# 2 พงศาวดาร 1
2 พงศาวดาร 1  เป็นบทแรกของหนังสือพงศาวดาร ฉบับที่ 2 ในพันธสัญญาเดิมในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ หรือส่วนที่ 2 ของหนังสือพงศาวดารในคัมภีร์ฮีบรู หนังสือพงศาวดารรวบรวมจากแหล่งข้อมูลที่เก่ากว่าโดยบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่ไม่ทราบตัวตน ซึ่งนักวิชาการสมัยใหม่เรียกว่าเป็น "ผู้เขียนหนังสือพงศาวดาร" (the Chronicler) และมีรูปร่างสุดท้ายที่ทำขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 5 หรือ 4 ก่อนคริสตกาล บทที่ 1 ของ 2 พงศาวดารเป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เน้นไปที่รัชสมัยของซาโลมอน (2 พงศาวดาร 1 ถึง 9) จุดเน้นของบทนี้คือความรุ่งเรืองและความมั่งคั่งของซาโลมอน 

 ต้นฉบับ 
บทนี้เดิมเขียนด้วยภาษาฮีบรู แบ่งออกเป็น 17 วรรคในคัมภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์ แต่แบ่งเป็น 18 วรรคในคัมภีร์ฮีบรู ดังการเปรียบเทียบเลขวรรคต่อไปนี้:หมายเหตุ [1] ของ 2 พงศาวดาร 2:1 ใน NET Bible

+ การกำหนดเลขวรรคของ 2 พงศาวดาร 1 และ 2 ไทย/อังกฤษ  ฮีบรู1:1-171:1-172:11:182:2-182:1-17
บทความนี้อิงตามกำหนดเลขวรรคในคัมภีร์ไบเบิลภาษาไทยและภาษาอังกฤษของศาสนาคริสต์โดยทั่วไป 

 พยานต้นฉบับ 
บางสำเนาต้นฉบับในยุคต้นที่มีข้อความของบทนี้เป็นภาษาฮีบรูมีลักษณะเป็นต้นฉบับเมโซเรติก (Masoretic Text) ได้แก่ ฉบับอะเลปโป (Aleppo Codex; ศตวรรษที่ 10) และ ฉบับเลนินกราด (Leningrad Codex; ค.ศ. 1008)

สำเนาต้นฉบับโบราณที่หลงเหลืออยู่ของคำแปลเป็นภาษากรีกคอยนีที่รู้จักในชื่อเซปทัวจินต์ (ทำขึ้นในช่วงไม่กี่ศตวรรษสุดท้ายก่อนคริสตกาล) ได้แก่ ฉบับวาติกัน (Codex Vaticanus; B; B; ศตวรรษที่ 4) และฉบับอะเล็กซานเดรีย (Codex Alexandrinus; A; A; ศตวรรษที่ 5)

 การอ้างอิงในพันธสัญญาเดิม 
2 พงศาวดาร 1:1–13: 1 พงศ์กษัตริย์ 3:1–15; ; 2 Chronicles 1 Berean Study Bible. Biblehub
2 พงศาวดาร 1:14–17: 1 พงศ์กษัตริย์ 10:26–29

 การถวายเครื่องบูชาและการอธิษฐานของซาโลมอนที่กิเบโอน (1:1–13) 
เนื้อหาในส่วนนี้บันทึกถึงการที่ซาโลมอนเริ่มรัชสมัยของพระองค์สืบทอดจากดาวิดในสหราชาธิปไตย โดยที่ดาวิดได้ทรงเตรียมการสนับสนุนราชกิจของซาโลมอนไว้ล่วงหน้าแล้ว (1 พงศาวดาร 25–29) ในวรรค 3–5 ผู้เขียนหนังสือพงศาวดารพยายามกล่าวรวมสถานที่และสิ่งของสักการะที่ถูกต้องทั้งหมด ได้แก่พลับพลาที่สร้างโดยโมเสสในถิ่นทุรกันดารซึ่งตั้งอยู่ในกิเอโบน (1 พงศาวดาร 16:39; 21:29) และหีบแห่งพันธสัญญาที่ตั้งอยู่ในเต็นท์โดยดาวิดในเยรูซาเล็ม ผู้เขียนหนังสือพงศาวดารตั้งใจนำเสนอ 'ชนชาติใหญ่ ซึ่งไม่สามารถจะนับหรือคำนวณได้' (1 พงศ์กษัตริย์ 3:8) ให้เป็น 'ชนชาติที่มากมายเหมือนผงคลีของแผ่นดินโลก' (วรรค 9) หมายถึงพระสัญญาที่พระเจ้าทรงทำไว้กับยาโคบ (หรือ "อิสราเอล") ใน การอ้างถึงพระสัญญาที่จะสร้างราชวงศ์นิรันดร์แก่ดาวิด ('ขอให้พระสัญญาของพระองค์ ที่มีต่อดาวิดเสด็จพ่อของข้าพระองค์เป็นจริง ณ บัดนี้'; เปรียบเทียบกับ 1 พงศาวดาร 17:11-12) หมายถึงวรรค 1 ซึ่งซาโลมอนได้รับการแนะนำในฐานะพระราชโอรสและผู้สืบทอดโดยชอบธรรมของดาวิดโดยการทรงเลือกของพระเจ้า

 วรรค  3 
แล้วซาโลมอนกับชุมนุมชนทั้งหมดที่อยู่กับพระองค์ขึ้นไปที่ปูชนียสถานสูง ซึ่งอยู่ที่กิเบโอนเพราะเต็นท์นัดพบของพระเจ้า ซึ่งโมเสสผู้รับใช้ของพระยาห์เวห์สร้างขึ้นในถิ่นทุรกันดารอยู่ที่นั่น2 พงศาวดาร 1:3 THSV11
"ปูชนียสถานสูง": หรือ "สถานนมัสการ"หมายเหตุของ 2 พงศาวดาร 1:3 ใน NKJV

 ความมั่งคั่งของซาโลมอน (1:14–17) 
บันทึกเกี่ยวกับความมั่งคั่งของซาโลมอนในส่วนนี้แทบจะเหมือนความในหนังสืออื่น (1 พงศ์กษัตริย์ 10:26-29) ความนี้เป็นการแสดงตัวอย่างของผลสัมฤทธิ์แห่งพระสัญญาของพระเจ้าต่อซาโลมอนในกิเอโอน

 วรรค 17 
พวกเขานำรถรบเข้ามาจากอียิปต์ราคาคันละเท่ากับเงิน 600 เชเขล และม้าตัวละ 150 เชเขล แล้วพวกเขาก็ส่งออกไปยังบรรดากษัตริย์ของคนฮิตไทต์ และบรรดากษัตริย์ของคนซีเรีย2 พงศาวดาร 1:17 THSV11
 "เงิน 600 เชเขล": ประมาณ 15 ปอนด์หรือ 6.9 กิโลกรัมหมายเหตุ [a] ของ 2 พงศาวดาร 1:17 ใน MEV
 "เชเขล": ประมาณ 2/5 ออนซ์หรือ 11 กรัมหมายเหตุของ 2 พงศาวดาร 1:17 ใน ESV
 "150 เชเขล": ประมาณ 3¾ ปอนด์หรือ 1.7 กิโลกรัมหมายเหตุ [b] ของ 2 พงศาวดาร 1:17 ใน MEV