wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สนามกีฬารามอน ซันเชซ ปิซฆวน
สนามกีฬารามอน ซันเชซ ปิซฆวน  เป็นสนามฟุตบอลแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในเมืองเซบิยา แคว้นอันดาลูซิอา ประเทศสเปน ปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเซบิยาในลาลิกา มีความจุ 42,714 ที่นั่ง โดยมีขนาดความจุมากเป็นลำดับที่ 9 ของประเทศสเปน และมากเป็นลำดับที่สามของแคว้นอันดาลูซิอา โดยเป็นรองเพียงแค่ ลาการ์ตูฆา และ เบนิโต บิยามาริน ตามลำดับเท่านั้น

สนามแห่งนี้เคยใช้ในการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ ยูโรเปียนคัพ 1986 ระหว่าง สเตอัวบูคาเรสต์ กับ บาร์เซโลนา และยังเป็นหนึ่งในสนาม 17 สนามที่ใช้แข่งขันฟุตบอลโลก 1982 ที่สเปนเป็นเจ้าภาพ โดยแข่งขันทั้งสิ้น 2 นัด ในรอบแรก และรอบรองชนะเลิศ ระหว่างเยอรมนีตะวันตก กับฝรั่งเศส ยังใช้เป็นสนามแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก รอบชิงชนะเลิศ ในปี ค.ศ. 2022 นอกจากนี้ ยังใช้เป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติสเปนในบางครั้งอีกด้วย โดยทีมชาติสเปนไม่เคยลงเล่นที่นี่แล้วแพ้แม้แต่นัดเดียว

ฟุตบอลโลก 1982
สนามแห่งนี้เป็นหนึ่งในสนามแข่งขัน ฟุตบอลโลก 1982 ในนัดดังกล่าวนี้

วันที่ทีม #1ผลทีม #2รอบผู้ชม14 มิถุนายน 19822–1รอบแบ่งกลุ่ม68,0008 กรกฎาคม 19823–3 (5–4 ลูกโทษ)รอบรองชนะเลิศ70,000
900px|thumb|center|<center>สนามกีฬารามอน ซันเชซ ปิซฆวน ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015
# ปืนเล็กยาวโมซิน-นากองท์
ปืนไรเฟิล 3 ไลน์ เอ็ม 1891 (,) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โมซิน-นากานท์ (,) เป็นปืนไรเฟิลที่ถูกพัฒนาโดยกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปี 1882-1891 และใช้งานโดยกองทัพจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียตและประเทศอื่น ๆ ถูกผลิตมากกว่า 37 ล้านกระบอกนับตั้งแต่เริ่มผลิตในปี 1891 และถูกนำมาใช้ในความขัดแย้งต่าง ๆ ทั่วโลกจนถึงสมัยปัจจุบัน

 รูปแบบอื่น 
 รัสเซีย / สหภาพโซเวียต 
thumb|left|275px|โมซิน-นากานท์ เอ็ม91/30 เป็นหนึ่งในรุ่นที่ถูกใช้มากที่สุดในมหาสงครามรักชาติ
  โมซิน-นากานท์ เอ็ม91 1891-1930
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม91 "ดรากูน"1930-1932
 Cossack Rifle
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม07 คาร์ไบน์ 1917-1945
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม91/301930-1945
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม91/30 พียู สไนเปอร์1930-1945
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม38 คาร์ไบน์1938-1945
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม44 คาร์ไบน์1944-1959
 โมซิน-นากานท์ เอ็ม59 คาร์ไบน์1959-ปัจจุบัน
 Obrez ดัดแปลงเป็นปืนพกโดยให้กระบอกสั้นลงมา แต่ไม่นานก็ถูกยกเลิกไป
 OTs-48/OTs-48K 2000-ปัจจุบัน

 เอสโตเนีย 
 M1933 
 M1938
 KL300
 M1935
 ฟินแลนด์ 
thumb|left|M/39
thumb|left|M/28-76
thumb|left|7.62 Tkiv 85
 M/91
 M/91rv
 M/24
 M/27
 M/27rv
 M/28
 M/28-30
 M/91-35
 M/39
 M/30
 M/56
 M/28-57
 M/28-76
 7.62 Tkiv 85

 ประจำการ 

 
 
 
 :
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 :ยังคงอยู่ในการใช้งานโดยที่ 101 กองพันอัลไพน์
 
 
 :สนับสนุนโดยสหภาพโซเวียตในช่วง สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง.
 : ใช้โดยกองทัพปลดปล่อยประชาชนในช่วงสงครามกลางเมืองจีนและกองทัพอาสาสมัครในสงครามเกาหลี
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  (ที่ได้รับจากสาธารณรัฐประชาชนจีน เวียดนามเหนือและกองกำลังโซเวียต)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 25px Novorossiya
 
 
 
 
 
 
  (รุ่นของสหรัฐฯ)
  โปแลนด์ ใช้เพียงสำหรับพิธีการทางทหาร
 
 
  โรมาเนีย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  (ได้มาจากจากสงครามเวียดนาม กองกำลังลาวและได้รับโดยกองกำลังสหรัฐฯ ใช้โดยทหารพรานพลซุ่มยิงและกองกำลังไทยม้งใน การก่อการกำเริบในลาว)
 
 
 
 
  (ใช้รักษาความปลอดภัยของกระทรวงกิจการภายใน)Наказ Міністерства внутрішніх справ України "Про організацію службової діяльності цивільної охорони Державної служби охорони при МВС України" № 1430 вiд 25.11.2003
 
 
 
 
 
 
 

 ประจำการในอดีต 

  แอลเบเนีย
 
 
 
 เชโกสโลวาเกีย
 
 : ใช้โดย Haganah
 : ยึดมาได้ในช่วงสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น
 
 คีร์กีซสถาน
 
 ราชอาณาจักรมอนเตเนโกร
  (ยึดมาได้จากกองทัพโซเวียต)
 
  โรมาเนีย
 
 25pxสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 ยึดมาได้จากกองทัพโซเวียต
 25pxราชอาณาจักรเซอร์เบีย
  สาธารณรัฐสเปนที่ 2
 
 
 
 : ใช้ระหว่าง 1914-1940s และสงครามประกาศอิสรภาพตุรกี
 
  (U.S. Rifle, 7.62 mm, Model of 1916)
 
 

 ในที่อื่น ๆ 
 อัลกออิดะฮ์
 กองทัพสาธารณรัฐไอริช
 รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์
 คอซอวอ
 เซนเดโรลูมีโนโซ
 เวียดกง
# เอสวีที-40
เอสวีที-40 (,}ย่อมา) ปืนไรเฟิลของสหภาพโซเวียตผลิตใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งใจจะเป็นปืนไรเฟิลประจำการใหม่ของกองทัพแดงโซเวียตแทนปืนไรเฟิลโมซิน-นากานท์ แต่การผลิตได้หยุดชะงักจากการรุกรานของเยอรมนี ทำให้การผลิตช้าซึงทำให้กองทัพหันไปใช้ปืนไรเฟิลโมซิน-นากานท์ซึ่งการผลิตได้รวดเร็วกว่า

 ประจำการ 

  สาธารณรัฐประชาธิปไตยอัฟกานิสถาน
  สาธารณรัฐประชาชนแอลเบเนีย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  สาธารณรัฐประชาชนบัลแกเรีย
 
 
 
 
 
 
 : ใช้โดย กองทัพปลดปล่อยประชาชน (PLA)
 
 
 
 
 
 เชโกสโลวาเกีย
 
 
 
 
 
 
 
 
  (ยึดมาได้จากกองทัพโซเวียต)
 
 
  เยอรมนีตะวันออก
  (ยึดมาได้จากกองทัพโซเวียต)
 
 
 
 
 
  สาธารณรัฐประชาชนฮังการี
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  (ใช้โดยกองกำลังกบฎและรัฐบาลยึดมาได้จากกองกำลังกบฎในการก่อการกำเริบ Hukbalahap)
  สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์
 
 
 
  สาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย
# โบสถ์นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี (เอเดน)
โบสถ์นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี Church of St. Francis in Aden บ้างเรียก อดีตอาสนวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี  หรือเรียกสั้น ๆ ว่า โบสถ์นักบุญฟรังซิส เป็นโบสถ์คริสต์นิกายโรมันคาทอลิกแห่งหนึ่งจากทั้งหมดสามแห่งตั้งอยู่ในเอเดน ประเทศเยเมน

left|thumb|โบสถ์นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีในอดีต
แต่เดิมโบสถ์ดังกล่าวเป็นอดีตอาสนวิหารประจำมิสซังโรมันคาทอลิกอาระเบียใต้ ช่วงปี พ.ศ. 2435-2517 ก่อนถูกแทนที่ด้วยอาสนวิหารนักบุญยอแซฟในอาบูดาบี สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ อาสนวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีจึงลดสถานะเพียงโบสถ์ธรรมดาและมีสภาพทรุดโทรม และปัจจุบันคริสต์ศาสนิกชนชาวเยเมนบางส่วนลี้ภัยออกนอกประเทศ บ้างก็เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามเพื่อความปลอดภีย

รูปปั้นพระคริสต์ให้พรทะเลนั้นถูกลอบทำลายบ่อยครั้ง ก่อนหน้าเมื่อครั้งสหราชอาณาจักรปกครองเยเมน โบสถ์ได้มีการสร้างโรงเรียนนักบุญแอนโทนี แต่ต่อมารัฐบาลเยเมนทำการสร้างรั้วคั่นระหว่างเขตโบสถ์กับโรงเรียน
# เอไกหว่า ภาค 2
เอไกหว่า ภาค 2  เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวแอคชั่น ออกฉายในปี พ.ศ. 2530 กำกับภาพยนตร์โดย เฉินหลง ประพันธ์ดนตรีโดย มิเชล หลาย นำแสดงโดย เฉินหลง จาง ม่านอวี้ กวน จือหลิน หลิว เจียหลิง มาร์ส เหอ เจียจิ้ง เป็นเรื่องราวภาคต่อจากภาพยนตร์เรื่อง เอไกหว่า

เนื้อเรื่องย่อ
ในภาพยนตร์ภาคนี้ เฉินหลง สวมบทบาทเป็น หม่าหยูหลง นายตำรวจชั้นผู้น้อยที่ออกมาต่อต้านพวกโจรสลัดที่ออกปล้นฆ่าในทะเล ตำรวจขี้ฉ้อ และเหล่านักการเมืองที่หากินกับตำแหน่งของตัวเองอย่างออกนอกหน้า ด้วยความหวังที่จะทำให้บ้านเมืองพบกับความสุขอย่างแท้จริงเสียที ในขณะที่ หม่าหยูหลง ต้องการออกไปกวาดล้างพวกโจรสลัดก็ต้องเจอการขัดขวางจากฝ่ายตรงข้าม หม่าหยูหลงจึงรวบรวมพวกพ้องที่เห็นด้วยกับการทำงานของตัวเองแล้วตั้งทีมขึ้นเพื่อทำงานดังกล่าวhttp://www.amornmovie.com/shop/home/product-details.php?get_idproduct=00000000795

นำแสดงโดย
เฉินหลง รับบท หม่าหยูหลง
กวน จือหลิน รับบท ปัก
จาง ม่านอวี้ รับบท เยชาน/ แม็กกี้
หลิว เจียหลิง รับบท คารินา
มาร์ส รับบท มาร์ส
เหอ เจียจิ้ง รับบท จี้คิงแปลจาก http://www.dvdtalk.com/reviews/6480/jackie-chans-project-a-2/
# การท่องเที่ยวในประเทศลาว
การท่องเที่ยวเป็นอุตสาหกรรมที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศลาว ซึ่งได้รับการควบคุมโดยหน่วยงานของรัฐในระดับกระทรวง นั่นคือกระทรวงการท่องเที่ยวแห่งชาติลาว ที่ตั้งอยู่ในกรุงเวียงจันทน์

 สถิติ 

 สถิติประจำปี 
 ค.ศ.  นักท่องเที่ยว  การเปลี่ยนแปลง  อ้างอิง2014 4,158,719   10.03% 2013 3,779,490   13.49% 2012 3,330,072   22.27% 2011 2,723,564   14.9%  

 อันดับของนักท่องเที่ยวต่างชาติในประเทศลาว 
อันดับประเทศค.ศ. 2014ค.ศ. 2013  ค.ศ. 2012   ค.ศ. 2011*  3,224,080  3,041,233  2,712,478  2,191,2241   2,043,761  2,059,434  1,937,612  1,579,9412   1,108,332 910,164  705,596  561,5863   422,440 245,033  199,857  150,7914   96,085  81,799  53,829  34,7075   61,460  61,608  53,380  50,0926   52,146 52,411  46,903  44,3997  44,877 48,644  42,026  37,8838   39,061  41,741  35,964  35,6229   44,964  35,441  33,878  31,87410   29,800  29,250  23,417  21,280
# สตาลินกราดสกายาบีตวา
สตาลินกราดสกายาบีตวา  เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์สหภาพโซเวียต 2 ภาค มีเนื้อเรืองเกี่ยวกับยุทธการที่สตาลินกราด ภาคที่หนึ่งออกฉายในวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1949 และภาคที่สองออกฉายในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 กำกับโดยวลาดีมีร์ เปตรอฟ เขียนบทโดยนีโคไล วีร์ตา และดนตรีประกอบโดยอารัม คาชาตูเรียน 

นักแสดง
อะเลคเซย์ ดีคีย์ รับบท โจเซฟ สตาลิน
นีโคไล รืยจอฟ รับบท ลาซาร์ คากาโนวิช
มักซิม ชเตราค์ รับบท วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ
วิคตอร์ โฮเฮรียชอฟ รับบท เกออร์กี มาเลนคอฟ
ยูรี โตลูเบเยฟ รับบท อันเดรย์ จดานอฟ
ยูรี ชุมสกี รับบท อะเลคซันดร์ วาซีเลฟสกี
โบริส ลีวานอฟ รับบท คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี
วลาดีมีร์ โกโลวิน รับบท นีโคไล วาตูติน
วาซีลี เมียร์คูเรียฟ รับบท นีโคไล โวโรนอฟ
นีโคไล ซีโมนอฟ รับบท วาซีลี ชุยคอฟ
นีโคไล ฮรูย์ชคอฟ รับบท อีวานอฟ
มีฮาอิล นัซวานอฟ รับบท อีวาน ลูย์ดนีคอฟ
อะเลคซันดร์ อันโตนอฟ รับบท โปปอฟ
เลโอนิด คเนียเซฟ รับบท ยาคอฟ ปัฟลอฟ
วิคตอร์ สตานิตซึน รับบท วินสตัน เชอร์ชิล / ฟิโอดอร์ ตอลบูคิน
นีโคไล เชียร์คาซอฟ รับบท แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์
คอนสตันติน มีไฮลอฟ รับบท ดับเบิลยู. แอเวอริลล์ แฮร์ริแมน
มีฮาอิล อัสตันกอฟ รับบท อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
นีโคไล โคมิสซารอฟ รับบท วิลเฮล์ม ไคเทล
โบริส สโวโบดา รับบท อัลเฟรด โยเดิล
นีโคไล รึบนีคอฟ รับบท มักซีมีเลียน ฟอน ไวคส์
รอสติสลัฟ เปลียตต์ รับบท แฮร์มันน์ ฮอท
วลาดีมีร์ ไกดารอฟ รับบท ฟรีดริช เพาลุส
วลาดีมีร์ วเซโวโลดอฟ รับบท อาร์ทูร์ ชมิดท์
เยฟเกนี คาลุจสกี รับบท วิลเฮล์ม อาดัม (ภาค 1)
นีโคไล นีโคลาเยฟสกี รับบท วิลเฮล์ม อาดัม (ภาค 2)

แห่ลงข้อมูลอื่น
Part I and Part II on the IMDb.
The Battle of Stalingrad on Kino-teatr.ru.
The Battle of Stalingrad original East German posters on ostfilm.de.
# ลัทธิเบรจเนฟ
ลัทธิเบรจเนฟ  เป็นนโยบายต่างประเทศของสหภาพโซเวียตครั้งที่แรกที่ระบุไว้อย่างชัดเจนมากที่สุดโดยเอส. เอวาเลฟ ใน 26 กันยายน 1968 ในบทความของหนังสือพิมพ์ปราฟดา ชื่อ  อำนาจอธิปไตยและพันธกรณีระหว่างประเทศของประเทศสังคมนิยม 
เลโอนิด เบรจเนฟ ย้ำในการกล่าวสุนทรพจน์ในการประชุมสหพรรคแรงงานโปแลนด์ครั้งที 5 ในวันที่ 13 พฤศจิกายน 1968 ซึ่งกล่าวไว้ว่า:
thumb|upright|ค่ายตะวันออก
" เมื่อศัตรูของสังคมนิยมพยายามเปลี่ยนประเทศสังคมนิยมไปสู่ทุนนิยม มันจะกลายเป็นไม่เพียง แต่ปัญหาของประเทศที่เกี่ยวข้อง แต่ปัญหาของประเทศสังคมนิยมทั้งหมด "

ลิทธิเบรจเนฟนี้ได้รับการประกาศซึ่งสื่อตะวันตกให้ถึงว่าสหภาพโซเวียตจะทำลายความพยายามเปิดเสรีและการลุกฮือต่างและพร้อมเข้าแทรกแซงทางทหาร เหมือนอดีตที่ผ่านมาในการลุกฮือที่ฮังการีและการแทรกแซงในเชโกสโลวาเกีย ซึ่งโซเวียตทำไปเพราะต้องให้ค่ายตะวันออกยังคงเป็นพันธมิตรและเป็นแนวป้องและยุทธศาสตร์สำคัญในกรณีเกิดสงครามกับนาโต

ในทางปฏิบัตินโยบายหมายความว่า จำกัดการกระทำต่างๆของรัฐบริวารในค่ายตะวันออกในการติดต่อกับกลุ่มค่ายตะวันตก นั่นคือไม่มีประเทศใดสามารถออกจากสนธิสัญญาวอร์ซอหรือการเปิดเสรีได้ ในหลักการโซเวียตมีสิทธิที่จะกำหนดว่าประเทศไหนต้องเป็น"สังคมนิยม" ซึ่งหมายความว่าโซเวียตสามารถแทรกแซงทางทหารนอกสนธิสัญญาวอร์ซอได้ ดังเช่นอัฟกานิสถานในปี 1979

หลักการเบรจเนฟ มีผลใช้อยู่นานจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์วิกฤตการเมืองในโปแลนด์Wilfried Loth. Moscow, Prague and Warsaw: Overcoming the Brezhnev Doctrine. Cold War History 1, no. 2 (2001) : 103–118. มีฮาอิล กอร์บาชอฟ ปฏิเสธที่จะใช้กำลังทหารเมื่อโปแลนด์จัดเลือกตั้งเสรีในปี 1989 และการพ่ายแพ้ของสหพรรคแรงงานโปแลนด์Hunt 2009, p. 945 ในปี 1989 หลักการเบรจเนฟมีชื่อติดตลกว่า หลักการซินาตร้า มาจากเพลง"ทางของฉัน" (My Way) ของ แฟรงก์ ซินาตราLAT, "'Sinatra Doctrine' at Work in Warsaw Pact, Soviet Says", Los Angeles Times, 1989-10-25.
 อ้างอิง
# จักรพรรดิซางะ
จักรพรรดิซางะ (3 ตุลาคม ค.ศ. 786 – 24 สิงหาคม ค.ศ. 842) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 52Emperor Saga, Saganoyamanoe Imperial Mausoleum, Imperial Household Agency ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณีPonsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 63–64. รัชสมัยของจักรพรรดิซางะกินเวลาตั้งแต่ ค.ศ. 809 ถึง 823Brown and Ishida, pp. 280–282; Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki, p. 151–163; Titsingh, Isaac. (1834). 

 เรื่องเล่าแบบดั้งเดิม 
ซางะเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองในจักรพรรดิคัมมุกับฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระVarley, p. 151.Brown and Ishida, p. 280. มีพระนามส่วนพระองค์ว่า คามิโนะ Titsingh, p. 96; Brown and Ishida, p. 280. ซางะเป็น "นักอักษรวิจิตรผู้เชี่ยวชาญ" ที่สามารถแต่งบทกวีเป็นภาษาจีนได้ และเป็นผู้จัดการแข่งขันบทกวีของจักรพรรดิเป็นครั้งแรก Brown and Ishida, p. 281 กล่าวกันว่าจักรพรรดิซางะเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่เสวยชาที่นำเข้ามาจากจีน

 เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิซางะ 
 ค.ศ. 806 ซางะกลายเป็นมกุฎราชกุมารตนอพระชนมพรรษา 21 พรรษา
 17 มิถุนายน ค.ศ. 809Julian dates derived from NengoCalc : ในปีที่ 4 ของรัชสมัยจักรพรรดิเฮเซ พระองค์ทรงพระประชวรหนักจึงสละราชบัลลังก์ให้กับซางะ พระราชโอรสองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิคัมมุ ส่วนพระราชโอรสองค์โตบวชเป็นพระสงฆ์ หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิซางะจึงขึ้นครองราชย์Titsingh, p. 96; Brown and Ishida, p. 280; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.

หลังจากพิธีราชาภิเษก ซางะทรงพระประชวร

 24 สิงหาคม ค.ศ. 842 : ซางะสวรรคตเมื่อพระชนมายุได้ 57 พรรษาBrown and Ishida, p. 282; Varley, p. 163.

รัชสมัย
ปีในรัชสมัยของซางะมีมากกว่าหนึ่งชื่อศักราช (nengō)Titsingh, p. 97.
 ไดโด             (806–810)
 โคนิง (810–824)

 พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา 
จักรพรรดิซางะมีพระราชโอรสธิดารวม 49 พระองค์จากสตรีอย่างน้อย 30 คน พระราชโอรสธิดาหลายคนรับนามสกุลมินาโมโตะ ทำให้พวกเขาถูกตัดจากการสืบราชบัลลังก์

จักรพรรดินี: ทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ (橘嘉智子) มีอีกพระนามว่า จักรพรรดินีดันริง  ธิดาในทาจิบานะ โนะ คิโยโตโมะPonsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 318–319.
พระราชโอรสองค์ที่ 2: เจ้าชายมาซาระ (正良親王) ภายหลังเป็นจักรพรรดินิมเมียว
เจ้าหญิงเซชิ (正子内親王; 810–879) สมรสกับจักรพรรดิจุนนะ
เจ้าหญิงฮิเดโกะ (秀子内親王; สวรรคต ค.ศ. 850)
เจ้าชายฮิเดระ (秀良親王; 817–895)
เจ้าหญิงโทชิโกะ (俊子内親王; สวรรคต ค.ศ. 826)
พระราชธิดาองค์ที่ 5: เจ้าหญิงโยชิโกะ (芳子内親王; สวรรคต ค.ศ. 836)
เจ้าหญิงชิเงโกะ (繁子内親王; สวรรคต ค.ศ. 865)
ฮิ (ถูกถอดถอน): เจ้าหญิงทากัตสึ (高津内親王; สวรรคต ค.ศ. 841) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ
เจ้าชายองค์ที่ 2: เจ้าชายนาริโยชิ (業良親王; สวรรคต ค.ศ. 868)
เจ้าหญิงนาริโกะ (業子内親王; สวรรคต ค.ศ. 815)
ฮิ: ทาจิฮิ โนะ ทากาโกะ (多治比高子; 787–825) ธิดาในทาจิฮิ โนะ อูจิโมริ
บูนิง: ฟูจิวาระ โนะ โอนัตสึ (藤原緒夏; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 855) ธิดาในฟูจิวาระ โนะ อูจิมาโระ

พระราชพงศาวลี
# สะพานเฉลิมโลก 55
สะพานเฉลิมโลก 55 เป็นสะพานชุดเฉลิม ลำดับที่ 14 สร้างข้ามคลองบางกะปิหรือคลองแสนแสบ ที่ถนนราชดำริและถนนเพชรบุรี (บริเวณแยกประตูน้ำ เขตราชเทวี กรุงเทพมหานครในปัจจุบัน) เพื่อเชื่อมทางระหว่างพระนครให้ต่อกันทั้งตอนเหนือและตอนใต้ โดยสะพานนี้เป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็กแห่งแรกในประเทศไทย

สะพานเฉลิมโลก 55 เป็นสะพานที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้สร้างขึ้นในโอกาสวันเฉลิมพระชนมพรรษาปีที่ 55 โดยมีพระราชดำริว่า สะพานข้ามคลองบางกะปิจะเป็นสะพานสำคัญที่จะเชื่อมพระนครทั้งตอนเหนือและตอนใต้ให้สัญจรไปมาได้โดยสะดวก สะพานเฉลิมโลก 55 เป็นสะพานข้ามคลองใหญ่ เรือค้าขายสัญจรไปมามาก การก่อสร้างแตกต่างจากสะพานเฉลิมแห่งอื่น ๆ ด้วยการก่อสร้างอย่างมั่นคงถาวรโดยใช้คอนกรีตเสริมเหล็ก พนักราวสะพานทึบและมีลายประดับแบบเรขาคณิต มีชื่อสะพานทำเป็นอักษรกดลึกติดอยู่กับพนักสะพานด้านใน โดยใช้นายช่างชาวฝรั่งเศสเป็นผู้ก่อสร้างตำนานงานโยธา กรุงเทพฯ : สำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร, 2557

จากรายงานคำกราบบังคมทูลบางส่วนของพระยาสุขุมนัยวินิต (ปั้น สุขุม) ซึ่งต่อมาเป็นเจ้าพระยายมราช อธิบดีกรมสุขาภิบาลในพิธีเสด็จเปิดสะพาน ระบุถึงเหตุผลในการเลือกที่ตั้งและรายละเอียดบางประการเกี่ยวกับการก่อสร้างสะพานนี้ไว้อย่างชัดเจนว่า

“...ทรงพระราชดำริเห็นว่าสะพานข้ามคลองนี้เป็นสะพานสำคัญที่จะเชื่อมพระนครตอนเหนือและตอนใต้ให้ใกล้ถึงกัน จึงได้ทรงเลือกสรรให้สร้างเปนสะพานเฉลิม...

สะพานนี้ที่จะได้พระราชทานนามว่า “สะพานเฉลิม 55” เป็นสะพานข้ามคลองใหญ่ เรือค้าขายสัญจรไปมามาก ไม่ว่ากลางคืนและกลางวัน ทั้งมาประจวบกันกับมหามงคลสมัยที่ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทเสด็จดำรงศิริราชสมบัติได้ 41 พรรษา ยิ่งกว่าพระมหากษัตราธิราชเจ้าแห่งกรุงสยามแต่กาลปางก่อน จึงได้ว่าจ้างเหมานายช่างฝรั่งเศสผู้ชำนาญให้ทำอย่างมั่นคงถาวร โดยวิธีที่เรียกว่า “เฟโรกองกริด” ซึ่งยังมิได้เคยทำเลยในกรุงเทพมหานคร...”สะพานเก่ากรุงเทพมหานคร โดย ศิริชัย นฤมิตรเรขการ จัดพิมพ์โดย สยามสมาคม ในพระบรมราชูปถัมภ์ 131 ซอยอโศก(สุขุมวิท 21) กรุงเทพมหานคร

การก่อสร้างสะพานนี้เป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติยืนนานกว่าพระมหากษัตริย์พระองค์ใดในประเทศไทย โดยทรงประกอบพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษกขึ้นในปีนี้ด้วย และการเปิดสะพานเฉลิมโลก 55 ก็เป็นส่วนหนึ่งของงานฉลองนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดสะพานเฉลิมโลก 55 เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 

ปัจจุบันสะพานเฉลิมโลก 55 ยังคงปรากฏอยู่ แม้ว่าจะได้มีการขยายดัดแปลงไปบ้าง เมื่อมีการขยายถนนเพื่อความสะดวกในการคมนาคม
# หอมหมื่นลี้
หอมหมื่นลี้  หรือ สารภีฝรั่ง หรือ สารภีอ่างกา เป็นพืชในวงศ์มะลิ มีถิ่นกำเนิดแถบเทือกเขาหิมาลัยและจีน กระจายพันธุ์ไปทางใต้ของญี่ปุ่นและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

หอมหมื่นลี้นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ในรัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดียใช้ดอกในการไล่แมลงA manual of Indian timbers: an account of the growth, distribution, and uses of the trees and shrubs of India and Ceylon, with descriptions of their wood-structure, James Sykes Gamble, S. Low, Marston & Co, 1922, ... Osmanthus, Lour ... A very sweet scented tree, the flowers having the scent of apricots. These flowers are used in China to flavour tea and in Kumaon to protect clothes from insects ... ในประเทศจีนใช้ดอกหอมหมื่นลี้ผสมในชาเพื่อเพิ่มกลิ่นหอมและใช้ทำแยม เค้กและไวน์

 ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 
หอมหมื่นลี้เป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงไม้พุ่ม ไม่ผลัดใบ สูง 1-7 เมตร ลำต้นสีน้ำตาลอ่อน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงข้าม รูปหอกหรือแกมรีขอบขนาน กว้าง 1.5-5 เซนติเมตร ยาว 5-15 เซนติเมตร ขอบใบเรียบ แผ่นใบหนาคล้ายแผ่นหนัง ดอกสีขาว เหลืองหรือเหลืองส้ม ออกเป็นกลุ่มตามซอกใบ มีกลิ่นหอม กลีบรองดอก 4 กลีบ รูปสามเหลี่ยมขนาดเล็ก กลีบดอก 4 กลีบ เชื่อมติดกันที่ฐานเป็นหลอด ยาว 3-5 มิลลิเมตร ปลายกลีบแผ่มนกลม เกสรตัวผู้ 2 อัน ติดอยู่ด้านในกลีบดอก เกสรตัวเมีย 1 อัน ปลายแยกเป็น 2 แฉก ผลเป็นผลสดรูปรี ยาว  1-2 เซนติเมตร เมื่อแก่มีสีม่วงดำหอมหมื่นลี้ : Osmanthus fragrans Lour. - BGO Plant Database
# สถานีกลางซือริช
สถานีกลางซือริช  เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในนครซือริชซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ สถานีรถไฟแห่งนี้เป็นศูนย์กลางด้านคมนาคมทางรางซึ่งเชื่อมต่อกับรถไฟสายอื่นๆไปทั่วประเทศและประเทศเพื่อนบ้านในทวีปยุโรปอาทิ เยอรมนี, อิตาลี, ออสเตรีย และ ฝรั่งเศส

สถานีรถไฟซือริชแห่งแรก สร้างขึ้นโดยกุสตาฟ อัลแบร์ต เว็กมันน์ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณนอกเมืองทางตะวันตกเฉียงเหนือ รถไฟจะสามารถเข้า-ออกได้จากทิศตะวันตก สถานีแห่งแรกนี้ตั้งอยู่คนละที่กับสถานีในปัจจุบัน  สถานีรถไฟซือริชแห่งใหม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสถานีต้นทางสำหรับรถไฟสวิตสายเหนือ ซึ่งเชื่อมระหว่างนครซือริชกับแคว้นบาเดิน โดยเปิดใช้งานในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1847 ในช่วงแรกนี้ได้ใช้ทางรถไฟกว้าง 1.600 เมตร หลังจากเปิดทำการได้เพียงไม่นาน สถานีรถไฟซือริชก็มีการพัฒนาไปอย่างรวดเร็วมาก ในปี 1853 จึงมีการผนวกสถานีนี้เป็นสถานีต้นทางของรถไฟสวิตสายตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งในปีเดียวกันนั้นเอง ได้มีการปรับขนาดรางเป็นขนาด 1.435 เมตร (รางมาตรฐาน) ซึ่งใช้ทางขนาดนี้มาจนถึงปัจจุบัน ทางรถไฟซึ่งก่อสร้างหลังจากนั้นก็ต่างยึดเอาสถานีซือริชเป็นสถานีต้นทาง 

ในปี 2007 สถานีกลางซือริช ได้เริ่มการก่อสร้างชานชาลาใหม่ซึ่งเป็นชานชาลาชั้นใต้ดินที่เรียกว่า ลอว์เอินสแตรสเซอ (Löwenstrasse) ซึ่งประกอบด้วยทางรถไฟ 4 ทางในอุโมงค์ ชานชาลานี้ได้เปิดใช้งานในปี 2014

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Station data from SBB web site
 Station plan from SBB web site
 Shopville RailCity Zürich pages  from SBB web site
# ขี้ไก่ย่าน
ขี้ไก่ย่าน  เป็นพืชที่สามารถเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็ว มีลักษณะเป็นไม้เลื้อย เติบโตได้ดีในพื้นที่ที่มีความชื้นสูง แสงส่องถึง และมีความอุดมสมบูรณ์ของดินมาก สามารถปรับตัวได้แม้ว่าดินจะมีความอุดมสมบูรณ์น้อย เมล็ดสามารถกระจายได้ไกลโดยอาศัยลม ในการออกดอกหนึ่งครั้งสามารถผลิตเมล็ดได้จำนวนมากกว่า 20,000 - 40,000 เมล็ดโดยประมาณ  

  ประวัติ 
ขี้ไก่ย่าน มีถิ่นกำเนิดทางอเมริกาใต้ ไม่มีหลักฐานแน่นอนว่าได้แพร่ระบาดเข้ามาประเทศไทยตั้งแต่เมื่อใด 

ลักษณะ
 ต้น ไม้ล้มลุกเลื้อย ลำต้นสูง 7 ม. มีขน เกลี้ยง หรือมีขนนุ่มเล็กน้อย
 ใบ จะออกตรงข้ามกัน รูปไข่แกมสามเหลี่ยม กว้าง 1.5-6 ซ.ม. ยาว 3-10 ซ.ม. ตรงปลาย ใบจะแหลมเรียว โคนใบรูปหัวใจ ขอบใบจัก เป็นซี่ฟันหยาบๆ ผิวเกลี้ยง
 ดอก ออกตามง่ามใบ เป็นกระจุก ริ้วประดับ บาง ค่อนข้างจะโปร่งใส กลีบดอกสีขาว แกมเขียว ยาว 4-5 มม. โคนเชื่อมติดกัน ตรงปลายแยกออกเป็น 5 แฉก อับเรณูสี เทาอมน้ำเงินอ่อน หรือสีดำอมเทา ท่อเกสร ตัวเมียสีขาว
ผล ถ้าแห้ง จะมีสีน้ำตาลเข้ม มีต่อมระยางค์แข็งจำนวนมากยาว 3-4 มม. ผลอ่อนสีขาว ถ้าแห้งเป็นสีแดง

 การรุกราน 

 สถานการณ์การรุกรานในไทย 
ขี้ไก่ย่านเป็นวัชพืชประเภทใบกว้างอายุหลายปี ลำต้นเป็นเถายาวเลื้อยคลุมพันธุ์ไม้อื่น พบขึ้นทั่วไปในสภาพดินชื้น แพร่กระจายในแหล่งปลูกพืชยืนต้นและที่รกร้างว่างเปล่า ลักษณะของความเสียหาย แก่งแย่งธาตุอาหารและน้ำ กับพืชปลูกและปกคลุมไม้ต้นหรือไม้พุ่มจนขาดแสงแดดและตายไป พบขี้ไก่ย่านได้ทั่วประเทศ ยังไม่มีการระบาดรุนแรง แต่พบมีการระบาดเล็กน้อย ในภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันออกและภาคใต้ 

 สถานการณ์การรุกรานในต่างประเทศ 
ขี้ไก่ย่าน เป็นวัชพืชที่แพร่กระจายในเขตร้อน เติบโตอย่างรวดเร็ว และปกคลุมพืชชนิดอื่นๆ ในประเทศเนปาล ขี้ไก่ย่านบุกรุกเข้าไปในอุทยานแห่งชาติชิดวัน(Chitwan National Park) โดยขี้ไก่ย่านปกคลุมมากกว่า 20% ของพื้นที่อุทยาน ทำให้เกิดปัญหาต่อพืชชนิดอื่นในพื้นที่มีการต่อต้านการแพร่กระจายของขี้ไก่ย่านในหลายๆประเทศ โดยการใช้ herbicides 2,4-D 2,4,5-T และ paraquat นอกจากนี้ยังมีการใช้ศัตรูตามธรรมชาติของขี้ไก่ย่านในรัฐอัสสัมและศรีลังกา เพื่อยับยั้งการแพร่กระจายของขี้ไก่ย่าน

 สาเหตุที่ถูกจัดเป็นสายพันธุ์รุกรานร้ายแรง 
เนื่องจากย่านขี้ไก่มักการแพร่กระจายพบขึ้นทั่วไปในสภาพดินชื้น และยังขึ้นเลื้อยคลุมพรรณไม้อื่นทำให้ไม้ได้รับผลกระทบจากการ ขาดแสงสว่างในการสังเคราะห์ด้วยแสง
# ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ครูเซอร์เวทแชมเปียนชิป (1991–2007)
ดับเบิลยูดับเบิลยูอีครุยเซอร์เวทแชมเปียนชิป เป็นตำแหน่งแชมป์ของเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง และเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1991 ถึง 28 กันยายน ค.ศ. 2007 ผู้ที่สามารถชิงแชมป์ได้นั้นจะต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 215 ปอนด์ เท่านั้น ถึงว่าเป็นรุ่นครุยเซอร์เวท

 สถิติการครองแชมป์ 
ลำดับรายชื่อนักมวยปล้ำสมัยที่ครองระยะเวลาการครอง (วัน)1 Shane Helms / The Hurricane / Gregory Helms  3  5322 Rey Mysterio / Rey Misterio, Jr.  8  4833 Chavo Guerrero / Chavo Guerrero Jr. / Lieutenant Loco  6  4314 Billy Kidman  7  3345 Tajiri  3  2836 Chris Jericho  4  2317 X-Pac/Syxx  2  1968 Dean Malenko  4  1889 Brian Pillman  2  17110 Jamie Noble  1  14711 Spike Dudley  1  13812 Paul London  1  12613 Juventud Guerrera  5  11414 Matt Hardy  1  10015 Eddie Guerrero  2  9116 Nunzio  2  7517 Funaki  1  7018 Jushin Thunder Liger  1  6619 Hornswoggle  1  6520 Mike Sanders  1  6321 Brad Armstrong  1  5922 Elix Skipper  1  4923 Disco Inferno  1  4824 Lenny Lane  1  4625 Shinjiro Otani  1  4326 Kid Kash  1  4227 The Artist  2  3928 Último Dragón  2  3129 Chris Candido  1  2930 Evan Karagias  1  28 Madusa  1  28 Chavo Classic  1  2833 Daffney  1  2234 Scotty Flamingo  1  15 Alex Wright  1  1536 Lance Storm  1  1437 Jacqueline  1  1238 Crowbar  1  7 Psychosis  2  740 Oklahoma  1  2
# ไพนีน
ไพนีน  เป็นสารประกอบประเภทมอโนเทอร์พีนสองวงแหวน มีสูตรเคมีคือ C10H16 ไพนีนมีสองไอโซเมอร์ในธรรมชาติคือ แอลฟา-ไพนีนและบีตา-ไพนีน สารสองชนิดนี้เป็นส่วนประกอบสำคัญในยางไม้และน้ำมันสน

 ไอโซเมอร์ 
 สูตรโครงร่าง100px100px100px100px ทัศนมิติX120pxX120px แบบจำลอง ball-and-stickX120pxX120px ชื่อ(1R)-(+)-α-pinene(1S)-(−)-α-pinene(1R)-(+)-β-pinene(1S)-(−)-β-pinene เลขทะเบียน CAS7785-70-87785-26-419902-08-018172-67-3

 ชีวสังเคราะห์ 
แอลฟา-ไพนีนและบีตา-ไพนีนได้จากเจรานิลไพโรฟอสเฟต ผ่านทางกระบวนการไซคลิเซชันของลินาลูลไพโรฟอสเฟต ตามด้วยการเสียโปรตอนจากกระบวนการคาร์บอเนชัน

600px|center|thumb|ชีวสังเคราะห์ของไพนีนจากเจรานิลไพโรฟอสเฟต

 พืชที่พบ 
แอลฟา-ไพนีนเป็นสารเทอร์พีนอยด์ที่พบมากที่สุดในธรรมชาติNoma Y, Asakawa Y (2010). Biotransformation of monoterpenoids by microorganisms, insects, and mammals. In: Baser KHC, Buchbauer G (eds). Handbook of Essential Oils: Science, Technology, and Applications. CRC Press: Boca Raton, FL, pp. 585–736. และใช้เป็นสารไล่แมลง แอลฟา-ไพนีนพบในสนและพืชชนิดอื่น ๆ เช่น สกุลกัญชา (Cannabis),  สกุล HeterothecaLincoln, D.E., B.M. Lawrence. 1984. The volatile constituents of camphorweed, Heterotheca subaxillaris. Phytochemistry 23(4):933-934 และ Artemisia tridentata เป็นส่วนประกอบสำคัญในน้ำมันหอมระเหยในพืชสกุล SideritisKose EO, Deniz IG, Sarikurkcu C, Aktas O, Yavuz M (2010). Chemical composition, antimicrobial and antioxidant activities of the essential oils of Sideritis erythrantha Boiss. and Heldr. (var. erythrantha and var. cedretorum P.H. Davis) endemic in Turkey. Food Chem Toxicol 48: 2960–2965., SalviaOzek G, Demirci F, Ozek T, Tabanca N, Wedge DE, Khan SI et al. (2010). Gas chromatographic-mass spectrometric analysis of volatiles obtained by four different techniques from Salvia rosifolia Sm., and evaluation for biological activity. J Chromatog 1217: 741–748. และยางจากพืชชนิด Pistacia terebinthus

ผิวมะกรูดมีน้ำมันหอมระเหยที่มีส่วนประกอบสำคัญคือ บีตา-ไพนีนและลิโมนีน

 การใช้ประโยชน์ 
ไพนีนที่ผ่านการออกซิเดชันกับตัวเร่งปฏิกิริยาบางตัวใช้เป็นส่วนประกอบในน้ำหอม ผลิตภัณฑ์จากการออกซิเดชันไพนีนได้แก่ เวอร์บีโนน, ไพนีนออกไซด์, เวอร์บีนอลและเวอร์บีนิลไฮโดรเพอร์ออกไซด์

center|250px|thumb|ไพนีน (ซ้าย), เวอร์บีโนน (ขวา)

ไพนีนเคยใช้เป็นยาต้านมะเร็งในการแพทย์แผนจีน รวมถึงเป็นยาแก้อักเสบ ยาฆ่าเชื้อ ยาขับเสมหะและยาขยายหลอดลมMedical Jane, Terpenes in Cannabis