชื่อที่ว่าเป็นลูกผสมระหว่างกะหล่ำดอกกับบรอกโคลี) เมื่อเทียบกับกะหล่ำดอกแบบดั้งเดิม กะหล่ำพันธุ์นี้จะมีเนื้อสัมผัสแน่นกว่าและมีรสชาติละเอียดอ่อนกว่า แม้จะมีกะหล่ำดอกสีม่วงและสีเหลือง แต่ก็ไม่มีกะหล่ำดอกพันธุ์ใดที่มีรูปทรงเฉพาะตัวอย่างกะหล่ำดอกเจดีย์ 

เริ่มมีการเพาะปลูกกะหล่ำดอกเจดีย์ในยุโรปอย่างน้อยตั้งแต่สมัยใหม่ตอนปลายซึ่งอาจจะเป็นที่อิตาลีในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อ ค.ศ. 1834 จูเซปเป โจอากีโน เบลลี กวีชาวอิตาลี กล่าวถึงผักชนิดนี้ในบทกวีบทหนึ่งเป็นภาษาอิตาลีถิ่นโรม (คนละภาษากับภาษาอิตาลีมาตรฐาน) จึงเป็นที่มาของชื่อเรียกกะหล่ำพันธุ์นี้ว่า กะหล่ำดอกโรม หรือ บรอกโคลีโรม  

เช่นเดียวกับผักชนิดอื่น ๆ ในวงศ์ผักกาด กะหล่ำดอกเจดีย์อุดมไปด้วยใยอาหารชนิดละลายน้ำและสารอาหารต่าง ๆ เช่น วิตามินซี วิตามินเค โพแทสเซียม ฟอสฟอรัส กรดโฟลิก แคโรทีนอยด์ เป็นต้น นิยมนำมารับประทานโดยต้มหรือนึ่งจนสุก แต่อาจรับประทานเป็นผักสดก็ได้

ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของกะหล่ำดอกเจดีย์คือกระจุกดอกที่แตกตัวออกเป็นสาทิสรูป (แฟร็กทัล) จำนวนตาดอกที่ประกอบกันเป็นช่อดอกนั้นเป็นจำนวนฟีโบนัชชี  ผลการศึกษาล่าสุดชิ้นหนึ่งได้อธิบายถึงต้นกำเนิดทางพันธุกรรมของกะหล่ำพันธุ์นี้ ผู้วิจัยมีความเห็นว่ารูปลักษณ์และคุณสมบัติสาทิสรูปดังกล่าวน่าจะเกิดจากการถูกรบกวนภายในเครือข่ายควบคุมการแสดงออกของยีนที่รับผิดชอบการออกดอก ทำให้เนื้อเยื่อเจริญพัฒนาไปเป็นดอกไม่สำเร็จ แต่ก็ยังพยายามแตกตัวเป็นดอกต่อไป ในรูปแบบคล้ายตนเอง
# ลวิวโมทอาร์ต
เทศการ ลวิวโมทอาร์ต  เป็นเทศกาลดนตรีคลาสสิกระดับนานาชาติประจำปีที่จัดขึ้นในเมืองลวิว และโบรดีและบริเวณโดยรอบในยูเครน เทศกาลได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ฟรันทซ์ ซาเวอร์ ว็อล์ฟกัง โมทซาร์ท บุตรชายของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองลวิวระหว่างปี 1808 ถึง 1838
 อ้างอิง
# เกษรี ณรงค์เดช
เกษรี ณรงค์เดช (12 มกราคม พ.ศ. 2478 – 17 เมษายน พ.ศ. 2560) เป็นนักบัญชีและนักวิชาการชาวไทย เธอเป็นศาสตราจารย์ที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมทั้งดำรงตำแหน่งคณบดีเช่นกัน เธอเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการจัดตั้งสถาบันวิชาชีพบัญชีในประเทศไทยและกำหนดมาตรฐานวิชาชีพบัญชี เธอเป็นนายกสมาคมนักบัญชีและผู้ตรวจสอบบัญชีรับอนุญาตแห่งประเทศไทย ตลอดจนดูแลการเปลี่ยนผ่านสู่สภาวิชาชีพบัญชี ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2547 ตามพระราชบัญญัติวิชาชีพบัญชี พ.ศ. 2547 โดยเธอดำรงตำแหน่งประธานสภาดังกล่าวจนถึง พ.ศ. 2554

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๑๐ ตอนที่ ๒๐๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓, ๓ ธันวาคม ๒๕๓๖
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๐๕ ตอนที่ ๒๐๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๘, ๓ ธันวาคม ๒๕๓๑
 สาขาสังคมศาสตร์ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญดุษฎีมาลา เข็มศิลปวิทยา , เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๑ ข หน้า ๗, ๑๓ มิถุนายน ๒๕๕๑
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๑๐๕ ตอนที่ ๒๑๖ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔๔๒, ๑๖ ธันวาคม ๒๕๓๑
# ริกะ นางาซาวะ
ริกะ นางาซาวะ (; 11 เมษายน ค.ศ. 1985 –) หรือที่รู้จักในนาม ริริกะ  เป็นนักแสดงเอวีชาวญี่ปุ่น

เธอเป็นนักแสดงรุ่นพี่สาวที่ปรากฏตัวในงานที่หลากหลาย เช่น ชิโจะ, เลสเบียน, หญิงสาว, เครื่องแบบ, พันธนาการ และฮิโตสึมะ

 ประวัติ 
เธอได้รับการเปิดตัวผลงานเอวีเมื่อ ค.ศ. 2007

 ผลงานที่ปรากฏตัว 
 ค.ศ. 2008
 โอโตโกะ โนะ ซูเกเบนะ โมโซ ชิรีซุ วอลลุม คิว โทเม นินเง็น นิ นาเรรุ ไทสึ โอะ เทนีเรตะ!!
# วัดราโมเช
วัดราโมเช หรือ ราโมเชเกินปา (, [ràmot͡ɕʰe kø̃̀pa]) หรือ เสี่ยวเจาซื่อ  เป็นวัดแห่งหนึ่งที่อยู่ในเมืองลาซ่า ทิเบต มักจะถูกเรียกรวมกับวัดโชคังซึ่งมีอีกชื่อเรียกว่าต้าเจาซื่อ (大昭寺) ว่าเป็น "สองเจาแห่งลาซ่า" (拉萨二昭)

วัดราโมเชสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 641 (ปีวัวเหล็กตามปฏิทินทิเบต) ตามตำนานเล่าว่า วัดสร้างขึ้นโดยเจ้าหญิงเหวินเฉิง ในปี ค.ศ. 1962 ได้ขึ้นทะเบียนโดยหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญในเขตปกครองตนเอง และในปี ค.ศ. 2001 ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญแห่งชาติ

วัดแห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นวัดที่สำคัญที่สุดในลาซ่ารองจากวัดโชคัง วัดราโมเชตั้งอยู่ทางเหนือของลาซ่า ทางตะวันออกของพระราชวังโปตาลา และทางเหนือของวัดโชคังDowman, Keith. 1988. The Power-Places of Central Tibet: The Pilgrim's Guide, p. 59. Routledge & Kegan Paul. London.  (ppk). พื้นที่วัดรวมกว่า 4,000 ตารางเมตร

ถือกันว่าวัดราโมเชเป็นวัดพี่น้องของวัดโชคัง ทั้งสองวัดสร้างขึ้นในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน ตามธรรมเนียมเชื่อว่าราโมเชสร้างขึ้นเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปโชโพรินโปเชที่ซึ่งเป็นที่สักการะยิ่งของชาวทิเบต ต่อมาหลังย้ายพระพุทธรูปโชโพรินโปเชไปประดิษฐานที่วัดโชคังแล้ว ที่ราโมเชได้อัญเชิญพระพุทธรูป โชโพมีเกยอโตเจ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ว่ากันว่าแสดงพระโคตมพุทธเจ้าขณะมีพระชนมายุ 8 พรรษา สร้างขึ้นโดยพระวิศวกรรม และอัญเชิญมายังทิเบตโดยราชินี Bhrikuti แห่งเนปาล อย่างไรก็ตาม พุทธประติมานี้เสียหายอย่างหนักหลังถูกยุวชนแดงเข้าโจมตีในสมัยการปฏิวัติวัฒนธรรมDorje (1999), p. 92.Tibet (6th edition), p. 104. (2005) Bradley Mayhew and Michael Kohn. Lonely Planet. .
# เทินมี สัมโภฏะ
เทินมี สัมโภฏะ  เป็นทูตของจักรวรรดิทิเบตในช่วงคริสศตวรรษที่ 7 เป็นหนึ่งในผู้นับถือศาสนาพุทธคนแรก ๆ ของทิเบต และเป็นผู้ประดิษฐ์อักษรทิเบตขึ้นมา
# คลองหัวกระบือ
คลองหัวกระบือ และ คลองเฉลิมชัยพัฒนา เป็นคลองในแขวงท่าข้าม เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร แยกจากคลองสนามชัย ไหลลงทิศใต้ไปบรรจบกับคลองอีกสองสาย คือ คลองนาและคลองขุนราชพินิจใจ

ประวัติ
คลองหัวกระบือมีชุมชนเก่าแก่ บริเวณวัดหัวกระบือซึ่งเป็นวัดโบราณ วัดหัวกระบือสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2281 ปรากฏหลักฐานใน นิราศนรินทร์ (พ.ศ. 2352) และ นิราศสามเณรกลั่น (ประมาณ พ.ศ. 2376) รวมถึงพบสมุดข่อยสมัยอยุธยาตอนปลาย จารึกบอกศักราชไว้ว่าจารขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2286

แผนที่ที่ชาวยุโรปเขียนขึ้นเมื่อสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง และคัดลอกกันต่อมาในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีพิมพ์รวมอยู่ในจดหมายเหตุลาลูแบร์ มีชื่อหนึ่งที่ระบุด้วยอักษรโรมันว่า Banquebeux บอกตำบลบ้านที่อยู่บนเส้นทางคลองด่าน ซึ่งก็ดูใกล้เคียงกับชื่อย่าน "หัวกระบือ" ต่อมาภายหลังมีการขุดคลองลัดโคกขามในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้าเสือและสมเด็จพระเจ้าท้ายสระจึงทำให้คลองหัวกระบือเป็นเส้นทางสาขาที่แยกออกไปต่างหาก

จากแผนที่กรุงเทพ ร.ศ. 120 (พ.ศ. 2444) ปรากฏว่าทั้งคลองด่าน คลองสนามชัย และคลองหัวกระบือเป็นคลองเดียวกันและต่อเนื่องกันลงไปทางทิศใต้ และมีลักษณะภูมิประเทศและเส้นทางน้ำที่เป็นหลักฐานให้เชื่อว่าเป็นเส้นทางน้ำเก่าที่ติดต่อทะเลได้ ทะเลในอดีตอยู่ลึกเข้ามาในแผ่นดินแถบหมู่บ้านลูกวัวในปัจจุบัน เมื่อชายฝั่งทะเลลดลงมาที่ตำแหน่งปัจจุบัน จึงมีการคลองขุดราชพินิจใจต่อจากคลองหัวกระบือติดต่อกับทะเล

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์มีพระราชดำริให้ขุดคลองลัดคลองหัวกระบือที่มีสภาพคดเคี้ยวมากเป็นเส้นตรง (ในปัจจุบันคือคลองเฉลิมชัยพัฒนา) เพื่อให้เกิดเป็นเส้นทางเร่งระบายน้ำลงสู่ทะเล ช่วยแก้ปัญหาน้ำท่วม ทำให้เกิดเกาะกลางน้ำหลายเกาะ เช่น เกาะไทรงาม เกาะพอเพียง เกาะคุณกะลา เกาะประลองยุทธ เกาะต้นจาก เกาะวังมัจฉา เกาะมะพร้าวเล็ก เกาะมะพร้าวใหญ่ เกาะเฝ้าทรัพย์ เป็นต้น ภายหลังกรุงเทพมหานครมีโครงการพัฒนาการท่องเที่ยวของเขตบางขุนเทียน เป็นสวนสาธารณะที่มีลักษณะเป็นกลุ่มเกาะแห่งแรกของกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของด้านหลังสวนบวรประชานันท์

สถานที่ริมคลอง
ริมคลองหัวกระบือเป็นที่ตั้งของวัดหัวกระบือ ส่วนริมคลองเฉลิมชัยพัฒนามีสวนบวรประชานันท์ สวนสาธารณะเก่าแก่ที่ตั้งชื่อตามขุนบวรประชานันท์ นายอำเภอคนแรกของบางขุนเทียน มีการสร้างเส้นทางเดิน–วิ่งและเส้นทางปั่นจักรยานความยาว 700 เมตร โดยเริ่มจากสวนบวรประชานันท์ไปสิ้นสุดที่วัดหัวกระบือ 

บริเวณคลองหัวกระบือและคลองเฉลิมชัยพัฒนาพบฝูงลิงแสมอาศัยอยู่ตามธรรมชาติอย่หลายแห่ง รวมประมาณ 500–600 ตัว และเป็นที่ตั้งของอนุสาวรีย์คุณกะลา ซึ่งเป็นอดีตลิงทรงเลี้ยงของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในปัจจุบันลูกหลานของคุณกะลายังคงอาศัยอยู่ในบริเวณนี้ประมาณ 300 ตัว
# ทะเลคูมาโนะ
ทะเลคูมาโนะ  เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ตอนเหนือของทะเลฟิลิปปิน ตั้งอยู่นอกชายฝั่งภูมิภาคคูมาโนะในคาบสมุทรคิอิซึ่งตั้งอยู่ทางตอนกลางของญี่ปุ่น
# ทะเลเอ็นชู
ทะเลเอ็นชู  เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ในคาบสมุทรอิโรซากิในจังหวัดชิซูโอกะไปจนถึงแหลมไดโอะ จังหวัดมิเอะ ทะเลแห่งนี้ยังรู้จักในชื่อ "ทะเลโทโตมิ"  หรือ "ทะเลเท็นรีว"
# ภาษาซังซุง
ภาษาซังซุง (, อักษรมาร์เชน: 𑲆𑱵𑲆𑲲𑱵) เป็นภาษาที่ใช้ในกลุ่มชนชาติซังซุงที่เคยเรืองอำนาจในแถบที่ราบสูงทิเบต ก่อนที่จักรวรรดิทิเบตจะเข้ามา

ภาษานี้เคยมีผู้พูดอยู่ทางแถบตะวันตกของทิเบตในช่วงคริสศตวรรษที่ 7-10 ปัจจุบันเป็นภาษาที่ตายไปนานแล้ว มีระบบการเขียนคืออักษรมาร์เชน ซึ่งพัฒนามาจากอักษรทิเบต
# แคว้นอินาบะ
แคว้นอินาบะ  เป็นแคว้นเก่าของประเทศญี่ปุ่นที่ปัจจุบันเป็นส่วนตะวันออกของจังหวัดทตโตริNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Inaba" in . บางครั้งมีชื่อเรียกว่า อินชู  แคว้นอินาบะติดกับแคว้นฮาริมะ, โฮกิ, มิมาซากะ และทาจิมะ

เมืองหลวงเก่าและปราสาทประจำเมืองตั้งอยู่ที่เมืองทตโตริ และอูเบะจินจะได้รับเลือกเป็นศาลเจ้าชินโตหลัก (อิจิโนมิยะ) ประจำแคว้น"Nationwide List of Ichinomiya," p. 2. ; retrieved 2011-08-09

อำเภอในอดีต
 จังหวัดทตโตริ
 อำเภอชิซุ (智頭郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอฮัตโตและยากามิให้เป็นอำเภอยาซุ (八頭郡) ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภอฮัตโต (八東郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอชิซุและยากามิให้เป็นอำเภอยาซุในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภอโฮมิ (法美郡) - ผนวกเข้ากับอำเภออิไวและโอมิให้เป็นอำเภออิวามิ (岩美郡) ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภออิไว (岩井郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอโฮมิและโอมิให้เป็นอำเภออิวามิในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภอเคตะ (気多郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอทากากูซะให้เป็นอำเภอเคตากะ (気高郡) ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภอโอมิ (邑美郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอโฮมิและอิไวให้เป็นอำเภออิวามิในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภอทากากูซะ (高草郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอเคตะให้เป็นอำ้เภอเคตากะในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
 อำเภอยากามิ (八上郡) - ผนวกเข้ากับอำเภอชิซุและฮัตโตให้เป็นอำเภอยาซุในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1896
# แขวงลำต้อยติ่ง
ลำต้อยติ่ง เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินทั้งหมดในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรม

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
แขวงลำต้อยติ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงลำผักชีและแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำตาเฟื่อง คลองกระทุ่มล้ม คลองลำโขล่ (ลำโคล่) และคลองสองเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลคลองหลวงแพ่ง (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา) มีคลองหลวงแพ่งเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลคลองหลวงแพ่ง (อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา) และแขวงขุมทอง (เขตลาดกระบัง) มีคลองหลวงแพ่ง คลองลำตาแฟง และคลองลำตาอินเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงขุมทอง แขวงทับยาว (เขตลาดกระบัง) และแขวงลำผักชี มีคลองลำตาอิน คลองกระทุ่มล้ม คลองลัดตาแย้ม คลองแป๊ะจ่างบน คลองลำตาต่าย คลองลำชะล่า และคลองลำมดตะนอยเป็นเส้นแบ่งเขต

 การคมนาคม 
ถนนในพื้นที่แขวงลำต้อยติ่ง ได้แก่
 ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำโขล่ (ลำโคล่) ถึงคลองสอง
 ถนนอยู่วิทยา ตั้งแต่คลองสองถึงคลองลำโขล่ (ลำโคล่)
 ถนนร่วมพัฒนา ตั้งแต่คลองลำมดตะนอยถึงคลองลำตาอิน
 ถนนวิบูลย์สาธุกิจ ตั้งแต่ถนนร่วมพัฒนาถึงสะพานข้ามคลองหลวงแพ่ง
# แขวงลำผักชี
ลำผักชี เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรม ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทอุตสาหกรรม (เขตประกอบการอุตสาหกรรมบึงโคล่)

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
แขวงลำผักชีตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงโคกแฝดและแขวงกระทุ่มราย มีคลองลำอีรั้ว คลองลำต้นกล้วย คลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) และคลองสองเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงลำต้อยติ่ง มีคลองลำโขล่ (ลำโคล่) คลองกระทุ่มล้ม คลองลำตาเฟื่อง และคลองลำมดตะนอยเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศใต้ ติดต่อกับแขวงลำต้อยติ่ง แขวงทับยาว และแขวงลำปลาทิว (เขตลาดกระบัง) มีคลองลำชะล่า คลองลำตาต่าย คลองแป๊ะจ่างบน คลองลัดตาแย้ม คลองกระทุ่มล้ม คลองลำพะอง คลองลำปลาทิว (คลองขุดใหม่) คลองลำมะขาม และคลองลำกอไผ่เป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับแขวงลำปลาทิว (เขตลาดกระบัง) แขวงแสนแสบ (เขตมีนบุรี) และแขวงโคกแฝด มีคลองลำกอไผ่และคลองลำนกแขวกเป็นเส้นแบ่งเขต

 การคมนาคม 
ถนนในพื้นที่แขวงลำผักชี ได้แก่
 ถนนสุวินทวงศ์ ตั้งแต่คลองลำนกแขวกถึงคลองลำโขล่
 ถนนเชื่อมสัมพันธ์ ตั้งแต่คลองลำต้นกล้วยถึงทางแยกลำผักชี
 ถนนฉลองกรุง ตั้งแต่ทางแยกลำผักชีถึงคลองลำมะขาม
 ถนนสังฆประชา ตั้งแต่ถนนฉลองกรุงถึงคลองลำพะอง
 ถนนอยู่วิทยา ตั้งแต่คลองลำโขล่ถึงทางแยกวัดใหม่กระทุ่มล้ม
 ถนนร่วมพัฒนา ตั้งแต่ทางแยกวัดใหม้กระทุ่มล้มถึงคลองลำมดตะนอย
# ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2565
ฤดูพายุเฮอริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2565 คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในซีกโลกเหนือของมหาสมุทรแอตแลนติก ฤดูกาลอย่างเป็นทางการนั้นเริ่มนับในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 และสิ้นสุดในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 วันเหล่านี้เป็นขอบระยะเวลาตามประวัติศาสตร์ที่จะมีพายุก่อตัวขึ้นมากที่สุดในแอ่งแอตแลนติก (กว่าร้อยละ 97) ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) จะออกออกภาพรวมลมฟ้าอากาศเขตร้อนทั่วไปในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ซึ่งนับเป็นช่วงสองอาทิตย์ก่อนฤดูกาลจะเริ่มต้นขึ้น

__TOC__

พายุ
พายุโซนร้อนอเล็กซ์

พายุโซนร้อนบอนนี

พายุโซนร้อนคอลิน

พายุโซนร้อนคอลิน

พายุเฮอริเคนแดเนียลล์

พายุเฮอริเคนเอิร์ล

พายุเฮอริเคนฟีโอนา

พายุโซนร้อนแกสตัน

พายุเฮอริเคนเอียน

พายุโซนร้อนเฮอร์มีน

พายุดีเปรสชันเขตร้อนอีเลฟเวน

ช่วงตันของวันที่ 21 กันยายน ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติได้เริ่มติดตามคลื่นอากาศในเขตร้อน (tropical wave) ที่มีความเป็นไปได้ในการพัฒนาตัวซึ่งอยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้เฉตะวันตกของหมู่เกาะกาบูเวร์ดี ต่อมาคลื่นอากาศดังกล่าวได้ก่อตัวขึ้นเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำในวันเดียวกันนั้น แต่ความแปรปรวนนั้นยังคงจมตัวอยู่ภายในสภาพแวดล้อมที่มีอากาศแห้งประกอบกับลมระดับบนที่ไม่เอื้ออำนวย และมีการจัดระบบเล็กน้อยจนถึงไม่มีเลยในช่วงหลายวันต่อมา ขณะที่ระบบอยู่บริเวณมหาสมุทรแอตแลนติกตอนกลาง จนวันที่ 26 กันยายน การพาความร้อนรอบหย่อมความกดอากาศต่ำเริ่มค่อย ๆ แสดงสัญญาณของการจัดระบบขึ้น และในที่สุดก็ได้ก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันที่ 28 กันยายน เวลา 15:00 UTC แต่แม้จะมีการพาความร้อนระดับลึกขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่ตัวพายุดีเปรสชันเขตร้อนก็ยังคงมีการจัดระบบที่ย่ำแย่ในวันที่ 29 กันยายน และเริ่มที่จะเสื่อมกำลังลง ต่อมาในเวลา 21:00 UTC พายุได้สลายตัวเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำที่หลงเหลือนอกเขตร้อน

พายุดีเปรสชันเขตร้อนทเวล์ฟ

พายุเฮอริเคนจูเลีย

พายุโซนร้อนคาร์ล

พายุเฮอริเคนลีซา

พายุเฮอริเคนมาร์ติน

พายุเฮอริเคนนิโคล

รายชื่อพายุ
ชุดรายชื่อต่อไปนี้ใช้เป็นชื่อสำหรับพายุที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในปี พ.ศ. 2565 รายชื่อที่ไม่ถูกถอนจากรายการจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล 2571 โดยรายการรายชื่อนี้เป็นรายการเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล 2559 เว้นแต่ มาร์ติน และ โอเวน ซึ่งเป็นชื่อที่ถูกนำมาทดแทน แมตทิว และ ออตโต ซึ่งถูกถอนไปตามลำดับ
 อเล็กซ์
 บอนนี
 คอลิน
 แดเนียลล์
 เอิร์ล
 ฟีโอนา
 แกสตัน เฮอร์มีน
 เอียน
 จูเลีย
 คาร์ล
 ลีซา
 มาร์ติน
 นิโคล
# ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2565
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2565 คือช่วงของฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก โดยฤดูกาลนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา

__TOC__

 พายุ 
พายุเฮอริเคนแอกาทา

พายุเฮอริเคนบลัส

พายุโซนร้อนซีเลีย

พายุเฮอริเคนบอนนี

พายุเฮอริเคนดาร์บี

พายุเฮอริเคนเอสเทลล์

พายุเฮอริเคนแฟรงก์

พายุโซนร้อนจอร์เจตต์

พายุเฮอริเคนฮาวเวิร์ด

พายุโซนร้อนอีเวตต์

พายุโซนร้อนฆาบิเอร์

พายุเฮอริเคนเคย์

พายุโซนร้อนเลสเตอร์

พายุโซนร้อนแมเดลิน

พายุโซนร้อนนิวตัน

พายุเฮอริเคนออร์ลีน

พายุโซนร้อนเพน

พายุโซนร้อนจูเลีย

พายุเฮอริเคนรอสลิน

 รายชื่อพายุ 

รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2565 ถ้ามีชื่อที่ถูกถอนจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2566 ชื่อที่ไม่ถูกปลดจะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2571 โดยรายการนี้เป็นรายการเดียวกันกับที่เคยใช้ในฤดูกาล 2559
แอกาทา
บลัส
ซีเลีย
ดาร์บี
เอสเทลล์
แฟรงก์
จอร์เจตต์
ฮาวเวิร์ดอีเวตต์
ฆาบิเอร์
เคย์
เลสเตอร์
แมเดลิน
นิวตัน
ออร์ลีน
เพน	
รอสลิน

สำหรับพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเส้น 140 องศาตะวันตกถึงเส้นแบ่งวันสากล ชื่อที่จะใช้จะเป็นชื่อในชุดหมุนเวียนสี่ชุด
# อ่าววากาซะ
อ่าววากาซะ  เป็นอ่าวในทะเลญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่น ครอบคลุมชายฝั่งของจังหวัดเกียวโตและจังหวัดฟูกูอิ และยังเป็นที่ตั้งของท่าเรือสึรูงะกับฐานทัพเรือของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลญี่ปุ่น

 ภูมิศาสตร์ 
อ่าววากาซะตั้งอยู่ทางทิศใต้ของคาบสมุทรเคียวงะ อยู่ทางทิศตะวันตกของคาบสมุทรเท็งโงะ มีพื้นที่ครอบคลุม 2,657 ตารางกิโลเมตร (1,026 ตารางไมล์)日本全国沿岸海洋誌. 第24章若狭湾. 東海大学出版会. Accessed on November 28, 2017.