wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# นูคิตาชิ
ย่อมาจาก  เป็นวิชวลโนเวลสำหรับผู้ใหญ่ของญี่ปุ่นที่พัฒนาโดยครุปโป และวางจำหน่ายสำหรับวินโดวส์เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 วิชวลโนเวลเวอร์ชันภาษาอังกฤษเผยแพร่โดย Shiravune ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ภาคต่อของวิชวลโนเวลชื่อ นูกิตาชิ 2 เปิดตัวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 โดย Shiravune จะออกเป็นเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 มีการดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดโดยมาเมโอจิตัน ได้รับการเผยแพร่ทางออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์มังงะ โอโคคุของ ตั้งแต่เดือนเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 จนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 และต่อมาในนิตยสารมังงะแนวเซเน็งของชูเอชะอัลตราจัมป์ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567 ได้รวบรวมตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง)จำนวน 6 เล่ม ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอปัสซิโอเน ชื่อว่า นูคิตาชิ ดิ แอนิเมชัน มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2568

 ตัวละคร 

 สื่ออื่น 
 มังงะ 

 อนิเมะ 
ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะในชื่อ นูคิตาชิ ดิ แอนิเมชัน ได้รับการประกาศในระหว่างงานสำหรับวิชวลโนเวล เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2567 ต่อมาได้รับการยืนยันว่าเป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอปัสซิโอเนและกำกับโดยโนบุโยชิ นางายามะ โดยมีเคนตะ อิฮาระเป็นผู้เขียนบทและดูแลสคริปต์ของซีรีส์ และคุมาตะเป็นผู้ออกแบบตัวละคร เอบิ เคอร์รี่ เอิร์ล, ซาซะ อิเคกิ, อุมิกาเมะ และคาชิโกะ กลับมารับหน้าที่เป็นผู้แต่งเพลงประกอบอีกครั้ง มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 ทางช่องเอที-เอ็กซ์และช่องอื่น ๆ และจะออกอากาศทั้งหมด 11 ตอน พร้อมออริจินัลวิดีโอแอนิเมชันเพิ่มเติมที่รวมอยู่ในแผ่นบลูเรย์ของซีรีส์เรื่องนี้ เพลงเปิดของเรื่องคือ "Utopia or Dystopia" ร้องโดย ส่วนเพลงปิดของเรื่องคือ  ร้องโดย
# สิมเอ๋ง
สิมเอ๋ง อาจหมายถึง

สิมเอ๋ง (เฉิ่น หรง) (審榮) นายทหารของอ้วนซงและหลานอาของสิมโพยในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
สิมเอ๋ง (เฉิ่น อิ๋ง) (沈瑩; เสียชีวิต ค.ศ. 280) ขุนพลและขุนนางของรัฐง่อก๊กในยุคสามก๊ก
สิมเอ๋ง (อิน ขุย) (陰夔) ขุนนางของอ้วนซงในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
# สิมเอ๋ง (เฉิ่น หรง)
สิมเอ๋ง("ฝ่ายสิมเอ๋งซึ่งเปนหลานสิมโพยนั้น เปนเพื่อนรักกันกับซินผี แลสิมเอ๋งเห็นสิมโพยทำดังนั้นก็มีความแค้น เพราะรักซินผีเปนอันมาก จึงเขียนหนังสือเปนใจความว่า ข้าพเจ้าสิมเอ๋งผู้หลานสิมโพย เปนเพื่อนรักกับซินผี มีความแค้นสิมโพยผู้อาว์ ด้วยฆ่าบุตรภรรยาพี่น้องซินผีเสีย เวลากลางคืนวันนี้ให้มหาอุปราชยกเข้ามาเถิด ข้าพเจ้าจะเปิดประตูเมืองรับ แล้วเอาหนังสือผูกลูกเกาทัณฑ์ยิงออกไป")  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉิ่น หรง  เป็นนายทหารผู้รับใช้ขุนศึกอ้วนซงในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นหลานอาของสิมโพย

 ประวัติ 

สิมเอ๋งเป็นชาวอำเภออินอาน (陰安縣 อินอานเซี่ยน) เมืองเว่ย์จฺวิ้น (魏郡) ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของอำเภอชิงเฟิง (清豐縣 ชิงเฟิงเซี่ยน) มณฑลเหอเป่ย์ (河北) ในปัจจุบัน เป็นหลานอาของสิมโพย (審配 เฉิ่น เพ่ย์) ขุนพลและขุนนางของขุนศึกอ้วนเสี้ยว (袁紹 ยฺเหวียน เช่า) ในในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกซึ่งภายหลังรับใช้อ้วนซง (袁尚 ยฺเหวียน ช่าง) บุตรชายของอ้วนเสี้ยวหลังการเสียชีวิตของอ้วนเสี้ยวเมื่อ ค.ศ. 202

เมื่อ ค.ศ. 204 ขุนศึกโจโฉ (曹操 เฉา เชา) นำทัพเข้าโจมตีเงียบกุ๋น (鄴城 เย่เฉิง; ปัจจุบันคือนครหานตาน มณฑลเหอเป่ย์) ซึ่งเป็นอำเภอเอกของมณฑลกิจิ๋ว (冀州 จี้โจว) และมีสิมโพยอยู่รักษา เวลานั้นสิมเอ๋งดำรงตำแหน่งเป็นนายกองพันประตูตะวันออก (東門校尉 ตงเหมินเซี่ยวเว่ย์) ทำหน้าที่รักษาประตูตะวันออกของเงียบกุ๋น เมื่อถึงเดือน 8 ของปีนั้น สิมเอ๋งทรยศต่อสิมโพยผู้อาโดยการเปิดประตูด้านตะวันออกของเงียบกุ๋นในเวลากลางคืนและปล่อยให้ทัพโจโฉเข้ามายึดเงียบกุ๋นได้สำเร็จ(八月，審配兄子榮夜開所守城東門內兵。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 1.(配兄子榮守東門，夜開門內太祖兵，與配戰城中，生禽配。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 6.

เมื่อสิมโพยถูกจับกุมได้ โจโฉถามสิมโพยว่า "ท่านทราบหรือไม่ว่าใครเป็นผู้เปิดประตูเมือง" สิมโพยตอบว่า "ไม่ทราบ" โจโฉจึงบอกว่า "เป็นสิมเอ๋งหลานชายของท่าน" สิมเอ๋งจึงพูดขึ้นว่า "ไอ้เด็กนี่ไม่ควรช่วงใช้ การณ์เลยเป็นไปเช่นนี้!"(有頃，公引見，謂配：「知誰開卿城門？」配曰：「不知也。」曰：「自卿子榮耳。」配曰：「小兒不足用乃至此！」) อรรถาธิบายจากเซียนเสียนสิงจฺว้าง (先賢行狀) ในสามก๊กจี่ เล่มที่ 6.
# จักรพรรดิอักบัรที่ 2
สุลต่านอักบัร ชาฮ์ที่ 2 เป็นพระเจ้ากรุงเดลีและจักรพรรดิองค์ที่ 17 แห่งจักรวรรดิโมกุล ครองราชย์ระหว่างปี 1806 ถึง 1837 ซึ่งเป็นช่วงปลายของจักรวรรดิโมกุลที่มีอำนาจถดถอยลงอย่างมาก ในขณะที่อำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือของบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตน

อักบัร ชาฮ์ที่ 2 เป็นโอรสของจักรพรรดิชาฮ์ อาลัมที่ 2 และขึ้นครองราชย์หลังจากพระบิดาสวรรคต แม้จะทรงดำรงตำแหน่งพระเจ้าแผ่นดินอย่างเป็นทางการ แต่ไม่มีอำนาจปกครองโดยแท้จริง อีกทั้งยังทรงถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยข้าราชการอังกฤษ เช่น ลอร์ดแฮสติงส์ ผู้ว่าการเบงกอลในขณะนั้น ซึ่งมีอำนาจมากกว่าจักรพรรดิอย่างสิ้นเชิงSpear, Percival. A History of India, Volume 2. Penguin Books, 1990.

อักบัร ชาฮ์ที่ 2 พยายามรักษาบทบาทของราชวงศ์โมกุลในเชิงวัฒนธรรมและศาสนา ทรงอุปถัมภ์ศิลปิน กวี และผู้นำศาสนา รวมถึงตั้งราชทูตเดินทางไปยังอังกฤษ เพื่อขอให้อังกฤษรับรองสถานะของพระองค์ในฐานะ "จักรพรรดิแห่งอินเดีย" อย่างเป็นทางการ แต่คำร้องนี้ไม่ได้รับการตอบสนองMetcalf, Barbara D., and Thomas R. Metcalf. A Concise History of Modern India. Cambridge University Press, 2012. ต่อมาในช่วงปลายรัชกาลของพระองค์ยังเป็นจุดเริ่มต้นของการลดบทบาทจักรพรรดิลงในระบบราชการของอังกฤษ เช่น การยกเลิกใช้พระนามจักรพรรดิในการออกเหรียญกษาปณ์ และจำกัดพิธีการต่าง ๆ ที่เคยแสดงถึงอำนาจของราชสำนักโมกุล

พระองค์สวรรคตในปี 1837 ณ กรุงเดลี และถูกสืบราชสมบัติโดยพระโอรส บาฮาดูร์ ชาห์ ซาฟาร์ ซึ่งภายหลังจะเป็นผู้นำเชิงสัญลักษณ์ในการกบฏอินเดียปี 1857Dalrymple, William. The Last Mughal: The Fall of a Dynasty, Delhi 1857. Bloomsbury Publishing, 2006.
# สิมเอ๋ง (อิน ขุย)
สิมเอ๋ง("อ้วนซงเห็นทหารนั้นเบาบางอิดโรยระส่ำระสายดังนั้น จึงให้สิมเอ๋งไปบอกโจโฉว่าเราจะขอเข้าเกลี้ยกล่อมทำราชการด้วย สิมเอ๋งก็ไปหาโจโฉแล้วแจ้งเนื้อความตามคำอ้วนซงว่า โจโฉได้ฟังดังนั้นก็คิดว่า อ้วนซงจะมาเข้าเกลี้ยกล่อมเรานี้เพราะสิ้นความคิด ซึ่งเราจะเลี้ยงไว้นั้นไม่ได้ แต่จำเปนจะรับคำไว้ ภายหลังจึงจะคิดฆ่าเสียให้ได้ แล้วโจโฉจึงว่าแก่สิมเอ๋งว่า ซึ่งอ้วนซงอ่อนน้อมยอมทำราชการด้วยก็ตามเถิด สิมเอ๋งก็ลากลับไปบอกอ้วนซงว่าโจโฉรับแล้ว")  มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อิน ขุย  เป็นขุนนางผู้รับใช้ขุนศึกอ้วนซงในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีตำแหน่งเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ชื่อฉื่อ) ของมณฑลอิจิ๋ว (豫州 ยฺวี่โจว)

 ประวัติ 
เมื่อ ค.ศ. 202 หลังขุนศึกอ้วนเสี้ยว (袁绍 ยฺเหวียน เช่า) เสียชีวิต บุตรชายของอ้วนเสี้ยวคืออ้วนถำ (袁譚 ยฺเหวียน ถาน) และอ้วนซง (袁尚 ยฺเหวียน ช่าง) รบกันเองเพื่อชิงอำนาจ ทั้งสองต้องการให้ซุยตำ (崔琰 ชุย เหยี่ยน) มาอยู่ฝ่ายตน แต่ซุยตำไม่ต้องการจะไปอยู่ทั้งสองฝ่ายและอ้างว่าตนป่วย ซุยตำจึงจับกุมมาขังคุกตามคำสั่งของอ้วนซง สิมเอ๋งและตันหลิม (陳琳 เฉิน หลิน) ได้ช่วยเหลือให้ซุยตำพ้นโทษมาได้(及紹卒，二子交爭，爭欲得琰。琰稱疾固辭，由是獲罪，幽於囹圄，賴陰夔、陳琳营救得免。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 12.

เมื่อ ค.ศ. 204 ขุนศึกโจโฉ (曹操 เฉา เชา) นำทัพเข้าโจมตีเงียบกุ๋น (鄴城 เย่เฉิง; ปัจจุบันคือนครหานตาน มณฑลเหอเป่ย์) ซึ่งเป็นอำเภอเอกของมณฑลกิจิ๋ว (冀州 จี้โจว) อ้วนซงยกทัพมาช่วยเงียบกุ๋น โจโฉตีโต้ทัพอ้วนซงจนแตกพ่าย อ้วนซงถอยไปตั้งค่ายที่ชฺวีหว่าน (曲婉) แล้วถูกโจโฉล้อมไว้ อ้วนซงหวาดกลัวจึงให้สิมเอ๋งและตันหลิมไปเจรจาขอยอมจำนน แต่โจโฉไม่ยอมรับการยอมจำนนและกลับยิ่งประชับวงล้อม อ้วนซงไม่มีทางเลือกจึงต้องหนีไปในเวลากลางคืนและถอยไปตั้งมั่นที่เขากิสาน (祁山 ฉีซาน; พื้นที่ภูเขาโดยรอบบริเวณที่เป็นอำเภอหลี่ มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน)(尚聞鄴急，將軍萬餘人還救城，操逆擊破之。尚走依曲漳為營，操復圍之，未合，尚懼，遣陰夔、陳琳求降，不聽。) โฮ่วฮั่นชู เล่มที่ 74.(夜遣兵犯圍，公逆擊破走之，遂圍其營。未合，尚懼，故豫州刺史陰夔及陳琳乞降，公不許，為圍益急。尚夜遁，保祁山，追擊之。) สามก๊กจี่ เล่มที่ 1.
# สวยต้องสาป
สวยต้องสาป  เป็นละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ ปี ค.ศ. 2025 นำแสดงโดยพัก จิน-ย็อง และโน จอง-อี กำกับโดยคิม แท-กยุน สร้างจากเว็บตูนชื่อเดียวกันของคัง ฟูล ออกอากาศทางช่องแชนแนลเอ ตั้งแต่วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ถึง 16 มีนาคม ค.ศ. 2025 ทุกวันเสาร์และอาทิตย์ เวลา 21:15 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) สามารถรับชมได้ทางทีวิง, เน็ตฟลิกซ์ และไลฟ์ไทม์ในประเทศเกาหลีใต้ ยู-เน็กซ์ ในประเทศญี่ปุ่น วิวและวิกิในบางภูมิภาค

 นักแสดงและตัวละคร 
 นักแสดงหลัก นักแสดง  รับบท  ข้อมูลตัวละครพัก จิน-ย็องอี ดง-จินนักวิเคราะห์ข้อมูลที่กำลังสืบสวนคดีลึกลับของมี-จ็องโน จอง-อีพัก มี-จ็องหญิงสาวที่ถูกทอดทิ้งเนื่องจากเหตุการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ นักแสดงสมทบอิม แจ-ฮย็อกคิม จุง-ฮย็อก

 การผลิตและออกอากาศ 
ละครเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากเว็บตูนชื่อเดียวกันของคัง ฟูล เขียนบทโดยโช ยู-จิน และกำกับโดย คิม แท-กยุน ซึ่งระบุว่าเขารู้สึกผูกพันกับมุมมองและโลกทัศน์ของผลงานของคัง ฟูล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาสนใจเรื่อง The Witch เพราะกล่าวถึงทั้งเรื่องราวความรักระหว่างชายและหญิง รวมถึงประเด็นทางสังคมที่สำคัญ เช่น การล่าแม่มดและการตีตราทางสังคมที่เกิดจากอคติและความเกลียดชัง

สวยต้องสาป ออกอากาศตอนแรกทางช่องแชนแนลเอ เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2025
# มัสยิดซีดี ไซยยัด
มัสยิดซีดี ไซยยัด  หรือชื่อเรียกพื้นถิ่นว่า ซีดี ไซยยัด นี ชาฬี  เป็นมัสยิดซุนนีในนครอะห์มดาบาด รัฐคุชราต ประเทศอินเดีย สร้างโดยซีดี ไซยยัด (Sidi Sayyad) ขุนนางฮับชี ในปี ฮิจเราะห์ศักราช 980 ปัจจุบันมีสถานะเป็นอนุสรณ์ความสำคัญระดับชาติ

มัสยิดเป็นที่รู้จักเป็นพิเศษจากหน้าต่างแกะสลักจากหินเป็นลวดลายแลททิซที่เรียกว่า ชาฬี โดยหน้าต่างบนผนังส่วนหลังเป็นงานแกะสลักรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสสลักลวดลายเรขาคณิต สองฝั่งขนาบข้างทางเดินตรงกลางเป็นงานแกะสลักแผ่นหินด้วยลวดลายของต้นไม้และใบไม้ที่พันกันและลวดลายปาล์ม หน้าต่างแกะสลักชิ้นสำคัญเป็นรูปต้นไม้ลายวิจิตรมีชื่อเรียกว่า ซีดี ไซยยัด นี ชาฬี ซึ่งเป็นดั่งสัญลักษณ์อย่างไม่เป็นทางการของนคร และเป็นตราของสถาบันบริหารจัดการอินเดีย อะห์มดาบาด
# ท่าอากาศยานศรีนคร
ท่าอากาศยานนานาชาติศรีนคร  เป็นท่าอากาศนานาชาติของศรีนคร เมืองหลวงในฤดูร้อนของมณฑลชัมมูและกัศมีร์ของอินเดีย ท่าอากาศยานแห่งนี้ถูกใช้งานร่วมกับกองทัพอากาศอินเดีย โดยมีการท่าอากาศยานอินเดียเป็นผู้ดูแลการใช้งานฝ่ายพลเรือน ท่าอากาศยานตั้งอยู่ทางใต้ของตัวเมืองศรีนครประมาณ 12 กิโลเมตร ได้รับการกำหนดให้เป็นสนามบินนานาชาติในปี 2005 มีอาคารผู้โดยสารภายในประเทศและระหว่างประเทศในหลังเดียว พร้อมทางวิ่งหนึ่งเส้น

ในสงครามอินเดีย-ปากีสถาน ค.ศ. 1965 ท่าอากาศยานแห่งนี้เคยถูกโจมตีทางอากาศโดยปากีสถาน ส่งผลให้เครื่องบินดักลาส ซี-47 สกายเทรน ของกองทัพอากาศอินเดีย และดักลาส ดีซี-3 ของสายการบินอินเดียนแอร์ไลน์ถูกทำลาย
อ้างอิง
# อัรริศอฟะฮ์
อัรริศอฟะฮ์  รู้จักกันในสมัยไบแซนไทน์ว่า เซร์กิโอโปลิส (หรือ ,) และช่วงหนึ่งเป็น อานัสตาซีโอโปลิส (,) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในมณฑลยูฟราเตนซิสของโรมัน ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศซีเรีย แหล่งโบราณคดีตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของนครอัรร็อกเกาะฮ์และแม่น้ำยูเฟรติส

โปรโปปีอุสบรรยายอย่างละเอียดถึงกำแพงปราการและอาคารที่สร้างไว้ที่นั่นโดยจักรพรรดิยุสตินิอานุสที่ 1"De edificiis", II, ix กำแพงเมืองอัรริศอฟะฮ์ซึ่งยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีนั้นมีความยาวมากกว่า 1,600 ฟุต และมีความกว้างประมาณ 1,000 ฟุต มีหอคอยทรงกลมหรือทรงสี่เหลี่ยมสร้างขึ้นทุก ๆ ร้อยฟุต นอกจากนี้ยังมีซากปรักหักพังของโบสถ์ที่มีส่วนโค้งสามแห่งอีกด้วย

 ชื่อ 
อัรริศอฟะฮ์มีชื่อสอดคล้องกับภาษาแอกแคด Raṣappa และ เรเซฟ ตามพระคัมภีร์ (เซปทัวจินต์) ซึ่งปรากฏในโองการ ; ข้อมูลอักษรรูปลิ่มเขียนไว้เป็น Rasaappa, Rasappa และ Rasapi

ทอเลมีเรียกเมืองนี้เป็น เรซาฟา V, xiv, 19, cited in  ในสมัยโรมันคอนปลาย Tabula Peutingeriana ระบุเมืองนี้เป็น RisapaCatholic Encyclopedia (1907), loc.cit. ส่วนในNotitia dignitatumมีชื่อเรียกเป็น Rosafa

โปรโปปีอุสเขียนไว้ว่าเมืองนี้มีชื่อเรียกเป็นเซร์กิโอโปลิสตามนักบุญเซร์กีอุส

 ภาพ
# ดาวปาริชาต
ดาวปาริชาตhttps://ngthai.com/science/24997/scorpius/ หรือ แอลฟาแมงป่อง (α Scorpii / Alpha Scorpi) เป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในกลุ่มดาวแมงป่อง มักเรียกดาวปาริชาตว่า "หัวใจของแมงป่อง" ดาวปาริชาตตั้งอยู่ใกล้กับศูนย์กลางของกลุ่มดาวแมงป่อง ขนาบข้างด้วยดาวซิกมาแมงป่องและเทาแมงป่อง มีความส่องสว่างปรากฏระหว่าง +0.6 ถึง +1.6 เป็นดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดเป็นอันดับที่ 15 บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ตั้งอยู่ห่างจากโลกประมาณ 170 พาร์เซก (550 ปีแสง)
ดาวปาริชาตเป็นดาวยักษ์ใหญ่แดง มวลของดาวดวงนี้มีประมาณ 14.5 ± 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ ดาวดวงนี้ปรากฏเป็นดาวฤกษ์ดวงเดียวเมื่อมองด้วยตาเปล่า แต่จริง ๆ แล้วเป็นระบบดาวคู่ที่ประกอบด้วยดาวแอลฟาแมงป่องเอและแอลฟาแมงป่องบี
# วัดหนองจิกทรายมูล
วัดหนองจิกทรายมูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชุมตาบง อำเภอชุมตาบง จังหวัดนครสวรรค์ มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระปลัดประเสริฐ เขมวีโร

เดิมวัดหนองจิกทรายมูลอยู่ในพื้นที่ห้วยน้ำหอม อำเภอลาดยาว ต่อมาได้แยกออกมา และได้ยกฐานะเป็นอำเภอ  วัดหนองจิกทรายมูลตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 ชาวบ้านได้ร่วมกันริเริ่มดำเนินสร้างวัดขึ้นมา เรียกนามวัดตามชื่อของหมู่บ้าน จน พ.ศ. 2485 เกิดสงครามทำให้วัดขาดการพัฒนาทำนุบำรุง จนถึงสมัยพระสมุห์สีห์ อจลสทฺโธ มาปกครองดูแลวัด ได้รับการพัฒนาตั้งแต่ พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2521 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร

ปูชนียวัตถุมีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธนิมิต ขนาดหน้าตักกว้าง 60 นิ้ว สูง 76 นิ้ว พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางดีดน้ำพระมนต์ ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สูง 46 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534
# น็อยลันท์
น็อยลันท์  เป็นไทป์เฟซสัญชาติเยอรมนี ผลงานออกแบบในปี 1923 โดย รูด็อล์ฟ คอค ให้กับคลงิชพอร์ไทป์ฟาวดรี คอคออกแบบไทป์เฟซนี้โดยการแกะโลหะโดยตรง โดยแกะเป็นชิ้นต่อขนาด ทำให้ในแต่ละขนาดมีลักษณะของอักษรเดียวกันต่างกันออกไปเล็กน้อย กระนั้นลักษณะนี้ไม่ได้ถ่ายทอดมายังไทป์เฟซในรูปดิจิทัล

เดิมที่คอคตั้งใจให้ไทป์เฟซนี้เป็นรูปแบบสมัยใหม่ของแบล็กเล็ตเทอร์ แต่ในเวลาต่อมา น็อยลันท์กลับกลายมาถูกใช้งานเป็นฟอนต์สำหรับ "ความเอ็กซอติก" (exotic) หรือ "พริมิทีฟ" (primitive) ดังที่ปรากฎเป็นเครื่องหมายการค้าของ เทรเดอร์วิกส์, บุหรี่แนเชอรอลอเมริกันสปีริต ในสื่อโฆษณาของ เดอะไลเอินคิง กับ จูแรสสิกพาร์ก ซึ่งใช้รูป "อินไลน์" ซึ่งมีเส้นตัดผ่านภายใน ฟอนต์นี้จึงกลายมีมีความสัมพันธ์กันกับลักษณะที่สื่อถึงธีมแอฟริกาหรือชาวแอฟริกันในอเมริกา ซึ่งเป็นประเด็นที่ถูกวิจารณ์และถกเถียง

มอนอไทป์ได้รับสิทธิ์จำหน่ายน็อยลันท์ภายใต้ชื่อ 'โอเทลโล' (Othello, ปล่อยในปี 1928) ภายใต้ข้อตกลงไม่วางจำแหน่ายในเยอรมนี ออสเตรีย และสวิตเซอร์แลนด์

โฟสโฟร์ (Phosphor) โดย ยาค็อบ เออร์บาร์ เป็นคู่แข่งร่วมสมัยของน็อยลันท์ โดยมีลักษณะรูปที่เป็นระเบียบมากกว่า ส่วน โฟสเฟท (Phosphate) ซึ่งเป็นรูปฟื้นฟูไม่เป็นทางการของโฟสโฟร์ สร้างสรรค์โดยเรดรูสเทอร์ฟอนส์ (Red Rooster Fonts) เปิดให้ใช้ในรูปควบไปกับระบบปฏิบัติการ OS X
# มูลนิธิเกรตแบร์ริเออร์รีฟ
มูลนิธิเกรตแบร์ริเออร์รีฟ  เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรของประเทศออสเตรเลียที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1999ASIC Company Record; ACN 090 616 443 เพื่อช่วยปกป้องและรักษาเกรตแบร์ริเออร์รีฟ มูลนิธินี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองต่อปะการังฟอกขาวครั้งแรกของพืดหินใต้น้ำใน ค.ศ. 1998 ซึ่งการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นภัยคุกคามอันดับหนึ่งต่อเกรตแบร์ริเออร์รีฟและพืดหินปะการังทั่วโลก มูลนิธิดังกล่าวเป็นองค์กรการกุศลชั้นนำเพื่อเกรตแบร์ริเออร์รีฟ โดยให้ทุนโครงการต่าง ๆ กว่า 300 โครงการhttps://www.barrierreef.org/what-we-do/projects ซึ่งมีพันธมิตรกว่า 400 รายที่นำเอาวิทยาศาสตร์, เจ้าของดั้งเดิม, ชุมชน, วิทยาศาสตร์ภาคพลเมือง, รัฐบาล, ธุรกิจ และองค์การนอกภาครัฐมารวมกันในภารกิจเพื่ออนุรักษ์พืดหินใต้น้ำดังกล่าว ตลอดจนความหลากหลายทางชีวภาพทั้งหมดเพื่อคนรุ่นต่อไป

 เงินอุดหนุนจากรัฐบาล ค.ศ. 2018 
ในช่วงปีพืดหินใต้น้ำสากลใน ค.ศ. 2018 รัฐบาลเทิร์นบุลล์ได้ประกาศให้เงินช่วยเหลือ 443 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลียแก่มูลนิธินี้ วัตถุประสงค์ของการให้ทุนhttps://www.awe.gov.au/parks-heritage/great-barrier-reef/publications/grant-agreement-between-reef-trust-and-great-barrier-reef-foundation คือเพื่อให้เกิดการปรับปรุงที่สำคัญและวัดผลได้ในด้านสุขภาพของพื้นที่มรดกโลกเกรตแบร์ริเออร์รีฟตามขอบข่ายงานรีฟ 2050https://www.awe.gov.au/parks-heritage/great-barrier-reef/long-term-sustainability-plan รวมถึงได้รับการสนับสนุนจากนวัตกรรม, วิทยาศาสตร์ และการมีส่วนร่วมของชุมชน ดังนี้:

โครงการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นผ่านความร่วมมือระหว่างกองทรัสต์รีฟของรัฐบาลออสเตรเลียและมูลนิธิมีจุดเน้นหกประการ ได้แก่: คุณภาพน้ำ, การควบคุมปลาดาวมงกุฎหนาม, วิทยาศาสตร์การฟื้นฟูและปรับตัวของพืดหินใต้น้ำ, การปกป้องพืดหินใต้น้ำของเจ้าของดั้งเดิม, การปกป้องพืดหินใต้น้ำของชุมชน ตลอดจนการติดตามและการรายงานแบบบูรณาการhttps://www.barrierreef.org/what-we-do/reef-trust-partnership
# หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษ (กัมพูชา)
หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษ (,) เดิมเรียกว่า กรมปฏิบัติการพิเศษที่ 911 จนถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 เป็นหน่วยบัญชาการต่อสู้แบบรวมศูนย์ซึ่งมีหน้าที่ดูแล หน่วยบัญชาการหน่วยปฏิบัติการพิเศษต่าง ๆ ของกองทัพบกกัมพูชา 

 การจัดหน่วยและโครงสร้าง 
ฐานปฏิบัติการของหน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษ ตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านทาเคธเมย์ ตำบลกมโบล อำเภออังค์สนูล จังหวัดกันดาล

หน่วยนี้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงของกองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพกัมพูชา 

หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษ มีหน่วยต่าง ๆ มากมาย เช่น หน่วยโจมตีทางอากาศและปฏิบัติการทางอากาศ, หน่วยโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบก, หน่วยป้องกัน CBRN, หน่วยดำน้ำรบ, หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายและช่วยเหลือตัวประกัน, หน่วยคุ้มกันระดับสูง, หน่วยข่าวกรองทางทหาร, หน่วยบำรุงรักษา, หน่วยแพทย์, หน่วยสื่อสารทางทหาร, หน่วยการเคลื่อนย้ายและขนส่ง, หน่วยสงครามจิตวิทยา, หน่วยเสบียง, หน่วยคัดเลือกและฝึกอบรม, หน่วยซุ่มยิงและต่อต้านการซุ่มยิง และหน่วยลาดตระเวนพิเศษ 

หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษมีกำลังพล 7 เหล่ารบ โดยมีกองพันอยู่ภายใต้การควบคุม 14 กองพัน หน่วยต่าง ๆ ต่อไปนี้กระจายอยู่ในกองพัน:
 กองพันคอมมานโดที่ 1 ถึง กองพันคอมมานโดที่ 4 (คอมมานโดส่งทางอากาศ)
 กองพันคอมมานโดที่ 5 ถึง กองพันคอมมานโดที่ 9 (คอมมานโดจู่โจม)
 กองพันคอมมานโดที่ 10 ถึง กองพันคอมมานโดที่ 12 (คอมมานโดสนับสนุน)
 กลุ่มปฏิบัติการพิเศษที่ 13 (อารักขาบุคคลสำคัญ)
 กลุ่มต่อต้านการก่อการร้ายที่ 14
กลุ่มต่อต้านผู้ก่อการร้ายที่ 14 เป็นหน่วยปฏิบัติการเฉพาะด้านการต่อต้านการก่อการร้ายและการช่วยเหลือตัวประกันชุดแรกของกัมพูชา และเป็นหน่วยงานบังคับบัญชาหน่วยอาวุธและยุทธวิธีพิเศษ (SWAT) ซึ่งสนับสนุนการบังคับใช้กฎหมายในการต่อต้านการก่อการร้ายและการช่วยเหลือตัวประกัน

 การฝึก 
หน่วยคอมมานโดส่วนใหญ่สำเร็จการศึกษาจากการฝึกของผู้ฝึกสอนจากโคปาซุส (หน่วยบัญชาการปฏิบัติการพิเศษอินโดนีเซีย) 

นักเรียนนายร้อยทุกคนจะต้องผ่านการทดสอบเพื่อสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียน เมื่อผ่านการทดสอบแล้ว นักเรียนนายร้อยจะได้รับหมวกเบเร่ต์สีแดงและป้ายติดปีกเป็นของตนเอง 

หน่วยปฏิบัติการพิเศษจะดำเนินการฝึกอบรมและฝึกซ้อมร่วมกันเป็นประจำ เช่น:
 การฝึกส่งทางอากาศ 11 หลักสูตร (การกระโดดร่ม)
 การต่อต้านการก่อการร้ายและการช่วยเหลือตัวประกัน 3 หลักสูตร
 การโดดร่มแบบกระตุกเองทางทหาร 3 หลักสูตร
 หน่วยรบพิเศษ 6 หลักสูตร (คอมมานโดเบเรต์แดง)
 การดำน้ำเชิงยุทธวิธี 3 หลักสูตร (อ่าวซาราเซ็น)

การฝึกยังจัดขึ้นในอินโดนีเซียภายใต้โครงการพิเศษที่ บาตูจาจาร์ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากบันดุง (ชวาตะวันตก) 22 กิโลเมตร โดยหน่วยรบพิเศษจะได้รับการฝึกฝนการกระโดดร่มและยุทธวิธีร่อนลง

 ยุทโธปกรณ์ 
ยุทโธปกรณ์ของหน่วยรบพิเศษมีความแตกต่างจากกองทัพส่วนอื่น

 ปืนเล็ก 
+ชื่อผู้ผลิตแบบอ้างอิงPindad G2 Eliteปืนพกกึ่งอัตโนมัติ Type 85อาวุธป้องกันประจำบุคคลDaewoo K7Heckler & Koch MP5Daewoo K1ปืนเล็กยาวจู่โจมDaewoo K2QBZ-97Norinco CQPindad SS2-V5-A1 Type 79ปืนไรเฟิลซุ่มยิงQBU-10QLU-11เครื่องยิงลูกระเบิดArmbrustปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังMilanขีปนาวุธนำวิถีต่อต้านรถถัง
 อ้างอิง 

กัมพูชา
หมวดหมู่:หน่วยรบพิเศษของกัมพูชา
หมวดหมู่:หน่วยและรูปขบวนทหารที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2496
# 9-Nine
9-Nine เป็นซีรีส์วิชวลโนเวลสำหรับผู้ใหญ่ของญี่ปุ่นที่พัฒนาและเผยแพร่โดยพาเลตต์ มีการเปิดตัวสำหรับวินโดวส์จำนวน 4 ตอนตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2560 จนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ต่อมาได้มีการพอร์ตไปยังเพลย์สเตชัน 4 และนินเท็นโด สวิตช์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 เวอร์ชันภาษาอังกฤษของวิชวลโนเวลได้เผยแพร่โดยเซไค โปรเจค ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 มีการเปิดตัวตอนพิเศษสำหรับทุกวัยในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดโดยอิซึมิ คาวาจิ ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนออนไลน์ผ่านเว็บไซต์เกาเกา มอนสเตอร์ของฟุตาบะชะ ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์ที่ผลิตโดยสตูดิโอ PRA ชื่อว่า 9-Nine: รูเลอร์ส คราวน์ มีกำหนดออกออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2568 สปรินออฟจากวิชวลโนเวลจะออกจำหน่ายในไตรมาสที่ 4 พ.ศ. 2568

 เรื่องย่อ 

 ตัวละคร 

 สื่ออื่น 
 มังงะ 
การดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดโดยอิซึมิ คาวาจิ เริ่มลงพิมพ์เป็นตอนในเว็บไซต์เกาเกา มอนสเตอร์ของฟุตาบะชะเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2564

 อนิเมะ 
ประกาศการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 โดยซีรีส์เรื่องนี้มีชื่อว่า 9-Nine: รูเลอร์ส คราวน์ ผลิตโดยสตูดิโอ PRA และกำกับโดยโคอิจิ โอฮาตะ เขียนบทโดยโคสุเกะ โคเรมิซุ ออกแบบตัวละครโดยซาโอริ ซากิกุจิ และเพลงประกอบที่แต่งโดยยามาโซะ นักพากย์จากเกมก่อนหน้านี้ได้ถูกกำหนดให้กลับมารับบทอีกครั้ง มีกำหนดการออกอากาศในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2568 บนช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และบีเอส เอ็นทีวี เพลงเปิดของเรื่องคือ "ResoNAnce" ร้องโดย ขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ "Pale Blaze" ร้องโดยจิฮิโระ โยเนคุระ
# หม่อมเป็ดสวรรค์ (ละครโทรทัศน์ไทย)
หม่อมเป็ดสวรรค์ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวแซฟฟิกที่ผลิตโดยบริษัท แม็กซ์ เมจิค เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด นำแสดงโดยอัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ และเฌอร์ลิษา เสรีวิบูรณ์กิจ ละครเรื่องนี้ดัดแปลงจากวรรณกรรมชื่อเดียวกันในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ออกอากาศทางไทยพีบีเอสและ VIPA.me ทุกวันศุกร์ถึงวันอาทิตย์ เวลา 20.30-21.30 น. ตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567 ถึงวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2568

 นักแสดง 
 อัญรินทร์ ธีราธนันพัฒน์ รับบท หม่อมขำ (หม่อมเป็ด)
 เฌอร์ลิษา เสรีวิบูรณ์กิจ รับบท หม่อมสุด (คุณโม่ง)
 สินจัย เปล่งพานิช รับบท พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดาราวดี
 สิทธา สภานุชาติ รับบท พระเจนอภิบาล
 มณีรัตน์ คำอ้วน รับบท พระองค์เจ้าวิลาส
 กิตติกร โพธิ์ปี รับบท พระองค์เจ้าสังข์
 อนุชิต สพันธุ์พงษ์ รับบท สุนทรภู่
 หัสสยา อิสริยะเสรีกุล รับบท คุณสุวรรณ
 อริศรา วงษ์ชาลี รับบท คุณพุ่ม
# ชาวมากัซซาร์
มากัซซาร์ เป็นกลุ่มชาติพันธุ์พื้นถิ่นของเกาะสุลาเวสี มีถิ่นกำเนิดในแถบคาบสมุทรเซเลบีสตอนใต้ ประเทศอินโดนีเซีย มีวัฒนธรรมที่มีความโดดเด่น, อาหารพื้นถิ่น และความรู้ด้านการเดินทะเล วัฒนธรรมการต่อเรือ ฟีนีซี ที่มีที่มาจากสุลาเวสีใต้ และเป็นวัฒนธรรมร่วมกับชาวบูกิซ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้โดยยูเนสโก

เป็นที่เข้าใจว่าชาวมากัซซาร์เป็นต้นธารของชาวมาลากาซีในมาดากัสการ์ ผ่านการอพยพทางเรือจากสุลาเวสีใต้ ไปกาลิมันตันใต้Couto, Diogo do (1645). Da Ásia: Década Quarta. Lisbon: Regia Officina Typografica, 1778-1788. Reprint, Lisbon, 1974. Década IV, part iii, p. 169. ผ่านช่องแคบซุนดา และตรงไปยังมาดากัสการ์

วิถีชีวิต
กิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักของชาวมากัซซาร์คือการเพาะปลูกข้าว ค้าขาย และจับปลา โดยเฉพาะการเพาะพันธุ์และจับแตงกวาทะเลที่เรียกว่าการ เตรปางิง ซึ่งเป็นหนึ่งในอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาวมากัซซาร์

ซีรี (Siri; ศรี) เป็นคติชนของมากัซซาร์ หากใครก็ตามละเมิดซึ่งซีรีของอีกคนอาจถูกลงโทษจากสังคมรุนแรงที่สุดคือการฆาตกรรมซึ่งผู้มีอำนาจอาจเลือกไม่ช่วยเหลือ ชางมากัซซาร์มักช่วยเหลือกันและกันในชุมชน เช่นในการทำเกษตรและสร้างบ้าน

วัฒนธรรม
เครื่องแต่งกาย
บาจูโบโด เป็นเครื่องแต่งกายท่อนบนที่เป็นของดั้งเดิมของมากัซซาร์ สวมใส่ในสตรี มีรูปทรงสี่เหลี่ยมและมักจะเป็นแขนสั้น เช่น ครึ่งแขนเหนือข้อศอก ตามธรรมเนียมแล้ว สีของ บาจูโบโด บ่งบอกอายุและเกียรติยศของผู้สวมใส่ ในอดีตมักใช้สําหรับพิธีต่าง ๆ เช่น พิธีแต่งงาน แต่ในปัจจุบันนิยมใส่ตามการแสดงเต้นรำหรือใส่เพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือน

อาหาร

อาหารมากัซซาร์มีการผสมผสานส่วนประกอบทั้งจากการเกษตรและจากการประมง โดยมีอาหารทะเล เช่น โบลู, ซูนู, กุ้ง และปู

ส่วนตัวอย่างอาหารมากัซซาร์ที่เป็นองค์ประกอบจากการเกษตรและเนื้อวัวกับควาย เช่น โจโต, กนโร, ซปเซาดารา และ ปัลลูบาซา
# เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่  เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอบึงสามพัน, อำเภอหนองไผ่, อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ และอำเภอหนองบัวแดง, อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ มีพื้นที่ทั้งหมด  และได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเมื่อปี พ.ศ. 2540กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช. "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่". สืบค้นเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2568.

 ภูมิประเทศ 
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่ ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเพชรบูรณ์ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสระแก้ว อำเภอบึงสามพัน และตำบลบ่อไทย ตำบลท่าด้วง อำเภอหนองไผ่ รวมถึงตำบลนาโยง ตำบลตะเบาะ อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ และตำบลนางแดด ตำบลถ้ำวัวแดง ตำบลวังชมภู อำเภอหนองบัวแดง และตำบลบ้านเชียง ตำบลเจาทอง ตำบลแหลมทอง ตำบลวังทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ  
พื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่ามีขนาด  โดยมีเขตติดต่อกับอุทยานแห่งชาติตาดหมอกทางทิศเหนือ เชื่อมต่อกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียวทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และอยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติไซทองทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีแนวเทือกเขาขนาบทั้งด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตก โดยระดับความสูงของพื้นที่อยู่ระหว่าง  ถึง  จากระดับน้ำทะเล

 ประวัติ 
ตามมติคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 กรมป่าไม้ได้ดำเนินการจัดตั้งเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2535 และได้มีประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 114 ตอน 19 ก หน้า 22 ลงวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2540  
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 เป็นต้นมา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งนี้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 11 (พิษณุโลก)

 พืชพรรณ 
พื้นที่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าประกอบด้วยป่าเบญจพรรณประมาณร้อยละ 51, ป่าดิบแล้งร้อยละ 25, พื้นที่เกษตรกรรมร้อยละ 16, ที่รกร้างจากการเกษตรร้อยละ 3, ป่าผลัดใบแล้งร้อยละ 2, ป่าเสื่อมโทรมร้อยละ 2 และทุ่งหญ้าแบบสะวันนาร้อยละ 1

 สัตว์ป่า 
ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่ พบสัตว์ป่าทั้งหมด ได้แก่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 60 ชนิด นก 178 ชนิด สัตว์เลื้อยคลาน 66 ชนิด และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก 32 ชนิด

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่พบในพื้นที่ได้แก่:
thumb|right|กระทิง (Bos gaurus)

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 5 ชนิดในพื้นที่นี้อยู่ในสถานะชนิดใกล้สูญพันธุ์ตามบัญชีแดงไอยูซีเอ็น:

สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม 7 ชนิดมีสถานะเป็นสัตว์มีแนวโน้มใกล้สูญพันธุ์:

นก พบรวมถึงนกเงือกบางชนิดในพื้นที่ด้วย

สัตว์เลื้อยคลาน ที่พบในพื้นที่ได้แก่:

สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ที่พบในพื้นที่ได้แก่:

 ที่ตั้ง 
ภาพรวมเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่ ในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 11 (พิษณุโลก) thumb|900px|
 เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า     11แม่จริม12 น้ำปาด13ภูคัทร14ภูเมี่ยง–ภูทอง15ภูผาแดง16เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าตะเบาะ-ห้วยใหญ่        อุทยานแห่งชาติ  1เขาค้อ2แคว้น้อย3ลำน้ำน่าน4น้ำหนาว5น้ำตกชาติตระการ6ภูหินร่องกล้า7ภูสอยดาว8ตาดหมอก9ทุ่งแสลงหลวง10ต้นสักใหญ่