# เรือยกพลขึ้นบกจู่โจมชั้นมิสทราล
ชั้นมิสทราล  เป็นชั้นของเรือยกพลขึ้นบกจู่โจม หรือที่รู้จักกันในฐานะเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพเรือฝรั่งเศส ซึ่งเรียกว่า "เรือวางแผนและบัญชาการ" (อักษรย่อ: BPC) เรือชั้นมิสทราลนั้นสามารถขนส่งและกรีธาพลเฮลิคอปเตอร์แอนอาช90 หรือไทเกอร์ 16 ลำ, เรือบาร์จยกพลขึ้นบกสี่ลำ, ยานพาหนะมากถึง 70 คัน รวมถึงรถถังอาแอมอิกซ์ เลอแกลร์ก 13 คัน หรือกองทัพรถถังเลอแกลร์กที่แข็งแกร่ง 40 คัน และทหาร 450 นาย เรือนี้มีการติดตั้งเตียงผู้ป่วย 69 เตียง และสามารถเข้าประจำการในฐานะส่วนหนึ่งของกองกำลังตอบโต้เนโท หรือกับกองกำลังรักษาสันติภาพแห่งสหประชาชาติและสหภาพยุโรป

เรือสามลำของชั้นดังกล่าวที่ประจำการในกองทัพเรือฝรั่งเศส ได้แก่ มิสทราล, ตอนแนร์ และดิกซ์มูเดอ ส่วนข้อตกลงของเรือสองลำสำหรับกองทัพเรือรัสเซียได้รับการประกาศโดยนีกอลา ซาร์กอซี ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีฝรั่งเศสในขณะนั้น ณ วันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2010 และลงนามโดยรองนายกรัฐมนตรีรัสเซีย อีกอร์ เซชิน กับรัฐมนตรีกลาโหมฝรั่งเศส อาแล็ง ฌูเป ต่อหน้าซาร์กอซีเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2011 ส่วนวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2014 ประธานาธิบดีฝรั่งเศส ฟร็องซัว ออล็องด์ ได้ประกาศเลื่อนการส่งมอบเรือรบลำแรก วลาดีวอสตอค เนื่องจากวิกฤตการณ์รัสเซีย–ยูเครน กระทั่งวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ประธานาธิบดี ฟร็องซัว ออล็องด์ และประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน ประกาศว่าฝรั่งเศสจะจ่ายเงินคืน และเก็บเรือทั้งสองลำที่ผลิตสำหรับกองทัพเรือรัสเซียในตอนแรก ซึ่งต่อมาได้ขายเรือสองลำให้แก่ประเทศอียิปต์แทน

 ประวัติ 

 หลักนิยมของฝรั่งเศสเกี่ยวกับปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกใน ค.ศ. 1997 
ใน ค.ศ. 1997 บริษัทเดเซแอนแอ็ส เริ่มการศึกษาสำหรับเรือแทรกแซงอเนกประสงค์ (อักษรย่อ: BIP) ในเวลาเดียวกัน หลักนิยมของฝรั่งเศสเกี่ยวกับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้รับการพัฒนา และกำหนดให้เป็นการออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก (อักษรย่อ: CNOA) เรือแทรกแซงอเนกประสงค์คือการทำใหม่และเพิ่มขีดความสามารถสะเทินน้ำสะเทินบกของกองทัพเรือฝรั่งเศส ซึ่งในเวลานั้นประกอบไปด้วยเรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่แบบอู่ลอยชั้นโฟเดรอสองลำ และชั้นอูรากองสองลำ

การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกคือการยืนยันความสามารถของกองทัพเรือฝรั่งเศสในการทำการรบสะเทินน้ำสะเทินบก, การถอนตัว, การแสดงแสนยานุภาพ และการตีโฉบฉวย สิ่งนี้จะทำให้กองทัพเรือฝรั่งเศสสามารถบูรณาการเข้ากับกรอบหลักนิยมตามที่อธิบายโดยบรรณสารยุทธวิธีของพันธมิตรสหรัฐ 8บี (ATP8) ของเนโท และกรอบความร่วมมือสะเทินน้ำสะเทินบกยุโรป ในขณะที่การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกให้ความสำคัญกับความสามารถของอากาศเป็นสำคัญ มันยังมอบการเพิ่มจำนวนยานพาหนะและบุคลากรที่สามารถขนส่งและกรีธาพล; การออกแบบระดับชาติสำหรับการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกได้กำหนดจุดมุ่งหมายของโครงการในการสร้างกองกำลังที่ประกอบไปด้วยสี่กองร้อยต่อสู้ (1,400 นาย, ยานพาหนะ 280 คัน และเฮลิคอปเตอร์ 30 ลำ) เป็นเวลาสิบวัน ในระยะลึก 100 กิโลเมตร กองกำลังนี้น่าจะสามารถเข้าไปแทรกแซงได้ไม่ว่าที่ไหนก็ตามภายในระยะ 5,000 กิโลเมตรจากแผ่นดินใหญ่ของประเทศฝรั่งเศส หรือเพื่อสนับสนุนดินแดนโพ้นทะเลหรือพันธมิตรของฝรั่งเศส รวมถึงปฏิบัติการร่วมกับกองกำลังเนโทและสหภาพยุโรป เรือที่เสนอใด ๆ จะต้องมีความสามารถในการปฏิบัติการระหว่างประจำการกับกองพันทรูเปสเดอมารีนของกองทัพบกฝรั่งเศสTerre information magazine.  no. 184. พฤษภาคม 2007. .

 วิวัฒนาการของแนวคิด 
การศึกษาเกี่ยวกับเรือแทรกแซงอเนกประสงค์ (อักษรย่อ: BIP) ได้เริ่มขึ้นในช่วงเวลาที่อุตสาหกรรมป้องกันประเทศกำลังเตรียมปรับโครงสร้างและบูรณาการ เรือแทรกแซงอเนกประสงค์มีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการออกแบบแบบแยกส่วนที่ปรับขนาดได้ซึ่งสามารถใช้ได้กับประเทศต่าง ๆ ในสหภาพยุโรปและสร้างขึ้นโดยร่วมมือกัน แต่ประเด็นทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับการจ้างงานและการแบ่งสัญญาใหม่ ทำให้การรวมชาติในยุโรปที่มีความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมเรือล้มเหลว และโครงการ BIP ได้เปลี่ยนจากการเป็นแนวคิดทั่วยุโรปไปเป็นกิจการของฝรั่งเศส

ใน ค.ศ. 1997 มีการเปิดเผยการออกแบบเรือทั่วไปที่เรียกว่าเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ (อักษรย่อ: NTCD) โดยอิงจากเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์พลังงานนิวเคลียร์เปอาช 75 ที่ถูกยกเลิกอย่างหลวม ๆ ที่ใหญ่ที่สุดคือเบอีเป-19 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นพื้นฐานของชั้นมิสทราล การออกแบบเบอีเป-19 รวมถึงดาดฟ้ายาวตลอดลำเรือ 190 เมตร (620 ฟุต) พร้อมความกว้างของตัวเรือ 26.5 เมตร (87 ฟุต), กินน้ำลึก 6.5 เมตร (21 ฟุต) และระวางขับน้ำ 19,000 ตัน; ซึ่งมีมิติข้อมูลเหนือกว่าข้อกำหนดของแนวคิดเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ นอกจากนี้ ยังมีการเปิดเผยการออกแบบเรือขนาดเล็กสามแบบ โดยใช้การออกแบบเบอีเป-19 รุ่นลดขนาด และมีความกว้างของตัวเรือทั่วไป  ได้แก่ เบอีเป-13 (13,000 ตัน,), เบอีเป-10 (10,000 ตัน,) และเบอีเป-8 (8,000 ตัน,) ซึ่งเบอีเป-8 ได้รวมเอาคุณสมบัติของเรือลำเลียงพลสะเทินน้ำสะเทินบกซันจอร์โจของอิตาลี แต่ได้รวมโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์

thumb|left|เรือระบายพลซาเบรอ

ในขั้นตอนการออกแบบ แนวคิดของเรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่มีลิฟต์อากาศยานที่ฝั่งกราบซ้าย (เหมือนกันกับชั้นตาราวาของสหรัฐ), อีกตัวหนึ่งอยู่ทางฝั่งกราบขวา, ตัวหนึ่งอยู่ตรงกลางลานบิน และตัวหนึ่งข้างหน้าของโครงสร้างส่วนบนเกาะกลาง สิ่งเหล่านี้ถูกลดจำนวนลงในเวลาต่อมาและย้ายตำแหน่ง โดยลิฟต์หลักย้ายไปทางท้ายเรือซึ่งเดิมตั้งอยู่ทางกราบขวา แต่จากนั้นก็ย้ายไปอยู่ตรงกลาง และลิฟต์เสริมที่อยู่ด้านหลังโครงสร้างส่วนบนเกาะกลาง ภาพวาดแนวความคิดและคำอธิบายที่สร้างขึ้นโดยดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล (DCN) หนึ่งในสองผู้ต่อเรือที่เกี่ยวข้องในโครงการนี้ ได้แสดงให้เห็นคุณสมบัติคล้ายเรือบรรทุกอากาศยานหลายแบบ รวมถึงทางลาดแบบสกีจัมป์สำหรับอากาศยานสโตบาร์ (อนุญาตให้ใช้อากาศยานเอวี-8บี แฮริเออร์ II และเอฟ-35 ไลท์นิง II-บี ปฏิบัติการ), จุดจอดเฮลิคอปเตอร์สี่หรือห้าจุด (รวมถึงหนึ่งจุดที่เสริมความแข็งแกร่งเพื่อรองรับเฮลิคอปเตอร์วี-22 ออสเปร หรือซีเอช-53อี ซูเปอร์สตัลเลียน) และดาดฟ้าตอนที่มีฝาอับเฉาที่สามารถรองรับเรือระบายพลชั้นซาเบรอ หรือเรือโฮเวอร์คราฟต์แอลแค็ก จากการทบทวนโดยวุฒิสภาฝรั่งเศสได้สรุปว่าอากาศยานสโตบาร์อยู่นอกขอบเขตของศูนย์ปฏิบัติการทางอากาศแห่งชาติ ซึ่งต้องมีการปรับเปลี่ยนการออกแบบ

เรือบาร์จขนส่งยกพลชึ้นบกแบบใหม่ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์แทรกแซง" (PHI) ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 ก่อนที่จะได้รับการตั้งชื่อว่าเรือวางแผนและบัญชาการ (อักษรย่อ: BPC) ในที่สุด เพื่อเน้นด้านสะเทินน้ำสะเทินบกและลักษณะการบังคับบัญชาของแนวคิด

 การออกแบบและการสร้าง 
ที่งานยูโรเนแวล ค.ศ. 1998 ทางฝรั่งเศสยืนยันว่าพวกเขากำลังวางแผนที่จะสร้างชุดเรือตามแนวคิดเรือแทรกแซงอเนกประสงค์-19 อย่างไรก็ตาม ยังไม่ได้รับการอนุมัติสำหรับการสร้างเรือสองลำคือมิสทราลและตอนแนร์จนถึงวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2000 สัญญาสำหรับการสร้างได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม และหลังจากได้รับการอนุมัติจากสหภาพผู้จัดซื้อ (อักษรย่อ: UGAP) เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2001 ก็ได้ตัดสินมอบแก่ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล (DCN) และชองติเยร์เดอลัตล็องติกเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม ทีมออกแบบทางวิศวกรรมได้รับการสถาปนาขึ้นที่แซ็ง-นาแซร์ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2001 และหลังจากการปรึกษาหารือระหว่างดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลรวมถึงคณะผู้แทนทั่วไปสำหรับยุทโธปกรณ์ (อักษรย่อ: DGA) ก็ได้เริ่มศึกษาและปรับเปลี่ยนการออกแบบเรือแทรกแซงอเนกประสงค์-19 ในทำนองเดียวกัน แนวคิดทั่วไปได้รับการขัดเกลาโดยคณะผู้แทนทั่วไปสำหรับยุทโธปกรณ์, ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ล, เสนาธิการกลาโหม และชองติเยร์เดอลัตล็องติก ในระหว่างขั้นตอนการออกแบบและการตรวจสอบความถูกต้อง ได้มีการสร้างและทดสอบแบบจำลองขนาด 1/120 ในอุโมงค์ลม โดยเผยให้เห็นว่าในลมปะทะที่รุนแรง ความสูงของเรือและด้านบนของดาดฟ้าเรือที่ยืดออกได้สร้างความปั่นป่วนไปตามดาดฟ้าขึ้นลงของอากาศยานบนเรือ ซึ่งการออกแบบดังกล่าวได้รับการเปลี่ยนแปลงเพื่อลดผลกระทบเหล่านี้ให้น้อยที่สุด และให้เงื่อนไขที่ดีขึ้นสำหรับปฏิบัติการเฮลิคอปเตอร์

เรือจะต้องได้รับการสร้างขึ้นในสถานที่ต่าง ๆ ในสององค์ประกอบหลักและส่วนประกอบย่อยหลายส่วน ซึ่งจะรวมกันเมื่อเสร็จสิ้น ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลซึ่งได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้าฝ่ายก่อสร้างและรับผิดชอบ 60 เปอร์เซ็นต์ของมูลค่าการก่อสร้าง และ 55 เปอร์เซ็นต์ของเวลาทำงาน ได้ประกอบเครื่องยนต์ในโลเรียนท์, ระบบการต่อสู้ในตูลง และครึ่งหลังของเรือ รวมถึงโครงสร้างส่วนบนเกาะในแบร็สต์ ส่วนเอสทีเอกซ์ ยุโรป ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของการต่อเรือเอสทีเอกซ์ ชิปบิลดิง ของประเทศเกาหลีใต้ ได้สร้างส่วนหน้าของเรือแต่ละลำในแซ็ง-นาแซร์ และรับผิดชอบในการขนส่งไปยังอู่ต่อเรือของดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลในแบร็สต์ เพื่อดำเนินการประกอบขั้นสุดท้าย ส่วนบริษัทอื่น ๆ มีส่วนเกี่ยวข้องในการก่อสร้าง ได้แก่ งานก่อสร้างบางส่วนได้รับมอบหมายจากสทอซเนียเรมอนโตวาเดอกดัญสก์ ขณะที่บริษัทตาเลสเป็นผู้จัดหาเรดาร์และระบบสื่อสาร คาดการณ์ว่าเรือแต่ละลำจะใช้เวลา 34 เดือนกว่าจะแล้วเสร็จ โดยมีการออกแบบและก่อสร้างสำหรับเรือทั้งสองลำราคา 685 ล้านยูโร (ค่าใช้จ่ายโดยประมาณเท่ากันสำหรับเรือลำเดียวที่อิงจากเรือหลวงโอเชียน หรือ และประมาณราคาเดียวกันกับเรือสะเทินน้ำสะเทินบกชั้นโฟเดรอรุ่นก่อน ซึ่งแทนที่ครึ่งหนึ่งของขนาดของเรือชั้นมิสทราล และใช้เวลา 46.5 เดือนกว่าจะแล้วเสร็จ)

เริ่มจากเรือดิกซ์มูเดอ, ชั้นมิสทราลส่วนที่เหลือของฝรั่งเศส และชั้นมิสทราลของรัสเซียสองลำแรกได้รับการสร้างขึ้นในแซ็ง-นาแซร์ โดยเอสทีเอกซ์ ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าของร่วมกันโดยเอสทีเอกซ์ ยุโรป, อัลสตอม และรัฐบาลฝรั่งเศส โดยเอสทีเอกซ์ ยุโรป ถือหุ้นใหญ่ ส่วนบริษัทเดเซแอนแอ็สจะจัดหาระบบการรบของเรือ ทั้งนี้ ท้ายเรือของรัสเซียได้รับการสร้างขึ้นในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย โดยอู่ต่อเรือบอลติก

ดีเรกชงเดกงสตุชชงนาแว็ลวางกระดูกงูสำหรับส่วนท้ายของเรือทั้งสองลำโดยมิสทราล วันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2002 และตอนแนร์ วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2002 ส่วนชองติเยร์เดอลัตล็องติกวางกระดูกงูส่วนหน้าของมิสทราล เมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2003 และของตอนแนร์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2004 บล็อกแรกที่ด้านหลังของตอนแนร์ได้รับการขึ้นแท่นในอู่แห้งเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ต.ศ. 2003 และของมิสทราลเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2003 ส่วนท้ายเรือทั้งสองส่วนได้รับการประกอบเข้าด้วยกันในท่าเทียบเรือแห้งเดียวกัน ส่วนหน้าของมิสทราลออกจากแซ็ง-นาแซร์ ภายใต้การลากจูงเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 และมาถึงแบร็สต์เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม การรวมกันของสองส่วนผ่านกระบวนการที่คล้ายกับเทคนิคการขยายขนาดเรือได้เริ่มขึ้นที่ท่าเรือหมายเลข 9 ทั้งนี้ ส่วนหน้าของตอนแนร์มาถึงแบร็สต์เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 และดำเนินการตามขั้นตอนเดียวกัน

thumb|เรือมิสทราล หลังจากการปล่อยลงน้ำได้ไม่นาน

เรือมิสทราล ได้รับการเปิดตัวตามกำหนดวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2004 ขณะที่เรือตอนแนร์ ได้รับการเปิดตัวเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 การส่งมอบเรือมีกำหนดส่งในช่วงปลาย ค.ศ. 2005 และต้น ค.ศ. 2006 ตามลำดับ แต่ถูกเลื่อนออกไปนานกว่าหนึ่งปีเนื่องจากปัญหากับระบบเซ็นเซอร์เซนิต 9 และการเสื่อมสภาพของดาดฟ้าเสื่อน้ำมันที่ปกคลุมส่วนหน้า พวกมันได้ประจำการในกองทัพเรือฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2006 และ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2007 ตามลำดับ

 หมายเหตุและอ้างอิง