# เจ1 ลีก
เจ1 ลีก  เป็นลีกระดับสูงสุดของ ฟุตบอลลีกอาชีพแห่งประเทศญี่ปุ่น  และเป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพเจลีก ระดับสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในลีกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเอเชีย และเป็นลีกเดียวที่ถูกจัดอันดับไว้ในคลาส A โดยสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย 

ชื่อของ เจลีก ดิวิชัน 1 ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น เจ1 ลีก ตั้งแต่ฤดูกาล 2015 และเมื่อมีผู้สนับสนุนหลักคือ เมจิ ยาซูดะ ไลฟ์ จึงมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า เมจิ ยาซูดะ เจ1 ลีก แต่ในประเทศไทยยังนิยมเรียกว่า เจลีก ดิวิชัน 1

 ประวัติ 

 ก่อนยุคลีกอาชีพ (ก่อน 1992) 
ก่อนจะเริ่มเข้าสู่ยุคเจลีก การแข่งขันระดับสูงสุดของสโมสรในญี่ปุ่น Japan Soccer League (JSL) ซึ่งจัดว่าเป็นลีกสมัครเล่น แม้ในยุคทศวรรษที่ 1960 และ 1970 จะได้รับความนิยมขึ้นมา (ช่วงที่ทีมชาติญี่ปุ่นได้เหรียญทองแดงจากกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ที่เม็กซิโก) แต่ JSL ก็เริ่มซบเซาอีกครั้งในช่วงทศวรรษที่ 1980 เช่นเดียวกับฟุตบอลลีกทั่วโลก แฟนบอลลดน้อยลง สนามคุณภาพไม่ดี และทีมชาติญี่ปุ่นก็ไม่ได้เป็นทีมชั้นนำของเอเชียแต่อย่างใด ด้วยเหตุนี้ สมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น (JFA) จึงได้ตัดสินใจก่อตั้งลีกอาชีพขึ้นมาเพื่อยกระดับของทีมชาติ เพิ่มความนิยมให้กับลีกในประเทศและให้มีแฟนบอลมากขึ้น

ด้วยเหตุนี้ เจลีกจึงได้ก่อตั้งขึ้นในปี 1992 โดยมีสโมสรจาก JSL ดิวิชัน 1 เข้าร่วมการแข่งขัน 8 สโมสร ดิวิชัน 2 อีก 1 สโมสร และมีสโมสรชิมิซุ เอส-พัลส์ สโมสรน้องใหม่เข้าร่วมการแข่งขันอีก 1 สโมสร และได้มีการเปลี่ยนชื่อการแข่งขันเป็น ลีกฟุตบอลญี่ปุ่น (Japan Football League: JFL) จัดว่าเป็นลีกกึ่งอาชีพ แต่เจลีกก็ยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการเพราะในตอนนั้นยังมีการแข่งขันยะมะซะกิ นาบิสโก คัพอยู่ ซึ่งเป็นการแข่งขันเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนเปิดฤดูกาลจริงในปี 1993

 ฤดูกาลแรกและยุครุ่งเรือง (1993-1995) 
เจลีก เริ่มต้นอย่างเป็นทางการฤดูกาลแรกในวันที่ 15 พฤษภาคม 1993 โดยมี 10 ทีมเข้าร่วมการแข่งขัน นัดเปิดสนามเป็นการพบกันระหว่าง เวร์ดี คาวาซากิ (ปัจจุบันคือ โตเกียว เวร์ดี) กับ โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส ที่สนามกีฬาแห่งชาติคาซูมิงาโอกะ

 หลังยุครุ่งเรือง (1996-1999) 
สามปีแรกของเจลีกประสบความสำเร็จอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม ในต้นปี 1996 แฟนบอลลดลงอย่างรวดเร็ว และในปี 1997 มีแฟนบอลเข้าชมเฉลี่ยต่อเกมเหลือเพียงแค่ 10,131 คนเท่านั้น เทียบกับในปี 1994 มีแฟนบอลเกมละ 19,000 คน

 เปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานและรูปแบบเกม (1999-2004) 
ฝ่ายจัดการแข่งขันมองว่าแนวทางในขณะนั้นน่าจะเป็นแนวทางที่ผิด จึงได้เริ่มแก้ปัญหาโดยมีทางแก้ไขอยู่สองวิธีด้วยกัน

วิธีแรก คือการออกวิสัยทัศน์เจลีก 100 ปี โดยตั้งเป้าว่าจะต้องมีสโมสรอาชีพ 100 สโมสรในประเทศญี่ปุ่นภายในปี 2092 ซึ่งจะเป็นปีที่ครบรอบ 100 ปีของลีกพอดี นอกจากนี้ฝ่ายจัดการแข่งขันลีกยังสนับสนุนให้สโมสรต่างๆช่วยกันสนับสนุนกีฬาฟุตบอลและกีฬาอื่นๆในท้องถิ่นเพื่อให้ได้รับความนิยมจากคนในพื้นที่มากขึ้นโดยเฉพาะในกลุ่มรากหญ้า และสนับสนุนให้หาผู้สนับสนุนเป็นธุรกิจใหญ่ในท้องที่นั้นๆ ทางลีกเชื่อว่าความสัมพันธ์กับเมืองและชาวเมืองนั้นจะทำให้สโมสรดีขึ้นอย่างมั่นคงและยั่งยืน มากกว่าการมุ่งหาผู้สนับสนุนที่เป็นนักธุรกิจเจ้าใหญ่ๆระดับประเทศอย่างเดียวเท่านั้น

วิธีที่สองคือ การปรับโครงสร้างพื้นฐานครั้งใหญ่ของลีกในปี 1999 โดยมี 9 สโมสรจากลีกกึ่งอาชีพ JFL และอีก 1 สโมสรจากเจลีก ร่วมสร้าง เจลีก ดิวิชัน 2 เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่ปี 1999 และดันให้ลีกอันดับสองอย่าง JFL กลายเป็นลีกอันดับ 3 ไป

และในยุคนี้จนถึงปี 2004 (ยกเว้นปี 1996) เจลีกถูกแบ่งเป็น 2 เลก และนำแชมป์เลกแรกกับเลกที่สองมาเพลย์ออฟหาแชมป์และรองแชมป์ของลีกไป แต่หากแชมป์เลกแรกกับเลกสองเป็นทีมเดียวกันก็ถือว่าเป็นแชมป์ไปโดยปริยาย แต่ระบบนี้ถูกยกเลิกไปตั้งแต่ปี 2005

 ใช้ระบบลีกยุโรปและเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก (2005-2008) 
นับตั้งแต่ฤดูกาล 2005 เจลีก ดิวิชัน 1 มีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 18 ทีม (จากที่เคยมี 16 ทีมในปี 2004) และระบบฤดูกาลแข่งขันเริ่มเปลี่ยนมาใช้แบบสโมสรในยุโรป ทีมที่ต้องตกชั้นเพื่มจาก 2 เป็น 2.5 ทีม นั่นคือ ทีมอันดับสามจากท้ายตารางจะต้องไปเล่นเพลย์ออฟกับทีมอันดับ 3 ในเจลีกดิวิชัน 2 เพื่อหาผู้ที่ต้องตกไปอยู่ดิวิชัน 2

อย่างไรก็ตาม ในสมัยก่อนสโมสรเจลีกไม่ค่อยจะจริงจังกับการแข่งชันเอเชียนแชมเปียนส์ลีกเท่าไหร่นัก เนื่องจากต้องเดินทางไกลและคุณภาพของทีมที่ต้องแข่งด้วยนั้นยังไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แต่ในปี 2008 มีทีมญี่ปุ่นผ่านเข้าไปสู่รอบก่อนรองชนะเลิศถึง 3 ทีมด้วยกัน

แต่เมื่อได้มีการผนวกเอลีกเข้าสู่ฟุตบอลเอเชียตะวันออก และเริ่มมีการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ชาวเอเชียเริ่มหันมาสนใจฟุตบอลรายการนี้กันมากขึ้น ทำให้ลีกญี่ปุ่นและสโมสรต่างๆของญี่ปุ่นเริ่มหันมาให้ความสนใจฟุตบอลรายการเอเชียมากขึ้น ตัวอย่างเช่น คาวาซากิ ฟรอนตาเล เริ่มสร้างฐานแฟนบอลในฮ่องกง ได้หลังจากที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันรายการนี้ในฤดูกาล 2007 และจากการที่อุระวะ เรดไดมอนส์และกัมบะ โอซากะคว้าแชมป์เอเชียได้ในปี 2007 และ 2008 ความนิยมและความสนใจในฟุตบอลเวทีเอเชียก็เริ่มมีมากขึ้น ด้วยเหตุนี้ประกอบกับการจัดการลีกที่ดี สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชียจึงได้ยกย่องให้เจลีกเป็นลีกที่อยู่ในอันดับสูงสุด และมีโอกาสเล่นฟุตบอลเอเชียถ้วยใหญ่ถึง 4 ที่ นับตั้งแต่ปี 2009 และลีกยังได้โอกาสในการขายลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดให้กับต่างประเทศ โดยเฉพาะในชาติเอเชียด้วยกัน

นับตั้งแต่ปี 2008 แชมป์รายการถ้วยพระจักรพรรดิสามารถเข้าร่วมการแข่งขันแชมเปียนส์ลีกในฤดูกาลต่อไปได้เลย แทนที่จะต้องรอไปเล่นในปีถัดไป (เช่น โตเกียวเวร์ดีเคยได้แชมป์รายการนี้ในปี 2005 แต่ต้องไปแข่งระดับเอเชียในฤดูกาล 2007 แทนที่จะเป็นฤดูกาล 2006) ด้วยเหตุนี้ จึงมีหนึ่งทีมที่ต้องเสียสละ นั่นคือ คาชิมะ แอนต์เลอส์ ที่ได้แชมป์ในปี 2007 ก็ถูกระงับสิทธิ์ในการไปเล่นแทน แต่อย่างไรก็ตาม คาชิมะ แอนต์เลอส์ก็ยังสามารถไปเล่นฟุตบอลเอเชียในปี 2009 ได้เนื่องจากสามารถคว้าแชมป์เจลีก ดิวิชัน 1 ในปี 2008 ได้นั่นเอง

 เจลีกยุคใหม่ (2009-2016) 
ในปี 2009 เกิดการเปลี่ยนแปลงในลีกครั้งใหญ่อีกครั้ง เริ่มจากการมี 4 สโมสรเข้าร่วมรายการเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ต่อด้วยการมีทีมตกชั้นเพิ่มเป็น 3 ทีม นอกจากนี้ ด้วยกฎใหม่ของสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย เจลีกจึงต้องตั้งกฎให้มีผู้เล่นต่างชาติได้เพียง 4 คน แต่ต้องมี 1 คนที่มาจากชาติสมาชิกของสมาพันธ์ (ที่ไม่ใช่ญี่ปุ่น) นอกจากนั้น ยังมีการบังคับใช้ระบบไลเซนส์ของสโมสรเจลีกเพื่อตั้งมาตรฐานการอยู่ในลีกอาชีพสูงสุด

ในปี 2015 เจลีก ดิวิชัน 1 ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เจ1 ลีก นอกจากนี้ ระบบลีกของเจลีกถูกแบ่งการแข่งขันออกเป็น 3 ช่วงด้วยกัน โดยในหนึ่งปีจะถูกแบ่งการแข่งขันออกเป็น 2 ช่วง ส่วนช่วงที่สามจะเป็นช่วงสำหรับการเพลย์ออฟเพื่อตัดสินแชมป์ โดยมีทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน 5 ทีม ได้แก่ ทีมที่ทำคะแนนรวมสูงสุด 1 ทีม ทีมที่เก็บคะแนนได้มากที่สุดสองทีมในช่วงที่ 1 และทีมที่เก็บคะแนนได้มากที่สุดสองทีมในช่วงที่ 2

 เจลีกยุคปัจจุบัน (2017-) 
แม้ฝ่ายจัดการแข่งขันคิดจะใช้ระบบแบ่งครึ่งลีกไปประมาณ 5 ปี แต่ระบบนี้ได้มีการยกเลิกและเปลี่ยนไปเป็นระบบตารางคะแนนเดียวเช่นเดิมตั้งแต่ปี 2017 หลังจากได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์และได้รับเสียงตอบรับที่ไม่ดีจากแฟนบอล นั่นคือ ทีมที่ทำผลงานทั้งฤดูกาลได้ดีที่สุด จะได้แชมป์ไปครอง

 ฤดูกาล 2025 
 ระบบลีก 
เจลีก ดิวิชัน 1 ในฤดูกาล 2567 (ค.ศ. 2024) มีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 20 ทีม ทำการแข่งขันแบบพบกันหมดแบบเหย้า-เยือน ดังนั้น หนึ่งสโมสรจะทำการแข่งขันทั้งหมด 38 เกม และทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน แพ้ได้ 0 คะแนน และหากเสมอกันได้ 1 คะแนน การจัดอันดับจะคิดคะแนนตามแต้ม และหากมีจำนวนแต้มเท่ากัน จะใช้หลักการจัดอันดับดังนี้
 พิจารณาจากผลต่างของประตูได้ และประตูเสีย (Goals Difference)
 พิจารณาเฉพาะประตูได้ (Goals Scored)
 พิจารณาจากผลการแข่งขันของทีมที่มีคะแนนเท่ากันที่เคยแข่งกันมาในฤดูกาล (Head To Head)
 พิจารณาคะแนนวินัย (Disciplinary Points)
หากจำเป็นจะมีการจับสลาก แต่ถ้าหากมีสองทีมที่ได้คะแนนเท่ากันในอันดับที่ 1 ทั้งสองทีมจะได้แชมป์ร่วมกัน สามอันดับแรกจะได้สิทธิ์เข้าแข่งขัน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก ในฤดูกาลถัดไป และทีมสามอันดับสุดท้ายตกชั้นสู่ เจ2 ลีก

เงินรางวัล (อ้างอิงจากปี 2015)
 แชมป์ (ผู้ชนะในรอบชิงของรอบแชมป์เปียนชิพ) : 100,000,000 เยน
 ผู้ชนะสเตจ 1 และ สเตจ 2: 50,000,000 เยน
 อันดับที่ 1 ในผลรวมคะแนนทั้ง 2 สเตจ: 80,000,000 เยน
 อันดับที่ 2 ในผลรวมคะแนนทั้ง 2 สเตจ: 30,000,000 เยน
 อันดับที่ 3 ในผลรวมคะแนนทั้ง 2 สเตจ: 20,000,000 เยน
 ผู้ชนะในรอบแรกและรอบรองชนะเลิศของรอบแชมป์เปี้ยนชิพ : 15,000,000 เยน

 สโมสรที่เข้าร่วมการแข่ง 

+สโมสร ที่ตั้งสนามกีฬาความจุ คาชิมะ แอนต์เลอส์  อิบารากิ  สนามฟุตบอลคาชิมะ  39,095 อูราวะ เรดไดมอนส์  ไซตามะ  สนามกีฬาไซตะมะ 2002  62,040คาชิวะ เรย์โซล ชิบะสนามกีฬาซันเกียวฟรอนติเอร์คาชิวะ 15,109เอฟซี โตเกียว โตเกียว สนามกีฬาอายิโนะโมะโต๊ะ47,851โตเกียว เวร์ดี มาจิดะ เซลเวีย  สนามกีฬามาชิดะ กิออน  15,489 คาวาซากิ ฟรอนตาเล คานางาวะ ยูแวนซ์โทโดโรกิสเตเดียมบายฟูจิตสึ 26,827 โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส สนามกีฬานิสสัน  71,624 โยโกฮามะ เอฟซี สนามฟุตบอลเอ็นเอชเคสปริงมิตสึซาวะ 15,442 โชนัน เบลมาเร เลมอนแก๊สสเตเดียมฮิรัตสึกะ 15,380 อัลบิเร็กซ์ นีงาตะ นีงาตะ สนามกีฬาเดงกะบิกสวอน 41,684 ชิมิซุ เอส-พัลส์ ชิซูโอกะ ไอเอไอสเตเดียมนิฮงไดระ 19,594 นาโงยะ แกรมปัส ไอจิ  สนามกีฬาโทโยตะ  42,753 เกียวโต ซังงะ เกียวโต ซังงะสเตเดียมบายเคียวเซร่า 21,623 กัมบะ โอซากะโอซากะ พานาโซนิค สเตเดียม ซุอิตะ 39,694 เซเรซโซ โอซากะ สนามกีฬาโยโดโกะซากูระ 24,481 วิสเซล โคเบะ  เฮียวโงะ  โนเอเวียร์สเตเดียมโคเบะ  29,643 ฟาเจียโน โอกายามะ โอกายามะ สนามกีฬาเจเอฟอีฮาเรโนคูนิ 15,479 ซานเฟรชเช ฮิโรชิมะ  ฮิโรชิมะ  อีดิออนพีซวิงฮิโรชิมะ  28,347 อวิสปา ฟูกูโอกะ  ฟูกูโอกะ  สนามกีฬาเบสต์เดงกิ  21,562

 สถิติ 
 ทำเนียบแชมป์ 
ยุคแบ่งฤดูกาล (1993-2004) 
ตัวหนา ทีมที่เป็นแชมป์; † แข่งแบบฤดูกาลเดียว; ‡ ทีมเดียวกันชนะทั้งสองสเตจ
ผสเตจที่ 1สเตจที่ 21993คาชิมะ แอนต์เลอส์เวอร์ดี คาวาซากิ1994ซานเฟรซ ฮิโรชิมะเวอร์ดี คาวาซากิ1995โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสเวอร์ดี คาวาซากิ1996 †คาชิมะ แอนต์เลอส์1997คาชิมะ แอนต์เลอส์จูบิโล อิวาตะ1998จูบิโล อิวาตะคาชิมะ แอนต์เลอส์1999จูบิโล อิวาตะชิมิซุ เอส-พัลส์2000โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสคาชิมะ แอนต์เลอส์2001จูบิโล อิวาตะคาชิมะ แอนต์เลอส์2002 ‡จูบิโล อิวาตะ2003 ‡โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส2004โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสอูราวะ เรดไดมอนส์

ยุคฤดูกาลเดียว (2005–2014) 
ฤดูกาลชนะเลิศรองชนะเลิศอันดับที่ 32005กัมบะ โอซากะอูราวะ เรดไดมอนส์คาชิมะ แอนต์เลอส์2006อูราวะ เรดไดมอนส์คาวาซากิ ฟรอนตาเลกัมบะ โอซากะ2007คาชิมะ แอนต์เลอส์อูราวะ เรดไดมอนส์กัมบะ โอซากะ2008คาชิมะ แอนต์เลอส์คาวาซากิ ฟรอนตาเลนาโงยะ แกรมปัส2009คาชิมะ แอนต์เลอส์คาวาซากิ ฟรอนตาเลกัมบะ โอซากะ2010นาโงยะ แกรมปัสกัมบะ โอซากะเซเรซโซ โอซากะ2011คะชิวะ เรย์โซลนาโงยะ แกรมปัสกัมบะ โอซากะ2012ซานเฟรซ ฮิโรชิมะเวกัลตะ เซ็นไดอูราวะ เรดไดมอนส์2013ซานเฟรซ ฮิโรชิมะโยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสคาวาซากิ ฟรอนตาเล2014กัมบะ โอซากะอูราวะ เรดไดมอนส์คาชิมะ แอนต์เลอส์

ยุคแบ่งฤดูกาล (2015-2016) 
ตัวหนา ทีมที่เป็นแชมป์; † แข่งแบบฤดูกาลเดียว; ‡ ทีมเดียวกันชนะทั้งสองสเตจ
ฤดูกาลสเตจที่ 1สเตจที่ 22015อูราวะ เรดไดมอนส์ซานเฟรซ ฮิโรชิมะ2016คาชิมะ แอนต์เลอส์อูราวะ เรดไดมอนส์

ยุคฤดูกาลเดียว (2017–ปัจจุบัน) 
ฤดูกาลชนะเลิศรองชนะเลิศอันดับที่ 32017คาวาซากิ ฟรอนตาเลคาชิมะ แอนต์เลอส์เซเรซโซ โอซากะ2018คาวาซากิ ฟรอนตาเลซานเฟรซ ฮิโรชิมะคาชิมะ แอนต์เลอส์2019โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสเอฟซี โตเกียวคาชิมะ แอนต์เลอส์2020คาวาซากิ ฟรอนตาเลกัมบะ โอซากะเอฟซี โตเกียว2021คาวาซากิ ฟรอนตาเลโยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสวิสเซล โคเบะ2022โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสคาวาซากิ ฟรอนตาเลซานเฟรซ ฮิโรชิมะ2023วิสเซล โคเบะโยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอสซานเฟรซ ฮิโรชิมะ2024วิสเซล โคเบะซานเฟรซ ฮิโรชิมะมาจิดะ เซลเวีย20252026–27

 ทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด 
 สโมสร  ชนะเลิศ  รองชนะเลิศ  ฤดูกาลที่ชนะเลิศ  ฤดูกาลที่รองชนะเลิศคาชิมะ แอนต์เลอส์<center> 8<center> 3 1996, 1998, 2000, 2001, 2007, 2008, 2009, 2016 1993, 1997, 2017โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส<center> 5<center> 3 1995, 2003, 2004, 2019, 2022 2000, 2002, 2013คาวาซากิ ฟรอนตาเล<center> 4<center> 4 2017, 2018, 2020, 2021 2006, 2008, 2009, 2022จูบิโล อิวาตะ<center> 3<center> 3 1997, 1999, 2002 1998, 2001, 2003ซานเฟรซ ฮิโรชิมะ<center> 3<center> 3 2012, 2013, 2015 1994, 2018, 2024กัมบะ โอซากะ<center> 2<center> 3 2005, 2014 2010, 2015, 2020โตเกียว เวร์ดี<center> 2<center> 1 1993, 1994 1995วิสเซล โคเบะ<center> 2<center> 0 2023, 2024 อูราวะ เรดไดมอนส์<center> 1<center> 5 2006 2004, 2005, 2007, 2014, 2016นาโงยะ แกรมปัส<center> 1<center> 2 2010 1996, 2011คะชิวะ เรย์โซล<center> 1<center> 0 2011 ชิมิซุ เอส-พัลส์<center> 0<center> 1  1999 เวกัลตะ เซ็นได<center> 0<center> 1  2012เอฟซี โตเกียว<center> 0<center> 1  2019