wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระอินทราณี
พระอินทราณี (Sanskrit: इन्द्राणी, IAST: Indrāṇī, lit. ราชินีแห่งพระอินทร์)พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 1415 หรือเป็นที่รู้จักในอีกนาม คือ  ศจีพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 1136 (Sanskrit: शची, IAST: Śacī) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู ชายาของพระอินทร์ และเป็นหนึ่งในคณะเทวีมาตฤกา

นิรุกติศาสตร์และฉายา
ในสมัยพระเวท นามของนางนั้นมาจากสามีของนางนามว่า อินทราณี (Indrāṇī) นั้น มาจาก พระอินทร์ และหมายถึง 'ราชินีแห่งพระอินทร์' เช่นเดียวกัน คำไวพจน์นามของพระอินทร์นั้นมาจากความเกี่ยวข้องในฐานะสามีของนางเช่นกัน เช่น ศจีปติ (สามีของนางศจี), ศจีทระ (นางศจีของพระอินทร์) หรือ ศจีวระ (ผู้ดูแลนางศจี)

ศจี (Śacī) เป็นอีกนามไวพจน์ยอดนิยมของพระอินทราณี นักวิชาการชาวอังกฤษ นามว่า เซอร์ โมเนียร์ โมเนียร์‑วิลเลียมส์ ได้ศึกษาและอธิบายความหมายอันแปลว่า 'วจี', 'พลังแห่งวจี' หรือ 'วจีอันคารมคมคาย' ซึ่งมาจากคำสันสกฤต ศจะ ซึ่งหมายถึง 'คำพูด', 'กล่าว' หรือ 'บอก' ศจี ยังเกี่ยวข้องกับคำว่า ศักดิ์ อันหมายถึง 'พละกำลัง', 'ความแข็งแกร่ง', 'การสำแดง' หรือ 'ความสำเร็จ' 

เดวิด คินสลีย์ ศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญในด้านเทพีในศาสนาฮินดูเชื่อว่า คำว่า ศจี เป็นการตีความอธิบายจากศักติ อันหมายถึง พละกำลังอำนาจ และนักวิชาการท่านอื่น ๆ แปลความหมายของคำนี้ว่า 'ผู้มีความงาม' อันหมายถึงคำว่า ศจี
สำหรับนามอื่นรวมถึง: 
 เอนทรี (Aindrī) – 'ชายาของพระอินทร์'
 เปาโลมี (Poulomī) – 'ธิดาของอสูรปุโลมา'
 ปุโลมาจา (Poulomujā) – 'บุตรีแห่งอสูรปุโลมา'
 เทวราณี (Devarāṇī) – 'ราชินีแห่งเทวดา' 
 จารุธรา (Cārudhārā) – 'ผู้ทรงความงาม'
 ศักราณี (Śakrāṇī) – 'ชายาของท้าวศักระ (คือ พระอินทร์)'
 มเหทราณี (Mahendrāṇī) – 'ชายาของท้าวมเหทร (พระอินทร์)'

ในศาสนาอื่น ๆ
thumb|จิตรกรรมพระอินทร์และพระอินทราณีทรงช้างเอราวัณ, , จาก อาเมร์ รัฐราชสถาน จัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์ศิลปะลอสแองเจลีสเคาน์ตี้ สหรัฐ
พระอินทราณียังปรากฏในคติศาสนาอื่น ๆ ถึงแม้จะมิได้มีบทบาทมากนัก ในประเพณีศาสนาเชน นางนั้นเป็นดังภาพสะท้อนของพระอินทร์ และเป็นตัวแทนของคู่รักในอุดมคติ ตามตำนานเมื่อครั้งประสูติ ตีรถังกร นางพร้อมด้วยสามีทรงช้างเอราวัณมาถวายพระพรและนบนมัสการพระองค์เพื่อศิริสวัสดิ์พิพัฒน์มงคล

ในพระพุทธศาสนา พระไตรปิฎกภาษาบาลี พระอินทราณีได้รับการขนานนาม คือ สุชาดา (Sujā) ชายาของท้าวสักกะ เป็นบุตรีของท้าวเวปจิตติ โดยก่อนหน้านี้นางได้เวียนว่ายตามวัฏสงสารด้วยกุศลของนางมาหลายภพชาติก่อนเป็นชายาของท้าวสักกะ อันนางได้มาบุตรีของราชาอสูรศัตรูของสามีของและคณะ ด้วยอุบายของท้าวสักกะได้นิรมิตตนเองอสูรชราเข้านางและได้เกี้ยวพาราสีนางจนเกิดจิตปฏิพัทธ์ หลังจากชนะการประลองยุทธ์กับบิดรของนางสำเร็จ จึงได้รับกายกย่องเป็นเอกชายาของพระองค์
# พระแม่เกามารี
พระแม่เกามารี (สันสกฤต: कौमारी อังกฤษ: Kaumari) เป็นเทวสตรี ในศาสนาฮินดู เป็นหนึ่งในคณะเทวีสัปตมาตฤกาทั้ง 7 พระแม่เกามารีทรงถือกำเนิดจากพลังของพระขันทกุมารกับพระแม่เทวเสนาและพระแม่วัลลี บางตำนานก็ว่าเป็นองค์เดียวกับพระแม่เทวเสนา

 เทวตำนาน
# รักใหญ่
รักใหญ่ ฮักหลวง (คำเมือง) หรือ รักพม่าMelanorrhoea usitata  at ZipcodeZoo.com   เป็นพืชในวงศ์มะม่วง มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคอินโดจีน

 ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 
รักใหญ่เป็นไม้ยืนต้น สูง 5-25 เมตร มีขนสั้นหนานุ่มตามกิ่งอ่อน ช่อดอก กลีบเลี้ยงด้านในและกลีบดอกทั้งสองด้าน ใบเรียงเวียนรูปรี ขอบขนานหรือแกมรูปไข่กลับ ยาว 12-36 เซนติเมตร ปลายใบมน กลมหรือแหลม แผ่นใบหนา มีขนประปราย ก้านใบยาว 1.5-3 เซนติเมตร ดอกออกเป็นช่อแบบแยกแขนง ยาวได้ถึง 35 เซนติเมตร มีดอกจำนวนมาก กลีบเลี้ยงคล้ายหมวกแฉกลึกด้านเดียว ยาวได้ถึง 7 มิลลิเมตร ร่วงเร็ว ดอกสีขาวอมชมพูมี 5-7 กลีบ รูปขอบขนาน ยาวประมาณ 1 เซนติเมตร มีเกสรเพศผู้จำนวนมาก ติดบนฐานดอกนูน (torus) ยาวเท่า ๆ กลีบดอก รังไข่มีช่องเดียว มีก้านสั้น ๆ ก้านเกสรเพศเมียสั้น ยอดเกสรมีขนยาว ผลเป็นแบบผนังชั้นในแข็ง เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-3 เซนติเมตร มีปีกที่ขยายมาจากกลีบดอกรูปขอบขนาน ยาว 5-10 เซนติเมตร ปลายปีกมน มีเส้นกลีบ ก้านผลยาว 1.5-2 เซนติเมตร ภายในมีเมล็ดเดียวสารานุกรมพืชในประเทศไทย (ฉบับย่อ), ราชันย์ ภู่มา และคณะ, หน้า 373, พ.ศ. 2559, โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ กรุงเทพฯ

 สรรพคุณและการใช้ประโยชน์ 
เปลือกต้นรักใหญ่มีรสเมา ใช้ต้มดื่มเป็นยาบำรุงกำลัง แก้กามโรค บิดและโรคเรื้อน เปลือกรากมีรสเมาเบื่อ แก้พยาธิลำไส้ รักษาโรคผิวหนัง เมล็ดใช้แก้ปากคอเปื่อย แก้ปวดฟัน น้ำยางจากรักใหญ่ใช้เป็นน้ำยาเคลือบเงาธรรมชาติ น้ำยางมีสารอูรูชิออล และสารอนุพันธ์ของแคทีชอล  ในรูปของทิตซิออลซึ่งเป็นสารสำคัญในยางรักชนิดนี้ มีฤทธิ์ระคายเคืองต่อผิวหนัง นอกจากนี้ยังใช้เป็นยาถ่ายอย่างรุนแรง น้ำยางรักใหญ่ผสมน้ำผึ้งใช้เป็นยารักษาโรคผิวหนัง
# พระแม่วาราหี
พระแม่วาราหี  เป็นเทวีในศาสนาฮินดู องค์หนึ่งในคณะมาตฤกา เป็นศักติของพระวราหะ ซึ่งเป็นอวตารปางที่ 3 ของพระวิษณุ พระแม่วาราหิณีมีพระวรกายเป็นมนุษย์ แต่มีศีรษะเป็นหมูป่า เช่นเดียวกับพระวราหะ
# พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าราษี
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าราษี (เดิม หม่อมเจ้าราษี; 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2391 – 8 มิถุนายน พ.ศ. 2442) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเยียง

พระประวัติ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าราษี ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2391 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเยียง พระองค์ประสูติในขณะที่พระราชบิดายังดำรงพระยศเป็นสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอิศเรศรังสรรค์ เมื่อแรกประสูติจึงดำรงพระยศเป็น หม่อมเจ้าราษี หลังจากพระราชบิดาได้รับพระราชทานบวรราชาภิเษกเป็นพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวแล้วจึงเลื่อนเป็น พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าราษี

ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าราษี ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี  ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่าวชิรญาณวิเศษ เล่ม ๙ แผ่นที่ ๑๒ วันพฤหัศบดี   ที่ ๑๘ เดือน   มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒  ราคาแผ่นละ  ๓๒  อัฐ

"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าราษี ๑..."

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าราษี สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2442 พระชันษา 52 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2443

 พระเกียรติยศ 
 พระอิสริยยศ 
หม่อมเจ้าราษี (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2391 – 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2394)
พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าราษี (25 พฤษภาคม พ.ศ. 2394 – พ.ศ. 2411)
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าราษี (พ.ศ. 2411 – พ.ศ. 2430)ราชบัณฑิตยสถาน. พระเจ้าวรวงศ์เธอ (ตอนที่ ๑) (๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๒). เรียกดูเมื่อ 13 เมษายน 2556กรมศิลปากร, สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์. ราชสกุลวงศ์ . พิมพ์ครั้งที่ 14. กรุงเทพฯ:สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. 2554, หน้า 229
พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าราษี (พ.ศ. 2430 – 8 มิถุนายน พ.ศ. 2442)
ภายหลังสิ้นพระชนม์
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าราษี (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
# พระจามุณฑา
จามุณฑา (Sanskrit: चामुण्डा, IAST: Cāmuṇḍā) หรือ จามุณเฑศวรี, จามุณฑี หรือ จารจิกา เป็นเทพีภาคดุร้ายของพระจัณฑีอันเป็นเทวมารดาและเป็นหนึ่งในหมู่คณะสัปตมาตฤกา (เจ็ดเทวมารดา) ในศาสนาฮินดูWangu p.72

พระนางยังเป็นหนึ่งในประมุขของโยคินีทั้งหลาย เช่น คณะหกสิบสี่โยคินี หรือ แปดสิบเอ็ดเทพีตันตระอันเป็นเทพีอัศวินนารีบริวารของพระปารวตีWangu p.114 นามของนางนั้นมาจากนามของเทพปกรณัมการสงครามกับอสูรจัณฑะ และ มุณฑะสองอสูรที่นางได้สังหารในยุทธรณรงค์สงคราม นางมีความใกล้ชิดกับเจ้าแม่กาลีและเป็นอีกแง่มุมของความดุร้ายของพระแม่อุมาเทวี ในเทพปกรณัมมักกล่าวว่านางนั้นคือภาคหนึ่งของพระแม่ปารวตี, กาลี หรือ ทุรคา

นางนั้นมักถูกพรรณนาว่าสถิตย์อยู่ในบริเวณที่เผาศพ เชิงตะกอนหรือรอบต้นมะเดื่อ นางนั้นยังได้รับการบวงสรวงบัตรพลีสังเวยด้วยเลือดเนื้อสัตว์และเหล้าตามธรรมเนียมประเพณีพิธีกรรมเดิมพื้นเมือง ซึ่งลดน้อยลงด้วยการมาถึงและแพร่อิทธิพลของลัทธิไศวะ  และ ลัทธิไวษณพ ของศาสนาฮินดู

 ในคติพุทธศาสนา 
นางนั้นได้มีการเคารพบูชาในฐานะพุทธมารดาในทางพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน ในพระคาถา นมะ สมันตะ พุทธานัม จามุณฑาเย สวาหะ โอม หุรุ หุรุ จามุณฑา สวาหะ《大毘盧遮那成佛神變加持經》CBETA 電子版No. 848 入真言門 ...buddhism.lib.ntu.edu.tw › sutra › chi_pdf › sutra10<nowiki>
# วอยนาอีมีร์
วอยนาอีมีร์  เป็นภาพยนตร์แนวชีวิตและสงครามจากสหภาพโซเวียต เขียนบทและกำกับโดย เซียร์เกย์ บอนดาร์ชุค ภาพยนตร์สร้างจากนวนิยายในปี 1869 เรื่อง สงครามและสันติภาพ ของ เลโอ ตอลสตอย ภาพยนตร์เข้าฉายในปี 1966 และ 1967

ภาพยนตร์ถ่ายทำที่ Mosfilm studios ในช่วงปี 1961 และ 1967 โดยได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลโซเวียต ด้วยได้ทุนสร้างเป็นจำนวน 8,291,712 รูเบิลโซเวียต – ตีค่าเป็นดอลลาร์สหรัฐเป็นจำนวน 9,213,013 ดอลลาร์สหรัฐ ในปี 1967 หรือประมาณ 67 ล้านดอลลาร์ ตามค่าสกุลดอลลาร์และรูเบิล ในปี 2011 วอยนาอีมีร์ ได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก, รางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม และรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 
 
 Watch War and Peace  online at official Mosfilm site (with English subtitles)
 War and Peace on kino-teatr.ru.
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2510
หมวดหมู่:ภาพยนตร์รัสเซีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โซเวียต
หมวดหมู่:ภาพยนตร์อิงนวนิยายสงครามและสันติภาพ
# อ้ายซินเจว๋หลัว ฮุ่ยเซิง
อ้ายซินเจว๋หลัว ฮุ่ยเซิง  หรือ ไอชินกากูระ เอเซ (26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 — 4 ธันวาคม พ.ศ. 2500) เป็นเจ้านายจากราชวงศ์ชิง เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ของอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย พระราชอนุชาในจักรพรรดิผู่อี๋ กับซางะ ฮิโระ สุภาพสตรีชาวญี่ปุ่น

 พระประวัติ 
เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงประสูติเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 ณ เมืองซินจิง เมืองหลวงของประเทศแมนจู (ปัจจุบันคือเมืองฉางชุน มณฑลจี๋หลิน ประเทศจีน) เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ของอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ย กับซางะ ฮิโระ สุภาพสตรีชาวญี่ปุ่น และเป็นพระภาคิไนยในจักรพรรดิผู่อี๋ผู้ครองราชบัลลังก์แมนจูภายใต้การการควบคุมของจักรวรรดิญี่ปุ่นช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (2480–2488) พระองค์ประทับอยู่ในประเทศแมนจูจนถึง พ.ศ. 2486 จึงย้ายไปประทับ ณ ประเทศญี่ปุ่นร่วมกับพระอัยกาและพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนี ทรงเข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนเอกชนต่าง ๆ ก่อนเข้าศึกษาที่โรงเรียนกากูชูอิง ทั้งนี้ทรงสนพระทัยวรรณคดีจีนและญี่ปุ่น

หลังสิ้นสุดสงคราม ผู่เจี๋ยพระชนกถูกกองกำลังโซเวียตควบคุมพระองค์และถูกจองจำในทัณฑสถานเป็นเวลาห้าปีก่อนถูกส่งตัวไปยังประเทศจีนเมื่อปี พ.ศ. 2493 ซึ่งทรงถูกควบคุมตัวอยู่ภายในศูนย์จัดการอาชญากรสงครามฝู่ฉุน (Fushun War Criminals Management Centre) ส่วนฮิโระพระชนนี และฮู่เซิง  พระขนิษฐาถูกควบคุมตัวในเซี่ยงไฮ้ก่อนถูกส่งกลับประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2490 แต่ผู่เจี๋ยพระชนกนั้นยังถูกคุมขังและขาดการติดต่อ ในช่วงเวลาดังกล่าวพระองค์ได้มีลายพระหัตถ์ถึงนายกรัฐมนตรีโจว เอินไหล เพื่อทรงขออนุญาตติดต่อกับพระชนกในทัณฑสถาน ซึ่งโจวอนุญาตในกาลต่อมา

เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงทรงมีความสัมพันธ์พิเศษกับโอกูโบะ ทาเกมิชิ  บุตรชายผู้บริหารการรถไฟ ทั้งสองหายตัวเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2500 ภายหลังจึงถูกพบว่าเป็นศพบนภูเขาอามางิที่คาบสมุทรอิซุ สภาพศพเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงสวมพระธำมรงค์คล้องแขนซ้ายของนายโอกูโบะ ส่วนนายโอกูโบะถือปืนด้วยมือขวา เหนือศีรษะของทั้งสองพบกระดาษทิชชูบิด ที่ภายในมีเศษเส้นผมและเล็บซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมก่ออัตวินิบาตกรรมอันมีที่มาจากความรักของชาวญี่ปุ่น สาเหตุหลักเกิดจากการที่ฮิโระ พระชนนีคัดค้านการที่เจ้าหญิงฮุ่ยเซิงปรารถนาจะเสกสมรสกับนายโอกุโบะอย่างแข็งขัน เพราะเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงเหมาะควร และมีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับการเป็นพระชายาในมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะมากกว่า

หลังพิธีปลงพระศพเสร็จสิ้น บิดาของนายโอกุโบะได้ขอร้องให้มีการนำพระอัฐิของเจ้าหญิงฮุ่ยเซิงและอัฐิของนายโอกูโบะใส่รวมกันในช่องโกศประจำตระกูลซางะภายในวัดนิซง ต่อมาได้เคลื่อนย้ายไปเก็บในช่องโกศประจำตระกูลอ้ายซินเจว๋หลัวที่ชิโมโนเซกิ จังหวัดยามางูจิ
# อาหารวาติกัน
thumb|พิซซา
อาหารวาติกัน อันเป็นอาหารประจำนครรัฐวาติกันนั้นไม่มีลักษณะเด่นจำเพาะเนื่องจากประเทศนี้เป็นจุลรัฐขนาดน้อยและถูกรายล้อมด้วยอาณาเขตของประเทศอิตาลี ทั้งประเทศมีร้านอาหารเพียงแห่งเดียว และอาหารนั้นมีลักษณะดุจเดียวกับอาหารอิตาลี

 รายชื่ออาหาร 
อาหารที่โดดเด่นของนครรัฐวาติกันได้แก่About the food of Vatican City
 มะเขือยาวกับพาร์เมซันชีสขององครักษ์สวิส มีส่วนผสมคือมะเขือยาว พาร์เมซันชีส และเครื่องเทศ
 พิซซา อาหารอิตาลี
 ตีรามีซู อาหารหวานยอดนิยมของอิตาลี
 พาสตา อาหารประเภทเส้นของอิตาลี
# อาหารไอนุ
อาหารไอนุ เป็นอาหารประจำของชาวไอนุในประเทศญี่ปุ่น อันมีเอกลักษณ์เฉพาะต่างจากอาหารญี่ปุ่นของชาวญี่ปุ่น รวมถึงชาวยามาโตะซึ่งเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ของประเทศ อาหารดิบอย่างซาชิมิมีอยู่อย่างจำกัดในสำรับอาหารไอนุ อาหารส่วนใหญ่จะผ่านกรรมวิธีต่าง ๆ เป็นต้นว่า ต้ม, ย่าง หรือการหมักซึ่งเป็นวิธีถนอมอาหารที่มาจากเนื้อสัตว์ ปัจจุบันมีชาวไอนุตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮกไกโดทางตอนเหนือของประเทศญี่ปุ่นมากที่สุด และยังมีชาวไอนุอาศัยกระจายบริเวณหมู่เกาะคูริล, ทางตอนใต้ของเกาะซาฮาลิน และทางตอนบนของเกาะฮนชู

ร้านอาหารไอนุมีน้อยและหายากมาก ในญี่ปุ่นมีร้านอาหารไอนุ เช่น ร้านอาชิริโคตันนากาโนชิมะ (Ashiri Kotan Nakanoshima) ในเมืองซัปโปโระ, ร้านโปรนโน (Poron'no) และร้านมารูกิบูเนะ (Marukibune) ในเมืองอากังของจังหวัดฮกไกโด

 ส่วนประกอบ 

 พืช 
 หญ้าเดคคาน (Deccan grass)
 หญ้าพวงมาลัย (Foxtail) และข้าวฟ่างจีน (Chinese millet)
 ข้าวสาลี
 บักวีต
 ถั่วเมล็ดแบน
 ชีเกเรเบ (shikerebe) ผลเบร์รีของชวนหวงป้อ ชื่อมีความหมายว่า "ถั่วของชวนหวงป้อ"
 พืชป่า 
 ปูกูซา (pukusa) กระเทียมป่าชนิดหนึ่ง ลักษณะคล้ายกับกระเทียมป่า (Allium tricoccum) ที่สหรัฐและแคนาดา

 เนื้อสัตว์ 
 หมี
 กวาง
 สุนัขจิ้งจอก
 จิ้งจอกแร็กคูน
 แมวน้ำ
 วาฬ
 ไก่ป่าเฮเซล (Hazel grouse)
 เป็ดแมลลาร์ด
 ซุม (sum) หรือ ชุม (shum) คือน้ำมันที่ได้จากไขมันเรนเดียร์ Ainu-Eng-Ja. dict.
 เอเปเรซุม  คือน้ำมันหมี
 ปาซุม  คือน้ำมันม้า 
 ฮุมเปซุม  คือน้ำมันวาฬหรือวัว
 ยุกซุม  คือน้ำมันกวาง, collected from the recollection by Umeko Ando

 อาหาร 
250px|thumb|right|โอเฮา ซุปดั้งเดิมของไอนุ
 กีโตกัม (kitokam) ไส้กรอกปรุงรสด้วยปูกูซา
 มุนจีโรซาโย (munciro sayo) ข้าวต้มที่ทำจากข้าวฟ่าง
 รุยเบ (ruibe) แซลมอนสไลด์แช่แข็ง เคียงกับซีอิ๊วและผักไผ่น้ำ
 ซีโต (sito) เกี๊ยวที่ทำจากข้าวหรือข้าวฟ่าง
 โอเฮา (ohaw) หรือ รูร์ (rur) ซุปที่เคี่ยวจากกระดูกหรือปลา
 เจ็ปโอเฮา (cep ohaw) ซุปแซลมอน
 กัมโอเฮา (kam ohaw) ซุปเนื้อวัว
 ยุกโอเฮา (yuk ohaw) ซุปเนื้อกวาง
 ปูกูซาโอเฮา (pukusa ohaw) ซุปปูกูซา
 ปูกูซากีนาโอเฮา (pukusakina ohaw) ซุปดอกไม้
 มูนีนีอีโม (munini-imo) แพนเค้กที่ทำจากมันฝรั่งหมัก
 เมฮุน (mehun) ตับและเครื่องในแซลมอนหมัก
 ราตัสเก็ป (rataskep) ชิเงรุ คายาโนะและอื่น ๆ อธิบายว่า คือ สตูว์ หรือ อาหารที่ผสมจากของหมักต่าง ๆ, p.208 キナラタシケプ 山菜の寄せ鍋; p.460, ラタシケプ 「混ぜ煮:豆,カポチヤ,イナキピの粉,シコロの実など いろいろな物を混ぜて煮た物」, where kina rataskep and mun rataskep are mentioned, and translated as "Gräser-Eintopf", "Kräuter-Eintopf" (grasses stew, herbs/worts stew) บางแหล่งข้อมูลก็ว่าเป็นอาหารพิเศษที่ทำจากส่วนผสมพิเศษ, saying ratashkep was a "snack" but used non-ordinary special ingredients to appeal to children, like "Amur cork nuts with Chinese millet flour and wild peas, or chestnuts and preserved salmon roe".
# พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — 25 มกราคม พ.ศ. 2443) พระราชธิดาพระองค์ที่ 48 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว

พระประวัติ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแก้ว

ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าประโลมโลก ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี  ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่าวชิรญาณวิเศษ เล่ม ๙ แผ่นที่ ๑๒ วันพฤหัศบดี   ที่ ๑๘ เดือน   มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒  ราคาแผ่นละ  ๓๒  อัฐ

"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าประโลมโลก ๑..."

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันศุกร์ที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2443 พระชันษา 45 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2448

 พระเกียรติยศ 
 พระอิสริยยศ 
 พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าประโลมโลก (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — พ.ศ. 2411)
 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าประโลมโลก (พ.ศ. 2411 — พ.ศ. 2430)ราชบัณฑิตยสถาน. พระเจ้าวรวงศ์เธอ (ตอนที่ ๑) (๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๒). เรียกดูเมื่อ 13 เมษายน 2556กรมศิลปากร, สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์. ราชสกุลวงศ์ . พิมพ์ครั้งที่ 14. กรุงเทพฯ:สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. 2554, หน้า 229
 พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (พ.ศ. 2430 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
 พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประโลมโลก (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 เป็นต้นไป)

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
# รายพระนามและชื่ออธิบดีกรมสรรพากร
ด้านล่างนี้คือรายพระนามและรายนามอธิบดีกรมสรรพากร

 รายพระนามและรายนาม 
 ลำดับ(สมัย)  รูป  รายพระนาม/รายนาม  เริ่มวาระ  สิ้นสุดวาระ  หมายเหตุ 1  100px  มหาอำมาตย์โท พระยาอินทรมนตรีศรีจันทรกุมาร(เอฟ.เอช.ไยล์)  พ.ศ. 2440  พ.ศ. 2472  2  100px  พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย  พ.ศ. 2473  พ.ศ. 2478  3  100px  หม่อมเจ้าวิมวาทิตย์ รพีพัฒน์  พ.ศ. 2478  พ.ศ. 2491  4  100px  หลวงอาจพิศาลกิจ(อาจ พิศลยบุตร)  พ.ศ. 2491  พ.ศ. 2498  5  100px  หิรัญ สูตะบุตร  พ.ศ. 2498  พ.ศ. 2511  6  100px  เยื่อ สุสายัณห์  พ.ศ. 2511  พ.ศ. 2515   7  100px  ศาสตราจารย์ พิพัฒน์ โปษยานนท์  พ.ศ. 2515  พ.ศ. 2517   8  100px  ชาญชัย ลี้ถาวร  พ.ศ. 2517  พ.ศ. 2518     9  100px นุกูล ประจวบเหมาะ  พ.ศ. 2518  พ.ศ. 2521   10  100px  ศาสตราจารย์ ดร. พนัส สิมะเสถียร  พ.ศ. 2521  พ.ศ. 2525    11  100px  วิทย์ ตันตยกุล  พ.ศ. 2525  พ.ศ. 2528     12  100px  ศาสตราจารย์พิเศษ วิโรจน์ เลาหะพันธุ์  พ.ศ. 2528  พ.ศ. 2529  13  100px  บัณฑิต บุณยะปานะ  พ.ศ. 2529  พ.ศ. 2535  14  100px ศาสตราจารย์พิเศษ โกวิทย์ โปษยานนท์ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2535  30 กันยายน พ.ศ. 2535 15   หม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล  พ.ศ. 2535  พ.ศ. 2538  16(1)  100px  ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ  พ.ศ. 2538  มกราคม พ.ศ. 2540  17  100px  สมใจนึก เองตระกูล  มกราคม พ.ศ. 2540  สิงหาคม พ.ศ. 2540  16(2)  100px  ร้อยเอก สุชาติ เชาว์วิศิษฐ  สิงหาคม พ.ศ. 2540  พ.ศ. 2543  18  100px  ศุภรัตน์ ควัฒน์กุล  พ.ศ. 2543  พ.ศ. 2547  19  100px  ศิโรตม์ สวัสดิ์พาณิชย์  พ.ศ. 2547  พ.ศ. 2549  20  100px  ศานิต ร่างน้อย  มกราคม พ.ศ. 2550  พ.ศ. 2551  21  100px  วินัย วิทวัสการเวช  ตุลาคม พ.ศ. 2551  กันยายน พ.ศ. 2553    22  100px  สาธิต รังคสิริ  ตุลาคม พ.ศ. 2553  พ.ศ. 2556  23  100px  สุทธิชัย สังขมณี  พ.ศ. 2556  พ.ศ. 2557  24  100px  ดร. ประสงค์ พูนธเนศ  พ.ศ. 2557  พ.ศ. 2561  25  100px  ดร. เอกนิติ นิติฑัณฑ์ประภาศ  พ.ศ. 2561  20 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 26  100px  ลวรณ แสงสนิท  21 พฤษภาคม พ.ศ. 2565โปรดเกล้าฯ “เอกนิติ"อธิบดีกรมสรรพสามิต "ลวรณ"อธิบดีกรมสรรพากร  3 ตุลาคม พ.ศ. 2566  27  100px  กุลยา ตันติเตมิท  3 ตุลาคม พ.ศ. 2566  ปัจจุบัน
# พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง หรือ พระองค์เจ้าโศกสร่าง (4 กันยายน พ.ศ. 2399 — 13 พฤศภาคม พ.ศ. 2471) พระราชธิดาพระองค์ที่ 51 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหงส์

พระประวัติ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2399 เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหงส์

ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์เจ้าโศกส่าง ทรงได้เข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และทรงประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี  ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่าวชิรญาณวิเศษ เล่ม ๙ แผ่นที่ ๑๒ วันพฤหัศบดี   ที่ ๑๘ เดือน   มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒  ราคาแผ่นละ  ๓๒  อัฐ

"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระเจ้าบวรวงษ์เธอ  พระองค์เจ้าโศกสร่าง ๑..."

พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 7 เมื่อวันอาทิตยที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2471 พระชันษา 72 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2473

พระเกียรติยศ
พระอิสริยยศ
 พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าเจ้าโศกส่าง (21 มิถุนายน พ.ศ. 2399 — พ.ศ. 2411)
 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเจ้าโศกส่าง (พ.ศ. 2411 — พ.ศ. 2430)
 พระเจ้าบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง (พ.ศ. 2430 — 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454)
 พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโศกส่าง (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2454 เป็นต้นไป)

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
 ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าฝ่ายใน, เล่ม ๒๐, ตอน ๓๕, ๒๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๔๖, หน้า ๖๑๕ 
 พ.ศ. 2447 - 80px|border เหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 4 ชั้นที่ 3 (ม.ป.ร.3)ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ ฝ่ายใน , เล่ม ๒๑, ตอน ๓๒, ๖ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๔๗, หน้า ๕๗๐
# อุทยานแห่งชาติไอเฟิล
อุทยานแห่งชาติไอเฟิล  เป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 14 ของประเทศเยอรมนี และเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน อุทยานนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของนครโคโลญไปราว 65 กิโลเมตร ตั้งอยู่ใกล้กับชายแดนประเทศเบลเยียม 

สัตว์ป่าและพันธุ์พืช
อุทยานแห่งชาติไอเฟิลเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่ากว่า 7,100 ชีวิต และพืชกว่า 1,800 สายพันธุ์ สัตว์ป่าหายากที่พบได้ในอุทยานนี้อาทิ แมวป่า, นกกระสาดำ, นกหัวขวานจุดกลาง

แม้อุทยานนี้จะเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม แต่ก็มีบางพื้นที่ภายในอุทยานถูกกำหนดเป็นเขตหวงห้าม เนื่องจากยังมีกับระเบิดหลงเหลือจากสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Official Website  
 www.foerderverein-nationalpark-eifel.de
# เจ้าจอมมารดาปิ่น ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
เจ้าจอมมารดาปิ่น เป็นพระสนมในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์

ประวัติ
เจ้าจอมมารดาปิ่น ถวายตัวเป็นหม่อมในสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงเสนานุรักษ์ ต่อมาเมื่อกรมหลวงเสนานุรักษ์ได้อุปราราภิเษกเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล หม่อมปิ่นจึงได้เลื่อนเป็นเป็นเจ้าจอมมารดาปิ่น มีพระประสูติกาลพระองค์เจ้า 2 พระองค์คือ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำพัน (พ.ศ. 2346 — 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424)
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเกสร (พ.ศ. 2353 — พ.ศ. 2367)

ในสมัยรัชกาลที่ 3 ได้เกิดคดีซึ่งอีนวล ได้ยินข่าวที่พระองค์เจ้าเกสรสิ้นพระชนม์ เจ้าจอมมารดาปิ่นเศร้าโศกเสียใจยิ่งนักที่พระองค์เจ้าเกสรสิ้นพระชนม์ จึงได้วางแผนกับอีจั่นหลอกเจ้าจอมมารดาปิ่นและพระองค์เจ้าอำพันว่าดวงพระวิญญาณของพระองค์เจ้าเกสรกลับมาเข้าร่างอีจั่น อีนวลจึงให้อีเลียซึ่งรู้จักกับเจ้าจอมมารดาฉิม บอกให้เจ้าจอมมารดาฉิมพาไปหาเจ้าจอมมารดาปิ่น เจ้าจอมมารดาฉิม เชื่ออีนวลอีเลีย ก็พาอีนวล อีเลียไปหาเจ้าจอมมารดาปิ่น บอกเล่าเรื่องราวอีจั่นว่าเป็นพระองค์เจ้าเกสรมาเข้ารูปอีจั่น ร้องไห้คิดถึงเจ้าจอมมารดา เจ้าจอมมารดาปิ่นหลงเชื่อ และเจ้าจอมมารดาปิ่นจะไปรับตัวอีจั่นมาที่ตำหนัก ความทราบถึงพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงโปรดเกล้าฯ ชำระความผิด ซึ่งเดิมความผิดตามโทษนั้นมีดังนี้เวียงวัง ตอนที่ 161 : ล่วงละเมิดพระราชอาญา
อีจั่น อีนวล อีเลีย ให้รับราชบาตร เอาทรัพย์สินเป็นของหลวง แล้วให้เฆี่ยนคนละ 3 ยก ตระเวนบก 3 วัน เรือ 3 วัน จึงเอาไปประหารชีวิต
เฆี่ยนเจ้าจอมมารดาฉิม 50 ที เจ้าจอมมารดาปิ่น 50 ที

พระราชอาชญาครั้งนี้ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานอภัยโทษจากสถานหนัก เป็นสถานเบา ดังนี้
อีจั่น อีเลีย อีนวล ไม่ต้องรับราชบาตร โทษประหารชีวิต ก็ให้ยกเสีย ให้เฆี่ยน 3 ยก แล้วตระเวนบก 3 วัน เรือ 3 วัน ส่งไปเป็นตะพุ่มหญ้าช้าง
เจ้าจอมมารดาปิ่น ภาคทัณฑ์ไว้ครั้งหนึ่ง
เจ้าจอมมารดาฉิม เฆี่ยน 50 ที
# ลือเนอบวร์ค
ลือเนอบวร์ค  หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ นครฮันเซอลือเนอบวร์ค  เป็นเมืองในรัฐนีเดอร์ซัคเซินของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้จากนครฮัมบวร์คไปราว 50 กิโลเมตรและถือเป็นเมืองปริมณฑลของฮัมบวร์ค ลือเนบูร์คได้รับสถานะเป็น "นครฮันเซอ" (Hansestadt) เมื่อค.ศ. 2007 เพื่อเป็นการระลึกว่าเมืองนี้เคยเป็นเมืองหนึ่งในสันนิบาตฮันเซอในอดีต
# ที่นั่งสำรอง
ที่นั่งสำรอง หรือ ที่นั่งสำรองพิเศษ เป็นที่นั่งที่กำหนดไว้ให้บุคคลบางกลุ่ม เช่น ผู้สูงอายุ ผู้ป่วยเจ็บ ผู้พิการ สตรีมีครรภ์ ฯลฯ ใช้ในการโดยสารสาธารณะ เพื่อให้เข้าถึงบริการสาธารณะได้โดยทัดเทียมบุคคลทั่วไป ที่นั่งดังกล่าวพบได้ในระบบขนส่งสาธารณะหลายรูปแบบ ทั้งรถไฟ รถราง บัส และมินิบัส โดยให้บุคคลบางกลุ่มมีสิทธินั่งก่อนบุคคลอื่น พาหนะบางคันก็ติดภาพหรือข้อความร้องขอให้เอื้อเฟื้อที่นั่งแก่บุคคลดังกล่าว ทั้งนี้ ส่วนใหญ่ไม่มีกฎกำหนดให้มอบที่นั่ง แต่บุคคลทั่วไปมักเป็นที่คาดหมายว่าจะสละที่นั่งของตนให้แก่ผู้ยากไร้ (English version: LCQ5: Priority seats and barrier-free facilities provided by public transport modes)