wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กิ่งจังหวัดฮิยามะ
กิ่งจังหวัดฮิยามะ  เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1897 ครอบคลุมพื้นที่คาบสมุทรโอชิมะด้านตะวันตกซึ่งติดกับทะเลญี่ปุ่น และเกาะโอกูชิริ

 ประวัติศาสตร์ 
 ค.ศ. 1897: จัดตั้งกิ่งจังหวัดฮิยามะ
 ค.ศ. 2005: เมืองคูมาอิชิ (อำเภอนิชิ) รวมเข้ากับเมืองยากูโมะ (อำเภอยามาโกชิ กิ่งจังหวัดโอชิมะ) และโอนไปขึ้นกับกิ่งจังหวัดโอชิมะ ทำให้พื้นที่ของกิ่งจังหวัดฮิยามะแยกออกจากกันเป็นเหนือกับใต้
 ค.ศ. 2014: ยกเลิกทางรถไฟสายเอซาชิ (จากสถานีคิโกไนถึงสถานีเอซาชิ) ทำให้กิ่งจังหวัดฮิยามะเป็นกิ่งจังหวัดเดียวที่ไม่มีทางรถไฟ

 เทศบาล 
กิ่งจังหวัดฮิยามะเป็นกิ่งจังหวัดที่ไม่มีนคร แต่ประกอบด้วย 7 เมือง ใน 5 อำเภอ

 ธง ชื่อ ประเภท อำเภอ พื้นที่ (ตร.กม.) ประชากร (คน) รหัสท้องถิ่น อักษรไทย คันจิ โรมาจิ border|30x30px เอซาชิ  江差町  Esashi-chō เมือง ฮิยามะ 109.57 8,117 01361-7 border|30x30px คามิโนกูนิ  上ノ国町  Kaminokuni-chō 547.58 5,161 01362-5 border|30x30px อัซซาบุ  厚沢部町  Assabu-chō 460.58 3,884 01363-3 border|30x30px โอโตเบะ  乙部町  Otobe-chō นิชิ 162.55 3,925 01364-1 border|30x30px โอกูชิริ  奥尻町  Okushiri-chō โอกูชิริ 142.98 2,812 01367-6 border|30x30px อิมากาเนะ  今金町  Imakane-chō เซตานะ 568.14 5,575 01370-6 border|30x30px เซตานะ  せたな町  Setana-chō คูโด 638.67 8,501 01371-4 

thumb|ที่ทำการกิ่งจังหวัดฮิยามะ

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 
  

 
ฮิยามะ
# กิ่งจังหวัดคามิกาวะ
กิ่งจังหวัดคามิกาวะ  เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897

 ประวัติศาสตร์ 
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดคามิกาวะ เรียงตามปี ค.ศ.
 1897 กิ่งจังหวัดคามิกาวะถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
 1914 เขตอาซาฮิกาวะ (ปัจจุบันคือนครอาซาฮิกาวะ) ถูกจัดขึ้นขึ้นเป็นเทศบาลที่มีอำนาจอิสระจากกิ่งจังหวัดคามิกาวะ
 2010 เมืองโฮโรกาไนจากกิ่งจังหวัดโซราจิโอนมาขึ้นกับกิ่งจังหวัดคามิกาวะ

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|255px|เทศบาลในกิ่งจังหวัดคามิกาวะ (ไม่แสดงเมืองโฮโรกาไน)
 นคร 
 นครชิเบ็ตสึ 
 นครนาโยโระ 
 นครฟูราโนะ 
 นครอาซาฮิกาวะ (ศูนย์กลางการปกครอง)

 อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน 
 อำเภอคามิกาวะ (เทชิโอะ) 
 เมืองเค็มบูจิ 
 เมืองชิโมะกาวะ 
 เมืองวัซซามุ 
 อำเภอคามิกาวะ (อิชิการิ) 
 เมืองคามิกาวะ 
 เมืองทากาซุ 
 เมืองโทมะ 
 เมืองบิเอ 
 เมืองพิปปุ 
 เมืองไอเบ็ตสึ 
 เมืองฮิงาชิกางูระ 
 เมืองฮิงาชิกาวะ 
 อำเภอโซราจิ 
 เมืองคามิฟูราโนะ 
 เมืองนากะฟูราโนะ 
 เมืองมินามิฟูราโนะ 
 อำเภอนากางาวะ 
 เมืองนากางาวะ 
 เมืองบิฟูกะ 
 หมู่บ้านโอโตอิเน็ปปุ 
 อำเภอยูฟุตสึ 
 หมู่บ้านชิมูกัปปุ 
 อำเภออูรีว 
 เมืองโฮโรกาไน 

 การขนส่ง 
 ท่าอากาศยาน 
 ท่าอากาศยานอาซาฮิกาวะ
# กิ่งจังหวัดรูโมอิ
กิ่งจังหวัดรูโมอิ  เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897

 ประวัติศาสตร์ 
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดรูโมอิ เรียงตามปี ค.ศ.
 1897 กิ่งจังหวัดมาชิเกะถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
 1914 ศูนย์กลางถูกย้ายไปที่เมืองรูโมอิ และกิ่งจังหวัดมาชิเกะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิ่งจังหวัดรูโมอิ"
 1948 หมู่บ้านโทโยโตมิ (ปัจจุบันคือเมืองโทโยโตมิ) ถูกโอนไปขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ
 2010 เมืองโฮโรโนเบะถูกโอนไปขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ

 ภูมิศาสตร์ 

 นคร 
 นครรูโมอิ  (ศูนย์กลาง)

 เมืองและหมู่บ้าน 
 อำเภอเทชิโอะ 
 เมืองเทชิโอะ 
 เมืองเอ็มเบ็ตสึ 
 อำเภอโทมามาเอะ 
 เมืองโทมามาเอะ 
 เมืองฮาโบโระ 
 หมู่บ้านโชซัมเบ็ตสึ 
 อำเภอมาชิเกะ 
 เมืองมาชิเกะ 
 อำเภอรูโมอิ 
 เมืองโอบิระ 

 เกาะ 
 เกาะเทอูริ 
 เกาะยางิชิริ
# กิ่งจังหวัดโอชิมะ (ฮกไกโด)
กิ่งจังหวัดโอชิมะ  เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897 มีชื่อเดิมคือกิ่งจังหวัดฮาโกดาเตะ มีประชากร ณ ปี 2004 ประมาณ 456,621 คน และมีพื้นที่ 3,715.38 ตารางกิโลเมตร มีท่าอากาศยานฮาโกดาเตะ ซึ่งตั้งอยู่ในนครฮาโกดาเตะ

 ประวัติศาสตร์ 
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดโอชิมะ เรียงตามปี ค.ศ.
 1897: กิ่งจังหวัดฮาโกดาเตะ กิ่งจังหวัดคาเมดะ และกิ่งจังหวัดมัตสึมาเอะ ถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ ในฮกไกโด
 1899: กิ่งจังหวัดฮาโกดาเตะถูกยุบ กิ่งจังหวัดคาเมดะย้ายที่ตั้งไปที่ฮาโกดาเตะ และเปลี่ยนชื่อเป็นกิ่งจังหวัดฮาโกดาเตะ
 1903: กิ่งจังหวัดมัตสึมาเอะถูกรวมเข้ากับกิ่งจังหวัดฮาโกดาเตะ
 1922: กิ่งจังหวัดฮาโกดาเตะถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "กิ่งจังหวัดโอชิมะ"

 ภูมิศาสตร์ 
กิ่งจังหวัดโอชิมะตั้งอยู่บนคาบสมุทรโอชิมะ

 เทศบาล 

 ธง ชื่อ ประเภท อำเภอ พื้นที่ (ตร.กม.) ประชากร (คน) รหัสท้องถิ่น ทับศัพท์ไทย คันจิ โรมาจิ border|30x30px ฮาโกดาเตะ  函館市  Hakodate-shi นครศูนย์กลาง ไม่มีอำเภอ 677.89 264,845 01202-5 border|30x30px โฮกูโตะ  北斗市  Hokuto-shi นคร 397.29 46,083 01236-0 border|30x30px มัตสึมาเอะ  松前町  Matsumae-chō เมือง มัตสึมาเอะ 293.11 7,843 01331-5 border|30x30px ฟูกูชิมะ  福島町  Fukushima-chō 187.23 4,390 01332-3 border|30x30px ชิริอูจิ  知内町  Shiriuchi-chō คามิอิโซะ 196.67 4,620 01333-1 border|30x30px คิโกไน  木古内町  Kikonai-chō 221.88 4,448 01334-0 border|30x30px นานาเอะ  七飯町  Nanae-chō คาเมดะ 216.61 28,514 01337-4 border|30x30px ชิกาเบะ  鹿部町  Shikabe-chō คายาเบะ 110.61 3,920 01343-9 border|30x30px โมริ  森町  Mori-machi 378.27 16,299 01345-5border|30x30pxยากูโมะ  八雲町  Yakumo-chō ฟูตามิ 955.98 17,299 01346-3border|30x30pxโอชามัมเบะ  長万部町  Oshamambe-chō ยามาโกชิ 310.75 5,694 01347-1 

thumb|ที่ทำการกิ่งจังหวัดโอชิมะในฮาโกดาเตะ

 การขนส่ง 
 ท่าอากาศยาน 
 ท่าอากาศยานฮาโกดาเตะ

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เว็บไซต์ทางการ 
 
  (สำนักงานสาขามัตสึมาเอะ)

 
โอชิมะ
# ทู (อัลบั้มเล็งกา)
ทู  เป็นอัลบั้มที่สองของศิลปิน เล็งกา เปิดตัวครั้งแรกที่ประเทศสิงคโปร์เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 และออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2011

รายชื่อเพลง

รายชื่อซิงเกิล

อันดับอัลบั้มเพลง
 ปี รายละเอียด อันดับในแต่ละชาร์ต การรับรองAUSAUTGERPOLSUIUKUSA 2013 ทู
 ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2011
 ค่ายเพลง: อีพิกเรเคิดส์ — — — 88 — 196 — —
# โฮนัม
โฮนัม (ความหมาย "ทางทิศใต้ของทะเลสาบ") เป็นภูมิภาคที่อยู่กับจังหวัดช็อลลาเดิม ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศเกาหลีใต้ ปัจจุบันนี้ใช้อ้างถึงพื้นที่จังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดช็อลลาใต้ 

ชื่อโฮนัมยังใช้ในชื่อของเส้นทางรถไฟสายโฮนัมและทางด่วนสายโฮนัม ซึ่งเป็นเส้นทางหลักสายยาวเชื่อมระหว่างโซลและแทจ็อนสู่โฮนัม 

ชื่อโฮนัมนี้ยังใช้อ้างอิงถึงบุคคลที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้และยังเป็นชื่อของมหาวิทยาลัย ที่ตั้งอยู่ที่เมืองควังจู อดีตเมืองหลวงของจังหวัดช็อลลาใต้
# ย็องนัม
ย็องนัม (ความหมาย "ทางผ่านไปยังทางใต้") เป็นภูมิภาคที่อยู่กับจังหวัดคย็องซังเดิม ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศเกาหลีใต้ (และยังเป็นชื่อของจังหวัดในสมัยอาณาจักรโครยอซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณนี้อีกด้วย) 

ปัจจุบันภูมิภาคนี้ประกอบไปด้วยจังหวัดคย็องซังเหนือและใต้ และมหานครปูซาน, แทกู และอุลซาน และชื่อภูมิภาคนี้ยังใช้เป็นชื่อของมหาวิทยาลัยย็องนัมอีกด้วย
# ย็องดง (ภูมิภาค)
ย็องดง (ความหมาย "ทางผ่านไปยังตะวันออก") เป็นภูมิภาคที่อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของจังหวัดคังวอนในเกาหลีใต้ และอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัดคังวอน ในเกาหลีเหนือ

ถึงแม้ว่าย็องซอจะบรรยายถึงทางตะวันตก ครึ่งหนึ่งของทั้งสองจังหวัดและควันดงใช้บรรยายรวมถึงภูมิภาคทั้งสอง "ย็องดง" เป็นชื่อที่ใช้กันบ่อยในประเทศเกาหลีใต้มากกว่าทั้งสองชื่อที่กล่าวมาก่อนหน้านี้ และอาจมีการใช้อย่างง่ายๆเพื่ออธิบายถึงภูมิภาคนี้ทั้งหมด 

และชื่อของภูมิภาคยังใช้กับชื่อ ทางรถไฟสายย็องดง และทางด่วนสายย็องดง ซึ่งเป็นเส้นทางคมนาคมหลักเชื่อจากโซล สู่จังหวัดคังวอน
# ย็องซอ
ย็องซอ คือพื้นที่ทางทิศตะวันตก อยู่ภายในเขตจังหวัดคังวอน ในเกาหลีใต้และจังหวัดคังวอน ใน เกาหลีเหนือ ซึ่งแยกออกจากภูมิภาคชายฝั่งย็องดง โดยภูเขาแทแบก ชื่อ  ย็องซอ นั้นแปลว่า “ทางผ่านสู่ตะวันตก” โดยมีลักษณะเป็นภูเขาสูงและเป็นที่ราบสูงและเป็นหุบเขาลึก ภูมิภาคนี้ยังเป็นสถานที่ที่เป็นต้นน้ำของแม่น้ำฮันและแม่น้ำนักดง การเกษตรในภูมิภาคย็องซอนั้นในสมัยโบราณใช้วิธีการตัดฟันและเผา แต่ในปัจจุบันถูกแทนที่ด้วยเทคนิคการเกษตรที่สูงขึ้น เช่นการปลูกเห็ดหอม เป็นต้น
# คิตะ
คิตะ  อาจหมายถึง
 เขตคิตะ - ชื่อเขตการปกครองภายในเมืองใหญ่ในญี่ปุ่น ใช้อยู่ในหลายเมือง
 อำเภอคิตะ - อำเภอในจังหวัดไอจิ
 หมู่บ้านคิตะ - หมู่บ้านในจังหวัดไอจิ
 สถานีคิตะ - สถานีรถไฟในจังหวัดเกียวโต
# แม่น้ำไทน์
แม่น้ำไทน์  เป็นแม่น้ำในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ เกิดจาการรวมตัวกันของแม่น้ำ 2 สาย คือแม่น้ำนอร์ทไทน์และแม่น้ำเซาท์ไทน์ โดยแม่น้ำทั้ง 2 สาย บรรจบกันที่วอร์เดนร็อก ใกล้กับเฮกซัม ในมณฑลนอร์ทธัมเบอร์แลนด์
# แซนตาแอนา (รัฐแคลิฟอร์เนีย)
แซนตาแอนนา  เป็นเคาน์ตีซีตและเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของออเรนจ์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยมีประชากร 324,528 คน จากการสำรวจในปี ค.ศ. 2010 แซนตาแอนาเป็นเมืองที่มีประชากรเป็นอันดับ 57 ของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมืองในปี ค.ศ. 1869 เมืองตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
# อะระกะวะ
อะระกะวะ  อาจหมายถึง
 อะระกะวะ (โตเกียว) เขตการปกครองในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
 แม่น้ำอะระกะวะ แม่น้ำในภูมิภาคคันโต ประเทศญี่ปุ่น
# ชินจูกุ
ชินจูกุ  เป็นชื่อสถานที่ในประเทศญี่ปุ่น อาจหมายถึง
 เขตชินจูกุ เขตพิเศษในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
 สถานีรถไฟชินจูกุ สถานีรถไฟในเขตชินจูกุ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
# เลโก้ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์
เลโก้ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์  เป็นของเล่นชุดเลโก้ ที่กำลังจะทำการเปิดตัวซึ่งอิงจากภาพยนตร์เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และเดอะฮอบบิท  โดยภาพเบื้องต้นชุดแรกของการเปิดตัวได้แสดงขึ้นในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2011

 รายชื่อมินิฟิกเกอร์อันเป็นที่รู้จัก 

 โฟรโด แบ๊กกิ้นส์
 อารากอร์น
 เลโกลัส
 กิมลี
 แกนดัล์ฟ
 โบโรเมียร์
 แซมไวส์ แกมจี
 เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก
 เปเรกริน ตุ๊ก
 กอลลัม
 อูรุกไฮ
 อูรุกไฮเบอร์เซิร์กเกอร์
 ภูตแหวน
 มอเรียออร์ค
 มอร์ดอร์ออร์ค
 ถ้ำโทรลล์
 ฮัลเดียร์
 กษัตริย์เธโอเดน
 เอโอแมร์
 โรฮัน
 เลิร์ซ

 รายชื่อชุดอันเป็นที่รู้จัก 
 9469 แกนดัล์ฟมาเยือน - 83 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: โฟรโด แบ๊กกิ้นส์, แกนดัล์ฟเทา
 9470 ชีล็อบโจมตี - 227 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: โฟรโด แบ๊กกิ้นส์, กอลลัม, แซมไวส์ แกมจี
 9471 กองทัพอูรุกไฮ - 257 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: เอโอแมร์, ทหารโรเฮียร์ริม, อูรุกไฮ (3), เลิร์ซ
 9472 การโจมตีบนเวทเธอร์ท็อป - 430 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: อารากอร์น, โฟรโด แบ๊กกิ้นส์, เมอร์รี่, ภูตแหวน (2)
 9473 เหมืองแห่งมอเรีย - 776 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: โบโรเมียร์, ถ้ำโทรลล์, กิมลี, เลโกลัส, มอเรียออร์ค (2) ปิ๊ปปิ้น, โครงกระดูก (2)
 9474 ศึกแห่งเฮล์มสดีพ - 1368 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: อารากอร์น, กิมลี, ฮัลเดียร์, เธโอเดน, อูรุกไฮ (3), เบอร์เซิร์กเกอร์อูรุกไฮ
 9476 เตาหลอมออร์ค - 366 ชิ้น - มินิฟิกเกอร์: มอร์ดอร์ออร์ค (3) อูรุกไฮ (ติดอาวุธ) เลิร์ซ
# นิวพอร์ต
นิวพอร์ต  เป็นเมืองในเซาท์เวลส์ ของเวลส์ บนฝั่งแม่น้ำอัสก์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองคาร์ดิฟฟ์ราว 12 ไมล์ (19 กม.)
# ความชื้น
ความชื้น  เป็นคำใช้เรียกปริมาณไอน้ำในอากาศ อย่างเป็นทางการ อากาศชื้นเป็นสารผสมระหว่างไอน้ำกับองค์ประกอบอื่นของอากาศ โดยความชื้นนิยามในแง่ของปริมาณน้ำในสารผสมนี้ เรียกว่า ความชื้นสัมบูรณ์ ในการใช้ประจำวัน คำว่า "ความชื้น" มักหมายถึง ความชื้นสัมพัทธ์มากกว่า โดยแสดงเป็นร้อยละในการพยากรณ์อากาศและในเครื่องวัดความชื้นอากาศครัวเรือน ที่เรียกเช่นนี้เพราะเป็นการวัดความชื้นสัมบูรณ์ปัจจุบันเทียบกับค่าสูงสุด ความชื้นจำเพาะ (specific humidity) เป็นอัตราส่วนของปริมาณไอน้ำในสารผสมกับปริมาณอากาศทั้งหมด (อิงมวล) ปริมาณไอน้ำในสารผสมสามารถวัดได้โดยมวลต่อปริมาตรหรือเป็นความดันย่อย (partial pressure) ขึ้นอยู่กับการใช้

ในทางอุตุนิยมวิทยา ความชื้นบ่งชี้ความน่าจะเกิดหยาดน้ำฟ้า น้ำค้างหรือหมอก ความชื้นสัมพัทธ์ที่สูงลดประสิทธิภาพการหลั่งเหงื่อเพื่อลดอุณหภูมิร่างกาย เพราะไปลดอัตราการระเหยความชื้นจากผิวหนัง ปรากฏการณ์นี้คำนวณในรูปตารางดัชนีความร้อน ซึ่งใช้ระหว่างสภาพอากาศฤดูร้อน

นอกจากความชื้นในอากาศแล้ว ความชื้น  ยังหมายถึง การมีของเหลว โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำ ตัวอย่างเช่น น้ำปริมาณน้อยอาจพบได้ในอากาศ ในอาหารและในผลิตภัณฑ์ทั้งหลาย
# เดอะโชว์
เดอะโชว์  เป็นซิงเกิลแรกของเล็งกา โดยมี Stuart Brawley เป็นโปรดิวเซอร์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2008 และเพลงนี้อยู่ในอัลบั้มแรกของเธอ เล็งกา วางจำหน่ายในเดือนตุลาคม 2008 เพลงนี้แต่งโดยเล็งกา และ Jason Reeves

ชาร์ต

ชาร์ตประจำสัปดาห์
ชาร์ต (2009)ตำแหน่งสูงสุดEuropean Hot 100[]49Japan (Japan Hot 100)24

ชาร์ตสิ้นปี
ชาร์ต (2009)ตำแหน่งAustria (Ö3 Austria Top 40)73

ประวัติการวางจำหน่าย
 ภูมิภาค วัน ค่าย รูปแบบ แค็ตตาล็อก ออสเตรเลีย6 กันยายน 2008 อีพิกเรเคิดส์ ดิจิทัลดาวน์โหลด8869741289217 พฤศจิกายน 2008 ซีดีซิงเกิล
# วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์
วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ (สกุลเดิม: มาซอโน; 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 —) ผู้สื่อข่าวชาวฝรั่งเศสValérie Trierweiler, la femme discrète, Le Point, 24 February 2011 อดีตคู่ครองที่มิได้จดทะเบียนสมรสของฟร็องซัว ออล็องด์ ประธานาธิบดีของประเทศฝรั่งเศส ที่ยุติความสัมพันธ์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557

 ประวัติ 
วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ เกิดที่เมืองอ็องเฌ เป็นบุตรคนที่ห้าจากทั้งหมดหกคน"Valérie Trierweiler sort de l'ombre" par Marion Van Renterghem, lemonde.fr, 20 octobre 2011 ของมารดาซึ่งประกอบอาชีพอยู่หน้าโรงสเกตน้ำแข็งประจำเมืองอ็องเฌ กับบิดาผู้พิการ ชื่อ ฌ็อง-นอแอล มาซอโน ซึ่งสูญเสียขาไปหนึ่งข้างเมื่ออายุได้ 13 ปี อันเป็นผลมาจากสงครามโลกครั้งที่สอง และได้เสียชีวิตลงเมื่อวาเลรีมีอายุได้ 21 ปี

วาเลรีศึกษาทางด้านประวัติศาสตร์ และรัฐศาสตร์ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทการศึกษาชั้นสูงด้านรัฐศาสตร์จากมหาวิทยาลัยซอร์บอน

ในปี พ.ศ. 2548 ฝรั่งเศสได้มีช่อง Direct 8 โดยเธอรับหน้าที่เป็นพิธีกรข่าวการเมืองในรายการทอล์กโชว์ ซึ่งส่วนใหญ่มักดำเนินรายการด้วยการสัมภาษณ์ตัวต่อตัว สองปีต่อมาเธอได้เป็นพิธีกรรายการ Le Grand 8 ดำเนินรายการร่วมกับมีกาแอล เกจ (Mikaël Guedj) ในเดือนกันยายน ซึ่งเนื้อหาของรายการเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับการเมือง และยังดำเนินรายการอยู่

 ชีวิตส่วนตัว 
เธอสมรสครั้งแรกกับเพื่อนชายคนสนิทในวัยเด็กชื่อ ฟร็องก์ ทูรีโย (Franck Thurieau) และทั้งคู่ก็ลงท้ายด้วยการหย่าโดยที่ทั้งสองไม่มีบุตรด้วยกัน วาเลรีสมรสครั้งที่สองกับเดอนี ทรีแอร์แวแลร์ นักเขียนและนักวิชาการซึ่งเป็นบรรณาธิการของนิตยสาร Paris MatchFrançois, Ségolène et Valérie, Le Nouvel Observateur, 31 août 2011 แต่ก็ลงเอยด้วยการหย่าร้างอีกเช่นเคย เธอมีบุตรกับทรีแอร์แวแลร์ 3 คน

วาเลรีเริ่มมีความสัมพันธ์กับฟร็องซัว ออล็องด์ ช่วงปี พ.ศ. 2549 ทั้งสองพบกันในช่วงการเลือกตั้งรัฐสภาปี 2531 ซึ่งขณะนั้นออล็องด์ยังใช้ชีวิตคู่กับเซกอแลน รัวยาล จนในปี พ.ศ. 2553 ทั้งสองได้ออกมาเปิดเผยกับสาธารณชนว่าทั้งคู่ได้คบหากัน 

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ฟร็องซัว ได้ประกาศการยุติความสัมพันธ์กับเธอ หน้าเพจทั้ง 130 หน้า และภาพอีก 600 รูปของอดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งถูกลบออกทั้งหมดจากเว็บไซต์ของเอลีเซ เมื่อเมื่อเวลา 11.00 นาฬิกาของวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2557
# เสี่ยวลิ้มยี่ 2
เสี่ยวลิ้มยี่ 2 (; พินอิน: Shàolín Xiǎozi) ภาพยนตร์กำลังภายในปนตลกสัญชาติฮ่องกงและจีน นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, หยูไห่, หยู เจิ้งฮุย ออกฉายในปี ค.ศ. 1984

เนื้อเรื่อง
ครอบครัว 2 ตระกูลที่อาศัยอยู่ในละแวกเดียวกัน มีเพียงแม่น้ำสายใหญ่กั้นกลาง หนึ่งคือบ้านของเศรษฐี เปา เซิ่งฟง ผู้เยี่ยมยุทธในทางกระบี่บู๊ตึ้ง มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย และบ้านหลังใหญ่ แต่กลับอาภัพบุตรผู้สืบสกุล มีทายาทถึง 7 คนแต่ก็เป็นลูกสาวเสียหมด
       
ส่วนอีกบ้านเป็นของ เทียนฟง  และน้องชายที่ชื่อว่า หยีหลง สองพี่น้องซึ่งอดีตเคยเป็นจอมยุทธศิษย์ของวัดเส้าหลิน ที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้า 7 คน เป็นบุตรบุญธรรม ทั้งสองพยายามช่วยกันทำงานเก็บเงินเพื่อขอลูกสาวอีกบ้านมาแต่งงานเป็นภรรยา แต่ดูเหมือนจะเกิดขึ้นได้ยากเต็มทน เพราะสองบ้านเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน แถมยังมีคำขาดจากอีกฝ่ายว่า ต้องหาเงินมาซื้อวัว 10 ตัวเป็นค่าสินสอด แต่กว่าจะได้วัวซักตัวก็เลือดตาแทบกระเด็นแล้ว

นักแสดง
หยีหลง - หลี่ เหลียนเจี๋ย
เทียนฟง - หยูไห่
เปา เซิ่งฟง - หยู เจิ้งฮุย

เบื้องหลังและคำวิจารณ์
Kids From Shaolin หรือ Shaolin Temple 2: Kids From Shaolin เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจาก  Shaolin Temple ที่ฉายในปี ค.ศ. 1982 หรือ 2 ปีก่อนหน้านั้น ถือเป็นภาพยนตร์ภาค 2 ในภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ โดยมี Martial Arts of Shaolin ในปี ค.ศ. 1986 เป็นภาคจบ

ภาพยนตร์ยังได้ หลี่ เหลียนเจี๋ย นักแสดงนำในภาคแรกกลับมารับบทนำอีกครั้ง และทีมนักแสดงชุดเดิม แต่ได้เปลี่ยนบทบาทไป ซึ่ง หยู เจิ้งฮุย ซึ่งปกติจะรับบทร้าย ในคราวนี้มารับบทเด่นที่เสมือนเป็นตัวเอกอีกคนร่วมกับหยีหลง คือ บทหัวหน้าบ้านบู๊ตึ้ง ที่ดูเหมือนว่าโหด แต่ใจดี และอยากได้ลูกชายมาก ๆ และนักแสดงอีกคนที่เด่นอีกเช่นกัน คือ หยูไห่ ที่แต่เดิมรับบทหลวงจีนเจ้าอาวาสอาจารย์ของตัวเอก คราวนี้มาเป็นพี่ชายของตัวเอก ซึ่ง หยูไห่ ในอีกเกือบ 30 ปีต่อมา ได้รับบทเจ้าอาวาสวัดเส้าหลินอีกครั้ง จาก Shaolin ในปี ค.ศ. 2011 ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ชุดนี้อีกด้วย

ภาพยนตร์เรื่องนี้นับได้ว่ามีโทนที่เบาที่สุดของภาพยนตร์ไตรภาคชุดนี้ ด้วยว่ามีเนื้อเรื่องแบบง่าย ๆ ทำนองเรื่องเล่าพื้นบ้านด้วยซ้ำ เพราะว่าด้วยเรื่องครอบครัวสองครอบครัว ที่ขัดแย้งกันด้วยวิทยายุทธคนละสำนัก คือ เส้าหลิน กับ บู๊ตึ้ง แต่ขณะที่เจ้าบ้านบ้านหนึ่งมีแต่ลูกสาว จึงอยากได้ลูกชายในแบบลูกเขยของบ้านฝั่งตรงข้ามที่เป็นคู่ขัดแย้งกัน จึงถูกมองว่าสู้ภาคแรกไม่ได้ เพราะเนื้อหาละทิ้งความดุเดือดที่ทำให้ Shaolin Temple โด่งดังขึ้นมาไป อีกทั้งฉากเปิดเรื่องยังเป็นแอนิเมชันอีก ทำให้มีนักวิจารณ์บางคนเปรียบเทียบว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีบรรยายกาศแบบเดียวกับภาพยนตร์ของวอสลต์ ดีสนีย์ ในยุคทศวรรษที่ 50 ด้วยซ้ำ ที่เล่าเรื่องราวอันอบอุ่นคั่นกลางด้วยความชุลมุนวุ่นวาย ก่อนทุกอย่างจะคลี่คลายอย่างสมบูรณ์แบบในตอนท้ายเรื่อง ด้วยความสามัคคีของอดีตคู่ปรับ “เสี่ยวลิ้มยี่” (2) Kids from Shaolin - 2 ผู้อาวุโสแห่งเส้าหลิน จากผู้จัดการออนไลน์
# คณะนักบวชภิกขาจาร
คณะนักบวชภิกขาจาร  คือกลุ่มนักบวชที่ไม่ถือครองกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินใด ๆ (หรือครอบครองเฉพาะที่จำเป็น) ไม่ว่าเป็นการส่วนตัวหรือในนามองค์กร แต่อาศัยปัจจัยยังชีพจากฆราวาสหรือของที่ถูกทิ้งแล้ว และจาริกไปเรื่อย ๆ ไม่อาศัยประจำอยู่ที่แห่งใดโดยเฉพาะ นักบวชภิกขาจารในศาสนาพุทธคือพระภิกษุ ในศาสนาคริสต์คือไฟรเออร์ ในศาสนาฮินดูคือสันยาสี

 ศาสนาพุทธ 

ภิกขุ (บาลี) หรือ ภิกษุ (สันสกฤต) แปลว่า ผู้ภิกขาจารราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 96 พระพุทธเจ้าทรงเริ่มใช้คำนี้เพื่อหมายถึงนักบวชชายในพระพุทธศาสนา เพราะภิกษุต้องถือวัตรภิกขาจาร ไม่ได้ประกอบอาชีพจึงไม่มีรายได้ และต้องเลี้ยงชีวิตด้วยอาหารที่คฤหัสถ์นำมาถวาย ในสมัยแรกยังไม่มีการตั้งวัด พระภิกษุจึงจาริกไปตามป่าเขา โคนไม้ หรืออาศัยในที่กูฏาคารซึ่งเป็นที่พักสาธารณะ แม้มีการตั้งอารามแล้ว เช่น วัดเวฬุวันมหาวิหาร วัดเชตวันมหาวิหาร ภิกษุสมัยนั้นปกติยังคงเน้นการจาริกเพื่อปฏิบัติธรรมและเผยแผ่พระศาสนา

 ศาสนาคริสต์ 

คณะนักบวชภิกขาจารในศาสนาคริสต์เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทหนึ่ง มีต้นกำเนิดมาจากนักบุญสำคัญ 2 ท่าน คือ นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีผู้ก่อตั้งคณะฟรันซิสกัน และนักบุญดอมินิกผู้ก่อตั้งคณะดอมินิกัน โดยมีจุดประสงค์เพื่อปฏิรูปคริสตจักรให้หันกลับมาเน้นพันธกิจตามพระวรสาร คือ การประกาศข่าวดี การใช้ชีวิตแบบยากจน ถ่อมตน นักบวชภิกขาจารเหล่านี้เรียกว่าไฟรเออร์

ในสมัยกลาง มีคณะนักบวชภิกขาจารดั้งเดิมอยู่ 4 คณะ คือ
 คณะฟรันซิสกัน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะภราดาน้อย มีสมญานามว่าไฟรเออร์ชุดเทา ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1209
 คณะคาร์เมไลท์ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะภราดาพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งภูเขาคาร์แมล มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดขาว ก่อตั้งราว ค.ศ. 1206-1214
 คณะดอมินิกัน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะนักเทศน์ มีฉายาว่าไฟรเออร์ชุดดำ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1215
 คณะผู้รับใช้ มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะผู้รับใช้พระแม่มารีย์ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1233 โดยนักบุญเจ็ดองค์แห่งฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี
 คณะออกัสติเนียน มีชื่ออย่างเป็นทางการว่าคณะฤๅษีแห่งนักบุญออกัสติน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1244-1256

ในสภาสังคายนาลียงครั้งที่สอง ได้มีมติยอมรับ 5 คณะข้างต้นนี้ว่าเป็น "คณะนักบวชภิกขาจารใหญ่" แล้วปราบปรามคณะอื่น ๆ ต่อมาสภาสังคายนาแห่งเทรนต์ได้ผ่อนคลายมาตรการนี้ลง ได้อนุญาตให้ไฟรเออร์ทั้งหลายถือครองทรัพย์สินได้เหมือนพวกนักพรต ยกเว้นเฉพาะไฟรเออร์คณะฟรันซิสกันและคณะกาปูชิน คณะนักบวชภิกขาจารใหม่ได้แก่
 คณะพระตรีเอกภาพ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1193
 คณะเมอร์เซดาเรียน (คณะพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งเมตตาธรรม) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1218
 คณะมินิม (คณะฤๅษีแห่งนักบุญฟรานซิสแห่งปาโอลา) ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1436
 คณะภราดาน้อยกาปูชิน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1525
 คณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1593
# ภูมิภาคอุตสาหกรรมการเดินเรือตะวันออกเฉียงใต้
เขตอุตสาหกรรมชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้  หรือ เขตเศรษฐกิจตะวันออกเฉียงใต้  มีศูนย์กลางอยู่ที่บริเวณอ่าวเมืองปูซานและเมืองอุลซาน บริเวณนี้เป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของประเทศเกาหลีใต้ และเป็นภูมิภาคที่มีการพัฒนามากเป็นอันดับที่สอง และเป็นพื้นที่ที่มีอุตสาหกรรมการต่อเรือ การค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมหนักเช่น รถยนต์และเคมีภัณฑ์
# กระบก
กระบก  เป็นไม้ในเขตเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภาคเหนือเรียกมะมื่น ภาคอีสานเรียกหมากบก ภาษาชองเรียกชะอัง สุโขทัยและโคราชบางพื้นที่เรียกมะลื่น ภาษาส่วยในจังหวัดสุรินทร์เรียกหลักกาย เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Irvingiaceae ไม่ผลัดใบ เปลือกสีเทาอ่อนปนน้ำตาล ใบเดี่ยว เรียงสลับ ผิวเกลี้ยง ดอกขนาดเล็ก มีขนนุ่ม ออกดอกรวมกันเป็นช่อโตที่ปลายกิ่ง สีขาวอมเขียวอ่อน ผลกลมรี ทรงกล้วยไข่ ขนาดใกล้เคียงกับมะม่วงกะล่อนขนาดเล็ก ผลอ่อนสีเขียว เมื่อแก่จะเข้มขึ้น สุกเป็นสีเหลืองอมเขียว เนื้อเละ เมล็ดแห้ง

 การใช้ประโยชน์ 
thumb|left|ผล
เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้างAsianplant - Irvingia malayana Oliv. ex Benn. และเผาถ่านTrees in Paddy Fields in Northeast Thailand เมล็ดนำไปอบหรือคั่ว รับประทานได้ ‘wild’ food plants used by rice farmers in Kalasin, Northeast Thailand เนื้อในเมล็ดรสมันอมหวาน ทางจังหวัดระยองนำเมล็ดกระบกมาบดละเอียด คลุกน้ำตาล ห่อด้วยใบตอง เรียกข้าวราง เมล็ดมีน้ำมันมาก ใช้ทำสบู่และเทียนไขได้ เนื้อในเมล็ด บำรุงเส้นเอ็นและไขข้อ ฆ่าพยาธิในท้อง
# เขตเมืองหลวงและปริมณฑล (ประเทศเกาหลีใต้)
เขตเมืองหลวงและปริมณฑล หรือภาษาเกาหลีเรียกว่า ซูโดกว็อน (,) หรือ ภูมิภาคคย็องกี  เป็นภูมิภาคที่ตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเกาหลีใต้ ประกอบด้วยเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 3 เขต ได้แก่ นครพิเศษโซล มหานครอินช็อน และจังหวัดคย็องกี ภูมิภาคนี้มีประชากรประมาณ 25 ล้านคน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2017) นับเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 5 ของโลก มีพื้นที่ประมาณ 11,704 ตารางกิโลเมตร ภูมิภาคนี้ถือว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรม การค้า การเงิน อุตสาหกรรม และที่อยู่อาศัยของประเทศเกาหลีใต้ เมืองใหญ่สุดในภูมิภาคคือ โซล ซึ่งมีประชากรประมาณ 10 ล้านคน ตามมาด้วยอินช็อน ซึ่งมีประชากรประมาณ 3 ล้านคน

นับตั้งแต่มีการขยายรถไฟไต้ดินเขตโซลสู่เมืองอาซันของจังหวัดชุงช็องใต้ และเมืองชุนช็อนของจังหวัดคังว็อน ทำให้บางครั้งเมืองชอนัน อาซัน และชุนช็อนได้รับการจัดให้อยู่ภายในเขตนี้ด้วย แต่ก็ไม่ถูกต้องนัก

 รูปภาพ 

 หมายเหตุ
# ปลานกแก้วหัวตัด
ปลานกแก้วหัวตัด  เป็นปลาทะเลกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลานกแก้ว (Scaridae)

มีตัวอ้วนกลม  หัวตัดโค้ง ปลายแพนหางบนและล่างแหลมยาว ปลาเพศผู้มีสีเขียวเข้ม แก้มมีสีขาวอมเหลือง หลังตามีแถบสีเขียวเข้ม 3 แถบ ปลาเพศเมียลำตัวด้านบนมีสีเหลืองอมเขียวอกและท้องมีสีส้ม มีฟันและจะงอยปากที่เป็นแผ่นตัดแหลมคม ใช้สำหรับกัดแทะปะการังหรือสาหร่ายเป็นอาหาร

มีขนาดความยาวได้ถึง 75 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดีย ตั้งแต่แอฟริกาตะวันออก, อินโดนีเซีย และทะเลอันดามันทางตอนเหนือ มักอาศัยอยู่ในแนวปะการัง ในระดับความลึก 2- 25 เมตร มักหากินอยู่เพียงลำพัง หรืออยู่เป็นคู่ ไม่ค่อยพบอยู่รวมกันเป็นฝูงเหมือนปลานกแก้วชนิดอื่น เวลากลางคืนนอนตามพื้นหรือซากปะการัง มีการสร้างเมือกห่อหุ้มตัว

ปัจจุบันมีการจับปลานกแก้วในแนวปะการังธรรมชาติมาเลี้ยง และนำมาเป็นอาหารจำนวนมาก ทำให้ประชากรลดลงอย่างรวดเร็ว และส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ เนื่องจากปลานกแก้วมีประโยชน์ในการสร้างสมดุลของระบบนิเวศแนวปะการัง

ดังนั้นจึงมีการรณรงค์ให้หยุดกินปลานกแก้ว เนื่องจากพบว่า ปลานกแก้วทุกตัวมาจากการประมงที่ผิดกฎหมาย เพราะปลานกแก้วมีถิ่นอาศัยอยู่ในแนวปะการัง และแนวปะการังเกือบทั้งหมดในประเทศไทยมีกฎหมายคุ้มครอง
# มะปริง
มะปริง  หรือปริง ตง ส้มปริง ภาษาเขมรสุรินทร์เรียกโค้ง เป็นผลไม้พื้นเมืองในอินโดจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

รายละเอียด
มะปริงมีลักษณะคล้ายมะปราง ต่างกันที่ผลเล็กและป้อมกว่า เป็นไม้ยืนต้น เปลือกต้นสีเทาดำ มียางสีเหลือง ใบเดี่ยวออกตรงข้าม แผ่นใบสีเขียวเข้มแกมม่วง ยอดอ่อนมีใบสีม่วงห้อยลง ดอกช่อ ออกตามซอกใบหรือตามกิ่ง ดอกสีเหลืองอ่อนหรือขาวปนเขียว ผลกลมรี ผลดิบสีเขียวอ่อน เนื้อกรอบชุ่มน้ำ ผลสุกสีเหลือง เนื้อนุ่ม เมล็ดสีม่วงมีรสฝาด 

การใช้ประโยชน์
ใบอ่อนหรือยอดรับประทานเป็นผักจิ้มน้ำพริก มะปริงดิบใช้ปรุงรสเปรี้ยวในอาหารแทนมะนาว ในน้ำพริก ยำ และนำไปแกงได้ อาจจะนำไปดองในน้ำเกลือเพื่อเก็บไว้รับประทานได้นานขึ้น ผลสุกกินเป็นผลไม้สุกแล้วมีวิตามินเอสูง หรือใช้ทำของหวาน เช่น ไส้พาย ลอยแก้ว น้ำผลไม้ ทางยาสมุนไพร ผลใช้กัดเสมหะในคอ แก้น้ำลายเหนียว ฟอกโลหิต รากแก้ไข้กลับ ไข้ซ้ำ ไข้ตัวร้อน
# กิ่งจังหวัดโซยะ
กิ่งจังหวัดโซยะ  เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897

 ประวัติศาสตร์ 
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดโซยะเรียงตามปี ค.ศ.
 1897 กิ่งจังหวัดโซยะถูกจัดตั้งขึ้นพร้อมกับกิ่งจังหวัดอื่น ๆ อีก 18 กิ่งจังหวัดในฮกไกโด
 1948 หมู่บ้านโทโยโตมิ (ปัจจุบันคือเมืองโทโยโตมิ) จากกิ่งจังหวัดรูโมอิโอนมาขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ
 2010 เมืองโฮโรโนเบะโอนจากกิ่งจังหวัดรูโมอิมาขึ้นกับกิ่งจังหวัดโซยะ

 เทศบาล 

 นคร 
 นครวักกาไน  (ศูนย์กลาง)

 เมืองและหมู่บ้าน 
 อำเภอโซยะ 
 หมู่บ้านซารูฟุตสึ 
 อำเภอเทชิโอะ 
 เมืองโทโยโตมิ 
 เมืองโฮโรโนเบะ 
 อำเภอริชิริ 
 เมืองริชิริ 
 เมืองริชิริฟูจิ 
 อำเภอเรบุง 
 เมืองเรบุง 
 อำเภอเอซาชิ 
 เมืองนากะตมเบ็ตสึ 
 เมืองเอซาชิ 
 เมืองฮามะตมเบ็ตสึ 

 การขนส่ง 
 ท่าอากาศยาน 
 ท่าอากาศยานวักกาไน
 ท่าอากาศยานเรบุง
 ท่าอากาศยานริชิริ

 
โซยะ
# วัดอภิสิทธิ์
วัดอภิสิทธิ์ หรือ วัดกลาง, วัดวัดบ้านจาน  ตั้งอยู่เลขที่ 1561 ถนนนครสวรรค์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม 

 ประวัติ 
วัดอภิสิทธิ์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2445 ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านจาน ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้นและเรียกชื่อวัดตามหมู่บ้านว่าวัดบ้านจาน ต่อมาเจ้าเมืองร้อยเอ็ดได้ขอตั้งเมืองมหาสารคามขึ้นในราว พ.ศ. 2408 หมู่บ้านจานจึงอยู่ในตัวเมืองมหาสารคาม และวัดบ้านจานก็ได้ถูกเรียกตามภูมิประเทศว่า วัดกลาง ประมาณ พ.ศ. 2468 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดอภิสิทธิ์

เหตุในการเปลี่ยนชื่อวัดได้เปลี่ยนชื่อตามชื่อผู้ให้ความอุปถัมภ์วัด คือ หลวงอภิสิทธิ์ ศรีสารคาม ปัจจุบันได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม แผนกธรรมบาลี และแผนกสามัญ และเป็นที่ตั้งมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (สาขา) ในวัดด้วย โดยมีพระเทพสารคามมุนี เป็นเจ้าอาวาส