# ควีนเอลิซาเบธ 2
{{Infobox ship career
| Hide header = 
| Ship flag = |2| Ship name = ควีนเอลิซาเบธ 2
| Namesake = สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
| Ship owner = * 1969–1971: บริษัทเรือกลไฟคูนาร์ด
 1971–1998: ทราฟัลการ์เฮาส์
 1998–2008: คาร์นิวัลคอร์ปอเรชันแอนด์พีแอลซี
 2008–ปัจจุบัน: อิสติธมาร์เวิลด์, ดูไบ
| Ship operator = *1969–2008: คูนาร์ดไลน์
 2018–2022: พีซีเอฟซี โอเต็ลส์
 2022–ปัจจุบัน: แอ็กคอร์
| Ship registry = * 1969–2008:  เซาแทมป์ตัน, สหราชอาณาจักร
 2008–2018:  พอร์ตวิลา, วานูอาตู
 2008–ปัจจุบัน:  ดูไบ, สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
| Ship route = แอตแลนติกเหนือและเรือสำราญระหว่างให้บริการกับคูนาร์ด
| Ship ordered = 1964
| Ship builder = จอห์นบราวน์แอนด์คอมปานี (อู่ต่อเรืออัปเปอร์ไคลด์), ไคลด์แบงก์, สกอตแลนด์
| Ship original cost = 29,091,000 ปอนด์สเตอร์ลิง
| Ship yard number = 736
| Ship hull id = 
| Ship laid down = 5 กรกฎาคม 1965
| Ship launched = 20 กันยายน 1967 โดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
| Ship completed = 26 พฤศจิกายน 1968 (ผ่านการทดสอบทางทะเลแล้ว)
| Ship acquired = 
| Ship maiden voyage = 2 พฤษภาคม 1969
| Ship in service = 1969–2008
| Ship out of service = 27 พฤศจิกายน 2008
| Ship status = โรงแรมลอยน้ำและพิพิธภัณฑ์ที่ท่าเรือเราะชีด ดูไบ
| Ship identification = * 
 1968–2009: สัญญาณเรียกขาน: GBTT, British ON 336703
 2009–ปัจจุบัน: สัญญาณเรียกขาน: YJVW6, 
}}

|}

ควีนเอลิซาเบธ 2 (หรือ QE2) เป็นเรือโดยสารสัญชาติบริติชปลดระวางและถูกดัดแปลงเป็นโรงแรมลอยน้ำ เดิมสร้างขึ้นให้กับบริษัทคูนาร์ดไลน์ และให้บริการโดยคูนาร์ดทั้งในฐานะเรือโดยสารข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกและเรือสำราญตั้งแต่ ค.ศ. 1969 ถึง 2008 จากนั้นได้ถูกจอดเก็บไว้กระทั่งมีการดัดแปลง และนับตั้งแต่วันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2018 ก็ได้ทำหน้าที่เป็นโรงแรมลอยน้ำในดูไบ

ควีนเอลิซาเบธ 2 ถูกออกแบบมาเพื่อให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากท่าเรือต้นทางที่เซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ไปยังนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ทำหน้าที่เป็นเรือธงของบริษัทตั้งแต่ ค.ศ. 1969 ถึง 2004 ก่อนที่อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2 จะมาทำหน้าที่แทน เรือลำนี้ได้รับการออกแบบโดยสำนักงานของคูนาร์ดในลิเวอร์พูลและเซาแทมป์ตัน และถูกสร้างขึ้นในไคลด์แบงก์ ประเทศสกอตแลนด์ เรือลำนี้เคยถูกมองว่าเป็นเรือเดินสมุทรลำสุดท้ายกระทั่งคูนาร์ดไลน์ได้ประกาศ "โครงการเจเนซิส" (Project Genesis) ใน ค.ศ. 1995 หลังมิกกี แอริสัน ประธานบริษัทคาร์นิวัล และคาร์นิวัล ยูเค (Carnival UK) เข้าซื้อกิจการของคูนาร์ด โครงการดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างชีวิตใหม่แก่ตำนานเรือเดินสมุทร และใน ค.ศ. 1998 คูนาร์ดก็ได้เปิดเผยชื่อเรือลำใหม่ นั่นคือ อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี 2 (RMS Queen Mary 2'')

ควีนเอลิซาเบธ 2 ได้รับการปรับปรุงใหม่โดยติดตั้งเครื่องยนต์ดีเซลสมัยใหม่ใน ค.ศ. 1986–87 เรือลำนี้ทำการเดินทางรอบโลกเป็นประจำเกือบ 40 ปี และต่อมาได้ให้บริการส่วนใหญ่ในฐานะเรือสำราญ โดยออกเดินทางจากเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ควีนเอลิซาเบธ 2 ไม่มีเรือคู่วิ่งและไม่เคยให้บริการเรือด่วนข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกรายสัปดาห์ตลอดทั้งปีไปยังนิวยอร์ก กระนั้น เรือลำนี้ก็ยังคงสืบทอดประเพณีของคูนาร์ดในการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกตามตารางเวลาตลอดอายุใช้งาน

ควีนอลิซาเบธ 2 เกษียณจากการให้บริการกับคูนาร์ดในวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 และถูกซื้อโดยหน่วยงานทุนเอกชนของดูไบเวิลด์ ซึ่งมีแผนดัดแปลงเรือลำนี้ให้เป็นโรงแรมลอยน้ำขนาด 500 ห้องจอดเทียบท่าอยู่ที่ปาล์มอัลญุมัยเราะฮ์ ดูไบ อย่างไรก็ตาม วิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2007 ทำให้เรือลำดังกล่าวต้องถูกจอดไว้ที่อู่แห้งดูไบ และต่อมาที่ท่าเรือเราะชีด เมื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะโรงแรมลอยน้ำที่ท่าเรือเราะชีด ในช่วงเวลาดังกล่าว เรือได้เดินทาง 1,400 เที่ยวเป็นระยะทางกว่า 6 ล้านไมล์ทะเล ขณะเดียวกันก็ขนส่งผู้โดยสารรวมกว่า 2.5 ล้านคนในการเดินทางรอบโลก 25 เที่ยว ต่อมามีการประกาศแผนการดัดแปลงเรือใน ค.ศ. 2012 และอีกครั้งโดยกลุ่มโอเชียนิกใน ค.ศ. 2013 แต่ทั้งสองแผนก็ล้มเลิกไป ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 นิตยสาร Cruise Arabia & Africa ได้อ้างคำพูดของสุลต่าน อาฮ์เมท บิน สุลาเยม ประธานบริษัทดีพีเวิลด์ (DP World) ที่กล่าวว่าควีนเอลิซาเบธ 2 จะไม่ถูกนำไปแยกชิ้นส่วน และในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 บริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่งในดูไบได้ประกาศว่าได้รับการว่าจ้างให้ปรับปรุงเรือลำนี้ ควีนเอลิซาเบธ 2 ที่ผ่านการบูรณะเปิดให้เข้าชมเป็นครั้งแรกในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2018 แต่เป็นการเปิดบางส่วน

 การพัฒนา 
thumb|ตัวเรือ QE2 ที่หมายเลข 736 บนทางลาดลงน้ำ (ค.ศ. 1967)|left
ใน ค.ศ. 1957 การเดินทางทางทะเลข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเริ่มถูกแทนที่ด้วยการเดินทางโดยเครื่องบินเพราะความรวดเร็วและต้นทุนสัมพันธ์ที่ต่ำ โดยจำนวนผู้โดยสารแบ่งออกเป็น 50:50Glen. Page 296. ด้วยเครื่องบินไอพ่นที่สามารถบินข้ามมหาสมุทรได้อย่างต่อเนื่องเข้ามาแทนที่เครื่องบินใบพัด และการเปิดตัวเครื่องบินโบอิง 707 และดักลาส ดีซี-8 ใน ค.ศ. 1958 ทำให้กระแสนี้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วPayne. Page 31. เวลาเดียวกัน ควีนแมรีและควีนเอลิซาเบธที่เก่าแก่ก็มีค่าดำเนินงานสูงขึ้นเรื่อย ๆ และทั้งภายในกับภายนอกก็ล้วนเป็นสิ่งที่เหลืออยู่จากสมัยก่อนสงคราม

แม้รายได้จากผู้โดยสารจะลดลง แต่คูนาร์ดก็ไม่ต้องการทิ้งบทบาทดั้งเดิมของตนในฐานะผู้ให้บริการผู้โดยสารบนแอตแลนติกเหนือและบริษัทโรยัลเมลแคเรียร์ (Royal Mail Carrier) จึงตัดสินใจที่จะแทนที่เรือควีนที่ล้าสมัยด้วยเรือโดยสารรุ่นใหม่

เมื่อครั้งยังเป็นโครงการ Q3 เรือลำนี้ถูกคาดหมายว่าจะมีขนาด 75,000 ตันกรอส บรรทุกผู้โดยสารได้ 2,270 คน และค่าใช้จ่ายราว 30 ล้านปอนด์

งานได้ดำเนินไปถึงขั้นการเตรียมข้อเสนอจากอู่ต่อเรือหกแห่งและการยื่นขอรับความช่วยเหลือทางการเงินจากรัฐบาลสำหรับการสร้างเมื่อความกังวลในหมู่ผู้บริหารและกรรมการบางคน ประกอบกับการต่อต้านของผู้ถือหุ้น นำไปสู่การประเมินผลประโยชน์ของโครงการอีกครั้ง และท้ายที่สุดก็ถูกยกเลิกในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1961Cross.

คูนาร์ดตัดสินใจเดินหน้าแผนการจัดหาเรือลำใหม่ต่อไปแต่ได้ปรับเปลี่ยนรูปแบบการดำเนินงานและการออกแบบให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น เมื่อตระหนักถึงความเสื่อมถอยของการค้าข้ามแอตแลนติก จึงมีการวาดภาพว่าเรือ "ควีน" ลำใหม่นี้จะเป็นเรือเอนกประสงค์ 3 ชั้นโดยสาร ได้แก่ ชั้นหนึ่ง ชั้นโดยสาร และชั้นท่องเที่ยว เพื่อให้บริการเป็นเวลา 8 เดือนต่อปีบนเส้นทางข้ามแอตแลนติก จากนั้นจะใช้เป็นเรือสำราญในสภาพอากาศอบอุ่นและในช่วงฤดูหนาว

เมื่อเทียบกับเรือรุ่นก่อนที่มีห้องเครื่องสองห้องและใบจักรสี่เพลา เรือ Q4 ที่ได้รับการออกแบบใหม่จะมีขนาดเล็กกว่ามาก โดยมีห้องหม้อไอน้ำหนึ่งห้อง ห้องเครื่องหนึ่งห้อง และใบจักรสองเพลา ซึ่งเมื่อรวมกับการนำระบบอัตโนมัติมาใช้จะทำให้จำนวนเจ้าหน้าที่ฝ่ายวิศวกรรมลดลงPayne. Page 32. เรือลำใหม่นี้ผลิตกำลังเครื่องยนต์ได้ 110,000 shp และมีความเร็วให้บริการเท่ากับเรือรุ่นก่อนที่  ขณะเดียวกันก็บริโภคเชื้อเพลิงเพียงครึ่งเดียว คาดว่าการลดลงเหลือ 520 ตันต่อวัน Glen. Page 303. จะช่วยให้คูนาร์ดประหยัดเงินได้ 1 ล้านปอนด์ต่อปี เรือสามารถแล่นผ่านคลองปานามาและคลองสุเอซได้ โดยมีระยะกินน้ำลึก  ที่  ช่วยให้เรือเข้าเทียบท่าเรือที่มีขนาดเล็กและจำนวนมากกว่าเรือรุ่นก่อน โดยเฉพาะในน่านน้ำเขตร้อน

 การออกแบบ 

 การสร้าง 

 ประจำการ 

 โรงแรมและสถานที่ท่องเที่ยว