wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1314 - ค.ศ. 1364) พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กระหว่างปีค.ศ. 1326 ถึง ค.ศ. 1329 ในขณะที่พระองค์ยังไม่บรรลุนิติภาวะ พระองค์ยังครองตำแหน่งเป็น ดยุกวัลเดมาร์ที่ 5 ดยุกแห่งชเลสวิช ในปีค.ศ. 1325 - 1326 และในปีค.ศ. 1330 - 1364 พระองค์เป็นกษัตริย์ฝ่ายผู้ทรยศต่อต้านรัชกาลที่ไม่ประสบความสำเร็จของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก แต่การครองราชย์ของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 ก็ทรงถูกต่อต้านจากเหล่าข้าราชบริพารด้วย รัชกาลของพระองค์สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์สละราชบัลลังก์ บางครั้งมีการสับสนว่า วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ (ราวค.ศ. 1209 - 1231) เป็นกษัตริย์พระองค์เดียวกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3

พระประวัติ

พระบิดาของกษัตริย์วัลเดมาร์คือ อีริคที่ 2 ดยุกแห่งชเลสวิก และพระมารดาของพระองค์คือ อเดเลดแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ธิดาในไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค เมื่อพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระญาติห่างๆ ของพระองค์และเป็นคู่แข่งทางราชตระกูลถูกเนรเทศออกไปจากบัลลังก์ เหล่าขุนนางฮ็อลชไตน์และเดนมาร์กพยายามสรรหากษัตริย์พระองค์ใหม่ พวกเขาได้เลือกดยุกวัลเดมาร์ที่ 5 แห่งชเลสวิช วัย 11 พรรษาเป็นพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นประมุขของสายตระกูลอเบลที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์ก ด้วยยังทรงพระเยาว์ เกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ผู้เป็นพระปิตุลาฝ่ายพระมารดาและเป็นผู้รับจำนองทื่ดินรายใหญ่ที่สุดของเดนมาร์ก ได้เป็นผู้สำเร็จราชการและเป็นผู้ปกครองพระมหากษัตริย์ ("grev Gert" or "Den kullede Greve")

การครองราชย์ของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 3 มีความเข้มงวดน้อยกว่าสมัยกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 มีข้อกำหนดใหม่บางประการเช่น ปราสาทของราชวงศ์ทั้งหมดในสคาเนียต้องถูกทำลาย และขุนนางทุกคนมีสิทธิที่จะเสริมสร้างที่อยู่อาศัยของตน ข้อตกลงที่สำคัญนี้เรียกว่า คอนสติตูชิโอ วัลเดมาเรียนา ซึ่งเป็นการสัญญาว่าในอนาคต คนๆ เดียวจะไม่สามารถปกครองทั้งชเลสวิชและเดนมาร์กพร้อมกันได้ กษัตริย์วัลเดมาร์จึงยอมยกดินแดนที่เป็นมรดกของพระบิดา คือ ชเลสวิช ให้แก่เคานท์เกอร์ฮาร์ด ผู้เป็นสมเด็จลุงและผู้ปกครอง เกอร์ฮาร์ดจึงเป็นชาวฮ็อลชไตน์คนแรกที่ได้เป็นดยุก และใช้นามว่า เกอร์ฮาร์ด ดยุกแห่งจัตแลนด์ (จัตแลนด์ใต้ หรือ ชเลสวิช)

ในทางปฏิบัติ เดนมาร์กถูกขุนนางครอบงำอย่างสิ้นเชิง สิ่งนี้ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ชาวนา ขุนนางส่วนหนึ่งเป็นชาวต่างชาติและหลายคนตั้งอัตราเก็บภาษีใหม่ ในปีค.ศ. 1328 ชาวนาในเกาะเชลลันด์ก่อกบฏ แต่ก็ถูกปราบปราม และมีกบฏในคาบสมุทรจัตแลนด์ในปีค.ศ. 1329 การกบฏในจัตแลนด์ประสบความสำเร็จกว่า แต่สุดท้ายก็ถูกปราบปรามเช่นกัน สุดท้าย เคานท์เกอร์ฮาร์ดประกาศยอมแพ้ในนามของกษัตริย์ และในปีค.ศ. 1329 กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 เสด็จกลับคืนสู่ราชบัลลังก์ อดีตกษัตริย์วัลเดมาร์กลับไปครองชเลสวิชเช่นเดิม

ในปีค.ศ. 1340 อดีตกษัตริย์ทรงให้ขนิษฐาคือ เฮลวิกแห่งชเลสวิช อภิเษกสมรสกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก กษัตริย์พระองค์ใหม่ ในช่วงปลายการครองตำแหน่งของพระองค์ ได้มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายต่อเดนมาร์ก โดยมีสงครามต่อกันสลับกับการร่วมมือกัน

ดยุกวัลเดมาร์สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1364 พระองค์เสกสมรสกับรีชาร์ดิสแห่งชเวรีน ธิดาในกุนเซลินที่ 6 เคานท์แห่งชเวรีน ทั้งสองมีบุตรชายสองคน คือ วัลเดมาร์ (ค.ศ. 1338 - 1360) และเฮนริก ดยุกแห่งชเลสวิช (ค.ศ. 1342 - 1375) เฮนริกสืบตำแหน่งดัชชีชเลสวิชต่อจากบิดา
# เมย์แฟร์
เมย์แฟร์  เป็นย่านคนร่ำรวยในเวสท์เอนด์ของลอนดอนตั้งอยู่ติดกับตะวันออกของไฮด์พาร์ค ในนครเวสต์มินสเตอร์ ระหว่างถนนออกซเฟิด, ถนนเรเจินท์, พิคะดิลลี และ พาร์คเลน เมย์แฟร์เป็นหนึ่งในย่านที่แพงที่สุดในลอนดอนและในโลก

ชื่อของย่านมาจากเทศกาลประจำปี "เทศกาลเดือนพฤษภาคม" (May Fair) ซึ่งมีขึ้นตั้งแต่ปี 1686 ถึงปี 1764 ตรงจุดที่ปัจจุบันคือตลาดเชเพิร์ด ในเวลาต่อมาเทศกาลกลายเป็นเทศกาลที่น่าขยะแขยงและเป็ตลาดล่าง (downmarket) มากจนในที่สุดกลายเป็นเหตุรำคาญ (nuisance) ต่อสาธารณชน ต่อมาตระกูลกรอสเวเนอร์ (Grosvenor) ผู้ซึ่งต่อมากลายเป็นดยุกแห่งเวสต์มินสเตอร์ จึงเข้าครอบครองพื้นที่ผ่านการสมรสและพัฒนาย่านขึ้นใหม่ภายใต้แนวทางของธอมัส บาร์โลว์ (Thomas Barlow) ซึ่งประกอบด้วยการสร้างจัตุรัสฮันนอเวอร์, จัตุรัสเบิร์คลีย์ และ จัตุรัสกรอสเวเนอร์ รายล้อมด้วยที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์แลเโบสถ์เซนท์จอร์เจิสฮันนอเวอร์สแควร์

ในปัจจุบัน เมย์แฟร์เป็นย่านร่ำรวยและหรูหรา ประกอบที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์, ร้านค้าและภัตตาคารหรูหรา, โรงแรมหรู ตลอดช่วงถนนพิคะดิลลี และ พาร์คเลน ความมั่งคั่งของย่านเมย์แฟร์ทำให้เมย์แฟร์เป็นจุดที่แพงที่สุดในบอร์ดเกม มอนอพอลี ของลอนดอน
# วัดสำแล
วัดสำแล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบ้านกระแชง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 80 ตารางวา โฉนดเลขที่ 6341 ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 8 แปลง เนื้อที่ 103 ไร่ 45 ตารางวา

วัดสำแลสร้างโดยมอญที่อพยพมาเมื่อครั้งต้นรัตนโกสินทร์ได้ร่วมกันสร้างขึ้น สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมา พ.ศ. 2412 เกิดความทรุดโทรมจึงบูรณะใหม่อีกครั้ง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2414 เขตวิสุงตามสีมากว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร

แต่เดิมวัดสำแลในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อมา 3 ครั้งแล้ว ชาวมอญที่อพยพเข้ามาในสมัยรัชกาลที่ 2 ช่วยกันสร้างวัดขึ้นให้ชื่อว่า แภ่ธ่มษะ "แภ่" แปลว่า วัด "ธ่มษะ" แปลว่า สำแล เป็นชื่อวัดที่อยู่ในเมืองมอญ ปัจจุบันยังมีวัดนี้อยู่ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จผ่านวัดสำแล เหลียวทอดพระเนตรวัดถึง 3 ครั้ง จึงเปลี่ยนชื่อเป็นวัด "สามแล" หลังจากนั้น การเขียนชื่อวัดก็เปลี่ยนแปลงเป็น "วัดสำแล" จนถึงปัจจุบันนี้

อุโบสถหลังเดิมหันหน้าเข้าแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นโบสถ์มหาอุดด้านหลังไม่มีประตู ขนาดของโบสถ์มีความกระทัตรัด หน้าบันตอนบนสลักลายสีทองบนพื้นขาว แกะสลักเป็นรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ลักษณะช้างรูปแบบสมจริงมีพระอินทร์ประทับนั่งบนบุษบกเหนือกระพองช้าง ตกแต่งด้วยลายดอกบุนนาค กรอบด้านล่างเป็นซุ้มพระบัญชรมีพระพุทธรูปอยู่ภายในกรอบหน้าต่างและประตูทางเข้าแกะลายเรียบง่าย แต่ฝีมือชั้นครูตัวโบสถ์จะผายเล็กน้อย รับกับเสาหน้ามุข แต่ละต้นซึ่งเป็นลักษณะโคนใหญ่ปลายเรียว มีใบสีมาตั้งอยู่บนฐานกลีบบัวไม่มีซุ้ม มีหมู่เจดีย์มอญอยู่หน้าอุโบสถเก่า ประกอบด้วยเจดีย์ประธานรายล้อมด้วยเจดีย์บริวารหลายมหาเจดีย์ชเวดากอง ศาลาการเปรียญสร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง ภายในศาลาการเปรียญ มีตู้พระไตรปิฎกแบบมอญและพระพุทธรูปพร้อมทั้งรูปปั้นอดีตเจ้าอาวาสตั้งประดิษฐานอยู่ มีหอระฆังตั้งอยู่หน้าศาลาการเปรียญ
# ยุทธการที่นองโย
ยุทธการที่นองโย การต่อสู้บนบกระหว่างกองทัพของ อาณาจักรตองอู และ อาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง สงครามตองอู–หงสาวดี (พ.ศ. 2077–2084) ในปลายปี พ.ศ. 2081 การรบครั้งนี้ตองอูได้ชัยชนะ กองทัพตองอูนำโดยขุนพล กะยอดินนรธา (ภายหลังคือ พระเจ้าบุเรงนอง) ขณะที่ กองทัพหงสาวดีนำโดย พญาทะละ และ เมงเยอองแนง

การรบครั้งนี้เป็นหนึ่งในการรบที่มีชื่อเสียงมากที่สุดใน ประวัติศาสตร์พม่า หลังการรบครั้งนี้ กะยอดินนรธา ได้รับพระราชทานตำแหน่ง บุเรงนอง จาก พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ กษัตริย์ลำดับที่ 2 แห่ง ราชวงศ์ตองอู
# มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง
มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง (ဒုတိယ မဟာ ရာဇဝင်တော်ကြီး) คือบันทึกเหตุการณ์พม่าอย่างเป็นทางการฉบับที่ 2 ของราชวงศ์โก้นบอง ต่อเนื่องจาก มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว โดยมหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง ได้เพิ่มเติมบันทึกเหตุการณ์อย่างเป็นทางการระหว่างปี พ.ศ. 2364 ถึง พ.ศ. 2397 อาทิ สงครามทั้งสองครั้งกับอังกฤษHla Pe 1985: 39–40
# ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ
ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ เป็นปรัชญาทางสังคมและเศรษฐกิจซึ่งเสนอให้เปลี่ยนอำนาจวินิจฉัยสั่งการจากผู้จัดการบริษัทและผู้ถือหุ้นบริษัทมาเป็นกลุ่มผู้มีส่วนได้เสียสาธารณะในวงกว้างซึ่งประกอบด้วยคนงาน ลูกค้า ผู้ผลิตวัตถุดิบ ย่านที่อยู่อาศัยและสาธารณะในวงกว้าง ไม่มีบทนิยามหรือแนวเข้าสู่การศึกษาเดียวที่ครอบคลุมประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจ แต่ผู้สนับสนุนส่วนใหญ่อ้างว่าความสัมพันธ์ของทรัพย์สินสมัยใหม่ผลักภาระต้นทุน ทำให้ความกินอยู่ดีทั่วไปมีความสำคัญน้อยกว่ากำไรเอกชนและปฏิเสธองค์การทางการเมืองไม่ให้มีสิทธิ์มีเสียงในการตัดสินใจนโยบายเศรษฐกิจ นอกเหนือจากข้อกังวลทางศีลธรรมเหล่นี้ ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจยังมีข้ออ้างในการปฏิบัติ เช่น ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจชดเชยช่องว่างอุปทานยังผลในตัวของทุนนิยม

ผู้สนับสนุนประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจโดยทั่วไปให้เหตุผล่าวทุนนิยมสมัยใหม่ส่งผลให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจเป็นคาบ โดยทำให้เกิดการขาดอุปทานยังผลเพราะสังคมมีรายได้ไม่เพียงพอในการซื้อผลผลิตออกของทุนนิยม การผูกขาดของบริษัทซึ่งทรัพยากรสาธารณะตรงแบบทำให้เกิดความขาดแคลนจากฝีมือมนุษย์ ส่งผลให้เกิดความขาดสมดุลทางสังคมและเศรษฐกิจซึ่งจำกัดคนงานไม่ให้เข้าถึงโอกาสทางเศรษฐกิจและลดอำนาจซื้อของผู้บริโภค ประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจนั้นมีการเสนอเป็นส่วนหนึ่งของอุดมการณ์ทางสังคมและเศรษฐกิจที่ใหญ่กว่า เป็นทฤษฎีเดี่ยว ๆ และเป็นแบบหนึ่งของวาระการปฏิรูป ตัวอย่างเช่น มีการเสนอเป็นวิธีหนึ่งในการได้มาซึ่งสิทธิทางเศรษฐกิจอย่างสมบูรณ์ รวมทั้งเปิดเส้นทางสู่สิทธิทางการเมืองอย่างสมบูรณ์ มีการเสนอทฤษฎีประชาธิปไตยทางเศรษฐกิจแบบตลาดและแบบไม่ใช่ตลาด ในฐานะวาระการปฏิรูป ทฤษฎีที่สนับสนุนและตัวอย่างโลกจริงมีตั้งแต่การกระจายอำนาจและการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจให้แก่สหกรณ์แบบประชาธิปไตย การธนาคารสาธารณะ การค้าโดยชอบธรรมและการผลิตอาหารและเงินตราแบบขึ้นกับภูมิภาค
# กฎหมายครอบครัว
กฎหมายครอบครัว, กฎหมายเกี่ยวกับการสมรส หรือ กฎหมายความสัมพันธ์ภายในครอบครัว เป็นขอบเขตของกฎหมายที่ว่าด้วยเรื่องครอบครัวและความสัมพันธ์ภายในครอบครัว

ภาพรวม
เรื่องที่ปกติอยู่ในขอบเขตประมวลกฎหมายครอบครัวของประเทศหนึ่ง ๆ เช่น
 การสมรส, การอยู่กินด้วยกัน (civil union), และคู่อาศัย (domestic partnership):
 การเข้าสู่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาและคู่อาศัยที่กฎหมายรับรอง
 การสิ้นสุดความสัมพันธ์แบบครอบครัวที่กฎหมายรับรองและประเด็นประกอบ รวมทั้ง การหย่า, การบอกล้างนิติกรรม, การแบ่งทรัพย์สิน, ค่าอุปการะเลี้ยงดู, การปกครองดูแลบุตร และการเยี่ยมเยียน, หน้าที่อุปการะเลี้ยงดูเด็กและการตัดสินค่าอุปการะเลี้ยงดู
 การรับเป็นบุตรบุญธรรม
 การอุ้มบุญ (surrogacy), กระบวนการคลอดโดยแม่ที่รับตั้งครรภ์แทน
  การคุ้มครองเด็ก: วิธีพิจารณาของศาลซึ่งอาจเกิดขั้นในกรณีที่รัฐเข้าแทรกแซงในกรณีการละเมิดเด็กและการทอดทิ้งเด็ก
 กฎหมายเยาวชน: ประเด็นที่เกี่ยวข้องกับผู้เยาว์ซึ่งรวมถึง สถานะทางอาชญากรรม (status offense), การกระทำความผิดอาญา, การปลดปล่อยให้เป็นอิสระ (emancipation) และการชี้ขาดตัดสินเยาวชน (juvenile adjudication)
 การพิสูจน์ความเป็นบิดา: วิธีพิจารณาในการหาความเป็นบิดา และการทดสอบความเป็นบิดา

ทั้งนี้ รายการข้างต้นนั้นไม่สมบูรณ์ และอาจแตกต่างกันได้ขึ้นอยู่กับเขตอำนาจศาลต่าง ๆ
# การประชุมลอนดอน (ค.ศ. 1830)
การประชุมลอนดอน ค.ศ. 1830  ได้รวบรวมตัวแทนประเทศมหาอำนาจทั้งห้าของยุโรปในสมัยนั้น ได้แก่ ออสเตรีย บริเตนใหญ่ ฝรั่งเศส ปรัสเซีย และรัสเซีย โดยเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ผลการประชุมคือความสำเร็จในการแบ่งแยกดินแดนของเบลเยียมจากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์และการรับรองความเป็นเอกราชของประเทศเบลเยียม

แผนการแบ่งแยกประเทศ
กลุ่มมหาอำนาจทั้งห้าได้ตกลงไม่รับรองแผนการแบ่งแยกเบลเยียมออกเป็นหลายส่วนตามเส้นแบ่งทางภาษาที่เสนอโดยนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส (ตาแลร็อง) แต่สุดท้ายได้รับรองการมีเอกราชเป็นประเทศเบลเยียมเพียงประเทศเดียวที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาหลัก โดยเป็นหนึ่งในแผนการแบ่งแยกเบลเยียมที่มีหลายแผนด้วยกัน โดยจุดประสงค์หลักคือการเป็นรัฐกันชนระหว่างฝรั่งเศสกับประเทศยุโรปอื่น ๆ 

การตอบรับของเนเธอร์แลนด์    
รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ได้ปฏิเสธและได้ต่อต้านแผนการนี้อย่างรุนแรง และส่งกองทัพเข้ามาจัดการใน ค.ศ. 1831 แต่ก็ประสบความล้มเหลว G M Trevelyan, British History in the 19th Century (London 1922) p. 233 สุดท้ายใน ค.ศ. 1839 จึงยอมรับข้อตกลงในสนธิสัญญาลอนดอนและยอมรับการเป็นเอกราชของเบลเยียมโดยสมบูรณ์

ผลที่ตามมา
ใน ค.ศ. 1914 เยอรมนีปฏิเสธที่จะรับประกันความเป็นกลางของเบลเยียม  A reproduction of "the official report prepared by the British ambassador to Germany, Sir Edward Goschen, which recounted the events of 4 August 1914". และเข้ารุกรานเบลเยียม ส่งผลให้บริเตนใหญ่ตอบโต้ด้วยการประกาศสงครามกับเยอรมนีในที่สุด
# วัดนังคัลจันตรี
วัดนังคัลจันตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 37 งาน

วัดนังคัลจันตรีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 สร้างโดยพระครูโทน วัดบำเพ็ญเหนือ อำเภอมีนบุรี กับสมภารแป้น ก้อนนาค และประชาชนร่วมกันสร้าง (ซึ่งต่อมาสมภารแป้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเป็นรูปแรก) โดยมีหลวงโยธาภิบาลและคุณหญิงสะอาด เป็นผู้ถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองเจ็ด หรือ วัดปากคลองเจ็ด

ภายในวัดมีพระพุทธรูปโบราณและปูชนียวัตถุ อาทิเช่น หลวงพ่อโต เป็นพระประธานในโบสถ์ หลวงพ่อประสิทธิโชค พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในวิหาร นอกนั้นยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง รอยพระพุทธบาทจำลอง ท้าวเวสสุวรรณ ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เซียงซือกง และมีสะพานไม้โบราณ สะพานนรการผดุง ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลำลูกกา สร้างขึ้นด้วย 3 ไม้ คือ ไม้เต็ง ไม้แดง ไม้ตะเคียน เมื่อปี พ.ศ. 2437 และได้นำชื่อ ขุนนรการผดุง นายอำเภอลำลูกกาขณะนั้นมาตั้งเป็นชื่อสะพาน
# วัดสินวิเศษศรัทธาราม
วัดสินวิเศษศรัทธาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางคนที อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูอุดมสมุทรกิจ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดสินวิเศษศรัทธาราม เดิมชื่อ วัดต้นมะม่วง เนื่องด้วยเดิมพื้นที่ของวัดเป็นดงมะม่วง เจ้าของสวนมะม่วงได้ยกที่ดินบางส่วนสร้างวัด เพื่อถวายเป็นพุทธบูชา วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496

ภายในวัดมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่สิ่งสำคัญได้แก่ หลวงพ่อโต ซึ่งเป็นพระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปหล่อปางมารวิชัย นอกจากนี้ยังมีรูปหล่อหลวงพ่อเพชร และรูปหล่อหลวงพ่อทอง (อดีตเจ้าอาวาส) ประดิษฐานอยู่ภายในวัดด้วย และมีศาลาท่าน้ำของวัด 2 หลังเป็นทรงไทยหลังคาซ้อน 2 ชั้น

วัดมีพระเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อทอง มีเรื่องเล่าถึงความศักดิ์สิทธิ์ของท่าน ในด้านมหาอุด คงกระพันชาตรี โดยเฉพาะตะกรุดโทนของท่านด้วยนั้นเลื่องลือกันเป็นอันมาก
# วัดจูมค้องสุรินทาราม
วัดจูมค้องสุรินทาราม  เป็นวัดในหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง  ประเทศลาว อยู่ติดกับวัดเชียงม่วน สร้างขึ้นโดยครูบาแก้ว เมื่อ พ.ศ. 2386 ในรัชสมัยเจ้าสุกเสริม ที่มาของชื่อวัดมาจากการเอาฆ้องทอง (ทอง หมายถึงทองเหลือง) มาหล่อเป็นพระพุทธรูปของวัด

สิมมีศิลปะแบบหลวงพระบาง ภายในแบ่งเป็น 3 ห้อง ยาว 4 ห้องขวาง สิมตั้งอยู่บนฐานบัว ผนังไม่สูงมากนัก หลังคาซ้อนกันหลายชั้น และมีความอ่อนโค้ง มีแขนนาง (คันทวย) รองรับน้ำหนักหลังคา ป้านลมเรียบ มีโหง่ (ช่อฟ้า) ที่ปลายสันหลังคา มีมุขด้านหน้า มีรูปตุ๊กตานักรบ หรือทหารแต่งกายโอ่อ่าในชุดออกรบจีนมีหนวดเครายาว ใบหน้าเคร่งขรึม ทำจากหินทรายสีเขียวซึ่งพระเจ้าจักรพรรดิของจีนถวายแก่พระเจ้าจันทรเทพประภาคุณ สิมได้รับบูรณะภายหลังหลายครั้งได้มีการตกแต่งเพิ่มเติม โดยปิดทองผนังด้านหลังสิมทั้งสองด้านและวาดดอกดวงใส่บานประตูและหน้าต่างทุกบาน ภาพฝาผนังเก่าเป็นเรื่องราวพระเวสสันดรชาดก นอกจากนี้ยังมีอูบมุง (หอไหว้ขนาดเล็ก) ที่มีการประดับตกแต่งหน้าบันอย่างงดงาม และพระธาตุทรงระฆังสี่เหลี่ยม
# วัดพลับ (จังหวัดจันทบุรี)
วัดพลับ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกะจะ อำเภอเมืองจันทบุรี จังหวัดจันทบุรี ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2523

ประวัติ
วัดพลับเป็นวัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เดิมชื่อว่า วัดพลับสุวรรณพิมพราราม ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดสุวรรณติมพรุธาราม มีความหมายว่า "วัดพลับทอง" และท้ายสุดเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดพลับ"

เมื่อ พ.ศ. 2310 ครั้นกรุงศรีอยุธยาล่มสลาย สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งตีฝ่าวงล้อมข้าศึกมาตั้งทัพที่ภาคตะวันออก พระองค์ทรงใช้วัดพลับเป็นที่พักทัพและจัดเตรียมกองทัพก่อนเข้าตีเมืองจันทบุรี ทั้งยังทรงประกอบพิธีบำรุงขวัญทหาร สร้างพระยอดธงแจกจ่าย และนำน้ำในบ่อน้ำมาทำน้ำพระพุทธมนต์ประพรมเหล่าทหารหาญ โดยกระทำพิธีปลุกเสกในอุโบสถหลังเก่า ภายหลังเมื่อพระองค์กอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พระองค์พร้อมด้วยแม่ทัพนายกองได้เสด็จกลับมาบูรณะวัดพลับอีกครั้ง และได้นำพระยอดธงที่เหลือจากการแจกจ่ายทหารในครั้งนั้นเข้าบรรจุในพระเจดีย์กลางน้ำถวายเป็นพุทธบูชา

วัดพลับยังได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียน 2 โรงเรียน คือ โรงเรียนบากะจะ โรงเรียนประถมศึกษาวัดพลับจันทบุรชีบาอุทิศ และศูนย์เด็กเล็กก่อนเกณฑ์ของวัดอีก 1 ศูนย์ และเมื่อ พ.ศ. 2543 กรมการศาสนาได้ประกาศให้วัดพลับเป็นอุทยานการศึกษาในวัด

อาคารและเสนาสนะ

อุโบสถหลังเก่าได้รับการปฏิสังขรณ์หลายครั้ง  มีหน้าบันเป็นลวดลายปูนปั้นรูปพระนารายณ์ทรงครุฑ หลังคาตกแต่งด้วยเครื่องลำยองปูนปั้น เคยเป็นสถานที่ปลุกเสกมุรธาภิเษกในพระพิธีพระบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์จักรีทุกพระองค์ สร้างใหม่ พ.ศ. 2506 ปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2533 ด้านหลังพระประธานภายในพระอุโบสถ มีพระพุทธรูปเก่าแก่ที่เชื่อว่าสร้างตั้งแต่สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช

เจดีย์ทรงระฆังตั้งอยู่กลางน้ำ ศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลางสูงประมาณ 7 เมตร ตัวองค์ระฆังก่ออิฐถือปูนธรรมดา ไม่ประดับกระเบื้องมีฐานประทักษิณ โดยรอบ 4 ด้าน กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์ แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 หอไม้ทรงไทยสร้างอยู่กลางสระน้ำ หลังคา 2 ชั้นทรงจั่วโครงสร้างไม้ตกแต่งด้วยเครื่องลำยอง มีระเบียงรอบหอเสารองรับหลังคาเป็นเสาเดิมยังเห็นร่องรอยการตกแต่งด้วยลายรดน้ำลงรักปิดทอง กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์แล้วเสร็จเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 

พระปรางค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2441 เป็นศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สูง 20 เมตร องค์พระปรางค์ตั้งอยู่บนฐานประทักษิณ 2 ชั้น มีบันไดมีมุขยื่นทั้ง 4 ด้านโดยรอบ ส่วนยอดของพระปรางค์ มีการซ้อนชั้น องค์พระปรางค์เล็กมีชั้นฐานเชิงบาตรรองรับประดับซุ้มด้วยรูปปั้นเศียรช้างทั้ง 4 ทิศ และส่วนยอดสุดตกแต่งด้วยยอดปรางค์ประดับด้วยตรีศูล ได้รับการบูรณะเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550

วิหารไม้รูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนยอดของหลังคาเป็นทรงจัตุรมุข มีเจดีย์ขนาดเล็กประดับบนยอดจัตุรมุขมีเครื่องลำยองที่ทำด้วยไม้ แกะสลัก สวยงามตกแต่งจตุรมุขและบริเวณช่องลมทั้ง 4 ด้านประดับด้วยการแกะสลักลวดลายไม้ฉลุที่งดงาม ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางบำเพ็ญทุกรกิริยา กรมศิลปากรได้ปฏิสังขรณ์วิหารไม้แห่งนี้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2556 นอกจากนั้นวัดยังมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และอนุสรณ์สถานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
# พระองค์เจ้าอรรคนารี
พระองค์เจ้าอรรคนารี (หรือ อัครนารี) หรือ หม่อมเจ้าปุก อิศรศักดิ ประสูติช่วง พ.ศ. 2391ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จกรมพระยา. นิราศนครวัด. พระนคร : บรรณาคาร, 2515, หน้า 226 หรือ พ.ศ. 2393 เป็นพระธิดาพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งเป็นเจ้านายวังหน้าของกรุงสยาม เมื่อจำเริญพระชันษาขึ้นหม่อมเจ้าปุกจึงเสด็จออกไปอยู่กรุงกัมพูชา เพื่อเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ราว พ.ศ. 2414 ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดมโปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมเจ้าปุก ขึ้นเป็นพระองค์เจ้าอรรคนารี ในตำแหน่งพระเทพี

เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2467 พระองค์เจ้าอรรคนารีกราบทูลขอเข้าเฝ้าด้วย แต่ด้วยพระองค์พำนักอยู่กรุงกัมพูชามานาน จึงมีกิริยาที่ต่างออกไปจากคนไทยในกรุงเทพมหานคร สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงไว้ ความว่า "...ยังมีหม่อมเจ้าหญิงปุก ในเจ้าฟ้าอิศราพงศ์ ซึ่งออกมาอยู่กรุงกัมพูชา ได้เปนหม่อมสมเด็จพระนโรดม ยกขึ้นเปนพระองค์เจ้าอรรคนารี เดี๋ยวนี้อายุได้ ๗๖ ปี ยังอยู่ในวัง ทูลขอมาพบพวกเราอิกองค์หนึ่ง แต่กิริยาอาการดูเปนพันทาง จะเปนเขมรก็ไม่ใช่จะเปนไทยก็ไม่เชิง ไม่ชวนสมาคมเหมือนเจ้านายพวกกรุงกัมพูชา จึงเปนแต่ทักทายพอมิให้เสียอัชฌาสัย..."

พระองค์เจ้าอรรคนารีสิ้นพระชนม์ในกัมพูชา ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวของสยามคึกฤทธิ์ ปราโมช, หม่อมราชวงศ์. โครงกระดูกในตู้. พระนคร : ชัยฤทธิ์, 2514, หน้า 81

 พงศาวลี
# การพัฒนาอย่างยั่งยืน
การพัฒนาอย่างยั่งยืน  เป็นหลักการจัดองค์การเพื่อให้บรรลุเป้าหมายการพัฒนามนุษย์ พร้อมกับยังรักษาความสามารถของระบบธรรมชาติไว้เพื่อให้ทรัพยากรธรรมชาติและบริการระบบนิเวศซึ่งเศรษฐกิจและสังคมต้องพึ่งพา โดยผลที่คาดหวังคือ สภาพสังคมที่มีการใช้ภาวะการครองชีพและทรัพยากรเพื่อบรรลุความต้องการของมนุษย์โดยไม่บ่อนทำลายบูรณภาพและเสถียรภาพของระบบธรรมชาติ การพัฒนาอย่างยั่งยืนยังนิยามได้ว่าเป็นการพัฒนาที่บรรลุความจำเป็นในปัจจุบันโดยไม่ลดทอนความสามารถของชนรุ่นหลังในการบรรลุความจำเป็นของพวกเขา เป้าหมายความยั่งยืน เช่น เป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนระดับสหประชาชาติปัจจุบัน จัดการกับความท้าทายทั่วโลก รวมทั้งความยากจน ความเหลื่อมล้ำ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การเสื่อมโทรมของธรรมชาติ สันติภาพและความยุติธรรม

มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนสมัยใหม่ส่วนใหญ่รับมาจากรางานบรุนดท์ลันด์ ค.ศ. 1987 แต่ยังมีรากในความคิดก่อนหน้านั้นเกี่ยวกับการจัดการป่าอย่างยั่งยืนและความกังวลเรื่องสิ่งแวดล้อมในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อการพัฒนามโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนดำเนินไป มันได้เลื่อนความมุ่งสนใจต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคมและการปกป้องสิ่งแดวล้อมสำหรับชนรุ่นหลังมากขึ้น ๆ เศรษฐกิจสมัยใหม่กำลังต่อสู้เพื่อประนีประนอมระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างทะเยอทะยานและข้อผูกมัดในการสงวนทรัพยากรธรรมชาติและระบบนิเวศ ซึ่งปกติทั้งสองประเด็นนี้มักมองว่ามีสภาพขัดแย้งกัน 

มโนทัศน์การพัฒนาอย่างยั่งยืนเป็นเรื่องที่ถูกวิจารณ์มาตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน รวมทั้งปัญหาว่าการพัฒนาอย่างยั่งยืนนั้นจะให้อะไรยั่งยืน มีการให้เหตุผลว่าการใช้ทรัพยากรธรรมชาติแบบใช้แล้วหมดไปอย่างยั่งยืนไม่มีอยู่จริง เพราะการสำรวจขุดเจาะใด ๆ สุดท้ายจะทำให้ปริมาณที่มีอยู่จำกัดในโลกหมดไปอยู่ดี เมื่อใใช้ทัศนะดังนี้แล้วทำให้การปฏิวัติอุตสาหกรรมทั้งหมดไม่ยั่งยืนตามไปด้วย มีการให้เหตุผลว่าความหมายของมโนทัศน์ดังกล่าวถูกฉวยโอกาสขยายจาก "การจัดการอนุรักษ์" มาสู่การพัฒนาเศรษฐกิจ และรายงานบุรนดท์ลันด์ส่งเสริมยุทธศาสตร์ธุรกิจแบบเดิม ๆ สำหรับการพัฒนาโลก โดยแนบมโนทัศน์ที่กำกวมและไม่มีแก่นสารไปด้วยเพื่อใช้เป็นการประชาสัมพันธ์

Viable - ปฏิบัติได้ : สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง ก่อให้เกิดผลเชิงบวกทั้งต่อเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม

Bearable - รับได้ : สภาพแวดล้อมเกิดสมดุล โดยใช้ทรัพยากรอย่างเหมาะสมและธรรมชาติสามารถแบกรับได้ ส่วนในด้านสังคม มีการพัฒนาในเชิงบวกด้านสิทธิเสรีภาพและโอกาสของเด็ก สตรี และผู้ด้อยโอกาสอื่นๆ และเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชุมชนยอมรับ

Equitable - ยุติธรรม : การพัฒนาก่อให้เกิดความเท่าเทียมทางด้านเศรษฐกิจและโอกาสของทุกคนในสังคม
# พระองค์ผิว
สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ พระนามเดิม พระองค์ผิว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ต่อมาเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง นพวงศ์ พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส

 พระประวัติ 
สมเด็จพระศรีวรศักดิ์ มีพระนามเดิมว่า พระองค์ผิว ประสูติที่กรุงเทพมหานคร เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ ประสูติแต่หม่อมเนียม  พระชนนีชาวไทยนิราศนครวัด, หน้า 225 ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ไปเป็นพระแก้วฟ้าที่กรุงกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2413 พระองค์ผิวยังอยู่ที่กรุงเทพมหานครจนเป็นสาว และเข้าเป็นหม่อมของหม่อมเจ้าขุนช้าง ในกรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส (พ.ศ. 2401–2431) ใน พ.ศ. 2422 มีพระบุตรด้วยกันสี่คน แต่เสียชีวิตไปเสียสองคน เหลือพระธิดาที่มีชีวิตอยู่จนโตสองคน

หลังหม่อมเจ้าขุนช้างสิ้นชีพิตักษัยลงใน พ.ศ. 2431 พระองค์ผิวจึงไปอยู่กับพระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดาระยะหนึ่ง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์จึงออกไปรับพระองค์ผิวพร้อมพระธิดาที่เหลืออยู่สองคนกลับกรุงกัมพูชานิราศนครวัด, หน้า 226 พระธิดาทั้งสองคนมีฐานันดรเป็นหม่อมเจ้าในราชสำนักกัมพูชา คือ หม่อมเจ้าเกศสุดาสี (Ketsodasi) เสกสมรสกับพระองค์เจ้านโรดม จันทเลขา และอีกคนคือหม่อมเจ้านารีรัตนา (Harinaratna) เสกสมรสกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ดวงมธุรา ภายหลังพระองค์ผิวได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระศรีวรศักดิ์

เมื่อคราวสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จเยือนกัมพูชาราว พ.ศ. 2468 มีพระองค์ผิวขณะพระชันษา 67 ปี เสด็จออกมารับ พร้อมกับพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ปิ่นดาราสุทธาเรศ  พระชันษาราว 30 ปี พระขนิษฐาต่างพระชนนีที่เกิดกับนักนางมะเฟือง  ส่วนพระธิดาสองคนของพระองค์ผิวสิ้นชีพไปแล้ว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึงพระองค์ผิวไว้ว่า "...พูดไทยชัดกิริยามารยาทก็เป็นอย่างผู้ดีชาวกรุงเทพฯ อัธยาศัยเรียบร้อยน่าชม ได้พบพวกเราสังเกตดูว่ายินดีมาก ยังยกย่องพระคุณของพระอัครชายาฯ ซึ่งได้มีมาแต่หนหลัง สนทนาปราศรัยกับพวกเราเข้ากันได้อย่างสนิท..."
# เจ้าชายอูเอลีงาโตนี งู
เจ้าชายอูอีลีอามู อูเอลีงาโตนี งู ตูโปอูมาโลฮี  (3 สิงหาคม ค.ศ. 1854 – 11 มีนาคม ค.ศ. 1885) เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ที่สามของราชอาณาจักรตองงาระหว่าง ค.ศ. 1879 ถึง 1885 พระองค์มีพระนามที่แผลงเป็นอังกฤษคือ "เวลลิงตัน งู"

พระองค์ประสูตเมื่อ ค.ศ. 1854 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สองและพระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายเตวิตา อูงา และฟีฟีตา วาวาอู ซึ่งเป็นธิดาคนที่สองของลีอูเฟา มีบรรดาศักดิ์เป็นตูอิฮาอะงานา งาตา และภรรยาคนที่สองคือฮูลีตา ตูอิฟัว แม้ว่าพระอัยกาของพระองค์จะขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ซึ่งมีส่วนสำคัญในการรวมชาติตองงาใน ค.ศ. 1845 แต่พระบิดาของพระองค์ถูกพิจารณาว่าเป็นบุตรนอกกฎหมายตามมาตรฐานทางศาสนาคริสต์ เนื่องจากพระมารดาเป็นชายารอง หลังจากที่เจ้าชายวูนา ตากีตากีมาโลฮีสิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็นบุตรตามกฎหมายตามความในรัฐธรรมนูญตองงาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1875 และทำให้พระบิดาของพระองค์มีสถานะเป็นมกุฎราชกุมาร ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามความในรัฐธรรมนูญได้ระบุไว้ว่าให้สิทธิ์แก่พระบิดาของพระองค์ก่อน ตามมาด้วยพระองค์และทายาทของพระองค์ จากนั้นเป็นเจ้าชายนาเลโซนี ไลโฟเน (พระอนุชา) และเจ้าหญิงเอลีซีวา ฟูซีปาลา เตากีโอเนตูกา (พระเชษฐภคินี) และทายาทของบุคคลเหล่านั้น

ระหว่าง ค.ศ. 1875–77 พระองค์เป็นราชองครักษ์ของพระอัยกา  ใน ค.ศ. 1879 ขณะที่พระบิดาของพระองค์กำลังเข้ารับการรักษาในออกแลนด์ พระบิดาของพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลง จึงทำให้พระองค์ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของตองงา และดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 นอกจากนี้พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเขตฮาอะไปและวาวาอูระหว่าง ค.ศ. 1877–85

พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1885 โดยไม่มีพระราชบุตรตามกฎหมาย ดังนั้นตำแหน่งรัชทายาทจึงตกอยู่แก่พระอนุชา และเมื่อพระอนุชาสิ้นพระชนม์ก็ตกอยู่กับพระเชษฐภคินี ใน ค.ศ. 1879 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 มีพระราชประสงค์ว่า "เมื่อฟูซีสิ้นพระชนม์ บุคคลที่จะสืบต่อจากไลโฟเน เป็นเตาฟาอาเฮาที่ควรสืบทอด" ใน ค.ศ. 1889 พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 จะดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าพระโอรสทั้งสอง พระราชนัดดาทั้งสาม ทำให้เหลือเพียงเจ้าชายเตาฟาอาเฮา พระราชปนัดดาของพระองค์เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ต่อมา ซึ่งต่อมาจะได้สืบราชสมบัติใน ค.ศ. 1893