wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัดหนองจอก (กรุงเทพมหานคร)
วัดหนองจอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ทางทิศเหนือติดกับคลองแสนแสบ ทางทิศใต้ติดกับถนนเลียบวารี

วัดหนองจอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมวัดมีที่ดิน 10 ไร่ 8 ตารางวา ภายหลังซื้อเพิ่มอีก 1 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา มีที่ดินตั้งวัดกับที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 โฉนด เนื้อที่ 68 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา โดยมีนายโม้ บุญรอด, นายช่วง บุญรอด และนายชื่น ดอกไม้ เป็นผู้ยกที่ดินประมาณ 6 ไร่ ให้และดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายพิน ชูจันทร์ ที่ได้บริจาคที่ดินขาย 500 ไร่ ให้เป็นทุนก่อสร้างวัดจนเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2456 และผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส) ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมต้งแต่ พ.ศ 2463 และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตั้งอยู่บนที่ดินของวัด

อุโบสถแบบศิลปะไทยซุ้มประตูหน้าต่างลวดลายปูนปั้นหน้าบันแกะสลักลายไทย ประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอู่ทองและพระพุทธโสธรจำลอง 

วัดมีการจัดงานประจำปีในช่วงกลางเดือน 3 หรือเดือนกุมภาพันธ์

รายนามเจ้าอาวาส
 พระภิกษุสอน
 พระภิกษุบุญ 
 พระภิกษุผล 
 พระภิกษุเชื้อ (จิ๊ด) 
 พระใบฎีกาหงษ์ (หงษ์วีณะ) 
 พระภิกษุตุ๊ 
 พระภิกษุบัว 
 พระครูมีนนครธรรมภาณ (หงษ์)
 พระครูมนูญศีลขันธ์ (ทอง)
 พระครูวาปีคณารักษ์ (บุญมี) 
 พระครูบวรคุณาธาร (ไสว)  
 พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส)
# วัดสาครสุ่นประชาสรรค์
วัดสาครสุ่นประชาสรรค์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร

ประวัติ
พื้นที่เดิมของวัดแต่เดิมเป็นท้องทุ่งนา ชาวบ้านเรียกว่า คลองขี้เสือ การสัญจรต้องเดิมทางมาตามคลองบ้าง เดินลัดไปตามคู่คันนาบ้าง หนทางค่อนข้างลำบาก วัดเริ่มก่อสร้างโดยการนำของพระครูธรรมศาสน์อุโฆษ (อาจารย์ช้อย) และพระภิกษุเล็ก (ผู้ใหญ่เล็ก) ได้คิดที่จะสร้างวัดขึ้น ได้ปรึกษาคุณย่าสุ่น พานิชเฮง คุณย่าตกลงยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่ก่อสร้างวัดเป็นจำนวน 10 ไร่ 3 งาน 98 ตารางวา พระครูธรรมศาสน์อุโฆษได้นำเรื่องการก่อสร้างวัดไปปรึกษา พระครูสุวรรณวรวัฒน์ (อาจารย์เลื่อน) เจ้าอาวาสวัดลาดพร้าว ท่านได้รับเป็นภาระเรื่องการก่อสร้างวัด ต่อมาได้ดำเนินการขออนุญาตต่อกรมการศาสนาและได้รับอนุญาตให้ก่อสร้างวัดได้เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2513 แต่เนื่องจากปีนั้นฝนตกชุกเกิดน้ำท่วมทำให้ก่อสร้างไม่ได้ จึงได้ตกลงก่อสร้างเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2514 โดยได้ก่อสร้างกุฏิครึ่งตึกครึ่งไม้ และต่อมาได้สร้างเสนาสนะต่าง ๆ อย่างพระอุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 14 เมตร ยาว 24 เมตร วัดได้จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2516

ต่อมาปี พ.ศ. 2532 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2537 บุตรคุณพ่อรอด แม่เย็น แก้วงาม 4 คน ได้ถวายที่ดินจำนวน 1 ไร่ ปี พ.ศ. 2549 นางสาวขวัญและนางปรีดา สุขทรัพย์ ได้ถวายที่ดินจำนวน 98 ตารางวา รวมที่ดินวัดทั้งหมด 13 ไร่ 69 ตารางวา
# วัดสิริกมลาวาส
วัดสิริกมลาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร เจ้าอาวาสในปัจจุบันคือ พระครูโชติญาณประยุต (คำจันทร์ โชติญาโณ)

วัดสิริกมลาวาสเดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดใหม่เสนานิคม ตั้งวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 มีอดีตท่านเจ้าอาวาสอย่างท่านพระครูปราโมทย์ธรรมธาดา หรือหลวงปู่หลอด ปโมทิโต ที่เป็นที่เคารพนับถือของสาธุชนจำนวนมาก ท่านเป็นพระกรรมฐานที่มีชื่อเสียงใช้เวลาศึกษากรรมฐาน และออกธุดงค์เป็นเวลาร่วม 26 ปี วัดจึงมีมีชื่อเสียงทางด้านวิปัสสนากรรมฐาน เป็นสถานที่ปฎิบัติธรรม ฝึกสมาธิ ภาวนา มีความสัปปายะ สงบเงียบ สงบเย็น ร่มรื่นมาก

บรรยากาศภายในวัดร่มเย็นด้วยลานต้นไม้ด้านหน้าวัดที่ให้ร่มเงา ด้านหน้ามีพระอุโบสถ ด้านข้างเป็นที่ประดิษฐานของพระแม่ธรณีและหลวงพ่อดำ นอกจากนี้ยังมีของดีคือขอนไม้พญางิ้วดำ ซึ่งเป็นไม้มงคลศักดิ์สิทธิ์มีอายุหลายพันปี ผู้คนให้ความเลื่อมใสศรัทธามากอีกด้วย ภายในวัดมีสถาบันพลังจิตตานุภาพ สำหรับฝึกปฏิบัติสมาธิ
# วัดบำเพ็ญเหนือ
วัดบำเพ็ญเหนือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกายในแขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองแสนแสบ ติดกับนิคมอุตสาหกรรมบางชันและตลาดน้ำขวัญ-เรียม และมีวัดบางเพ็งใต้อยู่ฝั่งตรงข้ามโดยมีสะพานเชื่อมกัน 

วัดบำเพ็ญเหนือตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2313 ขณะที่อีกข้อมูลระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2367 สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว สร้างโดยชาวเวียงจันทน์ที่เดิมพักอยู่แถวบางปะอิน วัดมีประวัติเกี่ยวข้องกับวัดบางเพ็งใต้ คือ อดีตเจ้าอาวาสวัดบางเพ็งเหนือ (บำเพ็ญเหนือ) ชื่อ พระครูดำ มีอาการวิกลจริต ชาวบ้านจึงได้สร้างวัดบางเพ็งใต้ขึ้นให้ท่านกลับมาเป็นเจ้าอาวาส

ปูชนียวัตถุมีพระประธานในพระอุโบสถซึ่งมีอายุเก่าแก่พร้อมกับการสร้างวัด พระพุทธโสธรจำลอง รูปหล่อหลวงพ่อยอดซึ่งเป็นอดีตเจ้าอาวาส ปัจจุบันได้มีการสร้างโรงเรียนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครในเนื้อที่ของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2518
# วัดเอี่ยมวรนุช
วัดเอี่ยมวรนุช เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบ้านพานถม เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระครูศรีสุตาภรณ์ (คำนึง ป.ธ.๖)

ประวัติ
วัดเอี่ยมวรนุชตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2327 เดิมชื่อ วัดท้องคุ้ง ต่อมาปลัดนุชดำเนินการบูรณปฏิสังขรณ์ ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดปลัดนุช ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ยายเอี่ยมได้สร้างพระอุโบสถ พระองค์จึงมีดำรัสว่าควรมีชื่อผู้สร้างร่วมอยู่ในวัดนี้ด้วย วัดนี้จึงมีชื่อว่า "วัดเอี่ยมวรนุช" นับแต่บัดนั้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2490

อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
ด้านหน้าพระอุโบสถประดิษฐาน หลวงพ่อพระบางประสิทธิโชค หรือ พระอีบาง แต่เดิมนั้นประดิษฐานอยู่ทางภาคอีสานของไทย ภายในพระอุโบสถมีพระประธานประดิษฐานอยู่ มีพระอัครสาวกซ้ายขวา และด้านหน้าประดิษฐาน หลวงพ่อสารพัดช่าง เป็นองค์รองประธาน ด้านขวาของพระอุโบสถมีพระสีวลี

วิหารเจ้าแม่กวนอิมเป็นที่ประดิษฐานสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย เช่น พระโพธิสัตว์กวนอิม ประดิษฐานอยู่ตรงกลางวิหาร ด้านหลังมีพระพุทธรูปหลายองค์ ส่วนด้านซ้ายประดิษฐาน พระศรีอริยเมตไตรย และ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต อีกมุมหนึ่งของวัดมีพุทธเจดีย์ปรินิพพานหรือเจดีย์ถวายพระเพลิงพระศาสดา ลักษณะเป็นมณฑปเล็ก ๆ สีขาว ภายในประดิษฐานพระเจ้าเข้านิพพาน วัดมีวิหารหลวงปู่ทวด ซึ่งภายในประดิษฐาน หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด นอกจากนี้ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประดิษฐานอยู่โดยรอบวัด ไม่ว่าจะเป็นพระพรหม พระพิฆเนศ หลวงปู่ชีวกโกมารภัจจ์

คลังภาพ
# วัดท้ายเกาะ
วัดท้ายเกาะ หรือ วัดท้ายเกาะใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันตก ในหมู่ที่ 3 บ้านต้นสะตือ ตำบลท้ายเกาะ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
วัดท้ายเกาะมีชื่อเดิมว่า วัดเวียงจาม ซึ่งเป็นภาษารามัญ แปลว่า "วังจรเข้" เป็นวัดที่สร้างโดยชาวรามัญจากเมืองเย่และเมืองเมาะตะมะได้อพยพหลบภัยมาพึ่งพระโพธิสมภารในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา ตามที่ปรากฏในพงศาวดาร ปี พ.ศ. 2206 ชาวรามัญได้รวมกลุ่มก่อตั้งหมู่บ้านเวียงจามและได้ก่อสร้างวัดเวียงจามเป็นศูนย์รวมทางพระพุทธศาสนาประจำหมู่บ้าน และได้สร้างเจดีย์ชเวดากองไว้ริมฝั่งน้ำเจ้าพระยาเพื่อสักการบูชา และต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดท้ายเกาะใหญ่" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2494

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสต้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) และเสด็จประทับ ณ ศาลาวัดนี้

อาคารเสนาสนะ
เจดีย์ทรงรามัญแบบชเวดากองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของจังหวัดปทุมธานี เป็นเจดีย์ก่ออิฐตั้งอยู่ภายในกำแพงแก้ว เป็นทรงระฆังแบบมอญฐานแปดเหลี่ยม ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่สองชั้น ตอนบนฐานปัทม์มีเจดีย์เล็กสี่องค์ ทรงเดียวกับเจดีย์ประธาน ส่วนยอดเป็นฉัตรทำด้วยทองเหลือง ภายในวัดยังมีธรรมาสน์บุษบกศิลปะรัตนโกสินทร์ กุฏิทรงไทย ตาลปัตรพัดยศ ปิ่นโต สังเค็ดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานไว้ ภายในพระอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางสมาธิล้อมรอบด้วยภาพเขียนพุทธประวัติ อาคารเสนาสนะอื่น ๆ ได้แก่ ศาลาการเปรียญ หอระฆังเก่า
# วัดแสงธรรมบุราราม
วัดแสงธรรมบุราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองใหม่ ตำบลบางปู อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระปลัดอนันต์ อานนฺโท

วัดแสงธรรมบุรารามได้รับอนุญาตให้สร้างเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2513 โดยมีนายเที่ยง เกิดแสง อดีตครู เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2513 ชื่อของวัดมาจากชื่อและนามสกุลผู้สร้างวัด คำว่า แสง มาจากนามสกุล ส่วนคำว่า บุร มาจากนามบิดาผู้สร้างวัดซึ่งมีนามว่า หลวงบุรานุรักษ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2558 วัดมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2543

ในสมัยพระปลัดอนันต์ อานนฺโท เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน มีการจัดพิธีพุทธาภิเษกหลวงปู่ทวดและทำบุญให้กับแม่ย่านางรถ เพื่อสะเดาะเคราะห์ให้ตัวเองและสร้างสิ่งที่ดีงามให้แก่ชีวิตและรถยนต์ โดยจัดขึ้นปีละหนึ่งครั้ง
# กองรบพิเศษที่ 7 (สหรัฐ)
thumb|300px|เฮลิคอปเตอร์เอ็มเอช-60แอล จากกรมบินปฏิบัติการพิเศษที่ 160 (ส่งทางอากาศ) ใช้ปฏิบัติการของหน่วยแยก-แอลฟา จากกองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) บนเรือดำน้ำสหรัฐ
thumb|300px|ร้อยโท อาร์. กูติเอร์เรซ จากกองร้อยแอลฟา กองพันที่ 1 กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) มอบสมุดระบายสีแก่เด็กชายชาวอัฟกานิสถานในจังหวัดกันดะฮาร์ ระหว่างการพบปะกับผู้นำท้องถิ่น ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551

กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) (อักษรย่อ: 7th SFG(A)) เป็นหน่วยปฏิบัติการของกองกำลังพิเศษกองบกทัพสหรัฐที่เคลื่อนพลเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 โดยได้รับการจัดโครงสร้างใหม่จากกองรบพิเศษที่ 77 ซึ่งประจำการที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนา กองที่ 7—ตามที่เรียกกันในบางครั้ง—ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคงArmy Special Operations Forces Fact Book 2018 , USASOC official website, dated 2018, last accessed 28 July 2019 กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การต่อต้านยาเสพติด และการฝึกกองกำลังติดอาวุธของรัฐบาลที่เป็นมิตรในทวีปอเมริกาใต้, อเมริกากลาง และอเมริกาเหนือ รวมถึงแคริบเบียน กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) เข้าร่วมในปฏิบัติการเออเจนฟิวรีที่ประเทศเกรเนดาในปี พ.ศ. 2526 และในปฏิบัติการจัสต์คอสที่ประเทศปานามาในปี พ.ศ. 2532 กองรบพิเศษที่ 7 (ส่งทางอากาศ) เหมือนกับกองรบพิเศษทั้งหมด ที่ได้รับการส่งไปยังไปยังประเทศอิรักและอัฟกานิสถานอย่างคับคั่งในสงครามต่อต้านการก่อการร้าย
# รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S8
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S8  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2557 มีระยะทาง 45.2 กิโลเมตร จำนวน 17 สถานี

 รายชื่อสถานี 
รหัสชื่อสถานีเชื่อมต่อกับเชื่อมต่อกับภาษาไทยภาษาจีนS8-สะพานแม่น้ำแยงซีเหนือ 長江大橋北เมืองหนานจิงเขตปู่โข่วS8-เหมาฟ่างฉ่างลู่毛紡廠路S8-ไท่ชานซินชุน泰山新村เมืองหนานจิงเขตปู่โข่วS8-ไท่เฝิงลู่泰馮路 S8-เขตพัฒนาเทคโนโลยีชั้นสูง高新開發區S8-มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ信息工程大學S8-เซียะเจี่ยตี้ยน卸甲甸เขตปู่โข่วS8-ต้าฉ่าง大廠S8-เก่อถัง葛塘S8-ฉังลู長蘆S8-สวนอุตสาหกรรมเคมี　化工園S8-เขตพัฒนาลู่โฮ 六合開發區S8-หลงฉือ龍池S8-ซิยงโจว雄州S8-สวนเฟิ่งหวงชาน鳳凰山公園S8-จัตุรัสฟางโจว方州廣場S8-เสิ่นเฉียว沈橋S8-ปาไป่เฉียว八百橋S8-จินหนิวหู金牛湖

 ระเบียงภาพ
# มิกกี้เมาส์คาเพด
มิกกี้เมาส์คาเพด  เผยแพร่ในญี่ปุ่นภายใต้ชื่อ มิกกี้เมาส์: ฟูชิงิ โนะ คูนิ โนะ ไดโบเก็ง  เป็นเกมแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดยฮัดสันซอฟท์และเผยแพร่โดยแคปคอมใน ค.ศ. 1987 โดยในประเทศญี่ปุ่นเผยแพร่ด้วยแฟมิคอม ส่วนฝั่งสหรัฐเผยแพร่ด้วยเครื่องเกมนินเทนโด

การตอบรับ

สกายเลอร์ มิลเลอร์ จากออลเกมกล่าวถึงภาพว่าใช้ได้ แต่เสียงดนตรีวนซ้ำมากเกินไป และให้ไป 2 ต่อ 5 ดาว ส่วนไอจีเอ็นยกให้เป็นเกมแฟมิคอมที่ดีที่สุดตลอดกาลในอันดับ 86
# แฮแซน โรว์ฮอนี
แฮแซน โรว์ฮอนี (, Hassan Rouhani) เป็นนักการเมือง นักกฎหมาย และอดีตนักการทูตชาวอิหร่าน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 7 เขาได้เป็นสมาชิกของปราชญสภาในปี ค.ศ. 1999 และเป็นสมาชิกสภาความมั่นคงแห่งชาติสูงสุดในปี ค.ศ. 1989 นอกจากนี้ยังเคยเป็นในเคยเป็นผู้แทนระดับสูงในการเจรจากับสหภาพยุโรปเกี่ยวกับโครงการนิวเคลียร์ของอิหร่านIran’s Presidential Election Heats up as Reformist Rowhani Enters Race, Farhang Jahanpour, Informed Comment, 12 April 2013, Juan Cole
# รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S6
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S6  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิงคาดว่าเปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ พ.ศ.2564 มีระยะทาง 43.7 กิโลเมตร จำนวน 13 สถานี

 รายชื่อสถานี 
600px|center
รหัสชื่อสถานีเชื่อมต่อกับเชื่อมต่อกับภาษาไทยภาษาจีนS6-หม่าฉุน馬群   รถรางกิเลนเมืองหนานจิงS6-ไป่สุ่ยเฉียว百水橋 S6-ฉีหลินเหมิน麒麟門 S6-ตงเจียวเสียวเจิ้น東郊小鎭S6-กู่เฉวียน古泉S6-ถ้ำมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์หนานจิง南京猿人洞S6-ทังชาน湯山S6-ถนนเฉวียนตู泉都大街S6-หวงเหมย์黃梅มณฑลเจียงซูนครจฺวี้หรงS6-ถงซื่อเจีย童世界S6-ฮัวหย๋าง華陽S6-ฉงหมิง崇明S6-จฺวี้หรง句容  Jurong (U/C)
# วัดประสาทบุญญาวาส
วัดประสาทบุญญาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 4 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา อาณาเขตของวัดติดกับวังศุโขทัย ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระมุนีอโนมคุณ

ประวัติ
วัดประสาทบุญญาวาสสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2376 ไม่ปรากฏนามผู้สร้าง เดิมชื่อ วัดคลองสามเสน เพราะอยู่ใกล้คลองสามเสน ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดขวิด เพราะมีต้นมะขวิดขนาดใหญ่อยู่ใกล้อุโบสถ และได้เปลี่ยนนามอีกครั้งมาเป็น "วัดประสาทบุญญาวาส" เมื่อราว พ.ศ. 2487กองพุทธศาสนสถาน, ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร เล่ม 2, หน้า 179.

พ.ศ. 2464 ทางวังศุโขทัยและทางวัดได้แลกเปลี่ยนที่ดินด้านหลังวัดซึ่งเป็นของวัด ทำให้ด้านหน้าของวัดขยายเปิดออกไปถึงถนน ต่อมา พ.ศ. 2498 เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ สูญเสียอุโบสถและกุฏิจนเกือบยุบวัด ในเวลานั้นพระครูวิสัยโสภณ (ทิม ธมมฺธโร) เจ้าอาวาสวัดช้างให้ราษฎร์บูรณาราม ได้นิมิตไปว่าหลวงปู่ทวดให้มาช่วยบูรณะวัดนี้ เนื่องจากในสมัยกรุงศรีอยุธยา หลวงปู่ทวดมักมาปักกลดอยู่บริเวณนี้ หลังจากนิมิตนี้ท่านจึงได้นำแม่พิมพ์และส่วนผสมสำหรับสร้างพระพิมพ์หลวงปู่ทวดมามอบให้ จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างวัตถุมงคลหลวงปู่ทวดของวัดประสาทบุญญาวาส ซึ่งสร้างรายได้ให้กับวัดเป็นอย่างมากจนสามารถนำมาสร้างอุโบสถหลังใหม่สำเร็จลงในปี พ.ศ. 2544

อาคารเสนาสนะ

อุโบสถเดิมที่ถูกเพลิงไหม้ไปนั้น กล่าวว่าไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ คงเป็นแบบพระราชนิยมพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่จึงเปลี่ยนรูปแบบมาเป็นรูปแบบไทยประเพณีตามสมัยนิยม คือ เป็นอาคารทรงโรงมีมุขหน้าหลัง หลังคาซ้อนชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ มีการตกแต่งด้วยเทพนมที่มุขหน้าหลัง ประดับลวดลายต่าง ๆ จำนวนมากที่หล่อพิมพ์ทาสีทองติดกระจก ภายนอกอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีใบเสมาทาสีทองอยู่ในซุ้มเสมาสีขาว ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ประทับนั่งบนฐานยกสูง มีซุ้มเรือนแก้ว ด้านข้างมีสาวกประคองอัญชลี ส่วนล่างของฐานมีพระพุทธรูปประทับยืนตรงกลาง ในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังที่มิได้เคร่งครัดตามคติความหมายเดิม ดังเห็นได้จากภาพแสดงวิถีไทย เช่น การตีไก่ เล่นว่าว เป็นต้น

เจดีย์ประดิษฐานอยู่หน้าอุโบสถ เป็นเจดีย์ทรงระฆังขนาดย่อม เดิมมีสีขาว แต่มาทาสีทองภายหลังเกิดเพลิงไหม้ ด้านหน้าวัดมีรูปหล่อหลวงปู่ทวดขนาดใหญ่ทาสีทองในอิริยาบถนั่งขัดสมาธิเพชร
# รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย 7  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2565 มีระยะทาง 35.7 กิโลเมตร จำนวน 27 สถานี.

 รายชื่อสถานี 
500px|center
รหัสชื่อสถานีเชื่อมต่อกับเชื่อมต่อกับภาษาไทยภาษาจีน7-1เซียนซินลู่仙新路เมืองหนานจิงเขตฉีเสีย7-2เหยาฮัวเหมิน堯化門7-3เหยาฮัวซินชุน堯化新村7-4เต๊งเจียจวงใต้丁家莊南7-5เต๊งเจียจวง丁家莊7-6านโซ่ว萬壽7-7เสี่ยวจวง曉莊 7-8มู่ฝูชาน幕府山7-9จัตุรัสอู่ถัง五塘廣場 เขตกู่โหลว7-10มู่ฝูซีลู่幕府西路7-11จงฟู่ลู่鍾阜路7-12ฝูเจี้ยลู่福建路7-13กู่ผิงกัง古平崗7-14เฉ่าชังเหมิน草場門 7-15ชิงเหลียงชาน淸涼山7-16มั่วโฉวหู莫愁湖 เขตเจี้ยนเย่7-17ต้าซื่อชาเต๋ง大士茶亭7-18หนานหู南湖7-19ถนนยิงเตียน應天大街7-20ถนนเมิ่งตูตะวันออก夢都大街東7-21สวนวิทยาศาสตร์ซินฉิง新城科技園7-22จงเซิ่ง中勝7-23เจียเหลงเจียงตงลู่嘉陵江東街7-24หย่งฉู่ลู่永初路  Hexi Tram7-25ไท่ชิงลู่太淸路7-26หลัวถังลู่螺塘路  Hexi Tramเขตยู่ฮ่วยไต้7-27ซีช่านเฉียว西善橋
# เวินโจว
เวินโจว (เวินโจว: Yuziou) เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจ้อเจียงในสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ใต้สุดของมณฑลเจ้อเจียง โดยมีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับหลีฉุ่ย ทิศเหนือติดกับไทโจว และทิศใต้ติดกับมณฑลฝูเจี้ยน เวินโจวล้อมรอบด้วยภูเขา ทะเลจีนตะวันออก และหมู่เกาะจำนวน 436 เกาะ ในขณะที่ที่ราบลุ่มเกือบทั้งหมดอยู่ตามชายฝั่งทะเลจีนตะวันออกซึ่งมีความยาวเกือบ  พื้นที่ส่วนใหญ่ของเวินโจวเป็นภูเขา โดยเกือบร้อยละ 76 ของพื้นที่บนบกที่มีขนาด 11,784  ถูกจัดประเภทเป็นภูเขาและเนินเขา ว่ากันว่าเวินโจวมีภูเขา 7/10 แหล่งน้ำ 1/10 และพื้นที่เพาะปลูก 2/10 จากการสำรวจสำมะโนประชากรจีนในปี 2010 ประชากร 3,039,500 คนอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตเมืองของเวินโจว ส่วนพื้นที่ที่อยู่ภายใต้อาณาเขตทั้งหมดของเวินโจว (ซึ่งรวมถึงเมืองบริวาร 2 แห่ง และอำเภอ 6 แห่ง) มีประชากร 9,122,100 คน ซึ่งร้อยละ 31.16 เป็นผู้อยู่อาศัยที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นที่มาจากนอกเวินโจว

เวินโจวเดิมรู้จักกันในชื่อ หย่งเจีย  เป็นท่าเรือในสนธิสัญญาต่างประเทศที่เจริญรุ่งเรือง ซึ่งยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีในปัจจุบัน เวินโจวตั้งอยู่ในพื้นที่ที่เป็นภูเขาและด้วยเหตุนี้ประวัติศาสตร์ของที่นี่จึงถูกแยกออกจากส่วนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้วัฒนธรรมและภาษาท้องถิ่นแตกต่างอย่างมาก ไม่เพียงแต่ต่างจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ของจีนเท่านั้น แต่ยังต่างจากพื้นที่ข้างเคียงอีกด้วย เมืองนี้ยังเป็นแผ่นดินแม่ของผู้อพยพจำนวนมากที่อพยพไปยังยุโรปและสหรัฐอเมริกา โดยผู้อพยพชาวเวินโจวเหล่านี้หลายคนเป็นผู้ประกอบการที่เริ่มต้นทำร้านอาหาร ธุรกิจค้าปลีกและค้าส่งในประเทศที่ตนอาศัย ชาวจีนเชื้อสายจีนในอิตาลีประกอบด้วยชาวเวินโจวจำนวนมาก ซึ่งในบางแคว้น เช่น แคว้นตอสคานาประกอบด้วยชาวเวินโจวร้อยละ 90 ของผู้อยู่อาศัยชาวจีนทั้งหมด นอกจากนี้ยังสามารถพบชาวเวินโจวได้ทั่วไปในฝรั่งเศสและสเปน

 เขตการปกครอง 
thumb|right|เวินโจวเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

นครระดับจังหวัดเวินโจวในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 5 อำเภอ ข้อมูลจำนวนประชากรจากสำรวจสำมะโนประชากรปี 2010

 แผนที่  # ชื่อ อักษรจีน พินอิน ประชากร(สำมะโนปี 2000) ประชากร(สำมะโนปี 2010) พื้นที่ (ตร.กม.) ความหนาแน่น(คน/ตร.กม.)1เขตลู่เฉิงLùchéng Qū 875,006  1,293,300  294.38  4,3932เขตหลงวานLóngwān Qū 204,935  749,300  279  2,6863เขตโอวไห่Ōuhǎi Qū 835,607  996,900  614.5  1,6224เขตต้งโถวDòngtóu Qū 96,744  87,700  100  8775นครรุ่ยอานRuì'ān Shì 1,207,788  1,424,700  1,271   1,1216นครเยฺว่ชิงYuèqīng Shì 1,162,765 1,389,300  1,174   1,1837นครหลงก่างLónggǎng Shì     184   8อำเภอหย่งเจียYǒngjiā Xiàn 722,390  789,200  2,674  2959อำเภอผิงหยางPíngyáng Xiàn 740,448  761,700  1,042  73110อำเภอชางหนานCāngnán Xiàn 1,167,589  1,184,600  1,088  93111อำเภอเหวินเฉิงWénchéng Xiàn 264,878  212,100  1,271  16712อำเภอไท่ชุ่นTàishùn Xiàn 279,799  233,400  1,762  132
# กองเรืออูที่ 1
กองเรืออูที่ 1  หรือที่รู้จักกันในชื่อ กองเรือเวดดีเกน เป็นหน่วยเรืออูที่หนึ่งในครีคส์มารีเนอ (กองทัพเรือ) ของนาซีเยอรมนี ซึ่งก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1935 ภายใต้การบังคับบัญชาของเฟรกัทเทนคาพีเท็น คาร์ล เดอนิทซ์1. Unterseebootsflottille . Uboatnet.de. Retrieved 21 July 2006. โดยได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่คาพีเท็นล็อยท์นันท์ อ็อทโท เวดดีเกน ซึ่งเวดดีเกนเป็นผู้บัญชาการเรืออูในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1915 หลังจากเรือดำน้ำอู-29 ของเขาถูกเรือหลวงเดรดนอตซึ่งเป็นเรือประจัญบานของสหราชอาณาจักรกระแทกในทะเลเหนือ1st Flotilla. Uboat.net. Retrieved 21 July 2006.

กองเรือในตอนแรกประกอบด้วย เท่านั้นซึ่งเป็นเรือแบบ IIเบ ที่ประจำการเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1935 ต่อมา เรือ ถึง ได้รวมอยู่ในกองเรือ แต่อู-1 ถึง ใช้เป็นเรือฝึกเท่านั้น และติดอยู่กับโรงเรียนฝึกเรืออูในน็อยชตัทGordon Williamson. Wolf Pack: The Story of the U-Boat in World War II, Osprey Publishing, 2005.  ซึ่งเดิมตั้งอยู่ที่คีลตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1935 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 กระทั่งย้ายไปที่แบร็สต์ ประเทศฝรั่งเศส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ส่วนในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 กองเรือถูกปลดประจำการ และเรือที่เหลือถูกจำแนกไปยังกองเรืออื่น ๆ

 ผู้บัญชาการกองเรือ 
ระยะเวลาผู้บังคับบัญชา กันยายน ค.ศ. 1935 – ตุลาคม ค.ศ. 1936 คาพีเท็นซัวร์เซ คาร์ล เดอนิทซ์ ตุลาคม ค.ศ. 1936 – กันยายน ค.ศ. 1937 คาพีเท็นซัวร์เซ อ็อทโท ล็อยเคอ ตุลาคม ค.ศ. 1937 – กันยายน ค.ศ. 1939 คาพีเท็นล็อยท์นันท์ ฮันส์-กือเทอร์ โลฟฟ์ กันยายน ค.ศ. 1939 – ธันวาคม ค.ศ. 1939 คาพีเท็นล็อยท์นันท์ ฮันส์ เอ็คแคร์มันน์ มิทแดร์ฟือรุงเบเอาฟ์ทรักท์ มกราคม ค.ศ. 1940 – ตุลาคม ค.ศ. 1940 คอร์เวทเทนคาพีเท็น ฮันส์ เอ็คแคร์มันน์ พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 – กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 คอร์เวทเทนคาพีเท็น ฮันส์ โคเฮาส์ กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 – กรกฎาคม ค.ศ. 1942 คาพีเท็นล็อยท์นันท์ ไฮนทซ์ บูคฮ็อลทซ์ อินแวร์เทรทุง กรกฎาคม ค.ศ. 1942 – กันยายน ค.ศ. 1944 คอร์เวทเทนคาพีเท็น แวร์เนอร์ วินเทอร์

 เรืออูที่มอบหมายให้กองเรือ 
thumb|อู่เรืออูที่แบร็สต์
                                                                                                                                                                                                                                                                

 หมายเหตุและข้อมูลอ้างอิง
# ถนนศรีธรรมาธิราช
ถนนศรีธรรมาธิราช  เป็นถนนสายหนึ่งสั้น ๆ เป็นแนวตรง ในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นถนนในลักษณะของซอยที่เชื่อมระหว่างถนนเจ้าคำรบกับถนนเจริญกรุง โดยปลายถนนช่วงที่ตัดกับถนนเจริญกรุงจะอยู่ตรงข้ามกับซอยเจริญกรุง 12 (ซอยบำรุงรัฐ) ซึ่งเป็นพื้นที่แขวงจักรวรรดิ เขตสัมพันธวงศ์

ถนนศรีธรรมธิราช เป็นหนึ่งในถนนหกสายที่ตัดขึ้นหลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตำบลตรอกเต้าหู้ ริมถนนเจริญกรุง เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2464 เช่นเดียวกับ ถนนเสือป่า หรือถนนยมราชสุขุม โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อถนนสายนี้ว่า ถนนศรีธรรมาธิราช อันมีที่มาจากราชทินนามของมหาอำมาตย์โท พระยาศรีธรรมาธิราช (เจิม บุณยรัตพันธุ์) ปลัดทูลฉลองกระทรวงนครบาลในรัชสมัยของพระองค์

ในปัจจุบัน ถนนศรีธรรมธิราชถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของคลองถม ย่านการค้าที่คึกคักที่สุดแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร
# การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับพม่า
การแข่งขันฟุตบอลระหว่างไทยกับพม่า เป็นการแข่งขันฟุตบอลชายระหว่างฟุตบอลทีมชาติไทยกับฟุตบอลทีมชาติพม่า โดยเริ่มเป็นคู่แข่งกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500

 การแข่งขัน 

ไทยชนะ 22พม่าชนะ 15เสมอ 14รวมการแข่งขัน51

ไทยยิงประตู 95พม่ายิงประตู 62รวมการยิงประตู157
# เป๋ย์ไห่
เป๋ย์ไห่  เป็นนครระดับจังหวัดทางทิศใต้ของเขตปกครองตนเองกว่างซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ในฐานะที่เป็นเมืองท่าบนชายฝั่งทางทิศเหนือของอ่าวตังเกี๋ย ทำให้มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์โดยเป็นท่าเรือการค้าระหว่างประเทศของกว่างซี หูหนาน หูเป่ย เสฉวน กุ้ยโจว และยูนนาน ระหว่างปี 2006 ถึง 2020 มีการคาดการณ์ว่าเป๋ย์ไห่จะเป็นเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกCity Mayors: World's fastest growing urban areas เป๋ย์ไห่มีอู่ต่อเรือขนาดใหญ่ แต่เงินส่วนใหญ่ในเมืองได้มาจากการค้า

นอกจากนี้ เป๋ย์ไห่ยังมีอาณาเขตครอบคลุมหมู่เกาะเล็ก ๆ ได้แก่ เกาะเหวย์โจว และเกาะเสียหยาง ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของคาบสมุทรเหลย์โจวของมณฑลกวางตุ้ง

 เขตการปกครอง 
เป๋ย์ไห่ประกอบด้วย 3 เขต และ 1 อำเภอ ซึ่งแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 5 แขวง, 23 เมือง, 3 ตำบล, 87 ชุมชน, 343 หมู่บ้าน
 เขตไห่เฉิง 
 เขตหยินไห่ 
 เขตเถี่ยชานกั่ง 
 อำเภอเหอผู่ 

 แผนที่  

 การขนส่ง 
 ท่าอากาศยาน 
เป๋ย์ไห่มีท่าอากาศยานเป๋ย์ไห่ฝูเฉิง (BHY) ให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศ และรวมถึงฮ่องกง

 รถไฟ 
เป๋ยไห่มีรถไฟให้บริการเป็นเส้นทางสาขามาจากหนานหนิง โดยมีรถไฟโดยสารไปยังหนานหนิงและกุ้ยหลินBeihai train schedule  และในปลายปี 2013 มีการประกาศเปิดตัวรถไฟความเร็วสูง (D-series) ที่ให้บริการไปจนถึงเป๋ย์ไห่อีกด้วย (Guangxi opens new CRH service, with 9 pairs of train a day. Chen Wu announces the opening of high-speed service), 2013-12-31

 ถนน 
 ทางหลวงจีนหมายเลข 209
 ทางหลวงจีนหมายเลข 325
# วัดจันทร์นอก
วัดจันทร์นอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูสุวรรณสารโกวิท (ภานุวัฒน์ อติพโล) เป็นเจ้าอาวาส

วัดจันทร์นอกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ก่อนสมัยรัตนโกสินทร์ ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เนื่องจากมีอีกวัดหนึ่งอยู่ตอนในเรียกว่าวัดจันทร์ใน วัดนี้จึงมีนามว่า "วัดจันทร์นอก" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 เดิมด้านหน้าของวัดติดแม่น้ำเจ้าพระยา ไดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2541

อุโบสถหลังเก่าของวัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2330 ประดิษฐานองค์พระปฏิมา หลวงพ่อโต ลักษณะอุโบสถเป็นทรงโค้งสำเภาแบบอยุธยา อุโบสถหลังใหม่สร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2543 ภายในประดิษฐานองค์พระปฏิมาทรงมารวิชัย (ปางชนะมาร) ชื่อองค์ หลวงพ่อดวงบุญ พรชัย โดยนำเอาชื่อของโยมผู้อุปถัมภ์การก่อสร้างอุโบสถภายในและภายนอกรวมกันเป็นชื่อพระประธาน ปัจจุบันอุโบสถหลังนี้ใช้ทำสังฆกรรมต่าง ๆ เช่น การทำวัตรสวดมนต์ ลงพระปาฏิโมกข์หรืออุปสมบท พิธีเวียนเทียนในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เป็นต้น
# วัดจันทร์ใน
วัดจันทร์ใน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันคือ พระครูโสภณกิจจานุกิจ

วัดจันทร์ในสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2313 ในสมัยกรุงธนบุรี ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ที่ได้นามว่า "วัดจันทร์ใน" เป็นเพราะว่ามีอีกวัดหนึ่งนามว่าวัดจันทร์นอกซึ่งสร้างขึ้นมาในระยะพร้อม ๆ กัน วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว สันนิษฐานว่าคงได้รับประมาณ พ.ศ. 2330 หลังจากบ้านเมืองสงบสุขปกติดีแล้ว ด้านข้างของวัดติดคลองวัดจันทร์ หลวงพ่อจำปี เจ้าอาวาสรูปที่ 4 เล่าว่า ในอดีตคลองวัดจันทร์เป็นคลองที่กว้างมาก เป็นคลองที่ประชาชนใช้สัญจรทางน้ำ มีการค้าขายสินค้าทางน้ำ และมีการใส่บาตรยามเช้าทางน้ำอีกด้วย

อาคารเสนาสนะประกอบด้วยพระอุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2313 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2490 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระประธานในอุโบสถ มีนามว่า พระพุทธศรีมุนีญาณ (หลวงพ่อยิ้ม) เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ

รายนามเจ้าอาวาส
 พระเกตุ 
 พระสายงามทองหล่อ
 พระมหาบุญจันทร์ จกฺกธมฺโม
 พระครูปิยศีลาภรณ์ (หลวงปู่จำปี) 
 พระครูโสภณกิจจานุกิจ (พ.ศ.2564 จนถึงปัจจุบัน)