wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ปลาสเกต
ปลาสเกต  ปลากระดูกอ่อนจำพวกหนึ่ง ในกลุ่มปลากระเบน จัดอยู่ในวงศ์ Rajidae จัดเป็นปลากระเบนขนาดเล็ก แต่มีความแตกต่างไปจากปลากระเบนรวมถึงปลากระดูกอ่อนจำพวกอื่น ๆ 

ปัจจุบันพบมากกว่า 200 ชนิด แบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย คือ  Rajinae และ Arhynchobatinae 

ปลาสเกตนับว่าเป็นปลากระเบนขนาดเล็ก จึงนิยมนำมาปรุงเป็นอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับประเทศทางตะวันตก เพราะมีขนาดเล็กและเนื้อไม่มีกลิ่นแอมโมเนียฉุนเหมือนกับปลากระเบนจำพวกอื่น

การจำแนก
แบ่งเป็นสกุล

 Amblyraja
 Arhynchobatis
 Atlantoraja
 Bathyraja
 Breviraja
 Brochiraja
 Cruriraja
 Dactylobatus
 Dentiraja
 Dipturus
 Fenestraja
 Gurgesiella
 Hongeo
 Insentiraja
 Irolita
 Leucoraja
 Malacoraja
 Neoraja
 Notoraja
 Okamejei
 Pavoraja
 Psammobatis
 Pseudoraja
 Raja
 Rajella
 Rhinoraja
 Rioraja
 Rostroraja
 Sympterygia
 Zearaja

โดยปลาสเกตที่พบได้ในน่านน้ำไทย มีรายงานเพียงชนิดเดียว คือ ปลาสเกตทะเลซูลู, Okamejei jensenae พบที่ท่าเทียบเรือจังหวัดระนองและภูเก็ต จัดเป็นปลาน้ำลึกที่พบไม่บ่อยนัก
ความแตกต่างระหว่างปลาสเกตกับปลากระเบน
thumb|253px|right|กระเป๋านางเงือก หรือไข่ของปลาสเกต
thumb|right|ปลาสเกตว่ายน้ำโดยใช้ครีบอก
 ความแตกต่างทั่วไปของปลาสเกตกับปลากระเบน  

  ลักษณะ ปลาสเกต ปลากระเบน ข้อมูล การเกิด ปลาสเกตเป็นปลาที่ออกลูกเป็นไข่ โดยถือว่าเป็นปลากระดูกอ่อนเพียงไม่กี่จำพวกที่วางไข่ และเป็นปลากระเบนกลุ่มเดียวที่วางไข่ โดยไข่ถูกเรียกว่ากระเป๋านางเงือก ปลากระเบนออกลูกเป็นตัว โดยลูกปลาพัฒนาจนเป็นตัวในช่องท้องของแม่ เมื่อออกลูกจะออกคราวละ 1–5 ตัว  Ichthyology: Ray and Skate Basics Florida Museum of Natural History. Retrieved 21 March 2013. ทัศพล กระจ่างดารา. 2556. คู่มือภาคสนามการแยกชนิดปลากระเบนที่พบในน่านน้ำไทย. ศูนย์วิจัยและ
 พัฒนาประมงทะเลฝั่งอันดามัน, สถาบันวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีประมงทะเล, สำนักวิจัยและ
 พัฒนาประมงทะเล, กรมประมง. 44 หน้า. ครีบหลัง แตกต่าง หายไปหรือปรากฏร่องรอย  ครีบเชิงกราน ครีบแบ่งออกเป็นสองแฉก ครีบแบ่งออกเป็นแฉกเดียว Skate or Ray? ReefQuest Centre for Shark Research. Retrieved 212 March 2013. หาง หางอวบอ้วน ไม่มีเงี่ยงแหลม หางเรียวยาวเหมือนแส้ มีเงี่ยงแหลมหนึ่งหรือสองชิ้น การป้องกันตัว ป้องกันตัวเองโดยการใช้ตุ่มหนามบนหลังป้องกันตัวเองด้วยการใช้เงี่ยงแหลมที่โคนหาง  ฟัน เล็ก ฟันแบนเหมาะสำหรับการบดอาหาร  ขนาด โดยทั่วไปเล็กกว่าปลากระเบน โดยทั่วไปใหญ่กว่าปลาสเกต  สี มักจะมีสีทึบทึม เช่น น้ำตาลหรือเทา (แต่ไม่เสมอไป) บ่อยครั้งที่พบว่ามีลวดลายต่าง ๆ (แต่ไม่เสมอไป)  แหล่งอาศัย อาศัยอยู่ในทะเลลึก (แต่ไม่เสมอไป) อาศัยอยู่ในน้ำตื้น (แต่ไม่เสมอไป)
# ปลาบิตเทอร์ลิง
ปลาบิตเทอร์ลิง  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กในสกุล Rhodeus (/โร-ดี-อัส/) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ในวงศ์ย่อย Acheilognathinae 

ปลาบิตเทอร์ลิงเป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก โดยคำว่า Rhodeus ที่ใช้เป็นชื่อวิทยาศาสตร์เป็นภาษากรีก หมายถึง "ดอกกุหลาบ" เนื่องจากส่วนใหญ่มีลำตัวสีแดงหรือชมพูเหมือนสีกลีบกุหลาบ โดยเฉพาะช่วงโคนหางและช่วงท้องในปลาตัวผู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูการวางไข่เพื่อดึงดูดใจปลาตัวเมีย

พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดในแหล่งน้ำที่มีสภาพเย็นตั้งแต่แม่น้ำเนวาในรัสเซีย, แม่น้ำโรนในฝรั่งเศส และหลายแม่น้ำในภูมิภาคเอเชียตะวันออก โดยพบกระจายพันธุ์ในภาคพื้นยุโรปเพียงแค่ 2 ชนิดหน้า 82-86, Rosy Bitterling "ลูกน้อย (ใน) หอยกาบ" โดย สุริศา ซอมาดี. "Mini Fish". นิตยสาร Aquarium Biz Vol.5 issue 57: March 2015

การจำแนก
แบ่งออกได้เป็น 22 ชนิด

 Rhodeus albomarginatus Li & Arai, 2014 Li, F. & Arai, R. (2014): Rhodeus albomarginatus, a new bitterling (Teleostei: Cyprinidae: Acheilognathinae) from China. Zootaxa, 3790 (1): 165–176.
 Rhodeus amarus Bloch, 1782 (ปลาบิตเทอร์ลิงยุโรป)
 Rhodeus amurensis Vronsky, 1967
 Rhodeus atremius Jordan & Thompson, 1914 (ปลาคีวชูบิตเทอร์ลิง)
 Rhodeus colchicus Bogutskaya & Komlev, 2001
 Rhodeus fangi Miao, 1934
 Rhodeus haradai Arai, Suzuki & Shen, 1990
 Rhodeus laoensis Kottelat, Doi & Musikasinthorn, 1998
 Rhodeus lighti Wu, 1931 (ปลาบิตเทอร์ลิงไลต์)
 Rhodeus meridionalis Karaman, 1924
 Rhodeus monguonensis Li, 1989
 Rhodeus ocellatus Kner, 1866 (ปลาโรซีบิตเทอร์ลิง)
 Rhodeus pseudosericeus Arai, Jeon & Ueda, 2001
 Rhodeus rheinardti Tirant, 1883
 Rhodeus sciosemus Jordan & Thompson, 1914
 Rhodeus sericeus Pallas, 1776 (ปลาอามูร์บิตเทอร์ลิง)
 Rhodeus shitaiensis Li & Arai, 2011
 Rhodeus sinensis Günther, 1868
 Rhodeus smithii Regan, 1908
 Rhodeus spinalis Ōshima, 1926
 Rhodeus suigensis Mori, 1935
 Rhodeus uyekii Mori, 1935
# คาร์ล เก็พเพิร์ท
คาร์ล เก็พเพิร์ท  เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน โดยแสดงภาพยนตร์มากถึง 50 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1919 ถึง ค.ศ. 1932

 ผลงานที่ได้รับการคัดเลือก 
 ปี เรื่อง 1931Once I Loved a Girl in Vienna 1930Pension Schöller1929The Gypsy ChiefWe Stick Together Through Thick and ThinRevenge for Eddy1928You Walk So SoftlyRobert and BertramHerkules MaierLove and Thieves1927The Beggar from Cologne CathedralWeekend MagicThe False PrinceThe Pink Slippers1926The Bohemian DancerThe Flight in the NightWe'll Meet Again in the Heimat1925Countess MaritzaCurfewWomen You Rarely Greet 1924By Order of Pompadour1923The Woman Worth MillionsFriend Ripp1922TingeltangelLola Montez, the King's DancerThe Count of Charolais1921The Secret of Satana MagaritaLady Hamilton 1920Whitechapel
# ขนมโตเกียว
ขนมโตเกียว เป็นขนมไทยชนิดหนึ่ง คล้ายกับโดรายากิของญี่ปุ่น คือ เป็นแป้งแพนเค้กชิ้นบาง ๆ ทำให้ร้อนบนเตาขนาดเล็กที่มีหน้าเตาแบน แล้วม้วนห่อไส้ซึ่งมีด้วยกันหลากหลายไส้ เช่น ไส้กรอก, ไข่นกกระทา, ไส้ครีมรสหวานต่าง ๆ รวมถึงอาจจะมีไส้พิเศษในบางร้าน เช่น ชีส, บิ๊กไบต์, ไก่ยอ หรือแซลมอน

ที่มาของขนมโตเกียวนั้นไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่นอน บ้างก็ว่ามาจากขนมยัตสึฮาชิ  บ้างก็ว่าน่าจะมาจากขนมโดรายากิ  ของญี่ปุ่น บ้างก็ว่ามาจากการที่ผู้ขายละเลงแป้งแล้วบีบแป้งเป็นเส้นคล้ายตัวอักษรญี่ปุ่นด้านข้าง ก่อนจะม้วนแป้ง แต่ที่มาที่เชื่อถือกันมากที่สุด เชื่อว่าในราว พ.ศ. 2510 ที่ห้างสรรพสินค้าไทยไดมารู ซึ่งเป็นกิจการห้างสรรพสินค้าของญี่ปุ่นมาเปิดดำเนินกิจการครั้งแรกในประเทศไทย ที่ย่านราชประสงค์ ห้างนี้เป็นที่นิยมมาก เพราะเป็นสถานที่แห่งแรกในประเทศไทยที่มีบันไดเลื่อนและเครื่องปรับอากาศ เชื่อว่าจุดกำเนิดของขนมโตเกียวมาจากการที่มีผู้ขายอยู่ที่ห้างแห่งนี้ โดยดัดแปลงมาจากขนมโดรายากิของญี่ปุ่น แล้วตั้งชื่อขนมของตนเองที่ทำขึ้นใหม่นี้ว่า "ขนมโตเกียว" เนื่องจากไทยไดมารูนำเข้าสินค้าจากประเทศญี่ปุ่นรวมถึงอาหารด้วย ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมหานครโตเกียว เมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นแต่อย่างใด โดยที่คำว่า "ได"  หมายถึง "ใหญ่" และ "มารุ"  หมายถึง "วงกลม" รวมความหมายถึง "วงกลมใหญ่"

ปัจจุบัน สามารถพบเห็นขนมโตเกียวขายอยู่ทั่วไป โดยเฉพาะเป็นรถเข็นหรือแผงลอยตามริมถนน
# จักรพรรดิโกะ-นิโจ
จักรพรรดิโกะ-นิโจ (, 9 มีนาคม 1285 — 10 กันยายน 1308) เป็น จักรพรรดิญี่ปุ่น องค์ที่ 94 ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ พระองค์ครองสิริราชสมบัติตั้งแต่ปี ค.ศ. 1301 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1308Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 275–278; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. p. 239.

โดยพระนามของพระองค์นั้นนำมาจากพระนามของ จักรพรรดินิโจ ซึ่งครองราชย์ในช่วง ศตวรรษที่ 12 โดยได้ใส่คำว่า โกะ (後) ที่แปลว่า สอง หรือ ยุคหลัง เข้าไปในพระนามทำให้พระนามของพระองค์แปลได้ว่า จักรพรรดินิโจที่สอง หรือ จักรพรรดินิโจยุคหลัง

 พระราชประวัติ 
จักรพรรดิโกะ-นิโจมีพระนามก่อนจะขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศว่า เจ้าชายคุนิฮะรุ 

เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ใน จักรพรรดิโกะ-อุดะ จักรพรรดิองค์ที่ 91 ผู้เป็นต้นราชสกุล ไดกะกุจิ ราชสกุลที่อ้างสิทธิในการสืบราชบัลลังก์พร้อมกับราชสกุล จิเมียวอิน

 เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิโกะ-นิโจ 
เจ้าชายคุนิฮะรุได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเมื่อปี ค.ศ. 1286 ต่อจากเจ้าชายทะเนะฮิโตะจากราชสกุลจิเมียวอินหรือต่อมาคือ จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ

 วันที่ 21 เดือน 1 ปี โชอัน ที่ 3 ตรงกับวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1301 ปีที่ 3 ในรัชกาลจักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิหรือ 6 วันก่อนพระชนมายุครบ 16 พรรษาของเจ้าชายคุนิฮะรุองค์จักรพรรดิถูกบีบบังคับให้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายคุนิฮะรุหลังจากนั้นได้ไม่นานคือในวันที่ 24 เดือน 3 ปี โชอัน ที่ 3 ตรงกับวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1301 ก็ได้ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกจักรพรรดิโกะ-นิโจ

อดีตจักรพรรดิโกะ-อุดะพระราชบิดาของจักรพรรดิโกะ-นิโจได้เป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) กุมพระราชอำนาจไว้เหนือจักรพรรดิโกะ-นิโจ

วันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 1851 จักรพรรดิโกะ-นิโจพระประชวรและสวรรคตขณะมีพระชนมายุเพียง 23 พรรษาเจ้าชายโทะมิฮิโตะที่รัชทายาทจากสายราชสกุลจิเมียวอิงขึ้นครองราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ

ศักราชในรัชสมัยของโกะ-นิโจ
ศักราชในรัชสมัยของโกะ-นิโจมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราชหรือ เน็งโงTitsingh, p. 275.
 โชอัง  (1299–1302)
 เค็งเง็ง        (1302–1303)
 คาเง็ง        (1303–1306
 โทกูจิ       (1306–1308)
# วิลเลียม เกรนวิลล์ บารอนเกรนวิลล์
วิลเลียม วิลด์แฮม เกรนวิลล์ บารอนเกรนวิลล์  เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษจากพรรควิก ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรระหว่าง ค.ศ. 1806 - 1807 เขาเป็นบุตรชายของนายกรัฐมนตรีคนที่ 7 จอร์จ เกรนวิลล์ นอกจากนี้ นายกรัฐมนตรีคนที่ 9 วิลเลียม พิตต์ เอิร์ลแห่งซัทแฮม ยังมีศักดิ์เป็นลุงเขยของเขา ทำให้เขาจึงมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับนายกรัฐมนตรีคนที่ 14 วิลเลียม พิตต์ ผู้เยาว์

เขาเข้าเป็นสภาชิกสภาสามัญชนใน ค.ศ. 1782 และกลายเป็นคนสนิทนายกรัฐมนตรีวิลเลียม พิตต์ ผู้เยาว์ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้อง และได้รับแต่งตั้งเป็นเหรัญญิกกองทัพในปี 1784 ก่อนที่ในปี 1789 เขาได้เป็นประธานสภาสามัญชนเป็นเวลาสั้นๆ และเข้าร่วมกับคณะรัฐบาลในตำแหน่งรัฐมนตรีปิตุภูมิ ในปีต่อมาเขาได้รับบรรดาศักดิ์ขุนนางอังกฤษเป็น บารอนเกรนวิลล์ ทำให้เขากลายเป็นสมาชิกของสภาขุนนาง และในปี 1791 เขาก็ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศ และเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการกำหนดนโยบายด้านการทหารต่อสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส หลังจากนั้นเขาก็พ้นจากคณะรัฐบาลไปพร้อมกับนายกรัฐมนตรีวิลเลียม เพ็ตติในค.ศ. 1801 เนื่องจากการเลิกกีดกันชาวคาทอลิก นอกจากนี้ เขาเคยรับราชการทหารเป็นเวลาสั้นๆในยศพันตรีในบักกิงแฮมเชอร์ใน ค.ศ. 1794 และในยศพันโทในเซาท์บักกิงแฮมเชอร์

แม้ว่าวิลเลียม เพ็ตติจะหวนคืนสู่ตำแหน่งนายกในค.ศ. 1804 แต่ลอร์ดเกรนวิลล์ก็ไม่ได้เข้าร่วมคณะรัฐบาล จนกระทั่งเมื่อเพ็ตติถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1806 ลอร์ดเกรนวิลล์ เขาก็ได้รับแรงสนับสนุนและขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีต่อ
# นางสีเวย
นางสีเวย นางสีเหว่ย หรือ อินายสีเวย เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังวิหารของวัดต้าม่อน อำเภอลอง จังหวัดแพร่ อันเป็นผลงานของฝีมือช่างชุดเดียวกันกับจิตรกรรมฝาผนังวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน คือ หนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ อินายสีเวยทัดอดกสลิด (ดอกแก้ว) เป็นภาพวาดชิ้นเอกของจิตรกรรมฝาผนังวัดต้าม่อนที่กล่าวขาญกันว่า นี่คือภาพที่ถ่ายทอดความงามแบบล้านนาของสาวงามชาวเมืองต้าได้เป็นเอกลักษณ์ที่ชัดเจนที่สุด ดังที่ได้รับการยกย่องจากทั่วโลกว่าเป็น โมนาลิซ่าไทยแลนด์ คนสร้างศิลป์เมืองแพร่.แม่นางสีเวย.สืบค้น 17 กรกฎาคม 2559 

ประวัติ
นางสีเวย เป็นหนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังวัดต้าม่อน ถูกวาดขึ้นในปีพ.ศ. 2427OKnation.จากแม่นางสีเว่ยแห่งเมืองลอง ถึงกระซิบรักจากเมืองน่าน สืบค้น 17 กรกฎาคม 2559 ระหว่างการสร้างวัดต้าม่อน และวิหารไม้สักทองโดยพ่อเจ้าฮ้อยหลวง (ต้นตระกูลรัตนภาค) เชื้อสายเจ้าฟ้าเชียงตุง เจ้าฮ้อยหลวงได้หาช่างฝีมือดีมาจากเมืองเชียงตุง เพื่อสร้างวัดต้าม่อน ภายในวิหารด้านข้าง ทั้ง 2 ด้าน ได้ให้ช่างวาดภาพพุทธประวัติ และนิทานธรรมะเรื่อง เจ้าก่ำกาดำ ไว้อย่างสวยสดงดงาม การก่อสร้างดำเนินไปเกือบจะแล้วเสร็จ แต่ต้องหยุดชะงักการก่อสร้างลง ด้วยเหตุผลน่าเศร้าสลดกล่าวคือ วันนั้นสล่าเก๊า (หัวหน้าช่าง) ได้ปีนขึ้นไปบนนั่งร้านเพื่อตกแต่งประดับหลังคาให้สวยงาม ซึ่งจะสำเร็จเรียบร้อยอย่างสมบูรณ์ ขณะที่กำลังปฏิบัติงานอยู่นั้นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อนั่งร้านที่คาดไว้อย่างแน่นหนาเชือกได้ขาดลง ทำให้หัวหน้าช่างร่วงลงสู่พื้นจากความสูงกว่า 10 เมตร ร่างลอยละลิ่วลงกระแทกพื้นอย่างแรงเสียชีวิตทันที เจ้าอ้อยหลวงสั่งหยุดการก่อสร้างทันที ด้วยความเสียใจในอุบัติเหตุครั้งนี้ ทำให้สูญเสียช่างฝีมือเอกไป 1 คน จากการสอบสวนจึงรู้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้เกิดจาก เพราะมีการกระทำผิดครูเก๊า(บรมครู) เนื่องจากมีเด็กของวัดต้าม่อนได้แอบไปขโมยกินมะพร้าวอ่อน ที่เป็นเครื่องเซ่นบูชาครูไว้ จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ดังกล่าว 

จิตรกรรมผนังวัดต้าม่อน เป็นฝีมือช่างชุดเดียวกันกับวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน คือ หนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ในปีพ.ศ. 2532 วิหารไม้เกิดการชำรุดทรุดโทรมไม่มีงบประมาณซ่อมแซม ชาวบ้านจึงได้ถวายให้กับไร่แม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ปัจจุบันสิ่งที่หลงเหลือจากอดีตคงเหลือแค่แต่เพียงเสาวิหารไม้ และลายคำเพดานซึ่งยังคงมีสภาพสมบูรณ์เช่นในอดีต 

ปัจจุบันจิตรกรรมเวียงต้าของดั้งเดิมอยู่ที่หอคำน้อย ไร่แม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ส่วนภาพจำลองฉบับสมบูรณ์อีกชุด ถูกทำจัดทำขึ้นมาใหม่และได้จัดแสดงให้ชมที่พิพิธภัณฑ์โกมลผ้าโบราณ อำเภอลอง จังหวัดแพร่บทความพิทักษ์ ปัญญาฉลาด.ประวัติการสร้างวัดต้าม่อน สืบค้น 17 กรกฎาคม 2559
# รัฐประหาร 18 บรูว์แมร์
รัฐประหาร 18 บรูว์แมร์  เป็นแผนรัฐประหารของนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ต เริ่มขึ้นในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1799 ซึ่งตรงกับวันที่ 18 เดือนบรูว์แมร์ ปีที่ 8 ในปฏิทินสาธารณรัฐฝรั่งเศส เหตุการณ์ในครั้งนี้ถือเป็นรัฐประหารซ้อนรัฐประหาร (ในขณะที่สภากำลังทำรัฐประหารยึดอำนาจคณะดีแร็กตัวร์ ก็ถูกนโปเลียนทำรัฐประหารซ้อน) รัฐประหารครั้งนี้ทำให้นโปเลียนกลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในฝรั่งเศสในตำแหน่งกงสุลเอกและถือเป็นจุดสิ้นสุดสงครามปฏิวัติฝรั่งเศส รัฐประหารครั้งนี้ไม่มีการหลั่งเลือด หลังรัฐประหารมีการสถาปนาคณะรัฐบาลใหม่ที่เรียกว่าคณะกงสุลฝรั่งเศสขึ้นมาแทนคณะดีแร็กตัวร์

 เหตุการณ์ 
ในเช้าวันที่ 18 เดือนบรูว์แมร์ ในขณะที่ปารีสยังอยู่ในความไม่สงบจากการปฏิวัติฝรั่งเศส ลูว์เซียง โบนาปาร์ต ประธานสภาห้าร้อย ได้บอกให้ผู้แทนและคณะดีแร็กตัวร์ทั้งหมดลี้ภัยเหตุจลาจลในปารีสไปยังพระราชวังแซ็ง-กลูบริเวณชานเมืองทางตะวันตกของปารีสและเปิดการประชุมขึ้นที่นั่น ผู้แทนในสภาฝ่ายนโปเลียนได้ชักจูงให้สมาชิกคณะดีแร็กตัวร์ทั้ง 5 คนลาออกและล้มเลิกระบอบดีแร็กตัวร์ 

ดีแร็กตัวร์สองคนได้แก่ แอมานุแอล โฌแซ็ฟ ซีเยแย็ส และรอเฌ ดูว์โก ยอมลาออก อย่างไรก็ตาม ดีแร็กตัวร์อีกสามคนอันได้แก่ ปอล บารัส, หลุยส์-เฌโรม กอเย และฌ็อง-ฟร็องซัว-ออกุสเต มูว์แล็ง ไม่ยอมลาออก

ในวันที่ 19 เดือนบรูว์แมร์ ที่พระราชวังแซ็ง-กลู การประชุมยังดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด นายพลนโปเลียนซึ่งอดทนรออยู่นอกห้องประชุมนั้นทนไม่ไหว จึงนำทหารแกรนาเดียร์กองเล็ก ๆ เข้าไปยังห้องประชุมสภาในเวลากับที่บารัสกำลังทำเรื่องลาออก เมื่อนโปเลียนเข้าไปก็ผู้แทนตรงดิ่งเข้ามาใช้กำลังทำร้ายร่างกาย ลูว์เซียง โบนาปาร์ต ประธานที่ประชุมจึงบอกให้ทหารคอยยืนคุ้มกันนโปเลียน หลังจากนั้น ผู้แทนบางส่วนได้มีการเสนอญัตติให้ประกาศว่านโปเลียนเป็นพวกนอกกฎหมายซึ่งจะทำให้นโปเลียนพ้นจากตำแหน่งทั้งหมด ในเวลาคับขันนั้นเอง ลูว์เซียงได้แอบหลบไปบอกทหารประจำสภาว่าสภากำลังถูกคุกคามจากผู้แทนบางส่วนที่มุ่งร้าย นั้นจากนั้นก็มีผู้แทนคนหนึ่งยึดดาบไปและพยายามแทงนโปเลียน ลูว์เซียงสั่งให้จับกุมผู้แทนคนนั้นออกไปจากห้องประชุมDoyle, p. 375.

ในวันที่ 20 เดือนบรูว์แมร์ หลังข่าวการปองร้ายนโปเลียนแพร่สะพัดออกไปยังปารีส นโปเลียนก็ได้รับความเห็นอกเห็นใจจากประชาชนจำนวนมาก นายพลฌออากีม มูว์รา ยกทัพเข้าล้อมพระราชวังแซ็ง-กลู นโปเลียนใช้ข้ออ้างการถูกปองร้ายโดยสมาชิกสภานี้รัฐประหาร นายพลนโปเลียนประกาศสถาปนารัฐบาลชั่วคราวที่เรียกว่าคณะกงสุลซึ่งอำนาจทั้งหมดอยู่ที่กงสุลสามคน และได้ประกาศว่าการปฏิวัติฝรั่งเศสได้สิ้นสุดลงแล้ว คณะกงสุลจะบริหารประเทศเป็นการชั่วคราวในขณะที่รัฐสภาดำเนินการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่
# สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้า
สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้า  เป็นสงครามในปีค.ศ. 1809 ระหว่างฝ่ายสหสัมพันธมิตรจักรวรรดิออสเตรียร่วมกับสหราชอาณาจักร เพื่อต่อต้านการแผ่อำนาจของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งและรัฐบริวารซึ่งนำโดยจักรพรรดินโปเลียน ซึ่งการปะทะส่วนใหญ่ในสงครามนี้เป็นการปะทะระหว่างกองกำลังออสเตรียกับฝรั่งเศส ซึ่งการปะทะเกิดขึ้นทั้งทวีปยุโรปตอนกลางตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกรกฎาคม ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างมากแก่ทั้งสองฝ่าย ซึ่งในขณะเดียวกัน อังกฤษก็เข้ามามีส่วนร่วมในความขัดแย้งครั้งนี้ด้วยในการรบทางทะเลที่เรียกว่าสงครามคาบสมุทร สงครามครั้งนี้จบลงโดยพฤตินัยด้วยชัยชนะของฝรั่งเศสในยุทธการวาแกรมในต้นเดือนกรกฎาคม

หลังการต่อสู้จบลง มีการทำสนธิสัญญาเชินบรุนน์ ณ กรุงเวียนนา จักรวรรดิออสเตรียจำยอมต้องเสียดินแดนจำนวนมากแก่รัฐบริวารของฝรั่งเศส และเสียเขตเทร์โนพิลแก่จักรวรรดิรัสเซีย ในดินแดนที่ต้องเสียไปนั้นมีประชากรอาศัยอยู่กว่าสามล้านคน ซึ่งคิดเป็นหนึ่งในห้าของประชากรทั้งหมดของจักรวรรดิออสเตรียก่อนเสียดินแดนDavid G. Chandler, The Campaigns of Napoleon. p. 732. ซึ่งระหว่างที่นโปเลียนพำนักอยู่ในเวียนนานั้นเอง มีความพยายามจะลอบสังหารนโปเลียนแต่ไม่สำเร็จ การลงนามในสนธิสัญญานี้ทำให้สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้ายุติลงอย่างเป็นทางการ ในขณะที่สงครามคาบสมุทรยังดำเนินต่อไป
# จักรพรรดิฮานาโซโนะ
จักรพรรดิฮานาโซโนะ  เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 95 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์ รัชสมัยของพระองค์กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1308 ถึง ค.ศ. 1318Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 278–281; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki. pp. 239–241.

ต่อมาพระนามของพระองค์ได้ถูกนำไปใช้เป็นพระนามของ จักรพรรดิโกะ-ฮานาโซโนะ จักรพรรดิในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15

 พระราชประวัติ 
จักรพรรดิฮานาโซโนะทรงมีพระนามก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศว่า เจ้าชายโทมีฮิโตะ (富仁親王)

เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ใน จักรพรรดิฟุชิมิ จักรพรรดิองค์ที่ 92 และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ จักรพรรดิโกะ-ฟุชิมิ จักรพรรดิองค์ที่ 93 โดยมาจากราชสกุลจิเมียวอิง

 เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของจักรพรรดิฮานาโซโนะ 
เจ้าชายโทมิฮิโตะขึ้นสืบราชบัลลังก์จากการสวรรคตของพระญาติชั้นที่สองของพระองค์คือจักรพรรดิโกะ-นิโจจากราชสกุลไดกากูจิ

 10 กันยายน ค.ศ. 1308: ปีที่ 8 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-นิโจ (後二条天皇八年) องค์จักรพรรดิสวรรคตอย่างกระทันหันขณะมีพระชนมายุเพียง 24 พรรษา และสืบราชบัลลังก์โดยเจ้าชายโทมิฮิโตะ หลังจากนั้นไม่นานเจ้าชายโทมิฮิโตะได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอย่างเป็นทางการ
 พฤศจิกายน ค.ศ. 1308: ได้มีการเปลี่ยนชื่อศักราชเป็น เอ็งเกียว (延慶) เพื่อแสดงถึงการสืบราชสันตติวงศ์ของจักรพรรดิฮานาโซโนะ

พระราชบิดาของจักรพรรดิฮานาโซโนะคือ อดีตจักรพรรดิฟูชิมิ และพระเชษฐาของจักรพรรดิฮานาโซโนะคือ อดีตจักรพรรดิโกะ-ฟูชิมิ ต่างก็ใช้อิทธิพลในฐานะไดโจโฮโอ (太上去皇) ในรัชสมัยนี้

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การเจรจาระหว่างรัฐบาลกับราชสกุลทั้งสองส่งผลให้มีข้อตกลงที่จะสลับราชบัลลังก์ระหว่างสองราชสกุลทุก ๆ 10 ปี (ความตกลงบัมโป) ข้อตกลงนี้อยู่ได้ไม่นาน  การเจรจาก็ถูกทำลายโดยผู้สืบทอดบัลลังก์ของจักรพรรดิฮานาโซโนะ

ในปี ค.ศ. 1318 พระองค์ได้สละราชบัลลังก์ให้กับพระญาติชั้นที่สองของพระองค์คือ จักรพรรดิโกไดโงะจากราชสกุลไดกากูจิ ซึ่งเป็นพระอนุชาของจักรพรรดิโกะ-นิโจ

หลังจากการสละราชบัลลังก์ พระองค์ได้เลี้ยงดูพระราชนัดดาของพระองค์คือจักรพรรดิโคงง จักรพรรดิองค์แรกของราชสำนักเหนือ

วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 1891 อดีตจักรพรรดิฮะนะโซะโนะประชวรและสวรรคตขณะพระชนมายุเพียง 51 พรรษา

 หมายเหตุ
# รายชื่อนายกรัฐมนตรีเยอรมนีตามระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อนายกรัฐมนตรีเยอรมนีตามระยะเวลาดำรงตำแหน่ง 
 # ลำดับที่ นายกรัฐมนตรีรวมเวลา อันดับที่6 เฮ็ลมูท โคล 1 1  คอนราด อเดเนาร์  2 8  อังเกลา แมร์เคิล  3 5 เฮ็ลมูท ชมิท 4 7  แกร์ฮาร์ด ชเรอเดอร์  5 4 วิลลี บรันดท์ 6 2 ลุดวิก แอร์ฮาร์ด 7 3 คูร์ท เกออร์ก คีซิงเงอร์ 8

แหล่งข้อมูลอื่น
Ιστοσελίδα του Καγκελαρίου
# กง ฮโย-จิน
กง ฮโย-จิน (เกิด 4 เมษายน พ.ศ. 2523) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีสำหรับบทบาทนำในภาพยนตร์เรื่อง ยุทธการมัดหัวใจนายแฟนเผลอ (2008) และละครโทรทัศน์อีกหลายเรื่อง เช่น บันทึกหัวใจ…นายซางดู (2003), ขอขอบคุณจากดวงใจ (2007), อร่อยรัก รสพาสต้า (2010), ยัยนี่โดนใจซุปตาร์ (2011), รักป่วนวิญญาณหลอน (2013), ถ้ารักกัน...มันก็โอเค (2014), โปรดิวเซอร์หน้าใส หัวใจกุ๊กกิ๊ก (2015), เจลลัสซีอินคาเน็ต (2016) และ วันที่ดอกไม้เบ่งบาน (2019) เธอได้รับการยกย่องว่าเป็น "ราชินีแห่งละครโรแมนติก-คอมเมดี" เนื่องจากเธอประสบความสำเร็จอย่างมากในการแสดงละครแนวรอมคอม

 ผลงานการแสดง 

 ภาพยนตร์ 
 ปี เรื่อง บทบาท หมายเหตุ 1999  Memento Mori  Ji-won  2000 Teabag Story  Han Bom  2001  Last Present  Female MC  Bit part Guns & Talks  Yeo-il  Volcano High  So Yo-seon  2002  Surprise Party  In-ju  Emergency Act 19  Kim Min-ji  A Bizarre Love Triangle  Geum-sook  Conduct Zero  Jang Na-young  2005  Heaven's Soldiers  Kim Su-yeon  2006  Family Ties  Yoo Sun-kyung  2007  My Son Daughter goose Voice cameo Happiness  Soo-yeon  M  Eun-hye  2008  Dachimawa Lee  Geum Yeon-ja  Crush and Blush  Yang Mi-sook  2009  Sisters on the Road  Oh Myung-ju  2010 Rolling Home With a Bull  Hyun-soo  2012  Love Fiction  Lee Hee-jin  You Are More Than Beautiful Young-hee  Short film 577 Project  Herself Documentary 2013 Boomerang Family  Oh Mi-yeon  2015 Proj. Get-up-and-go Cameo 2016  Missing  Han-mae  2017  Single Rider Soo-jin 2018 Be with You Han Bok-Nyeo Cameo Door Lock Jo Kyung-Min2019 Hit-and-Run Squad Eun Shi-Yeon Crazy Romance Oh Sun-Young

 ละครโทรทัศน์ 
 ปี เรื่อง บทบาท เครือข่าย 2000  My Funky Family  Hyo-jin  MBC 2001  Wonderful Days  Jo Yeon-shil  SBS Teabag Without Hope   KBS2 2002  Ruler of Your Own World  Song Mi-rae  MBC 2003  Snowman  Seo Yeon-wook Sang-doo! Let's Go to School  Chae Eun-hwan  KBS2 2004  5 Stars  SK Telecom  mobile drama 2005  Biscuit Teacher and Star Candy  Na Bo-ri  SBS 2007  Thank You  Lee Young-shin  MBC 2010  อร่อยรักรสพาสตา  Seo Yoo-kyung 2011  The Greatest Love  Gu Ae-jung Do You Know Sad Movies? (Time, episode 1)  Narrator Flower Boy Ramyun Shop  Record store clerk  (cameo, episode 9)   tvN 2013 Master's Sun  Tae Gong-shil  SBS 2014  It's Okay, That's Love  Ji Hae-soo 2015  The Producers  Tak Ye-jin  KBS2 2016  Jealousy Incarnate, don’t dare to dream Pyo Na-ri  SBS 2019 When the Camellia blooms Oh Dong-baek KBS2

 มิวสิกวิดีโอ 
 ปี เพลง ศิลปิน 2003  "Left Alone" Lee Soo-young "I Still Bite My Lips" "Brown Hair"  Yoon Gun
# สโมสรฟุตซอลราชนาวี
สโมสรกีฬาของกองทัพเรือไทย 30px 30px 30px ฟุตบอล ฟุตบอลบี ฟุตบอลสำรอง 30px ฟุตซอล

สโมสรฟุตซอลราชนาวี เป็นสโมสรฟุตซอลในประเทศไทยสนับสนุนโดยกองทัพเรือไทย ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในฟุตซอลไทยลีก

 ผลงาน 
ลีกภายในประเทศ
ไทยแลนด์ฟุตซอลลีก
 อันดับสาม (1): 2557
ไทยฟุตซอลเอฟเอคัพ
 ชนะเลิศ (1): 2555
 รองชนะเลิศ (1): 2554

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 

ราชนาวี
ร
หมวดหมู่:กองทัพเรือไทย
หมวดหมู่:องค์การในเขตบางนา
# ปลาโรนันยักษ์
ปลาโรนันยักษ์  ปลากระดูกอ่อนขนาดใหญ่จำพวกหนึ่ง ในกลุ่มปลากระเบน จัดอยู่ในวงศ์  Rhynchobatidae และสกุล Rhynchobatus โดยแยกออกจากปลาโรนันซึ่งอยู่ในวงศ์ Rhinobatidae อีกที (โดยในบางแหล่งข้อมูลยังคงจัดให้อยู่รวมกัน)

พบกระจายพันธุ์ในทะเลและมหาสมุทรเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของอินโด-แปซิฟิก โดยมีเป็นบางชนิดที่พบในมหาสมุทรแอตแลนติกแถบตะวันออก โดยเป็นปลาที่ถูกประเมินไว้จากสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN) แล้วว่าทุกชนิดตกอยู่ในสภานะของการเสี่ยงหรือล่อแหลมต่อการสูญพันธุ์หรือใกล้สูญพันธุ์

เป็นปลาขนาดใหญ่ ความยาวที่สุดที่พบคือ 3 เมตร (9.8 ฟุต) จัดว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มปลากระเบนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด แต่ขนาดเล็กที่สุดมีความยาวเพียงครึ่งเดียว ทุกชนิดมีความคล้ายคลึงกันโดยมองอย่างผิวเผิน โดยสามารถจำแนกออกจากกันด้วยการพิจารณาลักษณะโดยรวมของส่วนปลายจมูก, การนับกระดูกสันหลัง ตลอดจนสีตามลำตัว (การกระจายตัวของจุดสีขาว และการมีหรือไม่มีฐานสีดำที่ใต้ครีบอก)

 การจำแนก 
ปัจจุบันได้มีการจำแนกไว้ 7 ชนิด โดยที่ผ่านมาจะมีการสับสนในชนิดของปลาโรนันจุดขาว (R. djiddensis) ซึ่งปัจจุบันนับได้ว่าพบได้ในแถบมหาสมุทรอินเดียด้านตะวันตก

 Rhynchobatus australiae Whitley, 1939 (ปลาโรนันจุดขาว)
 Rhynchobatus djiddensis (Forsskål, 1775) (ปลาโรนันจุดขาว)
 Rhynchobatus immaculatus Last, Ho & Chen, 2013Last, P.R., Ho, H.-C. & Chen, R.-R. (2013): A new species of wedgefish, Rhynchobatus immaculatus (Chondrichthyes, Rhynchobatidae), from Taiwan. Pp. 185-198 in: de Carvalho, M.R., Ebert, D.A., Ho, H.-C. & White, W.T. (eds.) : Systematics and biodiversity of sharks, rays, and chimaeras (Chondrichthyes) of Taiwan.  Zootaxa, 3752 (1): 1–386.
 Rhynchobatus laevis (Bloch & Schneider, 1801) 
 Rhynchobatus luebberti Ehrenbaum, 1915 
 Rhynchobatus palpebratus Compagno & Last, 2008 
 Rhynchobatus springeri Compagno & Last, 2010 (ปลาโรนันจุดขาวลาย)
นอกจากนี้แล้วยังมีอีกชนิดหนึ่ง คือ Rhynchobatus sp. nov. A หรือ 1 ซึ่งยังไม่ได้รับการอธิบายทางวิทยาศาสตร์

ชนิดที่มีชื่อสามัญในภาษาไทยกำกับ หมายถึง มีรายงานว่าพบได้ในน่านน้ำไทย
# เออแฌน เดอ โบอาร์แน
เออแฌน โรแซ เดอ โบอาร์แน  เป็นบุตรชายคนเดียวของนายพลอาแล็กซ็องดร์ เดอ โบอาร์แน กับ นางโฌเซฟีน ตาเช เดอ ลา ปาเฌอรี ภรรยาคนแรกของนโปเลียน โบนาปาร์ต เป็นบุตรบุญธรรมของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เเห่งฝรั่งเศส

เขาเกิดในปารีสและเป็นบุตรบุญธรรมของนโปเลียน โบนาปาร์ต (แต่ไม่เป็นอยู่ในสายสืบราชสันตติวงศ์) บิดาแท้ๆของเขาเป็นนายพลและถูกประหารชีวิตไปในการปฏิวัติฝรั่งเศสช่วงสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว ในช่วงที่นโปเลียนเรืองอำนาจ เขาเป็นผู้บัญชาการกองทหารของอิตาลี และเป็นอุปราชแห่งอิตาลี

แหล่งข้อมูลอื่น

 Napoleon & Empire La franc-maçonnerie sous le Consulat et le Premier Empire 
 
Heraldica.org - Napoleonic titles outside France