wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เกาะแสมสาร
เกาะแสมสาร เป็นหนึ่งใน 9 เกาะของหมู่เกาะแสมสาร ตั้งอยู่ในเขตตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี อยู่ในการดูแลของกองทัพเรือ เปิดให้นักท่องเที่ยวไปเที่ยวชมได้แบบไปเช้าเย็นกลับ ไม่สามารถพักค้างคืนได้ โดยนักท่องเที่ยวนิยมเดินทางมาท่องเที่ยวในช่วงเดือนมกราคมถึงเมษายน

เกาะแสมสารมีรูปทรงยาวรี มีเนื้อที่ 4.22 ตารางกิโลเมตร ดินเป็นดินลูกรังปนหินลูกรัง มีภูเขาขนาดใหญ่ 1 ลูก สูงประมาณ 167 เมตร อยู่ทางทิศเหนือของเกาะ มีภูเขาขนาดย่อม 1 ลูก สูงประมาณ 159 เมตร อยู่ทางทิศใต้ของเกาะ ชายหาดบนเกาะแสมสารมีด้วยกัน 5 หาด แต่สามารถเล่นน้ำและดำน้ำได้ 2 หาด คือหาดเทียนและหาดลูกลม ชายหาดบนเกาะแสมสารมีทรายขาว น้ำทะเลใส

ในอดีตมีชุมชนอาศัยอยู่บนเกาะแสมสาร ประกอบอาชีพทำประมง แต่ต่อมาทางราชการได้ขอมาใช้พื้นที่เพื่อการอนุรักษ์ ชาวบ้านจึงได้ย้ายมาบนฝั่ง เมื่อ พ.ศ. 2541 กองทัพเรือเข้าสนองพระราชดำริโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี (โครงการ อพ.สธ.) และได้น้อมเกล้าฯ ถวายการใช้พื้นที่เกาะแสมสารและเกาะข้างเคียงรวม 9 เกาะเป็นพื้นที่ปกปักพันธุกรรมพืชทางทะเลของโครงการอนุรักษ์พันธุกรรมพืชฯ

ชายหาด
 หาดเทียน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะ มีความยาวทอดตัวจากทิศเหนือลงสู่ทิศใต้ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหินสลับกับหาดทรายและหาดกรวด เขตน้ำขึ้นน้ำลงเป็นพื้นที่ราบกว้างมากและมีแอ่งน้ำขัง (lagoon) ขนาดใหญ่ ชายหาดยังเป็นแหล่งสาหร่ายทะเลกลุ่มต่าง ๆ สิ่งมีชีวิตที่พบมีความหลากหลายมาก เช่น ปลิงทะเล ฟองน้ำทะเล เม่นทะเล หอยทะเล ปลาทะเลในแอ่งน้ำขัง
 หาดหน้าบ้าน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเกาะ ในอดีตเคยมีชุมชนตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณนี้ ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหาดทรายทอดยาวไปจนจรดภูเขาทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นหาดกรวดต่อเนื่องกับหาดหินเชิงเขา เขตน้ำขึ้นน้ำลงในส่วนที่เป็นชุมชนแคบและขยายออกกว้างขึ้นใกล้กับเชิงเขา เข้าใจว่าบริเวณนี้เป็นที่สะสมตะกอนจากการขึ้นลงของน้ำทะเล รวมทั้งเมื่อน้ำลงจะพบสันทรายกั้นพื้นที่ทิศตะวันออกและทิศตะวันตกกลายเป็นทะเลแหวก สิ่งมีชีวิตที่พบมีความหลากหลายพอสมควรและมีลักษณะเด่นตรงบริเวณหาดกรวดที่มีชุมชนของหอยเฉลียบ (Isognomon spp.) และหอยจอบ (Pinna sp.) และฟองน้ำถูตัวสีดํา (Spongia sp.)
 หาดลูกลม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ ที่มาของชื่อหาดมาจากเมล็ดพันธุ์ของหญ้าลอยลมที่มีขึ้นอยู่มากบริเวณชายหาดแห่งนี้ เมื่อเมล็ดพันธ์ของหญ้าหลุดจากขั้วก็จะลอยตามลม ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหาดทรายทอดยาวในแนวเหนือใต้ไปจนจรดภูเขาซึ่งเป็นหาดกรวดมนแตกต่างจากหาดหน้าบ้านที่เป็นกรวดเหลี่ยม ชายหาดบริเวณหาดลูกลมมีความละเอียดมากและขาวสะอาด ด้านหน้าหาดเป็นแนวปะการังที่มีความลาดชันน้อย มีร่องน้ำแคบๆขวางกั้นก่อนที่จะไปถึงเกาะปลาหมึกที่มีแนวปะการังน้ำตื้นค่อนข้างสมบูรณ์ เขตน้ำขึ้นน้ำลงบริเวณหาดทรายของหาดลูกลมค่อนข้างแคบ พบปูลมค่อนข้างมาก ส่วนหาดหินทางทิศเหนือเป็นหินเชิงเขาทอดยาวลงไปจรดทะเล บริเวณนี้มีหอยนางรมเจริญขึ้นอยู่เป็นจํานวนมาก หาดหินและแนวปะการังทางทิศใต้เป็นแนวปะการังที่มีรูปทรงการเจริญแบบก้อนเป็นชนิดเด่น และมีสาหร่ายเจริญอยู่ปะปนกับปะการัง
 หาดเตย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะ ที่มาของชื่อหาดมาจากมีต้นเตยทะเลขึ้นอยู่ ลักษณะของหาดเป็นชายหาดหาดทรายทอดยาวในแนวเหนือใต้ไปจนจรดภูเขาที่ขนาบทั้งสองด้าน ทําให้มีลักษณะเป็นอ่าวค่อนข้างลึก มีรายงานว่าเต่าทะเลมักจะขึ้นมาวางไข่ ณ ชายหาดแห่งนี้
# บ้านน้อยพัฒนา
หมู่บ้านน้อยพัฒนา ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านน้อยพัฒนา หมู่บ้านเสาร์ห้า และหมู่บ้านถ้ำเต่า เป็นหมู่บ้านในตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

 ประวัติของหมู่บ้าน 
หมู่บ้านน้อยพัฒนา เดิมคือ หมู่ที่ 19 ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตำบลห้วยบง แยกออกจากตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา บ้านน้อยพัฒนาจึงถูกโอนมาเป็นหมู่ที่ 5 ตำบลห้วยบง

เนื่องจากบ้านน้อยพัฒนา มีพื้นที่และประชากรมาก จึงมีการแยกพื้นที่บางส่วนออกเป็น บ้านเสาร์ห้า หมู่ที่ 12 และ บ้านถ้ำเต่า หมู่ที่ 17 ดังเช่นในปัจจุบัน

 ประชากร 
หมู่บ้านน้อยพัฒนา หมู่บ้านเสาร์ห้า และหมู่บ้านถ้ำเต่า มีประชากรรวมทั้งหมด 1,137 คน แบ่งเป็น ชาย 574 คน หญิง 563 คน 
 หมู่บ้าน ประชากร หลังคาเรือนชายหญิงรวมหมู่ที่ 5 น้อยพัฒนา<center> 238<center> 233<center> 471<center> 200หมู่ที่ 12 เสาร์ห้า<center> 175<center> 164<center> 339<center> 114หมู่ที่ 17 ถ้ำเต่า<center> 161<center> 166<center> 327<center> 89<center> รวม<center> 574<center> 563<center> 1,137<center> 403 อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
 ข้อมูล ณ สิ้นปี 2564
# เรือประจัญบานชั้นนางาโตะ
เรือประจัญบานชั้นนางาโตะ  เป็นเรือประจัญบานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJN) ดำเนินการจัดสร้างขึ้นระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เรือประจัญบานของชั้นนี้สร้างแล้วเสร็จตามแผนรวมทั้งหมดสองลำ คือ เรือประจัญบานนางาโตะ และ เรือประจัญบานมุตสึ

เรือ
+ Construction data ชื่อ คันจิ อู่ต่อเรือ วางกระดูกงู ปล่อยลงน้ำ ประจำการ สถานะ นางาโตะ อู่ทหารเรือคูเระ 28 สิงหาคม 1917 9 พฤศจิกายน 1919 25 พฤศจิกายน 1920อัปปางระหว่างปฏิบัติการครอสโรดส์ 29/30 กรกฎาคม 1946 มุตสึ อู่ทหารเรือโยโกซูกะ 1 มิถุนายน1918 31 พฤษภาคม 1920 24 ตุลาคม 1921อัปปางโดยการระเบิดภายใน 8 มิถุนายน 1943

ดูเพิ่ม
 เรือประจัญบานชั้นยามาโตะ

 
น
น
น
น
หมวดหมู่:เรือในสงครามโลกครั้งที่สอง
# บ้านหินเพิง
หมู่บ้านหินเพิง ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 3 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านหินเพิง หมู่บ้านซับไทร และหมู่บ้านวังไทรงาม เป็นหมู่บ้านในตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

 ประวัติของหมู่บ้าน 
หมู่บ้านหินเพิง เดิมคือ หมู่ที่ 11 ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตำบลห้วยบง แยกออกจากตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา บ้านหินเพิงจึงถูกโอนมาเป็นหมู่ที่ 9 ตำบลห้วยบง

เนื่องจากบ้านหินเพิง มีพื้นที่และประชากรมาก จึงมีการแยกพื้นที่บางส่วนออกเป็น บ้านซับไทร หมู่ที่ 16 และบ้านวังไทรงาม หมู่ที่ 18 ดังเช่นในปัจจุบัน

 ประชากร 
หมู่บ้านหินเพิง หมู่บ้านซับไทร และหมู่บ้านวังไทรงาม มีประชากรรวมทั้งหมด 807 คน แบ่งเป็น ชาย 401 คน หญิง 406 คน 
 หมู่บ้าน ประชากร หลังคาเรือนชายหญิงรวมหมู่ที่ 9 หินเพิง<center> 111<center> 126<center> 237<center> 90หมู่ที่ 16 ซับไทร<center> 155<center> 152<center> 307<center> 117หมู่ที่ 18 วังไทรงาม<center> 135<center> 128<center> 263<center> 83<center> รวม<center> 401<center> 406<center> 807<center> 290 อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
 ข้อมูล ณ สิ้นปี 2564
# เรือประจัญบานชั้นเพนซิลเวเนีย
เรือประจัญบานชั้นเพนซิลเวเนีย  แห่งกองทัพเรือสหรัฐเป็นชั้นเรือประจัญบานซูเปอร์เดรดนอต จำวนว 2 ลำ

สหรัฐอเมริกาได้สร้างเรือชั้นเพนซิลเวเนียแล้วเสร็จได้ 2 ลำด้วยกันคือ เพนซิลเวเนีย และแอริโซนา

 เรือ 
+ Construction data ชื่อเรือ  อู่ต่อเรือ วางกระดูกงู ปล่อยลงน้ำ ประจำการ ปลดประจำการ สถานะ เพนซิลเวเนียBB-38Newport News Shipbuilding27 ตุลาคม 191316 มีนาคม 191512 มิถุนายน 191629 สิงหาคม 1946เป้าซ้อมในปฏิบัติการครอสโรดส์ อัปปาง 10 กุมภาพันธ์ 1948 แอริโซนาBB-39New York Naval Shipyard16 มีนาคม 191419 มิถุนายน 191517 ตุลาคม191629 ธันวาคม 1941อัปปางระหว่างการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ 7 ธันวาคม 1941
# เรือปืนยามฝั่งชั้นธนบุรี
+
เรือปืนยามฝั่งชั้นธนบุรี ชั้นเรือปืนยามฝั่งแห่งกองทัพเรือไทย จำนวน 2 ลำ ซึ่งผลิตโดยคาวาซากิ เข้าประจำการในปี ค.ศ. 1938 คือ เรือหลวงธนบุรี และ เรือหลวงศรีอยุธยา

เรือ
ชื่อเรือประจำการปลดประจำการแยกส่วนสถานะ	 ธนบุรี	
	 31 มกราคม 1938
	 26 กันยายน 1941
	 19 มิถุนายน 1959
	 ได้รับความเสียหายในยุทธนาวีเกาะช้าง 17 มกราคม 1941 ปลดประจำการและกลายเป็นเรือฝึกจนกระทั้งแยกส่วน	 ศรีอยุธยา
	 19 กรกฎาคม 1938
	 n/a
	 8 ตุลาคม 1959
	 อัปปางระหว่างกบฏแมนฮัตตัน 1 กรกฎาคม 1951

ดูเพิ่ม
 เรือลาดตระเวนชั้นเอตนา (ค.ศ. 1941) - ประกอบด้วยเรือหลวงนเรศวร และ เรือหลวงตากสิน
# คาบิกอน
คาบิกอน  เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเค็ง ซูงิโมริ
# โดคุเคล
โดคุเคล  หรือชื่อภาษาอังกฤษคือ ดัสท็อกซ์  มีสัญชาติญาณเข้าหาแสงไฟ ฝูงโดคุเคลที่ถูกไฟริมถนนเชื้อเชิญนั้นจะกินใบไม้ของต้นไม้ที่อยู่ริมถนนจนร่วงเกลื่อนกลาด เมื่อกระพือปีกจะมีผงละเอียดปลิวออกมา มีพิษร้ายแรงขนาดเมื่อสูดดมเข้าไปแล้ว ต่อให้เป็นนักมวยปล้ำก็ล้มหมอนนอนเสื่อได้ หาเหยื่อด้วยหนวดที่ทำหน้าที่เหมือนเรดาร์ มีนิสัยชอบเข้าใกล้กองไฟในยามค่ำคืนอันมืดมิด โปรยเกล็ดปีกที่มีพิษรุนแรง จึงต้องลำบากในการไล่มันออกไปจากหมู่บ้าน
 อ้างอิง
# ลิซาร์โดะ
ลิซาร์โดะ  หรือ ชาร์เมเลียน  เป็นร่างที่วิวัฒนาการแล้วของฮิโตคาเงะ และเป็นร่างก่อนวิวัฒนาการของลิซาร์ดอน รู้จักกันว่าเป็นโปเกมอนไฟ ซึ่งมีลักษณะเป็นกิ้งก่าสองเท้า ท้องและฝ่าเท้ามีสีเหลือง มือและเท้ามีอย่างละ 3 เล็บ และเปลวไฟอยู่ที่ปลายหาง ลิซาร์โดะมีสีผิวหนังเข้มกว่าฮิโตคาเงะ มีเขาสำหรับชนอยู่บนหัว และมีรูปลักษณ์ที่ดุดันขึ้น โดยธรรมชาติ ลิซาร์โดะจะดุร้ายและอารมณ์ร้อน เป็นนักสู้ที่มีพละกำลังมาก เปลวไฟที่หางอาจไหม้เป็นสีขาวอมฟ้าหากมันกำลังตื่นเต้น และเมื่อหางโบกสะบัด จะทำให้อุณหภูมิรอบ ๆ ขึ้นสูง ลิซาร์โดะปรากฏครั้งแรกในโปเกมอนภาคเรดและบลู

ในอนิเมะ ฮิโตคาเงะของซาโตชิพัฒนาร่างเป็นลิซาร์โดะหลังหยุดการโจมตีของนัซซี หลังจากนั้น ลักษณะนิสัยของลิซาร์โดะเปลี่ยนไปชั่วคราว และเพิกเฉยต่อคำสั่งของซาโตชิ ทั้งยังใช้ท่าพ่นไฟ (Flamethrower) ใส่เขาอยู่บ่อย ๆ ไม่นานนักลิซาร์โดะก็พัฒนาร่างเป็นลิซาร์ดอนระหว่างการต่อสู้กับพเทอราเพื่อให้ตามทันการโจมตีของโปเกมอนมีปีก (ไม่มากพอที่จะช่วยซาโตชิไว้) การพัฒนาร่างไม่ได้เปลี่ยนแปลงลักษณะนิสัยแต่อย่างใด และซาโตชิต้องดิ้นรนเป็นเวลานานกว่าจะทำให้ลิซาร์ดอนเชื่อฟังเขาได้อีกครั้ง ในมังงะโปเกมอนสเปเชียล บลู หรือ โอคิโดะ กรีน ได้รับฮิโตคาเงะจากศาสตราจารย์โอคิโดะ ปู่ของเขา มันพัฒนาร่างเป็นลิซาร์โดะ และเมื่อบลูถูกโกสครอบงำในหอลาเวนเดอร์ หรือหอชิออน ลิซาร์โดะก็โดนครอบงำด้วยเช่นกัน ลิซาร์โดะของบลูปลดแอกจากการครอบงำได้แต่ต้องมาประสบกับอาร์บ็อกของโคงะ (Koga) ลิซาร์โดะหลอกโคงะโดยใช้โกดักที่เป็นซอมบีป้องกันท่ากรดของอาร์บ็อกก่อนจะใช้หางหั่นอาร์บ็อกเป็นครึ่ง บลูปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับลิซาร์ดอนที่พัฒนาแล้ว และเข้าไปในเมืองยามาบุกิเพื่อช่วยทำลายกำแพงที่แบรีเอิร์ดสร้างไว้
# วัดพิมพาวาส (ใต้)
วัดพิมพาวาส (ใต้) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (เหนือ) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดมหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา

วัดพิมพาวาส (ใต้) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 โดยนายนุ่ม นางพุก และนายบุญได้ถวายที่ดินให้สร้างวัด มีนายหนู วรศิริ นายปาน ทองดี และนายบ๊ะ พร้อมชาวบ้านคลองพระยาสมุทร ร่วมใจกันสร้างวัดโดยได้นิมนต์พระอาจารย์หนูจากวัดทิพพาวาส เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก โดยตั้งชื่อวัดให้คล้ายคลึงกันว่า "วัดพิมพาวาส" เสมือนเป็นวัดพี่น้องกัน

เดิมวัดพิมพาวาสเป็นวัดรามัญธรรมยุต ต่อมาในสมัยที่พระครุฑดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ได้มีข้อขัดแย้งระหว่างพระสงฆ์ 2 นิกาย คือ ธรรมยุตและมหานิกายซึ่งอยู่ร่วมวัดเดียวกัน ภายหลังจึงแยกเป็นวัดพิมพาวาส (เหนือ) และวัดพิมพาวาส (ใต้)

อาคารเสนาสนะที่สำคัญประกอบด้วยอุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิ 12 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ หอระฆัง และเจดีย์บรรจุคัมภีร์พระไตรปิฎกภาษารามัญ

วัดยังคงสืบทอดประเพณีชาวมอญที่สำคัญ ได้แก่ ประเพณีการแห่ธงตะขาบของชุมชนชาวมอญ พิธีแห่ธงตะขาบเพื่อนำมาถวายแด่พระสงฆ์ ก่อนที่จะมีการอัญเชิญนำไปขึ้นสู่ยอดเสาหงส์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำเผ่าพันธุ์ของชาวมอญ บริเวณหน้าศาลาการเปรียญ และการตักบาตรน้ำผึ้ง
# ปาทริส ลูมูมบา
ปาทริส เอเมอรี ลูมูมบา (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1925 – 17 มกราคม ค.ศ. 1961) เป็นนักการเมืองและผู้นำขบวนการเอกราชคองโก เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ในเวลานั้นคือสาธารณรัฐคองโก) ตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงกันยายน 1960 และเป็นผู้นำของขบวนการแห่งชาติคองโก (แอมแอนเซ) นับตั้งแต่ปี 1958 จนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนมกราคม 1961 เขาเชื่อมั่นในชาตินิยมแอฟริกาและอุดมการณ์รวมกลุ่มแอฟริกา ลูมูมบาเป็นบุคคลที่มีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนผ่านคองโกจากอาณานิคมของเบลเยียมสู่การเป็นรัฐเอกราช

ไม่นานหลังคองโกได้รับเอกราชในปี 1960 ได้เกิดการก่อการกำเริบขึ้นในกองทัพ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตการณ์คองโก ลูมูมบาได้ร้องขอให้สหรัฐและสหประชาชาติช่วยปราบปรามกลุ่มแบ่งแยกดินแดนกาต็องกาซึ่งมีเบลเยียมหนุนหลังและนำโดยมออีซ ชอมเบ คำร้องขอของลูมูมบาถูกปฏิเสธเนื่องจากความแคลงใจในโลกตะวันตกว่าลูมูบามีแนวคิดสนับสนุนลัทธิคอมมิวนิสต์ ความแคลงใจนี้เพิ่มขึ้นอีกเมื่อลูมูมบาหันไปขอความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต ซีไอเอเรียกการขอความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตนี้ว่า "การยึดครองตามแบบฉบับของลัทธิคอมมิวนิสต์"

หลังลูมูมบาถูกโค่นล้มจากการรัฐประหารที่นำโดยโมบูตู เซเซ เซโก เขาพยายามหลบหนีไปยังสตานเลวีลเพื่อร่วมกับกลุ่มผู้สนับสนุนในการจัดตั้งรัฐต่อต้านโมบูตูที่ชื่อสาธารณรัฐเสรีคองโก ลูมูมบาถูกเจ้าหน้าที่รัฐของโมบูตูจับกุมระหว่างทางไปสตานเลวีล เขาถูกเจ้าหน้าที่กาต็องกาประหารชีวิตต่อหน้าเจ้าหน้าที่และนายทหารจากกาต็องกาและเบลเยียม ศพเขาถูกโยนลงไปในหลุมตื้น ๆ แต่ต่อมาถูกขุดขึ้นและนำไปทำลายทิ้ง หลังจากถูกสังหาร ลูมูมบาได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้พลีชีพเพื่อขบวนการรวมกลุ่มแอฟริกาอย่างกว้างขวาง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การสอบสวนได้ให้ความกระจ่างเกี่ยวกับเหตุการณ์แวดล้อมการเสียชีวิตของลูมูมบา โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทบาทของเบลเยียมและสหรัฐ ในปี 2002 เบลเยียมได้กล่าวคำขอโทษอย่างเป็นทางการจากส่วนร่วมในการสังหารลูมูมบา
# ประธานาธิบดีคาซัคสถาน
ประธานาธิบดีคาซักสถาน หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐคาซัคสถาน  เป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศคาซัคสถานและผู้บัญชาการทหารของกองทัพคาซัคสถาน ประธานาธิบดีเป็นตำแหน่งสูงสุดในสาธารณรัฐคาซัคสถาน โดยมีการระบุอำนาจในตำแหน่งนี้ในส่วนพิเศษของรัฐธรรมนูญคาซัคสถาน

ตำแหน่งนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1990 ปีเดียวก่อนการล่มสลายของสหภาพโซเวียต ประธานาธิบดีคนปัจจุบันคือฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ เขาเคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีรักษาการในวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2019 เนื่องจากนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ ลาออกจากตำแหน่ง

รายชื่อ
 ลำดับ ภาพ ชื่อ(เกิด–เสียชีวิต) ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง พรรคการเลือกตั้งเข้ารับตำแหน่งพ้นจากตำแหน่ง160pxนูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ24 เมษายน ค.ศ. 199020 มีนาคม ค.ศ. 2019(ลาออกจากตำแหน่ง)คอมมิวนิสต์ / อิสระ /นูร์โอตัน199019911999200520112015260pxฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ 20 มีนาคม ค.ศ. 2019ดำรงตำแหน่งนูร์โอตัน /อามานัต / อิสระ2019

 อันดับตามระยะเวลาดำรงตำแหน่ง 
อันดับประธานาธิบดีระยะเวลาดำรงตำแหน่ง1นูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟนับตั้งแต่วันประกาศเอกราชในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 19912ฆาเซิม-โฌมาร์ต โตกาเยฟ

ดูเพิ่ม
 รองประธานาธิบดีคาซัคสถาน
 นายกรัฐมนตรีคาซัคสถาน

หมายเหตุ
# วัดพิมพาวาส (เหนือ)
วัดพิมพาวาส (เหนือ) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 บ้านคลองวังขื่อ ตำบลพิมพา อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัด 7 ไร่ 92 ตารางวา บริเวณใกล้เคียงยังมีวัดพิมพาวาส (ใต้) ซึ่งเป็นวัดมอญเช่นเดียวกันแต่สังกัดธรรมยุติกนิกาย

วัดพิมพาวาส (เหนือ) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2451 ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือ นายสง นางนะ สีล้ง นายกรุด นางจันทรา การะเกตุ บริจาคทรัพย์และที่ดิน โดยร่วมกับชาวบ้านตำบลพิมพา ต่อมาประชาชนในท้องถิ่นมีความเห็นไม่ตรงกันระหว่างกลุ่มเชื้อสายไทยแท้กับกลุ่มเชื้อสายไทยรามัญจึงได้แยกเป็น 2 วัด คือวัดพิมพาวาส (เหนือ) และ วัดพิมพาวาส (ใต้) 

วัดพิมพาวาส (เหนือ) ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2500 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562	โดยถือว่าเจ้าอาวาสรูปแรกคือพระหนูซึ่งปกครองทั้งสองวัด ในสมัยที่พระครุฑรักษาการเจ้าอาวาส พระทั้งสองนิกายอยู่ร่วมกันในวัดเดียวแต่แยกอุโบสถสังฆกรรม จนเมื่อ พ.ศ. 2500 ได้แบ่งวัดเป็นฝ่ายละครึ่งโดยให้ฝ่ายมหานิกายเลือกที่ดินวัดก่อน ทางฝั่งมหานิกายเลือกที่ดินที่ไม่มีอุโบสถ จึงได้ขอสร้างอุโบสถในเวลาต่อมา

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตกึ่งไม้ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฏิสงฆ์ 6 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ และมีศิลปวัตถุ ได้แก่ หงษ์หล่อด้วยทองสำริด สูง 80 เซนติเมตร ยาว 55 เซนติเมตร กว้าง 40 เซนติเมตร ซึ่งได้มาจากเมืองหงสาวดี ประเทศพม่า
# คลองบางหลวงเชียงราก
คลองบางหลวงเชียงราก หรือ คลองเชียงราก เป็นคลองอ้อมแม่น้ำเจ้าพระยาในพื้นที่อำเภอสามโคกและอำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี

ประวัติ
ใน กำสรวลสมุทร (พ.ศ. 2025–2034 หรืออาจแต่งเมื่อ พ.ศ. 2031) มีกล่าวถึงคลองเชียงรากว่า

บริเวณเชียงรากหรือคลองบางหลวงเชียงรากนี้ต่อกับ ทุ่งพระเสด็จ ซึ่งมีเมืองโบราณรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอีกแห่งหนึ่งปรากฏอยู่ทางฝั่งตะวันออกของลำน้ำเจ้าพระยาเดิมใกล้กับวัดเสด็จในปัจจุบัน สภาพของเมืองโบราณแห่งนี้ไม่ปรากฏอยู่เพราะมีคลองประปาขุดตัดผ่านส่วนหนึ่ง 

แต่เดิมตั้งแต่คลองบ้านพร้าวเชื่อมต่อกับคลองบางหลวงเชียงราก เป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม จนในสมัยสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม (พ.ศ. 2150–2151) ได้มีการขุดคลองลัดเกร็ดใหญ่ซึ่งปัจจุบันได้กลายมาเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา ทำให้แม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมแคบลง 

ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในช่วงฤดูแล้ง น้ำในแม่น้ำเจ้าพระยามีระดับต่ำ ทำให้น้ำทะเลเข้าทะลักเข้ามาถึง น้ำมีรสกร่อยไม่เหมาะสำหรับการบริโภค เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2452 ได้มีประกาศพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้กรมศุขาภิบาลดำเนินการให้ตั้งทำที่ขังน้ำที่คลองเชียงรากอันเป็นที่พ้นเขตน้ำเค็มขึ้นถึงทุกฤดู มีการขุดคลองจากแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณวัดสำแลถึงคลองบางหลวงเชียงรากและคลองต่อจากคลองบางหลวงเชียงรากถึงคลองสามเสนในพระนคร ซึ่งปัจจุบันคือคลองประปา ปัจจุบันบริเวณปากคลองตรงวัดสำแลมีสถานีสูบน้ำดิบสำแล เป็นจุดเริ่มต้นของการรับน้ำดิบจากแม่น้ำเจ้าพระยาเข้าสู่คลองประปาตะวันออก

สภาพคลองในปัจจุบันเกิดปัญหาน้ำในคลองเสื่อมสภาพลง มีผักตบชวา และวัชพืชต่าง ๆ ในคลองหนาแน่น ทำให้เรือไม่สามารถสัญจรได้ เป็นอุปสรรคกีดขวางทางน้ำ ทำให้น้ำเคลื่อนที่ช้า เกิดตะกอนสะสมตัวทำให้คลองตื้นเขินเป็นระยะเวลานาน รวมถึงมีการรุกล้ำพื้นที่ของชาวบ้าน

สถานที่ริมคลอง
ริมคลองมีวัดตั้งอยู่ริมคลองหลายวัด ได้แก่ วัดสำแล วัดเสด็จ วัดบางพูน และวัดศาลเจ้า มีมัสยิดคือ มัสยิดยุมรอตุลอิสลาม (สวนพริกไทย)
# บ้านหนองใหญ่
หมู่บ้านหนองใหญ่ ปัจจุบันแบ่งการปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านหนองใหญ่ หมู่บ้านภูผาทอง หมู่บ้านวังผาแดง หมู่บ้านไทยสงบ และหมู่บ้านมอสุวรรณ เป็นหมู่บ้านในตำบลห้วยบง อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

 ประวัติของหมู่บ้าน 
หมู่บ้านหนองใหญ่ เดิมคือ หมู่ที่ 15 ตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา

ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ตำบลห้วยบง แยกออกจากตำบลหินดาด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา บ้านหนองใหญ่จึงถูกโอนมาเป็นหมู่ที่ 8 ตำบลห้วยบง

เนื่องจากบ้านหนองใหญ่ มีพื้นที่และมีการกระจายตัวของประชากรมาก จึงมีการแยกพื้นที่ออกเป็น หมู่บ้านภูผาทอง (หมู่ที่ 10) หมู่บ้านวังผาแดง (หมู่ที่ 11) หมู่บ้านไทยสงบ (หมู่ที่ 13) และและหมู่บ้านมอสุวรรณ (หมู่ที่ 22) ตามลำดับ

 ประชากร 
หมู่บ้านหนองใหญ่ หมู่บ้านภูผาทอง หมู่บ้านวังผาแดง หมู่บ้านไทยสงบ และหมู่บ้านมอสุวรรณ มีประชากรรวมทั้งหมด 1,915 คน แบ่งเป็น ชาย 969 คน หญิง 946 คน 
 หมู่บ้าน ประชากร หลังคาเรือนชายหญิงรวมหมู่ที่ 5 หนองใหญ่<center> 284<center> 292<center> 576<center> 235หมู่ที่ 10 ภูผาทอง<center> 169<center> 174<center> 343<center> 125หมู่ที่ 11 วังผาแดง<center> 150<center> 144<center> 294<center> 124หมู่ที่ 13 ไทยสงบ<center> 215<center> 204<center> 419<center> 147หมู่ที่ 22 มอสุวรรณ<center> 151<center> 132<center> 283<center> 109<center> รวม<center> 969<center> 946<center> 1,915<center> 740 อ้างอิง:กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย
 ข้อมูล ณ สิ้นปี 2564
# มหาเวทย์ผนึกมาร 0
มหาเวทย์ผนึกมาร 0  เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นแนวจินตนิมิตมืด ในปี พ
ศ. 2564 สร้างจากซีรีส์มังงะ มหาเวทย์ผนึกมาร 0: โรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์นครโตเกียว ภาคย้อนอดีตของซีรีส์มังงะมหาเวทย์ผนึกมาร ซีรีส์ทั้งสองเขียนโดยเกเงะ อากูตามิ ภาพยนตร์กำกับโดยพัก ซ็อง-ฮู และเขียนบทโดยฮิโรชิ เซโกะ พากย์เสียงตัวละครหลักโดยเมงูมิ โองาตะ, คานะ ฮานาซาวะ, มิกาโกะ โคมัตสึ, โคกิ อูจิยามะ, โทโมกาซุ เซกิ, ยูอิจิ นากามูระ และทากาฮิโระ ซากูไร ภาพยนตร์ผลิตโดยสตูดิโอแมปปา และจัดจำหน่ายโดยโทโฮ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ในประเทศไทยฉายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565

เรื่องราวเกี่ยวกับอคคทสึ ยูตะ นักเรียนหนุ่มที่กลายเป็นผู้ใช้คุณไสยในโรงเรียนไสยเวทและหาทางควบคุมวิญญาณต้องสาปของโอริโมโตะ ริกะเพื่อนสมัยเด็ก นอกจากเรื่องราวจะเน้นที่ยูตะและเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนไสยเวทแล้ว ยังมีการขยายเรื่องราวจากมังงะต้นฉบับ โดยเพิ่มฉากที่เน้นไปที่อาจารย์ของพวกเขาคือโกะโจ ซาโตรุและศัตรูที่เป็นสหายเก่า เกะโท สุงุรุ

นักพากย์
 ตัวละคร ญี่ปุ่น ไทย  เมงูมิ โองาตะ พิพัฒน์ บุญสิทธิเลิศ  คานะ ฮานาซาวะ กรณิศ เล้าสุบินประเสริฐ  มิกาโกะ โคมัตสึ ธนัญชกร แก้วมีมาก  โคกิ อูจิยามะ กฤษณภูมิ พิบูลสงคราม  โทโมคาซุ เซกิ มนัสวิน มลิวงค์  ยูอิจิ นากามูระ อภิชิต ลิขิตลิ้มปรีชา  ทากาฮิโระ ซากูไร อุกฤษณ์ ดิษฐากรณ์  โคอิจิ ยามาเดระ พิทักษ์เสริม เฉลิมจักร  ซัตสึมิ มัตสึดะ กรรัตน์ วงศ์เวชสวัสดิ์  ริซาเอะ มัตสึดะ สิษฐารัตน์ ปี่ทอง  โช ฮายามิ   ชิซูกะ อิโต   ชินอิจิโร มิกิ สรวิศ ตงเท่ง

การตอบรับ
รายได้
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้ในญี่ปุ่นมากที่สุดในปี 2564 ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ภาพยนตร์ทำรายได้ 13.5 พันล้านเยน (105.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) จนติดอันดับที่ 15 ของภาพยนตร์ที่ทำรายได้ในญี่ปุ่นมากที่สุดตลอดกาล
# ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี 2022
การแข่งขัน ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี 2022 เป็นการแข่งขันครั้งที่ 18 ของฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปี ซึ่งจัดขึ้นโดยสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน การแข่งขันครั้งนี้จัดการแข่งขันที่ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565.

ทีมที่เข้าร่วม
ไม่มีการคัดเลือก, และผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดได้เข้าสู่การแข่งขันรอบสุดท้าย. ทีมทั้งหมดที่มาจากชาติสมาชิกของเอเอฟเอฟเข้าร่วมการแข่งขันดังนี้:

ทีมสมาคมจำนวนครั้งที่เข้าร่วมผลงานดีที่สุดครั้งที่ผ่านมาเอฟเอ บรูไน ดีเอสครั้งที่ 10รอบแบ่งกลุ่ม (2002, 2005, 2007, 2011, 2013, 2015, 2017, 2018, 2019)เอฟเอฟ กัมพูชาครั้งที่ 12รอบแบ่งกลุ่ม (2002, 2003, 2007, 2009, 2011, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019)เอฟเอ อินโดนีเซียครั้งที่ 11ชนะเลิศ (2013)ลาว เอฟเอฟครั้งที่ 12อันดับที่ 3 (2002, 2005, 2015)เอฟเอ มาเลเซียครั้งที่ 14ชนะเลิศ (2018)เมียนมาร์ เอฟเอฟครั้งที่ 14ชนะเลิศ (2003, 2005)ฟิลิปปินส์ เอฟเอฟครั้งที่ 10รอบแบ่งกลุ่ม (2002, 2003, 2011, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019)เอฟเอ สิงคโปร์ครั้งที่ 13อันดับที่ 3 (2003)สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยครั้งที่ 17ชนะเลิศ (2002, 2009, 2011, 2015, 2017)เอฟเอฟ ติมอร์-เลสเตครั้งที่ 9อันดับที่ 3 (2013)เวียดนาม เอฟเอฟครั้งที่ 17ชนะเลิศ (2007)
ไม่ได้เข้าร่วม

สนามแข่งขัน
 เบอกาซี จาการ์ตา แพทริออต คันดราบากา สเตเดียม จีบีเค แมดยา สเตเดียม ความจุ: 30,000 ความจุ: 9,170200px200px

รอบแบ่งกลุ่ม
กลุ่ม เอ

 กลุ่ม บี 

 รอบแพ้คัดออก 
ในรอบแพ้คัดออก, การดวลลูกโทษ เป็นวิธีการที่จะใช้ตัดสินหาทีมผู้ชนะในกรณีที่จำเป็น.

สายการแข่งขัน

 รอบรองชนะเลิศ 

 นัดชิงอันดับที่ 3 

 รอบชิงชนะเลิศ 

 ผู้ทำประตู 

ตารางอันดับการแข่งขัน
# คลองบางบาล
คลองบางบาล เป็นคลองสาขาแยกมาจากแม่น้ำเจ้าพระยา มีความยาวประมาณ 16 กิโลเมตร ไหลผ่านอำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ครอบคลุมพื้นที่ 10 ตำบล ได้แก่ ตำบลบางชะนี ตำบลไทรน้อย ตำบลบางบาล ตำบลวัดยม ตำบลมหาพราหมณ์ ตำบลสะพานไทย ตำบลกบเจา ตำบลบ้านคลัง ตำบลพระขาว และตำบลน้ำเต้า

ประวัติ
แม่น้ำเจ้าพระยาจากจังหวัดอ่างทองไหลลงไปถึงหน้าวัดจุฬามณีได้แยกออกเป็น 2 สาย คือแม่น้ำสายเดิมแยกเข้าคลองบางบาลไปลงแม่น้ำน้อยและแม่น้ำเจ้าพระยาปัจจุบันที่ผ่านคลองบ้านใหม่หรือคลองบ้านกุ่มไปยังหัวแหลมท้ายเกาะเมืองพระนครศรีอยุธยา เป็นคลองที่ขยายกว้างในภายหลัง คลองบางบาลไหลลงไปบรรจบกับแม่น้ำน้อยบริเวณตรงข้ามวัดสีกุก

บริเวณริมคลองบางบาลน่าจะเคยเป็นแม่น้ำใหญ่มาก่อน มีผู้คนอยู่อาศัยหนาแน่น คาดว่าน่าจะมีชุมชนมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น มีหลายวัดที่ตั้งอยู่ริมน้ำ เช่นวัดยมซึ่งมีเจดีย์สมัยอยุธยาตอนต้น วัดเก้าห้องซึ่งพบใบเสมาหินทรายแดงแบบหนาของสมัยอยุธยาตอนต้น วัดโบสถ์ซึ่งพบใบเสมาหินชนวน

สาเหตุของการเปลี่ยนแปลงทางน้ำของคลองบางบาลหรือแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม สันนิษฐานว่าเมื่อราว พ.ศ. 2400 มีการขุดคลองบ้านกุ่มจากวัดจุฬามณี เป็นคลองลัดมาลงแม่น้ำที่บ้านใหม่ และขุดออกจากท้องคุ้งเช่นเดียวกัน น้ำไหลลงทางคลองนี้แรงและเชี่ยวจัดทำให้แม่น้ำทางอำเภอบางบาลตื้นและแคบเข้าในเวลาไม่ถึงร้อยปี แม่น้ำเจ้าพระยาจากวัดจุฬามณีได้เปลี่ยนแนวกลับมาเป็นทางบ้านใหม่ เกาะเมืองอยุธยา บางปะอิน บางไทร ซึ่งเป็นแม่น้ำเดิม นับเป็นการเปลี่ยนเป็นครั้งที่ 2 และยังคงเป็นอยู่มาจนทุกวันนี้ที่สีกุกก็เช่นเดียวกับที่เกาะเมืองอยุธยา โดยเป็นที่รวมของแม่น้ำสีกุก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำน้อยในปัจจุบัน และแม่น้ำน้อยสายเดิมซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาที่เปลี่ยนเป็นครั้งที่ 1 และเป็นคลองบางบาลในปัจจุบัน

การใช้พื้นที่ริมคลอง
ในปัจจุบันชุมชนริมคลองบางบาลเป็นชุมชนชาวนาดั้งเดิม มีบ้านเรือนเป็นเรือนไทยมีใต้ถุน เนื่องจากยังมีสภาพน้ำหลากทุกปี ชุมชนยังมีกลุ่มงานปั้นจิ๋วในพื้นที่ด้วย

ตลอดคลองบางบาลมีศาสนสถานทั้งหมด 25 แห่ง โดยแบ่งเป็นวัด 23 แห่ง ได้แก่ วัดจุฬามณี วัดปราสาททอง วัดเก้าห้อง วัดยม วัดบ้านแดง วัดสีกุก วัดไทรน้อย วัดโบสถ์ วัดท่าสุทธาวาส วัดธรรมจักร์ วัดนกกระจาบ วัดแจ้ง วัดไผ่ล้อม วัดกำแพงแก้ว วัดจันทาราม วัดโพธิ์กบเจา วัดใหม่กบเจา วัดธรรมโชติการาม วัดพิกุลโสคันธ์ วัดพระขาว วัดสันติการาม วัดบางปลาหมอ และมัสยิด 2 แห่ง คือมัสยิดอาปลียิ้ลฮูดาและมัสยิดสมคิดอิสลาม
# แผ่นดินไหวในประเทศอัฟกานิสถาน มิถุนายน พ.ศ. 2565
เกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.2 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ (Mw) ที่บริเวณเส้นดูรันด์ระหว่างประเทศอัฟกานิสถานกับประเทศปากีสถานเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เวลา 02:24 น. (ตามเวลาอัฟกานิสถาน) ส่งผลให้มีบ้านเรือนเสียหายจำนวนหลายร้อยหลังในอัฟกานิสถาน จากข้อมูลของสำนักงานสำรวจธรณีวิทยาสหรัฐ (ยูเอสจีเอส) แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดขึ้นที่ระดับความลึก 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์)  รู้สึกได้ไกลถึงภาคใต้ของประเทศอินเดีย ในกรุงอิสลามาบัดและภาคตะวันออกของแคว้นปัญจาบของประเทศปากีสถาน และในประเทศอิหร่าน ปัจจัยบางอย่างได้นำไปสู่จำนวนผู้เสียชีวิตที่ไม่สมส่วนกับแผ่นดินไหวที่มีขนาดความรุนแรงปานกลางเช่นนี้ โดยมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 1,000 คน และมีผู้บาดเจ็บ 1,500 คน ส่งผลให้แผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นแผ่นดินไหวที่ร้ายแรงที่สุดใน พ.ศ. 2565
# ปราสาทธมมานนท์
ปราสาทธมมานนท์  เป็นเทวสถานในศาสนาฮินดู ในเขตเมืองพระนครเก่า เมืองเสียมราฐ จังหวัดเสียมราฐ ประเทศกัมพูชา
ปราสาทธรรมานน สร้างในช่วงพุทธศตวรรษที่ 17 (คริสต์ศตวรรษที่ 12) รัชสมัยของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 เป็นศิลปะแบบนครวัด ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกนอกประตูเมืองนครธม ตรงข้ามกับปราสาทเจ้าสายเทวดา ล้อมรอบด้วยคูน้ำที่ขอมโบราณเชื่อว่าเป็นน้ำที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ ตัวปรางค์ปรานของปราสาทยังสภาพดีอยู่ แต่กำแพงล้อมรอบพังทลายไปหมดแล้ว เหลือโคปุระซึ่งมีสัดส่วนกะทัดรัด ปราสาทนี้ต่างจากปราสาทเจ้าสายเทวดาตรงที่มีบรรณาลัยแห่งเดียวทางขวามือhttps://www.baanjomyut.com/library_8/documentary-travel/cambodia/thommanon.htmlhttp://huexonline.com/knowledge/31/250/