wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วเยาหาร รามมโนหร สิงหา
วเยาหาร รามมโนหร สิงหา (อักษรโรมัน: Beohar Rammanohar Sinha; 15 มิถุนายน 1929 – 25 ตุลาคม 2007) เป็นศิลปินชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักดีจากผลงานภาพประกอบในรัฐธรรมนูญอินเดียและส่วนคำปรารภแห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในรัฐธรรมนูญที่งดงามที่สุดในโลกMishra, S.C. (2015a), "The Selfless Artist of Jabalpur", Sunday Times of India JabalpurPlus.Mishra, S.C. (2015b), "Constitution Connection", Sunday Times of India JabalpurPlus. นอกจากนี้เขายังเป็นทูตวัฒนธรรมอินเดียที่เผยแพร่งานศิลปะแบบอินเดียไปยังตะวันออกไกลและยังนำเอาศิลปะแบบเอเชียตะวันออกกลับมายังอินเดียเช่นกันDhimole, S. (2009), "Rango Ki Koochi Se Jeeta Jahaan", NaiDunia Jabalpur. ผลงานของเขาปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งในชองสะสมของทั้งหอศิลป์และของสะสมส่วนบุคคลระดับชั้นนำทั่วโลกShukla, P.S. (2012), "Sansruti: A Retrospective on Beohar Rammanohar Sinha", Roopankar, Bharat Bhawan, Bhopal. อีกหนึ่งผลงานชิ้นสำคัญของเขาคือจิตรกรรมฝาผนังประดับชาฮีดสมารักในชพัลปุระ ซึ่งเขาสร้างสรรค์โดยใช้ศิลปะเบงกอลฟื้นฟู และสร้างสรรค์ในปี 1952–1953 แสดงภาพเหตุการณ์สำคัญการดิ้นรนเพื่อเอกราชของอินเดีย

รามมโนหรลงชื่อตนเองในงานศิลปะด้วยอักษรเทวนาครีแบบเคอร์ซีฟทั้งสั้น ๆ ว่า ราม หรือเต็ม ๆ ว่า รามมโนหร ในขณะที่งานเขียนในช่วงหลังของชีวิตเขามีลักษณะเด่นที่การะปรทับตาสีแดงเป็นคำว่า สิงหา ซึ่งคือนามสกุล ส่วนใหญ่ด้วยอักษรเทวนาครี แต่ก็มีบ้างที่ใช่อักษรพินอิน ควบคู่ไปกับลายมือ ราม ชื่อเป็นหมึกTyagi, H.P. (1991), "Beohar Ke Bhudrishya Chitro Mein Mann Ki Chhap", The Sunday Mail Bombay, pp. 16, retrieved 8 December 1991.

 รัฐธรรมนูญอินเดีย 
ผลงานชิ้นสำคัญที่สุดของรามมโนหรคืองานวาดภาพประกอบบนหน้าอักษรวิจิตรของรัฐธรรมนูญอินเดีย และหน้าคำปรารภแห่งรัฐธรรมนูญ ซึ่งได้รับการรับรองในปี 1949 โดยนันทลาล โพส โดยไม่ได้มีคำขอให้แก้ไขใด ๆ เพิ่มเติม

งานศิลปะของเขาบนรัญธรรมนูญอินเดียแสดงงานศิลปะแบบอินเดีย ระหว่างนั้นเขาได้เดินทางไปยังถ้ำอชันตา, ถ้ำเอลโลรา, บาฆ (ธาร), พทามี, สาญจี, สารนาถ และมมัลปุรัม เพื่อศึกษารูปแบบศิลปะ ในที่สุดเขาได้สรุปภาพออกมาเป็นการแสดงรูปปัทมะ, นนทิ, ไอรวตา, วยาคฤห์, อัศวะ, หงส์ และ มยุระ เป็นสัญลักษณะของรัฐธรรมนูญอินเดีย

รามมโนหรปฏิเสธที่จะลงชื่อตัวเองในผลงาน แต่นันทลาล โพส ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะให้รามมโนหรลงชื่อในอย่างน้อยก็บางหน้าของรัฐธรรมนูญอินเดียที่เขาวาดภาพประกอบเพื่อที่ "คนรุ่นหลังจะได้รับรู้ จดจำ และชื่นชมศิลปินผู้ซึ่งประดับตกแต่งรัฐธรรมนูญแห่งอินเดีย"

 รางวัล 
 KalaShri (กาลาศรี) นิวเดลี อินเดีย, 2001
 Award of Honor, Lions International, 1997
 Veteran Artist Award, AIFACS, นิวเดลี อินเดีย, 1993
 Shikhar Samman โภปาล อินเดีย, 1991
 Special Award, AIFACS, นิวเดลี อินเดีย, 1953
 Special Award, บอมเบย์ บริติชอินเดีย, 1944
# แบตเทิลโลดรันเนอร์
แบตเทิลโลดรันเนอร์  เป็นเกมแพลตฟอร์มปริศนาที่สร้างจากเกมซีรีส์โลดรันเนอร์ ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกสำหรับพีซี เอนจิน ของเอ็นอีซี โดยบริษัทฮัดสันซอฟต์ใน ค.ศ. 1993 เกมนี้ได้รับการวางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 และวางจำหน่ายในภูมิภาคอเมริกาเหนือและยุโรปเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายนปีเดียวกันสำหรับเวอร์ชวลคอนโซลของวี นอกจากนี้ ยังเป็นเกมแรกที่เปิดตัวในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้นที่จะพร้อมใช้งานในเวอร์ชวลคอนโซลสำหรับภูมิภาคอื่น

 รูปแบบการเล่น 
รูปแบบการเล่นของแบตเทิลโลดรันเนอร์นั้นเกี่ยวกับการเดินทางผ่านด่านต่าง ๆ 50 ด่านใน 11 ช่วงเวลาที่แตกต่างกัน และรวบรวมทองคำโดยไม่ให้ถูกศัตรูจับ ตัวละครผู้เล่นสามารถไต่เชือกและบันได, เดินบนศัตรู, รวบรวมเพาเวอร์อัป และที่สำคัญที่สุดคือสามารถขุดหลุมทางขวาหรือซ้ายของตัวเองได้

 โหมดหลายผู้เล่น 
ผู้เล่นสามารถเล่นกับผู้เล่น 5 คนใน 3 หมวดหมู่ของการเล่น ได้แก่: เอาชีวิตรอด, หลบหนี และแท็กแมตช์ ซึ่งในโหมดเอาชีวิตรอดผู้เล่นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่จะเป็นฝ่ายชนะ ส่วนในโหมดหลบหนี คนแรกที่รวบรวมทองคำลับ, ปลดล็อกบันได และหลบหนีจะเป็นผู้ชนะ และในโหมดแท็กแมตช์ ผู้เล่นจะสร้างทีมและพยายามดักจับสมาชิกของอีกทีมหนึ่ง
# ทีปชโยติสตมภ์
ทีปชโยติสตมภ์ หรือ ทีปสตมภ์ เป็นองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมที่พบได้ในโบสถ์พราหมณ์ ชื่อประกอบด้วยคำว่า ทีป หมายถึง “ประทีป” (“ตะเกียงน้ำมัน”), ชโยติ แปลว่า “แสงสว่าง,” และ สตมภ์ แปลว่า “เสา” มักพบได้ทั่วไปภายนอกของบริเวณโบสถ์เพื่อประดับด้วยประทีปน้ำมันในตามโอกาสพิศษต่าง ๆ ทีปสตมภ์ที่แปลกตาและมีชื่อเสียงในอินเดีย เช่นที่มหัลสมนเทียร (Mahalsa Temple) ในโปนทา,Deep Stambh - Tower of Light ศันตทุรคามนเทียร ในกัว, หรสิทธิมนเทียรในอุชไชนะ, เตกรีมนเทียร (Tekari Temple) ในเทวัส, เป็นต้น
# หินแห่งความหิวโหย
หินแห่งความหิวโหย  เป็นเครื่องหมายเด่นในน้ำประเภทหนึ่งที่พบได้ทั่วไปในยุโรปกลาง หินแห่งความหิวโหยทำหน้าที่เป็นอนุสรณ์และคำเตือนทุพภิกขภัย ทำขึ้นในเยอรมนีและบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของชาติพันธุ์เยอรมันทั่วยุโรปนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 ถึง 19

หินเหล่านี้ถูกฝังไว้ตามลำน้ำในช่วงภัยแล้งเพื่อให้เป็นเครื่องหมายบอกระดับน้ำและเพื่อเตือนชนรุ่นหลังว่าจะต้องเผชิญกับความยากลำบากจากทุพภิกขภัยหากน้ำในลำน้ำลดลงถึงระดับนี้อีกครั้ง ตัวอย่างหินแห่งความหิวโหยที่มีชื่อเสียงอยู่ในแม่น้ำเอ็ลเบอที่เมืองแยชีน ประเทศเช็กเกีย ซึ่งจารึกข้อความว่า "ถ้าเจ้าเห็นเรา เจ้าจงร่ำไห้"  ไว้เป็นคำเตือน

หินเหล่านี้หลายก้อนสลักขึ้นหลังเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ปี 1816–1817 ซึ่งเกิดจากการปะทุของเขาตัมโบราในอินโดนีเซียLederer, David. German History in Global and Transnational Perspective, Springer. Aug. 8, 2017. pp. 24

ในปี 1918 หินแห่งความหิวโหยก้อนหนึ่งที่ท้องน้ำเอ็ลเบอใกล้กับเมืองแยชีนผุดขึ้นในช่วงน้ำลดซึ่งตรงกับช่วงทุพภิกขภัยใหญ่เนื่องจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่งAssociated Press. "'Hunger Stone' appears," The New York Times. Aug. 1, 1918. pp. 1 หินแห่งความหิวโหยที่คล้ายกันยังผุดให้เห็นอีกในช่วงภัยแล้งในปี 2018 และในปี 2022
# เจ้าแม่พระธรณี
เจ้าแม่พระธรณี (Earth goddess, เทพมารดรแห่งแผ่นดินโลก) หรือ เทพมารดรแผ่นดินโลก หมายถึง เทพนารีแห่งพื้นดินและแผ่นดินโลกในศาสนาพหุเทวนิยมและเกี่ยวข้องกับสตรีและมารดาในแผ่นดินโลกและมีความเกี่ยวข้องกับโลกใต้พิภพหรือโลกบาดาล

เทพีแห่งแผ่นดินโลกในศาสนาต่าง ๆ ได้แก่:
 ศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า - เจ้าแม่ธรณีจีน และ ฮกเต็กแป๊ะม่า
 ศาสนากรีกโบราณ - เจ้าแม่ไกอา, เทวีไซเบล (Cybele), พระเทพีดีมิเทอร์, เจ้าแม่เพอร์เซฟะนี, พระเทวีเรีย
 ศาสนาโรมันโบราณ - พระนางเทอร์รา, พระแม่เซเรส, เจ้าแม่ออฟ (Ops), พระแม่พรอสเซอร์พินา (Proserpina)
 ศาสนาพุทธแบบเถรวาทและศาสนาพื้นบ้านไทย - นางพระธรณีบีบมวยผม
 ศาสนาพราหมณ์ - เจ้าแม่ปฤถวี
 ศาสนาฮินดู - เจ้าแม่ภูมิเทพี
 ศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน - พระวสุธาราเทพี
 ศาสนาพื้นบ้านไทย - นางพระภูมิไชยา (ชายาพระภูมิไชยมงคล)
# เจ้าพ่อพระธรณี
เจ้าพ่อพระธรณี (Earth god, เทพบิดรแห่งแผ่นดินโลก) หรือ เทพบิดรแผ่นดินโลก หมายถึง เทพยดาแห่งพื้นดินและแผ่นดินโลกในศาสนาพหุเทวนิยมและเกี่ยวข้องกับเพศบุรุษและบิดรในแผ่นดินโลกและมีความเกี่ยวข้องกับโลกใต้พิภพหรือโลกบาดาลhttps://guardian.ng/life/the-gods-and-goddesses-of-the-earth/

เทพบุรุษแห่งแผ่นดินโลกในศาสนาต่าง ๆ ได้แก่:
 ศาสนาอียิปต์โบราณ - เจ้าพ่อเกบ
 ศาสนาชาวบ้านจีนและลัทธิเต๋า - เจ้าพ่อธรณีจีน (ตรีเทพซำกัวไต่เต่) และ ฮกเต็กแป๊ะกง และ ดาโต๊ะกงในกลุ่มมาเลเซียเชื้อสายจีน เปอรานากัน ชาวอินโดนีเซียเชื้อสายจีน สิงคโปร์เชื้อสายจีน
 ศาสนากรีกโบราณ - เทพบดีโพไซดอน
 ศาสนาโรมันโบราณ - เทพเนปจูน (Neptune)
 ศาสนาพราหมณ์ - พระธราเทพ (Dharā - धरा) หนึ่งในคณะเทพวสุ (Vasus - वसु)
 ศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน - พระกษิติครรภโพธิสัตว์
 ศาสนาพื้นบ้านไทย - พระภูมิไชยมงคล
# การบูชาเทวรูป
การบูชาเทวรูป   เป็นการบูชารูปเสมือนพระเป็นเจ้า, Quote: "Idolatry (...) in the first commandment denotes the notion of worship, adoration, or reverence of an image of God." ศาสนาอับราฮัม (ศาสนายูดาห์ ศาสนาสะมาริตัน ศาสนาคริสต์ ศาสนาบาไฮและศาสนาอิสลาม) อธิบายการบูชาเทวรูปว่าเป็นการเคารพบางสิ่งในฐานะพระเป็นเจ้า นอกเหนือจากพระเป็นเจ้าสูงสุดในศาสนานั้น ศาสนาเอกเทวนิยมเหล่านี้ถือว่าการบูชาเทวรูปเป็น "การนับถือพระเทียมเท็จ" และถูกสั่งห้ามในคัมภีร์อย่างบัญญัติ 10 ประการ ศาสนาเอกเทวนิยมอื่น ๆ มีหลักปฏิบัติที่คล้ายกันนี้

ทั้งนี้พระเทียมเท็จเป็นคำเชิงตำหนิที่ศาสนาอับราฮัมใช้หมายถึงเทวรูปหรือเทพในลัทธินอกศาสนา รวมถึงวัตถุเคารพนอกศาสนาอับราฮัม ในทางกลับกัน วิญญาณนิยมและพหุเทวนิยมอาจถือว่าเทพของเอกเทวนิยมเป็นเทพเทียมเท็จเช่นกัน เนื่องจากผู้นับถือความเชื่อนี้ไม่เชื่อว่ามีเทพที่มีคุณสมบัติเป็นพระเป็นเจ้าสูงสุด ด้านอเทวนิยมเลี่ยงการใช้คำว่าเทพเทียมเท็จ แม้จะไม่เชื่อว่ามีพระเป็นเจ้าก็ตาม ดังนั้นคำว่าพระเทียมเท็จจึงมักจำกัดในหมู่เทวนิยมผู้เลือกนับถือเทพบางองค์

ศาสนาแบบอินเดีย (ศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธและศาสนาเชน) มองว่าเทวรูปหรือมูรติเป็นสัญลักษณ์ของความสัมบูรณ์ ไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์ รูปเคารพทางจิตวิญญาณJeaneane D. Fowler (1996), Hinduism: Beliefs and Practices, Sussex Academic Press, , pages 41–45 หรือการแปลงรูปของพระเป็นเจ้าKlaus Klostermaier (2010), A Survey of Hinduism, State University of New York Press, , pages 264–267 มูรติใช้เป็นสิ่งมุ่งเน้นถึงการแสวงหาและบูชาของศาสนิกชน (ภักติ)Karel Werner (1995), Love Divine: Studies in Bhakti and Devotional Mysticism, Routledge, , pages 45-46;John Cort (2011), Jains in the World, Oxford University Press, , pages 80–85 ขณะที่ศาสนาดั้งเดิมของอียิปต์โบราณ กรีซโบราณ โรมโบราณ แอฟริกา เอเชียและอเมริกามีการเคารพเทวรูปมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเทวรูปจะมีความหมายและความสำคัญแตกต่างกันไป

แนวคิดตรงข้ามกับการบูชาเทวรูปคือ การงดบูชารูปเคารพ (aniconism)Aniconism, Encyclopædia Britannica คตินี้สามารถพัฒนาเป็นลัทธิทำลายรูปเคารพ (iconoclasm) ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความรุนแรงทางศาสนาระหว่างผู้ที่มีมุมมองต่อรูปเคารพต่างกัน นิยามของการบูชาเทวรูปเป็นหัวข้อที่มีการถกเถียงในหมู่ศาสนาอับราฮัมด้วยกัน ตัวอย่างเช่นชาวมุสลิมและชาวคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ประณามการบูชารูปเคารพพระนางมารีย์พรหมจารีของชาวคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์

การบูชาเทวรูปยังเกี่ยวข้องกับการยอมรับความต่างทางศาสนา เดวิด ฮูม นักปรัชญายุคเรืองปัญญาชาวสกอตบันทึกว่าการบูชาเทพหลายองค์ของลัทธินอกศาสนาเป็นสิ่งยืนยันความเป็นพหุนิยมทางศาสนาและการยอมรับความต่าง ขณะที่ศาสนาอับราฮัมไม่ยอมรับความต่าง และพยายามละเมิดเสรีภาพในการแสดงออกด้วยการบังคับเปลี่ยนศาสนา ขณะที่เรจินา ชวาตซ์ นักวิชาการด้านวรรณคดีอังกฤษและศาสนาแห่งมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์นกล่าวว่าการกล่าวหาว่ารูปเคารพเป็นพระเทียมเท็จ ตามด้วยการทำลายรูปเคารพไม่ต่างอะไรกับการไม่ทนความต่างทางศาสนา
# กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย
กรมสำรวจโบราณคดีอินเดีย (ASI) เป็นหน่วยงานรัฐบาลของอินเดียที่มีภาระรับผิดชอบกิจการศึกษาวิจัยและอนุรักษ์ทางโบราณคดีในประเทศอินเดีย กรมตั้งขึ้นในปี 1861 โดยอะเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม ซึ่งต่อมาดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมคนแรก

วง
ASI แบ่งออกเป็นวง (circle) 34 วง โดยแต่ละวงนำโดยหัวหน้านักโบราณคดี (Superintending Archaeologist) วงของ ASI ได้แก่:

นอกจากนี้ ASI ยังดูแลวงย่อยโดยตรงอีกสามวง ได้แก่ เดลี, เลห์ และ หัมปี
# รัฐธรรมนูญอินเดีย
รัฐธรรมนูญอินเดีย (IAST:) เป็นกฎหมายสูงสุดของอินเดีย ถือเป็นรัฐธรมนูญแห่งชาติที่เขียนมือที่ยาวที่สุดในโลก

รัฐธรรมนูญได้รับการรับรองโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญเมื่อ 26 พฤศจิกายน 1949 และมีผลใช้ในวันที่ 26 มกราคม 1950 รัฐธรรมนูญนี้มาแทนรัฐบัญญัติรัฐบาลอินเดีย ปี 1935 เพื่อเป็นเอกสารพื้นฐานสำหรับแนวทางการดำเนินงานของรัฐบาลอินเดีย และเปลี่ยนผ่านให้เขตปกครองอินเดียของอังกฤษ เป็น สาธารณรัฐอินเดีย อินเดียเฉลิมฉลองรัฐธรรมนูญทุกวันที่ 26 มกราคม เนื่องในวันสาธารณรัฐ

รัฐธรรมนูญอินเดียประกาศให้อินเดียเป็นรัฐเอกราช, สังคมนิยม, รัฐฆราวาส และเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตย และยืนยันให้พลเมืองของอินเดียว่าจะได้รับความยุติธรรม, ความเท่าเทียม และ เสรีภาพ และสนับสนุนภราดรภาพ รัฐธรรมนูญดั้งเดิมจากปี 1950 ในปัจจุบันเก็บรักษาในกล่องบรรจุฮีเลียมภายในรัฐสภา ที่นิวเดลี ทั้งคำว่า "รัฐฆราวาส" และ "สังคมนิยม" เติมเข้ามาในรัฐธรรมนูญในภายหลัง ในการแปรญัติครั้งที่ 42 ในปี 1976 ท่ามกลางวิกฤตดิอีเมอร์เยนซี

รัฐธรรมนูญแรกร่างโดยคณะร่างรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นผู้ได้รับเลือกตั้งมรจากสมาชิกของสภาจังหวัด คณะร่างรัฐธรรมนูญจำนวน 389 คน (ต่อมา เหลือ 299 คนจากการแบ่งอินเดีย) ใช้เวลาเกือบสามปี และการประชุม 11 ครั้ง ระยะเวลา 165 วันในการร่าง
# ตำบลหนองไผ่ (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
ตำบลหนองไผ่ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 15 กิโลเมตร ปัจจุบันพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไผ่

 อาณาเขต 
 ทิศเหนือ ติดกับ  ตำบลบุ่งคล้าและตำบลกุดตุ้ม (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
 ทิศใต้ ติดกับ ตำบลโนนสำราญและตำบลบ้านค่าย (อำเภอเมืองชัยภูมิ)
 ทิศตะวันออก ติดกับ อำเภอแก้งสนามนาง (จังหวัดนครราชสีมา)
 ทิศตะวันตก ติดกับ ตำบลหนองนาแซง (อำเภอเมืองชัยภูมิ)

 การปกครอง 
ตำบลหนองไผ่ แบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน คือ

 หมู่ที่ 1 ศรีษะกระบือ
 หมู่ที่ 2 หนองแหน
 หมู่ที่ 3 กุดเชือก
 หมู่ที่ 4 หนองไผ่
 หมู่ที่ 5 ดอนกู่
 หมู่ที่ 6 ดอนหัน
 หมู่ที่ 7 โนนหญ้าคา
 หมู่ที่ 8 หนองไข่นุ่น
 หมู่ที่ 9 หนองกระทุ่ม
 หมู่ที่ 10 หนองสระ
 หมู่ที่ 11 โคกก่อง
 หมู่ที่ 12 หนองแหน
 หมู่ที่ 13 โนนสาทร
 หมู่ที่ 14 หนองไผ่

 สถานที่สำคัญ 
 การศึกษา 
 โรงเรียน
 โรงเรียนไตรราษฎร์สามัคคีวิทยา
 โรงเรียนโนนหญ้าคาหนองสระพิทยาคม
 โรงเรียนบ้านดอนหัน
 โรงเรียนบ้านหนองไผ่พัฒนา
 โรงเรียนบ้านหนองแหนดอนกู่

 โรงเรียนมัธยมศึกษา
 โรงเรียนหนองไผ่วิทยานุสรณ์

 การศาสนา 
 วัด 
 วัดชัยพิบูลย์ 
 วัดดอนกู่ 
 วัดดอนหัน 
 วัดโนนหญ้าคา 
 วัดปทุมทอง (บ้านหนองแหน) 
 วัดศีรษะกระบือ 
 วัดหนองกระทุ่ม 
 วัดหนองไผ่
# พระพุทธรูปแห่งเปรัมปลูร
พระพุทธรูปแห่งเปรัมปลูร (เปรัมปลูร ปุตตรร จิไลกัฬ, Perambalur Buddhas) หรือ วัดพุทธติยากนูร (ปุตตรร โกยิล ติยากนูร, Thiyaganur Buddha temple) หมายถึงหมู่พระพุทธรูปที่พบในหมู่บ้านติยากนูร อำเภอสาเลม ทมิฬนาฑู

ในจำนวนนี้มีองค์สำคัญอยู่สององค์ เป็นพระพุทธรูปประทับนั่งขนาด 6 ฟุต องค์หนึ่งประดิษฐานในศาลขนาดย่อม และอีกองค์หนึ่งอยู่ในพื้นที่ไร่นาส่วนบุคคล ซึ่งต่อมาในปี 2013 ได้พัฒนาขึ้นเป็นศูนย์วิปัสสนาในชื่อ พุทธญาณมณฑป (Buddhist Dhyana Mandap) ด้วยเงินบริจาครวม 5 ล้านรูปีอินเดีย โดยสร้างถอดแบบมณฑปจากพุทธสถานแห่งหนึ่งในราชคีรี รัฐพิหาร 

ประวัติศาสตร์
ในราว 300 ปีก่อนคริสตกาล พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่ปฏิบัติทั่วไปในแถบที่ปัจจุบันคือทมิฬนาฑู ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอโศกมหาราช พุทธศาสนาเจริญงอกงามเรื่อยมาจนถึงศตวรรษที่ 6-9 ที่ซึ่งเกิดแนวคิดภักติและการอุปถัมภ์พุทธศาสนาโดยเจ้าครองนครลดน้อยลง จักรพรรดิโจฬะ ราชาราชโจฬะเคยบริจาคเงินเพื่อสร้างวัดพุทธในนาคปัตตินัม ในราวศตวรรษที่ 11 พระพุทธรูปยุคไล่เลี่ยกันมาสามารถพบได้ในแถบนาคปัตตินัม และมีเอกสารทางศาสนาที่ยืนยันว่าในเวลานั้นมีการเจริญของพุทธศาสนาในช่วงเวลาเดียวกัน นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าศาสนาพุทธยังคงแพร่หลายไปนอกเมืองใหญ่อย่างกาญจีปุรัม และ มทุราย แต่ในเมืองเล็กอย่างเปรัมปลูรก็ยังปรากฏหลักฐานการดำรงอยู่ของพุทธศาสนามาก่อนเช่นกัน พระพุทธรูปเหล่านี้ที่พบที่เปลัมูรอายุราวศตวรรษที่ 11

วัฒนธรรม
ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่รู้ถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานของพระพุทธรูปเหล่านี้ และปฏิบัติต่อพระพุทธรูปเหล่านี้เช่นเดียวกับเทวรูปองค์อื่นในพื้นที่ ชื่อที่เรียกกันทั่วไปของพระพุทธรูปคือ พุทธสมี ซึ่งคือการเรียกในเชิงเป็นเทพเจ้าหรือเทวดา การปฏิบัติบูชาต่อพระพุทธรูปเป็นไปอย่างฮินดู ทั้งการประดับพระพุทธรูปด้วยผ้าและดอกไม้ ไปจนถึงการถวายตะเกียงและการใช้ผงเจิมที่พระนลาฏ (หน้าผาก) ของพระพุทธรูป พระพุทธรูปบางองค์มีการนำพวงมาลัยมาถวายประดับเป็นประจำ บางองค์ได้รับการถวายโปงคัล ในปี 2013 มีการสร้างศูนย์วิปัสสนาขึ้นด้วยแรงผลักดันจากพระพุทธรูปที่ปรากฏในพื้นที่นี้
# พระแม่คายตรี
คายตรี (Sanskrit: गायत्री, IAST:gāyatrī)เป็นเทวีในศาสนาฮินดูและเป็นบุคลาธิษฐานแห่งพระคาถาคายตรีของพระเวท อันเป็นมนตร์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดจากพระเวท นามคำไวพจน์ของเจ้าแม่อันเป็นที่นิยมอื่น ๆ คือ สาวิตรี และ เวทมารดร (มารดรแห่งพระเวท) พระนางมีความเกี่ยวข้องกับพระสาวิตรี, พระสุริยเทพในพระเวทConstance Jones, James D. Ryan (2005), Encyclopedia of Hinduism, Infobase Publishing, p.167, entry "Gayatri Mantra"Roshen Dalal (2010), The Religions of India: A Concise Guide to Nine Major Faiths, Penguin Books India, p.328, entry "Savitr, god" และตามในคัมภึร์ สกันทะปุราณะ, คายตรี เป็นคำไวพจน์นามหนึ่งของพระสุรัสวดี หรือ เป็นเทพีภริยาอีกองค์หนึ่งของท้าวมหาพรหมธาดา แต่ในลัทธิไศวะ, พระนางคือ พระเทพีมหาคายตรี อันเป็นเทพีภริยาศักติของพระศิวะ, ในภาคพระสทาศิวะอันมีห้าพักตร์สิบกรตามเทวประติมานวิทยาในบางท้องถิ่นพระนางคือเทพีภริยาศักติของพระวิษณุกรรมhttps://hinduism.stackexchange.com/questions/43169/who-is-goddess-gayatri-is-she-another-form-of-saraswati-or-saraswati-in-parasha

 เทพปกรณัม 
ในบางปุราณะ, คายตรีเป็นคำไวพจน์นามหนึ่งของพระสุรัสวดี, เทพีเอกภริยาของพระพรหม ตามคัมภีร์มัตยะปุราณะ, พลังของวรกายด้านซ้ายของพระพรหม คือ สตรี, ซึ่งคือพระสุรัสวดี, สาวิตรีและคายตรี ในคัมภีร์กูรมะปุราณะพระฤๅษีโคดมได้รับการประสิทธิ์ประสาทพรจากเทวีในศาสนาฮินดูคายตรีและสามารถขจัดอุปสรรคที่ท่านเผชิญในชีวิตได้ และตามคัมภีร์สกันทะปุราณะ กล่าวว่าพระนางคายตรีเป็นสตรีอันได้เสกสมรสกับพระพรหม, ซึ่งเป็นอนุภริยารองจากพระสุรัสวดี

คัมภีร์ปุราณะไม่กี่เล่มกล่าวว่าพระแม่คายตรีเป็นเทวีอีกองค์หนึ่งอันมิใช่องค์กับพระสุรัสวดีและเสกสมรสกับพระพรหม ตามคัมภีร์ปัทมะปุราณะ นางคยาตรีคือ สตรีสามัญชนอันเป็นมนุษย์ชนชาติอภิระ (Abhira tribe) อันได้ช่วยเหลือพระพรหมในพิธีกรรมยัญโหมกูณฑ์ ณ นครบุษปกรสมบูณ์สัมฤทธิผล

โดยเอกภรรยาองค์ของพระพรหมคือ สาวิตรีและ คายตรี คืออนุภรรยา เรื่องราวยังปรากฏต่อไปว่าพระแม่สาวิตรีทรงพิโรธและไม่พอพระทัยในการเสกสมรสของพระพรหมกับนางคายตรี และกล่าวคำสาปแด่เทพบุรุษและเทพีทั้งมวลที่มีส่วนร่วมในพิธีครั้งนี้

อย่างไรก็ตาม ปัทมะปุราณาได้กล่าวต่อไปว่า หลังจากที่พระเทพีสาวิตรีได้ทรงรับการขออภัยโทษจากพระพรหม พระวิษณุ และพระลักษมี ให้ทรงหายพิโรธแล้ว นางจึงยอมรับคยาตรี ซึ่งเป็นสตรีมุนษย์ชนชาติอภิระ โดยมีฐานะดังเช่นเป็นขนิษฐาของพระนางอย่างเกษมสันต์

เรื่องราวของพระแม่ได้รับการพัฒนาขนานนามต่อไปเป็นเทพีที่ทรงมีเทพลักษณะดุร้ายซึ่งสามารถสังหารปีศาจได้ ตามวราหะปุราณะ และ มหาภารตะ, พระแม่คายตรีได้ทรงปราบปรามปีศาจ เวตรสุระ (Vetrasura), บุตรชายของวฤตอสูร อันเกิดจากแม่น้ำเวตรวดี (Vetravati), อันตรงกับวันเทศกาลนวมี (Navami)

 ในคติลัทธิไศวะ 

ในลัทธิไศวะ มองว่า คายตรี เป็นมเหสีของ Parashiva ผู้สมบูรณ์ที่มีความสุขชั่วนิรันดร์ซึ่งปรากฏในรูปแบบของ พระสทาศิวะ  มโนมณีมเหสีของพระสทาศิวะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากรูปแบบมนต์ของคยาตรี ซึ่งครอบครองพลังของสามีของเธอ ภรกา ซึ่งอยู่ภายในตัวเธอ  รูปแบบยอดนิยมของคายตรีที่มีห้าเศียรสิบกรพบครั้งแรกในภาพสัญลักษณ์ Saivite ของมโนมณีในอินเดียตอนเหนือเริ่มตั้งแต่ศตวรรษที่ 10   ทัศนะของชาวไศวะเกี่ยวกับคายตรีดูเหมือนจะมีการพัฒนาในภายหลังจากการผสมผสานระหว่างการปฏิบัติพระเวทเกี่ยวกับความเคารพนับถือของคายตรีและการรวมชาวไศวะเข้าด้วยกันเป็นการสำแดงของ ศักติ  นี่อาจเป็นที่มาของแง่มุมอันประเสริฐของ คายตรี      ที่อธิบายไว้ในปุราณะในเวลาต่อมาว่านักฆ่าปีศาจ Vetra ระบุตัวเธอกับอาทิปราศักติ
# ผักชีล้อม
ผักชีล้อม  เป็นพืชในสกุล Oenanthe ที่มีต้นกำเนิดจากเอเชียตะวันออก สูงประมาณ 1 เมตร ใบแบนรีขอบจัก ดอกเป็นกระจุกสีขาว ผลกลมค่อนข้างยาว มักขึ้นในที่ชื้นแฉะ มีการกระจายพันธุ์ตามธรรมชาติอย่างแพร่หลายในเอเชียเขตร้อนและเขตกึ่งร้อน และยังเป็นพืชพื้นถิ่นของรัฐควีนส์แลนด์ ประเทศออสเตรเลีย ในขณะเดียวกันก็ถือเป็นพืชต่างถิ่นที่รุกรานในรัฐหลายรัฐของสหรัฐJava waterdropwort at Invasive.org. Retrieved 25 October 2021.

 ระเบียงภาพ
# คายตรีมนตร์
คายตรีมนตร์ (เทวนาครี: गायत्री मन्त्र; Gāyatrī Mantra) หรือ สาวิตรีมนตร์ (เทวนาครี: सावित्री मन्त्र; Sāvitri Mantra) เป็นมนตร์ที่ได้รับการเคารพสูง มีที่มาจากฤคเวท (มณฑล 3.62.10) ซึ่งอุทิศแด่เทวีพระเวท สาวิตร คายตรีเป็นนามของเทวีที่ประจำจังหวะพระเวทของกวีบทที่มีมนตร์นี้ การสวดมนตร์นี้ตามธรรมเนียมจะเริ่มต้นด้วยคำว่า โอม และคำกล่าวตามพิธี ภูรฺ ภุวะ สฺวะ  ซึ่งรู้จักในชื่อ มหาวฺยาหฤติ  หรือ "เสียงเปล่งมนตร์อันยิ่งใหญ่" มีการกล่าวอ้างถึงคายตรีมนตร์อยู่อย่างแพร่หลายในเอกสารของศาสนาฮินดู เช่น รายชื่อมนตร์ในพิธีสวดเศราตะ และในเอกสารคลาสสิกของฮินดู เช่น ภควัทคีตา, หริวงศ์ และ มนูสมฤติ ทั้งมนตร์นี้และรูปจังหวะ (metric form) ที่เกี่ยวข้องยังปรากฏในศาสนาพุทธ มนตร์นี้เป็นส่วนสำคัญของพิธีอุปนยายนะ ขบวนการปฏิรูปศาสนาฮินดูยุคใหม่ได้เผยแพร่การปฏิบัติมนตร์นี้ไปสู่ทุกคน ปัจจุบันมนตร์นี้ถูกใช้อย่างแพร่หลาย

เนื้อหา
มนตร์หลักปรากฏอยู่ในเพลงสวด RV 3.62.10. ซึ่งขณะการสวด เพลงสวดนี้จะมีคำว่า โอม นำหน้า และมีคำกล่าวตามพิธีว่า ภูรฺ ภุวะ สฺวะ (,) ในไตตติริยอรัญกะ (2.11.1-8) ระบุยืนยันว่ามนตร์นี้ควรนำโดยคำว่า โอม ตามด้วยบท วยหฤตี (Vyahrtis) และคายตรี

คยาตรีมนตร์และสวารัส รูปอักษรเทวนาครี คือ
 

หรือในรูป IAST ได้ว่า
 
 
 
 

และในรูปอักษรไทยได้ว่า
โอํ ภูรฺ ภุวะ สฺวะ
ตตฺ สวิตุรฺ วเรณฺยํ 
ภรฺโค เทวสฺย ธีมหิ 
ธิโย โย นะ ปฺรโจทยาตฺ
# ฟาฏิมะ อัลบุเดรี
ฟาฏิมะ มุซา อัลบุเดรี (; ค.ศ. 1923 – มิถุนายน ค.ศ. 2009) เป็นผู้จัดรายการวิทยุและภัณฑารักษ์ชาวปาเลสไตน์ เธอเริ่มต้นอาชีพนักวิทยุที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิง ซึ่งออกอากาศและผลิตรายการ รวมถึงทำงานในฐานะผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนนักจัดรายการวิทยุ นอกจากนี้ อัลบุเดรียังทำงานในประเทศซีเรีย, จอร์แดน และปาเลสไตน์ เธอยังทำงานให้แก่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ และที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดน ซึ่งอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ

 ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา 
เธอเกิดที่เยรูซาเลมใน ค.ศ. 1923 เชื้อสายของอัลบุเดรีสืบย้อนไปถึงตระกูลโบราณที่มีรากฐานมาจากเยรูซาเลม เธอเป็นลูกสาวของผู้พิพากษาชะรีอะฮ์ เชค มูซา อัลบุเดรี ซึ่งทำงานในเยรูซาเลม และถ่ายทอดความรู้ให้แก่นักเรียนที่มัสยิดอัลอักศอ ทั้งนี้ อัลบุเดรีได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยครู เยรูซาเลม ซึ่งเธอสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1941 เธอได้รับการศึกษาครั้งแรกในเบธเลเฮม จากนั้น ได้ไปสอนที่บ้านครูชนบทในรอมัลลอฮ์

 อาชีพ 
ในช่วงต้น ค.ศ. 1946 อัลบุเดรีได้ร่วมงานกับเจ้าหน้าที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิงในฐานะผู้ประกาศและโปรดิวเซอร์ โดยพ่อของเธอไม่ได้คัดค้านการเลือกอาชีพของเธอ อัลบุเดรีทำงานเป็นผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนการออกอากาศข่าว กระทั่งเธอออกจากการเป็นผู้ประกาศข่าวใน ค.ศ. 1947 ครั้นใน ค.ศ. 1949 อัลบุเดรีย้ายไปที่ดามัสกัสในลิแวนต์ และร่วมก่อตั้งเรดิโออัสซามกับสามีของเธอ แล้วเธอย้ายไปอยู่ที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1952 และได้รับการขอให้ออกอากาศข่าวทุกวันทางสถานีวิทยุในขณะที่ทำงานด้านการศึกษา ต่อมา อัลบุเดรีได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลินตะวันออกใน ค.ศ. 1957 โดยออกอากาศข่าวทางวิทยุเบอร์ลินอาหรับและวิทยุเยอรมันตะวันออกเป็นเวลาเจ็ดปี

เธอกลับมาที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1965 จากนั้น จึงย้ายไปอยู่ที่อัมมานในอีกสองปีต่อมา อัลบุเดรีทำหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์ของห้องสมุดที่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ระหว่าง ค.ศ. 1965 ถึง 1971 รวมทั้งต่อมาในแผนกการจำแนกหมวดหมู่ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดนระหว่าง ค.ศ. 1978 ถึง 1983 เธอเข้าร่วมในการประชุมอาหรับและนานาชาติหลายครั้งด้วยประสบการณ์ทางวิชาชีพภายใต้การศึกษาที่หลากหลาย และเคยได้วิจัยเพื่อจุดประสงค์ของบทบาทสตรีอาหรับในสื่อ

 ชีวิตส่วนตัว 
อัลบุเดรีแต่งงานกับอิศอม ฮัมมัด ซึ่งเป็นกวี, นักจัดรายการวิทยุ และนักเขียนชาวปาเลสไตน์ระหว่าง ค.ศ. 1948 ถึง 2006 พวกเขามีลูกด้วยกันสองคนของชีวิตการแต่งงาน ครั้นต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เธอได้เสียชีวิตที่อัมมาน ซึ่งแม้ว่าอัลบุเดรีจะฝันถึงพิธีฝังศพในเยรูซาเลม แต่เธอกลับได้รับการฝังในอัมมานแทน

 สิ่งสืบทอด 
การประกาศข่าวมรณกรรมของหนังสือพิมพ์อัรรายระบุว่าเธอเป็น "สตรีชาวเยรูซาเลมที่น่ามหัศจรรย์" ส่วนไอดา อันนัจญาร์ ซึ่งเป็นนักเขียน กล่าวว่าอัลบุเดรีทำตัวเป็น “ผู้ประกาศข่าวการเมืองเพื่อเป็นผู้นำในหมู่สตรี รวมทั้งในงานนี้และเพื่อร่วมงานกับผู้ชาย” ขณะที่หนังสือพิมพ์อัดดัสตัวร์ตั้งข้อสังเกตว่าเธอเป็น "ผู้บุกเบิกสถานีวิทยุอาหรับ และเป็นกระแสเสียงผู้หญิงเพียงคนเดียวที่แข่งกับเสียงของผู้ชายทางวิทยุ" ตลอดจนอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ