# ระวางขับน้ำ
ระวางขับน้ำ (หรือ) คือน้ำหนักของเรืออย่างหนึ่ง ดังที่คำศัพท์บ่งชี้ไว้ เป็นการวัดโดยอ้อม โดยใช้หลักการของอาร์คิมิดีส เริ่มจากการคำนวณปริมาตรของน้ำที่เรือแทนที่ จากนั้นจึงแปลงค่าปริมาตรนั้นเป็นน้ำหนัก ตามธรรมเนียมแล้ว มีกฎการวัดต่าง ๆ ที่ใช้กันมานาน ให้ค่าการวัดเป็นลองตัน ปัจจุบันนี้นิยมใช้หน่วยเมตริกตันมากกว่า

ระวางขับน้ำของเรือจะแตกต่างกันไปตามระดับการบรรทุกของเรือ ตั้งแต่น้ำหนักเปล่าที่ออกแบบมา (เรียกว่า "ระวางขับน้ำเบา") ไปจนถึงการบรรทุกสูงสุด มีศัพท์เฉพาะจำนวนมากที่ใช้อธิบายระดับการบรรทุกและสภาพการทรงตัวที่แตกต่างกัน ซึ่งจะอธิบายไว้ด้านล่างนี้

ระวางขับน้ำของเรือไม่ควรสับสนกับค่าการวัด ปริมาตร หรือ ความจุ ที่มักใช้สำหรับเรือพาณิชย์และวัดเป็นตัน ได้แก่ ระวางบรรทุกสุทธิ (net tonnage) และระวางบรรทุกรวม (gross tonnage)

การคำนวณ
thumb|โปรแกรมคอมพิวเตอร์คำนวณเสถียรภาพเรือสามารถใช้คำนวณระวางขับน้ำของเรือได้
กระบวนการหาระวางขับน้ำของเรือเริ่มต้นด้วยการวัด กินน้ำลึก (draft)George, 2005. p. 5. ซึ่งทำได้โดยใช้ "เครื่องหมายกินน้ำลึก (draft marks)" เรือพาณิชย์จะมีเครื่องหมายเหล่านี้สามชุดที่ตรงกัน หนึ่งชุดอยู่ทางด้านกราบซ้ายและกราบขวาบริเวณหัวเรือ กลางเรือ และท้ายเรือ เครื่องหมายเหล่านี้ช่วยให้สามารถกำหนดระวางขับน้ำของเรือได้อย่างแม่นยำถึงร้อยละ 0.5

กินน้ำลึกที่สังเกตได้จากแต่ละเครื่องหมายจะถูกนำมาหาค่าเฉลี่ยเพื่อหาสมดุลของกินน้ำลึกที่แท้จริง ตารางอุทกสถิตของเรือจะแสดงปริมาตรน้ำที่ถูกแทนที่ที่สอดคล้องกันGeorge, 2005. p. 465. ในการคำนวณน้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่ จำเป็นต้องทราบความหนาแน่นของน้ำ น้ำทะเล (1,025 กก./ลบ.ม.) มีความหนาแน่นมากกว่าน้ำจืด (1,000 กก./ลบ.ม.)Turpin and McEwen, 1980. ดังนั้น เรือจะลอยสูงขึ้นในน้ำเค็มมากกว่าในน้ำจืด ความหนาแน่นของน้ำยังแปรผันตามอุณหภูมิด้วย

อุปกรณ์คล้ายไม้บรรทัดคำนวณ (สไลด์รูล) มีใช้มาตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เพื่อช่วยในการคำนวณเหล่านี้ ปัจจุบัน การคำนวณนี้ทำด้วยคอมพิวเตอร์George, 2005. p. 262.

ระวางขับน้ำโดยปกติจะวัดเป็นหน่วยเมตริกตันหรือลองตัน

คำจำกัดความ
thumb|right|ในภาพถ่ายปี 1940 นี้ ยูเอสเอส แอรอน วอร์ด (ซ้าย) และยูเอสเอส เอเบิล พี. อัปเชอร์เป็นเรือพิฆาตที่มีขนาดใกล้เคียงกัน แต่เนื่องจากลำหลังมีภาระบรรทุกมากกว่า ทำให้เรืออยู่ในน้ำต่ำกว่า และระวางขับน้ำจึงมากกว่า
มีคำศัพท์เฉพาะสำหรับระวางขับน้ำของเรือภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด

ระวางขับน้ำบรรทุก
ระวางขับน้ำบรรทุก (loaded displacement) คือน้ำหนักของเรือที่รวมน้ำหนักสินค้า ผู้โดยสาร เชื้อเพลิง น้ำเสบียง อุปกรณ์จัดเก็บและสิ่งของอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับการเดินทาง สิ่งเหล่านี้ทำให้เรือจมลงไปถึง "ระดับกินน้ำลึกบรรทุก" (load draft)
ระวางขับน้ำเต็มที่  (full load displacement) และระวางขับน้ำบรรทุกมีความหมายเกือบจะเหมือนกัน โดยระวางขับน้ำเต็มที่หมายถึงระวางขับน้ำของเรือเมื่อลอยอยู่ที่กินน้ำลึกสูงสุดที่ได้รับอนุญาตตามที่หน่วยงานกำหนดเส้นแนวบรรทุกให้การรับรองซึ่งอาจเป็นรัฐเจ้าของธง (เช่น ยามฝั่งสหรัฐ) หรือสมาคมจัดประเภทเรือ (และกำหนดโดย "เส้นแนวบรรทุก" ของเรือ)Department of the Navy, 1942. เรือรบมีสภาพระวางขับน้ำเต็มที่ที่กำหนดขึ้นผ่านกระบวนการออกแบบของกองทัพเรือ และได้รับการยกเว้นจากข้อกำหนดเชิงพาณิชย์ที่กำหนดโดยกฎหมายของรัฐเจ้าของธง

ระวางขับน้ำเบา
ระวางขับน้ำเบา (Light displacement - LDT) ถูกนิยามให้เป็นน้ำหนักของเรือยกเว้นสินค้า เชื้อเพลิ  น้ำ อับเฉา เสบียง ผู้โดยสาร และลูกเรือ แต่รวมน้ำในหม้อไอน้ำในระดับพร้อมใช้งานMilitary Sealift Command.

ระวางขับน้ำปกติ
ระวางขับน้ำปกติ (normal displacement) คือระวางขับน้ำของเรือ "เมื่อมีอุปกรณ์ครบครัน และมีเสบียง กระสุน ฯลฯ อยู่บนเรือสองในสามส่วน"United States Naval Institute, 1897. p 809.

ระวางขับน้ำมาตรฐาน
ระวางขับน้ำมาตรฐาน (standard displacement) รู้จักในชื่อ "ระวางขับน้ำวอชิงตัน" เป็นศัพท์เฉพาะที่กำหนดโดยสนธิสัญญานาวิกวอชิงตัน ค.ศ. 1922Conference on the Limitation of Armament, 1922. Ch II, Part 4. 
หมายถึง "ระวางขับน้ำของเรือที่สมบูรณ์ พร้อมกำลังพลเต็มอัตรา มีเครื่องยนต์และอุปกรณ์ครบครันพร้อมออกทะเล รวมถึงอาวุธยุทโธปกรณ์และกระสุนทั้งหมด อุปกรณ์ เครื่องแต่งกาย เสบียงและน้ำจืดสำหรับลูกเรือ เสบียงเบ็ดเตล็ด และเครื่องมือทุกชนิดที่ตั้งใจบรรทุกไปใช้ในสงคราม แต่ไม่มีเชื้อเพลิงหรือน้ำป้อนหม้อไอน้ำสำรองอยู่บนเรือ"

แกลเลอรี

ดูเพิ่ม

 วิศวกรรมต่อเรือ
 ตัวเรือ
 พลศาสตร์ของไหล
 ตัน