wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# บาลงดอร์ 2019
บาลงดอร์ 2019  เป็นพิธีประจำปีครั้งที่ 64 ของบาลงดอร์ ซึ่งนำเสนอโดยฟร็องส์ฟุตโบล และยกย่องนักฟุตบอลที่ดีที่สุดในโลกสำหรับปี 2019 ประกาศรายชื่อผู้ชนะในปารีสเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2019 

 รายชื่อนักฟุตบอลชาย 
มีการประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 ลิโอเนล เมสซิ ได้รับรางวัลเป็นครั้งที่หกในอาชีพของเขา
 
ลำดับผู้เล่นสโมสรคะแนน1 ลิโอเนล เมสซิ บาร์เซโลนา6862 เฟอร์จิล ฟัน ไดก์ ลิเวอร์พูล6793 คริสเตียโน โรนัลโด ยูเวนตุส4764 ซาดีโย มาเน ลิเวอร์พูล3475 มุฮัมมัด เศาะลาห์ ลิเวอร์พูล1786 กีลียาน อึมบาเป ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง897 อาลีซง แบเกร์ ลิเวอร์พูล678 รอแบร์ต แลวันดอฟสกี ไบเอิร์นมิวนิก449 บือร์นาร์ดู ซิลวา แมนเชสเตอร์ซิตี4110 ริยาฎ มะห์รัซ แมนเชสเตอร์ซิตี3311 แฟร็งกี เดอ โยง อายักซ์ บาร์เซโลนา3112 ราฮีม สเตอร์ลิง แมนเชสเตอร์ซิตี3013 เอแดน อาซาร์ เชลซี เรอัลมาดริด2514 เกฟิน เดอ เบรยเนอ แมนเชสเตอร์ซิตี1415 มัตไตส์ เดอ ลิคต์ อายักซ์ ยูเวนตุส1316 เซร์ฆิโอ อาเกวโร แมนเชสเตอร์ซิตี1217 โรแบร์ตู ฟีร์มีนู ลิเวอร์พูล1118 อ็องตวน กรีแยซมาน อัตเลติโกเดมาดริด บาร์เซโลนา919 เทรนต์ อเล็กซานเดอร์-อาร์โนลด์ ลิเวอร์พูล820 ปีแยร์-แอเมอริก โอบาเมอย็องก์ อาร์เซนอล5 ดูชัน ทาดีช อายักซ์522 ซน ฮึง-มิน ทอตนัมฮอตสเปอร์423 อูว์โก โยริส ทอตนัมฮอตสเปอร์324 กาลิดู กูลิบาลี่ นาโปลี2 มาร์ค-อันเดร แทร์ สเตเกิน บาร์เซโลนา226 การีม แบนเซมา เรอัลมาดริด1 จอร์จีนีโย ไวนัลดึม ลิเวอร์พูล128 ฌูเวา แฟลิกส์ สปอร์ลิชบัวอีไบฟีกา อัตเลติโกเดมาดริด0 มาร์กิญญุส ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง0 โดนนี ฟัน เดอ เบก อายักซ์0

 รายชื่อนักฟุตบอลหญิง 
เมแกน ราพิโน ได้รับรางวัล บาลงดอร์หญิง 2019 สำหรับผู้เล่นหญิงยอดเยี่ยมที่สุดในโลก  
RankPlayerClub(s)Points1 เมแกน ราพิโน Reign FC2302 Lucy Bronze Lyon943 Alex Morgan Orlando Pride684 Ada Hegerberg Lyon675 Vivianne Miedema Arsenal386 Wendie Renard Lyon327 Sam Kerr Chicago Red Stars Perth Glory278 Rose Lavelle Washington Spirit199 Ellen White Manchester City1810 Dzsenifer Marozsán Lyon1611 Amandine Henry Lyon1312 Sari van Veenendaal Atlético Madrid1313 Tobin Heath Portland Thorns1114 Pernille Harder VfL Wolfsburg10 Lieke Martens Barcelona1016 Kosovare Asllani Tacón6 Nilla Fischer Linköping6 Marta Orlando Pride619 Sofia Jakobsson Tacón420 Sarah Bouhaddi Lyon0
 อ้างอิง
# อาร์ตูโร ริคาร์ดี
อาร์ตูโร ริคาร์ดี (30 ตุลาคม ค.ศ.1878 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1966) เป็นชาวอิตาลีที่ดำรงตำแหน่งเป็นพลเรือเอกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทำหน้าที่ในกระทรวงผู้ว่าการนาวิกโยธินทั่วไปของบุคลากร(Ministry of Marine director general of personnel) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1935 ถึง 1940 และรองเลขาธิการรัฐแห่งกองทัพเรือ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1941 ถึง ปี ค.ศ. 1943 ด้วยความเชี่ยวชาญในด้านสงครามทางอากาศ ริคาร์ดีมักจะทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่กองทัพเรือเยอรมันระดับอาวุโสในการป้องกันคาบสมุทรอิตาลี
# มหาเคารี
พระแม่มหาเคารี (, ไอเอเอสที:) เป็นอวตารปางที่ 8 ของพระแม่ทุรคา หนึ่งใน 9 ปางของ นวทุรคา บูชากันในวันที่ 8 ของนวราตรี  ตามเทวตำนานฮินดูระบุว่าทรงมีอำนาจที่ช่วยให้ผู้ที่เคาระศรัทธาในพระองค์สมประสงค์ และได้รับการบรรเทาจากทุกข์ต่าง ๆ ในชีวิต เทวลักษณะคือทรงมีสี่กร โดยทรงประทับกรในลักษณะต่าง ๆ คือ กรหนึ่งในท่าสยบความหวาดกลัว, กรหนึ่งทรงตรีศูล, กรหนึ่งทรงทมารู และอีกกรหนึ่งในมุทราให้พร
# กีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2019 – ทีมหญิง
การแข่งขันกีฬา แบดมินตัน ทีมหญิง ในมหกรรมกีฬา ซีเกมส์ 2019 ในกรุง มะนิลา จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 3 ธันวาคม ที่ มุนตินลูปา สปอร์ตส์ คอมเพล็กซ์,  เมโทรมะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์.

ตารางการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดคือเวลามาตรฐานฟิลิปปินส์ (UTC+08:00)
วันที่เวลาประเภท วันอาทิตย์, 1 ธันวาคม 09:00 รอบก่อนรองชนะเลิศ วันจันทร์, 2 ธันวาคม 09:00 รอบรองชนะเลิศ วันอังคาร, 3 ธันวาคม 10:00 รอบชิงชนะเลิศ

ผลการแข่งขัน

รอบก่อนรองชนะเลิศ

รอบรองชนะเลิศ

รอบชิงชนะเลิศ

ดูเพิ่ม
ประเภททีมชาย
ประเภทบุคคล
# อิตาโล บัลโบ
อิตาโล บัลโบ (แฟร์รารา, 6 มิถุนายน ค.ศ. 1896 – ทูบลัก, 28 มิถุนายน ค.ศ. 1940) เป็นผู้นำกลุ่มพวกชุดดำ(Camicie Nere, or CCNN)ของอิตาเลียนที่ทำหน้าที่เป็นจอมพลอากาศแห่งอิตาลี(Maresciallo dell'Aria) ผู้สำเร็จราชการแห่งลิเบีย ผู้บัญชาการทหารแห่งอิตาเลียนแอฟริกาเหนือ(Africa Settentrionale Italiana, หรือ ASI), และ"ทายาทโดยตรง"ของผู้นำเผด็จการอิตาลี เบนิโต มุสโสลินี

ภายหลังจากทำหน้าที่ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บัลโบได้กลายเป็นผู้นำองค์กรฟาสเช่ในแฟร์ราราที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนของเขา เขาเป็นหนึ่งในสี่คนผู้ร่วมก่อตั้งที่สำคัญ(Quadrumviri del Fascismo)ของการเดินขบวนสู่โรมที่ทำให้มุสโสลินีและพวกฟาสซิสต์เถลิงอำนาจในปี ค.ศ. 1922 พร้อมกับ มิเชล เบียนคิ, เอมีลีโอ เด โบโน และ Cesare Maria De Vecchi ในปี ค.ศ. 1926 เขาได้เริ่มงานในการสร้างกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลี และมีบทบาทสำคัญในการบินกลายเป็นที่นิยมขึ้นในอิตาลี และส่งเสริมด้านการบินของอิตาลีไปทั่วโลก ในปี ค.ศ. 1933 บางทีอาจจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดรอบๆตัวเขาในอิตาลี เขาได้รับหน้าที่เป็นผู้ปกครองในอิตาเลียนลิเบีย ที่เขาได้อาศัยอยู่ตลอดช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ บัลโบเกลียดชังต่อพวกต่อต้านชาวยิว เป็นผู้นำในกลุ่มฟาสซิสต์เพียงคนเดียวที่คัดค้านมุสโสลินีในการเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนี ในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง บัลโบถูกสังหารโดยเหตุบัญเอิญโดยการยิงพวกเดียวกันเอง เมื่อเครื่องบินที่เขานั่งถูกยิงตกจากน่านฟ้าเหนือเมืองทูบลักโดยปืนต่อต้านอากาศยานของอิตาลีที่ระบุเครื่องบินของเขาผิดพลาดTaylor, Blaine, Fascist Eagle: Italy's Air Marshal Italo Balbo
# กาลีซโซ ชิอาโน
เจียน กาลีซโซ ชิอาโน เคานต์ที่สองแห่งคอร์เทลาซโซและบูคาร์รี่  (, ; 18 มีนาคม ค.ศ. 1903 – 11 มกราคม ค.ศ. 1944) เป็นนักการฑูตและนักการเมืองชาวอิตาลีที่ทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศในรัฐบาลของพ่อตาของเขา เบนิโต มุสโสลินี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1936 ถึง ค.ศ. 1943

เขาเป็นลูกชายของพลเรือเอก Costanzo Ciano, สมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งของพรรคชาตินิยมฟาสซิสต์ ทั้งพ่อและลูกชายต่างได้เข้าร่วมในการเดินขบวนสู่โรมของมุสโสลินีในปี ค.ศ. 1922 ชิอาโนได้แสดงปฏิบัติหน้าที่ในการรบในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปีย(ค.ศ. 1935-36) และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อเขาเดินทางกลับมา ภายหลังจากหนึ่งในเหตุการณ์ความพ่ายแพ้ของฝ่ายอักษะในสงครามโลกครั้งที่สอง ชิอาโนได้เริ่มที่จะผลักดันให้อิตาลีถอนตัวออกจากสงครามและถูกปลดออกจากตำแหน่งด้วยผลลัพธ์เหล่านั้น ต่อมาเขาก็ได้ทำหน้าที่เป็นเอกอัครราชฑูตของวาติกัน

ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1943 ชิอาโนเป็นหนึ่งในสมาชิกของสภาใหญ่แห่งฟาสซิสต์ที่บังคับในการขับไล่มุสโสลินีออกจากตำแหน่งและถูกจับกุมอย่างรวดเร็ว ชิอาโนได้บินไปยังเยอรมนีแต่ถูกจับกุมตัวและพาตัวกลับไปยังระบอบปกครองใหม่ของมุสโสลินี สาธารณรัฐสังคมอิตาลี ภายใต้แรงกดดันของเยอรมัน มุสโสลินีได้ออกคำสั่งให้ประหารชีวิตชิอาโน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 1944 เขาได้ถูกประหารชีวิตโดยการยิงเป้าแบบชุดทีม 

ชิอาโนได้เขียนอนุทินทิ้งไว้เบื้องหลัง ซึ่งได้ถูกใช้เป็นแหล่งข้อมูลโดยนักประวัติศาสตร์หลายคน รวมทั้ง วิลเลียม ไชิเรอร์  ในหนังสือของเขาเรื่อง การรุ่งโรจน์และร่วงโรยของไรช์ที่สาม(The Rise and Fall of the Third Reich) และวิดีโอละคร-สารคดีที่มีความยาวประมาณสี่ชั่วโมงของช่องเอชบีโอ เรื่อง มุสโสลินีและข้าพเจ้า(Mussolini and I)
# ผู้สำเร็จราชการเกาหลี
ผู้สำเร็จราชการเกาหลี/โชเซ็ง  เป็นผู้สำเร็จราชการของเกาหลีในยุคญี่ปุ่น โดยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างปี 1910 ถึง 1945

ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการเกาหลีได้รับการสถาปนาขึ้นหลังจักรวรรดิเกาหลีถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิญี่ปุ่นตามสนธิสัญญาญี่ปุ่น–เกาหลี ค.ศ. 1910 เพียงไม่นาน เพื่อแทนที่ตำแหน่งผู้ตรวจราชการ ผู้สำเร็จราชการเกาหลีได้รับการแต่งตั้งจากโตเกียวและต้องรายงานต่อจักรพรรดิญี่ปุ่น ผู้สำเร็จราชการเกาหลีต้องรับผิดชอบในกระทรวงบริหารภูมิภาคโชเซ็ง เช่น โครงสร้าง, วัฒนธรรม, ความยุติธรรม, การเซ็นเซอร์ และการปราบปรามขบวนการเอกราชเกาหลีGovernor-General of Korea. 統計年報[Statistics Annual Report]黄文雄 Kō Bun'yū 歪められた朝鮮総督府 [Distorted facts about Governor-General of Korea](in Japanese).光文社 Kobunsya
thumb|263x263px|ที่พำนักแบบยุโรปของผู้สำเร็จราชการเกาหลีที่นัมซานใน ค.ศ. 1911
ผู้สำเร็จราชการเกาหลีมีทำเนียบอยู่ที่อาคารรัฐบาลกลางในเคโจหลังสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1926The building was demolished during the administration of South Korean president Kim Yong-sam on August 15, 1995. ก่อนหน้านั้น ผู้สำเร็จราชการเคยมีทำเนียบอยู่ที่นัมซาน잡지 일본지 조선(日本誌 朝鮮) 1911 Magazine Japanese Chosun (Illustration)

 ประวัติ 

 รายชื่อ 
หลังการผนวกเกาหลีเข้ากับญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1910 สำนักงานผู้ตรวจราชการจึงถูกแทนที่ด้วยสำนักงานผู้สำเร็จราชการ

นายพล เคานต์ เทราอูจิ มาซาตาเกะ (ค.ศ. 1910–1916)
เก็นซูอิ เคานต์ ฮาเซงาวะ โยชิมิจิ (ค.ศ. 1916–1919)
พลเรือเอก ไวเคานต์ ไซโต มาโกโตะ (ค.ศ. 1919–1927)
นายพล คาซูชิเงะ อูงากิ (ค.ศ. 1927)
นายพล ยามานาชิ ฮันโซ (ค.ศ. 1927–1929)
ไวเคานต์ ไซโต มาโกโตะ (ครั้งที่สองใน ค.ศ. 1929–1931)
นายพล คาซูชิเงะ อูงากิ (ครั้งที่สองใน ค.ศ. 1931–1936)
นายพล จิโร มินามิ (ค.ศ. 1936–1942)
นายพล (เกษียณ) คูนิอากิ โคอิโซะ (ค.ศ. 1942–1944)
นายพล (เกษียณ) โนบูยูกิ อาเบะ (ค.ศ. 1944–1945)
# วันดี พลทองสถิตย์
ดร.วันดี พลทองสถิตย์ หรือ นางวันดี พลทองสถิตย์ หรือชื่อในวงการคือ หมอลำอุดมศิลป์ เป็นศิลปินพื้นบ้านหมอลำที่มีชื่อเสียงทางภาคอีสานของไทยและเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติ
นางวันดี พลทองสถิตย์  เกิดเมื่อวันอาทิตย์  ที่   เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 10 คน  เกิดที่บ้านดอนธาตุ ตำบลหนองตูม อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น

นางวันดี พลทองสถิตย์ เป็นผู้ชื่นชอบในการแสดงหมอลำพื้นบ้านตั้งแต่วัยเด็ก และได้เข้าร่วมแสดงในคณะหมอลำ “สามัคคีรุ่งนคร” เพื่อหารายได้มาแบ่งเบาภาระของครอบครัว ด้วยเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ในการลำ รักในอาชีพหมอลำ เป็นผู้หมั่นฝึกซ้อม มีน้ำเสียงที่ไพเราะและเป็นเอกลักษณ์ จึงเป็นที่รักของครูผู้สอนลำ

วันดี เป็นผู้ที่มีผลงานการแสดงหมอลำนับแต่อดีตถึงปัจจุบันอย่างต่อเนื่อง ในปีพุทธศักราช ๒๕๐๗ ได้มีโอกาสบันทึกเสียงการแสดงหมอลำเผยแพร่ผ่านรายการวิทยุ โดยรับบทเป็นตัวประกอบหลายเรื่อง เช่น  นางประกายแก้ว สินธนูปูคำ ท้าวหัวข่อหล่อ สามผัวไม่กลัวบาป เป็นต้น ปีพุทธศักราช ๒๕๐๘  เริ่มเป็นที่รู้จักในอีสาน เมื่อได้รับบทเป็นนางเอกหมอลำ ในการแสดงหมอลำพื้นบ้านเรื่อง “ปลาบู่ทอง” หลังจากนั้น ในปีพุทธศักราช ๒๕๑๐ นางวันดี พลทองสถิตย์ เป็นที่รู้จักและชื่นชอบของคนอีสานมากยิ่งขึ้น เมื่อได้แสดงเป็นนางเอกหมอลำเรื่อง “ขูลู - นางอั้ว” คนอีสานรู้จักนางวันดี พลทองสถิตย์ในนาม “หมอลำอุดมศิลป์” เมื่อได้ตัดสินใจตั้งคณะหมอลำ “อุดมศิลป์” เป็นของตัวเองในปีพุทธศักราช ๒๕๑๖ ด้วยความรักในศิลปะการแสดงหมอลำ หมอลำอุดมศิลป์จึงได้ยึดอาชีพ หมอลำหาเลี้ยงชีพตนเองและครอบครัวมาโดยตลอด โดยไม่คิดจะประกอบอาชีพอื่นใดอีกเลย

จากประสบการณ์อันยาวนานด้านการแสดงหมอลำ กอปรกับความวิริยะอุตสาหะ ความใฝ่รู้ ความสามารถในการลำและพรสวรรค์อันเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั่วไป นางวันดี พลทองสถิตย์ จึงได้รับเชิญเป็นอาจารย์พิเศษผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการแสดงพื้นบ้าน เป็นผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้แก่นักศึกษา สาขาดนตรีและการแสดงพื้นบ้านคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๕๒ เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

นางวันดี พลทองสถิตย์ หรือ หมอลำอุดมศิลป์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น 

การงาน
 อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญ ที่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 
 ผู้ทรงคุณวุฒิ สำนักวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยขอนแก่น

รางวัลเกียรติคุณ
 2559 - ศิลปินมรดกอีสาน สาขาศิลปะการแสดง (ลำเรื่อง) ประจำปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
 2561 - รางวัลเกียรติยศหมอลำฝังเพชร จากรายการไมค์ทองคำหมอลำฝังเพชร
 2562 - ปริญญาดุริยางคศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
# โจวันนี เมสเซ
โจวันนี เมสเซ (: 10 ธันวาคม ค.ศ. 1883 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1968) เป็นชาวอิตาลีที่ดำรงตำแหน่งเป็นนายพลอิตาลี นักการเมือง และจอมพล(Maresciallo d'Italia) เขาได้ถูกพิจารณาจากหลายๆคนว่าเป็นนายพลอิตาลีที่ดีที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง
# ขรรคปุระ
ขรรคปุระ  เป็นเมืองในเขตปัศจิมเมทินีปุระ จังหวัดเมทินีปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย ขรรคปุระตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำกังสาพตี ทางตอนใต้ของรัฐเบงกอลตะวันตก โดยอยู่ห่างจากนครโกลกาตาซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐไปทางทิศตะวันตกประมาณ 110 กิโลเมตร

ขรรคปุระเป็นที่ตั้งของอุตสาหกรรมสำคัญหลายประเภท และเป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟชุมทางขรรคปุระ ซึ่งเป็นชุมทางรถไฟที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย เส้นทางรถไฟสายหลักที่ผ่านชุมทางขรรคปุระมีจำนวน 5 สาย ได้แก่สายหาวรา-นาคปุระ-มุมไบ สายหาวรา-เจนไน สายหาวรา-ขรรคปุระ สายอาสานโสละ-ฏาฏานคร-ขรรคปุระ และสายขรรคปุระ-ปุรี ชานชาลาของสถานีรถไฟชุมทางขรรคปุระมีความยาว 1,072.5 เมตร ซึ่งยาวเป็นอันดับที่ 3 ของโลก นอกจากนี้ ขรรคปุระยังเป็นที่ตั้งของสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ขรรคปุระ (ไอไอที ขรรคปุระ) ซึ่งเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกในกลุ่มสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2494

จากรายงานสำมะโนประชากรครั้งล่าสุด ซึ่งจัดทำใน พ.ศ. 2554 ขรรคปุระมีประชากร 207,604 คน โดยแบ่งเป็นชาย 106,559 คน และหญิง 101,045 คน ในขณะที่ประชากรรวมของขรรคปุระและเขตปริมณฑล ได้แก่นิคมรถไฟขรรคปุระ และกลายกุนฑะ มีจำนวน 299,683 คน ได้แก่ชาย 153,143 คนและหญิง 146,540 คน ประชากรประมาณร้อยละ 85 ของขรรคปุระรู้หนังสือ ประชากรร้อยละ 80 โดยประมาณนับถือศาสนาฮินดู รองลงมาได้แก่ศาสนาอิสลามซึ่งมีผู้นับถือประมาณร้อยละ 13
# ลาร์ก-แอลเอกซ์
ลาร์ก-แอลเอกซ์ (ชื่อเต็ม: Lighter, Amphibious Resupply, Cargo, 60 ton; ความหมาย: ยานส่งจากเรือใหญ่, สะเทินน้ำสะเทินบก, เวียนจัดส่งของบรรทุก 60 ตัน) หรือตามตั้งชื่อเดิมจาก บาร์ก (ชื่อเต็ม: Barge, Amphibious Resupply, Cargo; ความหมาย: ยานบรรทุก, สะเทินน้ำสะเทินบก, เวียนจัดส่งของบรรทุก) เป็นยานพาหนะขนส่งสะเทินน้ำสะเทินบก ตัวถังเหล็กกล้าประสาน

 ลักษณะ 
right|thumb|ลาร์ก-แอลเอกซ์ กำลังขนถ่ายลาร์ก-วี ตัวถังอะลูมิเนียม ที่มีขนาดเล็กกว่า
thumb|รถถังเอ็ม60เอ2 ซึ่งขับออกจากยานบรรทุกสะเทินน้ำสะเทินบก ลาร์ก 60 ระหว่างการจัดแสดงนิทรรศการกองทัพบกโปรล็อก 1985
thumb|เปรียบเทียบขนาดกับดียูเคดับเบิลยู

สามารถบรรทุกของบรรทุกได้มากถึง 100 ตัน หรือผู้โดยสาร 200 นาย แต่โดยทั่วไปบรรทุกของบรรทุก 60 ตัน หรือผู้โดยสาร 120 นาย ยานพาหนะนี้ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซลจีเอ็มซี 265 แรงม้า (198 กิโลวัตต์) สี่ตัวซึ่งอยู่ด้านข้างของตัวถัง โดยแต่ละตัวจะขับเคลื่อนล้อเดียวบนบก เครื่องยนต์คู่หนึ่งขับแต่ละใบพัดขนาด 1.2 มม. (47 นิ้ว) สองตัว ซึ่งขับเคลื่อนยานพาหนะในน้ำ ความเร็วสูงสุดอยู่ที่ 20 ไมล์ต่อชั่วโมง (32 กม./ชม.) บนบก หรือ 7.5 ไมล์ต่อชั่วโมง (12.1 กม./ชม.) เมื่อลอยอยู่ โดยผู้คุมเครื่องอยู่ในแค็บขนาดเล็กซ้ายมือข้างท้ายเรือของยานพาหนะ

ลาร์ก-แอลเอกซ์ ถูกใช้เพื่อขนส่งยานพาหนะแบบล้อยางและสายพาน รวมถึงอุปกรณ์การเตรียมริมทะเลและของบรรทุกทั่วไป จากเรือถึงฝั่ง หรือจุดขนถ่ายไกลทะเล มันยังสามารถขนส่งตู้คอนเทนเนอร์ขนาด 40 ฟุต (12 เมตร) ซึ่งสามารถลงจอดได้จากลาร์กไม่ว่าจะด้วยเครน, รถขนวัสดุใต้ท้องรถ หรือลูกรอก มันเป็นยานพาหนะสะเทินน้ำสะเทินบกเพียงอย่างเดียวในกองทัพบกสหรัฐที่สามารถลงจอดบนชายหาดผ่านคลื่นซัดฝั่ง โดยทั่วไปแล้ว ลาร์ก-แอลเอกซ์ ได้ลำเลียงในฐานะของบรรทุกบนปากระวางบนเรือพาณิชย์ หรือเรือยกหนักที่จะขนส่งขนส่งข้ามน้ำข้ามทะเล ส่วนตัวอย่างการเอาตัวรอดของลาร์ก-แอลเอกซ์ สามารถพบได้ที่พิพิธภัณฑ์สงครามโอเวอร์ลูน ในประเทศเนเธอร์แลนด์, พิพิธภัณฑ์ทหารแห่งนอร์ธฟลอริดาในกรีนโคฟสปริงส์ รัฐฟลอริดา และที่พิพิธภัณฑ์ยานยนต์เลน ในแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ตลอดจนพิพิธภัณฑ์การขนส่งกองทัพบกสหรัฐ ฟอร์ตยูสติส รัฐเวอร์จิเนีย

 ประจำการ  
บาร์กคันแรกได้เดินทางเรือเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1952 ที่ฟอร์ตลอว์ตัน รัฐวอชิงตัน และมีการเปลี่ยนชื่อจากบาร์กเป็นลาร์กในปี ค.ศ. 1960 มีการพบว่าลาร์กได้ประจำการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1967 เมื่อพวกมันถูกส่งไปยังเวียดนามเพื่อสนับสนุนกองพลส่งทางอากาศที่ 101 และกองพลทหารม้าที่ 1 ในปี ค.ศ. 1968 ส่วนลาร์ก-แอลเอกซ์ คันสุดท้ายได้ออกจากประจำการในปี ค.ศ. 2001
# บิวเทน
บิวเทน  เป็นสารประกอบอินทรีย์ที่มีสูตรเคมี C4H10 ลักษณะเป็นแก๊สไม่มีสี มีกลิ่นคล้ายแก๊สโซลีนหรือแก๊สธรรมชาติ มีความไวไฟสูง คำว่า "บิวเทน" อาจหมายความได้ถึง n-butane หรือ isobutane ซึ่งเป็นไอโซเมอร์กัน แต่ตามหลักการเรียกชื่อของสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (IUPAC) บิวเทนจะหมายถึง n-butane เพียงอย่างเดียว บิวเทนมีรากศัพท์มาจากกรดบิวทีริก ซึ่งมาจากคำภาษาละติน butyrum แปลว่าเนย ถูกค้นพบโดยเอดเวิร์ด แฟรงก์แลนด์ในปี ค.ศ. 1849 และเอดมันด์ โรนัลส์เป็นคนแรกที่บรรยายถึงคุณสมบัติ

บิวเทนเป็นสารไฮโดรคาร์บอนชนิดแอลเคนที่มีคาร์บอน 4 อะตอมเชื่อมต่อกันด้วยพันธะเดี่ยว บิวเทนมี 2 ไอโซเมอร์ได้แก่ n-butane และ isobutane ซึ่งทั้งสองมีสูตรเคมีเหมือนกันแต่ต่างกันที่โครงสร้าง โดย n-butane มีโครงสร้างแบบไม่มีกิ่ง ในขณะที่ isobutane เป็นโครงสร้างแบบมีกิ่ง โครงสร้างที่แตกต่างกันนี้ส่งผลให้สองไอโซเมอร์นี้มีจุดเดือดต่างกัน โดย n-butane มีจุดเดือดสูงกว่าอันเป็นผลมาจากการมีพื้นที่ผิวสัมผัสระหว่างโมเลกุลมากกว่า ส่งผลให้มีแรงระหว่างโมเลกุลมากเช่นกัน บิวเทนเป็นหนึ่งในสารที่พบในน้ำมันดิบและแก๊สธรรมชาติ และเป็นสารกลุ่มแรก ๆ ที่ถูกแยกออกเมื่อมีการกลั่นลำดับส่วนเนื่องจากมีจุดเดือดต่ำกว่าสารชนิดอื่น เมื่อเผาบิวเทนในที่ที่มีออกซิเจนมากจะได้ผลิตภัณฑ์เป็นคาร์บอนไดออกไซด์และไอน้ำ แต่หากมีออกซิเจนไม่เพียงพอจะได้คาร์บอนมอนอกไซด์หรือเขม่าคาร์บอน ดังสมการ

เมื่อมีออกซิเจนเพียงพอ:
 2 C4H10 + 13 O2 → 8 CO2 + 10 H2O
เมื่อมีออกซิเจนไม่เพียงพอ:
 2 C4H10 + 9 O2 → 8 CO + 10 H2O

บิวเทนใช้ผสมกับแก๊สโซลีนเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงและใช้เพิ่มเลขออกเทนในน้ำมันเบนซิน เมื่อผสมกับโพรเพนและสารไฮโดรคาร์บอนอื่น ๆ จะได้แก๊สปิโตรเลียมเหลว (LPG) หรือแก๊สหุงต้ม นอกจากนี้ยังใช้เป็นเชื้อเพลิงของไฟแช็ก เครื่องพ่นไฟสำหรับทำอาหารและสารขับดันสำหรับกระป๋องสเปรย์ เมื่อใช้เป็นแก๊สสำหรับบรรจุภัณฑ์จะมีเลขอีคือ E943a บิวเทนบริสุทธิ์โดยเฉพาะ isobutane ใช้เป็นสารทำความเย็นแทนฮาโลมีเทนที่ทำลายชั้นโอโซน บิวเทนเป็นสารระเหยที่เมื่อสูดดมเข้าไปจะก่อให้เกิดภาวะเคลิ้มสุข ง่วงซึม หัวใจเต้นผิดจังหวะ ความดันโลหิตผิดปกติ หมดสติ และอาจเสียชีวิตจากภาวะขาดอากาศหายใจและเว็นทริคูลาร์ ฟิบริลเลชัน
# สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย
สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย หรือไอไอที  เป็นกลุ่มสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในประเทศอินเดีย ก่อตั้งขึ้นตามรัฐบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย (ขรรคปุระ) พ.ศ. 2499 และรัฐบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย พ.ศ. 2504 อย่างไรก็ตาม สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ขรรคปุระได้ใช้ชื่อ "สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย" ตั้งแต่ พ.ศ. 2494 สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดียมีฐานะเป็นสถาบันอุดมศึกษาที่มีความสำคัญระดับชาติ (Institute of National Importance; INI) ตามประกาศในรัฐบัญญัติสองฉบับดังกล่าว ใน พ.ศ. 2562 สถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดียมีจำนวน 23 แห่งทั่วประเทศ ซึ่งสถาบัน 4 แห่งล่าสุดสถาปนาตามรัฐบัญญัติสถาบันเทคโนโลยีแห่งอินเดีย ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2559

 สถาบัน 
 สถาบัน  เมืองที่ตั้ง  รัฐ ไอไอที ขรรคปุระ  ขรรคปุระ  เบงกอลตะวันตก ไอไอที บอมเบย์  มุมไบ  มหาราษฏระ ไอไอที มัทราส  เจนไน  ทมิฬนาฑู ไอไอที กานปุระ  กานปุระ  อุตตรประเทศ ไอไอที เดลี  เดลี  เดลี ไอไอที คูวาหตี  คูวาหตี  อัสสัม ไอไอที รุรกี  รุรกี  อุตตราขัณฑ์ ไอไอที โรพาร์  รูปนคร  ปัญจาบ ไอไอที ภุพเนศวร  ภุพเนศวร  โอริศา ไอไอที คานธีนคร  คานธีนคร  คุชราต ไอไอที ไฮเดอราบาด  ไฮเดอราบาด  เตลังคานา ไอไอที โชธปุระ  โชธปุระ  ราชสถาน ไอไอที ปัฏนา  ปัฏนา  พิหาร ไอไอที อินโดร์  อินโดร์  มัธยประเทศ ไอไอที มัณฑี  มัณฑี  หิมาจัลประเทศ ไอไอที (บีเอชยู) พาราณสี  พาราณสี  อุตตรประเทศ ไอไอที ปาลักกาฏ  ปาลักกาฏ  เกรละ ไอไอที ติรุปติ  ติรุปติ  อานธรประเทศ ไอไอที (ไอเอสเอ็ม) ธนพาท  ธนพาท  ฌาร์ขัณฑ์ ไอไอที ภิลาย  ภิลาย  ฉัตตีสครห์ ไอไอที กัว  โปณดา  กัว ไอไอที ชัมมู  ชัมมู  ชัมมูและกัศมีร์ ไอไอที ธารวาฑ  ธารวาท  กรนาฏกะ
# ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน
ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน  เป็นหัวหน้าผู้สำเร็จราชการไต้หวันในยุคญี่ปุ่น (รวมฟอร์โมซาและเพสคาดอร์เรส) เมื่อยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่าง ค.ศ. 1895 ถึง 1945

ผู้สำเร็จราชการไต้หวันของญี่ปุ่นเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ข้าราชการพลเรือน ขุนนางหรือนายพลญี่ปุ่น พวกเขาใช้อำนาจของตนในนามองค์อธิปัตย์ไต้หวัน (จักรพรรดิญี่ปุ่น) จนกระทั่งจักรวรรดิล่มสลาย และอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐจีน แล้วญี่ปุ่นสละอำนาจ

 ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน (1895–1945) 

+ ผู้สำเร็จราชการไต้หวัน (1895–1945) ลำดับ ภาพชื่อ ภูมิลำเนา อาชีพ สังกัดสมัยจักรพรรดิ1 100px  คาบายามะ ซูเกโนริ樺山資紀คาโงชิมะพลเรือเอก (กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น) (ไวเคานต์)กองทัพ10 พฤษภาคม 18952 มิถุนายน 1896เมจิ2 100px  คัตสึระ ทาโร桂太郎ยามางูจิพลโท (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น) (ไวเคานต์)กองทัพ2 มิถุนายน 189614 ตุลาคม 18963 100px  โนงิ มาเรซูเกะ乃木希典ยามางูจิพลโท (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น) (บารอน)กองทัพ14 ตุลาคม 189626 กุมภาพันธ์ 18984 100px  โคดามะ เก็นตาโร兒玉源太郎ยามางูจิพลโท (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น) (บารอน)กองทัพ26 กุมภาพันธ์ 189811 เมษายน 19065100pxซากูมะ ซามาตะ佐久間左馬太ยามางูจิพลเอก (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น) (ไวเคานต์)กองทัพ11 เมษายน 19061 พฤษภาคม 1915ไทโช6 100px  อันโด เทบิ安東貞美นางาโนะพลเอก (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น) (บารอน)กอองทัพ1 พฤษภาคม 19156 มิถุนายน 19187 100px  อากาชิ โมโตจิโระ明石元二郎ฟูกูโอกะพลโท (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น)กองทัพ6 มิถุนายน 191824 ตุลาคม 19198 100px  เด็ง เค็นจิโร田健治郎เฮียวโงะสมาชิกในคณะรัฐมนตรีเทราอูจิ (บารอน)เซยูไก29 ตุลาคม 19196 กันยายน 19239 100px  อูจิดะ คากิจิ內田嘉吉โตเกียวสมาชิกสภาขุนนางเซยูไก 6 กันยายน 19231 กันยายน 192410 100px  อิซาวะ ทากิโอะ伊澤多喜男นางาโนะสมาชิกสภาขุนนางเค็นเซไก 1 กันยายน 192416 กรกฎาคม 192611100px  คามิยามะ มิตสึโนชิง上山滿之進ยามางูจินักประพันธ์วรรณกรรมเค็นเซไก 16 กรกฎาคม 192616 มิถุนายน 1928โชวะ12 100px  คาวามูระ ทาเกจิ川村竹治อากิตะสมาชิกสภาขุนนางเซยูไก 16 มิถุนายน 192830 กรกฎาคม 192913 100px  อิชิซูกะ เอโซ石塚英藏ฟูกูชิมะสมาชิกสภาขุนนางมินเซโต 30 กรกฎาคม 192916 มกราคม 193114 100px  โอตะ มาซาฮิโระ太田政弘ยามางาตะผู้ว่าการแห่งดินแดนเช่ากวันตงมินเซโต 16 มกราคม 19312 มีนาคม 193215 100px  มินามิ ฮิโรชิ南弘โทยามะสมาชิกสภาขุนนางเซยูไก 2 มีนาคม 193226 พฤษภาคม 193216 100px  นากางาวะ เค็นโซ中川健蔵นีงาตะปลัดกระทรวงศึกษาธิการมินเซโต 26 พฤษภาคม 19322 กันยายน 193617 100px  โคบายาชิ เซโซ小林躋造ฮิโรชิมะพลเรือเอก (กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น)กองทัพ 2 กันยายน 193627 พฤศจิกายน 194018 100px  ฮาเซงาวะ คิโยชิ長谷川清ฟูกูอิพลเรือเอก (กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น)กองทัพ 27 พฤศจิกายน 194030 ธันวาคม 194419 100px  อันโด ริกิจิ安藤利吉มิยางิพลเอก (กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น)กองทัพ 30 ธันวาคม 194425 ตุลาคม 1945
# พลุแฟลร์
พลุแฟลร์ (ซึ่งบางครั้งเรียกว่า fusee) เป็นไพโรเทคนิคประเภทหนึ่งที่ก่อแสงจ้าหรือความร้อนสูงโดยไม่เกิดการระเบิด พลุแฟลร์ใช้สำหรับส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ, การส่องแสง หรือการกระทำตอบโต้เกี่ยวกับการป้องกันในการใช้ประโยชน์ทางพลเรือนและการทหาร พลุแฟลร์อาจเป็นดอกไม้เพลิงภาคพื้น, ดอกไม้เพลิงโพรเจกไทล์ หรือที่ได้ถูกแขวนร่มชูชีพเพื่อให้มีเวลาส่องสว่างนานสูงสุดในพื้นที่ขนาดใหญ่ ส่วนดอกไม้เพลิงโพรเจกไทล์อาจถูกทิ้งจากเครื่องบิน, ยิงออกจากจรวดหรือปืนใหญ่ หรือแท่งยิงแบบมือถือ

 ประวัติ 
การใช้ดินปืนเพื่อจุดประสงค์ในการส่งสัญญาณที่บันทึกไว้ที่เก่าแก่ที่สุดคือ 'พลุส่งสัญญาณระเบิด' ที่ราชวงศ์ซ่งของจีนใช้เมื่อราชวงศ์หยวนนำโดยชาวมองโกลปิดล้อมหยางโจวในปี ค.ศ. 1276 ระเบิดเปลือกนุ่มเหล่านี้ กำหนดเวลาให้ระเบิดกลางอากาศ ซึ่งถูกนำมาใช้เพื่อส่งข้อความไปยังกองทหารในระยะไกล การเอ่ยถึงพลุส่งสัญญาณระเบิดอีกครั้งหนึ่งปรากฏในข้อความระบุช่วงปี ค.ศ. 1293 ที่ขอการเก็บรวบรวมจากผู้ที่ยังเก็บไว้ในมณฑลเจ้อเจียง ส่วนปืนสัญญาณปรากฏในเกาหลีราวปี ค.ศ. 1600 ซึ่งหวูอีตูฟู่ทงจื้อ (Wu I Thu Phu Thung Chih) หรือสารานุกรมทหารมีภาพประกอบ (Illustrated Military Encyclopedia) ได้เขียนไว้ในปี ค.ศ. 1791 โดยแสดงให้เห็นปืนสัญญาณในภาพประกอบNeedham (1986), p. 331.

 เคมี 
thumb|การเผาไหม้พลุแฟลร์ถนนสามจุด
thumb|ปืนพกยิงพลุธรรมดา รุ่นนี้ใช้พลุแฟลร์ 26.5 มม. (ผลิตโดยพาเทลบอลลิสติกส์)

พลุแฟลร์ผลิตแสงผ่านการเผาไหม้ขององค์ประกอบดอกไม้ไฟ ส่วนผสมมีหลากหลาย แต่มักขึ้นอยู่กับสตรอนเชียมไนเตรต, โพแทสเซียมไนเตรต หรือโพแทสเซียมเปอร์คลอเรต และผสมกับเชื้อเพลิง เช่น ชาร์โคล, ซัลเฟอร์, ขี้เลื่อย, อะลูมิเนียม, แมกนีเซียม หรือเรซินโพลิเมอร์ที่เหมาะสม พลุแฟลร์อาจมีสีได้จากการรวมของสีดอกไม้ไฟ ส่วนพลุแฟลร์แคลเซียมใช้ใต้น้ำเพื่อให้แสงสว่างวัตถุที่จมอยู่ใต้น้ำ
# แมร์แยม มีร์ซอฆอนี
แมร์แยม มีร์ซอฆอนี  เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอิหร่าน และศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด เธอเป็นผู้หญิงคนแรกและชาวอิหร่านคนแรกที่ได้รับรางวัลเหรียญฟีลดส์

 วัยเด็กและการศึกษา 
เธอเคยเข้าแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศสองครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2537 ที่ฮ่องกงและ พ.ศ. 2538 ที่นครโตรอนโต ประเทศแคนาดา และได้รับรางวัลเหรียญทองทั้งสองครั้ง โดยในครั้งแรกที่ฮ่องกงเธอทำคะแนนได้ 41 คะแนนจาก 42 คะแนน ส่วนครั้งที่สองที่แคนาดาเธอได้คะแนนเต็ม

พ.ศ. 2542 มีร์ซอฆอนีจบการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาคณิตศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแชรีฟ (Sharif University of Technology) และเดินทางไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาจนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดใน พ.ศ. 2547 โดยมีที่ปรึกษาได้แก่เคอร์ทิส ที. แมกมัลเลนซึ่งเคยได้รับเหรียญฟีลดส์ใน พ.ศ. 2541  ขณะศึกษาที่ฮาร์วาร์ดเธอเป็นที่รู้จักว่าเป็นคนที่มุ่งมั่นและไม่หยุดตั้งคำถาม แม้ว่าภาษาอังกฤษจะไม่ใช่ภาษาแม่ของเธอก็ตาม เธอมักจดบันทึกเป็นภาษาเปอร์เซีย

 ผลงานวิชาการ 
เมื่อจบปริญญาเอก เธอเข้าทำงานเป็นนักวิจัยที่สถาบันคณิตศาสตร์เคลย์และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตันก่อนจะไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดใน พ.ศ. 2552

thumb|left|นักคณิตศาสตร์ที่ได้รับรางวัลเหรียญฟีลดส์ใน พ.ศ. 2557 มีร์ซอฆอนีในภาพกำลังอุ้มลูกสาวของเธออยู่
มีร์ซอฆอนีได้รับรางวัลเหรียญฟีลดส์ใน พ.ศ. 2557 จากงานวิจัยเกี่ยวกับผิวรีมันและปริภูมิมอดุลัสของผิวรีมัน ซึ่งเธอเป็นผู้หญิงคนแรกและชาวอิหร่านคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้

เธอนิยามตัวเองว่าเป็นนักคณิตศาสตร์ที่ "ช้า" เธอเชื่อว่าต้องทุ่มเทและตั้งใจเพื่อที่จะได้เห็นความงามของคณิตศาสตร์ ขณะที่เธอกำลังขบคิดปัญหา เธอจะวาดรูปการ์ตูนแล้วทดสมการคณิตศาสตร์ที่เธอคิดรอบตัวการ์ตูนที่เธอวาด ลูกสาวของเธอใช้คำว่า "วาดภาพ" เมื่อพูดถึงวิธีการทำงานของมีร์ซอฆอนี

 ชีวิตส่วนตัว 
มีร์ซอฆอนีสมรสกับยัน ว็อนดราก นักวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎีและนักวิทยาศาสตร์ประยุกต์ชาวเช็ก และมีลูกสาวหนึ่งคนได้แก่อานาฮิตา"A Tenacious Explorer of Abstract Surfaces", simonsfoundation.org. Retrieved 13 April 2014.

 การเสียชีวิต 
พ.ศ. 2556 แพทย์ได้ตรวจพบว่าเธอเป็นโรคมะเร็งเต้านม ก่อนจะลุกลามไปยังกระดูกและตับในอีก 3 ปีถัดมา และเสียชีวิตในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ด้วยวัย 40 ปี

ประธานาธิบดีแฮแซน โรว์ฮอนีแห่งสาธารณรัฐอิสลามอิหร่านได้กล่าวสดุดีและไว้อาลัย โดยมีใจความว่ามีร์ซอฆอนีเป็นนักคณิตศาสตร์ที่ยอดเยี่ยม เป็นผู้ที่ทำให้ชื่อเสียงของอิหร่านในวงการวิชาการเป็นที่รู้จัก และเป็นผู้นำทางให้ผู้หญิงชาวอิหร่านกล้าและมุ่งมั่นที่จะแสดงความสามารถของตนในเวทีสากล