# ราพันเซล (ตัวละครดิสนีย์)
ราพันเซล  เป็นตัวละครที่ปรากฏในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องที่ 50 ของวอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์เรื่อง ราพันเซล เจ้าหญิงผมยาวกับโจรซ่าจอมแสบ (2010) ให้เสียงโดยนักแสดงและนักร้องชาวอเมริกัน แมนดี มัวร์ ราพันเซลเป็นเจ้าหญิงที่ไม่รู้ถึงสถานะทางราชวงศ์ของตัวเอง เธอถูกหญิงชราชื่อแม่โกเธล จับไปเลี้ยงดูเธอในหอคอยอันเงียบสงบกลางป่า โดยใช้ความสามารถในการรักษาจากเส้นผมของราพันเซลเพื่อให้คงความเยาว์วัยและความสวยตลอดไป 

ราพันเซลสร้างโดยหัวหน้านักสร้างแอนิเมชัน เกล็น คีน โดยมีเค้าโครงมาจากตัวละครในเทพนิยายที่มีชื่อเดียวกันโดยพี่น้องตระกูลกริมม์ ตัวละครนี้ได้รับการดัดแปลงให้เป็นนางเอกที่เฉื่อยน้อยลงในภาพยนตร์เรื่องนี้

โดยทั่วไปผลการตอบรับราพันเซลนั้นเป็นไปในทางบวก โดยมีนักวิจารณ์ชมเชยความกล้าหาญของเธอ มีชีวิตชีวา และความเป็นอิสระของเธอ ราพันเซลเป็นเจ้าหญิงดิสนีย์คนที่ 10 ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2011 เป็นสมาชิกแอนิเมชันคอมพิวเตอร์คนแรกของแฟรนไชส์ และเป็นเจ้าหญิงชาวยุโรปคนแรกในรอบ 20 ปี โดยคนสุดท้ายคือเบลล์จากเรื่อง โฉมงามกับเจ้าชายอสูร (1991) รูปร่างหน้าตาและบุคลิกของเธอได้รับการเปรียบเทียบอย่างมากระหว่างเธอกับเจ้าหญิงดิสนีย์คนก่อน ๆ เช่นแอเรียลจากเรื่อง เงือกน้อยผจญภัย (1989) โดยเธอเป็นที่มาของแรงบันดาลใจ

 การปรากฏตัว 
 สวนสนุก 
ปัจจุบัน ราพันเซลปรากฏตัวเป็นประจำตามสถานที่ และเครื่องเล่นต่าง ๆ ในสวนสนุกและรีสอร์ตของวอลต์ดิสนีย์ เพื่อรอการฉายในโรงภาพยนตร์ เครื่องเล่นที่ใช้พื้นฐานของภาพยนตร์เรื่องราพันเซลหลายแห่งได้ถูกสร้างขึ้นที่สวนสนุกดิสนีย์ต่าง ๆ ทั้งในแคลิฟอร์เนียและฟลอริดา สหรัฐ ซึ่งรวมถึงแบบจำลองหอคอยราพันเซลขนาดเท่าจริงที่ตั้งอยู่ในแฟนตาซีแลนด์

ในฐานะส่วนหนึ่งของซีรีส์ภาพความฝันดิสนีย์ (Disney Dream Portrait Series) โดยช่างภาพแอนนี ลีเบอวิตซ์ ซึ่งเธอได้ว่าจ้างให้วอลต์ดิสนีย์พาร์กแอนด์รีสอร์ตมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 บริษัทวอลต์ดิสนีย์ได้จ้างนักร้องนักแต่งเพลงคันทรีชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ มาเป็นนางแบบให้กับตัวละครราพันเซล ในคำอธิบายโดยละเอียดของผลงานชิ้นนี้ อัสวีกลีบรรยายว่า "เป็นภาพที่น่าทึ่ง พร้อมคำบรรยายว่า 'โลกแห่งการผจญภัยรออยู่' แสดงให้เห็นถึงผู้ชนะรางวัลแกรมมีในวัย 23 ปี นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างของหอคอยหินที่ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำ กระโปรงชั้นในสีชมพูโผล่ออกมาจากใต้ชุดสีม่วงของเธอขณะที่เธอจ้องมองอย่างโหยหาไปในระยะไกล ปอยผมสีทองยาวของเธอปลิวไปตามสายลมอย่างสง่าผ่าเผย" สวิฟต์ได้บอกกับรายการออนเดอะเรดคาร์เป็กว่าเป็นเกียรตือย่างมากที่ได้รับเลือก

 การตอบรับ 
thumb|left|ราพันเซลที่เซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์ในปี ค.ศ. 2019
นักวิจารณ์มักมีความเห็นเชิงบวกต่อราพันเซล คริส ฮิววิตต์ จากสำนักพิมพ์เซ็นพอลไพโอเนียร์เพรสส์ บรรยายตัวละครนี้ว่า "ไม่มีหญิงสาวผู้อยู่ในความช้ำใจ" ในขณะที่ซารา วิซคาร์รอนโด จากบ็อกซ์ออฟฟิส บรรยายตัวละครนี้ว่าเป็น "เป็นนางเอกผู้กล้าหาญที่สามารถแทรกซึมเข้าไปในข้อบัญญัติเจ้าหญิงที่ได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนา" สตีเฟน วิตตี จากเดอะสตาร์เลดเจอร์ขนานนามราพันเซลว่า "หญิงสาวที่มีความสามารถพอสมควร" บรูซ ไดโอเนส จากเดอะนิวยอร์กเกอร์เขียนไว้ว่าราพันเซลมี "มีไหวพริบอันเฉียบแหลมและไหวพริบอันชาญฉลาด" ในขณะที่คลอเดีย ปุก จากยูเอสเอทูเดย์ให้ความเห็นว่า "ราพันเซล ... มีความเชื่อในเรื่องประวัติศาสตร์วัยรุ่นของเธอ" มาร์จอรี บอมการ์เทน จากดิออสตินโครนิเคิล เรียกตัวละครนี้ว่า "ความสุข" บรรยายว่า "ราพันเซลเป็นสาวกล้าหาญ สามารถปกป้องตัวเองได้" แซนดี แองกูโล เฉิน จากคอมมอนเซนส์มีเดีย บรรยายว่าราพันเซลเป็นตัวละครที่ "ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แข็งแกร่ง และสวยงาม" ซึ่งเป็นตัวละครที่ "แสนดีจนอดใจไม่ไหวที่จะร้องไห้กับเธอเมื่อเธอคิดว่าความหวังทั้งหมดสูญสิ้นไปแล้ว" เคธี ยาคิซิช จากมิลวอกีจอร์นีย์เซนติเนล บรรยายว่าราพันเซลเป็นนางเอกที่ "กระท่อนกระแท่นและพึ่งพาตนเองได้" ซึ่ง "สามารถช่วยเหลือตัวเองได้" เดอะสก็อตแมนส์ให้ความเห็นว่า "ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ ... เปลี่ยน [ราพันเซล] ให้กลายเป็นหญิงสาวที่จืดชืดในความทุกข์" บรรยายตัวละครว่า "ไร้เดียงสา แต่ (หลีกเลี่ยงไม่ได้) ที่จะซ่า" เฮเลน โอ'ฮาร่า จากเอ็มไพร์ มีความสุขกับข้อเท็จจริงที่ว่า ทั้งราพันเซลและฟลินน์ได้รับ "การพัฒนาเป็นตัวละครที่ดี" ในขณะที่ "นำเสนอเรื่องราวความรักที่เพิ่มมากขึ้นของพวกเขาด้วยการมองดูความปรารถนาเพียงครั้งเดียว" ในทำนองเดียวกัน เมาเทนต์เอ็กซ์เพรสยกย่องความสัมพันธ์ของราพันเซลและฟลินน์ โดยเขียนว่า "สิ่งที่ดีที่สุดคือการทำงานร่วมกันระหว่างตัวละครนำทั้งสอง ... ตัวละครในการ์ตูนเหล่านี้มีความน่าเชื่อถือและมีเสน่ห์มากกว่าตัวละครมนุษย์ในเรื่อง ... ยาวิเศษที่ไม่อาจรักษารัก" ท็อดด์ เฮิรตซ์จากคริสเตียนทูเดย์เรียกราพันเซลว่า "สนุกสนาน มีชีวิตชีวา และมหัศจรรย์"

จิม สเคมบรี จากดิเอจ ให้บทวิจารณ์เชิงบวกที่มีรายละเอียด โดยเขียนว่า: