wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สัปตปุรี
สัปตปุรี (Sanskrit सप्त-पुरी , "นครทั้งเจ็ด") เป็นกลุ่มนครเจ็ดแห่งที่ในศาสนาฮินดูถือว่าเป็นแหล่งจาริกแสวงบุญที่สำคัญ (ตีรถะ) ในประเทศอินเดีย เชื่อกันว่าการได้จาริกแสวงบุญไปยังสถานที่ทั้งเจ็ดจะให้พรโมกษะแก่ผู้นั้นให้ได้หลุดพ้นการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ

นครต่าง ๆ ในสัปตปุรีล้วนมีความสำคัญทางศาสนา เช่น อโยธยาเป็นชนมภูมิ (ที่เกิด) ของพระราม ส่วนพาราณสีกับหฤทวารเป็น "นิตยตีรถะ" หรือสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังงานทางจิตวิญญาณอยู่ตามธรรมชาติ กาญจีปุรัมเป็นที่รู้จักดีจากกามากษีอัมมันเทวาลัยบูชาเทวมารดา ในมหาภารตะระบุว่าพระกฤษณะมีพระชนม์ชีพช่วงเยาว์อยู่ในมถุรา ก่อนจะประทับทวารกาเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี และเสด็จกลับไปประทับยังวิมานเดิม หฤทวารยังเป็นจุดที่แม่น้ำคงคาอันศักดิ์สิทธิ์เริ่มต้นไหลออกจากเทือกเขาสู่ที่ราบ และพาราณสียังเป็นนครที่มีความเกี่ยวเนื่องอย่างมากกับพระศิวะ อุชไชนะเป็นที่ตั้งของหนึ่งใน 12 ชโยติรลึงค์ ที่มหากาเลศวรมนเทียร ทั้งหฤทวารและอุชไชนะเป็นสถานที่ประกอบพิธีกุมภเมลาซึ่งมีขึ้นทุก 12 ปี ส่วนที่กาญจีปุรีมมีพิธี กามากษี และกฤษณชนมาษฏมี เฉลิมฉลองเป็นพิเศษในทวารกาและมถุรา

โศลกจากครุฑปุราณะบรรยายถึงสัปตปุรีเจ็ดแห่งไว้ว่า อโยธฺยา มถุรา มายา กาศี กาญฺจี อวนฺติกา ฯ ปุรี ทฺวาราวตี ไจว สปฺไตเต โมกฺษทายกะห์ อันแปลว่า "อโยธยา, มถุรา, คยา, กาศี, กาญจี, กวันติกา, ทวาราวตี - นครทั้งเจ็ดนี้ จักเป็นที่ทราบในฐานะผู้ประทานโมกษะ" ชื่อของนครทั้งเจ็ดในปัจจุบัน ได้แก่ อโยธยา, มถุรา, หฤทวาร (มายา หรือ คยา), พาราณสี (กาศี), กาญจีปุรัม (กาญจี), อุชไชนะ (อวันติกา), ทวารกา (ทวารวดี)
# เดอะไคโร
เดอะไคโร  ตั้งอยู่ที่เลขที่ 1615 ถนนคิว นอร์ตเวสต์ (Q Street NW) ในวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นตึกสำคัญในย่านดูพอนต์เซอร์เคิล และเป็นตึกที่อยู่อาศัยที่สูงที่สุดในเขตโคลัมเบีย ผลงานออกแบบโดยสถาปนิก ทอมัส แฟรงคลิน ชไนเดอร์ สร้างเสร็จในปี 1894 และถือเป็น "ตึกระฟ้าสำหรับการอยู่อาศัยแห่งแรกของนคร" เดอะไคโรมีความสูง  สร้างขึ้นจากอิฐ และมีส่วนผลักดันให้เกิดข้อบังคับและกฎหมายระดับประเทศที่กำหนดความสูงของสิ่งปลูกสร้างในเมือง กฎระเบียบเหล่านี้ยังคงมีอิทธิพลต่อทิวนครของวอชิงตันมาถึงปัจจุบัน  

ในปัจจุบัน เดอะไคโรเป็นคอนโดมิเนียม มีห้องอะพาร์ตเมนต์ที่มีผู้อยู่อาศัยทั้งเช่าอยู่และซื้อขาด มีขนาดห้องเล็กไปจนถึงสูงหลายชั้นและมีมากถึงสามห้องนอน

ประวัติศาสตร์
เดอะไคโรมีความสูง 12 ชั้น ทำให้สูงเหนืออาคารโดยรอบทั้งหมด นับตั้งแต่เปิดให้บริการในปี 1894 ความสูงของตึกนี้ทำให้ชาวเมืองไม่พอใจอย่างมากจนเรียกตึกนี้ว่าเป็น "เรื่องโง่เง่าของไชนเดอร์" (Schneider's Folly) และทำการล็อบบี้ให้สภาคองเกรสทำการออกกฎจำกัดความสูงของตึกที่อยู่อาศัยในเขตโคลัมเบีย รัฐบัญญัติความสูงอาคาร ปี 1899 ยังคงมีบทชาทในการกำหนดความสูงของตึกสูงในวอชิงตันดีซีถึงปัจจุบัน

ในราวปี 1900 มีการเปลี่ยนชื่ออาคารเป็นไคโรโฮเท็ล ในยุคนั้น ไคโรโฮเท็ลกลายมาเป็นศูนย์กลางของชีวิตสังคมในดีซี ห้องเต้นรำ (ballroom) เป็นสถานที่พบปะทางสังคมและทางการเมืองอยู่บ่อยครั้ง ผู้อยู่อาศัยและแขกของไคโรในยุคนี้รวมถึงสก็อต ฟิตซ์เจอรอลด์, ทอมัส เอดิสัน และบุคคลที่ทรงอิทธิพลทางการเมืองอีกจำนวนมาก

ในวันที่ 15 มีนาคม 1897 ราชินีแห่งอาณาจักรฮาวายที่ถูกโค่นล้มบัลลังก์ Liliuokalani เสด็จมาพำนักที่เดอะไคโร ในระหว่างที่ทรงทำการล็อบบี้ให้ประธานาธิบดี กรัฟเวอร์ คลีฟแลนด์ จ่ายเงินชดเชยกรณีการล้มล้างราชาธิปไตยในฮาวายเมื่อมกราคม 1893 ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1905 เดอะไคโรกลายเป็นเป้าของกลุ่มแรงงานหลังระหว่างการนัดประท้วงหยุดงานของแรงงาน คนงานทาสี เจ แฟรงก์ แอนบี (J. Frank Hanby) ร่วงลงมาเสียชีวิตเนื่องจากเชือกที่ผูกตัวขาด มีผู้ค้นพบว่าเชือกดังกล่าวเป็นไปได้ว่าถูกตัดโดยใช้กรด นำไปสู่การตรวจสอบหาสาเหตุการตายครั้งใหญ่ซึ่งมีรายงานอยู่ใน The Washington Post สมาชิกชนชั้นสูงในวอชิงตันนิยมจัดงานพบปะที่ไคโรโฮเท็ล ซึ่งรวมถึงที่สโมสรสตรีประชาธิปไตยแห่งชาติ (Woman's National Democratic League) พบปะกับผู้แทนรัฐจากรัฐนิวเม็กซิโกในปี 1913

ในปี 1906 สมาชิกรัฐสภา รูฟัส เอ เลสเตอร์ จากพรรคเดโมแครตในรัฐจอร์เจีย ร่วงผ่านสกายไลต์บนดาดฟ้าของเดอะไคโรลงมาถึงแก่ชีวิต ในเวลานั้นเลสเตอร์อาศัยอยู่ที่เดอะไคโร และปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อตามหาหลานสองคน ก่อนที่จะก้าวเท้าพลาดและร่วงลงมาจากความสูง 30 ฟุตผ่านสกายไลต์และกระแทกลงที่พื้นของชั้นสิบเอ็ดของตึก ผลการตรวจสอบพบว่าขาเขาหักทั้งสองข้างและอวัยวะภายในบาดเจ็บอย่างหนักจนถึงแก่ชีวิต
# ศาลาเผิงไหล
ศาลาเผิงไหล หรือ เจดีย์เผิงไหล  เป็นหอคอยที่มีชื่อเสียงในนครเผิงไหล มณฑลชานตง หนึ่งในหอคอยยิ่งใหญ่ทั้งสี่ของประเทศจีน เจดีย์เผิงไหลยังเป็นที่รู้จักในฐานะจุดขึ้นฝั่งของเทพเจ้าแปดเซียน และเป็นจุดที่สามารถเห็นเส้นแบ่งของทะเลเหลือง และ ทะเลป๋อไห่ พื้นที่การท่องเที่ยวในบริเวณนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนพื้นที่ทิวทัศน์สวยงามระดับห้าเอ โดยองค์การการท่องเที่ยวแห่งชาติจีน

ขุนศึก "นายพลเนื้อหมา" เคยนิพนธ์บทกวี "เยี่ยมเยียนศาลาเผิงไหล" ("Visiting Pengai Pavilion") ซึ่งชื่นชมความงามของศาลานี้ บทกวีดังกล่าวมีชื่อเสียงในแง่ของความหยาบคาย
# ตำบลภูเงิน (อำเภอเสลภูมิ)
ภูเงิน เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด

 ประวัติ 
 วันที่ 27 ธันวาคม 2492 โอนพื้นที่หมู่ 17, 18, 19, 20, และ 21 (ในขณะนั้น) ของตำบลเมืองไพร ไปตั้งเป็นหมู่ 19, 20, 21, 22, และ 23 ของตำบลภูเงินตามลำดับเรื่องเปลี่ยนแปลงเขตต์ตำบลในท้องที่อำเภอเสลภูมิ ราชกิจจานุเบกษา
 วันที่ 3 พฤศจิกายน 2496 ตั้งตำบลโพธิ์ทอง แยกออกจากตำบลภูเงินเรื่องตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่อำเภอธวัชบุรี และอำเภอเสลภูมิ จังหัดร้อยเอ็ด ราชกิจจานุเบกษา
 วันที่ 19 กรกฎาคม 2526 ตั้งตำบลเหล่าน้อย แยกออกจากตำบลภูเงินเรื่องตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่อำเภอเสลภูมิ จังหัดร้อยเอ็ด ราชกิจจานุเบกษา

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลขวาวมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลศรีวิลัย และตำบลโพธิ์ทอง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลโพนงาม (อำเภอกุดชุม) ตำบลดู่ทุ่ง และตำบลดงมะไฟ (อำเภอทรายมูล)
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลเดิด
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลเหล่าน้อย ตำบลวังหลวง และตำบลบึงเกลือ

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลภูเงินแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 18 หมู่บ้าน

 หมู่ที่ ชื่อหมู่บ้าน อักษรโรมัน ประชากร (คน) บ้าน (หลัง) 1 หวาย Wai 692 203 2 มะหรี่ Ma Ri 610 188 3 หนองตุ Nong Tu 741 204 4 หนองกุง Nong Kung 636 171 5 หนองกุง Nong Kung 889 230 6 นาเจริญ Na Charoen 512 154 7 บาโค Ba Kho 683 171 8 หวาย Wai 585 166 9 นาทม Na Thom 639 186 10 นาทมใต้ Na Thom Tai 1,090 278 11 หวาย Wai 502 162 12 มะหรี่ Ma Ri 962 270 13 ผักแพงพวย Phak Phaeng Phuai 405 103 14 นาทม Na Thom 754 201 15 หนองกุง Nong Kung 605 164 16 หวายใต้ Wai Tai 475 140 17 มะหรี่ Ma Ri 494 145 18 หวาย Wai 480 139 รวม 11,754 3,275
 ข้อมูลปี 2565รายงานสถิติจำนวนประชากรและบ้าน พ.ศ. 2565 จังหวัดร้อยเอ็ด กรมการปกครอง

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่ตำบลภูเงินทั้งหมดอยู่ในเขตการปกครองขององค์การบริหารส่วนตำบลภูเงิน
# ย็อชกอ กวาร์ดิออล
ย็อชกอ กวาร์ดิออล (เกิด 23 มกราคม ค.ศ. 2002) เป็นนักฟุตบอลชาวโครเอเชีย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังให้แก่แมนเชสเตอร์ซิตี สโมสรในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติโครเอเชีย
# อาสนวิหารโอแซร์
อาสนวิหารโอแซร์  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งโอแซร์  เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิก และเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลซ็องส์และโอแซร์ ตั้งอยู่ในเขตเมืองโอแซร์ จังหวัดอียอน ในแคว้นบูร์กอญ-ฟร็องช์-กงเต ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญสเทเฟน 

สร้างขึ้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 16 แทนที่อาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ซึ่งยังหลงเหลือให้เห็นในปัจจุบันบริเวณใต้ดินใต้อาสนวิหาร"Le Guide du Patrimoine en France" (2002), p. 148 โดยอาสนวิหารนี้มีชื่อเสียงด้านจิตรกรรมฝาผนังเฟรสโกสมัยราชวงศ์การอแล็งเฌียงซึ่งพบในบริเวณห้องใต้ดิน และยังมีชื่อเสียงด้านกระจกสีขนาดใหญ่The glass was reassembled after a Protestant iconoclastic attack on it in 1567; Virginia Chieffo Raguin, "The Genesis Workshop of the Cathedral of Auxerre and Its Parisian Inspiration" Gesta 13.1 (1974:27–38) p. 28. โดยตั้งแต่ ค.ศ. 1823 ได้เป็นที่ตั้งของมุขมณฑลซ็องส์และโอแซร์
# หอคอยกระเรียนเหลือง
หอคอยกระเรียนเหลือง  หรือ หอคอยหวงเฮ่อ  เป็นหอคอยแบบธรรมเนียมจีนตั้งอยู่ในนครอู่ฮั่น หอคอยหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในระหว่างปี 1981-1985 แต่หอคอยนี้เคยมีอยู่มาก่อนในหลายรูปนับตั้งแต่ปี 223 หอคอยปัจจุบันมีความสูง  บนพื้นที่  ตั้งอยู่บนเขางู  หนึ่งกิโลเมตรจากที่เคยตั้งหอคอยหลังเดิม ริมแม่น้ำแยงซี หอคอยนี้ยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในลัทธิเต๋า ว่ากันว่า หลี่ว์ ต้งปิน ได้เดินทางสู่สวรรค์จากที่นี่Images of the Immortal: The Cult of Lü Dongbin at the Palace of Eternal Joy by Paul R. Katz, University of Hawaii Press, 1999, page 80

ประวัติศาสตร์
แผนที่และบันทึกว่าด้วยจังหวัดและมณฑลของหยวนเหอ เขียนขึ้นราว 600 ปี หลังการก่อสร้างหอคอย ระบุว่านับตั้งแต่ซุน กวน ปฐมกษัตริย์แห่งอู่ตะวันออก สร้างป้อม Xiakou ขึ้นในปี 223 และสร้างหอคอยขึ้นตรงจุดที่เป็นเขื่อนกระเรียนเหลือง ซึ่งกลายมาเป็นที่มาของชื่อหอคอย

หอคอยถูกทำลายไปรวม 12 ครั้ง ทั้งจากเพลิงไหม้และจากสงคราม ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง และได้รับการซ่อมแซมรวม 10 วาระ หอคอยหลังสุดท้ายที่จุดที่ตั้งหอคอยหลังเดิมสร้างขึ้นในปี 1868 และทำลายลงไปในปี 1884 ต่อมาในปี 1907 ได้มีการสร้างหอคอยหลังใหม่ขึ้นใกล้กับจุดที่ตั้งหอคอยหลังเดิม จาง จื้อตง เสนอชื่อ '' (หอคอยเอ้าลี่ว์) สำหรับหอคอยหลังใหม่นี้ รวมถึงยังได้เขียนโคลงคู่ถึง ในปี 1957  สะพานอู่ฮั่นแยงซีได้สร้างขึ้นโดยที่โครงรับน้ำหนักข้างหนึ่งของสะพานสร้างอยู่บนจุดที่จะเป็นหอคอยกระเรียนเหลือง ในปี 1981 รัฐบาลนครอู่ฮั่นได้เริ่มก่อสร้างหอคอยขึ้นใหม่อีกครั้งที่จุดใหม่ ห่างไปราว  จากจุดเดิม หอคอยหลังใหม่นี้สร้างเสร็จในปี 1985
# ศาลาเจ้าชายเถิง
ศาลาเจ้าชายเถิง  หรือ ศาลาเถิงหวัง  เป็นสิ่งปลูกสร้างทางตอนเหนือของนครหนานชาง มณฑลเจียงซี ประเทศจีน บนชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำกั้น และเป็นหนึ่งในสี่หอคอยอันยิ่งใหญ่ของประเทศจีน ศาลานี้ถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งตลอดในประวัติศาสตร์ อาคารหลังปัจจุบันสร้างขึ้นในปี 1989 บนจุดที่ตั้งเดิม ภายใต้การดูแลของสถาปนิก เหลียง ซือเฉิง ศาลามีความสูงเก้าชั้น สถาปัตยกรรมไม้แบบราชวงศ์ซ่ง

ศาลาเถิงหวังสร้างขึ้นครั้งแรกในปี 653 โดย ลี่ หยวนยิง (ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น เจ้าชายเถิง ในปี 639) น้องชายของจักรพรรดิไท่ซงแห่งราชวงศ์ถัง และลุงของจักรพรรดิเกาจงแห่งราชวงศ์ถัง นับตั้งแต่การก่อสร้างเสร็จ หอคอยถูกทำลายรวม 29 ครั้งWang: 1. มีการเปลี่ยนรูปทรงและการใช้สอยของอาคารหลายครั้งมาตลอดประวัติศาสตร์ อาคารหลังก่อนปัจจุบันสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิถงจื้อแห่งราชวงศ์ชิง อาคารหลังนี้ถูกทำลายลงในเดือนตุลาคม 1926 ในยุคสมัยขุนศึกWang: 31.

ศาลาหลังปัจจุบันสร้างขึ้นตามการออกแบบของสถาปนิก เหลียง ขือเฉิง สร้างแล้วเสร็จเมื่อปี 1989 สร้างขึ้นจากคอนกรีตเสริมเหล็ก ตกแต่งอย่างราชวงศ์ซ่ง หอคอยมีความสูง  เก้าชั้น พื้นที่ใช้สอยรวม
# ปฏิบัติการเทอร์มินอล
ปฏิบัติการเทอร์มินอล เป็นหนึ่งในปฏิบัติการของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนหนึ่งของปฏิบัติการคบเพลิง(ฝ่ายสัมพันธมิตรบุกครองฝรั่งเศสแอฟริกาเหนือ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942) มันเกี่ยวข้องกับการขึ้นบกโดยตรงของทหารราบเข้าสู่ท่าเรือแอลเจียร์ของวิชีฝรั่งเศสด้วยจุดมุ่งหมายในการเข้ายึดท่าเรือโดยสะดวกก่อนที่พวกเขาอาจจะถูกสังหารได้Roskill p325

 เบื้องหลัง 
กองกำลังที่เข้าโจมตีคือเรือพิฆาตสองลำของราชนาวี ได้แก่ เรือหลวงมัลคอล์ม และเรือหลวงโบรค (บัญชาการโดย เฮนรี่ แฟนคอร์ท) ซึ่งบรรจุทหารจำนวน 600 นายของกองพันที่ 3 ทหารราบที่ 135  (บัญชาการโดยพันเอก เอ็ดวิน สเวนสัน) ส่วนหนึ่งของกองพลทหารราบสหรัฐที่ 34 แผนการดังกล่าวคือกองทหารจะทำการขึ้นบกโดยตรงเข้าสู่ท่าเรือ มันเป็นการคาดหวังว่าไม่ว่าจะเข้าจู่โจมโดยไม่ทันได้ตั้งตัวอย่างสมบูรณ์อาจจะได้รับประสบผลสำเร็จหรือว่าฝ่ายป้องกันอาจจะให้การสนับสนุนการบุกครองดังกล่าวในขนาดที่อย่างน้อยก็ปฏิเสธที่จะยิงใส่ฝ่ายโจมตี อย่างไรก็ตาม กองกำลังวิชีได้เปิดฉากยิงใส่เรือ สร้างความเสียหายแก่พวกเขาอย่างหนัก

 ปฏิบัติการ 
เวลา 4 นาฬิกา ช่วงเช้าของวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 เรือมัลคอล์มและเรือโบรคได้แล่นเรือเข้าใกล้ท่าเรือแอลเจียร์ พวกเขาถูกมองว่าเป็นศัตรูโดยกองทหารวิชีที่คอยป้องกันอยู่ ได้เปิดฉากยิงในเวลา 4 นาฬิกา 6 นาที เรือมัลคอล์มได้พยายามแล่นเรือฝ่าดงระเบิดแต่ถูกยิงและได้รับความเสียหายอย่างหนักโดยกระสุนปืนใหญ่ที่ยิงมาจากชายฝั่ง ลูกเรือบนเรือสิบนายเสียชีวิต อีกหลายคนได้รับบาดเจ็บ และหม้อไอน้ำสามในสี่ของเรือได้ดับไป ตัดความเร็วของเรือที่ 4 น็อต เรือถูกบังคับให้ล่าถอยและไม่ได้มีส่วนร่วมในปฏิบัติการอีกต่อไป ในช่วงแรก เรือโบรคนั้นโชคดีกว่า ในความพยายามครั้งที่สามของเรือ เรือได้แล่นฝ่าดงระเบิดและได้ส่งกองทหารของเรือภายใต้การยิงไว้ที่ Quai de Fécamp และจากนั้นก็ล่าถอย นี่คือสี่ชั่วโมงหลังปฏิบัติการได้เริ่มขึ้น ความโชคดีของเรือโบรคได้หมดลง เรือถูกยิงโดยปืนใหญ่ชายฝั่งซึ่งประกอบกับความเสียหายก่อนหน้าและหลังจากถูกลากจูง เรือได้จมลงในวันที่ 10 พฤศจิกายน

ทหารราบที่ขึ้นบกถูกล้อมและถูกบีบบังคับให้ยอมจำนนในเจ็ดชั่วโมงต่อมา อย่างไรก็ตาม พวกเขาประสบความสำเร็จในการขัดขวางการทำลายท่าเรือก่อนที่ฝ่ายป้องกันได้ยอมจำนนต่อกองกำลังบุกรุกที่ใหญ่กว่า

 ผลพวง 
ปฏิบัติการที่คล้ายกันได้ถูกดำเนินที่ออราน (ปฏิบัติการรีเซอร์วิสท์) แต่ด้วยความสำเร็จที่ค่อนข้างน้อย อย่างไรก็ตาม การขึ้นบกของคบเพลิงได้ประสบความสำเร็จโดยรวม ส่วนปฏิบัติการเทอร์มินอลและรีเซอร์วิสท์เป็นเพียงความล้มเหลวในปฏิบัติการทั้งหมด
# หอคอยเยฺว่หยาง
หอคอยเยฺว่หยาง  เป็นหอคอยแบบจีนโบราณ ตั้งอยู่ในเย่วหยาง มณฑลหูหนาน ริมฝั่งทะเลสาบต้งถิง หอคอยเยฺว่หยาง, หอคอยเจ้าชายเถิง และ หอคอยกระเรียนเหลือง เป็นสามหอคอยอันยิ่งใหญ่ของแคว้นเจียงหนาน หอคอยเยฺว่หยางเป็นที่รู้จักมาจากบทนิพนธ์ ระลึกถึงหอคอยเยฺว่หยาง  นิพนธ์โดยซีเหวิน ขุนนางคนสำคัญของราชวงศ์ซ่งเหนือ (960–1127) ของจีน หอคอยตั้งอยู่บนกำแพงเมืองนครโบราณเยฺว่หยาง มณฑลหูหนาน โดยหันหน้าออกสู่เกาะจุนชาน เหนือทะเลสาบต้งถิง

หลังคาของหอคอยประดับด้วยกระเบื้องเคลือบสีเหลือง  สีตัดกันกับป่าไม้สีเขียวโดยรอบ หลังคายอดสดของหอคอยเป็นทรงโค้งเรียบลักษณะคล้ายกับหมวกขุนพลในจีนโบราณ หอคอยเยฺว่หยางถือเป็นสิ่งปลูกสร้างในจีนโบราณแห่งเดียวที่มีลักษณะหลังคาทรงหมวกขุนพลเช่นนี้
# คอสมิกเกอริลลา
คอสมิกเกอริลลา  เป็นวิดีโอเกมอาร์เคดเกมยิงที่ตายตัวที่พัฒนาโดยบริษัทยูนิเวอร์แซลและวางจำหน่ายใน ค.ศ. 1979 ส่วนพอร์ตแซดเอกซ์ สเปกตรัม เผยแพร่โดยบริษัทคริสตัลคอมพิวติงใน ค.ศ. 1983

 รูปแบบการเล่น 
thumb|200px|left|บรรดาเอเลียนฉกชิงฝายกำบังที่ปกป้องจำนวนชีวิตของผู้เล่น

คอสมิกเกอริลลาเป็นเกมยิงที่ตายตัวสองมิติ โดยผู้เล่นควบคุมปืนใหญ่เลเซอร์ที่ด้านล่างของหน้าจอ ซึ่งการเคลื่อนไหวจะจำกัดไปทางซ้ายกับขวา และต้องยิงใส่เอเลียนด้านบน เกมนี้ตรงกันข้ามกับสเปซอินเวเดอส์ ซึ่งบรรดาเอเลียนจะถูกจัดเรียงเป็นเส้นแนวตั้งเดียวในแต่ละด้านของหน้าจอ โดยมีการเคลื่อนไหวไปที่ตรงกลางทีละหนึ่งตัวหรือมากกว่า เพื่อพยายามจับกุมและโยกย้ายฝ่ายกำบังของผู้เล่นออก ทั้งนี้ เหล่าเอเลียนไม่สามารถโดนกระสุนของผู้เล่นได้จนกว่าพวกมันจะเริ่มเคลื่อนไหว และผู้เล่นสามารถยิงโพรเจกไทล์ได้ครั้งละหนึ่งนัดเท่านั้น เมื่อฝ่ายกำบังแถวหนึ่งถูกโยกย้ายออก หนึ่งใน "ชีวิต" ของผู้เล่นจะถูกเปิดเผยและสามารถถูกจับกุมได้ ในบางครั้ง "ยานแม่" ที่รวดเร็วมากจะปรากฏขึ้น และเคลื่อนผ่านหน้าจอเหนือผู้เล่นโดยมีการทิ้งระเบิด

เกมนี้มีความยากหกระดับ พร้อมกับโหมดเกมสี่โหมด ที่ผสมระหว่างเกมปกติ, โบนัสศัตรู และเอเลียนที่เร็วกว่า นอกจากนี้ ยังมีโหมดผู้เล่นสองคนที่ผู้เล่นผลัดกันเล่น

 การตอบรับ 
คอสมิกเกอริลลาได้รับการเปรียบเทียบกับสเปซอินเวเดอส์อย่างสม่ำเสมอ แม้ว่านิตยสารซินแคลร์ยูสเซอร์จะอธิบายว่าเกมนี้เป็น "ขั้นต่อไป" ด้วยสถานการณ์และการจัดเรียงวัตถุที่แตกต่างกันCosmic Guerilla review, Sinclair User, issue 17 (p.32), ECC Publications, August 1983 ทั้งนี้ นิตยสารโฮมคอมพิวติงวีกลี, ซินแคลร์ยูสเซอร์ และแซดเอกซ์ คอมพิวติงต่างชื่นชมกราฟิกที่ลื่นไหลของเกมCosmic Guerilla review, ZX Computing, issue August/September 1983 (p.107), Argus Specialist Publications แม้ว่าโฮมคอมพิวติงวีกลีจะรู้สึกว่าเสียงน่าจะใช้งานได้ดีกว่าCosmic Guerilla review, Home Computing Weekly, issue 36 (p.17), Argus Specialist Publications, November 1983 เกมนี้ได้รับการตอบรับที่ดีโดยทั่วไป ตลอดจนได้รับการอธิบายไปต่าง ๆ นานา ว่า "น่าเล่นอย่างไม่น่าเชื่อ" และ "น่าเล่นมาก" รวมถึง "แนะนำเป็นอย่างยิ่ง"Cosmic Guerilla review, CRASH, issue 1 (p.46), Newsfield Publications, February 1984
# โรงเรียนสตรีราชกุมารีรัตนาวตี
โรงเรียนสตรีราชกุมารีรัตนาวดี  เป็นโรงเรียนสตรีในชนบทของทะเลทรายทาร์ในไชสัลเมร์ ประเทศอินเดีย โรงเรียนนี้โดดเด่นที่การออกแบบโดยสถาปนิกให้มีลักษณะเป็นรูปวงรีที่สามารถต้านทานอุณหภูมิกลางทะเลทรายที่สูงได้ถึง 50 องศาเซลเซียส โรงเรียนมีขนาด 400 คน เปิดสอนระดับอนุบาลถึงระดับสิบ (เทียบเท่ามัธยมสี่) เป้าหมายการศึกษาของโรงเรียนคือการเรียนการสอนและฝึกวิชาซึ่งรวมถึงทักษะงานศิลปหัตถกรรมแบบพื้นถิ่น เช่น การทอผ้า เย็บปักถักร้อย อาคารโรงเรียนนี้เป็นผลงานการออกแบบโดยบริษัทสถาปนิกจากนิวยอร์ก ไดแอนา เคลลอก อาร์คีเท็กส์ (Diana Kellogg Architects) ส่วนเครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียนเป็นผลงานออกแบบโดยสพยสาจี มุขรจี โดยใช้อาร์จัก ซึ่งเป็นภาพพิมพ์ไม้อัดแบบท้องถิ่น

ชื่อของโรงเรียนตั้งตามเจ้าหญิง (ราชกุมารี) นามว่า รัตนาวตี (หรือ รัตนาวดี) ธิดาในมหาราวัลรตัน สิงห์ (Maharawal Ratan Singh)

 สถาปัตยกรรม 
โรงเรียนตั้งอยู่ในภูมิภาคห่างไกลโดยรอบนครไชสัลเมร์ ใกล้กับหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ชื่อ กาโนอี (Kanoi) สถาปัตยกรรมของโรงเรียนเป็นรูปวงรี โดดเด่นท่ามกลางทะเลทราย การออกแบบอาคารของโรงเรียนนั้นออกแบบเพื่อให้อากาศเย็นไหลเวียน และยังเป็นสัญลักษณ์แทนความเป็นสตรี อันเป็นเอธอส (ethos) ของโครงการ ช่างหินจากไชสัลเมร์สร้างอาคารขึ้นจากหินทรายสีเหลืองทองพรีคัต เคลล็อก ผู้ออกแบบสร้างโรงเรียนเรียกผลงานชิ้นนี้ของเธอว่าเป็น "อ้อมกอดใหญ่และเป็นกอดที่แน่น" ("a big, tight hug")

เพื่อให้ภายในอาคารของโรงเรียนมีอากาศเย็นสบาย เคลล็อกได้นำเอาวิธีแบบท้องถิ่นมาใช้ เช่น การฉาบผนังด้านในด้วยปูนขาว (lime plaster) ปูนขาวนี้มีฤทธิ์ในการคงความเย็นแก่อาคาร นอกจากนี้ เธอยังนำเอาหน้าต่างแบบจาฬีมาใช้ ซึ่งสร้างปรากฏการณ์เวนตูรี ทำให้ลมที่พัดผ่านเข้ามามีความเย็นขึ้น ความเย็นภายในอาคารเพียงพอที่จะไม่ต้องติดตั้งเครื่องปรับอากาศ

พระบรมวงศานุวงศ์ของมหาราชาแห่งไชสัลเมร์ และ มเวนทระ สิงห์ เศขวาต (Manvendra Singh Shekhawat) เป็นผู้บริจาคที่ดินสร้างโรงเรียนนี้
# แซตเทิร์นสวาปามบุตรของตน
แซตเทิร์นสวาปามบุตรของตน  เป็นจิตรกรรมโดยศิลปินชาวสเปน ฟรังซิสโก โกยา ตามธรรมเนียมแล้ว ภาพนี้ถูกตีความว่าเป็นภาพของปรัมปรากรีกแสดงตอนที่ยักษ์โครนุส (หรือในปรัมปราโรมันเรียก แซตเทิร์น) กำลังกินลูกของตัวเองคนหนึ่ง ตามปรัมปราในตอนนี้เล่าว่า หลังแซตเทิร์นรับทราบคำพยากรณ์ของเกอาว่าตนจะถูกโค่นล้มโดยลูกคนหนึ่งของตนเอง แซตเทิร์นจึงกินลูกแต่ละคนตั้งแต่แรกเกิด ภาพเขียนนี้เป็นหนึ่งสิบสี่ ภาพดำ ที่โกยาเขียนขึ้นบนผนังของบ้านตนเองโดยตรงในปี 1820-1823 ต่อมาภาพเขียนนี้ได้ถูกเคลื่อนย้ายออกมาไว้บนผ้าใบหลังโกยาเสียชีวิต ปัจจุบันเป็นสมบัติของพิพิธภัณฑ์ปราโดในมาดริด

ภาพเขียนนี้เป็นหนึ่งในหกชิ้นงานที่โกยาสร้างขึ้นในห้องอาหาร กระนั้น โกยาไม่เคยตั้งชื่อชิ้นงานที่เขาวาดไว้ในบ้านตนเอง ชื่อชิ้นงานนี้ถูกตั้งขึ้นให้หลังโกยาเสียชีวิตLicht, 168 การตีความภาพนี้เป็นการคาดเดาจากภาพเขียนเท่านั้น นักวิชาการที่ศึกษาเรื่องราวของโกยา เฟร็ด ลิตช์ (Fred Licht) ได้แสดงความไม่วางใจในชื่อของชิ้นงานที่ถูกตั้งให้หลังโกยาเสียชีวิต โดยระบุว่าชื่อนี้อาจ "ชักนำไปในทางที่ผิดอย่างมาก"Licht, 168 เขาชี้ให้เห็นว่าประติมานวิทยาโดยธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องกับแซตเทิร์น (เช่น เคียวยาว หรือ นาฬิกาทราย) ไม่มีปรากฏในภาพ และร่างของมนุษย์ตัวเล็กดูแล้วไม่ได้คล้ายกันกับเด็กทารก หรือไม่แม้แต่เหมือนกายวิภาคของมนุษย์ด้วยซ้ำ เขาระบุว่า "ต้องเข้าใจชื่อเหล่านี้เป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ ของชิ้นงานเท่านั้น" เช่นเดียวกับชิ้นงานภาพเขียนดำอื่น ๆ ของโกยา คำอธิบายแทนที่ของลิตช์เสนอว่าภาพเขียนนี้เป็นการตีกลับกระแสการต่อต้านยิวที่แสดงภาพชาวยิวกินเด็ก (ซึ่งเป็นการอ้างถึงเหตุการณ์บลัดไลเบิล)Licht, 170 เมื่อตีความเช่นนี้แล้ว มนุษย์ตัวใหญ่กว่าในภาพกลับเป็นตัวแทนของความหวาดกลัวต่อชาวยิวแสดงออกมาในรูปของความรุนแรงแท้จริงต่อพวกต้านยิว ดังที่ว่า "ความกระหายแบบสัตว์ป่าแท้จริงเกิดขึ้นมาจากความกระหายแบบสัตว์ป่าที่จินตนาการขึ้น" ("bestiality is born of imagined bestiality") กระนั้น เขายังเสริมต่อว่าการตีความนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะยืนยัน และเช่นเดียวกันกับการตีความว่าเป็นแซตเทิร์น แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอันหลากหลายของโกยาในการจัดวางองค์ประกอบของภาพ 

หมายเหตุ
# สำนักงานใหญ่จอห์นสันแว็กซ์
สำนักงานใหญ่จอห์นสันแว็กซ์  เป็นสำนักงานใหญ่นานาชาติและอาคารบริหารของบริษัทเอส. ซี. จอห์นสัน แอนด์ ซัน ในราซีน รัฐวิสคอนซิน ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกชาวอเมริกัน แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ ให้กับประธานบริษัท แฮร์เบิร์ต เอฟ. "ฮิบ" จอห์นสัน (Herbert F. "Hib" Johnson) สร้างขึ้นในระหว่างปี 1936 ถึง 1939 เสาทรง "ใบบัว" ที่โดดเด่น และนวัตกรรมอื่น ๆ ที่ไรต์ออกแบบให้กับอาคารนี้ได้ช่วยฟื้นหน้าที่การงานของไรต์ขึ้นมาอีกครั้งจากช่วงที่เขากำลังเริ่มสูญเสียอิทธิพล ตัวอาคารสำนักงานและอีกอาคารที่อยู่ติดกัน คือหอค้นคว้าวิจัยความสูง 14 ชั้น (Johnson Wax Research Tower) สร้างขึ้นปี 1944–1950 ได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นแนชั่นนอลฮิสตอริกแลนด์มาร์กในปี 1976
# 3 นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่
3 นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ เป็นภาพยนตร์ไทยแนว โลดโผน, ตลก และอาชญากรรม โดยเป็นผลงานลำดับแรกของค่ายไทรทองภาพยนตร์ และจัดจำหน่ายโดยนิวไฟว์สตาร์ (ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ในปัจจุบัน ต่อมาเมื่อค่ายไทรทองภาพยนตร์ปิดกิจการลงไปลิขสิทธิ์จึงตกมาอยู่กับไฟว์สตาร์โปรดักชั่น) จากการกำกับของผู้ที่ใช้นามแฝงว่า ทับทิมสยาม ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2519 นำแสดงโดย สรพงศ์ ชาตรี, อุเทน บุญยงค์, ไพโรจน์ ใจสิงห์, ภาวนา ชนะจิต, บู๊ วิบูลย์นันท์, แพน บอระเพ็ด, พิภพ ภู่ภิญโญ, ไกร ครรชิต, สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม และดวงใจ หทัยกาญจน์3 นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ (2519)

 นักแสดง 
 สรพงศ์ ชาตรี รับบท จอม
 อุเทน บุญยงค์ รับบท เฉียบ ชัยภูมิ
 ไพโรจน์ ใจสิงห์ รับบท โรจน์
 ภาวนา ชนะจิต รับบท ทับทิม
 บู๊ วิบูลย์นันท์ รับบท เสี่ยเคี้ยง แซ่โค้ว
 ไกร ครรชิต รับบท ไกร
 แพน บอระเพ็ด รับบท โดม
 พิภพ ภู่ภิญโญ รับบท สามภพ
 สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม รับบท ตาเปา
 ดวงใจ หทัยกาญจน์ รับบท เปรม
 เมือง อพอลโล รับบท เมือง
# ไดสุเกะ สุกี้คาวา
ไดสุเกะ สุกี้คาวา (Daisuke Sukikawa) (ชื่อเล่น:ได) (เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2530) ทำความรู้จัก สรเดช รับบทโดย ไดสุเกะ จากละคร สมิงจ้าวท่าเป็นนักแสดงอิสระชาวไทย เริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากการเดินแบบและถ่ายโฆษณาแสดงมิวสิกวิดิโอต่างๆและผลงานภาพยนตร์เป็นที่รู้จักในบาท "โทรู" นักแสดงหนุ่มใหม่ช่อง 7 "ไดสุเกะ สุกี้คาวา" พบกันในละคร "คนละโลก"
จากละครเรื่อง คนละโลก เป็นต้นไดสุเกะ สุกี้คาวา หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น แต่หัวใจไทยเกินร้อย

 ประวัติ 
ไดสุเกะ เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ 2530)“ไดสุเกะ” หวนคืนจอประชันบทบาท 3 สาม “กุ๊กกิ๊ก-นาย-แก้ม” | daradaily จบการศึกษาปริญญาตรีจากประเทศญี่ปุ่นแนะนำนักแสดงใหม่ช่อง 7 ไดสุเกะ สุกี้คาวา (แซ่บลืม) อัญเชิญลุงกิ๊ก Gigarange กระทู้นี้ครับ

ไดสุเกะเป็น(ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น) มีบิดาเป็นชาวประเทศญี่ปุ่นและมารดาเป็นชาวไทยปัจจุบันพักอาศัยอยู่กับมารดาที่กรุงเทพมหานครชวนดูการแต่งตัว “ไดสุเกะ” กับแนวสตรีทสุดคูล | daradaily 

 วงการบันเทิง 

ไดสุเกะเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากการเดินแบบและถ่ายโฆษณาแสดงมิวสิกวิดิโอต่างๆและผลงานภาพยนตร์เป็นที่รู้จักในบาท "โทรู" จากละครเรื่อง คนละโลกและ แฝดล่องหน

ในปัจจุบันไดสุเกะได้สิ้นสุดในการเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดี ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระสามารถรับงานละครอื่นๆทางทุกสถานี'ไดสุเกะ'ตกที่นั่งลำบากถูก 'แพน' เกลียดขี้หน้าเพราะเป็นคนดีเกินไป ในฟ้ามีตา ตอน 'แก๊สเฉื่อย'

 ผลงานละครโทรทัศน์ 

 ละครโทรทัศน์ 
ปี พ.ศ.  เรื่อง   บทบาท  เครือข่าย  2558 คนละโลก โทรู  ช่อง 7 เอชดี  2559 แฝดล่องหน วัฒนา นางฟ้าเปื้อนฝุ่น ธีรวิทย์ เพชรตัดเพชร ดร.ยามาดะ  2560 นักบุญทรงกลด กิตากาวา 2561 แม่สื่อจอมป่วน ปฏิรพ สมิงจ้าวท่า สรเดช อินทราวงศ์ 2565 เมนูลับฉบับแก้มยุ้ย Lacuisine จิรชิน ช่อง เอ็มคอทเอชดี

 ผลงานมิวสิกวิดีโอ 

(2558) เพลงคู่ชีวิต ศิลปิน Cocktail

 ภาพยนตร์ 

| rowspan="1" | 2557
| เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน
| อาจารย์ธาดา
|}
# สถานีรถไฟปอยเปต
สถานีรถไฟปอยเปต เดิมใช้ชื่อว่า สถานีรถไฟเสรีเริงฤทธิ์ คือสถานีรถไฟแห่งหนึ่งในปอยเปต จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา ห่างจากชายแดนไทย 850 เมตร เป็นจุดสิ้นสุดของทางรถไฟสายพนมเปญ–ปอยเปต และเชื่อมต่อกับทางรถไฟสายตะวันออกของการรถไฟแห่งประเทศไทย

ประวัติ
สถานีรถไฟปอยเปตถูกสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473 ในช่วงที่กัมพูชาเป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนของฝรั่งเศส หลังการรับมอบดินแดนเขมรส่วนในจากจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2484 ในราชกิจจานุเบกษา ระบุถึงการเวนคืนที่ดินเพื่อสร้างทางรถไฟสายอรัญญประเทศ–มงคลบุรี เมื่อ พ.ศ. 2485-2487 ไทยได้ทำการสร้างรางรถไฟเชื่อมต่อกับทางรถไฟเดิมไปจนถึงสถานีรถไฟพระตะบองจนถึงสถานีรถไฟสวายโดนแก้ว ที่แม่น้ำเป็นพรมแดนกั้นไทยกับฝรั่งเศสในขณะนั้น เป็นระยะทาง 17 กิโลเมตรHistory of Thai railway  โดยในราชกิจจานุเบกษาได้กำหนดชื่อสถานีรถไฟที่ปอยเปตว่า สถานีรถไฟเสรีเริงฤทธิ์ กระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองยุติลง ฝ่ายไทยได้ส่งมอบดินแดนเขมรส่วนในพร้อมกับทางรถไฟสายตะวันออกนี้คืนแก่ฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2489

แต่การเดินรถไฟระหว่างประเทศ มักหยุดเดินรถและรื้อเส้นทางออกหลายครั้งด้วยเหตุผลทางการเมืองของประเทศกัมพูชาอาทิตย์ ทรงกลด. เรื่องลับเขมร ที่คนไทยควรรู้. กรุงเทพฯ : สยามบันทึก, 2552, หน้า 140–143 . และไม่มีการเดินรถระหว่างกันนานกว่า 40 ปี กระทั่งรัฐบาลกัมพูชาบูรณะเส้นทางรถไฟขึ้นใหม่เพื่อผลประโยชน์ด้านการค้า โดยมีการสร้างทางรถไฟเชื่อมกับสถานีรถไฟด่านพรมแดนบ้านคลองลึกของประเทศไทยขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2562Cambodia and Thailand reconnected by rail after 45 years; The Straits Times, 22 April 2019 ทว่าการเดินรถระหว่างประเทศหยุกชะงักอีกครั้งช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 จากการระบาดทั่วของโควิด-19
# โรงเรียนนาทวีวิทยาคม
โรงเรียนนาทวีวิทยาคม   เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 16 กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่เลขที่ 100 หมู่ที่ 2 ถนนเพชรเกษม ตำบลคลองทราย อำเภอนาทวี จังหวัดสงขลา รหัสไปรษณีย์ 90160 มีพื้นที่ 80 ไร่  
 ประวัติ 
   โรงเรียนนาทวีวิทยาคม ได้รับอนุญาตจากกระทรวงศึกษาธิการ ให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อปี พ.ศ. 2516 โดยอาศัยที่เรียนอาคารชั่วคราวภายในโรงเรียนบ้านนาทวีในการจัดการเรียนการสอน มีนายสมคิด สุวรรณยุหะ เป็นครูใหญ่ และรับนักเรียนสหศึกษา 1 ห้อง มีจำนวนนักเรียน 51 คน ครู 2 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 โรงเรียนได้รับบริจาคที่ดินจาก นายเมล์ รัตนเสถียร เนื้อที่ 30 ไร่ และขอใช้ที่ดินกรมธนารักษ์อีก 50 ไร่ เพื่อเป็นที่ตั้งของโรงเรียน