# สมัยฝูหรงเจียน
ฝูหรงเจียน  เป็นสมัยและหินสมัยที่สี่และสุดท้ายของยุคแคมเบรียน มีช่วงเวลาอยู่ระหว่าง  ถึง  ล้านปีก่อน สืบต่อมาจากหินสมัยเมียวลิงเจียนของยุคแคมเบรียน และอยู่ก่อนหินช่วงอายุเทรมาโดเชียนของหินสมัยออร์โดวิเชียนตอนต้น หินสมัยฝูหรงเจียนถูกแบ่งออกเป็นสามหินช่วงอายุ ได้แก่ ไผเบียน, เจียงซานเนียน และหินช่วงอายุแคมเบรียน 10 ซึ่งยังไม่มีชื่อ

ประวัติและการตั้งชื่อ
ฝูหรงเจียนหรือที่รู้จักกันในนามหินสมัยแคมเบรียน 4 เป็นชื่อที่มาแทนที่คำว่าหินสมัยแคมเบรียนตอนบน (Upper Cambrian) ซึ่งมีความหมายเทียบเท่ากับคำท้องถิ่นว่า หูหนานเนียน (Hunanian) ชื่อนี้ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการการลำดับชั้นหินสากลในปี 2547 คำว่า "ฝูหรง"  ในภาษาจีนกลางหมายถึง 'ดอกบัว' ซึ่งสื่อถึงมณฑลหูหนานซึ่งรู้จักกันในนาม "มณฑลดอกบัว"

นิยาม
ขอบเขตล่างถูกกำหนดในลักษณะเดียวกับจุดและส่วนชั้นหินแบบฉบับขอบเขตทั่วโลกของหินช่วงอายุไผเบียน โดยทั้งสองเริ่มต้นจากการปรากฏตัวครั้งแรกของไทรโลไบต์กลิปตาโนสตุส เรติคูเลตุส (Glyptagnostus reticulatus) ประมาณ  ล้านปีก่อน ขอบเขตบนคือขอบเขตล่างและขอบเขตล่างถูกกำหนดในลักษณะเดียวกับจุดและส่วนชั้นหินแบบฉบับขอบเขตทั่วโลกของหินช่วงอายุเทรมาโดเชียน ซึ่งเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของโคโนดอนต์ยาเปโตกนาทุส ฟลุกทีวากุส (Iapetognathus fluctivagus) ประมาณ  ล้านปีก่อน

การแบ่งย่อย
สมัย/หินสมัยฝูหรงเจียนแบ่งออกได้เป็นดังนี้

 สมัย / หินสมัย ช่วงอายุ / หินช่วงอายุ ขอบล่างของช่วงอายุ (ล้านปีก่อน) ออร์โดวิเชียนตอนต้น/ตอนล่าง โฟลเอียน  เทรมาโดเชียน  ฝูหรงเจียน หินช่วงอายุ 10  เจียงชานเนียน  ไผเบียน  เมียวลิงเจียน กูจางเจียน  ดรูเมียน  อูลิวอัน 

การลำดับชั้นหินตามชีวภาพ
ฐานของสองจากสามหินช่วงอายุของฝูหรงเจียนถูกกำหนดจากการปรากฏตัวครั้งแรกของไทรโลไบต์ ฐานของหินช่วงอายุไผเบียนคือการปรากฏตัวครั้งแรกของกลิปตาโนสตุส เรติคูเลตุส (Glyptagnostus reticulatus) และฐานของหินช่วงอายุเจียงชานเนียนเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของแอกโนสโตโตส โอเรียนทัลลิิส (Agnostotes orientalis) ส่วนหินช่วงอายุแคมเบรียน 10 ซึ่งยังไม่มีชื่ออาจถูกกำหนดจากการปรากฏตัวครั้งแรกของโลทักโนสตุส อเมริกานุส (Lotagnostus americanus) หรือโคโนดอนต์อีโอโคโนดอนตุส โนชพีเคนซิส (Eoconodontus notchpeakensis)

ฝูหรงเจียนสามารถแบ่งออกเป็นเขตไทรโลไบต์หลายเขต ดังนี้
 หินสมัย หินช่วงอายุ เขตไทรโลไบต์ ไทรโลไบต์ที่เป็น GSSP ฝูหรงเจียน หินช่วงอายุ 10 เขตซาวเกีย (ส่วนบน), เขตยูเรเกีย อะพ็อพซิส, เขตถังชานาสพิส, เขตพาราโกลดินิออยเดีย, เขตซิมฟีซูรินา โลทักโนสตุส อเมริกานุส (ยังไม่ได้ตัดสิน) เจียงชานเนียน เขตเอลลิพโซเซฟาโลอีเดส, เขตซาวเกีย (ส่วนล่าง) แอกโนสโตโตส โอเรียนทัลลิิส ไผเบียน ? (?) กลิปตาโนสตุส เรติคูเลตุส เขตอะฟีลาสพิส 

เหตุการณ์สำคัญ
ในช่วงต้นสมัยฝูหรงเจียน การสูญพันธุ์ในช่วงอายุกูจางเจียน-ไผเบียนสิ้นสุดลง ความหลากหลายของสปีชีส์ซึ่งลดลงไป 45% กลับคืนสู่ระดับเดิมในช่วงต้นของช่วงอายุเจียงชานเนียน การสูญพันธุ์ในช่วงอายุเจียงชานเนียนซึ่งลดความหลากหลายของสปีชีส์ลงไป 55.2% ตามมาด้วยช่วงเวลาที่มีการเปลี่ยนแปลงของความหลากหลายของสปีชีส์เพียงเล็กน้อย ซึ่งสิ้นสุดลงไม่นานหลังจากเริ่มต้นยุคออร์โดวิเชียน

การเปลี่ยนแปลงของไอโซโทปคาร์บอนเชิงบวกสเต็ปโตอีโออัน (SPICE) เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับขอบเขตของสมัยเมียวลิงเจียน-ฝูหรงเจียน (และขอบเขตของช่วงอายุกูจางเจียน-ไผเบียน ตามลำดับ) เหตุการณ์นี้ได้รับการบันทึกในทวีปโบราณแทบทุกแห่งในช่วงแคมเบรียน แต่สาเหตุที่แท้จริงยังไม่ได้รับการทำความเข้าใจอย่างครบถ้วน มีข้อสันนิษฐานว่าสามารถเชื่อมโยงกับซอกเมกะซีเควนซ์ (Sauk megasequence) ซึ่งสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเล การลดลงของออกซิเจน หรือการเกิดสภาพน้ำทะเลดำ (euxinia) หรือการหมุนเวียนของไทรโลไบต์ไบโอเมียร์

จากสมัยฝูหรงเจียนจนถึงยุคออร์โดวิเซียนตอนต้น ระหว่าง 495-470 ล้านปีก่อน เหตุการณ์การก่อตัวของพลัมจากเนื้อโลก (mantle plume) ซึ่งรู้จักกันในชื่อเหตุการณ์การก่อตัวของหินแมกมาโอลโล เดอ ซาโป (Ollo de Sapo) เกิดขึ้นในดินแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมหาทวีปกอนด์วานา ซึ่งปัจจุบันคือคาบสมุทรไอบีเรีย

บรรพชีวินวิทยา
นักวิจัยได้สังเกตว่ามีสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนและขนาดใหญ่ที่มีชีวิตอยู่ระหว่างการระเบิดของชีวิตในยุคแคมเบรียน (Cambrian Explosion) และเหตุการณ์ความหลากหลายทางชีวภาพในยุคออร์โดวิเดียน (Great Ordovician Biodiversification Event) ที่ยังไม่ได้รับการค้นพบ ในปี 2562 ช่วงเวลานี้ได้รับการตั้งชื่อว่า "ช่องว่างด้านความหลากหลายทางชีวภาพในสมัยฝูหรงเจียน" (Furongian Biodiversity Gap) โดยฮาร์เปอร์และคณะ ช่องว่างนี้ถูกระบุว่าอาจเกิดจากการขาดแคลนหิน เหตุการณ์ทางสิ่งแวดล้อม หรือบรรพภูมิศาสตร์ และสภาพภูมิอากาศที่รุนแรงในตอนท้ายของยุคแคมเบรียน อย่างไรก็ตาม การทบทวนวรรณกรรมและสถานที่ที่มีการค้นพบหินยุคแคมเบรียนแสดงให้เห็นว่า ช่องว่างนี้เกิดจากการขาดแคลนของการค้นพบหินสมัยฝูหรงเจียนในพื้นที่ที่ได้รับการศึกษาอย่างเพียงพอ รวมถึงการขาดความสนใจต่อซากดึกดำบรรพ์ในช่วงเวลานี้ การค้นพบหินสมัยฝูหรงเจียนในตอนใต้ของจีนในภายหลังได้ทำให้มีความเข้าใจที่ดีขึ้นเกี่ยวกับการลำดับชั้นหินตามชีวภาพ และความผันผวนในความหลากหลายของสปีชีส์ในสมัยนี้

มีการเก็บรวบรวมตัวอย่างของซากดึกดำบรรพ์ไทรโลไบต์และแอกโนสตอยจำนวน 8,502 ตัวอย่างจากหินสมัยฝูหรงเจียนของหมวดหินหินดินดานอลัม บนเกาะบอร์นโฮล์ม ประเทศเดนมาร์ก สกุลที่ได้รับการบรรยายนี้รวมถึง เตโนไพจ (Ctenopyge), ยูรีคาร์ (Eurycare), เลพทอพลาสตุส (Leptoplastus), โอเลนุส (Olenus), พาราโบลินา (Parabolina), เพลทูรา (Peltura), โพรโทเพลทูรา (Protopeltura), สฟาเอโรฟทาลมุส (Sphaerophthalmus), โลตักโนสตุส (Lotagnostus) และ ไทรแองกูโลจิฟ (Triangulopyge) แกรพโตไลต์อยู่ก้นท้องน้ำรวมถึงสกุล ราบโอพลูรา (Rhabdopleura), เดนโดรแกรพตุส (Dendrograptus), คาลโลแกรพตุส (Callograptus) และ ไซบีรีโอแกรพตุส (Siberiograptus) ถูกพบในตะกอนสมัยฝูหรงเจียนในตอนใต้ของจีน