# การขนส่งในประเทศกัมพูชา
thumb|250px|ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ในตำบลเกียนสวาย จังหวัดกันดาล 
thumb|250px|ทางหลวงชนบทในประเทศกัมพูชา

ระบบการขนส่งในประเทศกัมพูชา ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากสงครามกลางเมือง และได้พัฒนาขึ้นใหม่หลังจากประเทศกลับสู่ความสงบ แต่ก็ยังไม่เพียงพอเท่าที่ควร โครงสร้างพื้นฐานของประเทศที่อ่อนแอทำให้ไม่สามารถให้ความช่วยเหลือฉุกเฉินได้อย่างสะดวก และสร้างปัญหาในการจัดซื้อสิ่งของส่งกระจายไปยังที่ต่าง ๆ แต่ได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตหลังจากที่เขมรแดงลงจากอำนาจ

 ระบบราง 

ทางรถไฟที่สำคัญมีสองสายโดยทั้งหมดมีจุดเริ่มที่พนมเปญ มีระยะทางรวม 612 กิโลเมตร เป็นรางรถไฟทางเดี่ยวขนาดหนึ่งเมตร (มีเตอร์เกจ) ทั้งนี้กัมพูชามีแผนสร้างทางรถไฟสายที่สามเพื่อเชื่อมต่อพนมเปญกับเวียดนาม รวมถึงทางรถไฟระหว่างประเทศสิงคโปร์เชื่อมต่อกับเมืองคุนหมิง ประเทศจีน และสายเหนือ-ใต้

หลังจากทศวรรษที่ได้รับความเสียหายจากช่วงสงคราม เครือข่ายระบบรางของกัมพูชาได้ฟื้นตัวขึ้นใหม่ รวมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการทางรถไฟทรานส์-เอเชีย ด้วยรถไฟที่ทันสมัย แทนที่การใช้เส้นทางรถไฟที่ชาวบ้านได้ดัดแปลงไม้ไผ่เป็นรถไฟเพื่อการท่องเที่ยว โดยใช้พลังงานรถโกคาร์ตหรือเครื่องปั๊มน้ำ เรียกว่า "รถไฟไม้ไผ่"

ในอดีตเส้นทางรถไฟของกัมพูชาเคยเชื่อมต่อกับเวียดนามและไทย แต่ด้วยสถานการณ์ทางการเมืองจึงทำให้มีการรื้อรางออกอาทิตย์ ทรงกลด. เรื่องลับเขมรที่คนไทยควรรู้. กรุงเทพฯ:สยามบันทึก, 2552, หน้า 142-143

 ระบบถนน 
ถนนในกัมพูชามีอยู่หลายประเภท โดยแบ่งหลัก ๆ ออกเป็น 4 ประเภทคือ

   — เป็น ถนนเขตเมือง (,) ที่เป็นระดับย่อยที่สุดที่ได้รับการตั้งชื่อ เช่น ถนนเปรียะฮ์ตรอซ็อกผแอม
   — เป็น ถนนใหญ่ (, บูเลอวาร์ด) สำหรับใช้งานในเขตเมืองที่สามารถรองรับปริมาณจราจรได้มากกว่าวิถี เช่น ถนนพระสีหนุ, ถนนพระนโรดม
   — เป็น ทางหลวง  หรือ ถนนแห่งชาติ  ใช้หมายเลขหนึ่งหลักและสองหลัก เชื่อมโยงระหว่างจังหวัดของกัมพูชา เช่น ทางหลวงหมายเลข 1, ทางหลวงหมายเลข 56
   — เป็น ทางด่วน  สำหรับใช้เชื่อมต่อระหว่างเมืองหลักในรูปแบบทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึง

 ทางหลวง 
thumb|right|250px|การวางขายขวดน้ำมันเบนซินในจังหวัดพระตะบอง
ระบบทางหลวงในประเทศกัมพูชามีระยะทางทั้งสิ้น 38,257 กิโลเมตร ลาดยางแล้ว 2,406 กิโลเมตร และยังไม่ได้ลาดยาง 35,851 กิโลเมตร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547) ประมาณ 50% ราดด้วยแอสฟัลท์ และอยู่ในสภาพดี ใน พ.ศ. 2524 กัมพูชาเริ่มใช้ทางหลวงหมายเลข 1 ที่เริ่มจากพนมเปญไปยังชายแดนเวียดนาม ถนนที่ชำรุดระหว่างสงครามได้รับการฟื้นฟูด้วยทหารช่างจากเวียดนามที่มาให้ความช่วยเหลือ ถนนส่วนใหญ่ได้รับการปรับปรุงให้ใช้งานได้ใน พ.ศ. 2549 มีการสร้างถนนเชื่อมต่อจากชายแดนไทยที่ปอยเปตไปยังจังหวัดเสียมราฐหรือนครวัด

+รายชื่อทางหลวงในประเทศกัมพูชา หมายเลข  รหัส  ความยาว  เริ่มต้น  สิ้นสุด ทางหลวงหมายเลข 1  10001    พนมเปญ  พรมแดนเวียดนาม ทางหลวงหมายเลข 2  10002    พนมเปญ  พรมแดนเวียดนาม ทางหลวงหมายเลข 3  10003    พนมเปญ  Veal Rinh ทางหลวงหมายเลข 4  10004    พนมเปญ  เมืองพระสีหนุ ทางหลวงหมายเลข 5  10005    พนมเปญ  พรมแดนไทย ทางหลวงหมายเลข 6  10006    พนมเปญ  จังหวัดบันทายมีชัย ทางหลวงหมายเลข 7  10007    Skuon  พรมแดนลาว ทางหลวงหมายเลข 8  10008    Neak Leung  Thnal Totoung

 ทางน้ำ 
thumb|right|250px|เรือเฟอร์รีที่แล่นระหว่างแม่น้ำโขงไปยังเมือง Neak Leung
การเดินทางทางน้ำมีบทบาทมากในประวัติศาสตร์กัมพูชา แม่น้ำโขงและทะเลสาบเขมรซึ่งมีคลองเชื่อมต่อมากมาย จัดว่ามีประโยชน์ในการคมนาคมมาก มีเรือเฟอร์รีให้บริการขนส่งระหว่างแม่น้ำบาสักกับแม่น้ำโขงช่วงกลาง

 ท่าเรือ 
ท่าเรือที่สำคัญของกัมพูชามีสองแห่งคือ ท่าเรือพนมเปญและท่าเรือเมืองพระสีหนุหรือท่าเรือกำปงโสม  โดยท่าเรือพนมเปญอยู่ระหว่างจุดตัดระหว่างแม่น้ำโขง แม่น้ำบาสัก และแม่น้ำทะเลสาบ เป็นท่าเรือแม่น้ำที่มีความสำคัญในกัมพูชาทั้งระดับชาติและนานาชาติ ท่าเรือเมืองพระสีหนุเปิดใช้การใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2522 โดยสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2503 ด้วยความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส

 ทางอากาศ 
thumb|right|250px|ท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐ
ในกัมพูชามีท่าอากาศยาน 26 แห่ง แต่สามารถใช้การได้ใน พ.ศ. 2528 เพียง 13 แห่ง มีสนามบิน 8 แห่งที่มีรันเวย์แบบถาวร ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุด รองลงมาคือท่าอากาศยานแห่งชาติเสียมราฐในเสียมราฐ ใน พ.ศ. 2526 ได้สร้างท่าอากาศยานขึ้นที่เรียม เรียกว่าท่าอากาศยานนานาชาติเมืองพระสีหนุ โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต นอกจากนั้น ยังมีท่าอากาศยานในพระตะบองและสตึงแตรง