wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# คิงแอนด์บัลลูน
เป็นวิดีโอเกมอาร์เคดแบบเกมยิงที่ตายตัวซึ่งวางจำหน่ายโดยบริษัทนัมโคใน ค.ศ. 1980 และได้อนุญาตต่อเกมแพลนสำหรับการผลิตและจำหน่ายในสหรัฐ เกมดังกล่าวเดินเครื่องในฮาร์ดแวร์นัมโคกาแล็กเซียน ซึ่งใช้ไมโครโพรเซสเซอร์แซด80 เพื่อขับเคลื่อนการแปลงสัญญาณดิจิทัลเป็นสัญญาณแอนะล็อกสำหรับเสียงพูด โดยเป็นหนึ่งในเกมแรกที่มีการสังเคราะห์เสียง ส่วนพอร์ตเอ็มเอสเอกซ์ได้รับการเปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1984

 รูปแบบการเล่น 
left|thumb|ภาพจับหน้าจอ

ผู้เล่นควบคุมชายชุดเขียวสองคนร่วมกับปืนใหญ่สีส้ม ซึ่งประจำการอยู่ที่เชิงเทินของปราสาท โดยยิงใส่กองบัลลูนอากาศร้อน ด้านล่างของปืนใหญ่ พระราชาเคลื่อนพระวรกายไปมาบนพื้นอย่างช้า ๆ ขณะที่เหล่าบัลลูนยิงตอบโต้กลับและพุ่งเข้าหาพระองค์ หากบัลลูนตกถึงพื้น มันจะตั้งอยู่ที่นั่นจนกว่าพระราชาจะทรงพระดำเนินมา เมื่อถึงเวลานั้นบัลลูนดังกล่าวก็จะลอยขึ้นไปพร้อมกับพระองค์ จากนั้นผู้เล่นจะต้องยิงบัลลูนเพื่อปลดปล่อยพระราชาซึ่งจะทรงกระโดดร่มลงสู่พื้นอย่างปลอดภัย ในบางครั้ง เหล่าบัลลูนลงพื้นมากกว่าสองลูกสามารถรวมกันเป็นบัลลูนขนาดใหญ่ลูกเดียว ซึ่งจะให้คะแนนพิเศษและแยกออกจากกันเมื่อถูกโจมตี

ปืนใหญ่ถูกทำลายจากการชนกับบัลลูนหรือการยิงของพวกมัน แต่ถูกแทนที่ด้วยความล่าช้าชั่วขณะโดยไม่มีผลกระทบต่อจำนวนชีวิตที่เหลืออยู่ ซึ่งเมื่อใดก็ตามที่บัลลูนนำพระราชาออกจากด้านบนของหน้าจอจะสูญเสียไปหนึ่งชีวิต และเกมจะจบลงเมื่อสูญเสียทุกชีวิตไป

เช่นเดียวกับเกมกาแล็กเซียน จำนวนยกจะหยุดเพิ่มขึ้นที่ยก 48

 เสียง 
พระราชาตรัสเมื่อพระองค์ถูกจับว่า "เฮลป์!" ("ช่วยด้วย!"), ตรัสเมื่อได้รับการช่วยเหลือว่า "แทงกิว" ("ขอบคุณ") และตรัสเมื่อพระองค์ถูกพาพระองค์ไปว่า "บ๊ายบาย!" ("ลาก่อน!") ส่วนบรรดาบัลลูนมีเสียงหึ่ง ๆ แบบเดียวกับบรรดาเอเลียนจากเกมกาแล็กเซียนที่ได้รับการเปิดตัวเมื่อปีก่อนหน้า และการยิงของปืนใหญ่ก็มีเสียงเดียวกันกับเสียงยานของผู้เล่น (ที่ชื่อ "กาแล็กซิป") จากเกมเดียวกันนี้

ทั้งนี้ ในเกมเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม พระราชาตรัสภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงภาษาญี่ปุ่นขนาดหนัก โดยตรัสว่า "เฮรูปุ" ("เฮลป์!"), "ซังกีว" ("แทงกิว") และ "ไบไบ" ("บ๊ายบาย!") ซึ่งเกมเวอร์ชันสหรัฐมีพระสุรเสียงของพระราชาที่แตกต่างกันออกไปโดยไม่มีสำเนียงภาษาญี่ปุ่น

 สิ่งสืบเนื่อง 
คิงแอนด์บัลลูนได้รับการนำเสนอในนัมโคมิวเซียมอันคอร์สำหรับเพลย์สเตชัน ซึ่งเป็นเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นเท่านั้น และเกมนี้ได้รับการเปิดตัวคอนโซลทวีปอเมริกาเหนือในนัมโคมิวเซียมแบตเทิลคอลเลกชันสำหรับเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ซึ่งผู้เล่นสามารถเลือกเสียงของราชา (เวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม หรือเวอร์ชันสหรัฐที่เปิดตัวภายหลัง) หลังจากปลดล็อกการตั้งค่าเกี่ยวกับความชื่นชอบ นอกจากนี้ เกมดังกล่าวยังปรากฏในนัมโคมิวเซียมเวอร์ชวลอาร์เคด สำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 และนัมโคมิวเซียมเมกามิกซ์สำหรับวี

 หมายเหตุ
# วอลเลย์บอลชายทีมชาติบริเตนใหญ่
วอลเลย์บอลชายทีมชาติบริเตนใหญ่  เป็นทีมชาติของบริเตนใหญ่ ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลบริเตนใหญ่ และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ

 รางวัล 
โอลิมปิกฤดูร้อน

ปีอันดับ 2012 11

วอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก

ปีอันดับ 2010  ไม่ผ่านรอบคัดเลือก

 วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 

ปีอันดับ 2009ไม่ผ่านรอบคัดเลือก/ 2011
# ข้าวจี่ปาเต
ข้าวจี่ปาเต หรือ เข้าจี่ปาเต  เป็นแซนด์วิชที่ทำจากบาแก็ตของประเทศลาว มีลักษณะเดียวกันกับบั๊ญหมี่ของประเทศเวียดนาม และนมปังของประเทศกัมพูชา โดยบาแก็ตถูกนำเข้ามาสู่ลาวในช่วงที่ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส นับเป็นอาหารลาวที่ชื่อเสียง สามารถพบได้ทั่วไปในประเทศลาว

ตัวแซนด์วิชทำจากบาแก็ตผ่าตามยาว ทาด้วยปาเตตับหมูเป็นชั้นหนา สอดไส้ด้วยหมูสับ ไส้อั่ว เส้นมะละกอ แคร์รอต หอมแดง (หรือหอมหัวใหญ่) แตงกวา ผักชี บ้างก็ใส่ซอสพริกหรือแจ่วบองเพื่อเสริมรส
# นมปัง
นมปัง, นุมปัง, น็อมปัง หรือ น็อมบัง (, นํบุัง) เป็นบาแก็ตขนาดสั้นผ่ากลางสอดไส้ต่าง ๆ ของประเทศกัมพูชา มีลักษณะคล้ายกับแซนด์วิชเรือดำน้ำ อีกทั้งยังเป็นอาหารแบบเดียวกันกับบั๊ญหมี่ของประเทศเวียดนาม และข้าวจี่ปาเตของประเทศลาว

บาแก็ตถูกนำเข้ามาสู่ประเทศกัมพูชา ในช่วงที่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส  สามารถพบนมปังได้ทั่วไปในกัมพูชา และสามารถพบนมปังตามหลักแหล่งที่ชาวเขมรอพยพไปตั้งถิ่นฐาน เช่น นิวยอร์ก วอชิงตัน ดี.ซี. บอสตัน และเมลเบิร์น

 ความหลากหลาย 
นมปังมีหลายรูปแบบ ดังนี้
 นมปังปาเต (, นํบุังปาเต) เป็นบาแก็ตผ่ากลางที่สอดไส้ด้วยปาเตต่าง ๆ แคร์รอตดอง หัวไชเท้า แตงกวา ผักชี และราดด้วยมายองเนส
 นมปังบรอเฮต (, นํบุังบรหิตฺ) เป็นบาแก็ตใส่ลูกชิ้น แคร์รอตดอง หัวไชเท้า และสมุนไพร (ผักชี สะระแหน่ และโหระพา) ราดด้วยมายองเนส เป็นอาหารที่นิยมมากในเมืองเสียมราฐ
 นมปังซัจจรูก (, นํบุังสาจฺจรูกฺ) เป็นบาแก็ตใส่หมูสามชั้นตุ๋น แคร์รอตดอง มะละกอ และผักชี ราดด้วยมายองเนส
 นมปังซัจโก (, นํบุังสาจฺเคา) เป็นบาแก็ตใส่เนื้อตะไคร้ย่าง แคร์รอตดอง มะละกอ แตงกวา และผักชี ราดด้วยมายองเนส
 นมปังคอเตร็ย (, นํบุังขตรี) เป็นบาแก็ตสอดไส้ปลาเคี่ยวซอสมะเขือเทศ ใส่แคร์รอตดอง มะละกอ แตงกวา และผักชี ราดด้วยมายองเนส
# หวัง เย่ผิง
หวัง เย่ผิง (12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 –) เป็นอดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของเจียง เจ๋อหมิน อดีตเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนและประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีนคนที่ 5 เธอเป็นชาวเมืองหยางโจว มณฑลเจียงซู"Jiang Zemin -- General Secretary of the CPC Central Committee" . พีเพิลส์เดลี. สืบค้นเมื่อ 2010-12-04.

 ประวัติ 
หวัง เย่ผิง เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 ในเมืองหยางโจว และเติบโตที่เซี่ยงไฮ้ในสาธารณรัฐจีน สำเร็จการศึกษาจากสถาบันภาษาต่างประเทศเซี่ยงไฮ้ เอกภาษาต่างประเทศ เธอมีลูกชายสองคนคือ เจียง เหมียนเหิง (江绵恒) เกิดในปี พ.ศ. 2494 และเจียง เหมียนคัง (江绵康) เกิดในปี พ.ศ. 2499
# โรงพยาบาลบางมด
โรงพยาบาลบางมด เป็นโรงพยาบาลทั่วไปขนาดใหญ่ขนาด 400 เตียงที่ให้บริการรักษาโรค เช่น สูตินรีเวช ศัลยกรรมกระดูก ศัลยกรรมทั่วไป กุมารเวช 24 ชั่วโมง และอายุรกรรม ฯลฯ ตั้งอยู่เลขที่ 747 ถนนพระรามที่ 2 แขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร บนเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่

โรงพยาบาลบางมดเป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกบนถนนพระรามที่ 2 โดยเริ่มต้นจากการเป็นคลินิก ขยายเป็นโพลิคลินิก ขยายเป็นโรงพยาบาลขนาด 50 เตียงเมื่อ พ.ศ. 2526 ขยายขนาด 100 เตียงและตั้งขึ้นเป็นโรงพยาบาลเมื่อวันที่ 11 กรกฏาคม พ.ศ. 2531 โดยจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลในนาม บริษัท โรงพยาบาลบางมด จำกัด เมื่อ พ.ศ. 2552 ได้ปรับเปลี่ยน โรงพยาบาลเป็นขนาด 203 เตียงตามสำนักสถานพยาบาลและกองประกอบโรคศิลปะ จนขยายขนาดเป็น 400 เตียง ตามลำดับ ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2565 มีโครงการโรงพยาบาลศัลยกรรมความงามภายใต้ชื่อ Bangmod Aesthetic & Wellness Hospital กำหนดบริการในปี พ.ศ. 2569 ตั้งในพื้นที่เดียวกับโรงพยาบาลบางมด
# การลอบสังหารมหาตมา คานธี
มหาตมา คานธี ถูกลอบสังหารเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1948 สิริอายุ 78 ปี ภายในพื้นที่ของบ้านพิรลา (ปัจจุบันคือคานธีสมฤตี) แมนชั่นขนาดใหญ่ในนิวเดลี ผู้ก่อเหตุคือนถูราม โคฑเส ชายวรรณะจิตปวันพรหมิณจากปูเณ นักลัทธิชาตินิยมฮินดู, สมาชิกราษฏรียสวยัมเสวักสงฆ์ (RSS) กองกำลังกึ่งกองทัพขวาจัดฮินดู และสมาชิกฮินดูมหาสภา โคฑเสมองว่าคานธีให้ความช่วยเหลือแก่ปากีสถานมากเกินไปในระหว่างการแบ่งอินเดียซึ่งเกิดขึ้นหนึ่งปีก่อนหน้า Quote: "The apotheosis of this contrast is the assassination of Gandhi in 1948 by a militant Nathuram Godse, on the basis of his 'weak' accommodationist approach towards the new state of Pakistan." (p. 544) 

ตามคำบอกเล่าของผู้อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อเวลาราว 17 นาฬิกาเศษ คานธีเดินมาถึงบนสุดของขั้นบันไดที่นำพาไปสู่สวนยกระดับด้านหลังบ้านพิรลาที่ซึ่งเขาจัดการพบปะสวดภาวนาระหว่างศาสนาทุกเย็น ขณะที่คานธีกำลังเดินลงจากปะรำพิธี โคฑเสก้าวท้าวออกมาจากฝูงชน กั้นทางเดินของคานธี ยิงปืนสามนัดใส่ที่อกและท้องของคานธีระยะเผาขน คานธีล้มตัวลงกับพื้นและถูกขนส่งตัวกลับเข้าไปยังห้องในบ้านพิรลา ที่ซึ่งผู้แทนได้ออกมาแจ้งข่าวการเสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้น

โคฑเสถูกจับกุมโดยสมาชิกของฝูงชนทันที ในจำนวนนี้มีรายงานอยู่ทั่วไปว่ารวมถึงเฮอร์เบิร์ต เรเนอร์ จูเนียร์ ผู้ช่วยกงสุลสหรัฐประจำเดลี ก่อนจะถูกนำตัวส่งแก่ตำรวจ การพิจารณาคดีเริ่มต้นในเดือนพฤษภาคม 1948 ที่ป้อมแดงในเดลี โดยโคฑเสเป็นจำเลยเอก, นารายัณ อาปเต และผู้สมรู้ร่วมคิดอื่นอีก 6 คนเป็นจำเลยร่วม การดำเนินคดีถูกบังคับให้เป็นไปอย่างรวดเร็ว ความเร่งรีบนี้บางทีว่าเป็นผลมาจากรัฐมนตรีมหาดไทย สรทาร วัลลภภาอี ปเฏล ซึ่งมีประสงค์ให้ "ป้องกันการตรวจสอบโดยละเอียดถึงความล้มเหลวในการป้องกันการลอบสังหารนี้" โคฑเสและอาปเตถูกตัดสินโทษประหารชีวิตในวันที่ 8 พฤศจิกายน 1949 แม้จะมีอุทธรณ์ให้ลดหย่อนโทษโดยบุตรสองคนของคานธี มณีลาล และ รามทาส คานธี แต่ถูกนายกรัฐมนตรี ชวาหัรลาล เนห์รู, รองนายกรัฐมนตรี วัลลภภาอี ปเฏล และผู้ว่าการจักรพรรดิ ราชโคปาลจารี ปฏิเสธ โคฑเสและอาปเตถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในเรือนจำอัมพาละเมื่อ 15 พฤศจิกายน 1949
# ราชฆาฏ
ราชฆาฏ (อักษรโรมัน: Raj Ghat) หรือ ราชฆาฏสมาธิปริสร (ราชฆาฏและอนุสรณ์ไว้ศพโดยรอบ) เป็นหมู่อนุสรณ์ไว้ศพ ในเดลี ประเทศอินเดีย อนุสรณ์แรกสุดตั้งขึ้นแด่มหาตมา คานธี โดยเป็นปะรำหินอ่อนดำยกระดับเหนือจุดที่เผาศพคานธี ตั้งขึ้นเมื่อ 31 มกราคม 1948 และที่ปลายฝั่งหนึ่งมีเปลวเพลิงนิรันดร์ คำว่า "ราชฆาฏ" แปลโดยง่ายได้ว่า บันไดหลวง โดยคำว่า "ฆาฏ" หรือบันไดในที่นี้หมายถึงว่าพื้นที่นี้ต้องไต่บันไดขึ้นมาจากริมฝั่งแม่น้ำยมุนา 

รายนามอนุสรณ์
นับตั้งแต่การตั้งอนุสรณ์แรกในราชฆาฏแด่มหาตมา คานธี ได้มีการขยับขยายเพื่อตั้งอนุสรณ์ไว้ศพ (สมาธิ) ของผู้นำอีกหลายคนในพื้นที่ราชฆาฏ ภูมิทัศน์และการออกแบบของพื้นที่เดิมที่เป็นแบบแปลนของอัลลอก เพอร์ศี-แลงคัสเตอร์ (Alick Percy-Lancaster) ผู้กำกับการกิจการพืชสวนของรัฐบาลอินเดีย

รายนามอนุสรณ์ 18 จุดสำหรับผู้นำ 18 คนของอินเดียที่อยู่ที่ราชฆาฏ ได้แก่

อนุสรณ์ในราชฆาฏลำดับชื่อตำแหน่งวันที่เสียชีวิตชื่ออนุสรณ์ภาพถ่าย1 มหาตมา คานธีผู้นำขบวนการเอกราชอินเดีย30 มกราคม 1948ราชฆาฏ150px2ชวาหัรลาล เนห์รูนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่หนึ่ง27 พฤษภาคม 1964ศานติวน150px3ลาล บะฮาดูร์ ศาสตรีนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่สอง11 มกราคม 1966วิชัยฆาฏ150px4สัญชัย คานธีอดีตสมาชิกรัฐสภา (โลกสภา)23 มิถุนายน 1980สัญชัย คานธี สมาธิ150px5 อินทิรา คานธีนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่สาม31 ตุลาคม 1984ศักติสถล150px6ชัคชีวัน รามรองนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่สี่6 กรกฎาคม 1986สมตสถล150px7จรัน สิงห์นายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่ห้า29 พฤษภาคม 1987กิสันฆาฏ150px8ราชีพ คานธีนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่หก21 พฤษภาคม 1991วีรภูมิ150px9ลลิตา ศาสตรีคู่ครองของลาล บะฮาดูร์ ศาสตรี13 เมษายน 1993ลลิตา ศาสตรี สมาธิ100px10คิยานี ซาอิล สิงห์ประธานาธิบดีอินเดียคนที่เจ็ด25 ธันวาคม 1994เอกตสถล150px11ศังกระ ทยัล ชาร์มาประธานาธิบดีอินเดียคนที่เก้า26 ธันวคาม 1999กรรมภูมิ150px12เทวี ลาลรองนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่หก6 เมษายน 2001สังฆรรษสถล100px13วี พี นรสิงห์ ราวนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่เก้า23 ธันวาคม 2004สมฤติสถล100px14เค อาร์ นารายณันนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่สิบ9 พฤศจิกายน 2005อุทัยภูมิ100px15จันทระ เศขรนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่แปด8 กรกฎาคม 2007ชนนายกนถล150px16อาร์ เวนกตรามันประธานาธิบดีอินเดียคนที่แปด27 มกราคม 2009เอกตสถล100px17อินทร์ กุมาร คุชราลนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่สิบสอง30 พฤศจิกายน 2012สมฤติสถล100px18อตาล พิหารี วัชปายีนายกรัฐมนตรีอินเดียคนที่สิบ16 สิงหาคม 2018Sadaiv Atal150px
# Thismia hongkongensis
Thismia hongkongensis เป็นชนิดของ Thismia S.S.Mar กับ R.M.K.Saunders ผู้ค้นพบพืชดอกชนิดนี้ ตีพิมพ์การค้นพบในวารสาร PhytoKeys เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 พืชชนิดนี้เป็นพืชเฉพาะถิ่นในฮ่องกง
# สำอางค์ เลิศถวิล
สำอางค์ เลิศถวิล (พ.ศ. 2467 – 30 กันยายน พ.ศ. 2540) เป็นนักดนตรีและนักร้องเพลงพื้นบ้านภาคกลางของประเทศไทยตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ ยายสำอาง เชี่ยวชาญในเรื่องเพลงขอทานและลำตัด นอกจากนี้ยังเชี่ยวชาญการเล่นเครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างโทน ฉิ่ง ฉาบ เป็นต้น เธอเป็นแรงบันดาลใจให้ยืนยง โอภากุล นักร้องนำวงดนตรีเพื่อชีวิตคาราบาว สำหรับเพลง ยายสำอาง ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงที่มีชื่อเสียงของวง

 ประวัติ 
สำอางค์เกิดเมื่อราว พ.ศ. 2467 ที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ในครอบครัวชาวจีนอพยพ บิดามารดาได้ทอดทิ้งเธอไว้ที่วัดบางน้อยตั้งแต่แรกเกิดเนื่องจากยึดถือคติความเชื่อแบบจีนในเรื่องของการมีบุตร“ยายสำอาง เลิศถวิล” วณิพกเพลงขอทานคนสุดท้าย นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ “แอ๊ด คาราบาว” ต่อมาสองสามีภรรยาที่เป็นวณิพกรับเธอไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม

ด้วยสุขภาพที่ไม่แข็งแรง และฐานะยากจนโดยไม่ได้รับการรักษา ทำให้เธอตาบอดตั้งแต่อายุ 4 ปี เธอได้รับการถ่ายทอดวิชาเพลงขอทานจากบิดามารดาบุญธรรม และตระเวนร้องเพลงขอทานตามงานวัดรวมถึงงานรื่นเริงในหลายโอกาส จนมีความเชี่ยวชาญในเรื่องของเพลงขอทานซึ่งเป็นดนตรีพื้นบ้านทางภาคกลางที่พัฒนามาจากลำตัด และมีเนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับนิทานชาดก หรือนิทานพื้นบ้านในภาคกลาง สำอางมีน้ำเสียงการร้องที่เป็นเอกลักษณ์ สามารถร้องทั้งในแนวสนุกสนานและแนวเศร้า รวมทั้งยังเชี่ยวชาญในการเล่นเครื่องดนตรีอย่างโทน ฉิ่ง ฉาบ เป็นต้น“ยายสำอาง เลิศถวิล” วณิพกเพลงขอทานคนสุดท้าย นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ “แอ๊ด คาราบาว”

ในปี พ.ศ. 2525 เธอตระเวนร้องเพลงขอทานอยู่บริเวณบ้านของอภัย นาคคง อาจารย์ประจำวิทยาลัยเพาะช่าง จนความทราบไปถึงเอนก นาวิกมูลยายสำอางค์ เรื่องราวของเธอจึงถูกบันทึกไว้ในหนังสือ อยู่อย่างชาวสยาม12ศิลปินแห่งชาติ ผลงานสุดโดดเด่นเอนก นาวิกมูล. (2537). อยู่อย่างชาวสยาม. ประเทศไทย: สํานักพิมพ์ แสงแดด. และยังถูกเชิญให้ไปแสดงการร้องเพลงขอทานและลำตัดที่ศูนย์สังคีตศิลป์ ธนาคารกรุงเทพยายสำอางค์ โดยได้มีโอกาสรวมงานกับหวังเต๊ะ ซึ่งเป็นนักร้องแนวลำตัดที่มีชื่อเสียงท่านหนึ่ง

เธอเสียชีวิตอย่างสงบในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2540 ที่กระท่อมหลังเล็กส่วนตัวริมคลองภาษีเจริญ สิริอายุประมาณ 73 ปี

 ชีวิตส่วนตัว 
สำอางค์เคยมีสามีถึงสามคน แต่ทั้งสามคนเสียชีวิตไปก่อนหน้านั้น โดยที่ไม่มีบุตรและธิดาด้วยกัน นอกจากนี้ เธอเคยถูกดูแลโดยกรมประชาสงเคราะห์ในช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนที่ทางกรมประชาสงเคราะห์จะอนุญาตให้เธอออกมาใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ โดยเธอหันมาทำอาชีพเหลาไม้ปิ้งไก่เพื่อเลี้ยงชีพ

 วัฒนธรรมสมัยนิยม 
 ในปี พ.ศ. 2536 ยืนยง โอภากุล ประพันธ์และขับร้องเพลง ยายสำอาง ซึ่งอยู่ในสตูดิโออัลบั้ม ช้างไห้ สตูดิโออัลบั้มชุดที่ 13 ของคาราบาว โดยออกมาในรูปแบบทำนองจังหวะสามช่าผสมผสานกับเพลงขอทาน และกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่มีชื่อเสียงของคาราบาว
# Thismia kobensis
Thismia kobensis เป็นชนิดของพืชดอกจากสกุล Thismia ในวงศ์ Burmanniaceae

พืชชนิดนี้เคยเป็นตัวอย่างชนิดเดียวที่ค้นพบใน ค.ศ. 1992 ที่โคเบะ ประเทศญี่ปุ่น และเก็บรักษาไว้โดยไม่มีการระบุตัวตน แม้ว่าเดิมจะกำหนดให้เป็นสกุล Oxygyne ก็ตาม ในการสำรวจช่วง ค.ศ. 1993 ถึง 1999 ไม่มีตัวอย่างชนิดใหม่ที่พบเลย และที่อยู่อาศัยเดิมของพืชชนิดนี้ถูกทำลายจากการพัฒนาที่ดินใน ค.ศ. 1999 T. kobensis ได้รับการประกาศว่าสูญพันธุ์ใน ค.ศ. 2010 เนื่องจากการทำลายถิ่นฐานธรรมชาติและการทำลายป่า ภายหลังได้รับการระบุเป็นพืชในสกุล Thismia ใน ค.ศ. 2018

ต่อมาใน ค.ศ. 2021 มีผู้ค้นพบพืชชนิดนี้อีกครั้งห่างจากที่ตั้งเดิมประมาณ 30 กิโลเมตร โดยตัวอย่างพืชชนิดนี้ 20 ต้นพบในสวนต้นสน จากนั้นมีการตีพิมพ์ข่าวการค้นพบใหม่ใน ค.ศ. 2023 .
# จอร์จา เมโลนี
จอร์จา เมโลนี (เกิด 15 มกราคม พ.ศ. 2520) เป็นนักการเมืองชาวอิตาลีซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอิตาลีตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ซึ่งเป็นสตรีคนแรกที่ดำรงตำแหน่งดังกล่าว นอกจากนี้เธอยังเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอิตาลีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 รวมทั้งยังดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคอนุรักษ์นิยมและปฏิรูปนิยมยุโรป (อีซีอาร์) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2563

เธอเกิดเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2520 ที่กรุงโรม บิดาเป็นนักจัดรายการวิทยุ มารดาเป็นนักแสดง เธอเข้าร่วมกับกลุ่มเยาวชนก้าวหน้าของขบวนการสังคมอิตาลี (เอ็มเอสไอ) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองแนวนีโอฟาสซิสต์ และเธอยังได้เป็นแกนนำของอาซียอเนสติวเดนเอซา ซึ่งเป็นขบวนการนักศึกษาของพรรคพันธมิตร (เอเอ็น) ในปี พ.ศ. 2538 เธอเริ่มดำรงตำแหน่งทางการเมืองในฐานะสมาชิกสภากรุงโรมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 จนถึงปี พ.ศ. 2545 หลังจากนั้นเธอได้เป็นประธานกลุ่มกิจเยาวชนของพรรคพันธมิตรในเวลาต่อมา ในปี พ.ศ. 2551 เธอได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเยาวชนของอิตาลีในรัฐบาลของซิลวีโอ แบร์ลุสโกนี ซึ่งในช่วงนั้นเธอได้ก่อตั้งพรรคฟาเตลีอิตาลิยา (เอฟดีไอ) ขึ้นมา ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านมาโดยตลอด จนกระทั่งชนะการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2565 หลังมารีโย ดรากีลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

ในทัศนคติการเมืองของเธอถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มการเมืองฝ่ายขวาจัด เธอเป็นสัญลักษณ์ของอนุรักษ์นิยมคริสเตียน และต่อต้านการุณยฆาต ความหลากหลายทางเพศ นอกจากนี้เธอยังถูกมองว่าเป็นพวกคตินิยมเชื้อชาติและต่อต้านมุสลิม เธอเคยสนับสนุนและเห็นชอบกับความสัมพันธ์ที่แนบแน่นต่อประเทศรัสเซียของอิตาลี แต่เมื่อรัสเซียรุกรานยูเครนในปี พ.ศ. 2565 รัฐบาลของเธอได้ให้การสนับสนุนทางอาวุธและสิทธิมนุษยชนกับยูเครนและคัดค้านการรุกรานของรัสเซีย

ในปี พ.ศ. 2565 เธออยู่ในอันดับที่ 7 ของสตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกโดยนิตยสารฟอบส์
# จัว หลิน
จัว หลิน (จีน: 桌林; พินอิน: Zhuō Lín) (6 เมษายน พ.ศ. 2459 – 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2552) เป็นภริยาคนที่สามและคนสุดท้ายของเติ้ง เสี่ยวผิง อดีตผู้นำสูงสุดของสาธารณรัฐประชาชนจีน

 ประวัติ 
จัว หลิน เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2459 ชื่อเดิมของเธอคือ ผู่ ฉยงอิง  ในเมืองซวนเว่ย์ มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐจีน ครอบครัวทำอาชีพผลิตแฮมยูนนาน เธอเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ในขณะนั้นพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เข้ามาในหยานอัน ต่อมาเธอได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนในปี พ.ศ. 2481 และเปลี่ยนชื่อเป็น จัว หลิน 

ในปี พ.ศ. 2482 เธอได้แต่งงานกับ เติ้ง เสี่ยวผิง ที่หน้าถ้ำของเหมา เจ๋อตง ซึ่งอยู่ในหยานอัน ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 5 คน

จัว หลิน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 อายุ 93 ปี ในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
 อ้างอิง
# ไอแวน หนึ่งเดียวตัวนี้
ไอแวน หนึ่งเดียวตัวนี้  เป็นวรรณกรรมใน ค.ศ. 2012 ที่เขียนโดยแคทเธอรีน แอปเปิลเกต และวาดภาพโดยแพทรีเซีย แคสเทอเลา โดยมีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับกอริลลาหลังเงินชื่อไอแวนที่อาศัยอยู่ในกรงที่ห้าง และเขียนขึ้นตามมุมมองของไอแวน หนังสือนี้ชนะเลิศรางวัลนิวเบอรีใน ค.ศ. 2013 และได้รับรางวัลอื่น ๆ อีกหลายรางวัล และปัจจุบันได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงหลายรายการ จากนั้นใน ค.ศ. 2020 มีภาคต่อชื่อ เดอะวันแอนด์ออนลีบ๊อบ  ที่มีเนื้อเรื่องจากมุมองของบ๊อบ สุนัขที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของไอแวน

เนื่อเรื่อง

ตัวละคร
ไอแวน (Ivan): กอริลลาที่มีชีวิตเรียบง่าย อาศัยอยู่ในห้างบิ๊กท็อปเป็นเวลา 27 ปี ไอแวนใช้ชีวิตส่วนใหญ่ภายใต้การถูกจองจำ ทั้งในบ้านมนุษย์หรือที่ทางออก 8 ห้างบิ๊กท็อป เขามีความจำเกี่ยวกับชีวิตก่อนถูกกุมขังน้อยนิด และพอใจกับชีวิตของเขาในห้างามากขึ้น เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ไอแวนตัดสินใจว่าชีวิตของเขาไม่เป็นที่พอใจ และเขาทำงานเพื่อช่วยรูบีและตัวเขาเองด้วยการพาทั้งสองไปที่สวนสัตว์ที่ทั้งคู่จะใช้ชีวิตที่เหลือ
สเตลลา (Stella): ช้างอาวุโสที่เคยอาศัยอยู่ในคณะละครสัตว์เดินทาง ก่อนที่เธอจะได้รับบาดเจ็บและถูกขายให้กับแม็ก สเตลลามีความทรงจำที่ยาวนาน และอยากอยู่ในสวนสัตว์มากกว่า เธอให้คำสัญญาแก่ไอแวนว่าถ้าเธอดูแลรูบีไม่ได้ก็จะให้เขาดูแลรูบีต่อ เธอเสียชีวิตจากการติดเชื้อที่เท้า
บ๊อบ (Bob): สุนัขจรจัดที่อาศัยอยู่ในที่อยู่ของไอแวน บ๊อบพอใจที่เป็นสุนัขจรจัด และไม่มีความปรารถนาที่จะรับเลี้ยงในบ้านของมนุษย์ ในตอนท้ายของหนังสือ มีการกล่าวโดยนัยว่าครอบครัวของจูเลียรับเขา                                                                                                                                              
แม็ก (Mack): เข้าของห้างและตัวตลกละครสัตว์นอกเวลา เขาซื่อไอแวนจากนักล่าสัตว์ที่จับเขาที่บ้านในแอฟริกา แม็กไม่ค่อยปรากฏในหนังสือนี้ โดยทั่วไปเขาดูเป็นคนดี อย่างไรก็ตาม ธุรกิจของเขากำลังประสบความล้มเหลวและไม่มีเงินพอที่จะรักษาห้างเหมือนเมื่อก่อนได้ การกระทำของเขาต่อสเตลลากับรูบีเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้ไอแวนพยายามให้รูบีย้ายไปสวนสัตว์ในที่สุด
จอร์จ (George): ผู้ดูแลห้าง จอร์จเป็นคนดีที่ดูแลสัตว์และตัวห้าง อย่างไรก็ตาม เขามีความขัดแย้งในการช่วยเหลือทั้งสองเนื่องจากกลัวตกงาน
จูเลีย (Julia): ลูกสาวของจอร์จที่เป็นแรงบันดาลใจให้ไอแวนรักการวาดรูป จูเลียทำงานช่วยไอแวนให้ย้ายรุบีกับสัตว์ชนิดอื่นไปที่สวนสัตว์
รูบี (Ruby): ลูกช้างที่เพิ่งเข้าห้าง รูบีเพิ่งสูญเสียแม่ไปเมื่อไม่นานมานี้ และไม่เคยได้รับการฝึกฝนการแสดงละครสัตว์มาก่อน การปฏิบัติของรูบีด้วยน้ำมือของแม็กคือสิ่งที่ผลักดันให้ไอแวนพยายามหาทางช่วยชีวิตเธอในท้ายที่สุด เธอยังสามารถบอกได้ว่าบุคคลนั้นโกหกหรือไม่
เทลมา (Thelma): นกแก้วพูดซ้ำที่อาศัยอยู่ในห้าง
คินยานี (Kinyani): กอริลลาเพศเมียที่ไอแวนพบในสวนสัตว์
มายา (Maya): เจ้าของสวนสัตว์ที่นำไอแวนและรูบีกับสัตว์ทั้งหมดจากห้างบิ๊กท็อปไปยังสวนสัตว์
เมอร์ฟี (Murphy): กระต่ายขาวในละครสัตว์ที่ทำหน้าที่ขับรถดับเพลิงขนาดเล็กรอบ ๆ และฉีดผู้คนด้วยสายฉีดน้ำ

 แรงบันดาลใจ 
แม้ว่า ไอแวน หนึ่งเดียวตัวนี้ เป็นเรื่องแต่งทั้งหมด เนื้อเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจจากเรื่องจริงของไอแวนที่ประสบกับชะตาเดียวกันเป็นเวลา 27 ปี ก่อนที่ทางสวนสัตว์แอตแลนตาจะนำไอแวนมารับเลี้ยงใน ค.ศ. 1994

 คำตอบรับ
# มิซาวะ
มิซาวะ  เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่  ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2024 นครมิซาวะมีจำนวนประชากร 37,248 คน มีความหนาแน่นของประชากร 312 คนต่อตารางกิโลเมตร

มิซาวะเป็นเมื่องที่ตั้งของฐานทัพหลายแห่ง มีฐานทัพอากาศมิซาวะ ที่ทั้งกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่นและกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาใช้ปฏิบัติการร่วมกัน โดยคาดการณ์ว่ามีบุคลากรทางการทหารของสหรัฐประจำการอยู่ประมาณ 1 หมื่นคน

 ภูมิศาสตร์ 
มิซาวะตั้งอยู่บริเวณพื้นที่ราบทางทิศตะวันออกของทะเลสาบโองาวะระ ชายฝั่งตะวันออกของจังหวัดอาโอโมริ ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก เทศบาลนครขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุดคือฮาจิโนเฮะ

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดอาโอโมริ
 เมืองโรกูโนเฮะ
 เมืองโทโฮกุ
 หมู่บ้านรกกาโชะ
 เมืองโออิราเซะ

 สถิติประชากร 
ตามข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่นสถิติประชากรมิซาวะ ประชากรของมิซาวะค่อนข้างคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
# ยอด สังข์รุ่งเรือง
ร้อยตรี ยอด สังข์รุ่งเรือง  (17 มกราคม พ.ศ. 2440 - 9 ตุลาคม พ.ศ. 2546) เป็นนายทหารชาวไทย เป็นทหารสยามคนสุดท้ายที่ผ่านสมรภูมิสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ประวัติ 

 ชีวิตส่วนตัว 
ร.ต. ยอด เกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2440 ที่ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก เป็นบุตรของนายสุข และนางปั้น สังข์รุ่งเรือง

ร.ต. ยอด ได้สมรสกับนางพร คนตรง มีบุตร-ธิดาทั้งหมด 9 คน

 การศึกษา 
ร.ต. ยอด ได้ศึกษาที่วัดท่ามะปราง จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 2

 การทำงาน 
ในปี พ.ศ. 2461 เมื่ออายุ 19 ปี นายยอด มีความตั้งใจอยากเป็นตำรวจ จึงไปสมัครเพื่อรับการคัดเลือก แต่ไม่ประสบความประสบความสำเร็จเนื่องจากมีผู้สมัครเต็ม ต่อมานายยอด รับราชการทหารชั้นยศพลทหาร ได้เข้าร่วมกองบินทหารบกของกองทหารอาสาสยามในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยปฏิบัติหน้าที่ช่างเครื่องอากาศยาน เมื่อถึงประเทศฝรั่งเศส เขาได้ประจำการที่เมืองยีงกีร์รัง และย้ายไปที่เมืองอาร์วอยระยะเวลา 1 ปี จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม

ยอดได้ปลดประจำการเป็นทหารกองหนุน เขากลับมาพำนักที่ตำบลท่าโพธิ์ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก โดยประกอบอาชีพเกษตรกร ต่อมา เขาได้รับเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้าน หมู่ที่ 2 และกำนันตำบลท่าโพธิ์ ซึ่งปฏิบัติหน้าที่จนครบวาระเมื่ออายุ 70 ปี จึงลาออกกำนันตำบลท่าโพธิ์

 การเสียชีวิต 
ร.ต. ยอด สังข์รุ่งเรือง เสียชีวิตด้วยโรคชรา เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เวลา 01:15 น. สิริอายุ 106 ปี

 เกียรติยศ 
เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2462 ได้เดินทางกลับประเทศไทย เมื่อถึงประเทศเขาได้รับพระราชทานเหรียญงานพระราชสงครามทวีปยุโรปจากพระหัตถ์ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จากนั้น

เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงมีพระบรมราชโองการให้ผู้แทนพระองค์เชิญสิ่งของพระราชทาน ประกอบด้วย แจกันพระราชทาน หนังสือพระมหาชนก และเหรียญทอง เงิน นากพระมหาชนก 

เมื่อปี พ.ศ. 2542 เขาได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นเชอวาลีเย จากประธานาธิบดีฝรั่งเศส ฌัก ชีรัก ซึ่งมอบให้กับนักรบฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่ออายุครบ 100 ปี

เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2542 เขาได้รับพระราชทานยศร้อยตรีเป็นกรณีพิเศษในฐานะที่สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศชาติและกระทรวงกลาโหม

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 

 ไทย 
 พ.ศ. 2462 – 80px เหรียญงานพระราชสงครามทวีปยุโรป
 พ.ศ. 2464 – 80px เหรียญชัย

 ต่างประเทศ 
 :
พ.ศ. 2542 – 80x80px เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ ชั้นเชอวาลีเยมติชนออนไลน์. ร้อยตรี ยอด สังข์รุ่งเรือง ทหารผ่านศึกสงครามโลก 1. 2559.

 รางวัลเกียรติยศ 

 ในประเทศ 

พ.ศ. 2506 : โล่และเหรียญกำนันดีเด่น
พ.ศ. 2541 : เหรียญมหาชนก เหรียญทอง, เงิน และนาค 
พ.ศ. 2543 : 
โล่เกียรติคุณจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
โล่เกียรติยศจากสมาคมข้าราชการบำนาญในอุปถัมภ์ กระทรวงกลาโหม
โล่คนดีศรีเมืองพิษณุโลก
พ.ศ. ไม่ปรากฎ : ชาวนาดีเด่น จากการเป็นเกษตรกรตำบลท่าโพธิ์

 ต่างประเทศ 

 พ.ศ. 2543 : โล่เกียรติยศจากสมาคมผู้สนใจในประวัติศาสตร์โลก ณ รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา