wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สิทธารถะแห่งกุนทครามะ
พระเจ้าสิทธารถะ  เป็นพระบิดาของพระมหาวีระ ตีรถังกรลำดับที่ 24 และสุดท้ายของศาสนาเชน เป็นบุคคลวรรณะกษัตริย์จากราชวงศ์อิกษวากุ ทรงปกครองกุนทครามะชานเมืองเวสาลี (ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย) ข้อมูลบางแห่งอ้างว่าพระองค์มีภรรยาจากวรรณะพราหมณ์ชื่อเทวนันทา และเอกสารบางแหล่งระบุว่าเขามีภรรยาวรรณะกษัตริย์ชื่อตฤศลา (บ้างว่าชื่อวิเทหทินนา)

ผู้ที่นับถือศาสนาเชนให้การเคารพบูชาพระองค์ในฐานะพระบิดาของพระตีรถังกร

 เชิงอรรถ 
 อ้างอิง

 บรรณานุกรม
# เหลยเหิง
เหลยเหิง (จีนตัวเต็ม : 雷橫 / อังกฤษ : Lei Heng) สำเนียงแต้จิ๋วคือ ลุยเหง เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า เสือติดปีก  (จีน : 插翅虎 / อังกฤษ : Winged Tiger) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 25 ของเขาเหลียงซาน แต่เดิมเป็นมือปราบที่อำเภอยิ้นเฉิง (運城 ท.หุนเสียกุ้ย) และมีความสนิทสนมกับซ่งเจียงและจูถง

ต่อมา มีนางคณิกาคนหนึ่งมาจากเมืองตงจิง ชื่อ ไป๋ซิ่วอิง (白秀英 ท.แป๊ะสิวเอ็ง) ได้กลายมาเป็นนางบำเรอของนายอำเภอ นางเป็นคนที่พูดจาไม่ค่อยดีนัก วันหนึ่งนางได้พูดจาหยาบคายใส่แม่ของเหลยเหิง ทำให้เขาโกรธและฆ่านางตาย จึงต้องโทษเนรเทศ โชคดีที่จูถงปล่อยตัวไป เขาจึงพาแม่ไปขึ้นเขาเหลียงซาน และได้เป็นแม่ทัพทหารราบ แต่น่าเสียดายที่เขาตายในช่วงศึกฟางล่า
# ตฤศลา
ตฤศลา หรือ ปริยการิณี เป็นพระมารดาของพระมหาวีระ ตีรถังกรลำดับที่ 24 และสุดท้ายของศาสนาเชน เป็นพระมเหสีของสิทธารถะแห่งกุนทครามะ (ปัจจุบันอยู่ในรัฐพิหาร ประเทศอินเดีย) เรื่องราวของพระองค์ปรากฏอยู่ในเอกสารเชน

 พระประวัติ 
ตฤศลาประสูติในวรรณะกษัตริย์ ใน อุตตรปุราณะ และ ศลากาปุรุษะ กล่าวถึงกษัตริย์เชฏกะแห่งเวสาลี มีพระราชโอรสสิบพระองค์ และพระราชธิดาเจ็ดพระองค์  พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ชื่อปริยการิณี (คือตฤศลา) เสกสมรสกับสิทธารถะ แต่แฮร์มัน จาโกบี นักภารตวิทยาชาวเยอรมัน ระบุว่าตฤศลาน่าจะเป็นพระขนิษฐาของเชฏกะมากกว่า ทั้งนี้ภรรยาคนที่สามของเชฏกะชื่อเกษมะ เป็นธิดาของผู้นำตระกูลมัทระแห่งปัญจาบKrishna, Narendra. (1944) History of India, A. Mukherjee & bros. p. 90. พระขนิษฐาของตฤศลาส่วนใหญ่ไปเป็นมเหสีกษัตริย์หัวเมืองใหญ่ต่าง ๆ มีพระองค์หนึ่งเป็นมเหสีพระเจ้าพิมพิสาร และมีพระขนิษฐาคนหนึ่งออกบำเพ็ญพรตตามคติเชน

ทั้งตฤศลาและสิทธารถะนับถือพระปารศวนาถ ตีรถังกรลำดับที่ 23 เอกสารเชนระบุว่าตฤศลาทรงครรภ์ได้เก้าเดือนกับอีกเจ็ดวันครึ่งจึงประสูติกาลพระโอรสตรงกับคริสต์ศตวรรษที่ 8 ส่วนเอกสารฝ่ายเศวตามพรระบุว่าเทวนันทา มเหสีวรรณะพราหมณ์ทรงครรภ์มาแต่เดิม พระอินทร์จึงใช้อำนาจวิเศษย้ายพระกุมารไปสู่พระครรภ์ตฤศลาแทน สาเหตุก็เพราะตีรถังกรทุกพระองค์ล้วนบังเกิดในวรรณะกษัตริย์เท่านั้น

 สุบินนิมิตอันเป็นมงคล 
left|thumb|ตฤศลาทรงสุบินนิมิต
ก่อนประสูติกาลตฤศลามีสุบินนิมิตถึงสิ่งมงคล เอกสารว่าทิคัมพรระบุว่ามี 16 ประการ ส่วนเอกสารเศวตามพรระบุว่ามีเพียง 14 ประการเท่านั้น เมื่อตฤศลาตื่นบรรทม ก็ได้ทูลสวามีถึงนิมิตมงคล ในวันถัดมาสิทธารถะจึงเรียกให้โหรหลวงเข้าเฝ้าเพื่อทำนายนิมิตของตฤศลา ซึ่งโหรทั้งหลายจึงกราบทูลว่าพระราชโอรสที่จะประสูติจะเป็นผู้เข้มแข็งกล้าหาญ และเปี่ยมด้วยคุณธรรม

โดยสิ่งมงคลที่ปรากฏในสุบินนิมิตของตฤศลามีดังนี้
 ช้างเอราวัณ
 วัว
 สิงโต
 พระลักษมี
 มวลบุปผาชาติ
 ดวงจันทร์วันเพ็ญ
 ดวงอาทิตย์
 ธงผืนใหญ่	
<li> หม้อปูรณฆฏะ
<li> สระน้ำที่เต็มไปด้วยปทุมชาติ
<li> เกษียรสมุทร
<li> วิมานอากาศ
<li> อัญมณี
<li> ไฟไร้ควัน
<li> ปลาคู่ (เฉพาะนิกายทิคัมพร)
<li> บัลลังก์หรือพระโธรน (เฉพาะนิกายทิคัมพร) 

 เชิงอรรถ 
 อ้างอิง

 บรรณานุกรม
# โอวเผิง
โอวเผิง (จีนตัวเต็ม : 歐鵬 / อังกฤษ : Ou Peng) สำเนียงแต้จิ๋วคือ อาวเผ็ง เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า อีนทรีทองผยองเมฆ (จีน : 摩雲金翅 / อังกฤษ : Golden Wings Brushing Against the Clouds) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 48 ของเขาเหลียงซาน และเป็นคนที่ 12 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน

เขาเกิดในตระกูลทหารที่เมืองหวงโจว (黃州 ท.อึงจิว ; ปัจจุบันคือเมืองหวงกัง มณฑลเหอเป่ย) บรรพบุรุษของเขารับราชการเป็นทหารรักษาพระองค์มาหลายชั่วอายุคน แม้ว่าในตอนแรก เขาได้ทำงานตามรอยบรรพบุรุษของเขา แต่แล้วเขาก็ทิ้งอาชีพทหารหลังจากทะเลาะกับหัวหน้าของเขา เขาตัดสินใจไปเป็นหัวหน้าโจรที่เขาประตูเหลือง (黃門山 ท.เขาอึงบุนซัว) ร่วมกับ เจี่ยงจิ้ง หม่าหลิน และ เถาจงว่าง

หลังจากที่เฉาไก้และพวก ได้ทำการช่วยซ่งเจียง ให้รอดตายจากการประหารที่เมืองกังจิว (江州 ; ปัจจุบันคือเมืองจิ่วเจียง มณฑลเจียงซี) และได้เดินทางผ่านเขาอึงบุนซัว โอวเผิงและอีก 3 คน ได้ขอเข้าร่วมกับเหลียงซาน ซึ่งซ่งเจียงก็อนุมัติตามคำขอ ในช่วงการรบที่บ้านสกุลจู้ (祝家村 ท.จอกเกจึง) เขาได้เข้ารบกับนางหู่ซานเหนียงอย่างดุเดือด แม้ว่าเขาจะเอาชนะนางไม่ได้ แต่ก็ได้แสดงฝีมือการรบให้ซ่งเจียงได้เห็น

ในช่วงการรบกับฟางล่า เขาเป็นหนึ่งในขุนพลภายใต้สังกัดของหลูจุ้นอี้ ในตอนที่เข้าโจมตีเมืองฮิมจิวนั้น เขาถูกผังว่านชุน (龐萬春 ท.พังบวนขุน) ยิงธนูใส่จนถึงแก่ความตาย
# โรงเรียนโคราชพิทยาคม
โรงเรียนโคราชพิทยาคม (Korat Pittayakhom School) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2519 เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประเภทโรงเรียนสหศึกษา ตั้งอยู่ 234 ซอยมิตรภาพ 8 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา 30000 

 ประวัติโรงเรียน 
โรงเรียนโคราชพิทยาคมนั้น เดิมชื่อโรงเรียนปรุใหญ่พิทยาคม เป็นโรงเรียนประจำตำบลปรุใหญ่ เนื่องจากในสมัยก่อนนั้นการเดินทางไม่ได้มีความสะดวกสบายเหมือนในสมัยนี้ ทำให้ชาวบ้านปรุใหญ่ได้เรียกร้องให้มีการตั้งโรงเรียนขึ้นในเขตชุมชน เพื่อให้บุตรหลานได้มีที่เล่าเรียนและไม่ต้องเดินทางไกลเพื่อเข้าไปศึกษาในตัวเมือง และในปี 2518 ทางกระทรวงศึกษาธิการได้เห็นสมควรให้ก่อตั้งโรงเรียนขึ้นในบริเวณตำบลปรุใหญ่ โดยได้ที่ดินว่างเปล่าจำนวน 40 ไร่ 1 งาน 12 ตารางวา ซึ่งเป็นที่สาธารณประโยชน์ที่ชาวบ้านเรียกว่า “โนนโคกโจม” เพื่อจัดตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาขึ้น

ในปี พ.ศ. 2519 นายสวัสดิ์ สายขุนทด ศึกษาธิการอำเภอเมืองนครราชสีมาได้เสนอเรื่องขอตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาบนพื้นที่ดังกล่าว ใช้ชื่อว่า “โรงเรียนปรุใหญ่พิทยาคม” ทางกระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติให้จัดตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่วันที่ 2 พฤษภาคม 2519 และเปิดทำการสอนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2519 โดยใช้โรงเรียนบ้านหลักร้อย องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา เป็นสถานที่ชั่วคราวในการทำการเรียนการสอน ในปีแรกที่เปิดทำการสอนนั้นมีนักเรียนทั้งหมด 91 คน ครูช่วยราชการ 1 คน คือ นายเชียร ศิลนะชัย ตำแหน่งอาจารย์ 1 โรงเรียนบุญวัฒนา และครูอาสาช่วยสอนอีก 1 คนคือนางสาวนิทรา นัดพบสุข และนายเชียร ศิลนะชัย เป็นผู้บริหารคนแรกของโรงเรียนจนถึงปีการศึกษา พ.ศ. 2532 ตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนขึ้นทางโรงเรียนก็ได้มีการพัฒนาทั้งในเรื่องของหลักสูตรและการพัฒนาในเรื่องของสถานศึกษาให้ได้มาตรฐานยิ่งขึ้น

เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โรงเรียนได้ย้ายมาตั้งที่ถนนมิตรภาพ ซอย 8 และใช้เป็นที่ตั้งโรงเรียนมาจนถึงปัจจุบัน

ในปี พ.ศ. 2525 ทางโรงเรียนได้เปลี่ยนชื่อจาก “โรงเรียนปรุใหญ่พิทยาคม” มาเป็น “โรงเรียนโคราชพิทยาคม” 

ปัจจุบันโรงเรียนโคราชพิทยาคมเปิดสอนตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 – ปีที่ 6 ระดับชั้นละ 3 ห้องเรียน ภายใต้การบริหารงานของ นายประเสริฐ ศรีแสนปาง ผู้อำนวยการสถานศึกษา

การเดินทาง
การเดินทางสามารถเดินทางได้โดยใช้รถสองแถว
สาย 12 (เลือดหมู-เหลือง)  วัดเลียบ-พะไล https://urban-bamboo.com/2017/11/02/%E0%B8%A3%E0%B8%96%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%81%E0%B8%96%E0%B8%A7%E0%B9%82%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A/

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
ธงธง มกจ๊ก นักแสดง, พิธีกร

 แหล่งข้อมูลอื่น 
เว็บไซต์โรงเรียนโคราชพิทยาคม
# ซาโตมิ ซาโต
ซาโตมิ ซาโต  เป็นนักพากย์และนักร้องชาวญี่ปุ่น มีผลงานพากย์ที่สำคัญได้แก่ไทนากะ ริทสึจากเค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหววและจิตันดะ เอรุจากปริศนาความทรงจำ ซาโตมิเกิดเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 ที่เมืองเซ็นได จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ซาโตมิประกาศทางบล็อกส่วนตัวของเธอว่าได้แต่งงานกับทากูมะ เทราชิมะ ซึ่งเป็นนักพากย์การ์ตูนเช่นเดียวกัน โดยทั้งสองเคยมีผลงานพากย์เรื่องเดียวกันหลายเรื่องรวมทั้งแฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหารและพี่น้องปริศนาโรงเรียนมหาเวท

 ผลงานสำคัญ 
ซาโตมิเริ่มมีผลงานพากย์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2550 แต่ผลงานแรกที่โดดเด่นของเธอมาจากซีรีส์อนิเมะ เค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหวว ออกฉายภาคแรก พ.ศ. 2552 ซึ่งเธอพากย์เป็นไทนากะ ริทสึ ซึ่งจากซีรีส์อนิเมะ เค-อง! นี้เองที่เธอได้เริ่มมีผลงานเพลงในฐานะสมาชิกของวง "เวลาน้ำชาหลังเลิกเรียน" ร่วมกับนักพากย์หลักอีก 4 คนจากซีรีส์เดียวกันได้แก่อากิ โทโยซากิ, โยโกะ ฮิกาซะ, มินาโกะ โคโตบูกิ และอายานะ ทาเกตัตสึ เพลง "โดนต์เซย์เลซี"  ซึ่งเป็นเพลงปิดของ เค-อง! ภาคแรกได้รับรางวัลเพลงยอดเยี่ยมจากงานแอนิเมชันโคเบะครั้งที่ 14 ซีรีส์ เค-อง! ยังสร้างต่อมาอีกหนึ่งภาคในชื่อ เค-อง!! (ออกอากาศ พ.ศ. 2553) และฉบับภาพยนตร์ในชื่อ เค-อง! เดอะมูฟวี่ (พ.ศ. 2554) นอกจากนี้ ใน พ.ศ. 2553 ซาโตมิรับบทเป็นชิจิโจ อาเรียจากซีรีส์อนิเมะ เซโตไกยากูอินโดโมะ และมีผลงานเพลงเปิดร่วมกับนักพากย์หลักอีกสองคนได้แก่โยโกะ ฮิกาซะและยาฮางิ ซายูริโดยใช้ชื่อ "ทริปเพิลบุกกิง"

พ.ศ. 2555 ซาโตมิรับบทเป็นจิตันดะ เอรุจากซีรีส์อนิเมะ ปริศนาความทรงจำ ซึ่งสร้างโดยเกียวโตแอนิเมชันเช่นเดียวกับ เค-อง! เธอร้องเพลงปิดในซีรีส์นี้ได้แก่ "มาโดโรมิโนะยากูโซกุ"  และ "คิมินิมัตสึวารุมิสเตรี"  ร่วมกับอาอิ คายาโนะซึ่งพากย์เป็นอิบาระ มายากะ ในปีถัดมาเธอได้เปิดตัวในฐานะนักร้องเดี่ยวเป็นครั้งแรก โดยเพลง "มิไรไนต์" จากซิงเกิลชื่อเดียวกันเป็นเพลงปิดของซีรีส์อนิเมะ เซโตไกยากูอินโดโมะ* ซึ่งเป็นภาคต่อจาก เซโตไกยากูอินโดโมะ เธอเป็นคนสุดท้ายในวง "เวลาน้ำชาหลังเลิกเรียน" ที่ได้เปิดตัวเป็นนักร้องเดี่ยว พ.ศ. 2557 ซาโตมิได้รับบทพากย์เป็นอุจิมัทสึ จิยะในซีรีส์อนิเมะ รับน้องกระต่ายซักแก้วมั้ยคะ? และร้องเพลงเปิดและเพลงปิดพิเศษ (เฉพาะตอนสุดท้าย) ภายใต้ชื่อ "เปอตีแรบบิตส์" ร่วมกับอายาเนะ ซากูระ, อิโนริ มินาเซะ, ริซะ ทาเนดะ และมายะ อูจิดะ ผลงานอื่น ๆ ที่โดดเด่นของซาโตมิได้แก่เวนดี มาร์เวลล์จาก แฟรี่เทล ศึกจอมเวทอภินิหาร (พ.ศ. 2553) ทามุระ มานามิจาก น้องสาวของผมไม่น่ารักขนาดนั้นหรอก (พ.ศ. 2553) ชิบาตะ มิตสึกิจาก พี่น้องปริศนาโรงเรียนมหาเวท (พ.ศ. 2557) และคันซากิ ยูกิโกะจาก อัสแซสซิเนชันคลาสรูม (พ.ศ. 2558)

บทบาทส่วนใหญ่ของซาโตมิจะเป็นตัวละครสาวหวาน เรียบร้อย อย่างไรก็ตาม ไทนากะ ริทสึ ซึ่งเป็นบทสร้างชื่อของเธอนั้นกลับมีลักษณะตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ในบทสัมภาษณ์ระหว่างที่เธอเดินทางไปร่วมงาน FanimeCon 2018 ที่แซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกานั้น เธอกล่าวว่าแรกเริ่มที่เธอไปคัดตัวเพื่อพากย์เสียงใน เค-อง! นั้นเธอตั้งใจจะพากย์เป็นมิโอะ (พากย์โดยโยโกะ ฮิกาซะ) หรือสึมุกิ (พากย์โดยมินาโกะ โคโตบูกิ) และรู้สึกประหลาดใจที่เธอได้รับเลือกให้พากย์เป็นริทสึ เธอยอมรับว่าบทริทสึเป็นบทที่ท้าทายสำหรับเธอ นอกจากนี้เธอยังต้องหัดเล่นกลองชุดเป็นครั้งแรกในชีวิตเพื่อแสดงในคอนเสิร์ตของ เค-อง! เช่นเดียวกับนักพากย์หลักคนอื่น ๆ ในส่วนผลงานเพลงนั้น เนื่องจากซาโตมิมีทั้งผลงานในฐานะตัวเธอเองและในฐานะตัวละครที่เธอพากย์เสียง เธอให้สัมภาษณ์ว่าเธอจะปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระเต็มที่เวลาที่เธอร้องเพลงในชื่อตัวเอง แต่เมื่อเป็นเพลงของตัวละครเธอจะลบภาพตัวเธอเองออกแล้วสวมบทเป็นตัวละครนั้น ๆ
# สาธารณรัฐโมลอสเซีย
สาธารณรัฐโมลอสเซีย เป็น ประเทศจำลอง มีพรมแดนติดกับสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งโดย เควิน บาห์ (เกิด 30 กรกฎาคม 1962) และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บ้านของเขาใกล้ Dayton, เนวาดา  

สาธารณรัฐโมลอสเซียอ้างสิทธิ์ในตัวเองว่าเป็นประเทศ แต่ไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นประเทศโดย สหประชาชาติ หรือรัฐบาลหลัก ๆ เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2559 Baugh ได้จัดทัวร์ โมลอสเซีย ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเว็บไซต์ Atlas Obscura   

เควิน บาห์ ยังคงจ่ายภาษีทรัพย์สินในที่ดินไปยัง สตอรีย์เคาน์ตี้ (รัฐบาลท้องถิ่นที่ได้รับการยอมรับ) แม้ว่าเขาจะเรียกมันว่า "การช่วยเหลือจากต่างประเทศ" การใช้ที่ดินของทรัพย์สินที่ระบุว่าอยู่ภายในเขตนั้นผลิตขึ้นเป็นบ้านที่แปลงเป็นอสังหาริมทรัพย์  เควิน บาห์ กล่าวว่า "เราทุกคนต้องการที่จะคิดว่าเรามีประเทศของเราเอง แต่คุณรู้ว่าสหรัฐฯยิ่งใหญ่กว่านี้มาก" เควิน บาห์ ก็ยังจ่ายเงินให้ รัฐบาลท้องถิ่น เช่นกัน.

 ประวัติศาสตร์ 
ต้นกำเนิดของสาธารณรัฐโมลอสเซียมาจากโครงการประเทศจำลองเรียกว่า สาธารณรัฐวูลด์สตีน ก่อตั้งโดย บาห์ และ เจมส์ สเปียลแมน เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 1977  โดยสาธารณรัฐวูลด์สตีนได้ถูกก่อตั้งขึ้นและมีผู้พำนักคือ สมเด็จพระราชาเจมส์ที่หนึ่ง (สเปียลแมน) และนายกรัฐมนตรีคือ บาห์ แม้ว่าเจมส์ได้ออกจากสาธารณรัฐวูลด์สตีนไป แต่บาจ์ก็ยังคงใช้สัญชาติในนามของสาธารณรัฐวูลด์สตีนในขณะที่เขาเรร่อนในยุโรปตั้งแต่ปี 1998 - 1999  

โมลอสเซียเคยเป็นสมาชิกสหมณฑลยูโทเปีย 3  

เมื่อ 3 กันยายน 1999 บาห์สร้างสาธารณรัฐโมลอสเซียเป็นประเทศที่สืบต่อจากวูลด์สตีน และประกาศตัวประธานาธิบดี 
alt=|left|thumb| ประธานาธิบดีเควินเบห์ (เกิด 30 กรกฎาคม 2505) 
เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2012 เควิน บาห์ได้สร้างคำร้องบนเว็บไซต์ 'Whitehouse.gov เพื่อที่จะได้รับการยอมรับ     

ในการเป็นประเทศจำลองอย่างเป็นทางการ (คำร้อง "We the People") เขาได้ประกาศการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งสุดท้าย เมื่อ 18 มีนาคม 2012 มีประชากรรวม 27 คน (Newsbites Molossia)     

 สัญลักษณ์ประจำชาติ 
ธงของสาธารณรัฐโมลอสเซียเป็นธงไตรรงค์แนวนอนประกอบด้วยสีฟ้า ขาว และเขียว แถบสีฟ้าแสดงถึงความแข็งแกร่งของประเทศและท้องฟ้าที่เป็นทะเลทราย แถบสีขาวแสดงถึงความบริสุทธิ์และภูเขาโดยรอบ และแถบสีเขียวแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองและภูมิประเทศ   

สัญลักษณ์ประจำชาติอื่น ๆ  

สัตว์ประจำชาติ คือ ม้ามัสแตง และนกกระทาทะเลทราย

ต้นไม้ประจำชาติ คือ ต้นจูนิเปอร์สามัญ และต้นบรัช
# วิหารมหาเทวีอุทยาน
วิหารมหาเทวีอุทยาน (ชื่อเดิม: สวนวิกตอเรีย) เป็นสวนสาธารณะในโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา โดยตั้งอยู่ถัดจากพิพืธภัณฑ์แห่งชาติโคลัมโบ เป็นสวนสาธารณะที่เก่าแก่ที่สุดและมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในย่านท่าเรือโคลัมโบ ตั้งอยู่ด้านหน้าของศาลาว่าการโคลัมโบ อาคารยุคอาณานิคม ชื่อของอุทยานตั้งเทิดพระเกียรติพระนางวิหารมหาเทวี พระราชมารดาของพระเจ้าทุฏฐคามณีอภัย ที่ดินของอุทยานได้รับบริจาคจาก Charles Henry de Soysa ในยุคอาณานิคมอังกฤษ และตั้งชื่อว่า "สวนวิกตอเรีย" ตามพระนามของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร กองทัพอังกฤษเข้ายึดพื้นที่สวนในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดย Australian 17th Brigade ตั้งฐานอยู่ที่นี่ หลังสงครามจบลงสวนสาธารณะได้รับการปรับปรุงและเปิดสู่สาธารณชนอีกครั้งในปี 1951

ภายในสวนประกอบด้วยพระพุทธรูปขนาดใหญ่และน้ำตกจำนวนมาก ภายในยังมีสวนสัตว์ขนาดย่อม ลานเด็กเล่น และ BAC Jet Provost ในสวนมีสระซึ่งมีเป็ดเทศว่ายน้ำอยู่
# ทะเลสาบเบรา
ทะเลสาบเบรา หรือ ทะเลสาบเบเร (/bˈɐjɾɐ/; Sinhalese: බේරේ වැව, translit. Bērē væva; Tami: பேரே ஏரி, translit. Pērē ēri) เป็นทะเลสาบกลางเมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ทะเลสาบนี้ล้อมรอบด้วยธุรกิจใหญ่หลายแห่งของเมือง บริเวณทะเลสาบมีพื้นที่ราว  เมื่อร้อยปีก่อน ในปัจจุบันลดขนาดลงเหลือเพียง  ด้วยสาเหตุหลายประการ ระหว่างยุคอาณานิคมซีลอนโปรตุเกส, ดัตช์ซีลอน และ บริทิชซีลอน ทะเลสาบนี้ถูกใช้ประโยชน์หลายด้าน ชื่อ "เบรา" นี้มาจากชื่อโปรตุเกส ทะเลสาบเบราเชื่อมต่อกับคลองหลายสายอย่างซับซ้อน ทำให้สามารถขนส่งสินค้าในเขตเมืองกับเมืองในแถลชานเมืองได้อย่างสะดวกสบาย

สถานที่ท่องเที่ยวริมขอบของทะเลสาบนี้ เช่น ตลาดน้ำเปตตาห์, สีมามาลักในวัดคงคารามยะ เป็นต้น
# ไก่ทอดเกาหลี
ไก่ทอดเกาหลี  มักเรียกว่า ชีคิน ("ชิกเกน" ในภาษาอังกฤษ) หมายถึงไก่ทอดหลากหลายชนิดจากเกาหลีใต้รวมถึง ไก่ทอดแบบทั่วไป ฮูราอีดือชีคิน ("ไก่ทอด" ในภาษาอังกฤษ) และแบบเผ็ด ยังนย็อมชีคิน ("ไก่ปรุงรส") ในเกาหลีใต้ ไก่ทอดเป็นทั้งเมนูเรียกน้ำย่อย อันจู (อาหารที่เสิร์ฟและทานพร้อมเครื่องดื่ม) หรือกินเป็นของว่างหลังอาหาร

ไก่ทอดเกาหลีแตกต่างจากไก่ทอดทั่วๆไป เพราะทอดสองครั้ง หนังจึงกรอบและมันเยิ้มน้อย ไก่ปรุงรสด้วยเครื่องเทศ น้ำตาล และเกลือทั้งก่อนและหลังการทอด ร้านไก่ทอดเกาหลีมักใช้ไก่ขนาดเล็กหรือกลาง และใช้ไก่ที่อายุน้อยซึ่งจะมีเนื้อนุ่มมากขึ้น หลังจากการทอดไก่แล้ว มักจะทาซอสโดยใช้แปรงเคลือบไก่ให้ทั่วหนัง ของที่มักจะเสิร์ฟพร้อมไก่ทอดเกาหลีคือ หัวไชเท้าดอง เบียร์ และโชจู

ประวัติ
การทอดไก่ในเกาหลีเริ่มต้นในช่วงสงครามเกาหลี เมื่อทหารอเมริกันที่ประจำการในเกาหลีใต้ช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 เดิมทีชาวเกาหลีมักบริโภคไก่ด้วยการนึ่ง และจะมาในน้ำซุป โดยรูปแบบนี้เปลี่ยนไปเมื่อชาวอเมริกันเริ่มวางแผงขายไก่ทอดอาหารอเมริกัน โดยเน้นขายที่สี่พื้นที่ ได้แก่ โซล, ปูซาน, พย็องแท็ก และซงทัน

การกินไก่ทอดแบบสมัยใหม่ เริ่มขึ้นในเกาหลีช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อมีการขายไก่ย่างบนเตาอบไฟฟ้าที่มย็องดงย็องยังเซ็นเตอร์ในโซล

แฟรนไชส์ไก่ทอดเกาหลีร้านแรกก่อตั้งโดย ยู ซ็อก-โฮ ใน ค.ศ. 1997 ชื่อ ลิมส์ชิกเกน ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าชินเซแก โซล ยูกล่าวว่าแนวคิดของเขาในการขายไก่ทอดชิ้นเล็กเริ่มใน ค.ศ. 1975 เมื่อเขาไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศในสหรัฐ  
เขาเริ่มทอดไก่ที่นั่น และได้รับรางวัลจากการสร้างเมนู 'ไก่โสม' เขาเริ่มต้นธุรกิจในเกาหลีด้วยการขายไก่ทอดหกชิ้นในระหว่าง 280 ถึง 330 วอน และขายได้มากกว่า 900 ชิ้นตลอดการงานของเขา

การเคลือบซอสเผ็ดหรือที่รู้จักกันในชื่อ ยังนย็อมชีคิน เริ่มต้นขึ้นใน ค.ศ. 1982 โดย ยัง ฮี-คว็อน ซึ่งขณะนั้นเปิดร้านเพลีคานาชิกเกน ที่แทจ็อน เขาสังเกตเห็นว่าลูกค้าในร้านอาหารของเขา กำลังเผชิญกับการเคี้ยวไก่ที่แข็ง และหนังไก่ที่ขูดเพดานปาก หยางจึงตัดสินใจเปลี่ยนไก่ทอดแบบดั้งเดิม โดยทำให้หนังของไก่นิ่มและเอาใจลูกค้าเกาหลีมากขึ้นโดยทำซอสหวานและเผ็ด ยังกล่าวว่า แรกเริ่ม ยังนย็อมชีคิน มีรสเผ็ดก็จริง แต่เขาไม่ได้ใส่โคชูจังเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่หมักไว้

เนื่องจากความอิ่มตัวของตลาดในเกาหลี ทำให้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ร้านไก่ทอดรายใหญ่หลายแห่งของเกาหลี เช่น เม็กซิกันชิกเกน, เจเนซิสบีบีคิว, เคียวโชนชิกเกน และเพลีคานาชิกเกน ได้ขยายร้านไปยังสหรัฐ, จีน, แคนาดา และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ความหลากหลาย

ตามการปรุงรส
 ฮูราอีดือชีคิน (huraideu-chikin "ไก่ทอด") – มักจะเรียกง่าย ๆ ว่า ฮูราอีดือ (huraideu) เป็นไก่ทอดทั่วไป
 ยังนย็อมชีคิน (yangnyeom-chikin "ไก่ปรุงรส") – ไก่ทอดที่เคลือบซอสหวานและเผ็ดที่ปรุงด้วยโคชูจัง
 พันบัน (Banban "ครึ่ง-ครึ่ง") – หมายถึงการเสิร์ฟไก่แบบปรุงรสครึ่งหนึ่ง ธรรมดาครึ่งหนึ่ง
 คันจังชีคิน (ganjang-chikin "ไก่ซอสถั่วเหลือง") – ไก่ทอดเคลือบที่เคลือบซอสหวานและเผ็ดที่ปรุงด้วยซอสถั่วเหลือง ซึ่งมักจะใส่กระเทียมด้วย 
 พาดัก (Padak "ไก่ทอดต้นหอม") – ไก่ทอดที่ราดด้วยต้นหอมซอยบาง ๆ

ตามรูปแบบ
 ทงดัก ("ไก่ทั้งตัว") – ไก่ทอดทั้งตัวด้วยน้ำมัน
 ซุนซัลชีคิน ("ไก่เนื้อล้วน") – ไก่ไม่มีกระดูก
# โลทัสทาวเวอร์
โลทัสทาวเวอร์ (Lotus Tower;) หรือ โคลัมโบโลทัสทาวเวอร์ (Colombo Lotus Tower) เป็นหอคอยสูง 356 เมตร ตั้งอยู่ในเมืองโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา ถือเป็นแลนด์มาร์กและสัญลักษณ์สำคัญของประเทศศรีลังกา เมื่อเปิดตัวหอคอยในวันที่ 16 กันยายน 2019 หอคอยนี้กลายเป็นสิ่งก่อสร้างเดี่ยวที่สูงที่สุดในเอเชียใต้ และเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองในเอเชียใต้รองลงมาจาก INS Kattabomman ในประเทศอินเดีย หอคอยนี้ถือว่าเป็นหอคอยที่สูงที่สุดเป็นอันดับที่ 11 ในเอเชีย และอันดับที่ 19 ของโลก ในตอนแรกมีแผนจะสร้างหอคอยนี้ในย่านชานเมืองของเปลิญะโกฑา (Peliyagoda) แต่สุดท้ายรัฐบาลย้ายมาสร้างในย่านกลางเมืองโคลัมโบแทน หอคอยทรงดอกบัวนี้ใช้งานเป็นหอคอยสำหรับการสื่อสาร เป็นหอสังเกตการณ์ และมีบริการและร้านค้าต่าง ๆ มากมาย ด้วยค่าใช้จ่ายก่อสร้างรวม 104.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งสนับสนุนด้านเงินทุนโดยธนาคารเพื่อการนำเข้าและส่งออกแห่งชาติ ประเทศจีน

หอคอยนี้เปิดสู่สาธารณชนเมื่อวันที่ 16 กันยายน 2019 โดยประธานาธิบดีศรีลังกา ไมตรีปาละ สิริเสนะ ใช้เวลาก่อสร้างรวม 7 ปี
# วัดคงคาราม (ประเทศศรีลังกา)
วัดคงคาราม เป็นหนึ่งในวัดที่สำคัญที่สุดในโคลัมโบ ประเทศศรีลังกา สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสานทั้งสมัยใหม่และวัฒนธรรมดั้งเดิม วัดแห่งนั้ตั้งอยู่ริมทะเลสาบเบรา และสร้างขึ้นในราวปลายศตวรรษที่ 19

สถาปัตยกรรมในวัดผสมผสานทั้งศรีลังกา, ไทย, อินเดีย และจีน

วัดนี้มีอาคารต่าง ๆ คือวิหาร, เจดีย์, ต้นพระศรีมหาโพธิ, วิหารมันทิรัย (Vihara Mandiraya), สีมมามาลัก (Seema Malaka; โถงรวมของสงฆ์) และห้องประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ นอกจากส่วนทางศาสนาแล้ว ยังมีพิพิธภัณฑ์, ห้องสมุด, กุฏิพระ, ปิริเวนา (โรงเรียนสอนเณร) สูงสามชั้น และห้องอื่น ๆ สำหรับทำกิจกรรม
# วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
การแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกโซนยุโรป 2020 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลในทวีปยุโรปเพื่อคัดเลือกทีมวอลเลย์บอลหญิงเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ และสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป โดยจะมีเพียงหนึ่งทีมที่ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขันรอบสุดท้ายในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะมีกำหนดจัดขึ้นที่อาเพลโดร์น ประเทศเนเธอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 5–12 มกราคม ค.ศ. 2020

 การแบ่งกลุ่ม 
เนเธอร์แลนด์ประเทศเจ้าภาพและอีกเจ็ดอันดับแรกจากการจัดอันดับทวีปยุโรป ณ วันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 2019 ซึ่งยังไม่ผ่านคัดเลือกเข้าโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 จะได้สิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันรอบคัดเลือกนี้ การแบ่งกลุ่มของแต่ละกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาจากอันดับทวีปยุโรป โดยตัวเลขในวงเล็บเป็นลำดับจากอันดับทวีปยุโรป

กลุ่มเอกลุ่มบี (3) (4) (7) (6) (8) (9) (11) (10)

 สนามแข่งขัน 
 อาเพลโดร์น, ประเทศเนเธอร์แลนด์Omnisport Arenaความจุ: 2,000200px

 การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน 
 จำนวนแมทช์ที่ชนะ
 คะแนน
 อัตราส่วนเซตที่ชนะต่อแพ้
 อัตราส่วนคะแนนที่ทำได้ในแมตช์ต่อคะแนนที่เสีย
 ผลการแข่งขันจากแมชท์สุดท้ายของทีมที่ทำการแข่งขันด้วยซึ่งเป็นทีมเดียวกัน

แมตช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1  ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่แข่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน

รอบแรก
เวลาการแข่งขันในท้องถิ่น (UTC+01:00)

 ผ่านเข้ารอบสู่รอบสุดท้าย

กลุ่มเอ

 

|}

|}

กลุ่มบี

|}

|}

รอบสุดท้าย
เวลาการแข่งขันในท้องถิ่น (UTC+01:00)

รอบรองชนะเลิศ

|}

รอบชิงชนะเลิศ

|}

อันดับการแข่งขัน
{| class="wikitable" style="text-align: center;"
!width=40|อันดับ
!width=180|ทีม
|- bgcolor=#ccffcc
|1
|style="text-align:left;"|
|-
|2
|style="text-align:left;"|
|-
|3
|style="text-align:left;"|
|-
|4
|style="text-align:left;"|
|-
|5
|style="text-align:left;"|
|-
|6
|style="text-align:left;"|
|-
|7
|style="text-align:left;"|
|-
|8
|style="text-align:left;"|
|- 
|}
 ผ่านการคัดเลือกเข้าแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 2020
# เมทัลเกียร์โซลิด
เมทัลเกียร์โซลิด  เป็นวิดีโอเกมแนวลอบเร้นที่พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยโคนามิ ตัวเกมวางจำหน่ายสำหรับเครื่องเพลย์สเตชันใน ค.ศ. 1998 ตัวเกมถูกกำกับ, อำนวยสร้าง และเขียนโดยฮิเดโอะ โคจิมะ ตัวเกมได้เปิดตัวในงานโตเกียวเกมโชว์ใน ค.ศ. 1996 และแสดงในงานอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โปใน ค.ศ. 1997

เมทัลเกียร์โซลิด ได้รับการตอบรับอย่างดี โดยทำยอดขายไปมากกว่า 6 ล้านชุด พร้อมกับทำยอดเดโมไปมากกว่า 12 ล้านชุด ตัวเกมได้คะแนนโดยเฉลี่ย 94/100 บนเว็บไซต์เมทาคริติก และถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในวิดีโอเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และช่วยสร้างความนิยมให้กับประเภทลอบเร้นและฉากคัตซีนในเอนจิน ความสำเร็จของเกมทำให้มีการเปิดตัวเวอร์ชันขยายสำหรับเพลย์สเตชันและพีซี Metal Gear Solid: Integral และ เมทัลเกียร์โซลิด: เดอะทวินสเนกส์ ตัวเกมรีเมคของเกมนี้บนเกมคิวบ์ ตัวเกมยังได้ออกภาคต่อตามมาด้วย เมทัลเกียร์โซลิด 2: ซันส์ออฟลิเบอร์ตี และภาคต่ออื่น ๆ อีกมากมายและสื่ออื่น ๆ รวมถึงละครวิทยุ การ์ตูน และนวนิยาย
# กองเรืออูที่ 12
กองเรืออูที่ 12  เป็นกองเรืออูเยอรมัน ซึ่งได้รับการก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1942 ที่บอร์โด ภายใต้การบัญชาการของคอร์เวทเทนคาพีเท็น เคลาส์ ช็อลทซ์ กองเรือถูกยกเลิกเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1944 เนื่องจากการมาถึงของกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรแบบจวนตัว

 ผู้บัญชาการกองเรือ 
ระยะเวลาผู้บัญชาการ มกราคม ค.ศ. 1941 – มกราคม ค.ศ. 1944 คอร์เวทเทนคาพีเท็น เคลาส์ ช็อลทซ์

 เรืออูที่ได้รับมอบหมาย 
เรืออูต่อไปนี้ได้รับมอบหมายให้กองเรืออูที่ 12 ที่บอร์โด ในช่วงเวลาต่าง ๆ ระหว่างอายุการใช้งานของพวกมัน:

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

สามสิบเก้าในสี่สิบสองลำของเรืออูที่ได้รับมอบหมายให้กองเรืออูที่ 12 ถูกทำลายระหว่างการมอบหมาย ก่อนที่ฐาน ณ บอร์โดซ์จะถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้ายึด ส่วนเรืออู-861, เรืออู-862 และเรืออู-1061 สามารถหลบหนีได้ และได้รับการถ่ายโอนไปยังกองเรืออูอื่น ๆ

 อดีตเรือดำน้ำอิตาลีที่ได้รับมอบหมาย 
เรือดำน้ำอิตาลีต่อไปนี้ถูกเข้ายึดหลังจากการยอมจำนนของอิตาลีในเดือนกันยายน ค.ศ. 1943 และมอบหมายให้กองเรืออูที่ 12:

 อูอีเท-22 (อัลปีโน บาโญลีนี)
 อูอีเท-23 (เรจีนัลโด จูลีอานี)
 อูอีเท-24 (โกมันดันเต กัปเปลลีนี)
 อูอีเท-25 (ลุยจี โตเรลลี)
# โอเบอร์โฮเฟินอัมทูเนอร์เซ
โอเบอร์โฮเฟิน  หรือชื่อเต็มคือ โอเบอร์โฮเฟินอัมทูเนอร์เซ ("โอเบอร์โฮเฟินบนทะเลสาบทูน") เป็นเทศบาลในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ชายฝั่งด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลสาบทูน ราว 32 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงแบร์น เศรษฐกิจท้องถิ่นของเทศบาลนี้คือการทำไร่องุ่นเพื่อทำไวน์

เมืองนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสาร ค.ศ. 1133 ในชื่อ Obrenhoven มีการสร้างปราสาทโอเบอร์โฮเฟินซึ่งมีน้ำล้อมรอบในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยตระกูลเอ็ชเชินบัค ต่อมาตระกูลนี้ถูกบังคับให้ขายปราสาทแก่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คแห่งออสเตรียใน ค.ศ. 1306 ต่อมาเมื่อราชวงศ์ฮาพส์บวร์คพ่ายแพ้ในยุทธการที่เซ็มพัคใน ค.ศ. 1386 กรุงแบร์นก็เริ่มแผ่อิทธิพลเข้าครอบงำภูมิภาคแบร์เนอร์โอเบอร์ลันท์แทนที่ออสเตรีย พวกเขาเข้ายึดโอเบอร์โฮเฟินในปีเดียวกันนั้น และยังได้กว้านซื้อที่ดินทั้งหมดจากขุนนางศักดินาทั้งหลายแถบนี้จนแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1397

ตั้งแต่นั้นมา โอเบอร์โฮเฟินก็กลายเป็นเมืองบริวารของกรุงแบร์น ถูกปกครองโดยตระกูล ฟ็อน แอร์ลัค  (von Erlach) เชื้อสายแบร์น จนเมื่อตระกูลนี้หมดสายผู้สืบทอด โอเบอร์โฮเฟินก็ถูกปกครองโดยตรงจากกรุงแบร์นอีกครั้ง
# เกเนอราลเฟ็ลท์มาร์ชัล
เกเนอราลเฟ็ลท์มาร์ชัล  เป็นยศทหารชั้นจอมพลในเหล่าทัพบกของบรรดารัฐชาติเยอรมัน ซึ่งรวมถึงของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี รวมถึงเป็นยศจอมพลของเหล่าทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ ยศทหารนี้เทียบเท่าได้กับยศจอมพลเรือ  แห่งกองทัพเรือจักรวรรดิและครีคส์มารีเนอ

 จอมพลที่มีชื่อเสียง 
จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
 เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย
ดัชชีเบราน์ชไวค์
 คาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์
ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค/จักรวรรดิออสเตรีย/ออสเตรีย-ฮังการี
 คาร์ล ฟิลลิพ เจ้าชายแห่งชวาร์ทเซินแบร์ค
 เอดูอาร์ท ฟ็อน เบิม-แอร์ม็อลลี
ราชอาณาจักรปรัสเซีย/จักรวรรดิเยอรมัน
 แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน เบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
 เก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์
 คาร์ล ฟรีดริช ฟ็อน ชไตน์เม็ทซ์
 เฮ็ลมูท คาร์ล แบร์นฮาร์ท ฟ็อน ม็อลท์เคอ
 เพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค
นาซีเยอรมนี
 แอร์วีน ร็อมเมิล
 แกร์ท ฟ็อน รุนท์ชเต็ท
 แฮร์มัน เกอริง
 เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค
 วิลเฮ็ล์ม ไคเทิล
# ติงเต๋อซุน
ติงเต๋อซุน (จีนตัวเต็ม : 丁得孫 / อังกฤษ : Ding Desun) สำเนียงแต้จิ๋วคือ เต็งติดซุน เป็นตัวละครสมมุติจากซ้องกั๋ง มีฉายาว่า เสือต้องธนู (จีน : 中箭虎 / อังกฤษ : Arrow-hit Tiger) เป็นผู้กล้าอันดับที่ 79 ของเขาเหลียงซาน และเป็นคนที่ 43 ในตำแหน่ง 72 สหายดิน ใช้หอกง่ามเป็นอาวุธ

เมื่อตอนที่เหล่ากองทัพเหลียงซานเข้าโจมตีเมืองตงชัง (東昌府 ท.ตังเซียงฮู้) จางชิงสามารถใช้ก้อนหินปราบเหล่าขุนพลของเหลียงซานไปได้ถึง 15 คน ในขณะที่จางชิงเข้ารบกับต่งผิงนั้น เขากับกงว่างก็ขับม้าเพื่อจะมาช่วยจางชิง เขาเข้ารบกับหลวี่ฟางและกัวเซิ่ง แต่ถูกเยี่ยนชิงยิงธนูไปถูกเท้าม้าของเขาล้มลง และถูกจับกุม ภายหลังจึงยอมเข้าร่วมกับเหลียงซาน

ต่อมา เขาได้เป็นหนึ่งในแม่ทัพทหารราบ ในช่วงการรบกับฟางล่า เขาเป็นหนึ่งในนายกองในสังกัดหลูจุ้นอี้ แต่ระหว่างทาง เขาถูกงูกัดและเสียชีวิตจากพิษงู