wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตร
เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตร  หรือ พระยาหลวงทิพเนตร ทรงเป็นเจ้าฟ้าเชียงแสนภายใต้การปกครองของพม่าระหว่างปี พ.ศ. 2171 ไทยสากลเทียบตามปฏิทินสุริยคติไทย โดยยึดวันปีใหม่คือ 1 มกราคม และ พ.ศ. 2175 ไทยสากล - พ.ศ. 2193/2194 ไทยสากล (จ.ศ. 1012)

 พระราชประวัติ 

 เจ้าฟ้าเชียงแสนสมัยที่ 1 
แต่เดิมเจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรทรงเป็นขุนนางเมืองเชียงแสน นามว่าแสนหลวงเรือดอนแสนหลวงเรือดอนอาจเป็นตำแหน่ง ดังปรากฏในข้อความในพื้นเมืองเชียงแสนว่า หื้อแสนหลวงเถิง (เทิง) กินท้องช้างแล เรือดอน เรือทวาย ท่าทั้งมวลแล สรัสวดี อ๋องสกุล อธิบายว่า กินท้องช้าง หมายถึง เก็บภาษีเรือท้องช้าง ซึ่งเป็นเรือบรรทุกสินค้า ในปี พ.ศ. 2169/2170 ไทยสากล (จ.ศ. 988) เจ้าฟ้าแห่งเชียงรุ่งแข็งเมืองต่อพม่า พระเจ้าอะเนาะเพะลูนทรงให้พระราชอนุชาทั้งสองคือ สุทโธธรรมราชา (พระเจ้าตาลูน) และมังรายกะยอฉะวาแห่งซะกุ๊ยกทัพไปปราบปราม ต่อมาพระเจ้าอะเนาะเพะลูนทรงถูกปลงพระชนม์โดยพระเจ้ามีนเยเดะบะในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2171 ไทยสากล ในขณะนั้นสุทโธธรรมราชาและมังรายกะยอฉะวากำลังเสด็จกลับจากการศึกที่เชียงรุ่งและประทับอยู่ที่เมืองเชียงแสน พระเจ้ามีนเยเดะบะทรงออกอุบายทำให้เจ้าทั้งสองเกิดวิวาทกัน แสนหลวงเรือดอนมีความชอบในการระงับเหตุวิวาทดังกล่าว สุทโธธรรมราชาจึงทรงตั้งให้เป็นเจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรครองเมืองเชียงแสน

เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรโดยเสด็จไปส่งสุทโธธรรมราชาและมังรายกะยอฉะวาถึงฝั่งแม่น้ำสาละวิน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เจ้าพลศึกซ้ายไชยสงครามแห่งเชียงใหม่ทรงคิดแข็งเมืองต่อพม่าจึงทรงให้เจ้าเมืองลำปางจับตัวเจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรมาขังไว้ที่เชียงใหม่ จากนั้นจึงทรงแต่งตั้งให้เจ้าเมืองลำปางเป็นพระยาศรีสองเมืองวิชัยปราการปกครองเมืองเชียงแสนแทน

 เจ้าฟ้าเชียงแสนสมัยที่ 2 
หลังจากพระเจ้าตาลูนทรงตีเมืองเชียงใหม่แตกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2175 ไทยสากล พระองค์ทรงให้เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรกลับไปครองเมืองเชียงแสนดังเดิม ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ระบุว่า พระเจ้าตาลูนทรงตั้งให้เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรครองเมืองเชียงใหม่ซึ่งขัดแย้งกับข้อมูลจากหลักฐานอื่น 

เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2193/2194 ไทยสากล (จ.ศ. 1012) เจ้าฟ้าหมวกคำพระราชโอรสจึงขึ้นครองเมืองเชียงแสนต่อมา

เจ้าฟ้าหลวงทิพเนตรอาจมีพระราชธิดาอีก 1 พระองค์ ซึ่งถูกกล่าวถึงโดยมหาราชวงศ์ มีพระนามว่า นายมองทับศัพท์ตามการทับศัพท์ภาษาพม่า  พระองค์ทรงเป็นธิดาเจ้าเมืองเชียงแสนและหลานสาว (niece) ของบาญายาซา  และทรงเป็นหนึ่งในพระสนมของพระเจ้าตาลูน และได้ประสูติพระราชธิดาในปี พ.ศ. 2181/2182 ไทยสากล (จ.ศ. 1000) มีพระนามว่า ซิตะระนานเลาะ  ต่อมาซิตะระนานเลาะทรงได้รับพระราชทานราชทินนาม ตูซา  หรือตูยาซา 

 หมายเหตุ
# สะพานรุสสกี
สะพานรุสสกี (,) คือสะพานที่สร้างข้ามช่องแคบบอสฟอรัสตะวันออก สำหรับใช้ในงานความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (เอเปค) ซึ่งจัดงานขึ้นที่เมืองวลาดีวอสตอก (Vladivostok) เมืองท่าของรัสเซียใน ค.ศ. 2012 สะพานเชื่อมกับแผ่นดินใหญ่กับเกาะรุสสกี ซึ่งมีการจัดงานการประชุมหลักๆ ของเอเปคเกิดขึ้นในบริเวณนี้ สะพานสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 และเปิดอย่างเป็นทางการโดยนายกรัฐมนตรีรัสเซียดมีตรี เมดเวเดฟ เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2012 ปัจจุบันเป็นสะพานขึงที่ยาวที่สุดในโลกRussian city of Vladivostok unveils record-breaking suspension bridge theguardian.com

ดูเพิ่ม
 สะพานขึง
# วงศ์ตานเหลือง
วงศ์ตานเหลือง หรือ (:En:Ochnaceae) เป็นวงศ์ของพืชที่พบในเขตร้อนและเขตกึ่งร้อน ส่วนใหญ่พบในทวีปอเมริกาใต้ ประกอบด้วย 53 สกุล และ 600 ชนิด

การจัดจำแนก
วงศ์ย่อย Ochnoideae วงศ์ย่อยนี้ไม่มีเอนโดสเปิร์มในเมล็ด
เผ่า Elvasieae
Elvasia (รวมทั้งHostmannia, Trichovaselia หรือ Vaselia)
เผ่า Lophireae (บางครั้งแยกไปวงศ์ Lophiraceae)
Lophira
เผ่า Ochneae
Ochna (รวมทั้ง Diporidium)
เผ่า Ourateeae
Ouratea (รวมทั้ง Kaieteuria)

วงศ์ย่อย Luxemburgoideae วงศ์ย่อยนี้มีเอนโดสเปิร์มในเมล็ด

เผ่า Euthemideae
Euthemis
Gomphia (รวมทั้ง Campylospermum, Idertia, Rhabdophyllum)
เผ่า Luxernburgieae
Godoya
Luxemburgia (รวมทั้ง Charidion, Hilairella, Epiblepharis, Periblepharis, Plectanthera)
Philacra
Sauvagesia (รวมทั้ง Neckia, Leitgebia, Lavradia, Pentaspatella, Roraimanthus, Vausagesia) - Sauvagesia สกุลนี้บางครั้งแยกออกไปเป็นเผ่า Sauvagesieae
Schuurmansia
Wallacea

สกุลอื่น ๆ
Adenarake
Blastemanthus
Brackenridgea (รวมทั้ง Pleuroridgea)
Cespedesia (รวมทั้ง Fournieria)
Fleurydora
Froesia (เคยอยู่ใน Quiinaceae)
Godoya
Indosinia (รวมทั้ง Distephania หรือ Indovethia)
Lacunaria (เคยอยู่ใน Quiinaceae)
Lophira
Medusagyne (เคยอยู่ใน Medusagynaceae)Krukoviella (รวมทั้ง Planchonella)
Perissocarpa
Poecilandra
Quiina (เคยอยู่ใน Quiinaceae)
Rhytidanthera
Schuurmansia
Schuurmansiella
Sinia
Testulea
Touroulia (เคยอยู่ใน Quiinaceae)
Tyleria (รวมทั้ง Adenanthe)

หมายเหตุ
ต่อไปนี้เป็นชื่อพ้องของวงศ์ตานเหลือง :
Euthemidaceae Van Tiegh.
Lophiraceae Endl.
Luxemburgiaceae Van Tiegh.
Sauvagesiaceae Dum.
Simabaceae Horan. (p.p.)
Wallaceaceae Van Tiegh.

วงศ์ต่อไปนี้แยกออกจากวงศ์ตานเหลือง :
Diegodendraceae
Strasburgeriaceae
# การลงประชามติเกี่ยวกับวันหยุดเรียนในกัมพูชา พ.ศ. 2504
การลงประชามติเกี่ยวกับวันหยุดเรียนในกัมพูชา พ.ศ. 2504 เกิดขึ้นในกัมพูชาเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2504 Cambodia IRI ผลการลงประชามติปรากฏว่ผู้มาออกเสียงยอมรับตามที่เสนอ
# แพฟโลวา
thumb|แพฟโลวาหน้าทับทิม  
แพฟโลวา หรือ พาฟโลวา  เป็นของหวานที่มีต้นตอในออสเตรเลียหรือนิวซีแลนด์ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตั้งชื่อตามอันนา ปัฟโลวา นักบัลเลต์ชาวรัสเซียBoylen, Jeremy (reporter) (20 August 2004). Pavlova George Negus Tonight, Australian Broadcasting Corporation. Archived ทำจากไข่ขาวตีกับน้ำตาลจนขึ้นฟู อบให้สุก ซึ่งคล้ายกับการทำเมอแร็งก์ แต่งหน้าด้วยครีมและผลไม้ตามฤดูกาล เช่น สตรอว์เบอร์รี เสาวรส กีวี

เชื่อว่ามีการสร้างของหวานนี้เพื่ออุทิศแด่เธอในระหว่างหรือหลังการเดินทางในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1920 ของหวานชนิดนี้เป็นแหล่งโต้แย้งระหว่างสองประเทศมานานหลายปี
# โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส
โคลิเซียมอนุสรณ์แห่งลอสแอนเจลิส  ตั้งอยู่ภายในอุทยานนิทรรศการ ที่เมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1921 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1923 ซึ่งเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 9 ของสหรัฐอเมริกา

สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬา โอลิมปิกฤดูร้อน 1932, 1984 และ 2028
210px|thumbnail|พิธีเปิดกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 23 ในปี 1984
# นยายะ
ลัทธินยายะ  เป็นปรัชญาในศาสนาฮินดู คำว่านยายะมาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงนำไปสู่ความจริงแท้ ลัทธินี้เริ่มขึ้นหลังพุทธกาลโดยมีฤๅษีโคตมะเป็นผู้แต่งนยายสูตร ต่อมาได้มีผู้แต่งคัมภีร์อธิบายความเพิ่มเติมต่อมาคือวาตสยายนะ แต่งนยายภาษยะ อุททโยตกระ แต่งวารติกะ และ วาจัสปติแต่งตาตปรยฎีกา ทำให้ได้คัมภีร์ในลัทธินยายะที่สมบูรณ์ 

ลัทธินี้มีความเห็นว่าชีวิตในโลกเต็มไปด้วยความทุกข์ และโมกษะเป็นสภาวะที่ดับทุกข์สิ้นเชิง ความทุกข์ของสัตว์โลกเกิดจากสังโยชน์หรือพันธนะเป็นเครื่องผูกมัดสรรพสัตว์ให้ติดอยู่ในสังสารวัฏ เหตุที่ทำให้เกิดโลกคือปรมาณูของธาตุทั้งสี่คือดินน้ำลมไฟ ปรมาณูของธาตุทั้งสี่นี้เกิดขึ้นเองไม่มีใครสร้างและทำลายได้ พระเจ้าทรงสร้างโลก โดยนำปรมาณูของธาตุทั้งสี่มารวมกันในสัดส่วนที่เหมาะสม และการทำลายโลกของพระเจ้าคือการที่ทรงแยกปรมาณูเหล่านี้ออกจากกัน ชีวาตมันหรือวิญญาณเป็นสภาวะที่เกิดขึ้นเองและดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ มนัสหรือจิตรเป็นสื่อในการรับรู้อารมณ์ของชีวาตมัน จนกระทั่งชีวาตมันบรรลุโมกษะจึงแยกออกจากมนัสได้โดยเด็ดขาด การเกิดคือการที่ชีวาตมันมาอาศัยในร่างกายและการตายคือการที่ชีวาตมันแยกออกจากร่างกาย
# ดาวกัปไตน์
ดาวกัปไตน์  เป็นดาวฤกษ์แคระแดงคลาส M1 อยู่ห่างกลุ่มดาวขาตั้งภาพไปทางตอนใต้ประมาณ 13 ปีแสงจากโลก มีความส่องสว่างปรากฏที่ระดับ 9 สามารถมองเห็นได้ด้วยกล้องสองตาหรือกล้องโทรทรรศน์.

ประวัติ
ดาวฤกษ์ที่ต่อมาได้ชื่อว่าดาวกัปไตน์ ได้รับการจัดหมวดหมู่โดยนักดาราศาสตร์ชาวดัดช์ชื่อยาโกบึส กัปไตน์ ในปี ค.ศ. 1889 เมื่อเขาตรวจสอบผังดวงดาวและแผ่นถ่ายรูป เขาพบดาวดวงที่มีลักษณะการเคลื่อนที่เฉพาะกว่า 8 ลิปดาต่อไป ดาวดังกล่าวได้ชื่อต่อมาว่าดาวกัปไตน์เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ค้นพบ ในยุคนั้นดาวดังกล่าวเป็นดาว์ที่มีระดับการเคลื่อนที่เฉพาะสูงที่สุด รองลงมาคือกรูมบริดจ์ 1830 ต่อมาใน ค.ศ. 1916 เมื่อมีการค้นพบดาวเบอร์นาร์ด ลำดับการเคลื่อนที่เฉพาะสูงสุดของดาวกัปไตน์ก็ตกลงไป แต่ยังคงอันดับสองในลำดับดังกล่าวอยู่ ในปี ค.ศ. 2014 มีการประกาศว่ามีความเป็นไปได้ที่จะพบซูเปอร์เอิร์ธในบริเวณวงโคจรของดาวดังกล่าว

ลักษณะจำเพาะ
โดยอาศัยการวัดพารัลแลกซ์ของดาวเทียมวัดการเคลื่อนที่ฮิปปาคอส ดาวกัปไตน์มีระยะห่าง  จากโลก เมื่อ 10,800 ปีก่อนดาวกัปไตน์เคลื่อนเข้ามาอยู่ในระยะ  จากดวงอาทิตย์ และได้เคลื่อนออกไปนับแต่นั้น มีมวลอยู่ระหว่างหนึ่งในสี่ถึงหนึ่งในสามของมวลดวงอาทิตย์ แต่มีความเย็นกว่ามากที่อุณหภูมิ 3,500 องศาเคลวิน ทั้งนี้ผู้สังเกตต่างคนให้ระยะการวัดไม่ตรงกัน มีการจัดประเภทดาวฤกษ์ไว้ที่ sdM1 ซึ่งแสดงว่าดาวดังกล่าวเป็นดาวแคระย่อยที่มีความสว่างน้อยกว่าดาวในแถบลำดับหลักในชนิดคลื่นรังสีเดียวกับ M1 เมื่ออาศัยการวัดความเป็นโลหะจะพบว่าดาวนี้มีสัดส่วนโลหะอยู่ 14% เทียบกับดวงอาทิตย์ ดาวกัปไตน์เป็นดาวแปรแสงประเภท BY Draconis และถูกขนานนามในชื่อ VZ Pictoris ซึ่งหมายความว่าความสว่างของดาวอาจเปลี่ยนไปได้ตามกิจกรรมบนสนามแม่เหล็กของดาวฤกษ์ในชั้นโครโมสเฟียร์ รวมถึงการหมุนรอบตัวเอง ทำให้จุดมืดของดาวอยู่ในระยะที่อาจมองเห็นหรือไม่เห็นจากโลก

ดาวกัปไตน์มีลักษณะเฉพาะบางประการ เช่น มีการเคลื่อนที่เฉพาะสูง วงโคจรถอยหลังจากทางช้างเผือก และเป็นดาวกลดที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด รวมทั้งยังเป็นหนึ่งในกลุ่มดาวฤกษ์จลนศาสตร์กัปไตน์ที่มีวิถีโคจรในอวกาศร่วมกัน โดยอาศัยการวัดความเป็นโลหะ เชื่อได้ว่าดาวกัปไตน์น่าจะเคยเป็นส่วนหนึ่งของโอเมกาคนครึ่งม้า ซึ่งเป็นกระจุกดาวทรงกลมที่น่าจะเป็นเศษเล็กเศษน้อยของดาราจักรแคระที่มารวมกับทางช้างเผือก ในขั้นตอนดังกล่าวดาวในกลุ่มนี้รวมทั้งดาวกัปไตน์น่าจะหลุดออกไปเป็นคลื่นเศษซากของดาราจักร

ความเกี่ยวพันกับโลก
ในปี ค.ศ. 2014 มีการประกาศว่าดาวกัปไตน์เป็นบริเวณที่ซูเปอร์เอิร์ธสองดวงคือ กัปไตน์ b และกัปไตน์ c ลอยอยู่ โดยกัปไตน์ b ที่มีอายุ 11,000 ล้านปี เป็นดาวที่เก่าแก่ที่สุดที่อยู่อาศัยได้เท่าที่มีการค้นพบ โดยเมื่อเทียบอัตราส่วนกันแล้วดาวดังกล่าวมีขนาดประมาณ 5:2 แต่ยังไม่สามารถยืนยันเรโซแนนซ์ได้ อาศัยการรวมตัวของพลังงานของดาวพบว่า ดาวทั้งสองอยู่ในสภาวะมีพลังที่เรียกว่า apsidal co-rotation ซึ่งเป็นการอนุมานได้ว่าดาวดังกล่าวมีพลังงานคงที่เป็นเวลานาน ในการค้นพบครั้งนี้ อลาสแต เรย์โนลด์ ได้แต่งเรื่องสั้นไซไฟชื่อ Sad Kapteyn ประกอบด้วย
# ตำบลขอนคลาน
ขอนคลาน เป็นตำบลในอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลขอนคลาน มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลท่าข้าม ตำบลเกาะสุกร (อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง) และตำบลทุ่งบุหลัง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลนาทอน
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลแหลมสน (อำเภอละงู)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับทะเลอันดามัน

 ประวัติ 
ขอนคลาน เป็นตำบลที่ขึ้นกับอำเภอทุ่งหว้า จังหวัดสตูล ต่อมาทางราชการได้ย้ายที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้า ไปตั้งที่ตำบลกำแพง กิ่งอำเภอละงู และยกฐานะให้กิ่งอำเภอเป็น อำเภอละงู ส่วนที่ว่าการอำเภอกิ่งอำเภอละงู ให้ย้ายมาตั้งที่บริเวณที่ว่าการอำเภอทุ่งหว้า ตำบลทุ่งหว้า ให้มีฐานะเป็น กิ่งอำเภอทุ่งหว้า วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2473 โดยแยก 7 ตำบล ได้แก่ ตำบลแหลมแค ตำบลโตละเหนือ ตำบลโตละใต้ ตำบลปากบารา ตำบลปากละงู ตำบลกาแบง และตำบลโกตา ไปขึ้นอำเภอละงู ส่วน 3 ตำบลที่เหลือ ได้แก่ ตำบลทุ่งหว้า ตำบลมะหงัง และตำบลเปรียะ ให้ขึ้นกับกิ่งอำเภอทุ่งหว้า

ปี พ.ศ. 2489 พื้นที่หมู่ 2, 5–7 (ในขณะนั้น) ตำบลขอนคลาน กิ่งอำเภอทุ่งหว้า แจ้งแก่ทางราชการว่าประชาชนทั้ง 4 หมู่บ้าน ไปติดต่อราชการกับอำเภอละงู สะดวกกว่าไปติดต่อกับกิ่งอำเภอทุ่งหว้า ทางราชการจึงได้โอนท้องที่หมู่ 2, 5–7 ของตำบลขอนคลาน กิ่งอำเภอทุ่งหว้า เข้าไปสมทบในการปกครองของตำบลกำแพง อำเภอละงู วันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2489 (ปัจจุบันคือตำบลแหลมสน อำเภอละงู) ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 กิ่งอำเภอทุ่งหว้า มีความเจริญมากขึ้น จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอทุ่งหว้า วันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ตำบลขอนคลานจึงย้ายมาขึ้นกับทางอำเภอและเป็นตำบลลำดับที่ 3

ปี พ.ศ. 2524 พื้นที่หมู่ 1 บ้านมะหัง, หมู่ 2 บ้านทุ่งสะโบะ, หมู่ 4 บ้านทุ่งทะนาน, หมู่ 5 บ้านท่านา และหมู่ 6 บ้านทุ่งบุหลัง รวม 5 หมู่บ้านในตำบลขอนคลาน ขอแยกตั้งเป็นตำบล ชื่อว่า ตำบลทุ่งบุหลัง วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2524 ทำให้ตำบลขอนคลานเหลือพื้นที่เพียง 4 หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลขอนคลานแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่
หมู่ 1บ้านขอนคลานตะวันออก(Ban Khon Khlan Tawan Ok)หมู่ 2บ้านราไวใต้(Ban Rawai Tai)หมู่ 3บ้านขอนคลานตะวันตก(Ban Khon Khlan Tawan Tok)หมู่ 4บ้านราไวเหนือ(Ban Rawai Nuea)

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ตำบลขอนคลานเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลขอนคลาน จัดตั้งในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ซึ่งได้ยกระดับจากสภาตำบลเป็นองค์การบริการส่วนตำบลขอนคลานเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ลำดับที่ 289 วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งขณะนั้นมีประชากร 2,009 คน 366 ครัวเรือน จึึงมีฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลขนาดเล็ก 

ต่อมาคณะกรรมการพนักงานส่วนตำบลจังหวัดสตูล (ก.อบต.จังหวัดสตูล) ได้ดำเนินการประเมินการขอปรับขนาดองค์การบริหารส่วนตำบลขอนคลาน เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2554 และได้มีมติเห็นชอบผลการประเมินดังกล่าวฯ ในการประชุมครั้งที่ 8/2554 เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ปรับขนาดองค์การบริหารส่วนตำบลขอนคลาน จากองค์การบริหารส่วนตำบลขนาดเล็กเป็นขนาดกลาง โดยองค์การบริหารส่วนตำบลขอนคลานได้ประกาศการปรับขนาดให้มีผลตั้งแต่วันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2554 ขณะนั้นมีประชากร 2,587 คน 631 ครัวเรือน
# มีบันดุงมัวร์
มีบันดุงมัวร์ (, อักษรยาวี: مي باندوڠ) หรือ มีบันดุง เป็นอาหารพื้นบ้านที่ทำจากบะหมี่ในมัวร์ รัฐยะโฮร์ มาเลเซีย คำว่าบันดุงนี้เป็นภาษามลายูหมายถึงการผสมเข้าด้วยกัน เครื่องปรุงแต่เดิมประกอบด้วยเส้นบะหมี่และไข่ กินกับซุปที่ทำจากส่วนผสมของพริก หัวหอม เครื่องเทศ กะปิ และกุ้งแห้ง ต่อมาได้ปรับปรุงโดยการเพิ่มเครื่องปรุง เช่น กุ้ง เนื้อวัว ลูกชิ้นปลา และผัก แม้ในขณะนี้มีบันดุงจะแพร่หลายไปทั่วประเทศ แต่ที่มัวร์ถือว่ามีคุณภาพดีที่สุด คำว่าบันดุงในที่นี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบันดุงที่เป็นชื่อเมืองในอินโดนีเซีย
# สะพานโค้งคอนกรีตเสริมเหล็ก
สะพานโค้งคอนกรีตเสริมเหล็ก  คือสะพานโค้งแบบหนึ่งซึ่งที่มีแรงผลักตามแนวนอนของช่องโค้งไปยังด้านนอกโดยตรง สะพานถูกพยุงโดยความตึงมากกว่าฐานสะพานบนพื้นดิน ในหลายกรณีรูปแบบภายนอกนั้นไม่เหมาะหรือไม่สามารถใช้งานได้แต่สะพานสามารถถูกแทนที่โดยสายเคเบิลของช่องโค้งนั้น ๆ เป็นการสร้างโค้งที่ใช้สายเคเบิลพยุงสะพานเอาไว้

สมุดภาพ
# สะพานแบบคาน
สะพานแบบคาน  คือสะพานรูปหนึ่งที่มีโครงสร้างเรียบง่ายที่สุด ซึ่งพื้นสะพานถูกหนุนโดยเครื่องค้ำและเสาสะพานในแต่ละด้าน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการค้ำตลอดสะพานนี้ ดังนั้นรูปแบบโครงสร้างจึงรู้จักในการค้ำสะพานที่เรียบง่าย สะพานแบบคานที่เรียบง่ายที่สุดอาจเป็นแผ่นหินหนาหรือแผ่นกระดานไม้วางข้ามลำธาร สะพานที่ออกแบบสำหรับโครงสร้างพื้นฐานสมัยใหม่ จะถูกสร้างโดยใช้เหล็กหรือคอนกรีตเสริมแรง หรือรวมทั้งสองอย่าง องค์ประกอบของคอนกรีตอาจเป็นคอนกรีตเสริมแรง หรือคอนกรีตอัดแรง

ดูเพิ่ม
สะพาน
สะพานขึง
สะพานแขวน
# พระเจ้าโจวไท่
พระเจ้าโจวไท่ (แปลว่า มหาราชแห่งโจว) หรือ กู่กงตั่นฟู่ (แปลว่า พระยาตั่นฟู่ผู้ชรา) เป็นผู้ปกครองและกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองโจวในช่วงราชวงศ์ชาง ต่อมาพระปนัดดาของพระองค์ผู้มีพระนามว่า ฟา (發) หรือ พระเจ้าโจวอู่ ได้ยกทัพเข้าครอบครองเมืองซางและสถาปนาราชวงศ์โจว

พระนาม
พระเจ้าไท่เป็นพระนามที่ได้หลังสวรรคต ผู้สืบสกุลถวายให้เป็นเกียรติ แต่แท้จริงแล้ว พระองค์มิเคยเป็นกษัตริย์แต่อย่างใด ในขณะมีพระชนม์อยู่ ทรงได้รับการขนานนามว่า กู่กงตั่นฟู่ และนักวิชาการบางคนเอ่ยถึงพระองค์ในชื่อ จี ตั่นฟู่ ซึ่งมาจากแซ่ของพระองค์ คือ จี (姬)

ประวัติ

คีตปกรณ์ (詩經) ซึ่งเป็นหนังสือรวมลำนำจีนแต่โบราณกาล ว่า ตระกูลจีมีความเป็นมาถอยหลังไปถึงคราวที่โฮ่ว จี้ (后稷) ขุนนางเมืองเซี่ย ถือกำเนิดขึ้นโดยการที่มารดาของเขาย่ำลงบนรอยเท้าของเทวดาชั่งตี้ (上帝) แล้วตั้งครรภ์ ขณะที่ บันทึกประวัติศาสตร์ (史記) ของซือหม่า เชียน (司馬遷) ว่า โฮ่ว จี้ เป็นโอรสของพระเจ้าคู่ (嚳) ทำให้เขาเป็นดองกับจักรพรรดิเหลือง (黃帝) ผู้ซึ่งอาจได้ใช้แซ่โจวSima Qian. Records of the Grand Historian.

ซือหม่า เชียน กล่าวว่า ต่อมา ปู้จู๋ (不窋) บุตรชายของโฮ่ว จี้ สละศักดินาที่เมืองไถ (邰) ไปใช้ชีวิตเร่ร่อนกับชาวซีหรง (西戎) และชาวตี๋เหนือ (北狄) ซึ่งเป็นชนเผ่าที่อาศัยอยู่รอบบริเวณเมืองเซี่ย หลังจากนั้น จู (鞠) บุตรชายของปู้จู๋ ได้ใช้ชีวิตเช่นนี้สืบต่อมา จนกระทั่งบุคคลหนึ่งชื่อ พระยาหลิว (公劉) ได้รวบรวมคนมาตั้งถิ่นฐานอยู่ ณ เมืองปิน (豳) ภายหลังมีผู้ปกครองเมืองปินสืบพระยาหลิวมาดังนี้ ชิ่งเจี๋ย (慶節) หฺวังพู (皇仆) ช่าฝู (差弗) หุ่ยชู่ (毀隃) กงเฟย์ (公非) เกา-ยฺหวี่ (高圉) ย่า-ยฺหวี่ (亞圉) และกงชู จู่เล่ย์ (公叔祖類)ไป่ หยางเจอะ (柏楊著) จงกั๋วเหรินฉื่อกัง (中國人史綱) 

ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองปินทำให้เมืองถูกรุกรานจากชาวซุน-ยฺวี่ (獯鬻) หรือที่เรียก ฮุน-ยฺวี่ (Hunyu)Classic of Poetry, III.1.3. หรือตี๋เหนือMencius. Mencius, "King Hûi of Liang, Part II". หลังการรุกรานสี่ครั้งล้วนล้มเหลว พระยาหลิวไม่ต้องการนำคนของตนเข้าสู่การรบอีก จึงรวบรวมคนจากเมืองปินไปเชิงเขาฉี (岐山) บริเวณแม่น้ำเว่ย์ (渭河) เพื่อสร้างบ้านเมืองใหม่ที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น มีทั้งพระราชวัง พระอาราม วัดบรรพบุรุษ และแท่นบูชา ชัยภูมิใหม่ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว ชนเผ่ายฺวี่ (Yu) และรุ่ย (芮) ซึ่งอยู่รอบข้าง จึงเข้าสามิภักดิ์ และกลายเป็นเมืองโจวในที่สุด

ภายหลังมีการเอ่ยถึงกู่กงตั่นฟู่ว่า มีส่วนทำให้เมืองโจวรุ่งเรืองขึ้นมาก คีตปกรณ์ ได้บันทึกบทสรรเสริญเขาบทหนึ่ง และเพลงจะเข้เพลงหนึ่งเกี่ยวกับเขา ชื่อ "เพลงภูเขาฉี" (Mount Qi Song) คาดว่า พระยาโจว (周公) แต่งขึ้น บันทึกประวัติศาสตร์จีนแบบดั้งเดิมบางทีถือว่า กู่กงตั่นฟู่เองที่ก่อตั้งเมืองโจวขึ้นบริเวณแม่น้ำเว่ย์ แต่ที่จริง มีกระดูกเสี่ยงทาย (oracle bone) สมัยพระเจ้าอู่ติง (武丁) จารึกถึงเมืองโจวอย่างน้อยหนึ่งศตวรรษก่อนหน้าอยู่แล้วWu, K. C. The Chinese Heritage, p. 328. Crown Publishers (New York), 1982. ISBN 0-517-54475-X. อนึ่ง เมืองโจวยุคแรกเริ่มน่าจะอยู่ห่างจากที่ตั้งเมืองปินตามความเชื่อดั้งเดิมอยู่พอสมควร นักวิชาการบางคนจึงระบุว่า มีการอพยพไปตั้งเมืองนี้เป็นทางไกลจากเมืองซานซีไปทางตะวันตก

ทายาท

กู่กงตั่นฟู่มีลูกสามคนกับภรรยาแซ่เจียง คือ
 ไท่ปั๋ว (泰伯) 
 จ้งยง (仲雍) 
 จี้ลี่ (季歷)
# สุลต่านอาบูบาการ์แห่งยะโฮร์
สุลต่านอาบูบาการ์แห่งยะโฮร์  พระองค์เป็นผู้สถาปนาราชวงศ์สุลต่านแห่งยะโฮร์ใน พ.ศ. 2428 ซึ่งเป็นต้นราชวงศ์ที่ปกครองยะโฮร์มาจนถึงปัจจุบัน โดยแยกตัวออกมาจากอาณาจักรยะโฮร์-เรียว พระองค์เป็นชาวมลายูหัวสมัยใหม่และสามารถต้านทานการขยายอำนาจของอังกฤษไว้ได้ระยะหนึ่ง พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2438 ด้วยโรคปอดบวมที่ประเทศอังกฤษWinstedt, A History of Johore (1365–1941), pg 137
 ประวัติ 
พระองค์ประสูติในตระกูลขุนนางตำแหน่งเตเมิงกุงแห่งอาณาจักรยะโฮร์-เรียวเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2375 ปู่ของพระองค์คือเตเมิงกุงอับดุลระห์มานซึ่งเป็นผู้ยินยอมให้อังกฤษเข้ามาตั้งศูนย์การค้าที่สิงคโปร์เมื่อ พ.ศ. 2361 และสนับสนุนให้เจ้าชายฮุสเซนขึ้นเป็นสุลต่านแห่งยะโฮร์-เรียว พระองค์ได้ตำแหน่งเตเมิงกุงแห่งยะโฮร์ใน พ.ศ. 2405 ซึ่งเป็นช่วงที่อังกฤษขยายอำนาจเข้ามาในคาบสมุทรมลายูอย่างจริงจัง พระองค์เปิดกว้างให้กับการค้ากับต่างชาติ และเดินทางไปต่างประเทศหลายครั้ง และได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียใน พ.ศ. 2409 พระองค์ได้พยายามที่จะปฏิรูประบบการปกครองและพัฒนาการทางด้านเศรษฐกิจ โดยจัดตั้งสภาที่ปรึกษา แบ่งหน่วยงานเป็นกระทรวง ทบวง กรม สนับสนุนการลงทุนของพ่อค้าชาวจีนและสามารถควบคุมไม่ให้เกิดความขัดแย้งระหว่างชาวมลายูกับชาวจีนที่จะเป็นข้ออ้างให้อังกฤษเข้ามาแทรกแซงได้ ต่อมา พระองค์ได้เป็นมหาราชาแห่งยะโฮร์และได้เป็นที่ปรึกษาของกลุ่มผู้ครองแคว้นชาวมลายูเชื้อสายมีนังกาเบาใน พ.ศ. 2421 แต่บทบาทของพระองค์ก็ถูกลดทอนลงหลังพ.ศ. 2423 เพราะอังกฤษตั้งเป็นรัฐเนอเกอรีเซิมบีลันขึ้นแทน

ใน พ.ศ. 2428 พระองค์ได้สถาปนาราชวงศ์สุลต่านแห่งยะโฮร์ขึ้นหลังจากที่สุลต่านอาลีแห่งอาณาจักรยะโฮร์-เรียวสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2420 โดยสถาปนาเมืองท่าในแคว้นยะโฮร์ขึ้นเป็นเมืองหลวงชื่อโจโฮร์บะฮ์รูแปลว่ายะโฮร์ใหม่ ต่อมา ใน พ.ศ. 2433 อังกฤษสามารถเข้ามาปกครองรัฐเปรัก เซอลาโงร์ เนอเกอรีเซิมบีลัน และปะหังได้ และพยายามบีบให้ยะโฮร์เข้ามาเป็นรัฐในอารักขาเช่นเดียวกับรัฐอื่น ๆ พระองค์ได้พยายามที่จะรักษาสถานภาพของยะโฮร์ และได้เดินทางไปยังลอนดอนใน พ.ศ. 2428 เพื่อทำสนธิสัญญารับประกันความเป็นอิสระของยะโฮร์และยอมรับว่าพระองค์เป็นสุลต่าน ทำให้การขยายตัวของอาณานิคมช่องแคบหยุดชะงักตลอดรัชสมัยของพระองค์

ในช่วงท้ายของพระชนม์ชีพ พระองค์พยายามวางรากฐานให้ยะโฮร์เป็นรัฐอิสระต่อไป โดยตั้งสภาที่ปรึกษาแห่งยะโฮร์ในกรุงลอนดอนโดยมีสมาชิกเป็นชาวอังกฤษที่สนับสนุนยะโฮร์ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2438 ทรงประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งยะโฮร์ ซึ่งกำหนดให้ยะโฮร์เป็นรัฐเอกราช มีศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ ห้ามยกดินแดนของรัฐให้ชาติตะวันตก แต่พระองค์ก็เสด็จสวรรคตหลังประกาศใช้รัฐธรรมนูญได้เพียง 2 เดือน แต่ก็สามารถวางรากฐานให้ยะโฮร์รักษาอำนาจการบริหารภายในไว้ได้จนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2
 อ้างอิง 

 ชุลีพร พงศ์สุพัฒน์. สุลต่านอาบูบาการ์แห่งยะโฮร์ ใน สารานุกรมประวัติศาสตร์สากลสมัยใหม่: เอเชีย เล่ม 1 อักษร A-B ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กทม.ราชบัณฑิตยสถาน. 2539. หน้า 33-36
# สะพานลอยน้ำ
สะพานลอยน้ำ  หรือสะพานเรือ คือสะพานรูปแบบหนึ่งซึ่งลอยอยู่บนน้ำ โดยมีเรือท้องแบนหรือเรือลักษณะเดียวกันพยุงพื้นสะพานเอาไว้และรับน้ำหนักถ่วงของสะพาน สะพานลอยน้ำปกติจะเป็นโครงสร้างชั่วคราว บางสะพานนั้นอาจถูกใช้เป็นเวลายาวนาน ส่วนสะพานลอยน้ำแบบถาวรเป็นประโยชน์สำหรับการข้ามน้ำที่มีที่กำบัง ซึ่งพิจารณาถึงความไม่เหมาะสมในเชิงเศรษฐกิจที่จะสร้างสะพานเป็นท่าเรือถาวร สะพานเหล่านี้อาจสร้างส่วนหนึ่งซึ่งสามารถถูกยกขึ้นหรือเคลื่อนย้ายสะพานเพื่อที่จะให้เรือผ่านได้ 

สะพานลอยน้ำเป็นประโยชน์อย่างมากโดยเฉพาะใช้ในการข้ามแม่น้ำในช่วงสงคราม โดยปกติจะสร้างเป็นสะพานชั่วคราว และบางครั้งถูกทำลายหลังจากการข้าม (เพื่อที่จะไม่ให้ศัตรูใช้สะพาน) หรือยุบและขนย้าย (ถ้ามีการเดินทางที่ยาวไกล) สะพานถูกใช้ด้วยข้อดีมากมายในหลาย ๆ การสู้รบตลอดจนการรักษาเวลา ได้แก่ การสู้รบ Garigliano การสู้รบ Oudenarde สงครามอาหรับ-อิสราเอล ค.ศ. 1973 และอื่น ๆ อีกหลายสงคราม ซึ่งสะพานลอยน้ำถูกใช้มาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว

สมุดภาพ
# สะพานชัก
สะพานชัก  คือสะพานประเภทหนึ่งที่สามารถเคลื่อนที่ได้ ซึ่งปกติจะใช้งานร่วมกับทางเข้าของปราสาทที่ล้อมรอบด้วยคูเมือง ในภาษาอังกฤษของบางท้องถิ่นซึ่งรวมถึงภาษาอังกฤษอเมริกัน คำว่า drawbridge จะหมายถึงสะพานทุกรูปแบบที่เคลื่อนที่ได้ เช่น สะพานหก (bascule) สะพานยกแนวตั้ง (vertical-lift) สะพานหมุน (swing) เป็นต้น แต่ในหน้านี้จะกล่าวถึงสะพานดังกล่าวตามความหมายดั้งเดิม

 สะพานชักปราสาท 
ปราสาทหรือป้อมในสมัยกลาง (คริสต์ศตวรรษที่ 5–15) ปกติแล้วจะมีร่องน้ำหรือคูเมืองล้อมรอบโดยใช้สะพานไม้ทอดข้าม ในปราสาทยุคเริ่มแรก สะพานเหล่านั้นอาจถูกออกแบบให้ถูกทำลายหรือเคลื่อนย้ายได้หากศัตรูเข้าโจมตี แต่สะพานชักก็กลายเป็นสิ่งที่ใช้ทั่วไปในเวลานั้น การสร้างปราสาทตามแบบฉบับจะมีสะพานชักที่ด้านนอกของเรือนเฝ้าประตู ประกอบด้วยพื้นสะพานไม้ซึ่งมีปลายด้านหนึ่งเป็นบานพับหรือมีแกนหมุนตรงธรณีประตู เมื่อชักสะพานขึ้น พื้นสะพานก็จะปิดช่องประตูได้ราบสนิทและกลายเป็นเครื่องกีดขวางทางเข้าเพิ่มเติม นอกจากนี้ สะพานชักยังมีประตูชักหรือซุ้มประตูเหล็กคอยเสริมความแข็งแรงอีกชั้นหนึ่ง และการเข้าถึงตัวสะพานอาจถูกสกัดกั้นจากอาวุธต่าง ๆ ที่ยิงออกไปทางช่องซัดอาวุธหรือช่องธนูในหอคอยด้านข้าง

สมุดภาพ
# เจ้าเมืองแพร่
เจ้าเมืองแพร่  เป็นเจ้าผู้ครองเชียงใหม่ภายใต้การปกครองของพม่าระหว่างปี พ.ศ. 2202 หรือ 2206 ถึง พ.ศ. 2215 ที่ปรากฏในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่

การกล่าวถึงในหลักฐานทางประวัติศาสตร์และการตีความ
เจ้าเมืองแพร่ถูกกล่าวถึงอย่างสั้นๆในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่เพียง 2 ครั้ง ได้แก่ "ศักราช ๑๐๒๑ ตัวปีกัดไก้ เอาพระยาเมืองแพร่ขึ้นนั่งแท่นแก้วเชียงใหม่ปีนั้น" และ "ศักราช ๑๐๓๔ ตัวปีเต่าไจ้...พระเจ้าเมืองแพร่ตนกินเชียงใหม่ก็จุตติ..." เจ้าเมืองแพร่ถูกสันนิษฐานว่าเคยเป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่และเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายจากการศึกษาตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่หรือหลักฐานชั้นหลังที่นำตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ไปอ้างอิง เช่น พงศาวดารโยนก

อย่างไรก็ตาม ตัวตนของเจ้าเมืองแพร่ขัดแย้งกับข้อมูลผู้ปกครองเชียงใหม่จากหลักฐานของพม่า อยุธยา และเชียงแสน อีกทั้งยังปรากฏข้อความที่คล้ายกันในพื้นเมืองเชียงแสน คือ "สักกพทได้ ๑๐๒๑ ตัว ปีกัดใค้...พระเจ้าเมืองเบ่ขึ้นเปนกระสัตรนั่งแท่นแก้วอังวะ..." ทำให้เกิดข้อโต้แย้งว่า บันทึกเกี่ยวกับเจ้าเมืองแพร่นั้นผิดเพี้ยนมาจากบันทึกเกี่ยวกับพระเจ้าปเยแห่งพม่า โดยพระยศเดิมของพระองค์คือเจ้าเมืองแปร
# หมูยแน้
หมูยแน้  เป็นสถานที่ตากอากาศชายทะเลในจังหวัดบิ่ญถ่วน ในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ของประเทศเวียดนาม มีฐานะเป็นแขวงหนึ่งของนครฟานเที้ยต ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของจังหวัด โดยหมูยแน้ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมืองฟานเที้ยตไปทางทิศตะวันออกประมาณ 20 กิโลเมตร

การท่องเที่ยวของเวียดนามได้เปลี่ยนหมูยแน้ให้เป็นจุดหมายปลายทางสำหรับการตากอากาศตั้งแต่ ค.ศ. 1995 หลังจากที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาที่นี่เพื่อชมสุริยุปราคาในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1995 หมูยแน้มีสถานพักตากอากาศ ร้านอาหาร ร้านเครื่องดื่ม และบาร์จำนวนมากริมชายหาด และเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมแห่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวชาวรัสเซีย ร้านอาหารและบ้านพักตากอากาศหลายแห่งมีเจ้าของเป็นชาวรัสเซีย

ชายหาดของหมูยแน้เป็นหาดเขตร้อนแห่งหนึ่งที่ได้รับความนิยม ลมทะเลที่พัดแรงทำให้ที่นี่เป็นที่นิยมมากในการเล่นไคต์เซิร์ฟ (ว่าวโต้คลื่น) และวินด์เซิร์ฟKiteboarding in Mui Ne, Vietnam , Henry Brett ฤดูท่องเที่ยวเริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคมไปจนถึงเดือนพฤษภาคม อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 27 องศาเซลเซียส สภาพภูมิอากาศร้อนและแห้งเกือบตลอดทั้งปี

 ประวัติเขตการปกครอง 
ในสมัยสาธารณรัฐเวียดนาม หมูยแน้เป็นชุมชนที่เป็นศูนย์กลางของอำเภอหายล็อง จังหวัดบิ่ญถ่วน ต่อมา ค.ศ. 1975 อำเภอหายล็องได้รวมเข้ากับอำเภอห่ามถ่วนและอำเภอเถี่ยนซ้าว กลายเป็นอำเภอห่ามถ่วน ในจังหวัดถ่วนหาย ทำให้หมูยแน้อยู่ในอำเภอห่ามถ่วน

เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1979 ได้มีการประกาศจัดตั้งเมืองหมูยแน้  ซึ่งเป็นเมืองศูนย์กลางของอำเภอห่ามถ่วน

เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1982 ได้มีการประกาศให้แบ่งอำเภอห่ามถ่วนออกเป็น 2 อำเภอใหม่ ได้แก่ อำเภอห่ามถ่วนบั๊ก และอำเภอห่ามถ่วนนาม ในเวลาเดียวกัน เมืองหมูยแน้ก็ถูกย้ายไปขึ้นกับเมืองฟานเที้ยต  และเปลี่ยนสถานะเป็นแขวงหมูยแน้ 

 ระเบียงภาพ