# การสำรวจ
การสำรวจ  คือการค้นหาเพื่อบรรลุเป้าหมายของการค้นพบหรือทรัพยากร การสำรวจเกิดขึ้นในทุกสิ่งมีชีวิตที่มีการเคลื่อนไหวรวมถึงมนุษย์ ในประวัติศาสตรของมนุษย์การสำรวจที่มีอิทธิพลมากที่สุดอยู่ในช่วงยุคแห่งการค้นพบเมื่อนักสำรวจชาวยุโรปแล่นเรือและเขียนแผนที่ในพื้นที่ส่วนที่เหลือของโลกด้วยเหตุผลหลายประการ ตั้งแต่นั้นมาการสำรวจครั้งใหญ่หลังยุคแห่งการสำรวจเกิดขึ้นจากการค้นพบข้อมูลสำคัญเป็นเหตุผลส่วนใหญ่

ในระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ การสำรวจเป็นหนึ่งในสามวัตถุประสงค์ของการวิจัยเชิงประจักษ์ (อีกสองอย่างคือการพรรณาและการอธิบาย)

 ยุคสมัยสำคัญในการสำรวจของมนุษย์ 

 การแล่นเรือแกลลีย์ของชาวฟินิเชีย 
ชาวฟินิเชีย (1,550 - 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ทำการค้าขายทั่วทะเลเมดิเตอเรเนียนและเอเชียไมเนอร์แม้ว่าเส้นทางค้าขายจำนวนมากยังคงไม่ปรากฏจนถึงทุกวันนี้ การมีอยู่ของดีบุกในสิ่งประดิษฐ์บางอย่างของชาวฟินิเชียแสดงให้เห็นว่าพวกเขาอาจเดินทางไปถึงบริเตน ตามที่มหากาพย์อีนีอิดของเวอร์จิลและหลักฐานทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ราชินีในตำนานไดโดซึ่งเป็นชาวฟินิเชียจากไทร์ได้แล่นเรือไปยังแอฟริกาเหนือและก่อตั้งเมืองคาร์เธจ

 การสำรวจของชาวคาร์เธจในแอฟริกาตะวันตก 
ฮันโนนักเดินเรือ (500 ปีก่อนคริสต์ศักราช) นักเดินเรือชาวคาร์เธจได้สำรวจบริเวณชายฝั่งทางตะวันตกของทวีปแอฟริกา

 การสำรวจของชาวกรีกในยุโรปเหนือและทัวเล 
นักสำรวจชาวกรีกจากมาร์แซย์ ไพเธียส (380 – ประมาณ 310 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นคนแรกที่แล่นเรือไปถึงเกรตบริเตน สำรวจเยอรมนี และค้นพบทัวเล (โดยทั่วไปส่วนใหญ่คาดว่าเป็นหมู่เกาะเชตแลนด์หรือไอซ์แลนด์)

 การสำรวจของชาวโรมัน 
 การสำรวจแอฟริกา 
ชาวโรมันจัดการสำหรับเดินทางข้ามทะเลทรายสะฮาราด้วยห้าเส้นทางที่แตกต่างกัน:

 ผ่านทะเลทรายสะฮาราทางตะวันตกไปยังแม่น้ำไนเจอร์และทิมบักตู
 ผ่านเทือกเขาทิเบสตีไปยังทะเลสาบชาดและไนจีเรีย
 ผ่านแม่น้ำไนล์ไปยังยูกันดา
 ผ่านชายฝั่งตะวันตกของแอฟริกาไปยังกานาเรียสและกาบูเวร์ดี
 ผ่านทะเลแดงไปยังโซมาเลียและอาจรวมถึงแทนซาเนีย

การสำรวจทั้งหมดนี้ได้รับการสนับสนุนโดยกองกำลังทหารและมีจุดมุ่งหมายเพื่อการค้าขาย มีเพียงหนึ่งเดียวคือจักรพรรดิแนโรที่ดูเหมือนจะเตรียมการสำรวจสำหรับการพิชิตเอธิโอเปียหรือนูเบีย ซึ่งสองกองกำลังทหารของแนโรได้สำรวจแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำไนล์ในปี ค.ศ. 62 

หนึ่งในเหตุผลหลักของการสำรวจคือการได้มาซึ่งทองคำโดยใช้อูฐในการขนส่งRoth, Jonathan 2002. The Roman Army in Tripolitana and Gold Trade with Sub-Saharan Africa. APA Annual Convention. New Orleans.

การสำรวจใกล้ชายฝั่งตะวันตกและตะวันออกของแอฟริกาได้รับการสนับสนุนโดยกองเรือโรมันและผู้ที่เกี่ยวข้องกับการค้าขายทางทะเล (ส่วนใหญ่มุ่งไปยังมหาสมุทรอินเดีย) ชาวโรมันยังได้จัดการสำรวจขึ้นหลายครั้งในยุโรปเหนือและเอเชียจนถึงจีน

 30 ปีก่อนคริสต์ศักราช  - ค.ศ. 640 
ด้วยการยึดครองอียิปต์จากราชวงศ์ทอเลมี ชาวโรมันจึงเริ่มค้าขายกับอินเดีย จักรวรรดิได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับการค้าเครื่องเทศในอียิปต์ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อ 118 ปีก่อนคริสต์ศักราช

 ค.ศ. 100 - 166 
การเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างจีนและโรมัน ทอเลมีได้เขียนถึงแหลมทองคำ (หมายถึงคาบสมุทรมลายูในปัจจุบัน) และท่าเรือค้าขายของกัตติการะ ซึ่งได้รับการระบุว่าคือเมืองอกแอวทางเวียดนามตอนเหนือ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเจียวโจวในสมัยราชวงศ์ฮั่นของจีน

 ศตวรรษที่ 2 
ผู้ค้าชาวโรมันเดินทางมาถึงสยาม กัมพูชา สุมาตรา และชวา

 ค.ศ. 161 
คณะทูตจากจักรพรรดิอันโตนีนุส ปิอุสหรือทายาทของพระองค์ มาร์กุส เอาเรลิอุส เข้าพบจักรพรรดิฮั่นหฺวันที่ลกเอี๋ยง

 ค.ศ. 226 
นักการทูตหรือผู้ค้าชาวโรมันขึ้นฝั่งในเวียดนามตอนเหนือและเยี่ยมชมหนานจิงและวังของซุนกวน ผู้ปกครองง่อก๊ก

 การสำรวจของชาวจีนในเอเชียกลาง 

 ยุคชาวไวกิง 
thumb|เส้นทางเดินทางและการตั้งถิ่นฐานของชาวไวกิง
ช่วงประมาณ ค.ศ. 800 - 1,040 ชาวไวกิงสำรวจยุโรปและฝั่งตะวันตกของซีกโลกเหนือผ่านแม่น้ำและมหาสมุทร ตัวอย่างเช่น เป็นที่ทราบว่าเอริกเดอะเรด (ค.ศ. 950 – 1003) นักสำรวจชาวไวกิงนอร์เวย์ แล่นเรือและตั้งถิ่นฐานที่กรีนแลนด์หลังจากถูกเนรเทศจากไอซ์แลนด์ ขณะที่ลูกชายของเขา เลฟ เอริกสัน นักสำรวจชาวไอซ์แลนด์ (ค.ศ. 980 – 1020) มาถึงนิวฟันด์แลนด์และชายฝั่งอเมริกาเหนือที่อยู่ใกล้เคียง และเชื่อว่าน่าจะเป็นชาวยุโรปคนแรกที่มาถึงแผ่นดินในทวีปอเมริกาเหนือ

 ยุคชาวพอลินีเชีย 
thumb|การขยายถิ่นฐานของชาวออสโตรนีเซีย
ชาวพอลินีเชียเป็นผู้เดินเรือซึ่งตั้งถิ่นฐานและสำรวจบริเวณตอนกลางและแปซิฟิกใต้เมื่อประมาณ 5,000 ปีก่อน จนถึงประมาณ ค.ศ. 1280 ปีเมื่อพวกเขาค้นพบนิวซีแลนด์ สิ่งประดิษฐ์หลักในการสำรวจของพวกเขาคือเอาทริกเกอร์แคนูซึ่งรวดเร็วและมั่นคงสำหรับการบรรทุกสินค้าและผู้คน จากหลักฐานที่มีอย่างจำกัดคาดว่าการเดินทางไปนิวซีแลนด์เป็นไปโดยเจตนา และไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ามีจำนวนเรือ ชนิดของเรือ หรือชื่อของผู้อพยพที่เดินทางไปยังนิวซีแลนด์ การศึกษาในปี 2011 ที่สันดอนไวราอูในนิวซีแลนด์แสดงให้เห็นความเป็นไปได้สูงว่ามีจุดเริ่มต้นที่เกาะฮัวไฮน์ในหมู่เกาะโซไซเอตี ชาวพอลินีเชียอาจใช้กระแสลมค้าตะวันออกซึ่งเป็นลมประจำปีทางเหนือไปถึงนิวซีแลนด์เป็นเวลาประมาณสามสัปดาห์ หมู่เกาะคุกเป็นทางผ่านของเส้นทางการอพยพและอาจเป็นจุดพักระหว่างทาง ซึ่งมีความคล้ายคลึงกันทางวัฒนธรรมและภาษาระหว่างชาวเกาะคุกและชาวเมารีในนิวซีแลนด์

แบบจำลองทางคณิตศาสตร์จากการศึกษาจีโนมของดีเอ็นเอซึ่งเป็นเทคนิคที่ทันสมัยที่สุด ได้แสดงให้เห็นผู้อพยพชาวพอลินีเชียจำนวนมากประมาณ 100 - 200 คน เข้ามายังนิวซีแลนด์ในช่วงเวลาประมาณ ค.ศ. 1280 การศึกษาของมหาวิทยาลัยโอทาโกได้พยายามเชื่อมโยงลักษณะเฉพาะของรูปแบบฟันจากดีเอ็นเอ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงลักษณะเด่นจากการบริโภคอาหารซึ่งใกล้เคียงกับหมู่เกาะโซไซเอตี

 การสำรวจของชาวจีนในมหาสมุทรอินเดีย 

 ยุคแห่งการค้นพบของชาวยุโรป 
thumb|300px|การเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส
ยุคแห่งการค้นพบหรือรู้จักในชื่อยุคแห่งการสำรวจ เป็นหนึ่งในยุคที่สำคัญที่สุดของการสำรวจทางภูมิศาสตร์ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ เริ่มขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 15 จนถึงศตวรรษที่ 17 ในยุคนั้นชาวยุโรปได้ค้นพบและสำรวจพื้นที่อันกว้างใหญ่ของอเมริกา แอฟริกา เอเชีย และโอเชียเนีย

300px|thumb|เส้นทางการเดินทางไปและกลับระหว่างโปรตุเกสและอินเดีย (Carreira da Índia) ในมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย ด้วยวังวนมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ (Volta do mar) ถูกเสนอโดยเอนรีเกราชนาวิก และเส้นทางไปที่ใช้ลมตะวันตกมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ซึ่งบาร์ตูลูเมว ดีอัชค้นพบในปี ค.ศ. 1488 จากการติดตามและสำรวจจาการเดินทางของวัชกู ดา กามาและเปดรู อัลวารึช กาบรัล
เหล่านักสำรวจที่สำคัญที่สุดในช่วงดังกล่าว ได้แก่
 ดีโอโก้ เคา (ประมาณ ค.ศ. 1452-1486) ผู้ค้นพบและล่องแม่น้ำคองโกและไปถึงชายฝั่งบริเวณที่เป็นที่ตั้งของแองโกลาและนามิเบียในปัจจุบัน
 บาร์ตูลูเมว ดีอัช (ประมาณ ค.ศ. 1450-1500) ชาวยุโรปคนแรกที่ไปถึงแหลมกู๊ดโฮปและส่วนอื่น ๆ ของชายฝั่งแอฟริกาใต้
 คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส (ค.ศ. 1451–1506) ผู้นำคณะสำรวจชาวคาสตีล (สเปน) ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกและค้นพบทวีปอเมริกา
 วัชกู ดา กามา (ค.ศ. 1460-1524) นักเดินเรือผู้เริ่มค้นการเดินทางจากยุโรปไปยังอินเดียและกลับโดยอ้อมแหลมกู๊ดโฮปและค้นพบเส้นทางเดินเรือไปยังตะวันออก
 เปดรู อัลวารึช กาบรัล (ประมาณ ค.ศ. 1467/68-1520) ผู้ตามรอยเส้นทางของกามา อ้างสิทธิ์ในบราซิล และเป็นผู้นำคณะสำรวจคณะคนแรกที่เชื่อมโยงการเดินทางระหว่างยุโรป แอฟริกา อเมริกา และเอเชีย
 ดีโอโก้ ไดแอส ผู้ค้นพบชายฝั่งตะวันออกของมาดากัสการ์และเดินทางล้อมรอบทวีปแอฟริกา
 เฟอร์นานเดส เปเรย์รา และเปโดร มาสคาเรนฮาส (ค.ศ. 1470–1555) ผู้ค้นพบและทำแผนที่หมู่เกาะมัสคารีนและหมู่เกาะอื่น ๆ
 แอนโตนิโอ เดอ อับเรอู (ประมาณ ค.ศ. 1480–1514) และ ฟรันซิสโก เซเฮา (ค.ศ. 14?–1521) ผู้นำกองเรือรบยุโรปไปยังมหาสมุทรแปซิฟิกทางฝั่งตะวันตกเป็นครั้งแรก ผ่านหมู่เกาะซุนดาจนถึงหมู่เกาะโมลุกกะ
 ควน ปอนเซ เด เลออน (ค.ศ. 1474-1521) ผู้ค้นพบและจัดทำแผนที่ชายฝั่งฟลอริด้า
 วัชกู นูเนซ เดอ โบอา (ประมาณ ค.ศ. 1475-1519) ชาวยุโรปคนแรกที่ได้เห็นมหาสมุทรแปซิฟิกจากฝั่งอเมริกา (หลังจากข้ามคอคอดปานามา) และยืนยันว่าอเมริกาเป็นทวีปที่แยกจากเอเชีย
 เฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน (ค.ศ. 1480-1521) นักเดินเรือคนแรกที่เดินทางข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก ค้นพบช่องแคบมาเจลลัน ตูอาโมตัส และหมู่เกาะมาเรียนา ซึ่งได้เดินเรือรอบโลกเกือบสมบูรณ์ในการเดินทางหลายครั้งเป็นครั้งแรก
 ควน เซบาสเตียน เด เอลกาโน่ (ค.ศ. 1476-1526) เป็นคนแรกที่เดินเรือรอบโลกได้สำเร็จ
 อเลโซ การ์เซีย (ค.ศ. 14? -1527) ผู้สำรวจพื้นที่ในปัจจุบันของบราซิลตอนใต้ ปารากวัย และโบลิเวีย ข้ามกราน ชาโกไปถึงเทือกเขาแอนดีส (ใกล้ซูเกร)
 จอร์จ เดอ เมเนเซส (ค. ศ. 1498-?) ผู้ค้นพบปาปัวนิวกีนี
 การ์เซีย โชฟรี เดอ โลไอซา (ค.ศ. 1490-1526) ผู้ค้นพบหมู่เกาะมาร์แชลล์
 อัลวาร์ นูเนซ คาเบซา เดอ วาคา (ค.ศ. 1490-1558) ผู้ค้นพบแม่น้ำมิสซิสซิปปีและเป็นชาวยุโรปคนแรกที่แล่นเรือไปยังอ่าวเม็กซิโกและข้ามเท็กซัส
 ฌัก การ์ตีเย (ค.ศ. 1491-1557) ผู้วาดแผนที่ของภาคกลางและทะเลของแคนาดาเป็นคนแรก
 อันเดรส เดอ อูร์ดาเนตา (ค.ศ. 1498-1568) ผู้ค้นพบเส้นทางการเดินเรือจากเอเชียไปยังอเมริกา
 ฟรันซิสโก วาซเกซ เดอ โคโรนาโด (ค.ศ. 1510-1454) ผู้ค้นพบแกรนด์แคนยอนและแม่น้ำโคโลราโด
 ฟรันซิสโก เดอ โอเรลยานา (ค.ศ. 1511-1546) ชาวยุโรปคนแรกที่ล่องไปตามความยาวของแม่น้ำอเมซอน

thumb|300px|เส้นทางการเดินทางของกัปตันเจมส์ คุก การเดินทางครั้งแรกแสดงด้วยสีแดง การเดินทางครั้งที่สองแสดงด้วยสีเขียว และการเดินทางครั้งที่สามแสดงด้วยสีน้ำเงิน.
ต่อเนื่องในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 16 และ 17 โดยมีนักสำรวจเช่น
 อัลวาโร เมนดานา (ค.ศ. 1542-1595) ผู้ค้นพบหมู่เกาะตูวาลู หมู่เกาะมาร์เคซัส หมู่เกาะโซโลมอน และเกาะเวก
 วิลเลม แจนสซูน (ค.ศ. 1570-1630) ผู้บันทึกการไปยังออสเตรเลียของชาวยุโรปเป็นคนแรก
 เปโดร เฟอร์นานเดส เดอ เคียรอส (ค.ศ. 1565-1614) ผู้ค้นพบหมู่เกาะพิตแคร์นและหมู่เกาะวานูวาตู
 อนิโก ออร์ติซ เดอ เรเตซ ผู้ค้นพบและเข้าถึงบริเวณภาคตะวันออกและภาคเหนือของเกาะนิวกินี
 หลุยส์ วาเอซ เดอ ทอเรส (ค.ศ. 1565-1613) ผู้ค้นพบช่องแคบทอร์เรสระหว่างออสเตรเลียและนิวกินี
 เฮนรี ฮัดสัน (ค.ศ. 156?–1611) ผู้สำรวจอ่าวฮัดสันในแคนาดา
 ซามูเอล เดอ ชองแปลง (ค.ศ. 1574–1635) ผู้สำรวจแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์และเกรตเลกส์ (ในแคนาดาและตอนเหนือของสหรัฐ)
 อาเบิล ตัสมัน (ค.ศ. 1603–1659) ผู้สำรวจทางตอนเหนือของออสเตรเลีย ค้นพบแทสเมเนียและนิวซีแลนด์
 เรอเน-รอแบร์ กาวาลิเยร์, ซิเยอร์ เดอ ลาซาล (ค.ศ. 1643–1687) ผู้สำรวจพื้นที่เกรตเลกส์ของสหรัฐอเมริกาและแคนาดา และวัดความยาวทั้งหมดของแม่น้ำมิสซิสซิปปี

หลังจากยุคทองของยุคแห่งการค้นพบมายาวนาน นักสำรวจคนอื่น ๆ ได้สำเร็จในการสร้างแผนที่โลกอย่างสมบูรณ์เช่นเดียวกับนักสำรวจชาวรัสเซียหลายคนได้ไปยังชายฝั่งทางมหาสมุทรแปซิฟิกของไซบีเรียและช่องแคบแบริ่ง ณ สุดขอบของทวีปเอเชียและอะแลสกา (อเมริกาเหนือ)
 ไวทัส เบริง (ค.ศ. 1681–1741) ผู้ได้รับการว่าจ้างจากกองทัพเรือรัสเซีย ได้สำรวจช่องแคบเบริง ทะเลเบริง ชายฝั่งอเมริกาเหนือของอะแลสกา และบางพื้นที่ทางตอนเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก
 เจมส์ คุก ผู้สำรวจชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย หมู่เกาะฮาวาย และแล่นเรือสำรวจทวีปแอนตาร์กติก

 การสำรวจอวกาศ 

 ผู้หวนคืนและนักสำรวจในวันนี้