wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์การต่อต้านของติมอร์
หอจดหมายเหตุและพิพิธภัณฑ์การต่อต้านของติมอร์  เป็นพิพิธภัณฑ์ในดิลี ประเทศติมอร์-เลสเต ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อเอกราชของติมอร์จากอินโดนีเซีย

ประวัติศาสตร์
หอจดหมายเหตุเปิดให้บริการในเดือนธันวาคม 2005 โดยในพิธีเปิดมีนายกรัฐมนตรีมารี อัลกาตีรี และประธานาธิบดีชานานา กุฌเมา เข้าร่วมในพิธี

สถาปัตยกรรม
หอจดหมายเหตุตั้งอยู่ตรงพื้นที่ที่ในอดีตเป็นอาคารศาลยุติธรรมของติมอร์ของโปรตุเกส ก่อนที่ตัวอาคารจะถูกเผาทำลายในระหว่างวิกฤตการณ์ติมอร์ตะวันออก ปี 1999 อาคารมีขนาดพื้นที่ 1,325 ตารางเมตร และลานขนาดตาราง 1,165 เมตร สถาปนิกผู้ควบคุมการออกแบบคือตาเนีย เบต็องกูร์ กูไรยา

 นิทรรศการ 
พื้นที่หลักของหอจดหมายเหตุเป็นนิทรรศการถาวรในชื่อ "ต่อต้านคือชนะ"  ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ของการต่อต้านของติมอร์ต่อการปกครองโดยกองทัพของอินโดนีเซีย โดยใช้เทคนิคและเทคโนโลยีต่าง ๆ ที่ทันสมัย เพื่อให้ผู้เข้าชมเข้าใจถึงการต่อต้านและนักสู้ติมอร์ในเวลานั้น นิทรรศการมีคำบรรยายประกอบเป็นภาษาเตตุน, ภาษาโปรตุเกส และภาษาอังกฤษ

 หอจดหมายเหตุการต่อต้าน 
ในพื้นที่ของหอจดหมายเหตุยังเป็นที่เก็บรักษาเอกสาร ภาพถ่าย และวัตถุที่เกี่ยวข้อง ของสะสมบางส่วนนี้ได้รับการเสนอชื่อแก่ยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นความทรงจำแห่งโลก

ในปี 2013 มูลนิธิมารียู ซูวารึช ได้พัฒนาช่องทางออนไลน์เพื่อเผยแพร่เอกสารจากหอจดหมายเหตุนี้ ทำให้หอจดหมายเหตุนี้มีหอจดหมายเหตุออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
# มิสเวิลด์ 1953
มิสเวิล์ด 1953 การจัดประกวดครั้งที่ 3 ของ มิสเวิลด์ มีผู้เข้าประกวดทั้งหมด 15 คน เมย์-หลุยส์ โฟลดิน จาก สวีเดน ส่งมอบมงกุฎ เดนีส เพอคีเยร์ จาก ฝรั่งเศส  Denise Perrier : la Miss Monde 1953 de retour sur ses terres natales , Bugeycotiere.fr, 20 September 2019 เธอได้รับสายสะพาย ถ้วยรางวัล และ ช่อดอกไม้ ทำให้เธอเป็นมิสเวิล์ดคนแรกที่ได้สายสะพาย รองอันดับสองอย่าง ไมชีมารีนา "มารีนา" ปาปาเอเลีย จาก อียิปต์ ถึงกับกรีดร้องออกมาเมื่อชื่อเธอถูกประกาศhttps://web.archive.org/web/20150706142718/http://www.missworld.com/History/1953/ Miss World 1953 Results. Official Page. Retrieved 13 October 2016

ผลการประกวด
thumb|240px|Countries and territories which sent delegates and results for Miss World 1953
 ตำแหน่ง ผู้เข้าประกวด มิสเวิล์ด 1953  – เดนีส เพอคีเยร์ 1st Runner-up  – อเล็กซานดรา ลาดีกู 2nd Runner-up  – ไมชีมารีนา "มารีนา" ปาปาเอเลีย 3rd Runner-up  – มาเนล อีลังกากูน 4th Runner-up  – แมรี เคมป์ กริฟฟิน5th Runner-up  – เอลิซาเบธ โชวิสกี้

ผู้เข้าประกวด

ประเทศผู้เข้าประกวดอายุ (ขณะประกวด)บ้านเกิด   มาเนล อีลังกากูน 20 โคลัมโบ   อินกริด แอนเดอร์เซน 21 โคเปนเฮเกน   ไมชีมารีนา "มารีนา" ปาปาเอเลีย 20 อเล็กซานเดรีย   มายา-รีต้า ตัวมาลา 19 ลาห์ตี   เดนีส เพอคีเยร์ 18 ออมบูริวอองบูเจย์   วิลมา แคนเดอร์ส 19 ดึสเซิลดอร์ฟ   เบรนดา มี 20 เดอร์บี   อเล็กซานดรา ลาดีกู 20 กาวาลา   อีวอนน์ เมเยอร์ 20 ฮาร์เลม   ชาวัตเซเล็ต ดรอร์ 19 เทลอาวีฟ   เอลิซาเบธ โชวิสกี้ 18 มอนติคาร์โล   ซินโนว์ กุลแบรนด์เซน 23 ออสโล   อินกริด โยแฮนส์สัน 18 สต็อกโฮล์ม   โอเด็ตต์ มิเชล 19 ซูริก   แมรี เคมป์ กริฟฟิน 23 ลอสแอนเจลีส

เพิ่มเติม
เข้าประกวดไม่สำเร็จ
  - ลอค์ เฟลเกอร์ (ขาดผู้สนับสนุน)
  - เซเปีย เดเจเฮต์ (เข้าประกวดมิสยุโรป)
  - แมรี เมอร์ฟี (ป่วย)
  - มาร์เซลลา มารีอานี† (ถูกเชิญชวนไปแสดงภาพยนตร์)
  - ฮาเนีย เบย์ดุน (ขาดผู้สนับสนุน)

เปลี่ยนตัว
  - แอนทีกอนี คอสตันดา (ไม่สามารถเข้าประกวดด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ ไมชีมารีนา "มารีนา" ปาปาเอเลีย เข้าประกวดแทน)
  - ซิลลีเวียน คาร์เพนเตอร์ (ตัดสินใจแต่งงาน)
# คอลล์ออฟดิวตี 3
คอลล์ออฟดิวตี 3  เป็นวิดีโอเกมแนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาโดยเทลย์อาร์ช และจัดจำหน่ายโดยแอ็กทิวิชัน เป็นเกมภาคหลักลำดับที่ 3 ของชุดวิดีโอเกม คอลล์ออฟดิวตี ตัวเกมวางจำหน่ายสำหรับเพลย์สเตชัน 2 เอกซ์บอกซ์ เพลย์สเตชัน 3 เอกซ์บอกซ์ 360 และ วี ตัวเกมเป็นเกมเปิดตัวสำหรับเพลย์สเตชัน 3 และวีในโซนอเมริกาเหนือ ยุโรป และออสเตรเลีย นอกจากนี้ยังเป็นภาคหลักเพียงภาคเดียวที่ไม่ได้วางจำหน่ายสำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล
 การพัฒนา 
คอลล์ออฟดิวตี 3 เปิดตัวโดยแอ็กทิวิชันก่อนงานอี3 2006 ไม่นาน โดยมีการเปิดเผยว่าเทลย์อาร์ชจะเป็นผู้พัฒนาเกมนี้ (เป็นเกมที่สองในชุดเกมต่อจาก คอลล์ออฟดิวตี 2: บิ้กเรดวัน) ซึ่งมีกำหนดวางจำหน่ายในปลายปีนั้น ตัวเกมจะทำงานบนเอ็นจีแอลซึ่งเป็นเอนจินเกมภายในของเทลย์อาร์ช ตัวเกมยังเป็นเกมเปิดตัวสำหรับเพลย์สเตชัน 3 และวีในโซนอเมริกาเหนือ ยุโรป และออสเตรเลีย นอกจากนี้ยังเป็นภาคหลักภาคเดียวของ คอลล์ออฟดิวตี ที่ไม่ได้วางจำหน่ายสำหรับแพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลและเป็นภาคต่อเชิงตัวเลขเพียงเกมเดียวในปัจจุบันที่วางจำหน่ายเฉพาะบนเครื่องเล่นวิดีโอเกมร่วมกับเกม บิ้กเรดวัน และ คอลล์ออฟดิวตี: ไฟนิสต์อาวเวอร์

ในการให้สัมภาษณ์กับ Video Gamer โนอาห์ เฮลเลอร์ โปรดิวเซอร์อาวุโสของเกม คอลล์ออฟดิวตี: เวิร์ลแอตวอร์ เปิดเผยว่าทีมงานมีเวลาแปดเดือนในการพัฒนาเกม คอลล์ออฟดิวตี 3
# พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์
พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์ (; "บ้านอัศจรรย์ลาฮอร์") เป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ในย่านเดอะมอลล์ นครลาฮอร์ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน เปิดทำการครั้งแรกในปี 1865 ก่อนที่จะย้ายมาตั้งที่ปัจจุบันในปี 1894 พิพิธภัณฑ์ลาฮอร์เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศปากีสถาน และมีผู้เข้าชมมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ 

ของสะสมของพิพิธภัณฑ์รวมถึงงานพุทธศิลป์โบราณจากวัมนธรรมอินโด-กรีก และ คันธาระ, โบราณวัตถุจากอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ, จักรวรรดิโมกุล, จักรวรรดิสิกข์ และจักรวรรดิอังกฤษ

ในปี 1948 หลังการแบ่งปัญจาบ โบราณวัตถุของพิพิธภัณฑ์ได้ถูกแบ่งกันระหว่างสองประเทศที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งได้แก่อินเดียกับปากีสถาน โดยราว 60% ของของสะสมเดิมคงอยู่กับพิพิธภัณฑ์ลาฮอร์ในปากีสถาน ที่เหลือถูกส่งมอบแก่อินเดียและสุดท้ายได้นำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์แห่งรัฐในจัณฑีครห์ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
# พิพิธภัณฑ์อวกาศ
thumb|right|ภายในพิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์อวกาศ  เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์การสำรวจอวกาศแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในเมืองแปแรยัสเลา แคว้นเคียฟ ประเทศยูเครน พิพิธภัณฑ์นี้เป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์จำนวนกว่า 30 แห่งของ "นครพิพิธภัณฑ์" แปแรยัสเลา และเป็นส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์สถาปัตยกรรมพื้นบ้านและวิถีชีวิตภูมิภาคนีเปอร์ตอนกลางแห่งเขตสงวนประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์วรรณนาแห่งชาติแปแรยัสเลา 

ในอดีต อาคารพิพิธภัณฑ์นี้เป็นโบสถ์ไม้ประจำหมู่บ้านวิยูนึชแชซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแปแรยัสเลาไม่มากนัก โดยเป็นโบสถ์ที่สร้างขึ้นเมื่อปี 1891 เพื่ออุทิศแด่นักบุญปารัสเกวี ต่อมาเมื่อหมู่บ้านวิยูนึชแชถูกน้ำท่วมจากการสร้างอ่างเก็บน้ำเมื่อปี 1971 จึงมีการรื้อถอนโบสถ์มาประกอบสร้างขึ้นใหม่ในที่ปัจจุบันเมื่อปี 1973

พิพิธภัณฑ์เริ่มเปิดทำการในอาคารโบสถ์เมื่อปี 1979 โดยใช้ชื่อว่า พิพิธภัณฑ์ความรู้เรื่องโลกและการสำรวจอวกาศอย่างสันติ  ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันเมื่อปี 2003 ภายในประกอบด้วยห้องอนุสรณ์ซึ่งจำลองช่วงสมัยของแซร์ฮีย์ กอรอลอว์ และอาเล็กซันเดร์ อิชลินสกี รวมถึงมีการจัดแสดงเครื่องยนต์จรวด RD-219, ระบบคอมพิวเตอร์มินสค์-32, ลูกตุ้มฟูโกขนาด  และชุดนักบินอวกาศ SK-II จากภารกิจการบินโซยุซ 23 นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงภาพถ่ายจากยานอวกาศมาร์ส 5, มาร์ส 6 และเวเนรา 9
# พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัณฏิ  เป็นพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ในกัณฏิ ประเทศศรีลังกา ตั้งอยู่ติดกันกับวัดพระเขี้ยวแก้ว เป็นส่วนหนึ่งของอดีตพระราชวังหลวงกัณฏิ นิทรรศการหลักของพิพิธตั้งอยู่ในอาคาร Palle Vahala ซึ่งในอดีตใช้เป็นที่อยู่อาศัยของนางบำเรอของกษัตริย์ นิทรรศการส่วนที่สองตั้งอยู่ในอาคารที่อดีตเป็นพระราชวังหลวง ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักกิจการพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ

อาคาร Palle Vahala หรือ Meda Vahala สร้างขึ้นในสมัยของศรีวิกรมราชสิงห์ และใช้งานเป็นส่วนที่พำนักของราชินีของกษัตริย์แห่งกัณฏิ อาคารนี้ต่อมาถูกใช้งานเป็นที่เก็บรักษาวัตถุและงานศิลปะของสมาคมศิลปะกัณฏิซึ่งตั้งขึ้นในปี 1882 พิพิธภัณฑ์เปิดให้เข้าชมสู่สาธารณะในปี 1942

ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์มีวัตถุโบราณจัดแสดงมากกว่า 5,000 ชิ้น ซึ่งรวมถึงอาวุธ เครื่องประดับ เป็นต้น โดยมาจากสมัยอาณาจักรกัณฏิ (ศตวรรษที่ 17–19) และในยุคหลังอาณานิคมอังกฤษ ซึ่งรวมถึสนธิสัญญาปี 1815 ฉบับคัดลอก ในอาณาเขตของพิพิธภัณฑ์ยังมีรูปปั้นของเซอร์เฮนรี วาร์ด อดีตผู้ว่าการซีลอน (1855–1860) รูปปั้นนี้เดิมทีตั้งอยู่ที่ควีนส์โฮเต็ล
# พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน
พิพิธภัณฑ์ชาซีลอน  เป็นพิพิธภัณฑ์ชาที่ตั้งอยู่ในอดีตโรงงานผลิตชาหันตานะ ซึ่งสร้างขึ้นในปี 1925 ตั้งอยู่ห่างไป  ทางตอนใต้ของนครกัณฏิ

เทือกเขาหันตานะเป็นหนึ่งในพื้นที่แรก ๆ ที่การเพาะปลูกชาเป็นไปสำเร็จหลังความพยายามเพาะปลูกกาแฟไม่ประสบผลเท่าที่ควรในศรีลังกา ในปี 1959 สถาบันวิจัยชาแห่งซีลอนได้จัดตั้งสถานีย่อยบนที่ดินในหันตานะ

พิพิธภัณฑ์ชาซีลอนตั้งขึ้นในวันที่ 9 มกราคม 1998 ภายใต้การนำของคลิฟเฟิร์ด รัตวัตเต ประธานคณะกรรมการชาแห่งศรีลังกา และเปิดให้บริการสู่สาธารณะในวันที่ 1 ธันวาคม 2001

อาคารที่ตั้งพิพิธภัณฑ์เดิมทีเป็นโรงงานชาความสูงสี่ชั้นซึ่งถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี การดำเนินงานตกแต่งภายในใหม่ในปี 2001 เป็นผลงานของสมาคมผู้เพาะปลูกชาและคณะกรรมการชาศรีลังกา ภายในมีนิทรรศการซึ่งบรรยายเรื่องราวซึ่งรวมถึงผู้ริเริ่มการปลูกชาในศรีลังกา เช่น เจมส์ เทย์เลอร์ และ ธอมัส ลิปตัน ชั้นแรกของอาคารยังมีจัดแสดงเครื่องมือ เครื่องจักร และอุปกรณ์จากศตวรรษที่ 19 ชั้นสองเป็นหอสมุดและพิพิธภัณฑ์ ชั้นสามเป็นร้านค้า ส่วนชั้นบนสุดเป็นร้านอาหารและร้านน้ำชา
# ทากายะ ฮาชิ
ทากายะ ฮาชิ (, 8 กันยายน 1952 –) ชื่อจริงว่า ทากายะ คาโต (加藤 孝也かとう たかや)掛尾良夫編「声優事典 男性篇 土師 孝也」『声優事典 第二版』キネマ旬報社、1996年3月30日、、234頁。 เป็น นักพากย์ นักแสดง และ ผู้กำกับ ชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัดค่ายแอปต์โปร และยังเป็นประธานและผู้อำนวยการตัวแทนของโรงเรียนฝึกอบรมในสังกัดแอปต์โปร
# วัง หยาง
วัง หยาง (เกิด 5  มีนาคม พ.ศ. 2498) เป็นอดีตนักการเมืองชาวจีน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมาธิการแห่งชาติของสภาที่ปรึกษาการเมืองแห่งประชาชนจีนระหว่างปี พ.ศ. 2561–2566 ก่อนหน้านี้ วังเป็นหนึ่งในสี่รองนายกรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรีหลี่ เค่อเฉียง ระหว่างปี พ.ศ. 2556–2561 ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเป็นสำนักงานทางการเมืองระดับสูงของมณฑลจนถึงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำนครฉงชิ่ง ซึ่งเป็นนครปกครองโดยตรงของจีนระหว่างปี พ.ศ. 2548–2550 วังยังดำรงตำแหน่งในกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550–2565 และดำรงตำแหน่งคณะกรรมาธิการประจำกรมการเมือง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560–2565

 วัยเยาว์ 

 ฉงชิ่ง 

 กวางตุ้ง 

 รัฐบาลกลาง 

 จุดยืนทางการเมืองและภาพลักษณ์สาธารณะ 

 ชีวิตส่วนตัว 

 รางวัลและเกียรติยศ
# หลิน เจ๋อสฺวี
หลิน เจ๋อสฺวี (30 สิงหาคม ค.ศ. 1785 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1850) ชื่อรองว่า หยวนฝู่ เป็นชาวจีนที่เป็นนักปรัชญาทางการเมืองและนักการเมือง เขาเป็นจ่งตู(ผู้สำเร็จราชการ) ข้าหลวงใหญ่ ขุนนางฝ่ายบุ๋น และอยู่ภายใต้จักรพรรดิเต้ากวงแห่งราชวงศ์ชิง ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างดีสำหรับบทบาทของเขาในสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง ค.ศ. 1839-42 เขามาจากฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน การต่อต้านการค้าฝิ่นอย่างแข็งขันของหลินเป็นตัวเร่งกระตุ้นหลักของสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับการยกย่องจากจุดยืนที่แน่วแน่บน "ความสูงส่งทางศีลธรรม" ในการต่อสู้ของเขา แต่เขายังถูกตำหนิว่าเป็นแนวทางปฏิบัติที่เข้มงวด ซึ่งได้ล้มเหลวในการอธิบายถึงปัญหาอันซับซ้อนทั้งภายในประเทศและระหว่างประเทศได้ จักรพรรดิทรงรับรองนโยบายที่หัวแข็งไม่อ่อนข้อและขบวนการต่อต้านยาเสพติดที่ได้รับการสนับสนุนจากหลิน แต่กลับทรงโยนความรับผิดชอบทั้งหมดจากผลหายนะของสงครามฝิ่นไว้ที่หลินแต่เพียงผู้เดียว
# บ้านคาร์ล มาคส์
พิพิธภัณฑ์บ้านคาร์ล มาคส์ (คาร์ล มาคส์ เฮาส์) เป็นพิพิธภัณฑ์ชีวประวัติบุคคลและพิพิธภัณฑ์บ้านนักเขียน ในเมืองเทรียร์ รัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์ ประเทศเยอรมนี บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่คาร์ล มาคส์ เกิดเมื่อปี 1818 คาร์ล มากส์เป็นบิดาของคติมาคส์ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดสังคมนิยมและคอมมิวนิสต์ ปัจจุบันอาคารแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของมาคส์ งานเขียนของเขา และประวัติศาสตร์ของลัทธิคอมมิวนิสม์

ประวัติศาสตร์
บ้านหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1727 มีลักษณะเป็นบ้านสูงสองชั้น สถาปัตยกรรมบาโรก คาร์ล มากส์ ถือกำเนิดขึ้นในบ้านหลังนี้เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 1818 ต่อมาในเดือนตุลาคม 1819 ครอบครัวของมากส์ได้ย้ายออกไปอาศัยในอาคารขนาดเล็กกว่าใกล้กับพอร์ทานีฌรา ความสำคัญของบ้านหลังนี้พึ่งมาได้รับการนึกถึงในปี 1904 เมื่อพรรคสังคมนิยมเยอรมนี (SPD) มีความพยายามจะเข้ายึดครองบ้านหลังนี้ ความพยายามนี้สำเร็จในปี 1928 กระทั่งพรรคนาซีขึ้นสู่อำนาจในปี 1933 อาคารถูกยึดคืนและแปรสภาพเป็นโรงพิมพ์

ในวันที่ 5 พฤษภาคม 1947 อาคารได้ถูกแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่บอกเล่าชีวิตและผลงานของคาร์ล มากส์ และในปี 1968 ได้ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิฟรีดริค เอแบร์ท ซึ่งเป็นองค์การทางการเมืองที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพรรค SPD ในวันที่ 14 มีนาคม 1983 ในโอกาสครบรอบ 100 ปีของการเสียชีวิตของมากส์ พิพิธภัณฑ์ได้เปิดให้บริการอีกครั้งหลังปิดปรับปรุงครั้งใหญ่และขยายขึ้นเป็นสามชั้น

นิทรรศการ
เนื่องในโอกาสครบรอบสองศตวรรษชาตกาลชองคาร์ล มากส์ เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2018 ได้มีการปรับนิทรรศการใหม่ทั้งหมดในชื่อ "จากเทรียร์สู่โลก คาร์ล มากส์ แนวคิดของของเขากับแรงกระเทือนตราบถึงปัจจุบัน" ("From Trier to the World. Karl Marx, his ideas and their impact until today") ซึ่งประกอบไปด้วยสามหน่วย และอีกหนึ่งหน่วยที่เป็นเรื่องราวของอาคารโดยเฉพาะ พื้นที่แรกของนิทรรศการเป็นชีวประวัติของคาร์ล มากส์ บอกเล่าจุดเริ่มต้นชีวิตของเขาในเทรียร์ไปจนถึงการถูกเนรเทศ ส่วนที่สองของนิทรรศการเป็นผลงานเขียนของมากส์ โดยมากส์ปรากฏในฐานะนักปรัชญา นักข่าว นักสังคมวิทยา และนักเศรษฐศาสตร์ ท้ายที่สุด ส่วนที่สามจัดแสดงผลสืบเนื่องจากงานของมากส์ที่มีต่อโลกจนถึงปัจจุบัน

ของจัดแสดงยังประกอบด้วยเก้าอี้อ่านหนังสือของมากส์, ฉบับตีพิมพ์แรกของหนังสือ Das Kapital และประติมากรรมส่วนครึ่งตัวบนของมากส์ที่แกะสลักโดยเหลนของเขา

ปัจจุบันยอดเข้าชมพิพิธภัณฑ์อยู่ที่ราว 50,000 คนต่อปี ในจำนวนนี้ เกือบหนึ่งในสามเป็นนักท่องเที่ยวชาวจีน

ดูเพิ่ม
เองเฌิลส์ เฮาส์
# รายชื่อการแสดงสดของเทย์เลอร์ สวิฟต์
เทย์เลอร์ สวิฟต์ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ได้จัดคอนเสิร์ตทัวร์ 6 ครั้งเพื่อสนับสนุนเพิ่มรายได้ให้กับอัลบั้มต่าง ๆ ของเธอ นอกจากนี้เธอยังได้แสดงคอนเสิร์ตแบบครั้งเดียว 4 ครั้ง และแสดงในเทศกาลดนตรี 21 เทศกาล ควบคู่ไปกับการแสดงสดอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงงานประกาศผลรางวัล โทรทัศน์ และวิทยุ

สวิฟต์ประชาสัมพันธ์อัลบั้มเปิดตัวที่ใช้ชื่อตัวเองในปี 2006–2008 โดยการออกทัวร์แสดงเปิดของวงคันทรี ราสคัลแฟลตส์, จอร์จ สเตรต, เคนนี เชสนีย์, แบรด เพสลีย์, และทิม แม็กกรอว์ และเฟท ฮิลล์ เธอส่งเสริมการประชาสัมพันธ์สตูดิโออัลบั้มชุดที่สอง เฟียร์เลส (2008) ด้วยการทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกของเธอ เฟียร์เลสทัวร์ (2009–2010) โดยเยือน 6 ประเทศและทำรายได้กว่า 66 ล้านดอลลาร์จากการแสดง 118 รอบ สปีกนาวเวิลด์ทัวร์ เป็นคอนเสิร์ตทัวร์เพื่อสนับสนุนอัลบั้มที่สามของสวิฟต์ สปีกนาว (2010) ในปี 2011–2012 และเยือน 18 ดินแดนทั่วเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และโอเชียเนียตลอด 110 รอบการแสดง ถือเป็นทัวร์ที่ทำรายได้สูงสุดโดยศิลปินหญิงและศิลปินเดี่ยวในปี 2011 และทำรายได้รวมกว่า 123 ล้านดอลลาร์

ทัวร์ครั้งต่อไปของสวิฟต์ได้ทำลายสถิติโลกในชื่อ เดอะเรดทัวร์ (2013–14) ซึ่งเป็นการสนับสนุนอัลบั้ม เรด (2012) กลายเป็นทัวร์คันทรีที่ทำรายได้สูงสุดหลังจากจบเสร็จสิ้นด้วยรายได้ 150 ล้านดอลลาร์จาก 86 รอบใน 12 ประเทศ เดอะ 1989 เวิลด์ทัวร์ (2015) คอนเสิร์ตสนับสนุนอัลบั้ม 1989 (2015) ครอบคลุม 85 รอบการแสดงใน 11 ประเทศ และเป็นทัวร์ที่ทำรายได้สูงสุดของปี 2015 ด้วยรายได้ 250 ล้านเหรียญสหรัฐ โดยการแสดงในอเมริกาเหนือทำรายได้ 199.4 ล้านเหรียญสหรัฐ และแซงหน้าสถิติของวงเดอะโรลลิงสโตนส์ในปี 2005 สถิตินี้ถูกทำลายโดยคอนเสิร์ตทัวร์ เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์ ในปี 2018 ซึ่งเป็นการสนับสนุนอัลบั้ม เรพิวเทชัน (2017) โดยสามารถทำรายได้ในอเมริกาเหนือ 202.3 ล้านดอลลาร์ และสร้างสถิติการทัวร์ในอเมริกาเหนือที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล

หลังจากยกเลิกคอนเสิร์ตที่วางแผนไว้ในชื่อ เลิฟเวอร์เฟสต์ เพื่อเป็นการสนับสนุนอัลบั้ม เลิฟเวอร์ (2019) สวิฟต์ได้เริ่มทัวร์คอนเสิร์ตที่กำลังดำเนินอยู่ในชื่อ ดิเอราส์ทัวร์ ซึ่งเป็นทัวร์สนามกีฬาทั้งหมดเป็นครั้งที่สองของเธอโดยมีทั้งหมด 146 รอบการแสดง ดิเอราส์ทัวร์เริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2023 และจะสิ้นสุดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024

 คอนเสิร์ตทัวร์หลัก 
+รายการคอนเสิร์ตทัวร์ วันที่แสดง อัลบั้มที่เกี่ยวข้อง จำนวนการแสดง และสถิติที่เกี่ยวข้อง ชื่อ วันที่ อัลบั้มที่เกี่ยวข้อง ประเทศ/ดินแดน การแสดง ผู้ชม รายได้ รายได้หักเงินเฟ้อ(ในปี  ดอลลาร์) อ้างอิง เฟียร์เลสทัวร์ 23 เมษายน 2009 – 10 กรกฎาคม 2010เฟียร์เลส  118 $ สปีกนาวเวิลด์ทัวร์ 9 กุมภาพันธ์ 2011 – 18 มีนาคม 2012สปีกนาว  110 $เดอะเรดทัวร์ 13 มีนาคม 2013 – 12 มิถุนายน 2014เรด  86$เดอะไนน์ทีนเอตตีไนน์เวิลด์ทัวร์ 5 พฤษภาคม 2015 – 12 ธันวาคม 20151989  85$เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์8 พฤษภาคม 2018 – 21 พฤศจิกายน 2018เรพิวเทชัน  53  $  ดิเอราส์ทัวร์17 มีนาคม 2023 – ปัจจุบัน ทุกอัลบั้ม   146    

 คอนเสิร์ตครั้งเดียว 
 ชื่อ วันที่ เทศกาล สถานที่ เมือง ประเทศ เพลงที่แสดง อ้างอิง เออีจีไลฟ์พรีเซนส์เทย์เลอร์ สวิฟต์ 15 สิงหาคม 2008  ซาวันนาห์ซีวิกเซ็นเตอร์ ซาวานนาห์ สหรัฐ เทย์เลอร์ สวิฟต์ไลฟ์อินคอนเสิร์ต 22 ตุลาคม 2016 ฟอร์มูลาวันยูไนเต็ดสเตตส์แกรนด์พรีซ์ เซอร์คิวต์ออฟดิอเมริกาส์ ออสติน ซูเปอร์แซเทอร์เดย์ไนต์: เทย์เลอร์ สวิฟต์ 4 กุมภาพันธ์ 2017 ซูเปอร์แซเทอร์เดย์ไนต์ คลับนอแมดิก ฮิวสตัน ซิตีออฟเลิฟเวอร์ 9 กันยายน 2019 คอนเสิร์ตเปิดตัวอัลบั้ม โอลิมเปีย ปารีส ฝรั่งเศส
# องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเสา (จังหวัดกาญจนบุรี)
ท่าเสา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 1–2, 4–11 รวมทั้งบางส่วนของพื้นที่หมู่ที่ 3 ของตำบลท่าเสา อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลน้ำตกไทรโยคน้อย) เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลท่าเสาที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อปี พ.ศ. 2538 วันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2538 ในปี พ.ศ. 2565 ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลมีประชากรทั้งหมด 10,468 คน

พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอไทรโยคประมาณ 18.2 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดกาญจนบุรีประมาณ 62.1 กิโลเมตร มีพื้นที่รับผิดชอบ 310.05 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 193,781.25 ไร่ องค์การบริหารส่วนตำบลมีเส้นทางรถไฟสายกาญจนบุรี-น้ำตกผ่านพื้นที่ซึ่งมีีที่หยุดรถ/ป้ายหยุดรถให้บริการ คือ 

 ป้ายหยุดรถไฟเกาะมหามงคล เปิดเป็นป้ายหยุดรถไฟวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 เพื่ออำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสารที่เดินทางไปสำนักปฏิบัติธรรมแดนมหามงคล
 ที่หยุดรถไฟช่องแคบ ในพื้นที่หมู่ 1 บ้านช่องแคบ เปิดเป็นที่หยุดรถตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2501
 ที่หยุดรถไฟวังใหญ่ ในพื้นที่หมู่ 2 บ้านวังใหญ่ เปิดเป็นที่สถานีรถไฟในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างสถานีรถไฟวังโพ–สถานีรถไฟน้ำตก และได้ยุบลงเป็นที่หยุดรถไฟในภายหลัง
 ป้ายหยุดรถไฟบ้านพุพง ในพื้นที่หมู่ 5 บ้านพุพง
# รถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 2
รถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 2 เป็น เส้นทางหนึ่งของรถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา ดำเนินการโดยการขนส่งมหานครบาร์เซโลนา มีสัญลักษณ์สีเป็นม่วง และบางครั้งเรียกว่า línia lila 

สถาปัตยกรรมของสาย 2 มีความคล้ายคลึงกับสายก่อนหน้า โดยมีลักษณะเรียบง่ายและไม่มีการตกแต่ง อย่างไรก็ตาม สถานีต่างๆ ได้รับแสงสว่างที่มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และนำหลักสถาปัตยกรรมสมัยใหม่มาใช้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการก่อสร้างในช่วงทศวรรษ 1990

 ลำดับเหตุการณ์ 
left|thumb|300x300px| พัฒนาการของสาย 2, พ.ศ. 2502–2510 (เป็นสาย II, ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของสาย 5), พ.ศ. 2538–2553 (สาย 2 ในปัจจุบัน) รวมถึงส่วนขยายในอนาคต

 พ.ศ. 2538 – เปิดใช้งานส่วน Sant Antoni-Sagrada Família เปิดขึ้น
 พ.ศ. 2539 – เปิดใช้งานส่วน Sant Antoni-Paral·lel 
 พ.ศ. 2540 – เปิดใช้งานส่วน Sagrada Família-La Pau 
 พ.ศ. 2545 – ย้ายส่วน La Pau-Pep Ventura จากรถไฟใต้ดินบาร์เซโลนา สาย 4 เป็น สาย 2
 พ.ศ. 2553 – เปิดส่วน Pep Ventura-Badalona Pompeu Fabra
# ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์
ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ เป็นร้านขายของที่ระลึกในพิพิธภัณฑ์ สินค้าที่จำหน่ายโดยทั่วไป ได้แก่ แบบจำลองของผลงานในพิพิธภัณฑ์ ไปรษณียบัตรรูปภาพ หนังสือที่เกี่ยวข้องกับสิ่งสะสมของพิพิธภัณฑ์ และของที่ระลึกประเภทต่าง ๆ หอศิลป์หรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะมักจำหน่ายเสื้อผ้าและของตกแต่งที่ได้รับแรงบันดาลใจจากหรือคัดลอกจากผลงานศิลปะLaura Byrne Paquet, The Urge to Splurge: A Social History of Shopping, 2003, , p. 201 ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักตั้งอยู่ใกล้ทางเข้าหรือทางออกของพิพิธภัณฑ์Tanja Komarac, Durdana Ozretic-Dosen, Vatroslav Skare, "The Role of the Museum Shop: Eliciting the Opinions of Museum Professionals", International Journal of Arts Management 21:3:28–41 (Spring 2019), pp. 30–31 นิทรรศการพิเศษชั่วคราวมักมีร้านขายของที่ระลึกเป็นของตัวเอง ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์มักเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญสำหรับพิพิธภัณฑ์เนื่องจากเงินทุนจากภาครัฐลดลงLisbeth Bergum Johanson, Kjell Olsen, "Alta Museum as a tourist attraction: the importance of location", Journal of Heritage Tourism 5:1:1–16 (January 2010) , p. 4 และผู้เชี่ยวชาญด้านพิพิธภัณฑ์มักพิจารณาว่าร้านค้าเหล่านี้เป็นองค์ประกอบสำคัญของการให้ความรู้แก่ผู้มาเยี่ยมชมJohn H. Falk, Lynn D. Dierking, The Museum Experience, 1992, , chapter 6

กล่าวกันว่าพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์กได้ก่อตั้งร้านค้าของพิพิธภัณฑ์แห่งแรกของโลกในปี ค.ศ. 1908 ในประเทศสหรัฐอเมริกา ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้รับการพัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงแรกร้านค้ามักมีขนาดเล็กและไม่ได้รับการจัดการอย่างมืออาชีพTanja Komarac, Durdana Ozretic-Dosen, Vatroslav Skare, "The Role of the Museum Shop: Eliciting the Opinions of Museum Professionals", International Journal of Arts Management 21:3:28–41 (Spring 2019), pp. 30–31 ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์กลายเป็นผู้สร้างรายได้ที่สำคัญให้พิพิธภัณฑ์ในช่วงทศวรรษ 1980Debra Singer Kovach, "Developing the Museum Experience: Retailing in American Museums 1945–91", Museum History Journal 7:1:103–121 (December 2013), 

ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของการรับรู้ของผู้มาเยี่ยมชมต่อพิพิธภัณฑ์Sergio Moreno Gil, J. R. Brent Ritchie, "Understanding the Museum Image Formation Process: A Comparison of Residents and Tourists", Journal of Travel Research 47:4:480–493 (May 2009), , p. 486 จริง ๆ แล้วบางการศึกษาแสดงให้เห็นว่าผู้มาเยี่ยมชมใช้เวลาอยู่ที่ร้านค้า ร้านกาแฟ และส่วนอื่น ๆ มากกว่าส่วนจัดแสดงLisbeth Bergum Johanson, Kjell Olsen, "Alta Museum as a tourist attraction: the importance of location", Journal of Heritage Tourism 5:1:1–16 (January 2010) , p. 4

นักเขียนเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์บางคนมีจุดยืนต่อต้านการแสวงกำไร และวิพากษ์วิจารณ์ร้านค้าของพิพิธภัณฑ์ว่าทำลายคุณค่าทางวัฒนธรรมของพิพิธภัณฑ์Tanja Komarac, Durdana Ozretic-Dosen, Vatroslav Skare, "The Role of the Museum Shop: Eliciting the Opinions of Museum Professionals", International Journal of Arts Management 21:3:28–41 (Spring 2019), pp. 30–31
# 4 KINGS 2
4 คิงส์ 2  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวนีโอ-นัวร์ ดรามา อาชญากรรม ที่ออกฉายใน พ.ศ. 2566 กำกับและเขียนบทโดย
พุฒิพงศ์ นาคทอง บทภาพยนตร์โดย พุฒิพงศ์ นาคทอง รัตนพล ปากเพรียว นำแสดงโดย สมพล รุ่งพาณิชย์, อุกฤษ วิลลีย์ บรอด ดอนกาเบรียล, สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร, สิราษฎร์ อินทรโชติ, เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี, ทศพล หมายสุข, ภัทร เอกแสงกุล, ณัฐวุฒิ เจนมานะ และอินทิรา เจริญปุระ เป็นภาคต่อจาก 4 คิงส์ อาชีวะยุค 90 ภาพยนตร์ที่สร้างปรากฏการณ์ใน พ.ศ. 2564 ในฐานะภาพยนตร์ไทยที่ทำรายได้สูงสุดแห่งปี

 เรื่องย่อ 
ภาพยนตร์ภาคนี้ดำเนินต่อจากภาคที่แล้ว เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ ตุ้มเม้ง (ท็อป-ทศพล หมายสุข) นักศึกษากนกอาชีวะถูกลอบทำร้ายจนเกือบตาย เกิดความขุ่นเคืองในหมู่นักศึกษากนกอาชีวะ บ่าง (แหลม-สมพล รุ่งพาณิชย์) แกนนำนักศึกษากนกเตรียมแก้แค้นนักศึกษาช่างกลบุรณพนธ์ที่เป็นศัตรูกัน

ในความขัดแย้งระหว่างนักศึกษาของ 2 สถาบันนี้ โดยมี ยาท เด็กบ้าน (ดี เจอร์ราร์ด) เป็นต้นเหตุ 

 งานสร้างและกระแสตอบรับ 
ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ผู้บริหารของค่ายเนรมิตรหนังฟิล์ม ทีมสร้างและบรรดานักแสดงได้ทำพิธีบวงสรวงภาพยนตร์ที่วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร'เนรมิตรหนังฟิล์ม' เปิดสถาบันครั้งใหม่! จัดบวงสรวง '4Kings2' โดยก่อนหน้านั้นในเดือนกรกฎาคม ทางทีมสร้างได้เปิดรับสมัครนักแสดงหน้าใหม่ที่จะมาร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้"4kings อาชีวะ ยุค 90" ทำภาค 2 ประกาศรับสมัครนักแสดง ขอคนไม่เขินกล้อง

ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2566 ทีมสร้างได้ปล่อยภาพใบปิดแรกของภาพยนตร์ออกมาให้แฟนภาพยนตร์ได้รับชมแน่นรถเมล์! 4KINGS 2 ปล่อยโปสเตอร์แรก เตรียมกลับมาสานต่อความเดือดปลายปีนี้ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ได้มีการเปิดเผยตัวอย่างแรกของภาพยนตร์ออกมาให้ได้รับชม“4 Kings 2” เดือดตั้งแต่ตัวอย่างแรก 2 เส้นทางคู่ขนาน "ความแค้น-โอกาส" และมียอดการเข้าชมสูงถึง 1 ล้านครั้งภายใน 24 ชั่วโมง

 นักแสดง 
 สมพล รุ่งพาณิชย์ แสดงเป็น บ่าง กนก
 สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร แสดงเป็น รก บุรณพนธ์
 สิราษฎร์ อินทรโชติ แสดงเป็น เอก บุรณพนธ์
 อุกฤษ วิลลีย์ บรอด ดอนกาเบรียล แสดงเป็น ยาท เด็กบ้าน
 ทศพล หมายสุข แสดงเป็น ตุ้มเม้ง กนก
 ภัทร เอกแสงกุล แสดงเป็น เค กนก
 ณัฐวุฒิ เจนมานะ แสดงเป็น หนุ่ย กนก
 เบนจามิน โจเซฟ วาร์นี แสดงเป็น เค บุรณพนธ์
 ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง แสดงเป็น พ่อของรก บุรณพนธ์
 วาสนา พูนผล แสดงเป็น แม่ของรก บุรณพนธ์
 โมเดิร์นด็อก แสดงเป็น ตัวเอง (รับเชิญ)
 อินทิรา เจริญปุระ แสดงเป็น บุ้ง พี่สาวของบ่าง กนก
 อัครินทร์ อัครนิธิเมธรัฐ แสดงเป็น มด ประชาชล
 ธามไท แพลงศิลป์ แสดงเป็น แม็กซ์ ประชาชล
 คาริญญ์ยวัฒ ดุรงค์จิรกานต์ แสดงเป็น ชาญ เฉลิมสาสน์ (รับเชิญ)
 สหจักร บุญธนกิจ แสดงเป็น เฉลิม อาจารย์ของกนกเทคโนโลยี
 วิทยา ปานศรีงาม แสดงเป็น นิพนธ์ ผอ.โรงเรียนช่างกลบุรณพนธ์
 สุธีรัชย์ ชาญนุกูล แสดงเป็น หัวหน้าของยาท
 สหัสชัย ชุมรุม แสดงเป็น ชัย ตาของยาท
 สไมล์บัฟฟาโล่ แสดงเป็น กลุ่มลูกค้าในร้านอาหาร (รับเชิญ)
 ณัฏฐ์ กิจจริต แสดงเป็น โอ๋ ประชาชล
 อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี แสดงเป็น บิลลี่ อินทร
 วาสนา ชลากร แสดงเป็น แม่บ้าน กนกอาชีวะ
 กษิดิ์เดช แสงจันทร์ แสดงเป็น ลูกน้องยาท เด็กบ้าน
 ก้องเกียรติ โขมศิริ รับบท ขาใหญ่ในคุก (รับเชิญ)

 เพลงประกอบภาพยนตร์ 
 “บางสิ่ง” (ต้นฉบับ โมเดิร์นด็อก) ขับโดยร้อง สมพล รุ่งพาณิชย์
 “ร้องไปกับฟ้า” ขับโดยร้อง สมพล รุ่งพาณิชย์ ร่วมกับ ดี เจอร์ราด
# แสงกระสือ 2
แสงกระสือ 2 เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญเหนือธรรมชาติปี 2566 กำกับโดย ปภังกร ปุญจันทรักษ์ ซึ่งมากำกับแทน สิทธิศิริ มงคลศิริ ผู้กำกับจากภาคแรก เป็นภาคต่อของ แสงกระสือ (2562)

 นักแสดง 
 ชัญญ่า แม็คคลอรีย์ แสดงเป็น สาว (ลูกสาวคนเดียวของ สาย และ น้อย)
 กฤษณภูมิ พิบูลสงคราม แสดงเป็น คลาว (ลูกบุญธรรมของบาทหลวงออกัสติน)
 กฤษดา สุโกศล แคลปป์ แสดงเป็น น้อย (พ่อของสาว)
 โจ คัมมิงส์ แสดงเป็น บาทหลวงออกัสติน

 การเข้าฉายและการตอบรับ 
แสงกระสือ 2 เข้าฉายในประเทศไทยและลาวเมื่อวันที่ 30 มีนาคม 2566 ต่อมาเข้าฉายในกัมพูชา สิงคโปร์ เวียดนาม มาเลเซีย และบรูไน นักวิจารณ์จากเว็บไซต์ข่าวเดอะสแตนดาร์ด และแบไต๋ ตลอดจน เดลินิวส์ และ ไทยรัฐ ต่างชมเชยในส่วนของการผลิตภาพยนตร์ โดยเฉพาะวิชวลเอฟเฟกต์ แต่กลับวิพากษ์วิจารณ์บทภาพยนตร์ซึ่งพบว่าไม่สมเหตุสมผลกัน ส่งผลให้อารมณ์โดยรวมไม่สมดุล ภาพยนตร์ทำรายได้กรุงเทพและปริมณฑล ประมาณ 6.5 ล้านบาท