wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# จ้าว จื้อหลิง
จ้าว จื้อหลิง (; 20 มกราคม ค.ศ. 1943 –) เป็นนักแสดงที่ปรากฏตัวโดยส่วนใหญ่ในภาพยนตร์แนวกังฟูที่ผลิตในฮ่องกง เขายังเป็นผู้ฝึกสอนเพลงหมัดหงฉวนที่ สมาคมกังฟูหงฉวนจ้าวจื้อหลิง ซึ่งเป็นโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวที่เขาได้ก่อตั้งขึ้นมา โดยมีฐานตั้งอยู่ที่ซานฟรานซิสโก และที่กว่านซึ่งเป็นครอบครัวเก่าของจ้าวในฮ่องกง โดยในทุกปี เขาจะไปเยี่ยมนักเรียนและนักศึกษาที่ชำนาญยุทธจากทั่วทุกมุมโลกG.M. CHIU CHI LING - Arpnet   รวมถึงได้จัดให้มีทัวร์นาเมนท์กังฟูทั่วโลก

เขาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์กว่า 70 เรื่อง ทั้งในฐานะของนักแสดงและสตันท์แมน ความสามารถในการเป็นนักแสดงรวมถึงผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ของเขาได้ส่งผลให้เขาได้มีโอกาสร่วมงานกับผู้สร้างภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดChiu Chi Ling - Filmbug  ซึ่งได้แก่ บรูซ ลี, เฉินหลง, โจว เหวินฟะ และโจว ซิงฉือ

ในช่วงต้นทศวรรษ 1970 เขาได้เปิดโรงเรียนที่ดึงดูดคนดัง, นักกีฬาและนักแสดงหลายราย จากการคลุกคลีในวงการนี้เอง ที่ส่งผลให้เขาได้เริ่มในการแสดงภาพยนตร์ โดยเขาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์แนวกังฟูที่รู้จักกันเป็นอย่างดี เช่น ไอ้หนุ่มพันมือ, ดูเอลออฟเดอะเซเว่นไทเกอร์ส รวมถึงภาพยนตร์ตลกแอ็คชันที่ได้รับความนิยมอย่าง คนเล็กหมัดเทวดาKung Fu Styles  

ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่ในอาลาเมดา รัฐแคลิฟอร์เนียFar from Hong Kong, kung fu master still hustles
# ปลาจะละเม็ดขาว
ปลาจะละเม็ดขาว  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจะละเม็ด (Stromateidae)

มีรูปร่างป้อมสั้น เกือบเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ลำตัวแบนข้างมาก ส่วนหัวป้อมสั้น ตาค่อนข้างเล็ก จะงอยปากสั้นทู่ ปากเล็กและเฉียงขึ้น ครีบหลังและครีบก้นมีความยาวของฐานเกือบเท่ากัน ครีบหางเว้า และปลายทั้งสองเรียวยาวเป็นรยางค์ ครีบอกยาว ปลาที่โตเต็มวัยจะไม่มีครีบท้อง เกล็ดมีลักษณะเล็กบางและหลุดง่าย สันหลังสีเทาปนสีขาวเงิน ส่วนที่อยู่ใต้ลงมาจะมีสีจางลง บริเวณท้องจะเป็นสีขาวเงิน ปลายของครีบท้องมีแถบสีดำ ครีบอื่น ๆ สีเหลือง

มีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 60 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไปจะอยู่ที่ 30 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคตะวันออกกลาง, เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงทะเลญี่ปุ่น

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง มักหากินอยู่ตามพื้นหน้าดินที่มีน้ำใส พื้นเป็นทรายปนโคลน บางครั้งเข้าไปหากินในบริเวณแหล่งน้ำกร่อย ในน่านน้ำไทย พบได้ทั้งในฝั่งอ่าวไทย และบริเวณหมู่เกาะอ่างทองมีอยู่ชุกชุม รวมถึงฝั่งทะเลอันดามันด้วย โดยอาหารที่ชื่นชอบ คือ แมงกะพรุนขนาดเล็ก

มีชื่ออื่น ๆ เรียกอีก เช่น "ปลาแปะเชีย"  ในภาษาแต้จิ๋ว เป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญอีกชนิดหนึ่ง สามารถนำไปประกอบอาหารได้หลากหลาย เช่น นึ่ง, นึ่งบ๊วย, นึ่งซีอิ๊ว หรือทอดPampus argenteus จากสนุกดอตคอม
# ปลาจะละเม็ด
ความหมายอื่นดูที่: จะละเม็ด

ปลาจะละเม็ด  เป็นสกุลของปลาทะเลในสกุล Pampus (/แพม-พัส/) ในวงศ์ปลาจะละเม็ด (Stromatidae) มีรูปร่างโดยรวม คือ รูปร่างป้อม ค่อนข้างสั้น ลำตัวแบนข้างมาก หัวเล็กมน ปากเล็ก เกล็ดเล็ก บริเวณคอดหางไม่มีสันคม

เป็นปลาที่นิยมบริโภค เนื้อมีรสชาติดี จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญจำพวกหนึ่ง มีประเทศไทยพบ 2 ชนิด

การจำแนก
 Pampus argenteus Euphrasén, 1788 (ปลาจะละเม็ดขาว — เป็นชนิดที่พบในประเทศไทย)
 Pampus chinensis Euphrasén, 1788 (ปลาจะละเม็ดเทา, ปลาเต๋าเต้ย — เป็นชนิดที่พบในประเทศไทย)
 Pampus echinogaster Basilewsky, 1855 
 Pampus liuorum Liu & Li, 2013 (ปลาจะละเม็ดหลิว) Liu, J. & Li, C.-S. (2013): A new species of the genus Pampus (Perciformes, Stromateidae) from China. Acta Zootaxonomica Sinica, 38 (4): 885-890. 
 Pampus minor Liu & Li, 1998 (ปลาจะละเม็ดเล็กถิ่นใต้)
 Pampus punctatissimus Temminck & Schlegel, 1845

ดูเพิ่ม
ปลาจะละเม็ดดำ
# วงศ์ปลาจะละเม็ด
วงศ์ปลาจะละเม็ด (, วงศ์: Stromateidae) เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง อยู่ในอันดับScombriformes

รูปร่างโดยรวมของปลาในวงศ์นี้ มีลำตัวรูปไข่แบนข้างมาก เกล็ดเป็นแบบขอบเรียบขนาดเล็ก ไม่มีครีบท้อง  ส่วนหัวเล็กมน ปากเล็ก บริเวณคอดหางไม่มีสันคม ครีบหางเป็นแฉกยาวเว้าลึก

มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงในทะเล พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งของอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้, แอฟริกา และเอเชีย ในแถบอินโด-แปซิฟิก

วงศ์ปลาจะละเม็ดแบ่งได้เป็น 3 สกุลจาก ITIS.gov  (ดูในตาราง) 17 ชนิด จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่สำคัญมากจำพวกหนึ่ง เช่น ปลาจะละเม็ดขาว (Pampus argenteus), ปลาจะละเม็ดเทา (P. chinensis)

อนึ่ง ปลาจะละเม็ดดำ (Parastromateus niger) แม้จะได้ชื่อสามัญว่าเป็นปลาจะละเม็ดเหมือนกัน แต่ไม่จัดอยู่ในวงศ์นี้ แต่ถูกจัดอยู่ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae) จะละเม็ด ๑ น. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
# ปลากะพงแดงสั้นหางปาน
ปลากะพงแดงสั้นหางปาน (,) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae) 

มีลำตัวค่อนข้างป้อม ด้านข้างแบน หางยาว หัวโต ตาใหญ่ จะงอยปากสั้น ปากกว้างมีฟันซี่เล็ก ๆ เรียงติดกันเป็นแผง ครีบหลังมีฐานยาว ส่วนที่เป็นก้านครีบแข็งมีขอบปลายเว้าขึ้นลงตามความสูงต่ำของก้านครีบ ครีบก้นอยู่ใกล้กับหาง ครีบอกและครีบท้องมีขนาดไล่เลี่ยกัน ครีบหางใหญ่และลำตัวตรง พื้นลำตัวด้านบนสีแดงหรือชมพูอมแดง  ส่วนท้องสีเหลือง เหมือนเส้นข้างตัวมีเส้นสีเหลืองจางพาดเฉียงขึ้น เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อน จะมีลำตัวสีเหลืองอ่อน จะมีแถบสีดำพาดผ่านบริเวณส่วนหน้า และข้อหางมีปื้นสีดำคล้ายปาน อันเป็นที่มาของชื่อเรียก

มีขนาดใหญ่ที่สุดถึง 1 เมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยที่พบคือ 30-60 เซนติเมตร หากินตามแนวปะการังหรือใกล้ชายฝั่ง

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อ่าวเปอร์เซีย, ทะเลอาหรับ, อินโด-แปซิฟิก, ฟิจิ, ทะเลญี่ปุ่น จนถึงออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน

เป็นปลาเศรษฐกิจที่ใช้ปรุงเป็นอาหาร เนื้อมีรสชาติดีกะพงแดงสั้นหางปาน จากสนุกดอตคอม
# ปลาจะละเม็ดดำ
ปลาจะละเม็ดดำ  เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Parastromateus 

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาจะละเม็ดขาว (Pampus argenteus) ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลาจะละเม็ด (Stromateidae) ต่างกันที่มีสีและคอดหางของปลาจะละเม็ดดำจะเป็นสันแข็ง ครีบหางใหญ่และเว้าเล็กน้อย ครีบอกยาวเรียวคล้ายขนของหางไก่ตัวผู้ ลำตัวมีสีเทาปนน้ำตาล ของครีบหลัง เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีครีบท้อง และครีบหางมีสีดำ

มีขนาดโตเต็มที่ได้ 75 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไปประมาณ 30 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูง อาศัยอยู่ในชายฝั่ง, แนวปะการัง และปากแม่น้ำที่เป็นน้ำกร่อย ในเขตอินโด-แปซิฟิก, แอฟริกาตะวันออก, ทะเลญี่ปุ่น และออสเตรเลีย
thumb|left|ปลาขนาดเล็กซึ่งยังปรากฏครีบท้องชัดเจน
มีชื่อเรียกอื่น อีก เช่น "ปลาโอวเชีย" (, เพ็งอิม: ou1 cion1) ในภาษาแต้จิ๋ว เป็นปลาเศรษฐกิจชนิดหนึ่ง ที่รสชาติสู้ปลาจะละเม็ดขาวไม่ได้ จึงมีราคาขายที่ถูกกว่า
# ปลาหางแข็งบั้ง
ปลาหางแข็งบั้ง หรือ ปลาสีกุนกบ  เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)

จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Atule จาก ITIS.gov 

มีลำตัวยาว แบนข้าง หัวโต จะงอยปากยาวและแหลม นัยน์ตาโตมีเยื่อไขมันหุ้มอยู่ ปากกว้างและเฉียงขึ้นเล็กน้อย มีฟันเล็ก บนขากรรไกร เกล็ดบริเวณเส้นข้างลำตัวแข็ง โดยเฉพาะส่วนหางดูเป็นสันแข็งกว่าส่วนอื่น ๆ ครีบหลังมีสองอัน แยกเป็นอิสระจากกัน อันแรกเป็นรูปสามเหลี่ยม อันที่สองตอนหน้าสูงแหลม ตอนท้ายสุดจรดโคนหาง ครีบก้นยาวปลายจรดโคนหาง เช่นกัน ลำตัวด้านบนสีน้ำเงินแกมเขียว ช่วงท้องสีขาว มีแถบสีเทาจาง ๆ พาดตัวลายใหญ่บ้างเล็กบ้างสลับกัน ครีบต่าง ๆ มีสีเหลือง  

มีความยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร ขนาดโดยเฉลี่ยที่พบ คือ 15-26 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งและน้ำกร่อยอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ทะเลแดง, หมู่เกาะฮาวาย, แอฟริกา, ซามัว, ตอนเหนือของญี่ปุ่น และออสเตรเลีย

เป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญชนิดหนึ่ง เนื้อมีรสชาติดี จึงนิยมแปรรูปเป็นปลาเค็ม, ปลากระป๋อง เป็นต้นปลาหางแข็งบั้ง
# วัดม้าขาว
วัดม้าขาว หรือ ไป๋หม่าซื่อ (สำเนียงจีนกลาง) หรือ แป๊ะเบ๊ยี่ (สำเนียงแต้จิ๋ว) (, , พินอิน: Báimǎ Sì) เป็นวัดทางพุทธศาสนาแห่งแรกที่ตั้งขึ้นในประเทศจีน อยู่ที่เมืองลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ซึ่งประวัติความเป็นมา คือ ในปี  ค.ศ. 66 ในรัชสมัยจักรพรรดิมิ่งตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น หลังจากได้มีการส่งคณะทูต 18 คน ไปสืบพุทธศาสนาที่ประเทศอินเดีย โดยใช้เวลา 3 ปี คณะทูตก็ได้เดินทางกลับ พร้อมด้วยพระพุทธรูป พระภิกษุอีก 2 รูป คือ พระกัศยป มาตังคะ (迦葉摩騰)และพระธรรมรัตน์ โคภรณ์ (竺法蘭) และคัมภีร์ทางพุทธศาสนามาส่วนหนึ่งด้วย โดยบรรทุกมาบนหลังม้าสีขาวตัวหนึ่ง ในปี ค.ศ. 68 จึงได้โปรดให้มีการสร้างวัดแห่งนี้ขึ้นที่ชานเมืองลั่วหยาง เพื่อเป็นที่เก็บพระคัมภีร์ และให้พระภิกษุทั้ง 2 จำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ และพระราชทานนามให้ว่า "วัดม้าขาว" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ม้าขาวตัวนั้น 

วัดม้าขาว กลายมาเป็นต้นกำเนิด และศูนย์กลางของพุทธศาสนาในประเทศจีน ซึ่งต่อมาได้มีพระภิกษุอีกนับพันรูปได้จำพรรษา ณ วัดแห่งนี้ รวมทั้งพระอันซื่อกาว พระเสวียนจั้ง หรือ พระถังซัมจั๋ง ด้วย ซึ่งก่อนออกเดินทางไปจารึกแสวงบุญยังประเทศอินเดีย ก็ได้เริ่มต้นการเดินทางจากที่นี่ และเดินทางกลับมายังประเทศจีน ในปี ค.ศ. 645 และมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ซึ่งปัจจุบันอัฐิของท่านก็ถูกบรรจุอยู่ในเจดีย์องค์หนึ่งที่วัดแห่งนี้ 

ปัจจุบัน วัดม้าขาวมีเนื้อที่ราว 80 ไร่เศษ ซึ่งในปี ค.ศ. 1992 พุทธศาสนิกชนชาวไทยและชาวจีนได้ร่วมกันบริจาคเงินสร้างวิหารหลังหนึ่งในรูปแบบสถาปัตยกรรมไทย ขึ้นทางด้านทิศตะวันตกของวัด ซึ่งในปัจจุบัน วัดม้าขาวถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่ง ของเมืองลั่วหยาง และมณฑลเหอหนาน โดยมีผู้มาเยือนจากทั่วโลกไม่ขาดสายในแต่ละปีบัวลอย, 'วัดม้าขาว' อารามแห่งแรกของจีน หนังสือธรรมลีลาฉบับที่ 105: สิงหาคม 2552
# รักเอาอยู่
รักเอาอยู่ เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก-คอมเมดี เริ่มออกฉายวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2555 กำกับภาพยนตร์โดย ธนดล นวลสุทธิ์, ธรรมนูญ สกุลบุญถนอม, ทิวา เมยไธสง บริหารงานสร้างโดย พจน์ อานนท์ โดยมี รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ รับหน้าที่แสดงนำ ช่วยกำกับภาพยนตร์ และช่วยเขียนบทภาพยนตร์ สร้างโดย พระนครฟิลม์ จัดจำหน่ายโดย เอ็ม พิคเจอร์ส โดยเรื่องราวเป็นความรักของคนหนุ่มสาวที่อุบัติขึ้นในช่วงวิกฤติมหาอุทกภัยในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2554  

ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำจากเหตุการณ์อุทกภัยจริงในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และจังหวัดในเขตปริมณฑล โดยบันทึกภาพเหตุการณ์ระหว่างน้ำท่วมไว้มากที่สุด"ฟิล์ม"ชวนดู"รักเอาอยู่" ลุยถ่ายพื้นที่น้ำท่วมจริง โดยที่นักแสดงและทีมงานทุกคนต้องลุยน้ำท่วมเพื่อถ่ายทำภาพยนตร์ ซึ่งทางทีมงานผู้สร้างตั้งใจทำเรื่องนี้โดยร้อยเรียงเรื่องราวระหว่างความรัก กับการเผชิญปัญหาน้ำท่วม และความสามัคคีเข้าไว้ด้วยกัน โดยยังได้ถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของผู้คนในสังคมที่ต้องประสบปัญหาร่วมกันในหลายแง่มุม“พจน์” ส่ง “รักเอาอยู่” หนังรักสุดฮา… ที่จะกระตุ้นหัวใจให้คนไทยสามัคคี!! ภาพยนตร์ทำรายได้ 9 ล้านบาทเผยรายได้หนังไทย ไตรมาสแรกปี 2555

 ตัวละคร 

 นักแสดง 
 นักแสดงหลัก 
 ถุงเงิน หรือ ถุง รับบทโดย รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ (ฟิล์ม)
 เม่ยสุ่ย รับบทโดย บุศริน หยกพรายพันธ์ (กอล์ฟ, ก๊อปปี้)
 ส่างหม่อง รับบทโดย อัตตพงษ์ อัตตกิจกุล (อ้น เอเอฟ 8)
 บัว รับบทโดย เบญจรัตน์ วิศิษฐ์กิจการ (เบลล์ วงตะกร้า)

 นักแสดงรับเชิญ 
 ปรเมศร์ น้อยอ่ำ รับบทเป็น ลุง
 สุดา ชื่นบาน รับบทเป็น ป้า
 สุพร สังฆะภิบาล รับบทเป็น แม่ของถุง
 จิราวัฒน์ วชิรศรัณย์ภัทร รับบทเป็น หัวหน้า
 เกรียงศักดิ์ เหรียญทอง รับบทเป็น ทหารเรือ
 พุฒิชัย เกษตรสิน รับบทเป็น รังสิต

 เพลงประกอบภาพยนตร์ 
 กรุงเทพราตรี ของ สุนทราภรณ์
 เจ็บและชินไปเอง ของ อีทีซี
 คำตอบ ของ สครับ
 See Scape ของ สครับ
 ซากอ้อย ของ โซคูล
 แน่ใจ ของ คณิตกุล เนตรบุตร

 งานเปิดตัวภาพยนตร์
# กลุ่มอาการเนโฟรติก
กลุ่มอาการเนโฟรติก  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ โรคไตรั่วhttps://www.siphhospital.com/th/news/article/share/490 คือกลุ่มกว้างๆ ของโรคไตอย่างหนึ่ง ผู้ป่วยจะมีความผิดปกติของการทำงานของไตทำให้มีการสูญเสียโปรตีนในเลือดปริมาณมากไปกับปัสสาวะ ทำให้มีภาวะโปรตีน ชนิดที่เรียกว่า อัลบูมิน ในเลือดต่ำ และบวม

โรคที่ทำให้เกิดกลุ่มอาการเนโฟรติกมีหลายอย่าง ที่สำคัญได้แก่ minimal-change nephropathy, focal segmental glomerulosclerosis และ membranous nephropathy นอกจากนี้ยังอาจเกิดจากโรคอื่นๆ ที่ไม่ได้มีผลต่อไตอย่างเดียว อีกหลายโรค เช่น ที่พบในเบาหวาน อะไมลอยโดซิส และลูปัส อีริธีมาโตซัส เป็นต้น

กลุ่มอาการเนโฟรติกพบได้ในผู้ป่วยทุกช่วงอายุ ทุกเพศ และทุกเชื้อชาติ อาจเกิดเดี่ยวๆ หรือเกิดร่วมกับกลุ่มอาการไตอักเสบ ซึ่งมีการอักเสบของโกลเมอรูลัส ทำให้มีเลือดออกมากับปัสสาวะและการทำงานของไตเสื่อมลงได้
อ้างอิง

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Nephrotic Syndrome Research  A team of kidney doctors and scientists from Beth Israel Deaconess Medical Center / Harvard Medical School working to learn more about the cause of Nephrotic Syndrome in children and adults, with an emphasis on the genetic basis of this disease.
 Childhood Nephrotic Syndrome - National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), NIH
 Adult Nephrotic Syndrome  - National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK), NIH
# ฟุซซะ
ฟุซซะ  เป็นเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น  ฟุซซะมีจำนวนประชากรประมาณ 56,786 คน มีความหนาแน่นของประชากร 5,600 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 

พื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของเขตเทศบาลนครเป็นพื้นที่ฐานทัพอากาศโยโกตะของกองทัพอากาศสหรัฐ ทำให้มีความหนาแน่นของประชากรที่แท้จริงอยู่ที่ 8,782 คนต่อตารางกิโลเมตร

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|แนวต้นซากูระเลียบตามทางเท้าริมแม่น้ำทามะ

ฟุซซะตั้งอยู่ประมาณจุดกึ่งกลางทางภูมิศาสตร์ของมหานครโตเกียว อยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ ทางทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำทามะ ลักษณะภูมิประเทศมีความลาดเอียงเล็กน้อยจากเหนือไปใต้ ที่ตำแหน่งศาลาว่าการนครมีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 124 เมตร ระดับความสูงสูงสุดคือ 143.5 เมตรในทางตะวันออกเฉียงเหนือ และต่ำสุดคือ 104 เมตรในทางตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ริมแม่น้ำเป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะหลายแห่ง ซึ่งมีต้นซากูระเกือบ 300 ต้น สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ และเส้นทางปั่นจักรยาน

 เทศบาลข้างเคียง 
 มหานครโตเกียว
 นครฮามูระ
 นครอากิรูโนะ
 เมืองมิซูโฮะ
 นครทาจิกาวะ
 นครอากิชิมะ
 นครมูซาชิมูรายามะ
 นครฮาจิโอจิ
# เทือกเขาอันนัม
เทือกเขาอันนัม   เอกสารไทยเรียก เทือกเขาญวน, เขาญวน หรือ เขาเมืองภูซุนเติม สิงหัษฐิต. ฝั่งขวาแม่น้ำโขง. พระนคร : คลังวิทยา, 2490, หน้า 227 เป็นเทือกเขาในภูมิภาคอินโดจีน มีความยาวประมาณ 1,100 กิโลเมตร (680 ไมล์) เป็นชายแดนตลอดแนวทิศตะวันตกของประเทศเวียดนามต่อกับลาวและทางตอนเหนือของกัมพูชา มีชื่อเรียกในภาษาเวียดนามว่า "สายเจื่องเซิน"  และ "สายภูหลวง"  ในภาษาลาว 

thumb|250px|เทือกเขาอันนัม
เทือกเขาอันนัมประกอบด้วยภูเขาและยอดเขาเป็นจำนวนมาก โดยยอดเขาที่สูงที่สุด คือ ภูเบี้ย ที่ความสูง 2,819 เมตร และยังเป็นถิ่นที่อยู่ของชนพื้นเมืองต่าง ๆ รวมทั้งเป็นแหล่งกำเนิดของแม่น้ำหลายสาย

ทางด้านชีววิทยา เทือกเขาอันนัมเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่าและพรรณไม้ชนิดต่าง ๆ ซึ่งหลายชนิดเป็นการค้นพบใหม่หรือไม่ได้มีศึกษาทางสัตววิทยามาก่อนจำนวนมาก อาทิ ซาวลา (Pseudoryx nghetinhensis), เก้งยักษ์ (Muntiacus vuquangensis), เก้งเจื่องเซิน (M. truongsonensis), หมูป่าอินโดจีน (Sus bucculentus) เป็นต้น โดยตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา มีการค้นพบผีเสื้อ 2 ชนิด, งู 1 ชนิด, กล้วยไม้ 5 ชนิด และพืชชนิดอื่น ๆ อีก 3 ชนิด โดยเฉพาะกล้วยไม้ที่พบนี้ไม่มีสีเขียวหรือไม่มีคลอโรฟิลล์สังเคราะห์ด้วยแสงแต่ดำรงชีพด้วยการกินอินทรีย์สารที่เน่าเปื่อยเป็นอาหารคล้ายพวกฟังไจแทน

โดยทางกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) เชื่อว่า เป็นเพราะป่าดิบชื้นแถบนี้ไม่เคยถูกรบกวนจากมนุษย์มาเป็นเวลานานหลายพันปีแล้ว และเชื่อว่ายังมีอีกหลายชนิดที่ยังไม่ได้ถูกค้นพบ
Southern Annamites montane rain forests  [ WWF - Annamite Range Moist Forests จากกองทุนสัตว์ป่าโลก ]
# โซะ
"ソ" เปลี่ยนทางมาที่นี่ ระวังสับสนกับ อึง "ン"

โซะ เป็นคะนะของภาษาญี่ปุ่นตัวหนึ่ง ฮิระงะนะเขียนว่า そ มีที่มาจากตัวเขียนหวัดของมันโยงะนะ 曽 และคะตะกะนะเขียนว่า ソ มีที่มาจากส่วนบนของมันโยงะนะ 曽 ออกเสียงว่า  เมื่อเติมดะกุเต็งจะออกเสียงว่า 

そ เป็นอักษรลำดับที่ 15 อยู่ระหว่าง せ (เซะ) กับ た (ทะ) ในการจัดลำดับอักษรปัจจุบัน ส่วนการจัดลำดับแบบอิโระฮะ そ เป็นอักษรลำดับที่ 18 อยู่ระหว่าง れ (เระ) กับ つ (สึ)

 รูปแบบ  โรมะจิ  ฮิระงะนะ  คะตะกะนะ  เสียงอ่าน รูปแบบ  โรมะจิ  ฮิระงะนะ  คะตะกะนะ  เสียงอ่าน ธรรมดา so  そ  ソ  โซะ ธรรมดา+ดะกุเต็ง zo  ぞ  ゾ  โซะ sousō  そう, そぅそお, そぉそー, そ～  ソウ, ソゥソオ, ソォソー, ソ～  โซ zouzō  ぞう, ぞぅぞお, ぞぉぞー, ぞ～  ゾウ, ゾゥゾオ, ゾォゾー, ゾ～  โซ

 อักษรแบบอื่น 
ส่วนบนของโซะแบบฮิระงะนะอาจเขียนเป็นเส้นเดียวเช่นนี้ 20px หรือแยกเป็นสองขีดเช่นนี้ 20px ก็ได้

 อักขระ  ยูนิโคด  จิส เอกซ์ 0213JIS拡張漢字（JIS X 0213:2004）（全コード表）   ความหมาย そ  U+305D  1-4-29  ฮิระงะนะ โซะ (so) ぞ  U+305E  1-4-30  ฮิระงะนะ โซะ (zo) ソ  U+30BD  1-5-29  คะตะกะนะ โซะ (so) ゾ  U+30BE  1-5-30  คะตะกะนะ โซะ (zo) ㋞  U+32DE  1-12-73  คะตะกะนะ โซะ (so) ในวงกลม ｿ  U+FF7F  ไม่มี  คะตะกะนะ โซะ (so) ครึ่งความกว้าง

 ลำดับขีด 
 thumb|upright|alt=ลำดับขีดในการเขียน そ|ลำดับขีดในการเขียน そ thumb|upright|alt=ลำดับขีดในการเขียน ソ|ลำดับขีดในการเขียน ソ

ฮิระงะนะ そ มีลำดับขีด 1 ขีดดังนี้
 ขีดเส้นนอนจากซ้ายไปขวาในตำแหน่งบน หักเส้นเฉียงลงซ้ายถึงตำแหน่งกลางบรรทัด หักเส้นนอนไปทางขวายาวกว่าเส้นบนเล็กน้อย แล้วหักเส้นโค้งคล้ายวงเล็บเปิด

คะตะกะนะ ソ มีลำดับขีด 2 ขีดดังนี้
 ขีดเส้นนอนเฉียงลงในตำแหน่งบน ความยาวเล็กน้อย
 ขีดเส้นโค้งลงทางซ้ายถัดจากเส้นแรก
หมายเหตุ เส้นที่สอง ソ (โซะ) ขีดเส้นจากบนลงล่าง ในขณะที่ ン (อึง) ขีดเส้นจากล่างขึ้นบน ลักษณะที่ปรากฏจึงต่างกันเล็กน้อย

 คันจิ 
ตัวอย่างคันจิที่อ่านว่าโซะ และขึ้นต้นด้วยโซะ มีดังนี้
# รถไฟฟ้าเอโนชิมะ
รถไฟฟ้าเอโนชิมะ หรือ เอโนเด็ง  เป็นบริษัทรถไฟฟ้าเอกชน บริษัทย่อยของบริษัทรถไฟฟ้าโอดะกีว ให้บริการในเส้นทางระหว่างสถานีคามากูระ เมืองคามากูระ ถึงสถานีฟูจิซาวะ เมืองฟูจิซาวะ จังหวัดคานางาวะ

 สถานี 
thumb|สถานีเอโนชิมะ
ลำดับสถานีภาษาท้องถิ่นระยะทาง (กม.)เชื่อมต่อที่ตั้งระหว่างสถานีทั้งหมด35x35px|EN-01藤沢–0.0 ฟูจิซาวะ35x35px|EN-02石上0.60.635x35px|EN-03柳小路0.61.235x35px|EN-04鵠沼0.71.935x35px|EN-05湘南海岸公園0.82.735x35px|EN-06江ノ島0.63.335x35px|EN-07腰越0.63.9คามากูระ35x35px|EN-08鎌倉高校前0.84.735x35px|EN-09七里ヶ浜0.95.635x35px|EN-10稲村ヶ崎1.26.835x35px|EN-11極楽寺0.87.635x35px|EN-12長谷0.78.335x35px|EN-13由比ヶ浜0.68.935x35px|EN-14和田塚0.39.235x35px|EN-15鎌倉0.810.0

วัฒนธรรมประชานิยม
สถานีรถไฟโกคูระคูจิ เป็นหนึ่งในฉากของภาพยนตร์ปี 2015 เพราะเราพี่น้องกัน

 อนิเมะ 
รถไฟฟ้าเอโนชิมะ พร้อมด้วยขบวนรถไฟสีเขียวและสีเหลืองของบริษัท ได้ปรากฏหลายครั้งในซีรีส์แอนิเมชันญี่ปุ่น รวมถึงที่ดัดแปลงมาจากซีรีส์ มังงะ และไลต์โนเวล เช่น
 สแลมดังก์ (1993)
 Aoi Hana (Sweet Blue Flower) (2009)
 A แชนแนล สี่แสบซ่า บ้าขั้นเอ (2011)
 สึริตามะ (2012)
 บทเพลงบรรเลงฝัน (Tari Tari) (2012)
 ปิงปอง ดิ แอนิเมชัน (2014)
 บุษบาภาษาศิลป์ (2014)
 โลกสีรุ้งจอมปีศาจ (2016)
 Minami Kamakura High School Girls Cycling Club (2017)
 เรื่องฝันปั่นป่วยของผม (2018)
 ซุปเปอร์คับ (2021)

 วิดีโอเกม 
 ทางรถไฟสายเอโนชิมะถูกจำลองขึ้นใน เกมจำลองสถานการณ์รถไฟ Densha de Go! Ryojōhen
# โนรา สแตนตัน แบลตช์ บาร์นีย์
โนรา สแตนตัน แบลตช์ บาร์นีย์ (30 สิงหาคม พ.ศ. 2426 — 18 มกราคม พ.ศ. 2514) เป็น วิศวกรโยธา สถาปนิก และสนับสนุนการเรียกร้องสิทธิสตรี ชาวอเมริกัน

 ชีวิตวัยเยาว์ 
โนราเกิดที่เมือง แฮมป์เชียร์ ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2426 เธอเป็นบุตรีของ วิลเลียม แบลตช์ และ แฮร์ริออต อีตัน สแตนตัน เธอได้ศึกษาวิชาเอกในด้าน ภาษาละติน และคณิตศาสตร์ ที่โรงเรียนฮอเรซมันน์ในนิวยอร์กซิตี ซึ่งต่อมาครอบครัวของเธอได้ย้ายถิ่นฐานมายังสหรัฐอเมริกาถาวร

เธอได้มีโอกาสศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์และสำเร็จการศึกษาในปี 2448 โดยเธอได้เป็นบัณฑิตคนแรกที่ได้รับปริญญาในด้านวิศวกรโยธา ซึ่งต่อมาได้เข้าร่วม สมาคมวิศวกรโยธาอเมริกัน (ASCE) และเป็นสมาชิกหญิงคนแรกของสมาคม เธอเริ่มทำงานในนิวยอร์กซิตีในงานด้านบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ ในช่วงที่เธอได้ทำงานในนิวยอร์กนั้น เธอเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่เรียกร้องสิทธิสตรีในสหรัฐอเมริกา

 ชีวิตแต่งงานกับ ลี เดอ ฟอเรสต์
ในปี พ.ศ. 2451 เธอได้แต่งงานกับนักประดิษฐ์ ลี เดอ ฟอเรสต์ ชำนาญในด้านเทคโนโลยีวิทยุไร้สาย ในปีต่อมาสามีเธอได้ขอให้เธอลาออกจากการเป็นวิศวกรโยธาและมาเป็นแม่บ้าน เธอได้ปฏิเสธและเป็นสาเหตุให้เธอได้แยกทางกับสามี ในปี 2452 หลังจากที่ได้หย่ากับสามี เธอยังคงทำงานต่อในด้านวิศวกรโยธา ในงานผู้ตรวจสอบอาคาร นักออกแบบโครงสร้างเหล็ก และสถาปนิกอีกด้วย

 ชีวิตบั้นปลาย 
ในปี 2462 โนราได้แต่งงานกับสถาปนิก มอร์แกน บาร์นีย์ โดยโนราเองยังคงทำงานในฐานะผู้สนับสนุนการเรียกร้องสิทธิสตรี และสถาปนิกในเวลาเดียวกัน และในปี 2487 เธอได้แต่งหนังสือในด้านสิทธิมนุษย์ในชื่อ World Peace Through a People's Parliament

โนราได้ทำงานเป็นนักพัฒนาสินทรัพย์ และเรียกร้องสิทธิสตรีจนกระทั่งเธอเสียชีวิต ในเมืองกรีนวิช รัฐคอนเนตทิคัต ในปี 2514
# ทองคำสำรอง
ทองคำสำรอง  เป็นสินทรัพย์ชนิดหนึ่ง ที่ธนาคารกลางของประเทศ หรือองค์กรทางการเงินระหว่างประเทศ ได้ซื้อเก็บสะสมไว้เป็นส่วนหนึ่งของทุนสำรองระหว่างประเทศ เพื่อเป็นการลงทุนและเป็นหลักประกันทางการเงินของประเทศและองค์กรนั้นๆ ทองคำ 1 ตันมีมูลค่าเท่ากับ 41.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (1.38 พันล้านบาท) ณ ราคาวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2017

อันดับ
350px|thumb|right|ปริมาณทองคำสำรองต่อประชากร
ปริมาณทองคำสำรอง ที่ถือครองโดยธนาคารกลางของแต่ละประเทศ หรือกลุ่มองค์กรทางการเงินระหว่างประเทศ

+สูงสุด 50 อันดับในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023 จัดอันดับโดย สภาทองคำโลก 	
 อันดับ
 	 ประเทศ/องค์กรผู้ถือครอง
 	 ถือครอง(ตัน)
 	 สัดส่วนในทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศ  1    8,133.5  66.3%
   2    3,359.1  66.0%
   3   2,451.8  62.9%
   4   2,436.4  57.8%
   5    2,298.5  21.4%
   6    2,113.4  3.3%
   7    1,040.0  5.6%
   8    846.0  3.5%
   9    795.0  6.9%
   10    612.5  55.4%
   —  22px ธนาคารกลางยุโรป  504.8  34.3%
   11    423.6  4.3%
   12    402.4  68.3%
   13    394.2  23.9%
   14    382.6  68.9%
   15    362.0  59.7%
   16    337.0  11%
   17    323.1  3.9%
   18    310.3  9.3%
   19    286.8  46.9%
   20    281.6  17.8%
   21    280.0  48.0%
   22    244.2  5.8%
   23   228.9  1.8%
   24    227.4  31.8%
   25    173.6  18.0%
   26    161.2  82.9%
   27    155.4  8.5%
   28   133.3 8.7%
   29    129.7  2.1%
   30    125.9  N/A
   31    125.7  11.8%
   32    125.3 12.6%
   33    119.9  3.3%
   34    116.6  8.4%
   35    114.1  46.5%
   36    104.4  1.3%
   37    103.6  11.1%
   —  ธนาคารเพื่อการชำระบัญชีระหว่างประเทศ  102.0  —
   38    94.5  13.7%
   39    79.8  8.1%
   40    79.0  9.2%
   41    78.6  3.1%
   42    66.5  4.7%
   43    66.0  18.0%
   44    61.7  9.5%
   45    57.4  7.8%
   46    55.4  2.4%
   47    53.4  36.7%
   48    50.4  14.4%
   49    49.0  17.1%
   50    43.5  16.2%  51   39.5  N/A

 ประเภทการถือครอง 
+ ประเภทการถือครองทองคำในโลก ปี 2011(ที่มา: United States Geological Survey) ประเภท ถือครองทองคำ(ตัน) สัดส่วนการถือครองทองคำโลก ทั้งหมด  171,300  100% เครื่องประดับ  84,300  49.2% การลงทุน  (ทองคำแท่ง, เหรียญทอง)  33,000  19.26% ธนาคารกลาง  29,500  17.2% อุตสาหกรรม  20,800  12.14% ไม่สามารถระบุ  3,700  2.2%

 หมายเหตุ
# เฟร์โดว์ซี
แฮคีม แอโบลกอเซม เฟร์โดว์ซี ทูซี  หรือ เฟร์โดว์ซี (ค.ศ. 940–1020) เป็นกวีชาวเปอร์เซียที่ได้รับความเคารพอย่างสูง เขาเป็นผู้ประพันธ์ ชอฮ์นอเม มหากาพย์ประจำชาติของอิหร่านและสังคมที่เกี่ยวเนื่อง 

มหากาพย์ ชอฮ์นอเม เดิมประพันธ์ให้แก่เจ้าชายแห่งราชวงศ์ซามานิด (Samanid) ผู้ซึ่งรับผิดชอบต่อการฟื้นฟูประเพณีวัฒนธรรมของเปอร์เซียหลังการรุกรานของอาหรับในคริสต์ศตวรรษที่เจ็ด ชอฮ์นอเม บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ซึ่งเป็นตำนานพระมหากษัตริย์อิหร่านก่อนยุคอิสลามตั้งแต่พระเจ้าเคยูมาร์ส (Keyumars) ถึงพระเจ้ายาซเดเกิร์ดที่ 3 (Yazdegerd III) เฟร์โดว์ซียังเขียนกวีต่อไปหลังราชวงศ์ซามานิดถูกพิชิตโดยราชวงศ์กาซานาวิด (Ghaznavid) ผู้ปกครองใหม่ พระเจ้ามาฮ์มุดแห่งกาซนี (Mahmud of Ghazni) เป็นชาวเติร์ก อาจขาดความสนพระทัยในผลงานของเฟร์โดว์ซีซึ่งแสดงโดยราชวงศ์ซามานิด ส่งผลให้เขาขาดความนิยมในพระราชสำนัก เฟร์โดว์ซีใช้เวลากว่าสามทศวรรษ (จาก ค.ศ. 977 ถึง 1010) ประพันธ์ ชอฮ์นอเม ซึ่งได้กลายมาเป็นหนึ่งในผลงานที่ทรงอิทธิพลที่สุดในวรรณกรรมเปอร์เซีย

 แหล่งข้อมูลอื่น
# เกลเซอร์
เรมอนด์ เอ็ม ลอยด์  เกิดวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1964 เป็นนักต่อสู้ป้องกันตัว, นักมวยปล้ำอาชีพ และนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดสำหรับการปรากฏตัวในรายการเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิงในปลายทศวรรษ 1990 โดยใช้ชื่อในสังเวียนว่า เกลเซอร์ (Glacier)

หนึ่งในทักษะศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวของลอยด์ คือ การได้เรียนรู้เพลงหมัดหงฉวนขณะที่เขามีอายุได้ 14 ปี ในภายหลัง เขาได้เพิ่มเติมในสาขาวิชาอื่นๆ เช่น ยูโด และเคมโป ในโรงเรียนที่เขาเป็นเจ้าของและได้ทำการสอนโดยอดีตตัวแทนรัฐบาลกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสหรัฐ ก่อนที่จะปิดการให้บริการลงใน ค.ศ. 1982 Glacier Interview with Rich "RichInKC" Schmick - RichInKC Online, January 29, 1997 (Archived)

ลอยด์สำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1987 ด้วยระดับปริญญาโทในสาขาการศึกษา ก่อนที่เขาได้แสดงความคิดเห็นในความตลกขบขันให้กับผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ว่าเขากับเพื่อนร่วมทีมอีกคนที่มีชื่อว่า อาร์.ดี. สเวน ได้วางแผนว่าจะกลายเป็นแชมป์โลกแท็คทีม เขามีโอกาสที่เข้าร่วมรายการเอ็นเอฟแอลในปีนั้น แต่ก็ได้ปฏิเสธเนื่องจากมีการนัดหยุดแข่งโดยผู้เล่น และเนื่องด้วยเขาเพิ่งได้รับงานแรกของเขาซึ่งเป็นงานสอนForman, Ross. The Ross Report, WCWwrestling.com, November 14, 1997 (Archived)

ผลงาน
คาราเต้
World Karate Association
Southeastern Super Heavyweight Full Contact Karate Champion

มวยปล้ำอาชีพ
AWA World-1 South
AWA Southern Heavyweight Championship (1 time)

Georgia All-Star Wrestling
GASW Tag Team Championship (1 time, last) – with R.D. Swain

Georgia Championship Wrestling
GCW Tag Team Championship (1 time) – with R.D. Swain

National Wrestling Alliance
NWA World Tag Team Championship (1 time) – with Jason Sugarman

Universal Independent Wrestling
UIW Heavyweight Championship (1 time)

Peach State Wrestling
PSW United States Tag Team Championship (2 times, first) – with R.D. Swain

Pro Wrestling Illustrated
PWI ranked him # 488 of the 500 best singles wrestlers of the PWI Years in 2003

Turnbuckle Championship Wrestling
TCW Heavyweight Championship (2 times)
TCW Tag Team Championship (2 times) – with Jorge Estrada (1), Big Ron Studd (1)

United States Wrestling Alliance
USWA Tag Team Championship (1 time) - with Jesse Neal
# ปลากะพงเหลืองห้าเส้น
ปลากะพงเหลืองห้าเส้น หรือ ปลากะพงเหลืองแถบฟ้า  เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากะพงแดง (Lutjanidae)

มีรูปร่างทั่วไปคล้ายกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน แต่มีลักษณะเด่น คือ มีแถบข้างลำตัวเป็นสีฟ้าบนพื้นสีเหลืองสด และมีแต้มสีดำระหว่างเส้นสองแถบบน ลูกปลาขนาดเล็กมีลำตัวใสจนมองเห็นกระดูกภายในได้

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 35 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 30 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในแถบชายฝั่งและแนวปะการังของอินโด-แปซิฟิกตะวันออก ไปจนถึงออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน

มีการบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจบ้าง แต่รสชาติไม่อร่อย จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามมากกว่า เนื่องจากความสวยงามที่โดดเด่นFiveline Snapper, Lutjanus quinquelineatus (Bloch, 1790)  

นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเรียกอื่น อีก เช่น "ปลากะพงข้างปาน", "ปลากะพงทอง" หรือ "ปลาเหลืองลีซี"Lutjanus quinquelineatus