wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# บลู บีเทิล (ภาพยนตร์)
บลู บีเทิล  เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่อเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2023 สร้างจากตัวละคร บลูบีเทิล/ไฆเม เรเยส ของดีซีคอมิกส์ ผลิตโดยดีซีสตูดิโอส์ และ บริษัทซาฟราน กำกับโดยอังเฆล มานูแอล โซโต จากบทภาพยนตร์ของแกเร็ธ ดันเน็ต-อัลโคเซอร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 14 ในจักรวาลขยายดีซี ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดยโชโล มาริดูเอญญา ในบท ไฆเม เรเยส/บลู บีเทิล ร่วมกับ แอดรีอานา บาร์ราซา, ดามิอัน อัลคาซาร์, ราอูล ตรูฮีโย, ซูเซิน ซาแรนดอน และจอร์จ โลเปซ

การพัฒนาภาพยนตร์เริ่มขึ้นในปลายเดือนพฤศจิกายน 2018 โดยมี ดันเน็ต-อัลโคเซอร์ รับหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์ โซโตได้รับการว่าจ้างให้กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ในเดือนกุมภาพันธ์ 2021 สำหรับบริการสตรีมมิ่งเอชบีโอ แม็กซ์ มาริดูเอญญาได้รับคัดเลือกในเดือนสิงหาคมและภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเปลี่ยนให้ฉายในโรงภาพยนตร์ในเดือนธันวาคม การคัดเลือกนักแสดงเพิ่มเติมมีขึ้นในช่วงต้นปี 2022 ก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายเดือนพฤษภาคมถึงกลางเดือนกรกฎาคมในเขตมหานครแอตแลนตาที่ Wilder Studios ในดีเคเตอร์ รัฐจอร์เจีย รวมถึงในเอลปาโซ รัฐเท็กซัส และปวยร์โตรีโก

บลู บีเทิล ออกฉายในอเมริกาวันศุกร์ที่ 18 สิงหาคม 2023 โดยวอร์เนอร์บราเธอส์พิคเจอส์ สำหรับในไทยออกฉายในวันพฤหัสบดีที่ 17 สิงหาคม 2566 ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่บวก แต่ทำรายได้เพียง 130 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้น้อยที่สุดในจักรวาลขยายดีซี

 เนื้อเรื่อง 
หลังจาก ไฆเม เรเยส จบการศึกษาจากวิทยาลัยและกลับไปยังเมืองพัลเมรา บ้านเกิดของเขา เขาได้รับเลือกให้เป็นพาหะของ ซแคแร็บ ซึ่งทำให้เขาได้รับชุดเกราะที่ทรงพลัง ซึ่งเปลี่ยนให้เขากลายเป็นซูเปอร์ฮีโร่นาม บลู บีเทิล

 นักแสดง 
 โชโล มาริดูเอญญา รับบท ไฆเม เรเยส/บลู บีเทิล
บัณฑิตวัยรุ่นผู้ได้รับพลังพิเศษเมื่อ Blue Beetle ซ้อนทับเขา พร้อมกับสร้างเกราะที่ทรงพลังรอบตัวเขา
# เชอโนบ็อคและเบโลบ็อค
เชอโนบ็อค (Chernobog) และ เบโลบ็อค (Belobog) เป็นคู่เทพเจ้าตามความเชื่อของชาวสลาฟ โดยเฉพาะชาวสลาฟทางเหนือในดินแดนช่วงโปแลนด์ เทพทั้งสององค์ถูกมองว่าเป็นตัวแทนของแสงและความมืด โดยเชอโนบ็อคเป็นตัวแทนของความมืด และเบโลบ็อคเป็นตัวแทนของแสงสว่าง อย่างไรก็ตามเทพทั้งสองไม่ได้เป็นที่ยอมรับของชาวสลาฟมากนัก และที่สำคัญคนในปัจจุบันก็มองว่าเทพทั้งสองนั้นไม่มีตัวตนจริงๆ และเป็นเทพที่สร้างข้นมาใหม่ในช่วงศตวรรษที่ 12 โดยอ้างอิงจากหลักฐานจากปกรณัมแห่งชนสลาฟ (Chronica Slavorum) ที่แต่งโดยเฮมอลต์ นักประวัติศาสตร์ในช่วงศตวรรษที่ 12 ที่บันทึกเขียนตำนานของเทพเชอโนบ็อคเท่านั้น ไม่มีการบันทึกถึงเทพเบโลบ็อค นอกจากนี้ยังมีการตีความอีกว่าเทพคู่ที่แสดงถึงความเป็นปรปักษ์อย่างชัดเจนนี้ เป็นตัวแทนของความเชื่อแบบศาสนาคริสต์ ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเทพทั้งสององค์นี้เป็นตัวแทนของสังคมชาวสลาฟ ที่ถูกศาสนาคริสต์กลืนไปแล้วนั่นเอง
# ไฟแค้น ไฟอดีต
ไฟแค้น ไฟอดีต  เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวระทึกขวัญ–ดรามา สร้างจากผลงานมังงะต้นฉบับในชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกันโดย โมยาชิ ฟูจิซาวะ ในชุด "คิส" ของสำนักพิมพ์โคดันชะ เผยแพร่ทางเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 นำแสดงโดย เมอิ นางาโนะ แสดงเป็นอันสึ ซึ่งเข้าไปเป็นแม่บ้านอย่างมีเจตนาแอบแฝงผ่านบริษัทจัดหาให้กับมากิโกะ แสดงโดย เคียวกะ ซูซูกิ ผู้ที่ชีวิตผลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือหลังเกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้บ้านครอบครัวอันสึเมื่อ 13 ปีก่อน

ยูอิจิโร ฮิรากาวะ เป็นผู้กำกับละครชุด เขาเคยกำกับละครโทรทัศน์เรื่องสลับร่าง เปลี่ยนอำมหิต และภาพยนตร์ฉบับคนแสดงของอนิเมะเรื่องพันธสัญญาเนเวอร์แลนด์ มาก่อน อาริซะ คาเกโกะ เป็นผู้ประพันธ์บทโทรทัศน์ ผลงานก่อนการรับหน้าที่นี้คือละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก–คอเมดีเรื่องคุณหมอขาโหดกับพยาบาลโขดหิน ทางช่องทีบีเอสทีวี ทาเกชิ โคบายาชิ เป็นผู้ประพันธ์เพลง และเพลง "แคนนิบอล" โดย วอนดี เป็นธีมปิดของละครชุด

 นักแสดง 
 ตัวละครหลัก 
 เมอิ นางาโนะ แสดงเป็น อันสึ มูราตะ / อันสึ มิตาราอิ / ชิซูกะ ยามาอูจิ
 เคียวกะ ซูซูกิ แสดงเป็น มากิโกะ มิตาราอิ / มากิโกะ วาตาริ

 ตัวละครสมทบ 
 อาซูกะ คูโด แสดงเป็น คิอิจิ มิตาราอิ / คิอิจิ วาตาริ
 ไทชิ นากางาวะ แสดงเป็น ชินจิ มิตาราอิ / ชินจิ วาตาริ
 ยูริ สึเนมาสึ แสดงเป็น ยูซุ มูราตะ / ยูซุ มิตาราอิ
 คิอิ คิตาโนะ แสดงเป็น คูเรอะ
 มิจิโกะ คิชิเซะ แสดงเป็น ซาสึกิ มูราตะ / ซาสึกิ มิตาราอิ
 มิตสึฮิโระ โออิกาวะ แสดงเป็น โอซามุ มิตาราอิ
# วัดราเจ็ง
วัดราเจ็ง (, [raʈʂeŋ kø̃pa]) หรือ วัดเร่อเจิ้น  หรือ วัดเฉียวเจี่ยว  เป็นวัดศาสนาพุทธแบบทิเบตในนิกายเกลุก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านทังโก อำเภอลวินจุบ เมืองลาซ่า เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน สร้างขึ้นในประมาณปี ค.ศ. 1056-1057 โดยจมเตินปา ผู้ซึ่งก่อตั้งนิกายกาตัม热振寺，西藏政府门户网站，2006-11-20 的存檔，存档日期2016-03-04.热振寺，中国西藏新闻中心，2002-04-17 的存檔，存档日期2014-03-06.热振寺：延续永恒的信仰，中国西藏网，2010年01月19日
# การทัพอุล์ม
การทัพอุล์ม  เป็นการเคลื่อนไหวทางทหารและเป็นยุทธการของกองทัพฝรั่งเศสและกองทัพบาวาเรีย เพื่อโอบตีและจับกุมกองทัพออสเตรียในปี 1805 ระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม การทัพครั้งนี้เกิดขึ้นบริเวณชายเขตนครอุล์ม กองทัพใหญ่ของนโปเลียนมีกำลัง 210,000 นายซึ่งจัดแบ่งเป็นเจ็ดกองทัพน้อย คาดหวังจะเข้าตีกองทัพออสเตรียที่แม่น้ำดานูบก่อนที่กำลังเสริมจากกองทัพรัสเซียจะมาถึง กองทัพของนโปเลียนเดินทัพเร็วและสามารถจับกุมกองทัพออสเตรีย 23,000 นายในบัญชาของพลเอกไลเบอริชที่อุล์มในวันที่ 20 ตุลาคม ส่งผลให้ฝรั่งเศสมีจำนวนเชลยชาวออสเตรียในความดูแลเพิ่มขึ้นเป็นหกหมื่นคน การทัพครั้งนี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานชิ้นเอกทางกลยุทธ์ และมีอิทธิพลต่อการคิดร่างแผนชลีเฟินของเยอรมนีในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ชัยชนะของฝรั่งเศสในการทัพอุล์มไม่ได้ยุติสงครามเนื่องจากกองทัพรัสเซียขนาดใหญ่ในบัญชาของจอมพลคูตูซอฟ ยังคงตั้งทัพอยู่ใกล้เวียนนา กองทัพรัสเซียร่นถอยสู่ตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อรอรับกำลังเสริม และรอสนธิกำลังกับกำลังทหารออสเตรียที่เหลืออยู่ กองทัพฝรั่งเศสตามติดและเข้ายึดเวียนนาในวันที่ 12 พฤศจิกายน และแล้ว ชัยชนะขาดลอยของฝรั่งเศสในยุทธการที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ก็ขับไล่ออสเตรียออกจากเวทีสงคราม ในที่สุด สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม ก็เป็นอันยุติด้วยสนธิสัญญาเพร็สบวร์คซึ่งลงนามในเดือนถัดมา ฝรั่งเศสภายใต้นโปเลียนกลายเป็นชาติมหาอำนาจที่สุดในยุโรปกลาง ก่อนที่จะเกิดสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ในปีถัดมา
อ้างอิง
# ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์
ฌ็อง-บาติสต์ แบซีแยร์  เป็นแม่ทัพชาวฝรั่งเศส และเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิผู้รับใช้นโปเลียน ทั้งในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน

ฌ็อง-บาติสต์ เกิดในครอบครัวชนชั้นกระฎุมพีในจังหวัดเกร์ซี (Quercy) เป็นบุตรคนโตในบรรดาแปดคนของนายแพทย์มาทูแร็ง แบซีแยร์ (Mathurin Bessières) กับนางอ็องตัวแน็ต เลโมซี (Antoinette Lemozy)

ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกเรียกตัวสู่ปารีสเพื่อทำหน้าที่ในกรมทหารรักษาราชธรรมนูญ ซึ่งถูกจัดตั้งใหม่โดยโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซึ่งมีการคัดเลือกนายทหารหนุ่มจากทั่วประเทศ ซึ่งมาจากครอบครัวที่ยังจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ อย่างไรก็ตาม กรมทหารรักษาราชธรรมนูญก็ถูกยุบโดยรัฐบาลปฏิวัติในวันที่ 29 พฤษภาคม 1792 ไม่กี่เดือนหลังก่อตั้ง แบซีแยร์เป็นหนึ่งในทหารผู้ทำหน้าที่ปกป้องพระราชวังตุยเลอรีจากการบุกโจมตีของฝูงชนในวันที่ 10 สิงหาคม 1792 ซึ่งประสบความล้มเหลว แบซีแยร์จึงหลบหนีและซ่อนตัวอยู่ในบ้านพักของดยุกเดอลาโรฟูโก เป็นเวลาเกือบสามเดือน

พฤศจิกายน 1792 แบซีแยร์ตัดสินใจเข้าร่วมกับกองทัพปฏิวัติ และได้รับการบรรจุเป็นพลทหารม้า กรมทหารม้าที่ 22 หน่วยของเขาถูกส่งไปเข้าร่วมกับกองทัพพิเรนีสตะวันออก และได้กระทำยุทธการที่พิเรนีส และได้เลื่อนเป็นร้อยตรีในเดือนกุมภาพันธ์ 1793
# เกาะรง (เมือง)
เกาะรง (, เกาะรุง) เป็นเมืองชายฝั่งทะเลแห่งหนึ่งขึ้นกับอำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ ประเทศกัมพูชา มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเกาะรง  และเกาะรงซันลึม (, เกาะรุงสนฺลึม) ซึ่งเป็นเกาะกลางอ่าวไทย ขึ้นเป็นเมือง หรือ กรุง ในภาษาเขมร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2562 มีประชากรประมาณ 4,000 คน

ที่มาของชื่อ เกาะรง เข้าใจว่ามาจากคำเขมรเก่าว่า รูง (, รูง) แปลว่า ถ้ำ หรืออุโมงค์ บางคนก็ว่า รง อาจเป็นชื่อของบุคคลที่ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ บ้างก็ว่ามาจากคำว่า โรง ที่แปลว่า สิ่งปลูกสร้างที่มีหลังคาคลุม

เกาะรงจัดว่าเป็นนิคมใหม่ เพราะเพิ่งมีการตั้งถิ่นฐานบนเกาะรงเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา มีสถานะเป็นตำบลเกาะรง ขึ้นกับอำเภอมิตตเภียพ จังหวัดพระสีหนุ (ปัจจุบันคืออำเภอพระสีหนุ จังหวัดพระสีหนุ) เกาะรงมีประชากรอยู่สี่หมู่บ้าน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้มีชาวต่างชาติก่อสร้างเกสต์เฮาส์ บังกะโลเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่กระนั้นบนเกาะก็แทบไม่มีโครงสร้างพื้นฐานมากนัก ประชาชนล้วนใช้การคมนาคมด้วยเรือเป็นหลัก โดยมีท่าเรือกระจายอยู่หลายแห่งบนเกาะ
# ตาวัง
ตาวัง (, อักษรโรมัน: Tawang) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอตาวัง รัฐอรุณาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย ในสมัยโบราณ ตาวังเป็นราชธานีของดินแดนตาวัง (Tawang Tract) ที่ซึ่งปัจจุบันครอบคุลมพื้นที่ของอำเภอตาวัง และอำเภอเวสต์กาเมง

ตาวังตั้งอยู่ห่างไป 448 km ทางเหนือของอิตนคร และอยู่ที่ความสูง  จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำตาวังชู และราว  ทางใต้ของเส้นควบคุมแท้จริงซึ่งแบ่งพรมแดนกับประเทศจีน ตาวังเป็นที่รู้จักมากจากอารามนิกายเกลุก อารามตาวัง
# อารามอาจี
อารามอาจี (Alchi Monastery) หรือ อาจีเกินปา  เป็นหมู่พุทธารามในศาสนาพุทธแบบทิเบต ตั้งอยู่ในหมู่บ้านอาจี อำเภอเลห์ ส่วนหนึ่งของสภาพัฒนาที่เขาปกครองตนเองในลาดัก ในลาดัก ประเทศอินเดีย หมู่อารามนี้ประกอบด้วยนิคมย่อยจำนวนสี่นิคมที่อยู่แยกกันในหมู่บ้านอาจี ในแต่ละอารามมีสิ่งปลูกสร้างที่มีอายุเก่าแก่แตกต่างกันไป อารามอาจีอยู่ภายใต้การบริหารของอารามลีกีร์ อาจียังเป็นส่วนหนึ่งของหมู่อนุสรณ์อาจี (‘Alchi group of monuments’) ร่วมกับมังคยู และ ซุมดาชุน ซึ่งได้รับการบรรยายไว้ว่ามี "รูปแบบงานช่างศิลป์เฉพาะตัว"

ตามธรรมเนียมพื้นถิ่น หมู่พุทธารามนี้สร้างขึ้นโดยคุรุนักแปล Rinchen Zangpo ในปี 958 ถึง 1055 กระนั้น จารึกในสิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ ระบุว่าสร้างขึ้นโดยขุนนางชาวทิเบต นามว่า Kal-dan Shes-rab ในศตวรรษที่ 11Rizvi (1996), p. 243. ดูคัง (Dukhang) หรือโถงรวมตัว และตัววัดหลัก (gTsug-lag-khang) ที่มีความสูงสามชั้นและมีชื่อเรียกว่า Sumtseg (gSum-brtsegs, แปลตรงตัวว่า 'สูงสามชั้น') ล้วนสร้างขึ้นด้วยงานศิลป์แบบกัศมีร์ ส่วนวิหารหลังที่สามเรียกว่าวิหารพระมัญชุศรี ('Jam-dpal lHa-khang) นอกจากนี้ในพื้นที่หมู่พทุธารามยังประกอบด้วยสถูปจำนวนหนึ่ง

งานจิตรกรรมฝาพนังของอารามสะท้อนให้เห็นถึงรายละเอียดเชิงศิลปะและเชิงศาสนาของทั้งกษัตริย์ฮินดูและพุทธในพื้นที่กัศมีร์และหิมาจัลประเทศในเวลานั้น งานิจตรกรรมเหล่านี้เป็นหนึ่งในจิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดในลาดักที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ภายในยังมีพุทธประติมาขนาดใหญ่และงานแกะสลักไม้ที่วิจิตรตระการตาที่เทียบเท่าได้กับศิลปะยุโรปแบบบาโรกSchettler, Margaret & Rolf. (1981), p. 104. หนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่โดดเด่นคือฉากกินดื่มของกษัตริย์ที่โถงดูคัง (Royal drinking scene in the Dukhang) อายุราวปี 1200 ซึ่งแสดงภาพกษัตริย์สวมเครื่องประดับศีรษะกะบะอ์ในรูปแบบเติร์ก-เปอร์เซีย ซึ่งคล้ายกันกับที่พบที่อารามมังคยูซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ศิลปินเลื่องชื่อของอินเดีย ศากติ ไมระ เคยบรรยายความงดงามของอารามนี้ไว้อย่างมีชีวิตชีวาในงานเชียนของเขา
# พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน
พิพิธภัณฑ์บ้านเลทัน  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะในย่านฮอลแลนด์พาร์ก รอยัลโบโรออฟเคนซิงตันแอนด์เชลซี ในลอนดอน

อาคารหลังนี้เป็นที่อยู่อาศัยในลอนดอนของจิตรกร เฟรเดอริก เลทัน บารอนเลทันที่หนึ่ง (1830–1896) ผู้จ้างวานสถาปนิกและนักออกแบบ จอร์จ ไอชิสสัน ให้ออกแบบอาคารเป็นบ้านและสตูดิโอผสมกัน อาคารนี้มีความโดดเด่นที่การผสมผสานเอาองค์ประกอบและงานกระเบื้องจากตะวันออกใกล้มาใช้ในการสร้างห้องกาอะ หรือห้องรับรองแบบอาหรับ อาคารสร้างแล้วเสร็จในปี 1866 ถึง 1895 บนพื้นที่อิลเชสเตอร์เอสเตต ปละปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนระดับ II* อาคารมีชื่อเสียงด้วยการออกแบบภายในที่เป็นแบบโอเรียนทัลลิสต์ และ แอสเธติก

ตัวบ้าน
พิพิธภัณฑ์นี้เปิดสู่สาธารณะตั้งแต่ปี 1929 และในปี 1958 สภามณฑลลอนดอนได้ติดตั้งบลูแพล็กนะลึกถึงเลทันที่พิพิธภัณฑ์นี้ พิพิธภัณฑ์ได้รับรางวัลมรดกวัฒนธรรมยูโรปานอสตราโดยสหภาพยุโรปในปี 2012 อาคารเปิดให้เข้าชมทุกวันเว้นวันอังคาร และเป็นพิพิธภัณฑ์ร่วมของบ้านเลขที่ 18 สตัฟเฟิร์ด เทอร์เรซ ซึ่งเป็นบ้านของศิลปินยุควิกตอเรียนอีกคนในเคนซิงตัน

การออกแบบสร้าง
thumb|left|"โถงอาหรับ"
ไอชิสสันออกแบบส่วนแรกของบ้าน (เลขที่ 2 ถนนฮอลแลนด์พาร์ก, ต่อมาจัดเรียงเลขที่ใหม่เป็นบ้านเลขที่ 12) ในปี 1864 แม้ว่าเลทันจะไม่ได้สามารถเช่าที่ดินนี้ได้กระทั่งเดือนเมษายน 1866 การก่อสร้างบ้านเริ่มต้นไม่นานหลังจากนั้น ค่าใช้จ่ายการก่อสร้างบ้านอยู่ที่ 4500 ปอนด์ และสามารถเข้าอยู่ได้ภายในสิ้นปี อาคารสร้างจากอิฐซัฟเฟิก (Suffolk bricks) ประกอบ หินคาน ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบคลาสสิก

สถาปนิกออกแบบบ้านนี้ในระยะเวลากว่า 30 ปี ประกอบด้วยระยะแรกซึ่งมีความกว้างแค่สามหน้าต่าง ห้องหลักประกอบด้วยสตูดิโอบนชั้นหนึ่งซึ่งหันหน้าออกทิศเหนือ มีขนาดแรกเริ่มอยู่ที่ 45 คูณ 25 ฟุต ตรงกลางมีกระจกใหญ่กลางเพื่อให้มีแสงเข้ามาเพียงพอต่อการสร้างงานจิตรกรรม ที่ปลายฝั่งตะวันออกยังมีระเบียงภาพและบันไดแยกสำหรับผู้มาเป็นแบบให้ภาพเขียน บ้านขยายออกอีกครั้งในทางตะวันออกในปี 1869–70 และมีการต่อเติมครั้งใหญ่อีกในปี 1877-79 ที่ซึ่งได้สร้าง "โถงอาหรับ" (Arab Hall) ขนาดสองชั้น เพื่อแสดงกระเบื้องที่เลทันสะสมขณะเดินทางไปตะวันออกกลาง

ในปี 1889 ได้มีการต่อเติมสตูดิโอฤดูหนาวเข้าไป และในปี 1895 เป็นการต่อเติมสุดท้ายของไอชิสสัน ซึ่งสร้างระเบียงภาพที่มีแสงส่องสว่างจากเพดาน หลังเลทันเสียชีวิตในปี 1896 สิ่งของในบ้านถูกนำไปขาย รวมถึงภาพเขียนของเลทันอย่างน้อยหนึ่งพันภาพ ภาพเขียนและวัตถุเกือบทั้งหมดนี้ สมาคมวิจิตรศิลป์เป็นผู้ซื้อไป ต่อมาในปี 1927 มิสซิส เฮนรี เพอริน (Mrs Henry Perrin) ได้เสนอจ่ายเงินสร้างพื้นที่ระเบียงภาพเพิ่ม อาคารจึงมีการขยับขยายอีกตรั้งตามการออกแบบของ Halsey Ricardo และเปิดให้บริการในปี 1929 ในฐานะ หอศิลป์เพอริน (Perrin Galleries) การต่อเติมในครั้งนี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงลูกสาวของมิสซิสเพอริน ศิลปินและประติมากร มิวเรียล ไออา เพอริน (Muriel Ida Perrin) ซึ่งจบจากวิทยาลัยศิลปะหลวงBryon Parkin, The Arts and Crafts of Bushey Heath (Bushey  Museum Trust, 2003), p. 12
# เกาะฮอลแลนด์
เกาะฮอลแลนด์  เป็นเกาะที่กำลังถูกกัดเซาะอย่างรวดเร็วในอ่าวเชสพีก มณฑลดอเรสเตอร์ รัฐแมริแลนด์ ในอดีต เกาะนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวนาและวอร์เทอร์เม็น ต่อมาเกาะถูกทิ้งร้างเนื่องจากผิวเกาะค่อย ๆ จมลงจากการจมแบบไอโซสตาติก (isostatic subsidence) และระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น เกาะตั้งอยู่ในช่องแคบฮอลแลนด์ ระหว่างเกาะบัลดสเวิร์ธ และ เกาะสมิธ

 ประวัติศาสตร์ 
เกาะน่าจะมีการตั้งรกรากครั้งแรกในราวปี 1600 และตั้งชื่อตามอดีตนักล่าอาณานิคม แดเนียล ฮอลแลนด์ (Daniel Holland) และเป็นผู้ซื้อเกาะนี้จากมณฑลดอเรสเตอร์ ภายในปี 1850 ชุมชนชาวประมงและชาวนาครอบครัวต่าง ๆ ไอ้เกิดขึ้นบนเกาะ และภายในปี 1910 เกาะมีประชากร 360 คน เป็นหนึ่งในเกาะที่มีประชากรมากสุดในอ่าวเชสพีก ชุมชนเกาะประกอบด้วยบ้าน 70 หลัง ร้านค้าและสิ่งปลูกสร้างอื่น ๆ รวมถึงไปรษณีย์ของตนเอง โรงเรียนขนาดสองห้องที่มีครูประจำสองคน โบสถ์หนึ่งหลัง ทีมเบสบอล ศูนย์ชุมชน และคลินิก ชาวเกาะหาเลี้ยงชีพด้วยการขุดเลนหาหอยนางรม, ตกปลาแชด และ จับปู กองเรือประมงของเกาะประกอบด้วยเรือชิปแจ็ก 41 ลำ, ชูเนอร์ 10 ลำ และ บักกาย 36 ลำ บางส่วนในจำนวนนี้สร้างขึ้นบนเกาะนี้

ในปี 1914 คลื่นลมและคลื่นน้ำเริ่มจะกัดเซาะเกาะอย่างหนักในฝั่งของเกาะที่บ้านเรือนส่วนใหญ่ตั้งอยู่ ชาวเกาะจึงจำเป็นต้องย้ายออกจากเกาะไปยังแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ได้รื้อถอนบ้านและสิ่งปลูกสร้างเพื่อนำกลับไปแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ย้ายไปตั้งรกรากใหม่ที่คริสฟีลด์ มีความพยายามป้องกันการกัดเซาะโดยการสร้างกำแพงหิน แต่ไม่สำเร็จนัก ครอบครัวสุดท้ายย้ายออกจากเกาะในปี 1918 หลังพายุเข้าถล่มเกาะและทำลายโบสถ์ประจำเกาะลง บนเกาะยังคงมีคนอาศัยอยู่ไม่กี่คนในช่วงฤดูประมง กระทั่งปี 1922 โบสถ์ได้ย้ายไปปลูกใหม่ที่แฟร์เมาท์

สตีเฟน ไวต์ (Stephen White) เจ้าหน้าที่รัฐ เป็นผู้ดูแลเกาะนี้อยู่หลายปี และได้จัดตั้งมูลนิธิพิทักษ์เกาะฮอลแลนด์ (The Holland Island Preservation Foundation) ขึ้น ในเดือนมิถุนายน 2010 ไวต์ขายเกาะนี้ให้กับมูลนิธิคองคอร์ด (Concorde Foundation) และในเดือนตุลาคม 2010 บ้านหลังสุดท้ายบนเกาะซึ่งสร้างขึ้นในปี 1888 ได้ถล่มลง
# วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์
วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์ (, วิทยาสถานพุทธสาสนบณฺฑิตฺย) คือสถาบันการศึกษาพระพุทธศาสนาของรัฐบาลกัมพูชา ตั้งอยู่ในแขวงโตนเลบาสัก เขตจ็อมการ์มน กรุงพนมเปญBuddhist Institute, About สถาบันแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2473 โดยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ พระมหากษัตริย์กัมพูชา สมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ พระมหากษัตริย์ลาว ปีแยร์ ปัสกีเยร์ ผู้สำเร็จราชการอินโดจีนของฝรั่งเศส และยอร์ช เซเดส์ หัวหน้าสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ เพราะรัฐบาลฝรั่งเศสไม่ต้องการให้พระสงฆ์เขมรเข้าไปศึกษาภาษาบาลีและศาสนาพุทธที่กรุงเทพมหานคร ถือเป็นความพยายามที่จะลดอิทธิพลทางวัฒนธรรมของไทยที่มีต่อกัมพูชามายาวนานตั้งแต่อาณาจักรอยุธยาเป็นต้นมาศานติ ภักดีคำ, รศ. ดร. (เมษายน–มิถุนายน 2558). พัฒนาการวรรณกรรมเขมรสมัยใหม่. วารสารกึ่งวิชาการ 36(2) : 70

 ประวัติ 
วิทยาสถานพุทธสาสนบัณฑิตย์ เดิมมีชื่อว่า โรงเรียนบาลี หรือ สาลาบาลี  ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2452 ขึ้นที่เมืองเสียมราฐ แต่รัฐบาลฝรั่งเศสสั่งปิดโรงเรียนแห่งนี้เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เพราะตัวโรงเรียนตั้งอยู่ไกลจากเมืองหลวง จึงย้ายมาตั้งถาวรที่กรุงพนมเปญ ภายใต้การดูแลของกระทรวงรัฐบาลอาณานิคม และมีสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศคอยให้คำปรึกษา กระทั่งวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2464 ข้าหลวงใหญ่แห่งฝรั่งเศสมีแนวคิดที่จะจัดตั้งให้เป็นหอสมุด ใช้ชื่อว่า เขมรบัณณาลัย  ครั้นวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2468 จึงได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งว่า พระราชบัณณาลัย  ภายใต้การดูแลของกษัตริย์กัมพูชา เรสิดังชั้นสูงประจำกัมพูชา และซูซาน การ์เปเล  สมาชิกสำนักฝรั่งเศสแห่งปลายบุรพทิศ ปฏิบัติหน้าที่เป็นบรรณารักษ์ใหญ่ศานติ ภักดีคำ, รศ. ดร. (เมษายน–มิถุนายน 2558). พัฒนาการวรรณกรรมเขมรสมัยใหม่. วารสารกึ่งวิชาการ 36(2) : 71

สุดท้ายวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2474 พระราชบัณณาลัย ได้เปลี่ยนฐานะเป็น พุทธสาสนบัณฑิตย์  โดยมีซูซาน การ์เปเล เป็นผู้อำนวยการ

 บทบาท 
thumb|ห้องสมุดเคลื่อนที่เมื่อ พ.ศ. 2474
วิทยาสถานพุทธศาสนบัณฑิตย์มีหน้าที่ช่วยเหลือด้านการศึกษาแก่พระสงฆ์ด้านโรงเรียนปริยัติชั้นสูง มีหน้าที่เก็บรวบรวม รักษา และพิมพ์เผยแพร่เอกสารที่เกี่ยวข้องกับขนบธรรมเนียมประเพณี และจดหมายที่มีประโยชน์แก่กัมพูชา เช่น จัดทำบัญชีเอกสารจากพระบรมราชวังและจากเสนาบดีทุกกรม รวบรวมคัมภีร์ใบลานและศาสนภัณฑ์ต่าง ๆ จากวัด เพื่อประโยชน์ด้านการศึกษาประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ยังมีแผนกพิมพ์หนังสือศาสนา หนังสือนิทาน หนังสือวิชาการ จัดทำศูนย์คัดลอกใบลาน ถือว่าเป็นคลังความรู้ของชาวเขมรในยุคสมัยก่อนศานติ ภักดีคำ, รศ. ดร. (เมษายน–มิถุนายน 2558). พัฒนาการวรรณกรรมเขมรสมัยใหม่. วารสารกึ่งวิชาการ 36(2) : 72 อีกทั้งยังมีบทบาทในการตีพิมพ์วารสาร กัมพุชสุริยา ซึ่งเป็นวารสารรายเดือนหัวก้าวหน้าของกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2469 มีวัตถุประสงค์ในการเผยแพร่วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียม ศาสนา รวมไปถึงการสอบชำระและตีพิมพ์วรรณคดี ภายหลังได้ตีพิมพ์นวนิยายออกเป็นตอน ๆ อีกด้วย

อย่างไรก็ตาม เดวิด แชนด์เลอร์ แสดงความคิดเห็นว่าเอกสารของพุทธสาสนบัณฑิตย์ยังจำกัดอยู่กับนิทานพื้นบ้าน คัมภีร์ในศาสนาพุทธ และเอกสารของราชสำนักเท่านั้น แต่เอกสารสำคัญอย่างพงศาวดารกัมพูชาฉบับเขมรกลับไม่เคยตีพิมพ์ออกมาแต่ประการใด
# ทวารกาธีศมนเทียร
ทวารกาธีศมนเทียร  หรือ ชคตมนเทียร  เป็นโบสถ์พราหมณ์ (มนเทียร) บูชาพระกฤษณะ ตั้งอยู่ในทวารกา รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย พระกฤษณะองค์ประธานของมนเทียรนี้บูชาในพระนามว่า ทวารกาธีศ (กษัตริย์แห่งทวารกา) ทวารกาเป็นหนึ่งในสี่จุดหมายของจารธัม เส้นทางจาริกแสวงบุญของฮินดู สิ่งปลูกสร้างหลักของมนเทียรมีความสูงห้าชั้น รองรับโดยเสา 72 ต้น เรียกว่า ชคตมนเทียร การศึกษาทางโบราณคดีพบว่าโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมน่าจะสร้างขึ้นได้เก่าแก่ถึง 200 ปีก่อนคริสต์กาล มนเทียรถูกสร้างขึ้นใหม่และขยับขยายในศตวรรษที่ 15-16 เป็นมนเทียรหลังที่ปรากฏในปัจจุบัน1988, P. N. Chopra, Encyclopaedia of India, Volume 1, p. 114. ตามธรรมเนียมเชื่อว่ามนเทียรหลังเดิมสร้างขึ้นโดยพระวัชรนภา หลานของพระกฤษณะ โดยสร้างขึ้นบนหริคฤห์ (ที่ประทับของพระกฤษณะ) มนเเทียรหลังปัจจุบันนี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบมารุคุรชร

นักปราชญ์ฮินดูสมัยศตวรรษที่แปด อาทิศังกราจารย์ เคยจาริกแสวงบุญมาที่มนเทียแรแห่งนี้ นอกจากจะเป็นหนึ่งในสี่จารธัมแล้ว มนเทียรนี้ยังเป็นทิพยเทสัมของพระวิษณุ ลำดับที่ 98 บนอนุทวีปอินเดีย ตามที่ระบุไว้ในเอกสารศักดิ์สิทธิ์ ทิพยประพันธ์ มนเทียรตั้งอยู่ที่ความสูง  เหนือระดับน้ำทะเล แปลนของมนเทียรประกอบด้วย ครรภคฤห์ (นิชมนเทียร หรือ หริคฤห์) และ อันตรละ ซึ่งเป็นโถงล้อมรอบ
# ฟอเรสต์ซิตี (รัฐยะโฮร์)
ฟอเรสต์ซิตี  เป็นโครงการพัฒนาที่อยู่อาศัยแบบผสมผสานและเมืองเอกชน ตั้งอยู่ในอิสกันดาร์ ปูเตอรี รัฐยะโฮร์ ประเทศมาเลเซีย บนพื้นที่ 1,370 เฮกเตอร์ โครงการนี้เปิดตัวครั้งแรกในปี 2006 ในฐานะโครงการระยะเวลายี่สิบปี และเสนอครั้งแรกที่เบลต์แอนด์โร้ดอินนิชิเอทีฟของประเทศจีน

โครงการได้รับการอนุมัติโดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย นาจิบ ราซัก ในปี 2016 ภายใต้การอนุมัติของสุลต่านแห่งยะโฮร์ อิบราฮิม อิสมาอิล ฟอเรสต์ซิตีเป็นโครงการร่วมทุนระหว่าง Esplanade Danga 88 บริษัทสาขาของบริษัท Kumpulan Prasarana Rakyat Johor (KPRJ) ซึ่งอยู่ภายใต้รัฐ ร่วมกัย คันทรีการ์เดนโฮลดิง (CGPV) โดยที่ CGPV ถือหุ้น 60% ส่วน KPRJ ถือหุ้นที่เหลือ 40 % ฟอเรสต์ซิตีอยู่ภายใต้การดูแลโดยสภานครอิสกันดาร์ปูเตอรี และ องค์การพัฒนาท้องถิ่นภูมิภาคอิสกันดาร์

โครงการฟอเรสต์ซิตีเป็นโครงการที่เป็นที่ครหาอย่างมากในสังคม เป้าหมายหลักของโครงการหลัก ๆ แล้วไม่ใช่ชาวมาเลเซีย แต่กลับเป็นชนชั้นกลางตอนบนจากจีนที่กำลังมองหาการกระจายความมั่งคั่งไว้ในต่างแดน ผ่านการเสนอขายอสังหาริมทรัพย์ริมทะเลที่ราคาค่อนข้างถูกเมื่อเทียบกับเมืองชายฝั่งในจีนอย่างเซี่ยงไฮ้ อย่างไรก็ตาม ยอดขายจากจีนได้ชะงักลงหลังสี จิ้นผิง ผู้นำสูงสุดของจีนประกาศใช้นโยบายควบคุมเงินตรา ซึ่งมีกำหนดยอดใช้จ่ายนอกประเทศจีนของพลเมืองจีนอยู่ที่ไม่เกิน 50,000 ดอลล่าร์สหรัฐ ยอดขายที่ตกต่ำถูกทำให้แย่ลงอีกด้วยวิกฤตการเมืองในประเทศมาเลเซียและการระบาดของโรคโควิด-19 จนทำให้โครงการมีผู้บรรยายไว้ว่าเป็น "เมืองร้าง" ในปี 2022 โครงการนี้ยังสร้างบนที่ดินถมขึ้นมาใหม่ ยังถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าทำให้เกิดการทำลายถิ่นที่อยู่ของสัตว์และพืชในพื้นที่

ถึงแม้จะทำการตลาดไว้เป็น "นครนอกชายฝั่ง ที่ก่อมลภาวะต่ำ อนุรักษ์ผืนดิน ตอบสนองต่อระบบนิเวศ ใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ" ("") แต่โครงการนี้กลับสร้างผลกระทบเชิงลบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างหนัก โดยเฉพาะการถมที่ดินขึ้นมาบนพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งซึ่งมีความไวมากในเชิงระบบนิเวศ (ecologically sensitive coastal wetlands) โครงการนี้จึงสร้างความเสียหายที่มิอาจกู้คืนได้ให้แก่ระบบนิเวศในบริเวณนั้น

ข้อมูลจากเดือนมิถุนายน 2023 มีบริการความบันเทิงที่ก่อสร้างแล้วเสร็จได้แก่ โรงแรมฟอเรสต์ซิตีมารีน่า (Forest City Marina Hotel), โรงแรมกอล์ฟฟอเรสต์ซิตี (Forest City Golf Hotel), สนามกอล์ฟเลกาซี แจ็ก นิกกลาวส์ (Jack Nicklaus Legacy Course) เปิดให้บริการในปี 2018 บนพื้นที่ 7,386 หลา เป็นสนามกอล์ฟ พาร์-72 ที่กินพื้นที่ผ่าป่าชายเลน ผลงานออกแบบโดยแจ็ก นิกกลาวส์ (Jack Nicklaus) และบุตร แจ็ก นิกกลาวส์ ที่สอง (Jack Nicklaus II), สนามกอล์ฟคลาสสิก เลียง กัว คุน (Liang Guo Kun Classic Course) เปิดให้บริการในปี 2019 ผลงานออกแบบโดย เลียง กัว คุน (Liang Guo Kun)
# กาจบัณฑิต ใจดี
กาจบัณฑิต ใจดี (เกิด 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น จูเนียร์ เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นที่รู้จักกับบทบาท "ยศ" จากภาพยนตร์เรื่อง ธี่หยด , ธี่หยด2 และ บทบาท "ภาครัช" จากละครเรื่อง ขวัญฤทัย

ประวัติ
กาจบัณฑิต ใจดี  จบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ งานอดิเรกชอบเล่นฟุตบอลและชกมวย

เข้าสู่วงการบันเทิง
จูเนียร์-กาจบัณฑิต ใจดี เข้าสู่วงการบันเทิงจากการชักชวนของผู้จัดการ แป๊ะ-ทศพล เป็งแก้ว ซึ่งทำงานเป็นผู้สื่อข่าวสายบันเทิงของ ช่อง 3 ที่เห็นเขาจากงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ - ธรรมศาสตร์ โดยยืนถือธงอยู่ข้างหลัง 
ริว-วชิรวิชญ์ วัฒนภักดีไพศาลเปิดวาร์ป "จูเนียร์ กาจบัณฑิต" พระเอกแกะกล่อง ช่อง 3 ดีกรีถูกใจจนโดนดัน ส่วนงานในวงการบันเทิงเริ่มต้นจากงานถ่ายแบบ โฆษณา ถ่ายเอ็มวี กระทั่งปี 2564 ได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 3 เอชดี และมีผลงานละครที่ออกอากาศเรื่องแรกในปี 2565 เรื่อง ยมทูตกับภูตสาว โดยรับบทเป็น ทันทัน นักธุรกิจเครื่องดนตรี ต่อมาในปี 2566 คือเรื่อง 18 มงกุฎสะดุดเลิฟ และมีละครตามมาคือ ดวงใจเทวพรหม ตอน ขวัญฤทัย, ยัยปลาไหลกับนายไฮโซ, น่านฟ้าชลาลัย ภาพยนตร์ ธี่หยด และซีรีส์ คุณได้ไปต่อเรื่องย่อซีรีส์ “คุณได้ไปต่อ” (To be continued Series) mgronline.com

ผลงาน
 ละครโทรทัศน์ 
 ละครโทรทัศน์ทั้งหมดด้านล่างนี้ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ปี พ.ศ.เรื่องบทบาท 2565 ยมทูตกับภูตสาว ทันทัน 2566 18มงกุฎสะดุดเลิฟ จิระ 2567 ดวงใจเทวพรหม ตอน ขวัญฤทัย ภาครัช ธนะศักดิ์ (ภาค) น่าน ฟ้า ชลาลัยธนากร ธีระไพบูลย์ (กร) 2568 ยัยปลาไหลกับนายไฮโซเที่ยง  ดวงใจเจ้าเอ๋ยชยันโต

 ซีรีส์ 
ปี พ.ศ.เรื่องบทบาทออกอากาศ2567 คุณได้ไปต่อ (To be continued Series)อชิวิช (อชิ)ช่อง 3 เอชดี 

 ภาพยนตร์ 

ปี พ.ศ.เรื่องบทบาทค่าย2566 ธี่หยด ยศ ช่อง 3 และ M STUDIO (เอ็ม สตูดิโอ)2567ธี่หยด 22568ธี่หยด 3

 รางวัล 
ปี รางวัล สาขา ผลงานที่เข้าชิง ผล2567Asia Top Awards 2024รางวัลนักแสดงดาวรุ่ง (Rising Star)ธี่หยด กินรีทองมหาชน ครั้งที่9นักแสดงภาพยนตร์ชายดาวรุ่งแห่งปี มายาทีวีอวอร์ด 2024 ดาราสมทบชายยอดเยี่ยม สาขา ภาพยนตร์
# เขตเซนต์แอนดรูว์
เซนต์แอนดรูว์  เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดกับเขตเซนต์จอห์น เขตเซนต์ปีเตอร์ (ทางทิศตะวันตก) เขตเซนต์โจเซฟ (ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้) และเขตเซนต์เดวิด (ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้) ด้วยขนาดพื้นที่กว่า 178.27 ตารางกิโลเมตร (68.83 ตารางไมล์)ข้อมูลจากกองที่ดินและการสำรวจของกระทรวงเกษตร, ถนนคอร์ก, โรโซ, ดอมินีกา ทำให้เขตเซนต์แอนดรูว์กลายเป็นเขตที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีประชากร 10,461 คน นับเป็นเขตที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองรองจากเขตเซนต์จอร์จCommonwealth of Dominica, Population and Housing Census—2001. Roseau, Dominica: Central Statistical Office, Ministry of Finance and Planning, Kennedy Avenue, 2001.
# เขตเซนต์ลู้ก
เซนต์ลู้ก  เป็นหนึ่งในสิบเขตของประเทศดอมินีกา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตเซนต์จอร์จ (ทางทิศเหนือ) เขตเซนต์แพทริก (ทางทิศตะวันออก) และเขตเซนต์มาร์ก (ทางทิศใต้) ด้วยประชากรเพียง 1,668 คนCommonwealth of Dominica, Population and Housing Census – 2001. Roseau, Dominica: Central Statistical Office, Ministry of Finance and Planning, Kennedy Avenue, 2001. เขตเซนต์ลู้กจึงเป็นหนึ่งในเขตที่มีประชากรน้อยที่สุดในประเทศ ซึ่งอาศัยอยู่บนเนื้อที่เพียง 7.77 ตารางกิโลเมตร (3 ตารางไมล์)ข้อมูลจากกองที่ดินและการสำรวจของกระทรวงเกษตร, ถนนคอร์ก, โรโซ, ดอมินีกา มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือปวงต์มีแชล (ลาปวงต์)