# ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562
ฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 คือช่วงของฤดูกาลที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนภายในมหาสมุทรแปซิฟิกด้านตะวันออก โดยฤดูกาลนี้จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤษภาคม ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายน ในตอนกลางของมหาสมุทรแปซิฟิก และไปจบลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยขอบเขตดังกล่าวเป็นระยะเวลาที่มีพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวมากที่สุดในแอ่งแปซิฟิก อย่างไรก็ตาม เป็นไปได้ที่พายุหมุนเขตร้อนสามารถก่อตัวขึ้นได้ตลอดเวลา

ฤดูกาลนี้เริ่มต้นขึ้นช้ากว่าวันเริ่มฤดูกาลอย่างเป็นทางการ ซึ่งไม่มีพายุหมุนเขตร้อนตัวขึ้นเลยในเดือนพฤษภาคมเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ พ.ศ. 2559 และเป็นครั้งแรกที่ไม่มีพายุก่อตัวขึ้นก่อนเดือนมิถุนายนนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 (แม้ว่าพายุเฮอริเคนปาลีจะก่อตัวขึ้นในเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 ก็ตาม) ทำให้ฤดูนี้กลายเป็นฤดูที่มีพายุก่อตัวช้าที่สุดนับตั้งแต่ที่เริ่มมีการบันทึกฤดูพายุเฮอริเคนที่เชื่อถือได้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2514 โดยมีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นลูกแรกในวันที่ 25 มิถุนายน
__TOC__

การพยากรณ์ฤดูกาล
บันทึก พายุที่ได้รับชื่อ พายุเฮอริเคน พายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ อ้างอิงค่าเฉลี่ย (2524–2553):  15.4  7.6  3.2 สถิติกิจกรรมสูงสุด:   27 ลูก (2535)  16 ลูก (2558)  11 ลูก (2558)   A guide on how to read the database is available here.สถิติกิจกรรมต่ำสุด:  8 ลูก (2553)  3 ลูก (2553)  0 ลูก (2546)   วันที่ ข้อมูล พายุที่ได้รับชื่อ พายุเฮอริเคน พายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ อ้างอิง 15 พฤษภาคม 2562  SMN  19 ลูก  11 ลูก  6 ลูก   23 พฤษภาคม 2562  NOAA  15-22 ลูก  8-13 ลูก  4-8 ลูก     พื้นที่  พายุที่ได้รับชื่อ  พายุเฮอริเคน  พายุเฮอริเคนขนาดใหญ่  อ้างอิง เกิดขึ้นจริง:  EPAC  16 ลูก  7 ลูก  4 ลูก  เกิดขึ้นจริง:  CPAC  2 ลูก  0 ลูก  0 ลูก  เกิดขึ้นจริง:  18 ลูก  7 ลูก  4 ลูก 
วันที่ 15 พฤษภาคม บริการอุตุนิยมวิทยาแห่งชาติเม็กซิโก (SMN) ได้ออกการพยากรณ์ฉบับแรกสำหรับฤดูกาล โดยคาดหมายว่าจะมีพายุที่ได้รับชื่อรวม 19 ลูก เป็นพายุเฮอริเคน 11 ลูก และเป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ 6 ลูก วันที่ 23 พฤษภาคม องค์การบริหารสมุทรศาสตร์และบรรยากาศแห่งชาติสหรัฐ ได้ออกการพยากรณ์รายฤดูกาล โดยคาดว่ามีโอกาส 70% ที่ฤดูกาลจะอยู่ในช่วงใกล้เคียงถึงสูงกว่าค่าเฉลี่ยในแอ่งแปซิฟิกกลางและตะวันออก โดยจะมีพายุที่ได้รับชื่อรวม 15–22 ลูก เป็นพายุเฮอริเคน 8–13 ลูก และเป็นพายุเฮอริเคนขนาดใหญ่ 4–8 ลูก โดยมีเหตุผลของการคาดหมาย คือ การพยากรณ์ว่าจะเกิดเอลนีโญดำเนินต่อไปในฤดูกาล ซึ่งจะส่งผลให้ลมเฉือนแนวตั้งที่พัดข้ามแอ่งลดลง และอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลสูงขึ้น นอกจากนี้ แบบจำลองคอมพิวเตอร์ทั่วโลกหลายแบบจำลองยังคาดหมายว่าค่าความผิดปกติรอบสิบปีแปซิฟิก (PDO) เป็นบวก โดย PDO คือระยะเวลารอบวัฏจักรในหลายทศวรรษซึ่งอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลจะอุ่นกว่าปกติ โดยดำเนินต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2557 แล้ว ในทางกลับกัน ช่วงปี 2538–2556 จึงมีลักษณะเป็นช่วงที่มีกิจกรรมต่ำกว่าค่าปกติโดยทั่วไป

ภาพรวมฤดูกาล

ฤดูอย่างเป็นทางการเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 15 พฤษภาคมในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออก และวันที่ 1 มิถุนายนในมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง โดยทั้งสองแอ่งจะไปสิ้นสุดลงพร้อมกันในวันที่ 30 พฤศจิกายน โดยกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนแรกเริ่มต้นช้ากว่าวันเริ่มฤดูอย่างเป็นทางการ โดยเริ่มขึ้นในวันที่ 25 มิถุนายน

 พายุ 
พายุเฮอริเคนแอลวิน

วันที่ 19 มิถุนายน ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) เริ่มพยากรณ์การก่อตัวของบริเวณความกดอากาศต่ำที่อยู่ทางชายฝั่งด้านตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก ภายในไม่กี่วัน
วันที่ 22 มิถุนายน บริเวณที่ไม่เป็นระเบียบของฝนและพายุฟ้าคะนองมีปฏิสัมพันธ์กับคลื่นเขตร้อนที่ก่อตัวขึ้นและเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก
วันที่ 25 มิถุนายน ระบบมีการจัดระเบียบขึ้นขณะที่เคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเฉตะวันตก ห่างออกจากชายฝั่งเม็กซิโก จนเวลา 21:00 UTC พื้นที่ความแปรปรวนมีการจัดระบบการพาความร้อนอย่างเพียงพอ จึงมีการหมุนเวียนที่ศูนย์กลางที่ประมาณได้อย่างเพียงพอที่จะจัดให้เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ลูกแรกของฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562
วันที่ 26 มิถุนายน พายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีกำลังแรงขึ้นอย่างช้า ๆ ขณะเคลื่อนตัวไปทางตะวันตก และอีกสิบแปดชั่วโมงต่อมา พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้กลายเป็นพายุโซนร้อน และได้ชื่อว่า แอลวิน (Alvin)

พายุเฮอริเคนบาร์บารา

พายุโซนร้อนคอสมี

พายุดีเปรสชันเขตร้อนสี่-อี

พายุโซนร้อนเดลิลา

พายุเฮอริเคนเอริก

พายุเฮอริเคนฟลอสซี

พายุโซนร้อนกิล

พายุโซนร้อนเฮนรีเอตต์

พายุโซนร้อนอิโว

พายุเฮอริเคนจูลีเอตต์

พายุโซนร้อนร้อนอาโกนี

พายุเฮอริเคนกิโก

พายุโซนร้อนมารีโอ

พายุโซนร้อนโลเรนา

พายุโซนร้อนนาร์ดา

พายุโซนร้อนเอมา

พายุโซนร้อนออกเทฟ

พายุโซนร้อนพริสซิลลา

พายุโซนร้อนเรย์มันด์

พายุดีเปรสชันเขตร้อนยี่สิบเอ็ด-อี

 รายชื่อพายุ 

รายชื่อต่อไปนี้ ใช้สำหรับการตั้งชื่อพายุหมุนเขตร้อนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกเฉียงเหนือในปี พ.ศ. 2562 สำหรับชื่อที่ถูกถอน ถ้ามีจะได้รับการประกาศโดยองค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในฤดูใบไม้ผลิของปี พ.ศ. 2563 โดยชื่อที่ไม่ถูกปลด จะถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งในปีฤดูกาล พ.ศ. 2568 รายชื่อชุดนี้เป็นชุดเดียวกันกับที่เคยใช้ไปในฤดูกาล พ.ศ. 2556 เว้น มารีโอ ซึ่งถูกนำมาใช้แทนที่ แมนูเวล 

ในปี 2562 มีชื่อถูกใช้ทั้งสิ้น 17 ชื่อ ดังนี้
 รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือในฤดูกาล 2562 รหัสพายุ  ชื่อพายุ  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  รหัสพายุ  ชื่อพายุ 01E  แอลวิน(Alvin)  07E  ฟลอสซี(Flossie)  13E  กิโก(Kiko)  19E  พริสซิลลา(Priscilla)   02E  บาร์บารา(Barbara)  08E  กิล(Gil)  15E  โลเรนา(Lorena)  20E  เรย์มันด์(Raymond)  03E  คอสมี(Cosme)  09E  เฮนรีเอตต์(Henriette)  14E  มารีโอ(Mario)  05E  เดลิลา(Dalila)  10E  อิโว(Ivo)  16E  นาร์ดา(Narda)  06E  เอริก(Erick)  11E  จูลีเอตต์(Juliette)  18E  ออกเทฟ(Octave) 

ส่วนชื่อ โซเนีย (Sonia), ติโก (Tico), เวลมา (Velma), วอลลิส (Wallis), ซีนา (Xina), ยอร์ก (York) และ เซลดา (Zelda) ไม่ถูกใช้ในฤดูกาลนี้

สำหรับพายุที่ก่อตัวภายในพื้นที่รับผิดชอบของศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ระหว่างเส้น 140 องศาตะวันตกถึงเส้นแบ่งวันสากล ชื่อที่จะใช้จะเป็นชื่อในชุดหมุนเวียนสี่ชุด ในปี 2562 มีชื่อถูกใช้ทั้งสิ้น 2 ชื่อ ดังนี้

 รหัสพายุ  ชื่อพายุ  รหัสพายุ  ชื่อพายุ  12E  อาโกนี(Akoni)  01C  เอมา(Ema) 

 ผลกระทบ 
ตารางนี้แสดงพายุทั้งหมดที่ก่อตัวในฤดูพายุเฮอริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2562 ประกอบด้วยชื่อพายุ ระยะเวลา พื้นที่ขึ้นฝั่งได้รับผลกระทบ ความเสียหาย และจำนวนผู้เลียชีวิตทั้งหมด ส่วนจำนวนผู้เสียชีวิตในวงเล็บคือการเสียชีวิตเพิ่มเติมและการเสียชีวิตโดยทางอ้อม (เช่นการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุบนถนน) แต่ยังคงมีความเกี่ยวข้องกับพายุหมุนเขตร้อนอยู่ ความเสียหายและจำนวนผู้เสียชีวิตนั้นจะรวมไปจนถึงขณะที่พายุกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน คลื่นในเขตร้อน หรือ บริเวณความกดอากาศต่ำด้วย ความเสียหายทั้งหมดอยู่ในค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ