wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เครื่องถ้วยโอฮิ
เครื่องถ้วยโอฮิ หรือ โอฮิยากิ เป็นเครื่องเคลือบชนิดนึงในประเภทของราคุยากิ ที่มีประวัติศาสตร์และประเพณียาวนานถึง 350 ปี ต้นกำเนิดอยู่ที่เมืองคานาซาวะ จังหวัดอิชิคาวะ

thumb|ถ้วยชามัทฉะ โอฮิยากิ เคลือบสีเหลืองอำพัน อันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องถ้วยชนิดนี้

 ประวัติ 
ปีคัมบุนที่ 6 (ค.ศ. 1666) ในช่วงต้นสมัยเอโดะ คากะเฮียคุมังโกกุ ผู้ปกครองลำดับที่ 5 ของ แคว้นคากะ มาเอดะ สึเนโนริ ได้เชิญ เซ็นโซ (สำนักอุระเซ็งเกะรุ่นที่ 4) จากเกียวโต มาที่แคว้นคากะ เพื่อจัดการเรื่องเกี่ยวกับพิธีชงชา เซ็นโซจึงมาพร้อมด้วยลูกศิษย์ลำดับ 1 ของราคุรุ่นที่ 4 อิจินีว คือ ฮาจิ โชซาเอมง  

ใน ปี ค.ศ. 1686 แม้ว่าเซ็นโซจะเดินทางกลับมาที่เกียวโตแล้ว  แต่โชซาเอมงก็ยังคงอยู่ที่คากะต่อ เพราะพบว่าดินในหมู่บ้านโอฮิ เขตคาโฮกุ (ปัจจุบันคือเมืองโอฮิ นครคานาซาวะ) นั้นเหมาะที่จะนำมาทำเครื่องถ้วยราคุ หรือ ราคุยากิ ดังนั้นเครื่องถ้วยที่จำมาจากดินในหมู่บ้านโอฮิ จึงถูกเรียกว่าเครื่องถ้วยโอฮิ จากนั้น ฮาจิ โซซาเอมง ก็ได้เปลี่ยนนามสกุลจาก ฮาจิ มาเป็น โอฮิ เป็นต้นตระกูลโอฮิ โดยใช้ชื่อ โอฮิ โชซาเอมอน อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลมาเอดะ  ตลอดเรื่อยมาจนถึงยุคปฏิวัติเมจิ ความนิยมในพิธีชงชาและขนบธรรมเนียมเก่าได้เสื่อมถอยลงไปจากสภาวะบ้านเมืองที่มีการเปลี่ยนแปลง โอฮิ โดย สกุล ฮาจิ เดิม ได้สิ้นสุดในรุ่นที่ 7 ก่อนที่จะได้รับฟื้นฟูต่อมาโดย นาระ ริคิจิ ลูกศิษย์ของ โอฮิ โชซาเอมง มารับช่วงต่อเป็น โอฮิ โชซาเอมงรุ่นที่ 8

 ลักษณะ 

โอฮิยากิ ขึ้นรูปด้วยมือและไม้พาย โดยไม่ใช้แป้นหมุน เช่นเดียวกันกับราคุยากิ  โดยจะขึ้นรูปดินด้วยมือเป็นทรงคร่าว ๆ จากนั้นใช้ไม้พายหรือเกรียงในการปาดขูดแต่งจนได้ทรงตามต้องการ  วิธีการเผาก็เช่นเดียวกันกับเครื่องถ้วยราคุคือเผาที่ละใบในระยะเวลาสั้น ๆ จนเคลือบละลายได้ที่แล้วจึงเอาออกมาให้เย็นลงอย่างรวดเร็ว ลักษณะการเผาเช่นนี้เป็นเอกลักษณ์ของเครื่องถ้วยแบบราคุ (เครื่องถ้วยโอฮิก็ถือเป็นชนิดย่อยของเครื่องถ้วยราคุ)  นอกจากนี้ สีอำพันที่เป็นเอกลักษณ์นั้นกล่าวกันว่าได้รับมอบจากตระกูลรากุ (Raku) เมื่อโชซาเอมอนรุ่นแรกเดินทางจากเกียวโตไปยังคานาซาวะ โดยมีลักษณะเด่นคือความอบอุ่นที่เหมาะสมกับภูมิอากาศในดินแดนหิมะ

เมื่อกล่าวถึง เครื่องถ้วยโอฮิ ก็จะมีภาพเครื่องถ้วยที่มีเคลือบสีเหลืองอำพันเป็นภาพจำ เคลือบสีเหลืองอำพันนี้เรียกว่า เคลือบอาเมยู แปลตรงตัวได้ว่าเคลือบลูกกวาด เป็นเคลือบที่ โอฮิรุ่นที่ 1 ได้รับมาจาก ราคุรุ่นที่ 4 และได้ใช้เคลือบสีนี้เป็นหลักเรื่อยมาจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องถ้วยโอฮิ แต่นอกจากนั้นแล้วเครื่องถ้วยโอฮิ ก็ยังมีสีอื่นด้วยเช่นกันทั้งสีดำ และสีแดง ซึ่งคล้ายกับเครื่องถ้วยราคุดำ ราคุแดง 

 รายการที่เกี่ยวข้อง 

 ราคุยากิ
 โอฮิ โชซาเอมง

 เชิงอรรถ
# เกาลูน อุบัติรักปริศนาลับ
เป็นซีรีส์มังงะที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยจุน มายูซึกิ เรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารยัง จัมป์ รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 เรื่องราวเกิดขึ้นที่เมืองกำแพงเกาลูนในฮ่องกง ซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์จำนวน 13 ตอนผลิตโดยสตูดิโออาร์โว แอนิเมชั่น ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2568 และภาพยนตร์ฉบับคนแสดงมีกำหนดเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน

 ตัวละคร 

 การผลิต 
มายูซึกิเล่าว่าเธอมีความคิดที่จะเขียนซีรีส์เกี่ยวกับเมืองกำแพงเกาลูน ขณะที่ผลงานก่อนหน้านี้ของเธอเส้นทางชีวิต ลิขิตหัวใจ กำลังอยู่ในระหว่างตีพิมพ์อยู่ เธอชอบเรื่องรายของเมืองกำแพงเกาลูนและได้เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นครั้งแรกจากเกมเกาลูน เกทเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก

 สื่อ 
 มังงะ 
เกาลูน อุบัติรักปริศนาลับเขียนและวาดภาพประกอบโดยจุน มายูซึกิ เริ่มลงพิมพ์ในนิตยสารยัง จัมป์ รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2568 มีการประกาศว่ามังงะเรื่องนี้ได้เข้าสู่เนื้อเรื่องช่วงสุดท้ายแล้ว ชูเอชะได้รวบรวมตอนต่างๆ ตีพิมพ์เป็นเล่ม(ทังโกบง) โดยเล่มแรกได้รับการตีพิมพ์และจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ณ วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2568 ได้ตีพิมพ์ไปแล้วจำนวน 11 เล่ม ได้รับการแปลและตีพิมพ์เป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์

 จำนวนเล่ม 

 อนิเมะ 
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าซีรีส์นี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะทางโทรทัศน์และมีกำหนดฉายในปี พ.ศ. 2568 ผลิตโดยสตูดิโออาร์โว แอนิเมชั่น และกำกับโดย เขียนบทโดยจิน ทานากะ ออกแบบตัวละครโดย กำกับศิลป์โดยยูจิ คาเนโกะ และเพลงประกอบทีาแต่งโดย ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 5 เมษายนจนถึงวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2568 ทางช่องทีวีโตเกียวและช่องอื่นๆ  เพลงเปิดของเรื่องคือ  ร้องโดยเวนส์เดย์ แคมพาเนลลา ในขณะที่เพลงปิดของเรื่องคือ  ร้องโดย เมเดียลิงก์เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ซีรีส์นี้ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจะสตรีมบนช่องยูทูบ Ani-One Asia

 รายชื่อตอน 

 ภาพยนตร์ฉบับคนแสดง 
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2567 มีการประกาศว่าซีรีส์นี้จะได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฉบับคนแสดง ภาพยนตร์เรื่องนี้จะได้รับการผลิตโดยโรบอทและกำกับโดย มีกำหนดออกฉายในโรงภาพยนตร์ที่ญี่ปุ่นโดยบันไดนัมโกะฟิล์มเวิร์กสในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2568 เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้คือ "Haze" ขับร้องโดยวง 

 ผลตอบรับ 
ในปี พ.ศ. 2563 มังงะเรื่องนี้เป็นหนึ่งใน 50 เรื่องที่เข้าชิงรางวัล Next Manga Awards ครั้งที่ 6 เกาลูน อุบัติรักปริศนาลับติดอันดับที่ 3 ในรายชื่อมังงะที่ดีที่สุดสำหรับผู้อ่านผู้ชายในหนังสือโคโนะ มังงะ งะ ซูโงอิ!ของทาการาจิมาชะประจำปี พ.ศ. 2564 เกาลูน อุบัติรักปริศนาลับได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมังงะ ไทโช ครั้งที่ 14 ในปี พ.ศ. 2564 และได้อันดับที่ 9 ด้วยคะแนน 46 คะแนน

 หมายเหตุ
# จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2526 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2526 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2522 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนรายงานวิจัยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2526. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2526

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
# จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2522 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2519 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนรายงานวิจัยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2522. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2523

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
# พายุเฮอริเคนมิลตัน
พายุเฮอริเคนมิลตัน เป็นพายุเฮอริเคนที่ทรงพลังและสร้างความเสียหายอย่างมากในมหาสมุทรแอตแลนติก โดยเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเข้มข้นเป็นอันดับสองที่เคยบันทึกไว้ในอ่าวเม็กซิโก รองจากพายุเฮอริเคนริต้าในปี 2005 มิลตันขึ้นฝั่งบริเวณชายฝั่งตะวันตกของรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา เพียงไม่ถึงสองสัปดาห์หลังจากที่พายุเฮอริเคนเฮเลนได้สร้างความเสียหายแก่ภูมิภาคบิ๊กเบนด์ของรัฐฟลอริดา

พายุมิลตันเป็นพายุลูกที่สิบสามที่ถูกตั้งชื่อในฤดูกาลพายุเฮอริเคนแอตแลนติกปี 2024 เป็นพายุเฮอริเคนลูกที่เก้า พายุเฮอริเคนหลักลูกที่สี่ และพายุเฮอริเคนระดับ 5 ลูกที่สอง มิลตันเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ทรงพลังที่สุดในโลกในปี 2024 จนถึงขณะนี้ และยังเป็นพายุเฮอริเคนที่รุนแรงที่สุดที่ขึ้นฝั่งในพื้นที่แทมปาเบย์นับตั้งแต่ปี 1921

พายุมิลตันก่อตัวจากการรบกวนเขตร้อนที่ยาวนานในทะเลแคริบเบียนตะวันตกและรวมตัวกันในอ่าวกัมเปเชเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม การเพิ่มกำลังเกิดขึ้นอย่างช้าๆ ขณะที่มันเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกและกลายเป็นพายุเฮอริเคนในช่วงต้นวันที่ 7 ตุลาคม วันนั้นพายุได้ทวีความรุนแรงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นพายุเฮอริเคนระดับ 5 ด้วยความเร็วลม 180 ไมล์ต่อชั่วโมง (285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) โดยมีความกดอากาศที่ 897 มิลลิบาร์ ทำให้พายุนี้เป็นพายุเฮอริเคนที่มีความรุนแรงเป็นอันดับที่ห้าในประวัติศาสตร์ของมหาสมุทรแอตแลนติก มิลตันมีความเข้มข้นที่แปรปรวนหลังจากวงจรการเปลี่ยนแปลงของดวงตา จากนั้นก็กลับมามีกำลังเพิ่มขึ้นเป็นพายุระดับ 5 อีกครั้งในวันถัดมา

เนื่องจากลมเฉือนที่เพิ่มขึ้นทำให้พายุอ่อนกำลังลง พายุจึงเปลี่ยนทิศทางไปทางตะวันออกเฉียงเหนือมุ่งหน้าสู่ฟลอริดา ลดกำลังลงเหลือระดับ 3 ก่อนที่จะขึ้นฝั่งใกล้กับเกาะเซียส คีย์ในช่วงปลายวันที่ 9 ตุลาคม จากนั้นพายุได้อ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วขณะที่เคลื่อนตัวข้ามรัฐฟลอริดาเข้าสู่น่านน้ำมหาสมุทรแอตแลนติกและกลายเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 10 ตุลาคมเนื่องจากพายุฝังตัวอยู่ในโซนแนวปะทะ พายุที่เหลืออ่อนกำลังลงเรื่อยๆ และเคลื่อนผ่านเกาะเบอร์มิวดาก่อนจะสลายตัวไปในวันที่ 12 ตุลาคม

ก่อนการมาถึงของพายุเฮอริเคน รัฐฟลอริดาได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินพร้อมกับสั่งอพยพประชาชนบริเวณชายฝั่ง นอกจากนี้ยังมีการเตรียมการในคาบสมุทรยูกาตันของเม็กซิโก พายุเฮอริเคนก่อให้เกิดพายุทอร์นาโดที่มีผู้เสียชีวิตและน้ำท่วมในฟลอริดา ในวันที่ 12 ตุลาคม 2024 มีรายงานผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 26 รายจากพายุเฮอริเคนมิลตัน: 23 รายในสหรัฐอเมริกาและ 3 รายในเม็กซิโก โดยคาดว่าความเสียหายเบื้องต้นจะมีมูลค่าประมาณ 30 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

 ประวัติศาสตร์อุตุนิยมวิทยา 

 การเตรียมพร้อม 

 ผลกระทบ 

 หมายเหตุ
# จังหวัดยโสธรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร พ.ศ. 2518 เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2518 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คนรายงานผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 26 มกราคม 2518. กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. 2518

การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกของจังหวัดยโสธร หลังจากแยกตัวออกจากจังหวัดอุบลราชธานี เมื่อ พ.ศ. 2515 โดยการแยกตัวของจังหวัดยโสธร เกิดขึ้นในจังหวะเดียวกันกับการปรับจำนวนเก้าอี้ในเขตเลือกตั้ง ทำให้จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธรจึงเพิ่มเป็น 3 คน

 ภาพรวม 

 ผลการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 
เขต 1
__NOTOC__

 เขตเลือกตั้งที่ 1 
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดยโสธรทั้งจังหวัด
# ซาตาอันดางี
ซาตาอันดางี  เป็นขนมแป้งทอดกรอบคล้ายกับโดนัท, มาลัสซาดา หรือ โอลีโบลเลิน ที่มีที่มาจากจีนตอนใต้ ซึ่งเรียกในชื่อ ซ้าย้ง  ก่อนจะแพร่หลายในจังหวัดโอกินาวะของประเทศญี่ปุ่น และได้รับความนิยมเช่นกันในฮาวาย ซาตาอันดางีทำมาจากแป้ง, น้ำตาล และไข่ ผสมกัน ปั้นเป็นก้อน และนำไปทอดกรอบ

ในชื่อภาษาโอกินาวะ ซาตา หมายถึง "น้ำตาล" และ อันดางี หมายถึง "ทอดกรอบ" ("น้ำมัน" (อันดา) + "ทอด" (อางี))

ซาตาอันดางีเป็นอาหารโอกินาวะ และเช่นเดียวกับขนมหวานอื่น ๆ ในหมู่เกาะริวกิว วิธีการทำได้สืบทอดมาจากเทคนิกที่ผสมผสานจากจีนและญี่ปุ่น
# ไฮแอท รีเจนซี่ ซานฟรานซิสโก
ไฮแอท รีเจนซี่ ซานฟรานซิสโก  เป็นโรงแรมบนถนนมาร์เก็ตและดิเอ็มบาร์แคเดอโร ในย่านการเงินของนครซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ส่วนหนึ่งของโครงการเอ็มบาร์แคเดอโรเซ็นเตอร์ ที่พัฒนาโดยแทรมเมล โครว, เดวิด ร็อกกีเฟลเลอร์ และ จอห์น พอร์ตแมน

นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมของซานฟรานซิสโกครอนิเคิล จอห์น คิง (John King) บรรยายถึงอาคารนี้ไว้ในปี 1973 ว่าเป็น "วิหารของฤาษีในนคร" (temple of hermetic urbanism) และรูปแบบ "ไซไฟในตัวมันเอง" (self-contained sci-fi) กระนั้นในปี 2016 มีการบรรยายถึงลักษณะนี้ว่า "ล้าสมัย" (dated) กระนั้นก็ยังคง "พราวแพรวต่อสายตา ในแนว ๆ ล้ำสมัย" (still visually dazzling, in a futuristic sort of way) ชั้นบนสุดของโรงแรมเป็นที่ตั้งของ เรเจนซีคลับลอดจ์ (Regency Club Lounge) หรือที่ในอดีตคือ เอควีน็อกซ์ (Equinox) ซึ่งเป็นภัตตาคารหมุน ปัจจุบันเป็นคลับสำหรับชนชั้นสูงที่เห็นทิวนครและย่านเบย์แอเรียแบบ 360 องศา โถงกลาง (เอเทรียม) ของโรงแรมเป็นโถงโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในโลกตามสถิติโลกของกินนิส ด้วยความยาว 107 และกว้าง 49 เมตร สูง 52 เมตรหรือ 15 ชั้น
และในล็อบบีเดียวกันนี้เป็นที่ตั้งของประติมากรรม เอคลิปส์ (Eclipse) โดยชาลส์ โอ แพรี
# ลาเรซูร์เรซีโอเน (ประติมากรรม)
ลาเรซูร์เรซีโอเน  เป็นประติมากรรมสัมฤทธิ์และทองเหลืองโดยเปรีเกล ฟัซซานี ที่ตั้งแสดงอยู่ภายในท้องพระโรงพระสันตะปาปาปอลที่หกในนครวาติกันAssociated Press. "Fazzini Dies; Sculptor, 74". Schenectady Gazette, 4 December 1987. Accessed 29 April 2014. ประติมากรรมนี้แสดงฉากการคืนพระชนม์ของพระเยซูจากหลุมระเบิดนิวเคลียร์ในสวนเกทเสมนี ศิลปินสร้างสรรค์ชิ้นงานนี้ขึ้นเพื่อแสดงความร้าวรานของมนุษยชาติในศตวรรษที่ 20 ซึ่งต้องอยู่ภายใต้ภัยสงครามนิวเคลียร์อยู่ตลอดเวลา ฟัซซานีสรุปประติมากรรมนี้ว่าเป็น "พระคริสต์คืนพระชนม์จากหลุมนี้ที่เกิดจากระเบิดนิวเคลียร์ อันเป็นการระเบิดที่เลวร้าย เป็นกระแสน้ำวนของความรุนแรงและพลังงาน"

ขนาดของประติมากรรมนี้อยู่ที่  มีน้ำหนัก 30 ตัน และสร้างขึ้นด้วยงบประมาณ $400,000 ชิ้นงานนี้ว่าจ้างโดยเคานต์กาเลอัซซี (Count Galeassi) ในปี 1965 การหล่อทำที่โรงศิลป์มิเชลุจจี (Michelucci Art Foundry) ในปิสโตยาในปี 1972 ฟัซซานีสร้างสรรค์ชิ้นงานนี้ขึ้นที่สตูดิโอของเขาในซันลอเรนโซอินปิซกีบุส ประติมากรรมนี้สร้างขึ้นในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษาของสมเด็จพระสันตปาปาปอลที่หก ซึ่งเสด็จมาทรงประกอบพิธีเปิดประติมากรรมนี้ในปี 1977 ด้วยพระองค์เอง รวมถึงตรัสชมชิ้นงานนี้ว่า "มโหฬารและแปลกใหม่"

ในผี 1978 ประเทศซันมารีโนมีแนวคิดออกดวงตราไปรษณียากรสามดวงที่ใช้รูปประติมากรรมนี้เนื่องในโอกาสวันคริสตสมภพ แม้ว่าฟัซซานีจะให้อนุญาตสิทธิ์ในการใช้งานชิ้นงานนี้ แต่นครวาติกันได้ออกมาค้านว่าตนเป็นผู้มีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในการใช้งานภาพของชิ้นงานนี้ซ้ำ และโน้มน้าวให้ซันมารีโนยกเลิกการจัดทำดวงตราไปรษณียากรนี้
# การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5
การทดสอบการบินของสตาร์ชิปครั้งที่ 5  เป็นการทดสอบการบินครั้งที่ห้าของพาหนะส่งสเปซเอ็กซ์สตาร์ชิป โดยพาหนะต้นแบบสำหรับการบินในครั้งนี้ประกอบไปด้วยท่อนบน ชิป 30 และท่อนขับดัน  บูสเตอร์ 12 การทดสอบครั้งนี้ประกอบไปด้วยองค์ประกอบสำคัญคือการ "จับ" ท่อนขับดันซูเปอร์เฮฟวีโดยใช้หอส่งของแท่นวางการส่งขึ้นส่งวงโคจร เอ ณ ฐานส่งสตาร์เบส.

ในช่วงสัปดาห์ก่อนการทดสอบมีข้อพิพาทสาธารณะระหว่างสเปซเอ็กซ์กับองค์การบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) ซึ่งหน่วยงานกำกับดูแลหลัก โดยเดิมคาดว่า FAA จะออกใบอนุญาตให้ทำการส่งขึ้นยานในเดือนกันยายน แต่ต่อมาได้มีประกาศต่อสาธารณะว่าการออกใบอนุญาตจะล่าช้าไปจนถึงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2024 เนื่องจากข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและการที่สเปซเอ็กซ์ตัดสินใจพยายาม "จับ" ส่วนขับดันซุปเปอร์เฮฟวี สเปซเอ็กซ์ได้ปฏิเสธข้อร้องเรียนทางสิ่งแวดล้อมและกล่าวหาว่า FAA ใช้อำนาจเกินขอบเขต ในช่วงต้นเดือนตุลาคม FAA ได้ยืนยันอีกครั้งว่าจะไม่ออกใบอนุญาตจนกว่าจะถึงช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน อย่างไรก็ตาม FAA ได้อนุมัติใบอนุญาตอย่างไม่คาดคิดในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2024 เพื่ออนุญาตให้ทำการทดสอบการบินได้ในวันที่ 13 ตุลาคม 

 ประวัติการบิน 
ลักษณะภารกิจการบินของการทดสอบครั้งที่ 5 มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากการทดสอบการบินครั้งก่อน แม้ว่าชิป 30 จะลงจอดในมหาสมุทรอินเดียเช่นเดียวกันกันชิป 29 บูสเตอร์ 12 ตัดกำลังเครื่องยนต์เร็วกว่าการทดสอบครั้งที่ 4 ถึง 13 วินาที และได้กลับมายังฐานส่งเพื่อทำการจับ 

+ลำดับเหตุการณ์การบินเวลาเหตุการณ์−01:15:00ผู้อำนวยการการบินหยั่งเสียงและยืนยันความพร้อมสำหรับการบรรจุเชื้อเพลิง−00:49:50เริ่มบรรจุเชื้อเพลิง (มีเทนเหลว) แก่สตาร์ชิป−00:48:40เริ่มบรรจุตัวออกซิไดซ์ (ออกซิเจนเหลว) แก่สตาร์ชิป−00:40:40เริ่มบรรจุเชื้อเพลิง (มีเทนเหลว) แก่ซุปเปอร์เฮฟวี−00:34:03เริ่มบรรจุตัวออกซิไดซ์ (ออกซิเจนเหลว) แก่ซุปเปอร์เฮฟวี−00:19:40เครื่องยนต์ของสตาร์ชิปและซุปเปอร์เฮฟวีเย็นตัว−00:03:20สตาร์ชิปบรรจุเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น−00:02:50ซุปเปอร์เฮฟวีบรรจุเชื้อเพลิงเสร็จสิ้น−00:00:30ผู้อำนวยการการบินให้สัญญาณอนุญาตเริ่มการส่งขึ้น−00:00:10เปิดใช้งานตัวเบี่ยงเปลวไฟ−00:00:03ซุปเปอร์เฮฟวีจุดเครื่องยนต์+00:00:04ปล่อยตัว+00:01:02แรงดันไดนามิกสูงสุดในช่วงส่งขึ้น (ช่วงเวลาที่จรวดได้รับความเครียดทางกลสูงสุด)+00:02:33ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์หลัก (MECO)+00:02:41สตาร์ชิปจุดเครื่องยนต์และแยกท่อน (hot-staging)+00:02:48ซุปเปอร์เฮฟวีเริ่มจุดเครื่องยนต์เพื่อเดินทางกลับ+00:03:41ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์เพื่อเดินทางกลับ+00:03:43สลัดทิ้งท่อนระหว่างท่อน+00:06:08ซุปเปอร์เฮฟวีเคลื่อนที่เร็วเหนือเสียง+00:06:33ซุปเปอร์เฮฟวีเริ่มจุดเครื่องยนต์เพื่อลงจอด+00:06:56ซุปเปอร์เฮฟวีตัดกำลังเครื่องยนต์เพื่อลงจอดและถูกจับ+00:08:27สตาร์ชิปตัดกำลังเครื่องยนต์ (SECO)+00:48:03สตาร์ชิปเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ+01:00:50ช่วงเวลาคาดการณ์แรงดันไดนามิกสูงสุดระหว่างการลดระดับของสตาร์ชิป+01:02:34สตาร์ชิปเคลื่อนที่ในย่านความเร็วเสียง+01:03:43สตาร์ชิปเคลื่อนที่ช้ากว่าเสียง+01:05:15สตาร์ชิปพลิกตัวเพื่อลงจอด+01:05:20สตาร์ชิปจุดเครื่องยนต์เพื่อลงจอด+01:05:34สตาร์ชิปลงจอดในมหาสมุทรอินเดีย
# ริซะ ชิมิซุ
ริซะ ชิมิซุ (, เกิด 9 กันยายน 1988) เป็น นักแสดง และ นักพากย์ ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ ส่วนสูง 152 ซม. สังกัดค่ายอักเซนต์
# ดีเจโซดา
ฮวัง โซ-ฮี (7 เมษายน ค.ศ. 1988 –) หรือรู้จักกันในชื่อ ดีเจโซดา  เป็นดีเจชาวเกาหลีใต้ เธอสร้างชื่อเสียงของเธอจากการเป็นศิลปินหลักในงานเทศกาลดนตรีของเอเชียหลายงาน รวมถึง "เอสทูโอ สงกรานต์ มิวสิก เฟสติวัล"

 อาชีพ 

 ค.ศ. 2013–2017: การเริ่มต้นในฐานะดีเจ 
ฮวัง โซ-ฮี เริ่มทำงานในฐานะดีเจเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 เธอเริ่มทัวร์ใหญ่กับเทศกาลโคเรียเวิลด์ดีเจใน ค.ศ. 2015

จากนั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2016 ฮวัง โซ-ฮี ได้เปิดตัวแผ่นเสียงอัลบัมสั้นแรกของเธอในชื่อโคลเซอร์ผ่านวอร์เนอร์มิวสิกกรุป นอกจากนี้ เธอยังได้ร่วมงานกับเพื่อนร่วมค่ายอย่างซิสตาร์

กระทั่งใน ค.ศ. 2017 ฮวัง โซ-ฮี ได้แสดงในงาน "เอสทูโอ สงกรานต์ มิวสิก เฟสติวัล" ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
# คัตสึฮิซะ โฮกิ
คัตสึฮิซะ โฮกิ (, เกิด 30 ตุลาคม 1946) เป็น นักแสดง และ นักพากย์ ชาวญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองซาเซโบะ จังหวัดนางาซากิ สังกัดค่ายอาโอนิโปรดักชัน
# ชิง อาโอโมริ
ชิง อาโอโมริ (, 20 ตุลาคม 1941 –) ชื่อจริง คาซึโอะ อิจิโนเฮะ (一戸 和男いちのへ かずお) เป็นนักพากย์ นักแสดง และ ผู้บรรยาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดอาโอโมริ สังกัดค่ายอาโอนิโปรดักชัน
# มิซูกะ อาริมะ
มิซูกะ อาริมะ (有馬 瑞香ありま みずか, 16 มกราคม 1948 –) ชื่อจริงว่า มิซูกะ โซโนตะ (園田 瑞子そのだ みずこ) เป็น นักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคาโงชิมะ สังกัดอาตส์วิชัน เมื่อก่อนเคยใช้ชื่อว่า มิซูกะ อาริมะ (有馬 瑞子ありま みずこ)
# เอจิ ฮานาวะ
เอจิ ฮานาวะ (, เกิด 6 กรกฎาคม 1974) เป็นนักพากย์ และ ผู้บรรยาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดยามานาชิ สังกัดเค็นยูออฟฟิศ
# ริกะ ฮายาชิ
ริกะ ฮายาชิ (, เกิด 1 มิถุนายน) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองฮาชิโมโตะ จังหวัดวากายามะ สังกัดค่ายอาตส์วิชัน

ในปี 2024 ได้รับบทเป็นโออิ ทมโบะ จากอนิเมะ ทอนโบะ! เป็นการได้รับบทตัวเอกเป็นครั้งแรก ได้รับคัดเลือกโดยผ่านการออดิชัน ตอนที่บันทึกครั้งแรก เธอได้นำไม้กอล์ฟไปที่สถานไปยังสถานที่อัดเสียงด้วย
# จังหวัดดาโชกุซ
จังหวัดดาโชกุซ (เดิมเรียกว่า Daşhowuz) เป็นหนึ่งในจังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถาน โดยจังหวัดนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับประเทศอุซเบกิสถาน มีพื้นที่ทั้งหมด 73,430 ตารางกิโลเมตร รวมถึงมีประชากรอยู่ที่ 1,550,354 คนตามข้อมูลของสำมะโนที่ทำขึ้นเมื่อปี 2022Statistical Yearbook of Turkmenistan 2000-2004, National Institute of State Statistics and Information of Turkmenistan, Ashgabat, 2005. ศูนย์กลางการบริหารของจังหวัดนี้คือเมืองดาโชกุซ

พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดนี้เป็นเป็นทะเลทรายและกำลังประสบกับภาวะเสื่อมโทรมทางสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรงอันเป็นผลมาจากภัยพิบัติทางระบบนิเวศของทะเลอารัล ความเค็มของดินที่เพิ่มมากขึ้นทำให้พื้นที่เกษตรกรรมเสียหายไปหลายพันตารางกิโลเมตร

จังหวัดนี้ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกเกอเนอือร์เก็นช์ และแหล่งโบราณคดี Butentau
# จังหวัดเลบัป
จังหวัดเลบัป  เป็นหนึ่งในจังหวัดของประเทศเติร์กเมนิสถานที่ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีพรมแดนติดกับประเทศอัฟกานิสถานและประเทศอุซเบกิสถานตามแนวแม่น้ำ อามูดาร์ยา จังหวัดนี้มีศูนย์กลางการบริหารคือเมืองตืร์กเมนาบัต (เดิมชื่อชาร์ดโซว์) ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 93,727 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอยู่ที่ 1,447,298 คน (สำมะโนปี 2022)Statistical Yearbook of Turkmenistan 2000-2004, National Institute of State Statistics and Information of Turkmenistan, Ashgabat, 2005.

ชื่อเลบัปเป็นรูปแบบภาษาเติร์กเมนิสถานของ Lab-e āb ในภาษาเปอร์เซีย  ซึ่งหมายถึง "ริมแม่น้ำ" และได้ถูกนำมาใช้เรียกบริเวณตอนกลางของแม่น้ำอามูดาร์ยามาเป็นเวลานานแล้วUNESCO., Ahmad Hasan Dani, and V. M. Masson. 1992. History of civilizations of Central Asia. Vol. V. Paris: Unesco. p.128

ในจังหวัดนี้มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ Repetek และเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ Köýtendag ซึ่งรวมถึงภูเขาที่สูงที่สุดในเติร์กเมนิสถาน ซึ่งก็คือ Aýrybaba โดยมีความสูงอยู่ที่ 3,137 เมตรจากระดับน้ำทะเล จังหวัดเลบัปยังเป็นที่ตั้งของสถานีคาราวาน Dayahatyn อีกด้วย

จังหวัดนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำอามูดาร์ยา โดยมีทะเลทรายกึซึลกุม (Kyzylkum) ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำ และมีทะเลทรายการากุมตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำ พื้นที่ประมาณสามในสี่ของภูมิภาคอยู่ในทะเลทรายการากุม สภาพอากาศแดดจัดและแหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์ของจังหวัดนี้เอื้ออำนวยต่อการผลิตฝ้ายที่มีเส้นใยยาวและคุณภาพสูงได้
# วัดท่าโรงช้าง
วัดท่าโรงช้าง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าโรงช้าง อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี มีเนื้อที่ 12 ไร่ ทิศเหนือและทิศใต้จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกจดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกจดลำห้วย ปัจจุบันมีพระปลัด สัญญา สญฺญโต ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส

วัดท่าโรงช้างตั้งวัดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2526	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2529 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20เมตร ยาว 29 เมตร

อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 9 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎิสงฆ์จำนวน 7 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 8 เมตร ยาว 1 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2545 ฌาปนสถานและโรงครัว ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 19 นิ้ว สูง 23 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 

รายนามเจ้าอาวาส
 พระคล้าย ขนติธมโม พ.ศ. 2510–2512
 พระครูสถิต วัฒนคุณ พ.ศ. 2513– 
 พระปลัด สัญญา สญฺญโต
# จังหวัดมารือ
จังหวัดมารือ  เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดของเติร์กเมนิสถาน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดกับประเทศอัฟกานิสถาน มีเมืองหลวงคือเมืองมารือ กินเนื้อที่อยู่ที่  และมีประชากรอยู่ที่ 1,613,386 คนตามสำมะโนเมื่อปี 2022Statistical Yearbook of Turkmenistan 2000–2004, National Institute of State Statistics and Information of Turkmenistan, Ashgabat, 2005. ความหนาแน่นของประชากรโดยเฉลี่ยในจังหวัดนี้อยู่ที่ประมาณ 15 คนต่อตารางกิโลเมตร แต่ในโอเอซิสที่ซึ่งมีการพัฒนาแล้วที่สุดจะมีสูงถึง 150 ถึง 200 คนต่อตารางกิโลเมตร

ในปี 2000 จังหวัดมารือมีประชากรคิดเป็นร้อยละ 23 ของประเทศ ร้อยละ 19 มีงานทำ จังหวัดมารือมีผลผลิตทางการเกษตรคิดเป็นร้อยละ 26 (ตามมูลค่า) และมีผลผลิตทางอุตสาหกรรมคิดเป็นร้อยละ 21 ของประเทศSocial-economic situation of Turkmenistan in 2000, National Institute of State Statistics and Information of Turkmenistan, Ashgabat, 2001, pp. 137–138 . อุตสาหกรรมในจังหวัดนี้มีหลากหลาย แต่ที่โดดเด่นคือการสกัดก๊าซธรรมชาติจากแหล่งก๊าซ Galkynysh การผลิตไฟฟ้า สิ่งทอ การทอพรม อุตสาหกรรมเคมี และอาหาร ในปี 2001 จังหวัดนี้มีการผลิตไฟฟ้าคิดเป็นร้อยละ 74 ของประเทศ และมีการขุดเจาะก๊าซธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ 26 ของประเทศSocial-economic situation of Turkmenistan in 2001, National Institute of State Statistics and Information of Turkmenistan, Ashgabat, 2002, pp. 107–109 .

การเกษตรในจังหวัดมารือได้รับการชลประทานโดยคลองการากุม ซึ่งไหลจากตะวันออกไปตะวันตกผ่านใจกลางจังหวัด และโดยแม่น้ำมูร์กาบ (Marghab) ซึ่งไหลจากใต้ไปเหนือโดยมาจากอัฟกานิสถาน ในขณะที่ส่วนทางตอนเหนือของจังหวัดอยู่ในเขตนิเวศทะเลทรายทางตอนใต้ของเอเชียกลาง ส่วนทางตอนใต้ของจังหวัดมีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่เต็มไปด้วยพิสตาชิโอและกกทะเลทราย ซึ่งได้รับการจัดให้เป็นเขตกึ่งทะเลทรายบาดคิซ-คาราบิล (Badkhiz-Karabil) โดยกองทุนสัตว์ป่าโลก

เมืองเมร์วโบราณซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การ UNESCO ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางโบราณคดีหลักของจังหวัดมารือ โดยเมืองนั้นเป็นหนึ่งในเมืองโอเอซิสที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีที่สุดแห่งหนึ่งบนเส้นทางสายไหมBonneville, Patrick and Hemono, Philippe. 2006. The World Heritage. Bonneville Connection, Quebec

เมืองศูนย์กลางการบริหารจังหวัดมารือคือเมืองมารือ ตั้งอยู่ที่จุดตัดระหว่างแม่น้ำมูร์กาบ (Murghab) กับคลองการากุม เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Baýramaly  Ýolöten  และ Serhetabat (, เดิมที ,) บนชายแดนที่ติดกับอัฟกานิสถาน
# จักรพรรดินีจู
จักรพรรดินีจู หรือ จูหฺวางโฮ่ว  อาจหมายถึง:

จักรพรรดินีจู (ง่อก๊ก) (สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 265) มเหสีของซุนฮิวจักรพรรดิแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊ก
จู หม่ายเยฺว่ (ค.ศ. 547–586) จักรพรรดินีจีน/จักรวรรดิราชวงศ์โจวเหนือของชาวเซียนเปย์ 
จักรพรรดินีจูหรือจักรพรรดินีเหรินหฺวาย (ค.ศ. 1102–1127) มเหสีของจักรพรรดิซ่งชินจง
# จิลล์ มิคุคกี
จิลล์ แอน มิคุคกี เป็นนักจุลชีววิทยาและนักการศึกษาชาวอเมริกัน รวมถึงนักวิจัยที่ทำการศึกษาในทวีปแอนตาร์กติกา เธอเป็นที่รู้จักจากการทำงานที่น้ำตกเลือด (Blood Falls) โดยแสดงให้เห็นว่า จุลินทรีย์สามารถเจริญเติบโตใต้ชั้นน้ำแข็งได้แม้ไม่มีแสงแดด นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้นำของทีมวิจัยนานาชาติที่ทำการศึกษาระบบนิเวศใต้ชั้นน้ำแข็งอีกด้วย

 ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา 
มิคุคกีได้รับปริญญาตรีในปี 1996 จาก มหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนาที่วิลมิงตัน ปริญญาโทในปี 2001 จาก มหาวิทยาลัยรัฐพอร์ตแลนด์ และปริญญาเอกในปี 2005 จาก มหาวิทยาลัยรัฐมอนแทนา ความชื่นชอบในความหนาวเย็นและหิมะมาตั้งแต่วัยเด็กเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเลือกที่จะทำงานวิจัยในทวีปแอนตาร์กติกา มิคุคกีทำวิจัยปริญญาเอกเกี่ยวกับน้ำตกเลือด ซึ่งเป็นน้ำที่อุดมไปด้วยเหล็กออกไซด์ไหลออกมาจากใต้ธารน้ำแข็งเทย์เลอร์ในหุบเขาแห้งแมคเมอร์โดของแอนตาร์กติกา งานวิจัยของมิคักกีเกี่ยวกับ น้ำตกเลือด เป็นงานวิจัยแรกที่บรรยายถึงจุลชีววิทยาและธรณีเคมีของปรากฏการณ์นี้

 อาชีพและผลกระทบ 
thumb|left|แผนผังการเจาะเพื่อหาน้ำเกลือ
thumb|มิคุคกีกับตัวอย่างน้ำเกลือ
ในฐานะนักวิจัยหลังปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด (2006–07) และวิทยาลัยดาร์ตมัธ (2008) และในฐานะศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเทนเนสซี มิคุคกีได้ศึกษาต่อเกี่ยวกับน้ำตกเลือด ผลงานของมิคุคกีได้แสดงให้เห็นว่าจุลินทรีย์สามารถเจริญเติบโตใต้ผืนน้ำแข็งโดยไม่ต้องอาศัยแสงแดด โดยใช้ซัลเฟตและเหล็กเพื่อช่วยในการเผาผลาญสารอินทรีย์

งานวิจัยอย่างต่อเนื่องของเธอที่น้ำตกเลือด นำไปสู่การค้นพบเครือข่ายน้ำกร่อยใต้ดินที่อยู่ใต้หุบเขาแห้งแมคเมอร์โดในแอนตาร์กติกา ซึ่งน่าจะเป็นแหล่งที่มาของการไหลออกจากน้ำตกเลือดและเป็นที่อยู่อาศัยของจุลินทรีย์ใต้พื้นผิว งานนี้ยังเป็นการใช้ระบบต้านทานไฟฟ้าทางอากาศในแอนตาร์กติกาครั้งแรกด้วย

มิคุคกียังเป็นส่วนหนึ่งของทีมแรกที่เจาะเข้าไปและเก็บตัวอย่างจากทะเลสาบใต้ธารน้ำแข็งในแอนตาร์กติก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตใต้ผืนน้ำแข็งในแอนตาร์กติกเป็นครั้งแรก

 ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก