wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# 22.2
22.2 หรือ ฮะมะซะกิ 22.2 (ตั้งชื่อตาม ฮะมะซะกิ คิมิโอะ วิศวกรวิจัยชั้นผู้ใหญ่ ของศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี แห่งบรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น) เป็นระบบเสียงรอบทิศทางที่สร้างขึ้นเพื่อให้ใช้ร่วมกับโทรทัศน์ความละเอียดสูงยิ่งยวด ประกอบด้วยลำโพงทั้งหมด 24 ตัว (รวมซับวูฟเฟอร์ 2 ตัวด้วย) คิดค้นโดยศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยลำโพงทั้งหมดจะถูกติดตั้งใน 3 ระดับ

 ตำแหน่งของลำโพง 

 ลำโพงที่ตำแหน่งสูงกว่าหู 

ประกอบด้วยลำโพงทั้งหมด 9 ตัวได้แก่

 ลำโพงซ้ายหน้า
 ลำโพงซ้ายกลาง
 ลำโพงซ้ายหลัง

 ลำโพงกลางหน้า
 ลำโพงกลาง
 ลำโพงกลางหลัง

 ลำโพงขวาหน้า
 ลำโพงขวากลาง
 ลำโพงขวาหลัง

 ลำโพงที่อยู่ในระดับเดียวกับหู 

ประกอบด้วยลำโพงทั้งหมด 10 ตัวได้แก่

 ลำโพงขอบซ้ายหน้า
 ลำโพงขอบซ้ายกลาง
 ลำโพงขอบซ้ายหลัง

 ลำโพงกลางซ้ายหน้า

 ลำโพงกลางหน้า
 ที่นั่งผู้ชม
 ลำโพงกลางหลัง

 ลำโพงกลางขวาหน้า

 ลำโพงขอบขวาหน้า
 ลำโพงขอบขวากลาง
 ลำโพงขอบขวาหลัง

 ลำโพงที่อยู่ในระดับต่ำกว่าหู 

ประกอบด้วยลำโพงทั้งหมด 5 ตัวได้แก่

 ลำโพงหน้าซ้าย
 ซับวูฟเฟอร์ซ้าย

 ลำโพงหน้ากลาง

 ลำโพงหน้าขวา
 ซับวูฟเฟอร์ขวา
# กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 เป็นเดือนที่ 2 ของปี พ.ศ. 2554 วันแรกของเดือนเป็นวันอังคาร วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
# รอสส์ดีเพนเดนซี
รอสส์ดีเพนเดนซี  เป็นเขตการปกครองในทวีปแอนตาร์กติกา อยู่ระหว่างลองจิจูด 160° ตะวันออกถึง 150° ตะวันตก และสิ้นสุดที่ละติจูด 60° ใต้ เป็นเขตที่นิวซีแลนด์อ้างกรรมสิทธิ์ใน ค.ศ. 1923 ประกอบด้วยหมู่เกาะเบลเลนี เกาะโคลมัน เกาะรอสส์ เกาะสกอตต์ และบริเวณชายฝั่งของทะเลรอสส์ (คาบสมุทรเอดเวิร์ดที่ 7 และบางส่วนของวิกตอเรียแลนด์) รวมทั้งลิตเทิลอเมริกาและเกาะรูสเวลส์ ซึ่งอยู่บริเวณหิ้งน้ำแข็งรอสส์ มีเนื้อที่เป็นส่วนของแผ่น

ชื่อเขตการปกครองมาจากชื่อของ เซอร์เจมส์ คลาร์ก รอสส์ ผู้ค้นพบทะเลรอสส์
# มีนาคม พ.ศ. 2554
มีนาคม พ.ศ. 2554 เป็นเดือนที่ 3 ของปี พ.ศ. 2554 วันแรกของเดือนเป็นวันอังคาร วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี

 สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน
# มุขนายกมหานคร
ตามการจัดระเบียบองค์การแบบอิปิสโคปัลในคริสตจักร สมณศักดิ์มุขนายกมหานคร  หมายถึงอัครมุขนายกหรือมุขนายกประจำมุขมณฑลที่เป็นมหานคร (มหานครคือมณฑลของโรมัน ภาคคริสตจักร หรือเมืองหลวงของแคว้น)ชาวออร์โธดอกซ์ในประเทศไทยจะเรียกว่า พระสังฆราชมหานคร

ก่อนที่จะมีสมณศักดิ์ชั้นอัครบิดร ในคริสตจักรตะวันออกถือว่ามุขนายกมหานครเป็นสมณศักดิ์ชั้นสูงสุด ผู้ดำรงตำแหน่งนี้จะปกครองคณะมุขนายก และได้รับเอกสิทธิ์พิเศษหลายประการตามกฎหมายศาสนจักรและประเพณีอันศักดิ์สิทธิ์

สมณศักดิ์นี้เกิดขึ้นเพราะโครงสร้างการบริหารคริสตจักรยุคแรกยึดตามแบบของจักรวรรดิโรมัน กล่าวคือในเมืองหรืออาณาเขตหนึ่ง ๆ จะมีการบริหารโดยประมุขสูงสุดคนเดียวคือมุขนายก และมุขนายกประจำเมืองหลวงของมณฑล (ต่อมาคือมุขนายกมหานคร) จะมีอำนาจมากกว่ามุขนายกประจำเมืองรองซึ่งต่อมาเรียกว่าปริมุขนายก"metropolitan." Cross, F. L., ed. The Oxford dictionary of the Christian church. New York: Oxford University Press. 2005

 โรมันคาทอลิก 
ในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ภาคคริสตจักรซึ่งเป็นเขตปกครองที่ประกอบด้วยหลายมุขมณฑลจะอยู่ภายใต้การบริหารของมุขนายกมหานครซึ่งมีสถานะเป็นอัครมุขนายกประจำมุขมณฑลตามที่พระสันตะปาปาแต่งตั้งประมวลกฎหมายพระศาสนจักร บรรพ ๒ ประชากรของพระเจ้า, กรุงเทพฯ: แผนกคำสอน เขตมิสซังกรุงเทพฯ, 2543, หน้า 134-7 ส่วนมุขนายกประจำมุขมณฑลอื่น ๆ จะเรียกว่าปริมุขนายก

ตามประมวลกฎหมายพระศาสนจักร ค.ศ. 1983 มุขนายกมหานครมีหน้าที่ต่อปริมุขมณฑล ดังนี้

1. เฝ้าดูแลศาสนจักรให้รักษาความเชื่อและวินัยอย่างเคร่งครัด ถ้ามีการละเมิดใด ๆ ต้องถวายรายงานแด่พระสันตะปาปา

2. หากปริมุขนายกละเลยหน้าที่ ให้ไปเยี่ยมเยียนมุขมณฑลเหล่านั้นแทนเมื่อสำนักพระสันตะปาปารับรอง

3. แต่งตั้งรักษาการมุขนายกตามกฎหมาย
# ซูเซนต์มารี (รัฐออนแทรีโอ)
ซูเซนต์มารี  เป็นเมืองริมฝั่งแม่น้ำแมรีส์ ในรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา เป็นเมืองใหญ่อันดับ 3 ของเขตนอร์ทเทิร์นออนแทรีโอ ตามหลังเมืองซัดเบอรีและทันเดอร์เบย์ ตั้งอยู่ตรงข้ามกับเมืองชื่อเดียวกันซึ่งอยู่ในรัฐมิชิแกน มีอุตสาหกรรมเหล็กและเหล็กกล้า ถ่านโค้ก ไม้แปรรูป เคมีภัณฑ์ เบียร์ สถานที่พักตากอากาศฤดูร้อน
# โปซีตาโน
โปซีตาโน  เป็นเมืองขนาดเล็กบนชายฝั่งอามาลฟีในแคว้นคัมปาเนีย อิตาลี พื้นที่หลักของเมืองตั้งอยู่ในพื้นที่แทรกในเนินเขาที่ทอดตัวลงสู่ชายฝั่ง

 ภูมิอากาศ 
ภูมิอากาศของโปซีตาโนนั้นอบอุ่นแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูหนาวจะอบอุ่นมากโดยมีอุณหภูมิต่ำสุดที่แทบจะไม่เคยต่ำกว่า 6 °C (43 °F) เลย ในขณะที่ฤดูร้อนนั้นยาวนาน อบอุ่นและมีแดดจัด แต่มักจะได้รับความสดชื่นจากลมทะเล

 ประวัติศาสตร์ 
โปซีตาโนเป็นเมืองท่าของสาธารณรัฐอามาลฟีในยุคกลาง ช่วงเวลาที่เมืองเจริญรุ่งเรืองที่สุดอยู่ในศตวรรษที่ 16 และ 17 ต่อมาเมื่อกลางศตวรรษที่ 19 เมืองเข้าสู่ยุคสมัยที่ตกต่ำ ประชากรมากกว่าครึ่งหนึ่งได้อพยพออกจากเมือง โดยส่วนใหญ่อพยพไปยังทวีปอเมริกา

ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โปซีตาโนเป็นหมู่บ้านประมงที่ค่อนข้างยากจน ต่อมาในทศวรรษ 1950 เริ่มมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาเยี่ยมชม โดยเฉพาะหลังจากจอห์น สไตน์เบ็ค เขียนความเรียงเกี่ยวกับโปซีตาโนลงในนิตยสาร Harper's Bazaar ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2496 ในหัวข้อ "Positano bites deep" โดยประโยคหนึ่งกล่าวว่า "เป็นสถานที่ในฝันที่ไม่เป็นจริงยามคุณอยู่ที่นั่น แต่กลายเป็นจริงยามคุณจากไป"

 ศาสนา 
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก โดยเป็นพื้นที่ของอัครมุขมณฑลอามัลฟี-กาวาเดตีร์เรนี
# อิเซซากิ
อิเซซากิ  เป็นนครในจังหวัดกุมมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณจุดกึ่งกลางกลางของเกาะฮนชู ศูนย์กลางของนครอิเซซากิอยู่ห่างจากนครมาเอบาชิ เมืองหลวงของจังหวัดกุมมะ 15 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากศูนย์กลางกรุงโตเกียว 95 กิโลเมตร ในปี 2022 มีจำนวนประชากร 211,132 คน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในจังหวัดกุมมะ

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 
 เว็บไซต์ทางการนครอิเซซากิ
# ชาลส์ กู๊ดเยียร์
ชาลส์  กู๊ดเยียร์ (29 ธันวาคม ค.ศ. 1800 – 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1860) เป็นวิศวกรการผลิตและนักเคมีชาวอเมริกัน มีผลงานที่สำคัญคือ การผลิตยางที่มีคุณภาพดีขึ้น  โดยผสมกำมะถันและใช้ความร้อนสูง (Vulcanization)

 ประวัติ 
อาชีพเดิมของกู๊ดเยียร์คือการทำธุรกิจเครื่องมือโลหะ วันหนึ่งเขาเห็นยางเสี่อมสภาพจำนวนมากกองอยู่หน้าโรงงาน เขาจึงทดลองหาวิธีที่เหมาะในการแปรรูปน้ำยางให้เป็นยางคุณภาพดีอยู่ตลอดเวลา แต่กู๊ดเยียร์ก็ล้มเหลวหลายครั้ง จนกระทั่งพบว่าการผสมผงแมกนีเซียมและปูนขาวเข้ากับน้ำยาง ก่อนจะทาด้วยกรดไนตริก จะทำให้ยางแห้งไม่ไหลเยิ้มและไม่แข็งกระด้าง

กระนั้นก็ดี กู๊ดเยียร์ได้คิดค้นต่อไปและพบว่า การผสมยางเข้ากับกำมะถันแล้วผึ่งด้วยไอน้ำภายใต้ความดันที่พอเหมาะ นานประมาณ 2-4 ชั่วโมง จะทำให้ได้เนื้อยางที่มีคุณภาพดีที่สุด แม้ว่าเขาจะสามารถทำให้ยางมีคุณภาพดีจนสามารถแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์นานาชนิดได้ แต่ตัวกู๊ดเยียร์เองกลับยากจน และเสียชีวิตอย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัวในปี ค.ศ. 1860
# ฟูกูชิมะ (เมือง)
ฟูกูชิมะ  เป็นเมืองหลวงของจังหวัดฟูกูชิมะ ภูมิภาคโทโฮกุ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 746.43 ตารางกิโลเมตร ในปี 2007 มีจำนวนประชากรประมาณ 289,483 คน ฟูกูชิมะตั้งอยู่ทางทิศเหนือห่างจากกรุงโตเกียวประมาณ 250 กิโลเมตร และอยู่ทางทิศใต้ห่างจากเมืองเซนได ประมาณ 80 กิโลเมตร

 แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิ พ.ศ. 2554 
ฟูกูชิมะได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554 ทำให้ขาดแคลนน้ำประปาและเชื้อเพลิง รถไฟหยุดบริการเนื่องจากรางรถไฟได้รับความเสียหาย

 อุบัติเหตุนิวเคลียร์ฟูกูชิมะไดอิจิ 

โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิซึ่งตั้งอยู่ห่างจากเมืองฟูกูชิมะประมาณ 63 กิโลเมตร  ได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิ ทำให้อุปกรณ์เครื่องมือขัดข้องและปลดปล่อยสารกัมมันตรังสีจำนวนมากออกมาภายนอก ทำให้รัฐบาลญี่ปุ่นต้องประกาศมาตรการป้องกันภัยกัมมันตรังสีจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ซึ่งส่งผลกระทบต่อชุมชนโดยรอบโรงไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม พลเมืองของเมืองฟูกูชิมะไม่ได้รับผลกระทบมากเท่าใดนัก
# รายชื่อศาลเจ้าในจังหวัดภูเก็ต
รายชื่อศาลเจ้าในจังหวัดภูเก็ต
 เรียงตามปีก่อสร้าง 
 ก่อนปี 2400 
 ศาลเจ้าไล่ทู่เต้าโบ้เก้ง (กะทู้) (内杼斗母宮)
 ศาลเจ้าฮกแชเก้ง (ชิดแชเนี่ยวม่า) (福星宮七星娘媽) - สร้างปี 2350
 ศาลเจ้าเทียนเต๊กต๋อง（天德堂觀音廟）
 ศาลเจ้าซัมส้านเทียนเฮวกึ๋งฮกจิวกงซอ (三山天后宮福州公所）- สร้างปี 2396
 ศาลเจ้าฮกซานเก้ง (内杼福山宮本頭公)

 ระหว่างปี 2400 - 2450 
 ศาลเจ้าจุ้ยตุ่ยเต้าโบ้เก้ง (水碓斗母宮) - ก่อนปี 2450
 ศาลเจ้าปุดจ้อ (จุ้ยตุ่ยเป๋งเอ๊กซานกวนอิมเบี้ยว) (水碓平陽山觀音廟) - ประมาณปี 2410 มาเป็นศาลเจ้าปุดจ้อ เดิมเป็นศาลเจ้าเต้กุนไม่ปรากฏปีสร้าง
 ศาลเจ้าทงฮุนเก้ง（通雲宮）- สร้างปี 2410
 ศาลเจ้าจีเหลียนเก้ง (กวนอูนาบอน) (嗒吹紫連宮關聖帝君廟)
 ศาลเจ้าเต้กุ้นไต่เต่จี้เหล่งเก้ง (帝君大帝紫龍宮)  
 ศาลเจ้าเซ่งเต็กเบ๋ว (勝德廟) (ผ่อต้อก้ง) - สร้างปี 2433
 ศาลเจ้าเฮียบเทียนเก้งกวนเต้กุน（สะปำ)（協天宮關帝君廟) - สร้างปี 2434
 ศาลเจ้าซำก้ายก้อง (三界公宮三官大帝）(บางคู)
 ศาลเจ้ากิมหุ้ยเตียนส่ามอ๋องฮู้(เชิงทะเล)（鎮霞金飛殿三王府）- สร้างปี 2444
 ศาลเจ้าไฮหล่ำฮุยก้วนเค่งจิวกงซอ (ไหหล่ำ) (海南會館瓊州公所天后宮) - สร้างปี 2444
 ศาลเจ้าบ่างเหลียงเต้าบู๊เก้ง (บางเหนียว) (網寮斗母宮) - สร้างปี 2447 
 ศาลเจ้าหงอจินยินฮกเล้งเก้ง (ท่าเรือ) (吳眞閣福龍宮) 
 ศาลเจ้าต่องย่องสู (忠勇祠) (อั้งยี่)
 ศาลเจ้าหงวนฮกเก้ง (内杼源福宮本頭公)
 ศาลเจ้าทีกงตั๋ว (靝罡壇)
 ศาลเจ้าฮกเซี้ยงเก้ง (福祥宮本頭公)
 ศาลเจ้าเชเหล่งเก้ง (เจ่งอ๋อง) (青龍宮)
 ศาลเจ้าหงวนฮกเก้ง (福元宮)
 ศาลเจ้าท่องคาหย่องฮุนเก้ง (ไท้ซูทุ่งคา)（通卡肜雲宮太師廟）- สร้างปี 2435 
 ศาลเจ้าแชเหล่งเก้งไถ้หงวนต๋อง (จ้ออ๋อง) (青龍宮太原堂祖王廟) - สร้างปี 2441
 ศาลเจ้าเต่งก้องต๋อง (定光堂) (แสงธรรม) - สร้างปี 2434
 ศาลเจ้าฮกหงวนกง （福元宮清水祖師廟）- ไม่ปรากฏปีสร้าง แต่เปลี่ยนเป็นหลังปัจจุบันเมื่อปี 2460
 ศาลเจ้าฮุนจ่องอาม (雲從菴清水祖師廟) - สร้างปี 2449
 ศาลเจ้าฮกแช่เก้งปุ่นเถ้าก๋ง（福星宮本頭公）

 ระหว่างปี 2451 - 2500 
 ศาลเจ้าฮุนซานเก้งลิ่มไท้ซู้（雲山宮林太師廟）- สร้างปี 2458
 ศาลเจ้ากิ่วเหล่งต๋อง（九龍堂）สร้างปี 2460
 ศาลเจ้ายกเค่เก้ง (玉溪宮清水祖師廟) - สร้างประมาณปี 2490
 ศาลเจ้าโก้ยเส้งอ๋อง (ฮุนเอ๊กต๋องห่องซานซีกงเต๊กจุนอ๋อง)（汾陽堂鳳山寺廣澤尊王）- สร้างปี 2519
 ศาลเจ้าส่ามก่องฮุนซานเก้งหลิมฮู้ไท่ซู (三廣雲山宮林府太師廟) - ก่อนปี 2462

 ระหว่างปี 2501 - ปัจจุบัน 
 ศาลเจ้าซำเซ้จูฮุด (三世祖佛) - สร้างปี 2544
 ศาลเจ้ากิ้วเที้ยนเก้ง (九天宮) - สร้างปี 2538
 ศาลเจ้าเจ่งภอถัง (清普洞潮州會館) - สร้างปี 2522
 ศาลเจ้าซุ่ยบุ๋นต๋อง (瑞文堂) - สร้างปี 2522
 ศาลเจ้าฮกเต๊กสือ（福德士) - สร้างปี 2547
 ศาลเจ้าฮกอ๋องต๋อง โคกโตนด (福王堂) 2550
 ศาลเจ้าฮกเซียนตั๋ว（福仙壇）- สร้างปี 2553
 ศาลเจ้าบู้เส่งต๋อง บ้านเคียน (武聖堂) - สร้างปี 2555
 ศาลเจ้าไม้ขาว ไห่เหยียนเก้ง (邁櫙海晏宮) สร้างปี 2554
 ศาลเจ้าเฉ้งเหล๋งต๋อง (เมืองใหม่) สร้างปี 2554
 ศาสเจ้าจ้อสู่ก้ง (นาคา)
 ศาลเจ้าถี่กงตั๋ว (วัดเทพฯ)
# วิสามัญฆาตกรรม
วิสามัญฆาตกรรม  เป็นการที่เจ้าพนักงานฆ่าผู้อื่นตายโดยอ้างว่าเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่  หรือฆ่าผู้อื่นตายระหว่างที่เขาอยู่ในความควบคุมของตน โดยอ้างว่าเป็นการปฏิบัติราชการตามหน้าที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 143 วรรคสาม"ในคดีฆาตกรรม ซึ่งผู้ตายถูกเจ้าพนักงานซึ่งอ้างว่าปฏิบัติราชการตามหน้าที่ฆ่าตาย หรือตายในระหว่างอยู่ในความควบคุมของเจ้าพนักงานซึ่งอ้างว่าปฏิบัติราชการตามหน้าที่ อธิบดีกรมอัยการ หรือผู้รักษาการแทนเท่านั้น มีอำนาจออกคำสั่งฟ้องหรือไม่ฟ้อง"ราชบัณฑิตยสถาน, 2551 : ออนไลน์.

วิสามัญฆาตกรรมนั้นเป็นฆาตกรรมที่เจ้าพนักงานกระทำโดยปราศจากการอนุมัติตามกระบวนการยุติธรรมหรือตามวิถีทางแห่งกฎหมาย เพราะฉะนั้น โดยสภาพแล้ว จึงเป็นความผิดตามกฎหมาย

วิสามัญฆาตกรรมเกิดขึ้นจนกลายเป็นสิ่งสามัญในตะวันออกกลาง (โดยมากใน ดินแดนปาเลสไตน์ อิสราเอล และอิรัก)Max Fuller, 2005 : Online., อัฟกานิสถาน, บังกลาเทศHuman Rights Watch, 2007 : Online., ปากีสถานBBC, 2010 : Online., จาไมกาThe Washington Post , 2004 : Online., คอซอวอThe Guardian, 2005 : Online., อเมริกาใต้, อเมริกากลาง, รัสเซียBBC, 2006 : Online., อุซเบกิสถาน, ฟิลิปปินส์The Independent, 2007 : Online."Sign online petition - stop extrajudicial killings"; 2009 : Online. และประเทศไทยAsian Human Rights Watch, 2003 : Online.

 ศัพทมูล 
คำว่า "วิสามัญฆาตกรรม" ในภาษาไทยนั้น ปรากฏใช้ครั้งในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ เมื่อมีการตรา "พระราชบัญญัติชันสูตรพลิกศพ พ.ศ. 2457" เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2457 โดยมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว ว่าราชกิจจานุเบกษา, 2457 : ออนไลน์.

"การชันสูตรพลิกศพผู้ถูกฆาตกรรม กำหนดตามพระราชบัญญัตินี้เป็น 2 ชั้น คือ สามัญ ชั้น 1 วิสามัญ ชั้น 1 ผิดกันดังอธิบายต่อไปนี้ คือ
"ข้อ 1 ฆาตกรรมอันเป็นวิสามัญนั้น คือ ผู้ตายตายด้วยเจ้าพนักงานฆ่าตาย ในเวลากระทำการตามหน้าที่ ยกตัวอย่างดังเช่น เจ้าพนักงานไปจับผู้ต้องหาว่าเป็นโจรเป็นผู้ร้าย แลฆ่าผู้ต้องหาว่าเป็นโจรเป็นผู้ร้ายนั้นตายในเวลาจับ ดังนี้เป็นต้น เรียกว่าเป็นเหตุวิสามัญ
"ข้อ 2 ฆาตกรรมอันเป็นสามัญนี้ ผู้อื่นแม้เป็นข้าราชการหรือเป็นเจ้าพนักงานกระทำให้ตาย โดยมิได้เกี่ยวแก่กระทำการตามหน้าที่ ให้ถือว่า เป็นฆาตกรรมอย่างสามัญ"

 เชิงอรรถ
# พระมงคลสิทธิการ (พูล อตฺตรกฺโข)
ประวัติลำดับสมณศักดิ์
หลวงพ่อพูล อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อมเกิดในนามสกุล "ปิ่นทอง" เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรคนที่ 6 ใน นายจู และนางนำเนียง ปิ่นทอง ท่านจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนวัดห้วยจระเข้ นครปฐม เมื่อปี พ.ศ. 2471 จากนั้นได้ฝึกอ่านเขียนอักษรขอมและแพทย์แผนโบราณจาก "ปู่แย้ม ปิ่นทอง" ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นปู่แท้ ๆ ของท่าน และได้รับการถ่ายทอดวิชา คาถาอาคมจาก หลวงพ่อจ้อย วัดบางช้างเหนือ หลวงพ่อแช่ม วัดตาก้อง หลวงปู่กลั่น หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ในวัยหนุ่มหลวงพ่อพูลชอบฝึกและศึกษาวิชามวยไทยจนเป็นนักมวยฝีมือดีคนหนึ่ง จนมีอายุครบเกณฑ์ทหาร หลวงพ่อพูลได้ถูกเกณฑ์ไปสังกัดทหารม้า เป็นทหารรักษาพระองค์ที่สะพานมัฆวาน โดยต่อมาท่านได้รับยศเป็นนายสิบตรี

อุปสมบท
หลังจากท่านปลดประจำการ ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2480 โดยมี พระครูอุตตการบดี (หลวงปู่สุข ปทฺวณฺโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังท่านบวช ได้พำนักอยู่ที่วัดพระงาม ศึกษาเล่าเรียนจนสอบไล่ได้นักธรรมชั้นตรี เมื่อ พ.ศ. 2482ในระหว่างนี้เองท่านได้ให้ความสนใจศึกษาด้านการเจริญสมาธิจิตฝึกฝนวิปัสสนากรรมฐาน ตามคำสอนควบคู่กับการศึกษาวิชาอาคม ซึ่งได้รับมอบหมายจาก "ปู่แย้ม ปิ่นทอง" ที่วัดพระงามนี้ท่านจึงได้มีโอกาสได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของ หลวงพ่อพร้อม วัดพระงาม พระเกจิที่ท่านเคราพมากที่สุดคือ หลวงพ่อเงิน วัดดอนยายหอม ได้รับคำแนะนำในการเจริญสมาธิภาวนา การเขียนอักขระเลขยันต์ ปลุกเสกวัตถุมงคล วิชาอาคมต่าง ๆ หลวงพ่อเงินเมตตาเป็นคนถ่ายทอดอย่างไม่ปิดบัง

เป็นเจ้าอาวาส
ต่อมาท่านได้ย้ายมาธุดงค์ที่ป่าเขาลำเนาไพรฝึกฝนสมาธิจิต และในปี พ.ศ. 2490 วัดไผ่ล้อมขาดเจ้าอาวาสในการปกครองเนื่องจากเจ้าอาวาสแต่ละรูปอยู่ปกครองวัดได้ไม่นานต้องลาสิกขาบทออกไป หลวงพ่อพูลจึงได้ย้ายมาจำพรรษาประจำอยู่ที่วัดไผ่ล้อม พร้อมกับทำการก่อสร้าง พัฒนาวัดเรื่อยตลอดเวลา

 มรณภาพ 
หลวงพ่อพูลมรณภาพในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 สิริอายุได้ 92 ปี นับพรรษาได้ 67 พรรษา
อ้างอิง
หนังสือ 108 ศาลศักดิ์สิทธิ์
ประวัติหลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม
พระเครื่องหลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม 
หลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม
# เวียงคำ
เมืองเวียงคำ  เป็นหนึ่งในห้าเมืองที่มีความกันดารของแขวงหลวงพระบางอยู่ห่างจากเทศบาลแขวงประมาณ 200 กิโลเมตรทางทิศเหนือ (ทางออกสู่แขวงหัวพัน เส้นทางหมายเลข 1) เป็นเมืองที่มีภูเขา มีทั้งหมด 69 หมู่บ้าน แบ่งเป็น 9 กลุ่มบ้านและ 1 บ้านใหญ่ มีประชากรทั้งหมด 29,031 คน เป็นหญิง 14,358 คน แยกตามเชื้อชาติเป็นชาวลาว 10.86% ชาวขมุ 79.17% ชาวม้ง 9.95 %มีแหล่งท่องเที่ยวที่ยังไม่ได้พัฒนาจำนวนมาก เช่น น้ำตกตาดค้อง สูงประมาณ 15 -20 เมตรและน้ำตกอื่นๆที่สวยงามอีก 3-4 แห่งอยู่ที่บ้านโพโฮน และตาดสมองที่บ้านน้ำลาว

เวียงคำ
# มันเนอเกินปิส
มันเนอเกินปิส (, ; บางครั้งเรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า เลอเปอตีฌูว์เลียง,) เป็นน้ำพุขนาดเล็กหล่อด้วยทองแดงเป็นรูปเด็กชายยืนเปลือยกายกำลังปัสสาวะใส่อ่าง มีความสูงประมาณ 61 เซนติเมตรPeeing Boy Brussels ตั้งอยู่บริเวณทางแยกระหว่างถนนรูว์เดอเลตูฟว์/สโตฟสตราต (/) กับถนนรูว์ดูว์แชน/ไอก์สตราต (/) ใจกลางกรุงบรัสเซลส์ รูปหล่อปัจจุบันออกแบบโดยเฌโรม ดูว์แกนัว ช่างหล่อชาวฝรั่งเศส-เฟลมิช ได้รับการนำมาติดตั้งราว ค.ศ. 1618 เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศเบลเยียม

มีตำนานเล่าว่า รูปปั้นนี้เดิมสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ด้วยหินแกะสลัก ในขณะนั้นบรัสเซลส์อยู่ท่ามกลางสงคราม และถูกฝ่ายตรงข้ามนำระเบิดมาวางไว้ที่กำแพงเมือง เด็กชายคนหนึ่งชื่อ ยูลียันสเกอ (Julianske) มาพบสายชนวนระเบิดกำลังติดไฟ จึงปัสสาวะรดเพื่อดับชนวนและป้องกันเมืองไว้ได้ ชาวเมืองจึงทำรูปแกะสลักนี้ไว้เพื่อระลึกถึงความกล้าหาญ ต่อมารูปสลักนี้ถูกขโมยสูญหายไปหลายครั้ง จึงถูกแทนที่รูปหล่อตัวปัจจุบัน ที่ออกแบบโดยเฌโรม ดูว์แกนัว ใน ค.ศ. 1618

ในปัจจุบัน เทศบาลนครบรัสเซลส์ได้จัดเทศกาลเฉลิมฉลองต่าง ๆ บางช่วงจะมีการจัดเครื่องแต่งกายพื้นเมืองต่าง ๆ สวมให้กับรูปปั้นนี้ รวมถึงเครื่องแต่งกายวัฒนธรรมร่วมสมัยอย่างเอลวิส เพรสลีย์ หรือมิกกี เมาส์ หรือแม้แต่เทศกาลของต่างชาติ เช่น ประเพณีสงกรานต์ของไทยไปดูเด็กยืนฉี่...กลางกรุงบรัสเซลส์ เบลเยียม, "บันทึกการเดินทาง" โดย สุทธาสินี จิตรกรรมไทย. มติชนรายวันฉบับวันอังคารที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ปีที่ 31 ฉบับที่ 11012 โดยในช่วงเวลาปกติรูปปั้นนี้จะอยู่ในสภาพเปลือยกาย
# วัดวิชุล
วัดวิชุล เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองหลวงพระบาง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2058 ในรัชสมัยพระเจ้าวิชุลราชแห่งอาณาจักรล้านช้าง พอมาถึงปี พ.ศ. 2343 พวกโจรธงดำภายใต้การบังคับบัญชาของพวกฮ่อ ได้เข้ามาโจมตี จนวัดถูกทำลายไปส่วนหนึ่ง จนมาถึง พ.ศ. 2441 จึงมีการบูรณปฏิสังขรณ์ใหม่ ได้อัญเชิญพระบางมาประดิษฐานในวัดแห่งนี้

เอกลักษณ์ของวัดนี้เห็นได้จากประตูไม้ที่มีการแกะสลักอย่างสวยงาม และมีสถาปัตยกรรมแบบขอมที่ได้แบบมาจากปราสาทวัดภู แขวงจำปาศักดิ์ ในเขตลาวภาคใต้ ด้านในวัดมีพระพุทธรูปเก่าแก่ และศิลาจารึกรูปแบบต่างๆ มเหสีของพระเจ้าวิชุลราชได้ชักนำให้มีการสร้างพระธาตุขึ้นซึ่งต่างจากพระธาตุอื่นๆ เพราะเป็นรูปทรงกลมตัดครึ่ง มองเหมือนแตงโมจึงเรียกว่าพระธาตุหมากโม (ธาตุปทุม) ต่อมา พ.ศ. 2485 วัดนี้จึงได้เป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับเก็บรักษาพระพุทธรูปและวัตถุโบราณจำนวนมาก

วิชุน
# สุสานหลวงหลวงพระบาง
สุสานหลวงในหลวงพระบาง (ภาษาลาว: ປ່າຊ້າເຈົ້າຊີວິດ (ป่าช้าเจ้าชีวิต))อยู่ห่างจากตัวเมืองหลวงพระบางประมาณ 1 กิโลเมตร การเดินทางต้องใช้เรือหางยาว ข้ามไปอีกฟากของแม่น้ำโขงทางฝั่งเชียงแมนซึ่งอยู่ในเขตแขวงไชยบุรี บริเวณนี้มีบ้านและวัดเก่าตั้งอยู่บนจอมภูซึ่งก็คือวัดจอมเพด
# ลุย
ลุย เป็นบทประพันธ์ของ เสนีย์ บุษปะเกศ เคยนำไปสร้างเป็น ภาพยนตร์ไทย ในชื่อเดียวกัน สร้างโดย ไฟว์สตาร์ กำกับโดย รุจน์ รณภพ นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี, สรพงษ์ ชาตรี, อรัญญา นามวงศ์, มยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช, ดวงใจ หทัยกาญจน์, อุเทน บุญยงค์ ออกฉายในปี พ.ศ. 2520

จากนั้นทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 บอร์ดคณะกรรมการพิจารณาการบริหารช่อง 7 ได้อนุมัติ ได้นำบทประพันธ์นี้มาทำเป็นละครซึ่งผู้จัด บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด ตอนแรกวางตัวบทพระเอกไว้ที่ ณัฐวุฒิ สกิดใจ แต่ด้วยเหตุที่ว่า ณัฐวุฒิ สกิดใจได้ย้ายไปอยู่กับสถานีไทยทีวีสีช่อง 3 แทน ต่อมาบทดังกล่าวเป็นของวีรภาพ สุภาพไพบูลย์ ประกบคู่กับนางเอกของช่อง 7 มากมาย เช่น จีรนันท์ มะโนแจ่ม,ภัทรธิดา พัชรวีระพงษ์, อคัมย์สิริ สุวรรณศุข, มรกต กิตติสาระ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีนักแสดงอื่น ๆ อีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น แซมมี่ เคาวเวลล์, เขตต์ ฐานทัพ, ภาณุ สุวรรณโณ, ดนัย สมุทรโคจร ออกอากาศในคืนวันพุธ-พฤหัสบดี ระหว่างวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2554 - 16 มิถุนายน พ.ศ. 2554 ในเวลา 20.25 น. และออกอากาศอีกครั้ง วันอังคารที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 13.00 - 14.55 น.

ลุย เป็นละครโทรทัศน์ที่มีเรตติ้งเป็นอันดับ 4 ของปีของช่อง 7 โดยมีเรตติ้งเฉลี่ยอยู่ที่ 14.6 คิดเป็นจำนวนผู้ชม 9.260 ล้านคน

 รายชื่อนักแสดง 
ตัวละครนักแสดงลุย หล่มสักวีรภาพ สุภาพไพบูลย์ ไทรงามจีรนันท์ มะโนแจ่ม สร้อยคีรีภัทรธิดา พัชรวีระพงษ์ บุปผาอคัมย์สิริ สุวรรณศุข องศาเขตต์ ฐานทัพ ฟางแก้วมรกต กิตติสาระ น็อตแซมมี่ เคาวเวลล์ ประดู่ธันย์ชนก ฤทธินาคา บอยพูลภัทร อัตถปัญญาพล เมธาชยพล บุนนาคอัสนีภาณุ สุวรรณโณเดือนดนัย สมุทรโคจร แวววัลย์แพร เอมเมอรี่ กริช ลมกรดอนุสรณ์ เตชะปัญญาประกาศิตโอริเวอร์ บีเวอร์ขรรค์ชัยภูธฤทธิ์ พรหมบันดาลทองเพชรทองขาว ภัทรโชคชัย ศักดาประกาศิต  โบสุวรรณเทียว สิบทิศเบคิม ฤทธิ์ เด็ดจักรกฤษณ์ คชรัตน์ชาติโอลิเวอร์ สถิตย์วงศ์วัฒนานักแสดงรับเชิญสิงห์เวนช์ ฟอลโคเนอร์ สถิตย์เลิศพร อารยะโกศล  ศศินา วิมุตตานนท์สส.อภิชาติจิรกิตติ์ สุวรรณภาพทอมเขมะ วิถี บอย (วัยเด็ก)มณฑล สุรวิทย์ธรรมะ ประดู่ (วัยเด็ก)พรสรวง รวยรื่น 

 ส่วนเกี่ยวข้อง 
 ลุย (ภาพยนตร์ไทยปี พ.ศ. 2520)
 ลุย (ละครโทรทัศน์ไทยปี พ.ศ. 2554)
# มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม
มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม เป็นสิ่งก่อสร้างซึ่งเคยตั้งอยู่ ณ จุดที่เป็นที่ตั้งของมหาวิหารนักบุญเปโตรหลังปัจจุบันในกรุงโรมตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 16 การก่อสร้างมหาวิหาร ซึ่งตั้งอยู่เหนือเซอร์คัสเนโรในอดีต เริ่มต้นขึ้นระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ชื่อ "มหาวิหารนักบุญเปโตรเดิม" ถูกใช้สืบมานับตั้งแต่การก่อกร้างมหาวิหารปัจจุบันเพื่อแยกสิ่งก่อสร้างทั้งสองนี้

 ประวัติ 
การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นตามพระราชโองการของจักรพรรดิคอนแสตนตินที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมัน ระหว่าง ค.ศ. 326 และ 333 และใช้เวลาก่อสร้างราว 30 ปีจึงแล้วเสร็จ การออกแบบนั้นเป็นรูปแบบมหาวิหารตัวอย่าง ในอีกสิบสองศตวรรษต่อมา โบสถ์จะค่อย ๆ มีความสำคัญเพิ่มมากขึ้น และจะยิ่งกลายเป็นสถานที่สำหรับจาริกแสวงบุญในกรุงโรม 

พิธีสมณาภิเษกพระสันตปาปาเริ่มต้นกระทำที่นี่ และใน ค.ศ. 800 สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่พระเจ้าชาร์เลอมาญประกอบพิธีราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ใน ค.ศ. 846 พวกซาราเซนปล้นและทำลายมหาวิหารดังกล่าวDavis, Raymond, The lives of the ninth-century popes (Liber pontificalis) , (Liverpool University Press, 1995), 96.
 
อย่างไรก็ตาม โบสถ์กำลังค่อย ๆ พังทลายลงเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 15 และการอภิปรายที่จะปฏิสังขรณ์บางส่วนของสิ่งก่อสร้างนั้นเริ่มต้นตั้งแต่สำนักพระสันตะปาปาได้ย้ายกลับมาจากอาวีญงปาปาซี สองคนที่เกี่ยวข้องในการปฏิสังขรณ์อาคาร ได้แก่ เลออน บัตติสตา อัลแบร์ตี และเบอร์นาร์โด รอสเซลลีโน ซึ่งการก่อสร้างนั้นดำเนินต่อไปเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งเริ่มก่อสร้างมหาวิหารแห่งใหม่ ในตอนแรกสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 มีพระประสงค์ที่จะอนุรักษ์อาคารมหาวิหารหลังเก่าไว้ แต่พระประสงค์ของพระองค์ได้เปลี่ยนไปเป็นการทำลายมหาวิหารหลังเก่าเสียและก่อสร้างอาคารหลังใหม่แทน มีหลายคนในเวลานั้นที่รู้สึกตกใจกับข้อเสนอดังกล่าว เนื่องจากตัวอาคารแสดงถึงความต่อเนื่องของสมเด็จพระสันตปาปาซึ่งสืบย้อนไปถึงนักบุญเปโตร ส่วนแท่นบูชาดั้งเดิมนั้นถูกเก็บรักษาไว้ในอาคารหลังใหม่ที่จะสร้างครอบมันไว้

 สุสานสมเด็จพระสันตปาปา 
นับตั้งแต่การตรึงกางเขนและการฝังศพนักบุญเปโตรเมื่อ ค.ศ. 64 จุดดังกล่าวเป็นที่คาดกันว่าจะเป็นตำแหน่งของนักบุญเปโตร ซึ่งมีแท่นบูชาเล็ก ๆ ตั้งอยู่ เมื่อศาสนสถานแห่งนี้เป็นที่เคารพนับถือมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ตัวโบสถ์ก็ได้มีการแต่งตั้งด้วยรูปปั้น ของประดับ และแชนเดอเลียร์อันประณีตเป็นจำนวนมาก ตลอดจนสุสานด้านข้างและแท่นบูชาก็ได้ถูกเพิ่มเติมอย่างต่อเนื่อง

สิ่งก่อสร้างหลังนี้เต็มไปด้วยสุสานและร่างของนักบุญและสมเด็จพระสันตปาปาทั้งหลาย โครงกระดูกยังคงถูกพบเรื่อยมาจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1544 ในตอนท้ายสุด การออกแบบของมหาวิหารหลังใหม่จึงพยายามที่จะอุทิศให้กับโครงกระดูกเหล่านี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
# เทิสเซินเดอร์โล
เทิสเซินเดอร์โล  เป็นเทศบาลทางตะวันตกที่สุดของมณฑลลิมเบิร์กในประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 18,000 คน ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างมณฑลลิมเบิร์ก, เฟลมิชบราบันต์ และแอนต์เวิร์ป โดยมีคลองอัลเบิร์ตและทางหลวงยุโรปสาย E313 (แอนต์เวิร์ป-ลีแยฌ) พาดผ่าน สำเนียงท้องถิ่นของเทิสเซินเดอร์โลไม่ได้เป็นสำเนียงลิมเบิร์กแต่เป็นสำเนียงบราบรานต์แทน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
เทิสเซินเดอร์โลประกอบด้วยตัวเมืองและหมู่บ้านอีก 4 หมู่บ้าน ได้แก่ ฮูลส์ต, ชูต, เองสเบอร์เคน และเบิร์ก

 ลำดับที่  ชื่อ  ชื่อภาษาดัตช์  ประชากร(31 ธ.ค. ค.ศ. 2009)I  ศูนย์กลาง  Centrum  7,467II  ฮูลส์ต  Hulst  3,815III  เอืงสเบอร์เคน  Engsbergen  2,619IV  ชูต  Schoot  2,198V  เบิร์ก  Berg  1,532

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของเทิสเซินเดอร์โล
# วัดเชียงทอง
วัดเชียงทอง (วัดเซียงทอง) เป็นวัดหลวงประจำราชวงศ์ล้านช้าง ราชวงศ์หลวงพระบาง และราชวงศ์ลาว ตั้งอยู่ในนครหลวงพระบาง ประเทศลาวLall, Vikram. The Golden Lands: Cambodia, Indonesia, Laos, Myanmar, Thailand & Vietnam / Vikram Lall ; Editorial Direction Joan Foo Mahony. New York, NY: Abbeville Press Publishers. Print. สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2103 โดยสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช กษัตริย์ผู้ปกครองราชอาณาจักรล้านช้าง ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำโขง เป็นวัดที่มีสถาปัตยกรรมแบบล้านช้างตอนเหนือที่งดงามมาก จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "อัญมณีของศิลปะล้านช้าง"

ประวัติ
ปี ค.ศ. 1499 ราชวงศ์มังรายแห่งอาณาจักรล้านนาเกิดว่างกษัตริย์ พระนางจิระประภามหาเทวีผู้เป็นพระอัครมเหสีในพระเมืองเกษเกล้า ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์หญิงเพียง1ปี บ้านเมืองก็เกิดระส่ำระส่าย ถูกอาณาจักรรอบข้างรุกราน และในยุคที่บุเรงนองเป็นผู้ชนะ10ทิศ พระนางจิระประภาจึงเชื่อมสัมพันธ์กับอาณาจักรอยุธยา และอาณาจักรล้านช้างให้แน่นแฟ้น แต่พระองค์ครองราชย์ได้เพียง1ปีจึงสละราชบัลลังก์ และทูลเชิญพระไชยเชษฐาจากเมืองหลวงพระบางแห่งอาณาจักรล้านช้างลงมาปกครองแทน เนื่องจากพระนางยอดคำทิพย์พระอัครมเหสีในพระเจ้าโพธิสารราชแห่งอาณาจักรล้านช้าง หรือผู้เป็นแม่ของพระไชยเชษฐา พระราชธิดาของพระนางจิระประภา จึงเห็นว่าหลานชายของตนมีสายเลือดล้านนา จึงให้มาปกครองเชียงใหม่ แต่พระไชยเชษฐาปกครองได้เพียง1ปี พระราชบิดาเกิดสวรรคตกระทันหัน พระไชยเชษฐาจึงต้องกลับไปเถลิงราชสมบัติครองราชย์ล้านนา พระองค์จึงอัญเชิญพระแก้วมรกตกับพระพุทธสิหิงค์จากเชียงใหม่กลับไปหลวงพระบางด้วย หลังจากนั้นพระองค์ก็เริ่มสร้างวัดเชียงทองขึ้นในใจกลางกรุงหลวงพระบาง 

หลังจากนั้นเพียงไม่นาน ทั้งอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง และอาณาจักรอยุธยา ต่างก็ตกเป็นเมืองขึ้นของหงสาวดี พระไชยเชษฐาทรงย้ายเมืองหลวงหนีลงไปสร้างนครหลวงเวียงจันทน์เป็นราชธานีแห่งใหม่ เมืองหลวงพระบางจึงปล่อยทิ้งร้างและหมดบทบาทลง พระแก้วมรกตถูกอัญเชิญลงมานครหลวงเวียงจันทน์ด้วย ส่วนพระพุทธสิหิงค์ทรงคืนให้กลับเชียงใหม่

ในปี ค.ศ.1707 อาณาจักรล้านช้างแตกเป็น 3 ฝ่าย คือ อาณาจักรล้านช้างหลวงพระบาง, อาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์, และอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ เมืองหลวงพระบางจึงกลับมามีอำนาจอีกครั้ง ไม่ขึ้นตรงต่ออาณาจักรลาวเวียงจันทน์และจำปาศักดิ์ และได้มีการซ่อมแซมวัดเชียงทองเรื่อยมาทุกรัชกาล จึงเกิดลวดลายที่มีเอกลักษณ์ต่างจากนครเวียงจันทน์และจำปาศักดิ์ วัดเชียงทองจึงถึงถือเป็นวัดประจำราชวงศ์ลาวหลวงพระบาง และเป็นสุดยอดแห่งสถาปัตยกรรมลาวล้านช้าง มีลวดลายที่วิจิตรตระการตา

สิมวัดเชียงทอง
สิมวัดเชียงทอง หรือพระอุโบสถวัดเชียงทอง ได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมล้านนา ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชได้นำช่างหลวงไปจากเชียงใหม่ และได้ต้นแบบการสร้างมาจากวิหารวัดโลกโมฬีเชียงใหม่ราชอาณาจักรล้านนา สร้างด้วยการก่ออิฐถือปูน โดยสิ่งที่โดดเด่นคือหลังคาซ้อน 3 ตับ ซึ่งดัดอ่อนโค้งและลาดต่ำลงมามาก บนกลางสันหลังคามีการทำช่อฟ้าหรือ สัตตะบูริพัน อันเป็นการจำลองจักรวาลตามคติพุทธศาสนา หน้าบันแกะสลักเป็นรูปลายดอกตาเว็นหรือลายดวงอาทิตย์ สิมแห่งนี้ได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2471 บนผนังทั้งด้านนอกและด้านในประดับด้วยลายรดน้ำปิดทองบนพื้นสีดำ เรียกว่า "ลายฟอกคำ" ส่วนด้านหลังของสิมประดับด้วยภาพประดับกระจกสีเป็นภาพต้นทองชื่นชมสถาปัตย์ วัดในหลวงพระบาง:รศ.ดร.วรลัญจก์  บุณยสุรัตน์.2555