wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ
เดอะสคูล โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ  เป็นรายการโทรทัศน์ประเภทละครชุด ละครซีรีส์เรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นการแนะนำนักแสดงหน้าใหม่จากโครงการ เลิฟซิค เดอะซีรีส์ เฟรชชี่แคมป์ แคมป์วุ่น วัยรุ่นแซ่บ โดยสร้างสรรค์ตัวละครในเรื่องจากตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา นำแสดงโดย กษิดิ์เดช หงส์ลดารมภ์, ณัฐธิดา ตรีชัยยะ, เปรมอนันต์ ศรีพานิช และ รมิดา จีรนรภัทร ออกอากาศทางช่องโทรทัศน์ผ่านระบบทีวีแอนะล็อก ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ และออกอากาศคู่ขนานผ่านระบบทีวีดิจิตอล ทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ออกอากาศทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.50 - 21.45 น. เริ่มออกฉายครั้งแรก ในวันที่ 18 กรกฎาคม จนถึงวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2558

เรื่องย่อ
เดอะสคูล โรงเรียนป่วน ก๊วนนักเรียนแสบ เป็นเรื่องราวที่นักเรียนทุกคนที่ล้วนแต่มีความฝัน และที่นี่ Little Moose School เป็นโรงเรียนตามล่าความฝันของใครหลาย ๆ คน ที่ต้องการจะเป็นคนสำคัญในวงการบันเทิงในอนาคต เป็นจุดเริ่มต้นของความรัก ความเศร้า ความสนุก ความป่วนของก๊วนนักเรียนวัยทีน โดยมีคุณครูที่มีความถนัดในแต่ละวิชา ในการพัฒนาความสามารถของนักเรียนแห่งนี้ ให้พบพรสวรรค์ที่มีในตัว และสร้างให้พวกเขาฉายแววความเป็นดาวออกมาให้มากที่สุด แต่เรื่องราวจะป่วน กวน แสบ สุข ทุกข์ และฮาครบรสขนาดไหน ต้องรอติดตาม

รายชื่อนักแสดง
กษิดิ์เดช หงส์ลดารมภ์ (กานต์ KPN) รับบท กานต์
เปรมอนันต์ ศรีพานิช (ฟีฟ่า) รับบท ฟีฟ่า
ณัฐธิดา ตรีชัยยะ (เบนซ์) รับบท เบนซ์
รมิดา จีรนรภัทร (เจน) รับบท เจน
วิทวัส ติชะวาณิชย์ (ปาล์ม) รับบท ปาล์ม
กัลย์กมล นพพะ (ออม) รับบท ออมจิรกิตติ์ คูอาริยะกุล (ท็อปแท๊ป) รับบท ท็อปแท๊ปวีรกานต์ ภูวภิรมย์ขวัญ (เพื่อน) รับบท เพื่อนวโรดม เข็มมณฑา (คิม) รับบท คิมทัตชาวุฒิ พิชญอนันต์กุล (อู๋) รับบท อู๋ธันย์ชนก สายสวัสดิ์ (สนุ๊ก) รับบท สนุ๊กธีวรา ปัญญะธารา (แบงค์) รับบท แบงค์ทศพล เล่าลือเกียรติ (เกม) รับบท เกมกีรติ เงินคำ (บอมบ์แบม) รับบท บอมบ์แบมวรากร ร่มฉัตรมงคล (เชน) รับบท เชนพิชญกิตติ์ แตงธนานิธิพัฒน์ (เขต) รับบท เขตจีรภิรมย์ ไชยา (ไกด์) รับบท ไกด์ภัทรานิษฐ์ คำกำพุด (ไหมแพร) รับบท ไหมแพรพงศกร วรรณจาโร  รับบท  ศรีโสภณ บุญกลาง  รับบท  จาริยะ เกิดสินธุ์  รับบท  พีร์ พิกุลเงิน (ฮาจี้) รับบท ฮาจี้ชัชชญา ถมปัทม์  รับบท  ชัชวาล อ่วมเจริญ (บอม) รับบท กายสัจจพร วงค์ตระกูลยนต์ (เรย์) รับบท เรย์สหรัฐ จิตเพียรธรรม  รับบท  นภัสวรรณ อรรถีโสตร  รับบท  อาภัสรา มหาวัจน์  รับบท  พชร บุญหลี  รับบท  นัทช์ชนก กมลรัตนานันท์  รับบท  สิริกัญญา ฟักคำ  รับบท  นัทธ์ชลันทร ดังอัณท์ชยังกูร  รับบท  นลิน ชัยรุ่งโรจน์  รับบท  วงศพันธ์ อึ้งโภคินวัฒนกุล  รับบท  นันทนาพร คำนวณศักดิ์ศรี  รับบท  ปฏิพันธ์ ศรัทธาพร  รับบท  ชิโนรส ดวงรัตน์  รับบท   นักแสดงรับเชิญ พุทธชาด พงศ์สุชาติ (ตุ๊ยตุ่ย) รับบท ครูแอนป๊อบ คำเกษม  รับบท ครูปิ๊กธนากร สุขประเสริฐ (กลิ้ง) รับบท ครูใหญ่วชิรวิชญ์ จารุเรืองพงศ์ (ฟลุค) รับบท ครูฟลุคธนวัฒน์ ประสิทธิสมพร (นุ้ย) รับบท ครูนุ้ยอนุรักษ์ ชลมูณี (บิว แม่บ้านมีหนวด) รับบท ครูหนวดชวัล เจียรวนนท์ (ริชชี่) รับบท ชิ้นสรัลธร คล้ายอุดม (มีน) รับบท มีน'''
# อันนาศิรียะฮ์
อันนาศิรียะฮ์   เป็นนครในประเทศอิรัก ตั้งอยู่บนลุ่มแม่น้ำยูเฟรทีส ตั้งห่างจากกรุงแบกแดดทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 225 ไมล์ (370 กม.) อยู่ใกล้กับโบราณสถานเมืองอูร์ เป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการษีกอร ในปี ค.ศ. 2003 มีประชากรราว 560,000 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศอิรักMockaitis, 2013, p. 291. ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ประชากรนับถือหลากหลายศาสนา คือ เป็นชาวมุสลิม ยิว มันดาอี แต่ปัจจุบันประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์ 

เมืองก่อตั้งโดยเผ่าอัลมุนตะฟิก (Al-Muntafiq) ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อังกฤษเข้ายึดเมืองในช่วงจักรวรรดิออตโตมัน ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1915 มีทหารอังกฤษตาย 400 นาย และทหารอินเดียและตุรกีตายมากกว่า 2,000 นาย ในสงครามที่เมืองอันนาศิรียะฮ์ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1915

ในปลายศตวรรษที่ 19 ในช่วงจักรวรรดิออตโตมันÇetinsaya, 2006, p. 88. ได้กลายมาจุดสัญจรที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางพื้นที่ปลูกอินทผลัม มีอุตสาหกรรมครัวเรือนอย่างเช่น การสร้างเรือ งานไม้และเครื่องเงินDabrowska and Hann, 2008, p. 268. พิพิธภัณฑ์ของเมืองมีวัตถุโบราณจากยุคซูเมอร์ อัสซีเรีย บาบิโลเนีย และจากราชวงศ์อับบาซียะฮ์ เมืองยังอยู่ใกล้โบราณสถานเมืองอูร์และลาร์ซา

ในปี ค.ศ. 1991 ช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซีย อันนาศิรียะฮ์ถือเป็นจุดไกลสุดที่กองพลพลร่มที่ 82 และกองพลพลร่มที่ 101 ได้เข้าไปถึงอิรัก โดยเข้าไปถึงถนนหลักนอกเมือง ต่อมาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1991 หลังจากที่สงครามจบลง ผู้นับถือศาสนาอิสลาม นิกายชีอะฮ์ ได้ร่วมปฏิวัติโค่นล้มประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน การปฏิวัติที่ให้เกิดความสูญเสีย กองทัพอิรักสังหารประชาชนเป็นจำนวนมาก โดยมีการสังหารหมู่โดยรัฐบาลอิรักMockaitis, 2013, p. 292.

จนกระทั่งถึงสงครามปี ค.ศ. 2003 อันนาศิรียะฮ์ถือเป็นเมืองที่มีชุมชนชาวมันดาอี มากที่สุดในอิรัก
ภูมิอากาศ
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอนเตเนโกร
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอนเตเนโกรทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง ภูมิภาคธรรมชาติและประวัติศาสตร์เชิงวัฒนธรรมแห่งกอตอร์  150x150px|alt= เทศบาลกอตอร์,เทศบาลเคร์ตเซ็กนอวีและเทศบาลติวัต วัฒนธรรม:(i), (ii), (iii), (iv) 14,600;พื้นที่กันชน 36,491 2522/1979;เพิ่มเติม 2555/2012และ 2558/2015  125 สุสานศิลาจารึกหลุมศพสมัยกลาง (สเตชัก)(ร่วมกับโครเอเชีย, เซอร์เบียและบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา)  150x150px|alt= เทศบาลฌับลิยากและเทศบาลปลูฌิเน วัฒนธรรม:(iii), (vi) 49.15;พื้นที่กันชน 321.24  2559/2016 1504 งานป้องกันของสาธารณรัฐเวนิสระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16–17 :สตาโตดาแตร์รา –สตาโตดามาร์ตะวันตก(ร่วมกับโครเอเชียและอิตาลี) 150x150px|alt= เทศบาลกอตอร์ วัฒนธรรม:(iii), (iv) 378.37;พื้นที่กันชน 1,749.62 2560/2017 1533

แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง อุทยานแห่งชาติดูร์มิตอร์   150x150px|alt= เทศบาลฌับลิยาก ธรรมชาติ:(vii), (viii), (x)  32,100  2523/1980;เพิ่มเติม 2548/2005  100

 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น 
ประเทศมอนเตเนโกรมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
# ศาลเจ้าคามิงาโมะ
ศาลเจ้าคามิงาโมะ  หรือชื่อทางการคือ ศาลเจ้าคาโมวาเกอิกาซูจิ Richard, Ponsonby-Fane. (1964)  Visiting Famous Shrines in Japan, หน้า. 119-175. เป็นศาลเจ้าชินโตที่สำคัญ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคาโมะทางตอนเหนือของนครเกียวโต สร้างขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 678 Kyoto Prefectural Government Tourism Division:  Kamigamo;  Iwao, Seiichi et al. (2002).  Dictionnaire historique du Japon, หน้า. 1712. เป็นหนึ่งในศาลเจ้าชินโตที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโก
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเดนมาร์ก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเดนมาร์กทั้งสิ้น 11 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 8 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 3 แหล่ง

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง มูนดิน ศิลาจารึกอักษรรูน และโบสถ์แห่งเยลลิง 150x150px|alt= แคว้นซึดแตนมัก  วัฒนธรรม:(iii) 12.7;พื้นที่กันชน 59.22537/1994;เพิ่มเติม 2561/2018  697 อาสนวิหารรอสกีเลอ 150px แคว้นเชลแลน  วัฒนธรรม:(ii), (iv) 0.4;พื้นที่กันชน 1.52538/1995  695 ปราสาทครอนบอร์ 150px แคว้นโฮเอิดสแต็ดเอิน  วัฒนธรรม:(iv) 2543/2000  696 นิคมคริสตจักรมอเรเวีย<small>(ร่วมกับเยอรมนี สหรัฐ และสหราชอาณาจักร) 150px แคว้นซึดแตนมัก  วัฒนธรรม:(iii), (iv) 2558/2015;เพิ่มเติม 2567/2024 เดิมขึ้นทะเบียนในชื่อ "เครสแจนเฟ็ล นิคมคริสตจักรมอเรเวีย"  1468 ภูมิทัศน์การล่าสัตว์ด้วยแรงคนกับหมาในนอร์เชลแลน 150px แคว้นโฮเอิดสแต็ดเอิน  วัฒนธรรม:(ii), (iv) 4,543;พื้นที่กันชน 1,612.72558/2015  1469 กูยาตาในกรีนแลนด์ :การทำฟาร์มแบบนอร์สและอินูอิตที่ขอบครอบน้ำแข็ง 150px กรีนแลนด์  วัฒนธรรม:(v) 34.892;พื้นที่กันชน 	57.2272560/2017 ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกา 1536 อาซิวิสซูอิต – นิปิซัตพื้นดินล่าสัตว์ของชาวอินูอิตระหว่างน้ำแข็งกับทะเล 150px กรีนแลนด์  วัฒนธรรม:(v) 417,8002561/2018 ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกา 1557 ป้อมวงแหวนยุคไวกิง 150px แคว้นนอร์ยึลแลน, แคว้นซึดแตนมัก และแคว้นเชลแลน  วัฒนธรรม:(iii), (iv) 51;พื้นที่กันชน 16,820.82566/2023  1660

แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง ฟยอร์ดน้ำแข็งอิลูลิสซัต  150px กรีนแลนด์  ธรรมชาติ:(vii), (viii) 399,800;พื้นที่กันชน 64,8902547/2004;เพิ่มเติม 2562/2019 ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกา 1149 ทะเลวัดเดิน (ร่วมกับเนเธอร์แลนด์และเยอรมนี)  150px แคว้นซึดแตนมัก  ธรรมชาติ:(viii), (ix), (x) 1,143,4032552/2009;เพิ่มเติม 2554/2011และ 2557/2014  1314 ผาตั้งสเตอุนส์ 150px แคว้นเชลแลน  ธรรมชาติ:(viii) 50;พื้นที่กันชน 4,136 2557/2014  1416

 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น 
ประเทศเดนมาร์กมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
# คูนิชิเงะ คามาโมโตะ
คูนิชิเงะ คามาโมโตะ  เกิดเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1944 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ผู้ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงกับทีมชาติญี่ปุ่น ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่กรุงเม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก และเขายังเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดหลังจบรายการการแข่งขันด้วยจำนวนประตู 7 ประตู โดยคามาโมโตะได้รับการขนานนามบ่อยครั้งว่าเป็นหนึ่งในผู้เล่นชาวญี่ปุ่นที่ดีที่สุดในตลอดกาล

คามาโมโตะเกิดและเติบโตที่เมืองเกียวโต เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายยามาชิโระ หลังจากนั้นเขาได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยวาเซดะ เลือกเรียนวิชาเอกการพาณิชย์ และได้เป็นศิลปศาสตร์บัณฑิตดีกรีจากมหาวิทยาลัยวาเซดะในปี ค.ศ. 1996 ซึ่งเขาได้ลงเล่นทีมชาติญี่ปุ่นครั้งแรกในช่วงมหาวิทยาลัย โดยได้เข้าร่วมการแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่เมืองโตเกียว และโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เมืองเม็กซิโกซิตี, ประเทศเม็กซิโก

คามาโมโตะเป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกในเจแปนนีสลีก ซึ่งเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดในเจแปนซอกเกอร์ลีก เป็นจำนวน 6 ครั้งภายใต้การเล่นให้กับสโมสรของเขา หลังจากนั้นเขาได้ประกาศเลิกเล่นและกลายมาเป็นผู้จัดการทีมยันมาร์ ดีเซล หรือเซเรซโซ โอซากะ ชื่อปัจจุบันในตอนนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 จนถึง ค.ศ. 1984 และรับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมกัมบะ โอซากะในปี ค.ศ. 1991 จนถึง ค.ศ. 1994 หลังจากนั้นเขาได้เข้ารับตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

คามาโมโตะเริ่มผันตัวเป็นนักการเมืองตั้งแต่ปี ค.ศ. 1995 และเป็นรองประธานสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่นตั้งแต่เดือน กรกฎาคม ค.ศ. 1998

สถิติสโมสร

 รายละเอียดสโมสร ลีก ฟุตบอลถ้วย ลีกคัพ รวม ฤดูกาล สโมสร ลีก ลงเล่น  ประตู ลงเล่น  ประตู ลงเล่น  ประตู ลงเล่น  ประตู ญี่ปุ่น ลีก เอมเพอเรอร์สคัพ เจลีกคัพ รวม1967ยันมาร์ ดีเซลเจเอสแอล ดิวิชัน 1141437-17211968141435-17191969121037-15171970141635-17211971141135-17161972141145-18161973161720-18171974182143-2224197517932-201119761815321022171977182044322526197818153434242319791873221221119801810203223121981181120002011198281000081198320000020198400300030 ประเทศ  ญี่ปุ่น2512024851129311262รวม2512024851129311262

สถิติทีมชาติ
http://www.rsssf.com/miscellaneous/kamamoto-intlg.html
 ทีมชาติญี่ปุ่นปีลงเล่นประตู1964521965331966761967511196891119690019706319716819728151973321974551975751976169197740รวม8480
# ดนตรีอะคูสติก
ดนตรีอะคูสติก  เป็นดนตรีที่ใช้ผลิตเสียงผ่านเครื่องดนตรีอะคูสติก ตรงกันข้ามกับเครื่องดนตรีไฟฟ้าหรืออิเล็กทรอนิกส์ คำว่า ดนตรีอะคูสติก ได้เกิดขึ้นหลังจากการเกิดของเครื่องดนตรีไฟฟ้า เช่น กีตาร์ไฟฟ้า ไวโอลินไฟฟ้า ออร์แกนไฟฟ้า และ เครื่องสังเคราะห์เสียงSafire, William, "On Language: Retronym", New York Times Magazine, January 7, 2007, p. 18.

นักดนตรีอะคูสติกมักจะเพิ่มระดับเสียงแทนโดยไม่ใช้แอมป์กีตาร์ไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์เครื่องขยายเสียงทั่วไปแตกต่างจากเครื่องดนตรีขยายเสียงซึ่งให้เสียงที่เป็นธรรมชาติมากกว่า บ่อยครั้งที่ไมโครโฟนจะอยู่ในด้านหน้าเครื่องดนตรีอะคูสติก ซึ่งจะต่อสายไฟเข้ากับเครื่องขยายเสียงที่หลัง

ดนตรีอะคูสติกมีต้นกำเนิดจากดนตรีโฟล์กและดนตรีป๊อปในทศวรรษที่ 1960 ต่อมาได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจากรายการโทรทัศน์ เอ็มทีวีอันปลั๊ก (MTV Unplugged) ในช่วงทศวรรษที่ 1990 อะคูสติกมักจะเล่นโดยนักดนตรี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงดนตรีกรันจ์) ที่มักจะพึ่งพาเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้ถูกเรียกว่า "นักดนตรีที่ไม่ใช้ไฟฟ้า" นอกจากนี้ยังมีการขนานนามว่าเป็น "อะคูสติกร็อก" (acoustic rock) ในบางกรณี

แบรนด์กีตาร์โปร่งที่มีชื่อเสียงได้แก่ มาร์ติน และ เทย์เลอร์ นอกจากนี้มีแบรนด์ที่เจาะจงในกีต้าร์ไฟฟ้า เช่น กิบซัน เฟนเดอร์ และ ไอบาเนซ
# โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ
พันตรี โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ  หรือพระนามเดิม เจ้าชายโมริฮิโระแห่งฮิงาชิกูนิ  เป็นเชื้อพระวงศ์ญี่ปุ่นที่รับราชการเป็นทหารสังกัดหน่วยปืนใหญ่ในกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และเป็นอดีตพระชามาดาในจักรพรรดิโชวะ ด้วยเป็นอดีตพระภัสดาในเจ้าหญิงชิเงโกะ เทรุโนะมิยะ

 พระประวัติ 
โมริฮิโระ ประสูติในโตเกียว เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่จากทั้งหมดสี่พระองค์ในเจ้าชายนารูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิโนะมิยะ ประสูติแต่เจ้าหญิงโทชิโกะ พระชายาฯ พระชนกเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 30 ส่วนพระชนนีเป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิเมจิ พระองค์ได้รับการการอุปถัมภ์อำรุงเลี้ยงอย่างดี และได้รับการวางตัวให้ประกอบอาชีพเป็นทหารตั้งแต่ยังเยาว์ชันษา

 การทรงงาน 
หลังพระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกะกุชูอิง ก็ได้ศึกษาที่ต่อที่โรงเรียนเตรียมทหารกลาง และเคยร่วมประชุมในสภาขุนนาง จนในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2480 ทรงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนทหารอิมพีเรียลรุ่นที่ 49 และมียศเป็น ร้อยตรี หน่วยปืนใหญ่ในเดือนสิงหาคม จนถึงเดือนมีนาคมปีถัดมาพระองค์จึงเลื่อนยศเป็น ร้อยโท ประจำการในประเทศแมนจู

ในช่วงเหตุการณ์โนะมงฮังในปี พ.ศ. 2483 พระองค์ได้อยู่หน่วยปืนใหญ่แห่งกองทัพคันโต ต่อมาพระองค์ได้ถอนตัวออกและกลับไปยังญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคมปีเดียวกันและเลื่อยยศเป็น ร้อยเอก ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484

โมริฮิโระเข้าศึกษาในสถาบันวิชาการทหารบกชั้นสูงในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2485-86 หลังสำเร็จการศึกษาจึงมียศเป็น พันตรี

 เสกสมรส 
thumb|โมริฮิโกะและชิเงโกะ ในพิธีเสกสมรส
โมริฮิโระ เสกสมรสกับเจ้าหญิงชิเงโกะ เจ้าหญิงเทรุ  พระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะ กับสมเด็จพระจักรพรรดินีโคจุง ขณะที่เจ้าหญิงเทรุมีพระชันษาได้ 13 ปี และทั้งสองต่างเป็นพระประยูรญาติสนิททั้งฝ่ายพระชนกและชนนี ทั้งสองมีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 5 พระองค์ (ภายหลังทั้งหมดได้ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์) ได้แก่
 โนบูฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ (10 มีนาคม พ.ศ. 2488) สมรสกับโยชิโกะ ชิมาดะ มีบุตรหนึ่งคน
 ฟูมิโกะ ฮิงาชิกูนิ (23 ธันวาคม พ.ศ. 2489) สมรสกับคาซูโยะชิ โอมูระ
 ฮิเดฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ (30 มิถุนายน พ.ศ. 2492) เปลี่ยนชื่อและสกุลเป็น โมโตฮิโระ มิบุ
 นาโอฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ (พ.ศ. 2496) สมรสกับคาซูโกะ ซาโต มีบุตรสองคน
 ยูโกะ ฮิงาชิกูนิ (พ.ศ. 2497)

หลังอดีตเจ้าหญิงชิเงโกะสิ้นพระชนม์ด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 โมริฮิโระจึงได้สมรสใหม่กับโยชิโกะ เทราโอะ (พ.ศ. 2470–2554) ในปี พ.ศ. 2507 มีบุตรด้วยกันสองคน ได้แก่
 อัตสึฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ 
 โมริฮิโกะ ฮิงาชิกูนิ 

 ปัจฉิมวัย 
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2490 ราชสกุลฮิงาชิกูนิและราชสกุลสาขาอื่น ๆ ของราชวงศ์ญี่ปุ่นถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์จากการเป็นเจ้า หลังจากนั้นโมริฮิโระได้ประกอบกิจด้านเหมืองแร่ที่ฮกไกโดและมีธุรกิจเดินเรือ

โมริฮิโระ ฮิงาชิกูนิ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ด้วยโรคมะเร็งในพระปับผาสะ ขณะมีพระชันษา 52 ปี
# เอมิเรตอัฟกานิสถาน
หลังพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่านสวรรคตในปี ค.ศ. 1901 พระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่าน (Habibullah Khan) พระโอรส ทรงขึ้นครองราชย์ต่อ พระองค์ทรงพยายามประนีประนอมกับทั้งรัสเซียและอังกฤษ และวางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังพระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่านสวรรคต พระเจ้านาสรุลลอฮ์ ข่าน (Nasrullah Khan) พระอนุชาทรงขึ้นครองราชย์ต่อ แต่ต่อมาถูกโค่นอำนาจโดยพระเจ้าอมานุลเลาะห์ พระองค์ทำสงครามกับอังกฤษอีกครั้งในสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สาม และทำให้อัฟกานิสถานได้รับเอกราชจากอังกฤษ  ในปี ค.ศ. 1926 พระเจ้าอมานุลเลาะห์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น "กษัตริย์แห่งอัฟกานิสถาน" และเปลี่ยนจากเอมิเรตเป็นราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอลตา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอลตาทั้งสิ้น 3 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมทั้ง 3 แหล่ง

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง คูหาใต้ดินฮัลซัฟลีนี  150x150px|alt= ราฮัลจดีต วัฒนธรรม:(iii) 0.13 2523/1980 130 นครวัลเลตตา  150x150px|alt= วัลเลตตา วัฒนธรรม:(i), (vi) 55.5 2523/1980 สิ่งก่อสร้างกว่า 320 แห่งภายในพื้นที่ 55 เฮกตาร์ ส่งผลให้กรุงวัลเลตตาเป็นเขตประวัติศาสตร์ที่หนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่งบนโลก 131 วิหารหินใหญ่แห่งมอลตา 150x150px|alt= ลิมจาร์, อิชชารา,อิล-อเร็นดี และฮัลตาร์ชีน วัฒนธรรม:(iv)  3.155;พื้นที่กันชน 167 2523/1980;เพิ่มเติม 2535/1992และ 2558/2015 เช่น ลิมนัยดรา หมู่วิหารตาฮัจรัต 132

 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น 
ประเทศมอลตามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศลักเซมเบิร์ก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศลักเซมเบิร์กทั้งสิ้น 1 แหล่ง 

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง นครลักเซมเบิร์ก :ย่านเมืองเก่าและป้อมปราการ 150x150px|alt= อำเภอลักเซมเบิร์ก วัฒนธรรม:(iv) 29.94;พื้นที่กันชน 108.73  2537/1994 699
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมาซิโดเนียเหนือ
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมาซิโดเนียเหนือทั้งสิ้น 2 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสม 1 แหล่ง

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป(ร่วมกับโครเอเชีย, เช็กเกีย, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, เบลเยียม, โปแลนด์, ฝรั่งเศส, ยูเครน, เยอรมนี, โรมาเนีย, สเปน, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย, อิตาลี และแอลเบเนีย) 150x150px|alt= เทศบาลมาวรอวอและรอสตูชา ธรรมชาติ:(ix) 99,947.81;พื้นที่กันชน 296,275.8 2550/2007;เพิ่มเติม 2554/2011,2560/2017,2564/2021และ 2566/2023 ป่าต้นบีชในประเทศมาซิโดเนียเหนือได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2564 1133

แหล่งมรดกโลกแบบผสม
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง มรดกธรรมชาติและวัฒนธรรมแห่งภูมิภาคออคริต(ร่วมกับแอลเบเนีย) 150x150px|alt= เทศบาลออคริต ผสม:(i), (iii), (iv), (vii) 94,728.6;พื้นที่กันชน 15,944.4 2522/1979;เพิ่มเติม 2523/1980,2552/2009และ 2562/2019 เมืองออคริตตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบออคริต เป็นหนึ่งในสถานที่ตั้งถิ่นฐานมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป  เดิมขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกชนิดวัฒนธรรม จนกระทั่ง พ.ศ. 2562 จึงได้เสนอขึ้นทะเบียนร่วมกับประเทศแอลเบเนียในแหล่งมรดกโลกชนิดผสม 99

 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น 
มาซิโดเนียเหนือมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง
# สมรภูมิมอดไหม้
สมรภูมิมอดไหม้ เป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ตีพิมพ์ในปีพ.ศ. 2553 โดยเจมส์ แดชเนอร์ โดยเป็นนวนิยายเล่มที่สองในชุดเกมล่าปริศนา ต่อจาก"วงกตมฤตยู" และเป็นการปูเรื่องสู่ "ไข้มรณะ", "คำสั่งสังหาร" และ "เดอะ ฟีเวอร์ โค้ด" นวนิยายเล่มนี้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ในชื่อ "เมซ รันเนอร์ สมรภูมิมอดไหม้" ซึ่งฉายในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2558 อำนวยการสร้างโดยทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์

 ตัวละคร 
 โทมัส: เด็กชายซึ่งเป็นนักวิ่งในทุ่ง หลักจากที่เขาโดนโศกาต่อยเขาค้นพบว่าตัวเองเคยเป็นส่วนหนึ่งของวิคเก็ตและช่วยสร้างเขาวงกตขึ้นมา เขามีความสามารถพิเศษในการสื่อสารทางจิตกับอลิซและเทเรซา
 มินโฮ: นักวิ่งกลุ่ม A มีรหัสคือ A7 ผู้นำ
 นิวท์: เพื่อนสนิทโทมัสและมินโฮ ได้รหัสคือกาว
 เบรนดา: มนุษย์ที่มีภูมิคุ้มกัน มีเบื้องหน้าเบื้องหลังกับ WICKED
 อริส โจนส์: ผู้ชายคนเดียวในกลุ่มวงกต B ซึ่งมีแต่ผู้หญิงล้วน
 เทเรซ่า แอ็กเนส: เด็กสาวคนเดียวของกลุ่ม A สามารถสื่อสารทางจิตกับโทมัสและอริสได้ ได้รหัสคือผู้ทรยศ 
 ฮอร์เก้ กัลลาพาร์กา: ชายชาวละติน คอยดูแลเบรนด้า
 ซอนย่า: อดีตผู้นำกลุ่มบี เธอเหมือนเป็นนิวท์ในร่างผู้หญิง
 แฮเรียต: อดีตผู้นำกลุ่มบี
 หน้าหนู: เอ.ดี. แจนสัน ผู้ช่วย WICKED 
 ราเชล: เพื่อนของอริส ถูกฆ่าเพราะปกป้องอริสเหมือนชัคปกป้องโทมัส 
 ฟรายแพน: พ่อครัวของชาวทุ่งในกลุ่มเอ
 วินสตัน: นักเชือดในกลุ่ม A เสียชีวิตเพราะยิงตัวตายเนื่องจากถูกกัดแล้วติดเชื้อ 
 แมรี่ คูปเปอร์: อดีตสมาชิก WICKED ตอนนี้เป็นสมาชิกของกลุ่มมือขวาในตำแหน่งหมอ 
 วินซ์:  
 แจ็ก: ชาวทุ่งกลุ่ม A เสียชีวิตในห้างสรรพสินค้าเพราะถูกแคร้งลากไป
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเซอร์เบีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเซอร์เบียทั้งสิ้น 5 รายการ เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 5 แหล่ง

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีมรดกโลก

 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (ha)  ปี (พ.ศ./ค.ศ.) หมายเหตุ อ้างอิง สตารีรัสและซอพอตชานี  150x150px|alt=   วัฒนธรรม: (i) (iii)  198.72 ; พื้นที่กันชน 9,935.84 2522/1979 อารามสตูเดนิตซา  150x150px|alt=   วัฒนธรรม: (i) (ii) (iv) (vi) 1.16; พื้นที่กันชน  269.34 2529/1986 โบราณสถานยุคกลางในคอซอวอ  150x150px|alt=   วัฒนธรรม: (ii) (iii) (iv) 2.8802; พื้นที่กันชน115.3879 2547/2004 ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกที่ตกอยู่ในสภาวะอันตรายเมื่อปี พ.ศ. 2549 กัมซีกราด-โรมูเลียนา พระราชวังของจักรพรรดิกาเลริอุส  150x150px|alt=   วัฒนธรรม: (iii)  179.217; พื้นที่กันชน 	544.925  2550/2007  Stećci Medieval Tombstones Graveyards   (ร่วมกับบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา มอนเตเนโกร และโครเอเชีย)   150x150px|alt=   วัฒนธรรม: (iii) (vi) 49.15; พื้นที่กันชน 321.24  2559/2016

 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น 
ประเทศเซอร์เบียมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 11 รายการ
# เกมล่าปริศนา
เกมล่าปริศนา เป็นชื่อชุดวรรณกรรมเยาวชน แนวผจญภัยและบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ โดยเจมส์ แดชเนอร์ วรรณกรรมชุดนี้ประกอบไปด้วย วงกตมฤตยู (2552), สมรภูมิมอดไหม้ (2553), ไข้มรณะ (2554), คำสั่งสังหาร (2555), และ รหัสสั่งตาย (2559)

เรื่องย่อ

วงกตมฤตยู

สมรภูมิมอดไหม้

ไข้มรณะ

คำสั่งสังหาร

รหัสสั่งตาย

ตัวละครหลัก
โทมัส (ในเล่ม 1-3 และตัวละครรองในเล่ม 4)
เทเรซา (ในเล่ม 1-4 และปรากฏตัวในตอนจบของเล่ม 4)
มินโฮ (ในเล่ม 1-3)
นิวท์ (ในเล่ม 1-3)
แกลลี (ในเล่ม 1, 3)
อัลบี (ในเล่ม 1)
ชัค (ในเล่ม 1)
ฟรายแพน (ในเล่ม 1-3)
วินสตัน (ในเล่ม 1-2)
แจนสัน หรือ "หน้าหนู" (ในเล่ม 2-3)
ฮอร์เก (ในเล่ม 2-3)
เบรนดา (ในเล่ม 2-3)
อลิซ (ในเล่ม 2-3)
ฮาร์ริเอ็ต (ในเล่ม 2-3)
ซอนยา (ในเล่ม 2-3)
วินซ์ (ในเล่ม 3)
มาร์ฏ (ในเล่ม 4)
อเล็ก (ในเล่ม 4)
ทรินา (ในเล่ม 4)
ลานา (ในเล่ม 4)
# รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศแอลเบเนีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศแอลเบเนียทั้งสิ้น 4 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 2 แหล่ง แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติ 1 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกแบบผสมอีก 1 แหล่ง 

 ที่ตั้ง 

 สถานที่ที่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 
แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง บูตรินต์  150x150px|alt= เทศมณฑลวลอเรอ วัฒนธรรม:(iii) พื้นที่กันชน 8,591 2535/1992;เพิ่มเติม 2542/1999และ 2550/2007 570 ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เบรัตและจีรอกัสเตอร์  150x150px|alt= เทศมณฑลเบรัตและเทศมณฑลจีรอกัสเตอร์ วัฒนธรรม:(iii), (iv)  58.9;พื้นที่กันชน 136.2 2548/2005;เพิ่มเติม 2551/2008 569

แหล่งมรดกโลกแบบธรรมชาติ
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง ป่าบีชโบราณและป่าบีชปฐมภูมิแห่งเทือกเขาคาร์เพเทียนและภูมิภาคอื่นของยุโรป(ร่วมกับโครเอเชีย, เช็กเกีย, มาซิโดเนียเหนือ, บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, บัลแกเรีย, เบลเยียม, โปแลนด์, ฝรั่งเศส, ยูเครน, เยอรมนี, โรมาเนีย, สเปน, สโลวาเกีย, สโลวีเนีย, สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย และอิตาลี) 150x150px|alt= เทศมณฑลกูเกิสและเทศมณฑลเอลบาซัน ธรรมชาติ:(ix)  99,947.81;พื้นที่กันชน 296,275.8 2550/2007;เพิ่มเติม 2554/2011,2560/2017,2564/2021และ 2566/2023 ป่าต้นบีชในประเทศแอลเบเนียได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2560 1133

แหล่งมรดกโลกแบบผสม
 *หมายเหตุ: ระบุชื่อสถานที่ตามที่ขึ้นทะเบียนในบัญชีแหล่งมรดกโลก
 สถานที่ภาพ ที่ตั้ง ประเภท พื้นที่ (เฮกตาร์) ปีขึ้นทะเบียน  (พ.ศ./ค.ศ.) คำบรรยาย อ้างอิง มรดกธรรมชาติและวัฒนธรรมแห่งภูมิภาคออคริต(ร่วมกับมาซิโดเนียเหนือ) 150x150px|alt= เทศมณฑลกอร์เชอ ผสม:(i), (iii), (iv), (vii) 94,728.6;พื้นที่กันชน 15,944.4 2522/1979;เพิ่มเติม 2523/1980,2552/2009และ 2562/2019 แหล่งในประเทศแอลเบเนียได้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2562 โดยเป็นการขึ้นทะเบียนร่วมกับแหล่งในประเทศมาซิโดเนียเหนือซึ่งได้ขึ้นทะเบียนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2522 99

 สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น 
ประเทศแอลเบเนียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 4 แห่ง