wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม (วปส.) มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันชั้นนำที่มีชื่อเสียงในระดับชาติและนานาชาติ ด้านการวิจัยและการศึกษา มุ่งเน้นการวิจัยในรูปแบบสหสาขาวิชาที่บูรณาการทั้งด้านประชากรศาสตร์ สังคมศาสตร์ วิทยาศาสตร์สุขภาพ และสาขาวิชาที่เกี่ยวเนื่องกับประชากร เปิดสอนหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาทางด้านประชากรศาสตร์และสังคมศาสตร์ ที่รวมถึง การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางประชากร การฉายภาพประชากร อนามัยเจริญพันธุ์ ผู้สูงอายุ และการย้ายถิ่น 

 ประวัติ 
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม ได้ก่อกำเนิดขึ้นในคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ภายใต้ชื่อ "ศูนย์วิจัยประชากรและสังคม" ต่อมา สภามหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อคราวประชุม ครั้งที่ 20/2514 วันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2514 ได้เห็นชอบให้จัดตั้ง "สถาบันวิจัยประชากรและสังคม" มีสถานภาพเทียบเท่าคณะในมหาวิทยาลัยมหิดล โดยได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาประกาศจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยมหิดลเพิ่มเติม เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยในช่วงเริ่มก่อตั้ง มีศาสตราจารย์นายแพทย์จรัส ยามะรัต ดำรงตำแหน่งรักษาการผู้อำนวยการ จนถึงวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 ต่อมา ดร.บุญเลิศ เลียวประไพ ได้รับตำแหน่งรักษาการผู้อำนวยการ จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการคนแรกของสถาบันฯ เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2518  

ในปี พ.ศ. 2526 สถาบันวิจัยประชากรและสังคม ได้ย้ายที่ทำการจากคณะสาธารณสุขศาสตร์ มาอยู่ที่อาคารของคณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา และในปี พ.ศ. 2554 สถาบันฯ ได้มีอาคารที่ทำการหลังแรก สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี โปรดเกล้าพระราชทานนามอาคารแห่งนี้ว่า "อาคารประชาสังคมอุดมพัฒน์" ซึ่งมีความหมายว่า "อาคารซึ่งมีความเจริญยิ่งในด้านประชากรและสังคม" และเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2554  

 ทำเนียบผู้อำนวยการ 

 <span style="color:White"> สถาบันวิจัยประชากรและสังคม  มหาวิทยาลัยมหิดล  รายนามผู้อำนวยการสถาบัน  วาระการดำรงตำแหน่ง 1. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.บุญเลิศ เลียวประไพ  31 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 - 24 มิถุนายน พ.ศ. 2523  2. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.ปราโมทย์ ประสาทกุล 25 มิถุนายน พ.ศ. 2523 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2527 (วาระที่ 1)
25 มิถุนายน พ.ศ. 2527 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2531 (วาระที่ 2) 3. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.อภิชาติ จำรัสฤทธิรงค์  23 สิงหาคม พ.ศ. 2531 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2535 (วาระที่ 1)
23 สิงหาคม พ.ศ. 2535 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2539 (วาระที่ 2) 4. ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ดร.เบญจา ยอดดำเนิน-แอ็ตติกจ์  23 สิงหาคม พ.ศ. 2539 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2542 (วาระที่ 1) 
23 สิงหาคม พ.ศ. 2542 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2547 (วาระที่ 2) 5. รองศาสตราจารย์ ดร.ชื่นฤทัย กาญจนะจิตรา 23 สิงหาคม พ.ศ. 2547 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 6. รองศาสตราจารย์ ดร.สุรีย์พร พันพึ่ง  21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 (วาระที่ 1)
21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 (วาระที่ 2) คำสั่งสภามหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 2/2559,เรื่องแต่งตั้งผู้อำนวยการสถาบันวิจัยประชากรและสังคม, 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 7. รองศาสตราจารย์ ดร.รศรินทร์ เกรย์ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 - 20 กุมภาพันธ์ 2563 คำสั่งสภามหาวิทยาลัยมหิดล ที่ 2/2559,เรื่องแต่งตั้งผู้อำนวยการสถาบันวิจัยประชากรและสังคม, 20 มกราคม พ.ศ. 25598. รองศาสตราจารย์ ดร.อารี จำปากลาย 21 กุมภาพันธ์ 2563 - 20 กุมภาพันธ์ 25679. รองศาสตราจารย์ ดร.เฉลิมพล แจ่มจันทร์21 กุมภาพันธ์ 2567 - ปัจจุบัน
# เทาเทาโมนา
เทาเทาโมนา (ชามอร์โร: เทาเทา–taotao หมายถึง "บุคคล" หรือ "ผู้คน" และ โมนา–mo'na หมายถึง "ยุคก่อน" โดยรวมความแล้วหมายถึง "คนยุคก่อนประวัติศาสตร์" หรือ "คนโบราณ") เป็นผีหรือวิญญาณชนิดหนึ่งตามความเชื่อของชาวชามอร์โร ซึ่งเป็นกลุ่มชาติปฐมภูมิของดินแดนแถบหมู่เกาะมาเรียนา ในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งได้แก่ เกาะลูตา, เกาะไซปัน, เกาะทีเนียน, เกาะกวม ในประเทศไมโครนีเซีย เชื่อว่าเป็นวิญญาณบรรพบุรุษ สิงสถิตอยู่ตามป่าเขาหรือในถ้ำตามธรรมชาติ 

เทาเทาโมนา เป็นความเชื่อที่มาแต่ตั้งเดิมของชาวชามอร์โร ก่อนที่ชาวสเปนในยุคล่าอาณานิคมในยุคศตวรรษที่ 17 และ 18 จะเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้และพยายามเปลี่ยนความเชื่อทั้งหมดของชาวพื้นเมือง แต่ถึงปัจจุบันความเชื่อเรื่องเทาเทาโมนาก็ยังคงมีอยู่ในหมู่ชาวชามอร์โร ทั้งนี้เชื่อว่า เทาเทาโมนาสิงสถิตอยู่ตามธรรมชาติ หากใครจะล่วงล้ำเข้าในป่าหรือเพื่อเก็บผลไม้ต้องกระทำพิธีการขออนุญาตเสียก่อน เนื่องจากเทาเทาโมนาจะไม่พอใจผู้ที่ล่วงล้ำเข้าไป ทั้งนี้เทาเทาโมนาอาจมาคุกคามผู้คนในหมู่บ้านหรือชุมชนเมืองได้ โดยเทาเทาโมนาจะไม่ชอบผู้หญิงตั้งครรภ์ หญิงตั้งครรภ์ชาวชามอร์โรจะใช้น้ำหอมและสวมเสื้อผู้ชายของสามี เพื่อปกปิดตัวเองจากเทาเทาโมนา ยามเมื่ออยู่กับบ้านในเวลากลางคืนRobert Tenorio Torres,  , Micronesian Journal of the Humanities and Sciences, University of Hawaii, December 2003, pp. 12-13.
บ้างก็บอกว่าเทาเทาโมนามีรูปร่างเหมือนมนุษย์ที่ตัวผอมแห้ง เนื้อตัวเหม็นเหมือนซากศพและกำลังผุกร่อน แต่ทว่ามีพละกำลังเหนือมนุษย์คล้ายซอมบี บ้างก็บอกว่าไม่มีหัว เทาเทาโมนาสิงอยู่ตามต้นไม้ใหญ่ในป่า เช่น ไม้จำพวกต้นไทร หรือหินที่เรียกว่า หินแลตเต ซึ่งเป็นหินก้อนใหญ่ที่วางตั้งอยู่ทั่วไปทั้งในเมืองและในป่า ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ของมนุษย์คล้ายกับสโตนเฮนจ์หรือโมอาย แต่มีขนาดเล็กกว่า โดยที่ไม่มีใครทราบว่าหินเหล่านี้เกิดขึ้นได้อย่างไร จึงเชื่อว่าเป็นการกระทำของเทาเทาโมนา เทาเทาโมนาจะไม่พอใจผู้ที่ลบหลู่และจะสร้างความเสียหายให้แก่ผู้นั้น เช่น ทำร้ายร่างกาย ครอบครัวรอดริเกซ ครอบครัวชาวชามอร์โรครอบครัวหนึ่ง เชื่อว่าพวกตนสามารถบันทึกเสียงของเทาเทาโมนาไว้ได้ด้วยเทปบันทึกเสียง ในปี ค.ศ. 1975  เป็นเสียงพูดคุยกันของ โทนี ลูกชายวัย 2 ขวบ ในขณะนั้น พูดคุยกับ พริสซิลลา แม่ของตน ซึ่งเป็นบทสนทนาทั่วไปในชีวิตประจำวัน และจู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาดลึกลับแทรกเข้ามา โดยขณะที่บันทึกเสียง ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นยืนยันว่าไม่มีใครได้ยินเสียงนี้

บ้างก็เชื่อว่า เทาเทาโมนาเป็นวิญญาณที่อ่อนโยนที่คอยช่วยเหลือหมอพื้นบ้านหรือแม่มดที่เรียกว่า ซูรูฮานัส (Suruhanas, Suruhanus) เทาเทาโมนาสามารถข่วนหรือหยิกหรือลักพาตัวเด็กได้ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ รวมถึงยังสามารถแฝงมาในร่างผู้คนเพื่อทำให้คน ๆ นั้นเจ็บไข้ได้ป่วยได้ Elizabeth San Nicolas, "Chamorro Superstitions," Oh Baby! magazine, Pacific Daily News, June 2008.
# ธันวาคม พ.ศ. 2559
ธันวาคม พ.ศ. 2559 เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2559 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์

 สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน
# ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ทัวร์นาเมนต์
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (WWE) ได้จัดความหลากหลายของทัวร์นาเมนต์การแข่งขันมวยปล้ำอาชีพสำหรับการแข่งขันโดยนักมวยปล้ำ

 การแข่งขันเป็นระยะๆ 
จับกด; ซับมิสชั่น; น็อกเอาต์; เคาต์เอาต์; ดับเบิลเคาต์เอาต์; ทำฟาล์ว; คะแนน; การตัดสิน; การตัดสินใจของกรรมการ; ไม่มีผลตัดสิน

 คิงออฟเดอะริง 
คิงออฟเดอะริง (King of the Ring) เป็นรายการทัวนาเมนต์หนึ่งของ WWE ที่เริ่มจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1985 แต่มาเริ่มจัดเป็น PPV ในระหว่างปี 1993 - 2002
# จักรพรรดิโกะ-มิซูโน
โคโตฮิโตะ (29 มิถุนายน ค.ศ. 1596 – 11 กันยายน ค.ศ. 1680) ได้รับการยกพระเกียรติหลังสวรรคตเป็น จักรพรรดิโกะ-มิซูโน  เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 108 ตามกฎมณเทียรบาลดั้งเดิม รัชสมัยของจักรพรรดิโกะ-มิซูโนะอยู่ใน ค.ศ. 1611 ถึง 1629 และเป็นจักรพรรดิองค์แรกที่ครองสิริราชสมบัติอย่างสมบูรณ์ในยุคเอโดะ

พระนามของจักรพรรดิโกะ-มิซูโนนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิเซวะ Emperor Seiwa, after his death, was sometimes referred to as  because this is the location of his tomb. จักรพรรดิองค์ที่ 56 ที่ปกครองในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 9 ที่มีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิมิซูโน เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) เข้าไปทำให้พระนามของจักรพรรดิโกะ-มิซูโนมีความหมายว่า จักรพรรดิมิซูโนที่สอง หรือ จักรพรรดิมิซูโนยุคหลัง

 ลำดับวงศ์ตระกูล 
ก่อนที่จะเสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ พระองค์มีพระนามเดิม (อิมินะ) ว่า โคโตฮิโตะ  หรือ มาซาฮิโตะ พระองค์เป็นโอรสองค์ที่ 3 ของจักรพรรดิโกโยเซกับโคโนเอะ ซากิโกะ

พระองค์ประทับอยู่กับพระราชวงศ์ของพระองค์ใน ไดริ หรือ เขตพระราชฐานชั้นใน ของ พระราชวังหลวงเฮอัง โกะ-มิซูโนมีพระราชโอรสธิดา 33 พระองค์จากพระมเหสีกับพระสนมทั้งหมด 6 พระองค์

 เหตุการณ์ 
เจ้าชายมาซาฮิโตะขึ้นเป็นจักรพรรดิหลังจากการสละราชสมบัติของจักรพรรดิโกโยเซพระราชบิดา หลังจากไม่นาน จักรพรรดิโกโยเซได้เสด็จขึ้นครองราชย์Titsingh, p. 410; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 44; n.b., a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami. ปีแห่งการครองราชย์ของจักรพรรดิโกะ-มิซูโนะสอดคล้องกับช่วงเวลาที่ โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ และ โทกูงาวะ อิเอมิตสึ เป็นผู้นำของ รัฐบาลเอโดะ

 29 มิถุนายน ค.ศ. 1596: การประสูติของเจ้าชายซึ่งจะเป็นที่รู้จักในพระนาม จักรพรรดิโกะ-มิซูโนะMeyer, Eva-Maria. (1999).  Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit, p. 186.

พระราชพงศาวลี
# เจ้าชายมาซาฮิโตะ
เจ้าชายมาซาฮิโตะ  อดีตรัชทายาทในรัชสมัย จักรพรรดิโองิมะชิ และเป็นพระราชบิดาของ จักรพรรดิโกะ-โยเซPonsonby-Fane, Richard. (1959). Imperial House, p. 424.   จักรพรรดิองค์ที่ 107 ซึ่งในภายหลังจักรพรรดิโกะ-โยเซผู้เป็นพระโอรสได้สถาปนาพระอิสริยยศของพระราชบิดาขึ้นเป็น จักรพรรดิโยโคอิง พระเจ้าหลวง 
(Ȳokwōin ''daijō tennō)
# คาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์
คาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล  เป็นเจ้าชายเยอรมันจากราชรัฐเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล ในปี 1780 เขาขึ้นสืบตำแหน่งต่อจากบิดาเป็นดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์ค และเป็นเจ้าผู้ครองเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล แต่ในอังกฤษนิยมเรียกท่านว่า ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ (Duke of Brunswick)

ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์นับถือพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย ผู้เป็นเสด็จลุงอย่างมาก และยึดเอาเสด็จลุงเป็นต้นแบบ ทั้งในด้านการเป็นเผด็จการอันมีกุศลธรรม และการเป็นผู้นำทางทหาร จอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ได้รับการยอมรับเป็นนักการสงครามชั้นครูศตวรรษที่ 18 โดยมีความถนัดในการใช้สงครามนอกแบบ (irregular warfare) 

ประวัติ
คาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ ประสูติที่เมืองว็อลเฟินบึทเทิล เป็นโอรสองค์ใหญ่ของคาร์ลที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล กับเจ้าหญิงฟิลิพพีเนอ ชาร์ล็อทเทอ แห่งปรัสเซีย (ขนิษฐาของพระเจ้าฟรีดริชมหาราช) บิดาของท่านเป็นผู้ครองเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล ซึ่งเป็นรัฐขนาดเล็กของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ต่อมาในปี 1753 พระบิดาย้ายเมืองหลวงของราชรัฐกลับไปยังเมืองเบราน์ชไวค์ ซึ่งเป็นเมืองใหญ่สุดในราชรัฐ

การทหาร
ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ได้รับการกล่าวถึงในแง่ของเป็นผู้เชี่ยวชาญการยุทธ์ในศตวรรษที่ 18 โดยระหว่างปี 1756-63 ท่านมีส่วนร่วมในสงครามเจ็ดปี ร่วมกองกำลังผสมระหว่างบรรดาราชรัฐเยอรมันตอนเหนือภายใต้บัญชาของเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ เพื่อพิทักษ์ราชรัฐฮันโนเฟอร์ (ในการปกครองของกษัตริย์อังกฤษ) จากการรุกรานของราชอาณาจักรฝรั่งเศส แม้จะไม่สามารถปกป้องฮันโนเฟอร์ไว้ได้ แต่ท่านก็ยังรับราชการทหารต่อและได้ขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองทัพเหนือแทนดยุกแห่งคัมบาร์ลันด์ 

ต่อมาในปี 1773 ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นนายพลแห่งกองทัพปรัสเซีย และต่อมาในปี 1787 ได้รับแต่งตั้งเป็นจอมพล และจัดทัพ 20,000 นายไปรุกรานเนเธอร์แลนด์ การรุกรานเนเธอร์แลนด์ของท่านเป็นไปอย่างรวดเร็วและไร้การนองเลือด  ต่อมาในวันที่ 14 ตุลาคม 1806 ระหว่างสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ ท่านบัญชาทัพเข้าเผชิญหน้ากับทัพฝรั่งเศสที่นำโดยหลุยส์-นีกอลา ดาวู และได้รับความพ่ายแพ้ ท่านสูญเสียดวงตาทั้งสองข้างจากการต้องกระสุนปืนในศึกครั้งนี้และได้รับบาดเจ็บหนัก และอสัญกรรมในวันที่ 10 พฤศจิกายน 1806 

จอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ยังมีความใกล้ชิดกับราชวงศ์อังกฤษ โดยเสกสมรสกับเจ้าหญิงออกัสตาแห่งบริเตนใหญ่ ขนิษฐาในพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร นอกจากนี้ หนึ่งในพระธิดาของพระองค์ยังเสกสมรสเข้าสู่ราชวงศ์อังกฤษได้ขึ้นเป็นราชินีแห่งสหราชอาณาจักร ทำให้ทรงมีศักดิ์เป็นพระอัยกา(ตา)ของเจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งเวลส์
# ผลคูณโคชี
ในคณิตศาสตร์เชิงวิเคราะห์ ผลคูณโคชี  คือการคอนโวลูชันแบบไม่ต่อเนื่อง (หรือเรียกอย่างง่ายคือการคูณ) ของอนุกรมอนันต์สองอนุกรม. ตั้งชื่อตามนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส โอกึสแต็ง ลวี โคชี

 นิยาม 
กำหนดให้ทั้ง  และ  เป็นอนุกรมลู่เข้าสัมบูรณ์ ซึ่งทำให้อนุกรม

 โดยที่ 

ลู่เข้าสัมบูรณ์ด้วยเช่นกัน และเกิดความสัมพันธ์ดังนี้

เราเรียกอนุกรม  นี้ว่า ผลคูณโคชีของอนุกรม  และ 

สูตรดังกล่าวสามารถแจกแจงได้ดังนี้

เมื่อแทนค่า  แล้ว เราจะได้ค่าใกล้เคียงของผลคูณที่ต้องการหาค่า

 อนุกรมยกกำลัง
นอกจากอนุกรมอนันต์แล้ว ผลคูณโคชียังสามารถนำมาใช้กับอนุกรมยกกำลังได้.. ดังนี้

กำหนดอนุกรมยกกำลังสองอนุกรม  และ 

โดยที่  และ  คือสัมประสิทธิ์เชิงซ้อน ผลคูณโคชีของอนุกรมยกกำลังสองอนุกรมนี้นิยามได้ว่า

 โดยที่ 

 เชิงอรรถ
# โคเรียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล
โคเรียส์เน็กซ์ท็อปโมเดล (คำแปล: Challenge Supermodel Korea; ตัวย่อ: KNTM) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์ค้นหาสุดยอดนางแบบของประเทศเกาหลีใต้ โดยได้ซื้อลิขสิทธิ์มาจากรายการอเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ออกอากาศผ่านทางสถานีโทรทัศน์ช่อง ออนสไตล์ (OnStyle) ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2010 และออกอากาศครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014온스타일 측 “‘도수코’ 男버전 제작 무산” -  2014.02.07

 บุคคลที่เกี่ยวข้องกับรายการ 

 ชื่อ ฤดูกาล 1 KNTM1 MC and Judges 2KNTM2 MC and Judges 3KNTM3 MC, Judges and Mentors 4KNTM4 MC and Judges 5장윤주ชัง ยุน-จู||colspan="5" style="background:#bfffc0;"|<center>กรรมการตัดสิน/พิธีกร이혜주อี ฮเย-จู<center>กรรมการตัดสิน
|-
|로건||โลแกน||style="background:#bfffc0;"|<center>กรรมการตัดสิน우종완อู จง-วัน<center>กรรมการตัดสิน ||colspan="4" style="background:#D3D3D3"|
|-
|박형준||พัก ฮย็อน-จุน||style="background:lightblue;"|<center>ครีเอทีฟ ไดเร็คเตอร์ ||colspan="4" style="background:#D3D3D3"|
|-
|정구호||ช็อง คู-โฮ||style="background:#D3D3D3"| ||style="background:#bfffc0;"|<center>กรรมการตัดสิน하상백ฮา ซัง-แพ็ก <center>ครีเอทีฟ ไดเร็คเตอร์조선희โจ ซ็อน-ฮี <center>กรรมการตัดสิน ||colspan="3" style="background:#D3D3D3"|
|-
|한상혁||ฮัน ซัง-ฮย็อก||colspan="2" style="background:#D3D3D3"| ||style="background:#bfffc0;"|<center>กรรมการตัดสิน최미애ชเว มี-แอ <center>โค้ชดูแล/กรรมการตัดสิน||colspan="2" style="background:#D3D3D3"|
|-
|한혜연||ฮัน ฮเย-ย็อน||colspan="2" style="background:#D3D3D3"| ||colspan="3" style="background:#bfffc0;"|<center>โค้ชดูแล/กรรมการตัดสิน정욱준ช็อง กุก-จุน <center>กรรมการตัดสิน||colspan="1" style="background:#D3D3D3" |
|-
|김원중||คิม ว็อน-จุง||colspan="4" style="background:#D3D3D3"| ||style="background:#bfffc0;"|<center>โค้ชดูแล/กรรมการตัดสิน

ฤดูกาล
ฤดูกาลวันที่ออกอากาศผู้ชนะเลิศผู้เข้าแข่งขัน (เรียงตามลำดับคนออก) จำนวนผู้แข่งขันประเทศที่ได้ไป 1
| 18 กันยายน 2010
| อี จี-มิน| คิม นา-แรอี ยู-คย็อง
| คิม ยู-รี, อี อึน-ย็อง, ชิน ย็อง-อึน และ ซ็อก ดัน-บี, คิม เย-จี, ซ็อน ฮเย-ลิม, แพ็ก อิล-ฮง และ คิม ฮโย-คย็อง, คิม มิน-ซ็อน, โอ ฮเย-จี, พัก ดู-ฮี
| 14
| ปารีส
|-style="background: #D0E6FF;"
| 2 9 กรกฎาคม 2011 จิน จ็อง-ซ็อน  พัก ซึล-กี ยุน ยู-จิน, อี อึน-ซุก, โค จ็อง-ซ็อน, พัก โซ-ย็อน และ เจนนี่ ฟุกล์ซาง, ชเว จี-ฮเย, โค อึน-บี, อี ซุง-ซิล, อี ซ็อน-ย็อง และ อี ซง-อี, อึม ยู-จ็อง, อี เจนนี่ และ ซง แฮ-นา 15 ไซปันนิวยอร์ก 3
| 21 กรกฎาคม 2012
| ชเว โซ-รา| คิม จิน-คย็อง
| มิน แฮ-ริน และ คว็อน ดา-มิน และ ช็อง ฮัน-โซล, อี ซึล-กี, จี โซ-ย็อน, ชัง มี-ริม, ฮอ กย็อน-ฮี, ยุน อึน-ฮวา, ชเว ฮัน-บิท, ฮง จี-ซู, ชเว เซ-ฮี, คัง โช-ว็อน, อี มิน-จ็อง, อี นา-ฮย็อน และ โค โซ-ฮย็อน, ยอ ย็อน-ฮี
| 18
| เสียมราฐนครโฮจิมินห์หมูยแน้
|-style="background: #D0E6FF;"
| 4 21 กรกฎาคม 2013 ชิน ฮย็อน-จี ช็อง โฮ-ย็อนฮวัง ฮย็อน-จู อัน ฮเย-จิน และ โค อึน-บี, ซ็อก อิล-มย็อง, โช อึน-แซม, คิม อึน-แฮ และ ซอ ย็อง-แช, รยู เย-รี, คิม ซี-ว็อน, อิม ฮย็อน-จู, ช็อง ฮา-อึน, คิม ฮเย-อา และ พัก ชิน-แอ 15 ภูเก็ตลาสเวกัส 5
| 16 สิงหาคม 2014
| ฮวัง กี-พึม''' อี ชึล-อูฮัน ซึง-ซู ชเว จี-อิน, ช็อง โซ-ฮย็อน, ช็อง ด็อง-กยู, ชิน แจ-ฮย็อก, ฮัน จี-อัน, คิม ซึง-ฮี, คิม จ็อง-ฮุน, คิม แย-ลิม และ พัง แท-อึน, ชเว จ็อง-จิน, ช็อง ยง-ซู, คิม มิน-จ็อง และ ฮย็อน จี-อึน 16 โทรอนโต
# อาชีวอนามัยและความปลอดภัย
อาชีวอนามัยและความปลอดภัย (อักษรย่อ: OSH) นอกจากนี้ยังเรียกกันทั่วไปว่า สุขภาพและความปลอดภัยในอาชีพ (อักษรย่อ: OHS), อาชีวอนามัย It can be confusing that British English also uses industrial medicine to refer to occupational health and safety and uses occupational health to refer to occupational medicine. See the Collins Dictionary entries for industrial medicine and occupational medicine and occupational health. หรือ สุขภาพและความปลอดภัยในที่ทำงาน (อักษรย่อ: WHS) เป็นวิชาที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัย, สุขภาพ และสวัสดิภาพของประชาชนในที่ทำงาน คำนิยามนี้ยังหมายถึงเป้าหมายของสาขานี้Mosby's Medical Dictionary เพื่อให้พวกเขามีสำนึกต่อหัวข้อดังกล่าว ที่แต่เดิมเป็นคำย่อของโครงการ/ภาควิชาอาชีวอนามัยและความปลอดภัย

เป้าหมายของอาชีวอนามัยและความปลอดภัย ประกอบด้วยการส่งเสริมให้เกิดให้เกิดสภาพแวดล้อมการทำงานที่ปลอดภัยและมีอนามัย ทั้งยังให้การป้องกันต่อเพื่อนร่วมงาน, สมาชิกในครอบครัว, ผู้ว่าจ้าง, ลูกค้า และอื่น ๆ อีกมากที่อาจได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อมในสถานที่ทำงาน ส่วนในสหรัฐอเมริกา คำนิยามนี้ยังกินความหมายเป็น อาชีวอนามัย และความปลอดภัยสำหรับผู้ประกอบอาชีพและไม่ได้ประกอบอาชีพ  และรวมถึงความปลอดภัยในการทำกิจกรรมนอกที่ทำงานFanning, Fred E. (2003). Basic Safety Administration: A Handbook for the New Safety Specialist, Chicago: American Society of Safety Engineers

ในเขตอำนาจศาลระบบกฎหมายคอมมอนลอว์ นายจ้างมีหน้าที่ตามกฎหมายสำหรับการดูแลที่เหมาะสมต่อความปลอดภัยของพนักงาน กฎหมายที่เป็นพระราชบัญญัติอาจเพิ่มกำหนดหน้าที่ทั่วไปอื่น ๆ, แนะนำการปฏิบัติหน้าที่โดยเฉพาะ และสร้างหน่วยงานของรัฐที่มีอำนาจในการควบคุมปัญหาด้านความปลอดภัยในสถานที่ทำงาน โดยรายละเอียดของเรื่องนี้แตกต่างกันไปตามแต่ละเขตอำนาจศาล

ทุกองค์กรมีหน้าที่สร้างความมั่นใจต่อพนักงานและบุคคลอื่นใดที่อาจได้รับผลกระทบจากกิจกรรมขององค์กร ให้ยังคงมีความปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา
# หงฉือ
หงฉือ (Hóngshí; 18 มีนาคม ค.ศ. 1704 – 20 กันยายน ค.ศ. 1727) เป็นเจ้าชายชาวแมนจูแห่งราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัวในราชวงศ์ชิง เป็นโอรสองค์ที่สามของจักรพรรดิยงเจิ้ง ถูกพระบิดาถอดเป็นสามัญชนใน ค.ศ. 1725 เพราะสนับสนุนเจ้าชายยฺหวิ่นซื่อ (允禩) อดีตคู่แข่งทางการเมืองของพระบิดา สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1727 เชื่อว่าด้วยการแขวนพระศอเพราะถูกพระบิดาบีบคั้น ภายหลังจักรพรรดิเฉียนหลงผู้เป็นอนุชาให้ตั้งกลับเป็นเจ้าดังเดิม

ประวัติ
หงฉือเกิดในสกุลแมนจูอ้ายซินเจว๋หลัว เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามของเจ้าชายอิ้นเจิน (胤禛) กับอนุภริยาคือพระชายาฉี (齊妃) ซึ่งเป็นชาวฮั่นจากสกุลหลี่ (李)

เจ้าชายอิ้นเจินได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิยงเจิ้งใน ค.ศ. 1722 หลังจักรพรรดิคังซีพระราชบิดาสวรรคต ในรัชกาลยงเจิ้ง เจ้าชายหงฉือไม่มีบทบาทมากมายในราชสำนัก ต่างจากพระอนุชาของพระองค์คือ หงลี่ (弘曆) ซึ่งต่อมาเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิเฉียนหลง หงลี่ได้รับพระราชทานพระอิสริยยศ "ชินหวัง" (亲王 อ๋องชั้นเอก) ขณะที่หงฉือมิได้รับแต่งตั้งใด ๆ ทั้งสิ้น

ครั้นช่วง ค.ศ. 1722–26 หงฉือสมาคมกับเจ้าชายยฺหวิ่นซื่อผู้เป็นพระอนุชาของจักรพรรดิหย่งเจิ้ง และเป็นพระปิตุลา (อา) ของพระองค์ เจ้าชายยฺหวิ่นซื่อกับจักรพรรดิยงเจิ้งนั้นชิงดีชิงเด่นทางการเมืองกันมาแต่เดิม ใน ค.ศ. 1725 จักรพรรดิยงเจิ้งจึงถอดเจ้าชายหงฉือเป็นสามัญชน ขับออกจากสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว และอัปเปหิจากวังต้องห้าม อย่าได้กลับมาอีก ในราชโองการนั้น จักรพรรดิยงเจิ้งระบุว่า เชิญหงฉือไป "เป็นลูกของยฺหวิ่นซื่อเสีย ถ้าต้องการ" ซึ่งนักประวัติศาสตร์ตีความว่า แสดงถึงความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างหงฉือกับยฺหวิ่นซื่อ อันเป็นเหตุให้จักรพรรดิยงเจิ้งไม่สบพระทัย ในไม่ช้า ยฺหวิ่นซื่อก็ประสบชะตากรรมเดียวกันคือถอดเป็นสามัญชน

แม้หงฉือถูกห้ามเข้าวังอีก แต่ก็มิได้ถูกจองจำอย่างยฺหวิ่นซื่อผู้เป็นอา ถึงกระนั้น ก็มีพระบัญชาให้อยู่ในความควบคุมของยฺหวิ่นเถา (允祹) อาอีกคนของเขา

แต่แม้จะต้องโทษทัณฑ์เช่นนั้น หงฉือมิได้สำนึก จักรพรรดิหย่งเจิ้งยิ่งพิโรธ จึงให้ลบชื่อหงฉือออกจากราชพงศาวลี (玉蝶) ถือเป็นการตัดความสัมพันธ์พ่อลูก

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1727 จักรพรรดิหย่งเจิ้งบีบให้หงฉือแขวนคอตาย เวลานั้น หงฉืออายุได้ 23 ปี แต่ไม่มีเอกสารประวัติศาสตร์ฉบับไหนระบุเหตุที่จักรพรรดิบังคับเช่นนั้น

จักรพรรดิหย่งเจิ้งสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1735 หงลี่ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อเป็นจักรพรรดิเฉียนหลง เจ้าชายอิ้นลู่ (胤禄) ถวายฎีกาขอให้คืนสถานะเดิมแก่หงฉือ จักรพรรดิเฉียนหลงตรัสว่า หงฉือพระเชษฐายัง "เยาว์และเขลา" นัก แต่แม้จะสิ้นชีพมานานแล้ว ก็ยังทรงรำลึกถึงด้วยความรักฉันพี่น้องอยู่มิได้ขาด จึงอนุมัติตามนั้น

การที่ฎีกาของอิ้นลู่ก็ดี หรือโองการคืนยศของจักรพรรดิเฉียนหลงก็ดี มิได้เอ่ยว่า หงฉือเคยกระทำความผิดอย่างใด ยิ่งทำให้นักประวัติศาสตร์ฉงนสนเท่ห์เกี่ยวกับการลงโทษหงฉือของจักรพรรดิเฉียนหลง

พงศาวลี
 ภริยา
 นางต้งเอ้อ (棟鄂氏) ธิดาของชายชื่อ สีเอ่อร์ต๋า (席爾達)
 นางจง (鐘氏) ธิดาของ จง ต๋า (鐘達)
 นางเถียน (田氏)

 บุตร
 หยงเชิน (永珅) บุตรคนเดียวของหงฉือ สิ้นชีวิตในวัย 3 ปี
# คริสเตียน บี. แอนฟินเซน
คริสเตียน โบห์เมอร์ แอนฟินเซน จูเนียร์ (26 มีนาคม ค.ศ. 1916 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักชีวเคมีชาวอเมริกัน เกิดในครอบครัวชาวอเมริกันเชื้อสายนอร์เวย์ที่เมืองโมเนสเซน รัฐเพนซิลเวเนีย เป็นบุตรของโซฟี (นามสกุลเดิม รัสมุสเซน) และคริสเตียน โบห์เมอร์ แอนฟินเซน ซีเนียร์ ช่วงทศวรรษที่ 1920 ครอบครัวของแอนฟินเซนย้ายไปอยู่ที่เมืองฟิลาเดลเฟีย แอนฟินเซนเรียนที่วิทยาลัยสวาร์ธมอร์จนจบปริญญาตรีในปี ค.ศ. 1937 สองปีต่อมาเขาเรียนจบปริญญาโทสาขาเคมีอินทรีย์จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ในปีเดียวกัน ห้องปฏิบัติการคาลส์เบิร์กของมูลนิธิอเมริกัน-สแกนดิเนเวียนที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์กมอบตำแหน่งสมาชิกให้แก่แอนฟินเซนในฐานะผู้พัฒนาวิธีการใหม่ในการวิเคราะห์โครงสร้างโปรตีนเชิงซ้อนและการตั้งชื่อเอนไซม์ ในปี ค.ศ. 1941 แอนฟินเซนทำงานที่ภาควิชาชีวเคมีของโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ด เขาเรียนจบปริญญาเอกสาขาชีวเคมีที่นั่นในอีกสองปีต่อมา''Biography of Christian B. Anfinsen'' (U.S. National Library of Medicine). Profiles.nlm.nih.gov. Retrieved on 2012-03-08.

ในปี ค.ศ. 1950 สถาบันหัวใจ ปอดและเลือดแห่งชาติ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันสุขภาพแห่งชาติเลือกแอนฟินเซนให้เป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการสรีรวิทยาเซลล์ สี่ปีต่อมา เขากลับไปทำงานที่ห้องปฏิบัติการคาลส์เบิร์กและมีโอกาสเรียนที่สถาบันวิทยาศาสตร์ไวซ์แมนน์ที่เมืองเรโฮวอต ประเทศอิสราเอล''Christian B. Anfinsen – 1957'' (Guggenheim Foundation) . Gf.org. Retrieved on 2012-03-08. แอนฟินเซนได้รับเลือกเป็นภาคีสมาชิกของสถาบันศิลปะและวิทยาศาสตร์แห่งอเมริกาในปี ค.ศ. 1958

ในปี ค.ศ. 1962 แอนฟินเซนเป็นศาสตราจารย์อาคันตุกะที่โรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดและเป็นหัวหน้าภาควิชาเคมี ก่อนจะดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องปฏิบัติการชีวเคมีที่สถาบันโรคข้ออักเสบและโรคทางเมตาบอลิซึมจนถึงปี ค.ศ. 1981 ต่อมาในปี ค.ศ. 1972 แอนฟินเซนได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีจากการอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างลำดับกรดอะมิโนกับปฏิกิริยาคอนฟอร์เมชันที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพ หลังจากนั้นเขาได้ร่วมก่อตั้งสภาวัฒนธรรมโลก ระหว่างปี ค.ศ. 1982–1995 แอนฟินเซนดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีเชิงชีวฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์''Obituary:Christian Anfinsen''. independent.co.uk (1995-05-24). Retrieved on 2012-03-08.

ด้านชีวิตส่วนตัว แอนฟินเซนแต่งงานครั้งแรกกับฟลอเรนซ์ คีเนนเกอร์ในปี ค.ศ. 1941 มีบุตรด้วยกัน 3 คนแต่หย่าร้างในปี ค.ศ. 1978 ต่อมาเขาแต่งงานใหม่กับลิบบี ชูลแมน เอลีในปี ค.ศ. 1979 และมีบุตรบุญธรรม 4 คนhttp://www.independent.co.uk/news/people/obituary-christian-anfinsen-1620834.html แอนฟินเซนเสียชีวิตด้วยภาวะหัวใจล้มที่เมืองแรนดอลส์ทาวน์ รัฐแมริแลนด์ในปี ค.ศ. 1995
# จักรพรรดิโองิมาจิ
จักรพรรดิโองิมาจิ (18 มิถุนายน ค.ศ. 1517 – 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1593) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 106 ตามลำดับการสืบราชบัลลังก์แบบดั้งเดิมพระองค์ครองราชย์ในวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1557 จนกระทั่งสละราชสมบัติในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1586 ตรงกับช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างยุคเซ็งโงกุในรัฐบาลโชกุนอาชิกางะกับช่วงต้นของยุคอาซูมิ–โมโมยามะ พระนามส่วนพระองค์คือมิจิฮิโตะ (方仁)Titsingh, I. (1834). Annales des empereurs du Japon,  p. 383.

ลำดับวงศ์ตระกูล
โองิมาจิเป็นพระราชโอรสองค์แรกในจักรพรรดิโกะ-นาระ
 นางกำนัล (ไนชิ-โนะ-ซูเกะ): มาเกโนโกจิ (ฟูจิวาระ) ฟูซาโกะ (万里小路 房子; สวรรคต ค.ศ. 1580) ภายหลังเป็นเซโกะ-อิง (清光院) ธิดาในมาเดโนโกจิ ฮิเดฟูซะ
 พระราชธิดาองค์ที่ 2: เจ้าหญิงเอโก (1540–1551; 永高女王)
 พระราชธิดาองค์ที่ 3 (พระราชสมภพ ค.ศ. 1543)
 พระราชโอรสองค์โต: เจ้าชายมาซาฮิโตะ  มีอีกพระนามว่า เจ้าชายซาเนฮิโตะและได้รับสมัญญานามหลังสวรรคตเป็นโยโกวอิงไดโจเท็นโน พระราชโอรสองค์โตของมาซาฮิโตะคือ เจ้าชายคาซูฮิโตะ (ค.ศ. 1572–1617) ผู้กลายเป็นจักรพรรดิโกะ-โยเซPonsonby-Fane, Imperial House, p. 424; this Imperial Prince was enshrined in Tsukinowa no misasagi at Sennyū-ji.
 พระราชธิดา (1562–67, พระราชมารดายังอยู่ในการคาดคะเน)
 นางกำนัล (ไนชิ-โนะ-ซูเกะ): ธิดาในอาซูไก มาซัตสึนะ
 พระราชธิดา: ??? (春齢女王; 1549–1569)
 พระราชธิดา: เจ้าหญิงเอโชะ (永尊女王; 1563–1571)
 นางกำนัล (ไนชิ-โนะ-ซูเกะ): ได-ไนชิ (大典侍) ธิดาในมาเดโนโกจิ คาตาฟูซะ
 พระราชธิดาองค์แรก (1539–1543)

พระราชประวัติ
เมื่อจักรพรรดิโกะ-นะระจักรพรรดิองค์ที่ 105 ผู้เป็นพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในวันที่ 5 เดือน 9 ปี โคจิ ที่ 3 ตรงกับวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1557 เจ้าชายมิชิฮิโตะที่รัชทายาทพระชนมายุ 40 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิโองิมะชิ หลังจากนั้นจึงได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 27 เดือน 10 ปี โคจิ ที่ 3 ตรงกับวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1557Titsingh, I. (1834). Annales des empereurs du Japon,  p. 383.

ภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของ เจ้าชายมะซะฮิโตะ พระราชโอรสองค์ใหญ่ที่รัชทายาทเมื่อวันที่ 24 เดือน 7 ปี เท็นโช ที่ 14 ตรงกับวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1586 จักรพรรดิโองิมะชิจึงได้สถาปนาเจ้าชายคะซุฮิโตะพระราชนัดดาพระโอรสในเจ้าชายมะซะฮิโตะขึ้นเป็นรัชทายาทและหลังจากนั้นไม่นานจักรพรรดิโองิมะชิได้สละราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายคะซุฮิโตะขึ้นเป็น จักรพรรดิโกะ-โยเซ เมื่อวันที่ 7 เดือน 11 ปี เท็นโช ที่ 14 ตรงกับวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1586 และได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิโกะ-โยเซเมื่อวันที่ 25 เดือน 11 ปี เท็นโช ที่ 14 ตรงกับวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1587 

หลังจากสละราชบัลลังก์แล้วอดีตจักรพรรดิโองิมะชิได้เสด็จไปประทับยัง พระราชวังเซ็นโนะดะ จนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 5 เดือน 1 ปี บุนโระคุ ที่ 2 ตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1593 ขณะพระชนมายุได้ 75 พรรษา

พระราชพงศาวลี