wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ปลาช่อนพัลชรา
{{Taxobox
| name = 
| image = Channa pulchra 2404.jpg
| image_width = 
| status = DD
| status_system = IUCN3.1
| status_ref = 
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Actinopterygii
| ordo = Anabantiformes
| familia = Channidae
| genus = Channa
| species = C. pulchra
| binomial = Channa pulchra
| binomial_authority = Britz, 2007
}}ปลาช่อนพัลชรา หรือ ปลาช่อนพม่าจุดส้ม หรือ ปลาช่อนพม่าจุดแดง'  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)

เป็นปลาช่อนที่มีความสวยงามมากอีกชนิดหนึ่ง มีความยาวเต็มที่ประมาณ 30 เซนติเมตร พบในต้นน้ำของรัฐยะไข่ ประเทศพม่า เป็นปลาช่อนที่ถูกบรรยายลักษณะทางวิทยาศาสตร์หรืออนุกรมวิธานพร้อม ๆ กับปลาช่อนออนาติพินนิส (C. ornatipinnis'') ซึ่งพบในพม่าและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ทว่า ปลาช่อนพัลชราไม่มีจุดสีดำขนาดใหญ่กระจายทั่วตัวเหมือนปลาช่อนออนาติพินนิส โดยมีเพียงจุดประสีดำเล็ก ๆ จาง ๆ กระจายอยู่เพียงเล็กน้อย ครีบอกมีลายสีจางไม่ชัดเจน จุดสีดำบนครีบหลังสีจาง และมีจำนวนน้อยกว่าปลาช่อนออนาติพินนิส

ด้วยความสวยงาม จึงทำให้นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม เป็นปลาช่อนที่ไม่มีนิสัยดุร้ายก้าวร้าว เป็นปลาที่เลี้ยงง่าย สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้กระจก หรือในบ่อคอนกรีต วางไข่แบบไข่ลอย พ่อปลาและแม่ปลาช่วยกันเลี้ยงดูแลลูก กินอาหารได้หลากหลายหน้า 106, CHANNA CRAZY คนคลั่งช่อน, "Wild Ambition" โดย ชวิน ตันพิทยคุปต์ และชัยพัทธ์ งามบุษบงโสภิน. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 42: ธันวาคม 2013
# นิตยา บุญสูงเนิน
นิตยา บุญสูงเนิน เกิดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2506 เป็นชาวจังหวัดนครราชสีมา แต่ไปเติบโตที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักร้องหญิงชาวไทย มีผลงานเพลงดังหลากหลายเพลง เช่น พิษรัก, จำเลยรัก, เจ็บนิดเดียว และอีกมากมาย ในสังกัดโปรมีเดียมาร์ท มีชื่อเสียงจากผลงานอัลบั้มชุด ก้าวใหม่ ในปลายปี พ.ศ. 2536 จากเพลง "เจ็บนิดเดียว" นิตยาเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของนักร้องชื่อดัง เจินเจิน บุญสูงเนิน และเป็นแม่ของนักร้อง นักแต่งเพลงชื่อดัง เดอะทอยส์ 

ด้านครอบครัว เคยกินอยู่ด้วยกันกับ ธนพงศ์พันธ์ บูรณะคุปต์ โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส เป็นโปรดิวส์เซอร์ มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ ธันวา บุญสูงเนิน ชื่อเล่น ทอย หรือ เดอะทอยส์ (The TOYS) เป็นนักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลง

 ผลงานอัลบั้ม 

 อัลบั้มในนาม นิด แอนด์ เลเซอร์ (สังกัด โปรมีเดียมาร์ท) 

 ช่างมันเถอะ (2531)
 หนึ่งเดียวไม่มากไป (รักเหลือเกิน) (2533)
 ห้องสีขาว
 หยุดโลก (2535)

 อัลบั้มเดี่ยว (สังกัด โปรมีเดียมาร์ท) 

 นิด สเปเชี่ยล 1 - 10 (2532 - 2535)
 ฝากใจไว้ 1 - 3 (2534)
 สุดรักสุดหวง 1 - 2 (2536)
 รักเหลือเกิน (2537)
 ลืมแล้วหรือสัญญา (2537)
 ก้าวใหม่ (2536)
 ก้าวใหม่ #2 ช้ำคือเรา (2538)
 ก้าวใหม่ #3 151-152 ขอวานหน่อย (2539)
 ให้ใจไปกับเธอ (2541)
 ลูกทุ่งสเปเชี่ยล 1 - 3 (2541)
 ตัดใจลืม (2543)
 Welcome Home Nittaya (2552)
 ดาวประดับใจ (2552)

 อัลบั้มเดี่ยว (สังกัดอื่นๆ) 

 เจ็บช้ำ (2541) (พีจีเอ็ม)
 แทนความรู้สึก (2542) (พีจีเอ็ม)
 ม่านมุกลายหงส์ 1 - 3 (2543) (พีจีเอ็ม)
 ขวัญมิ่งเมือง 1 - 2 (2544) (พีจีเอ็ม)
 ไม่ขวางใจ (2545) (พีจีเอ็ม)
 บ้านกลางไพร (2546) (พีจีเอ็ม)
 18 เดือน (2546) (พีจีเอ็ม)
 ค็อกเทล (2547) (พีจีเอ็ม)
 ก้าวต่อไป (2553) (เลปโส้)

 อัลบั้มพิเศษ 

 Remember Five (2552)
 อีกนิดนึง (Once & Once More) (2554) (เลปโส้)
# เนตติฎีกา
เนตติฎีกา เป็นคัมภีร์อธิบายเนื้อความและคำศัพท์ของคัมภีร์เนตติปกรณ์  จึงจัดอยู่ในกลุ่มเนตติปกรณ์ หรือเนตติบาลี ที่สืบทอดมาจากภาษิตของพระมหากัจจายนะที่กล่าวไว้ในสมัยพุทธกาล ต่อมาได้มีการรจนาคัมภีร์อธิบายความเพิ่มเติมเป็นลำดับ เริ่มจากคัมภีร์เนตติอรรถกา มาถึงคัมภีร์เนตติฎีกา และยังมีคัมภีร์อรรถาธิบายในลำดับต่อมาอีก ในภาษาไทยได้มีการแปลโดยโครงการปริวรรตอักษรขอมและอักษรโบราณท้องถิ่น มูลนิธิภูมิพโลภิกขุ และฉบับแปลของพระคันธสาราภิวงศ์ แห่งวัดท่ามะโอ จังหวัดลำปาง

 ผู้แต่ง 
เนตติฎีกา เป็นคัมภีร์อธิบายเนติอรรถกถาอีกชั้นหนึ่ง ในคัมภีร์คันถวงศ์ได้กล่าวว่า เป็นผลงานของท่านพระธรรมปาละ ซึ่งคาดว่าจะมีช่วงชีวิตอยู่ราวพ.ศ. 950 - 1000 แต่ตามทัศนะของผู้แปลเนตติฎีกา ฉบับมูลนิธิภูมิพโลภิกขุ เมื่อปี 2525 ระบุว่า น่าจะเป็นผลงานของพระธรรมปาละอีกองค์หนึ่ง ซึ่งเป็นศิษย์อาวุโสของท่านพระอานันทาจารย์ คนละองค์กับพระธรรมปาละผู้อยู่สำนักวัดพทรติตถวิหาร หากเป็นไปตามข้อสันนิษฐานนี้ เนตติฎีกา น่าจะมีอายุอยู่ในราวพุทธศตวรรษที่ 13 - 14โครงการปริวรรตอักษรขอมและอักษรโบราณท้องถิ่นฯ (2525). หน้า 28 

ด้านพระคันธสาราภิวงศ์ผู้แปลเนตติฎีกา ฉบับปี 2551 ระบุว่า พระธรรมปาลแห่งสำนักวัดพทรดิตถวิหาร (วัดท่าพุทรา) เป็นผู้แต่งขึ้น ซึ่งพระอารามแห่งนี้พระเจ้าอโศกมหาราชโปรดให้สร้างขึ้นที่เมืองนาคปัฏฏัน ประเทศอินเดียพระคันธสาราภิวงศ์. แปล (2551). หน้า (7)

 เนื้อหา 
เนตติฎีกา มีจุดประสงค์หลักอยู่ที่การอธิบายเพิ่มเติมเนื้อความในเนตติอรรถกถา เริ่มต้นของคัมภีร์นี้แตกต่างจากคัมภีร์อื่น ๆ ตรงที่ไม่มีประณามคาถา คือคาถาภาษาบาลีสรรเสริญพระรัตนตรัย แต่เริ่มต้นด้วยการพรรณนากถาเริ่มพระคัมภีร์ พรรณนานิทานถกา แล้วพรรณนาตามเนื้อหาของเนตติอรรถกถา ไปจบลงที่พรรณนานิคม หรือคำลงท้ายคัมภีร์ ซึ่งผู้รจนาแต่งไว้อย่างไพเราะสละสลวย
# สายไคงัง
thumb|250x250px|รถไฟฟ้า
สายไคงัง  เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ มีระยะทาง 7.9 กิโลเมตร 10 สถานี เปิดให้บริการวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2001

 รายชื่อสถานี 
 ซันโนะมิยะ-ฮะนะโดะเคอิเมะ
 กิวเกียวริวชิ-ไดมะรุเมะ
 มินะโต โมะโตะมะชิ
 ฮาร์เบอร์แลนด์
 ชูโอ-อิจิบาเมะ
 วะดะมิซะกิ
 มิซักิ-โคเอ็น
 คะรุโมะ
 โคะมะงะบะยะชิ
 ชิน-นะงะตะ

 ล้อขับเคลื่อน 
 5000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2001) มีศูนย์ซ่อมบำรุงที่มิซะกิ-โคเอ็น
# พระมริอัมมัน
พระแม่มริอัมมัน  เป็นเทวีแห่งฝนในศาสนาฮินดู เป็นที่เคารพบูชามากในรัฐทมิฬนาฑูของประเทศอินเดีย การบูชาพระมริอัมมันมักมีไปเพื่อการบูชาขอฝน และมีที่บูชาเพื่อขอการรักษาจากโรคต่าง ๆ โดยเฉพาะโรคบิดและฝีดาษ

เข้าใจกันว่าคติบูชาพระแม่มริอัมมันปรากฏในดินแดนอินเดียมาตั้งแต่ยุคก่อนพระเวท เป็นเทวีองค์หลักของชาวทมิฬ หลายครั้งมักเกี่ยวข้องพระนางกับพระแม่ปารวตี"ஆயி உமையானவளே ஆதிசிவன் தேவியரே" (Oh Mother Uma, Consort of Siva!) - Mariamman Thalattu, Goddess Mari Prayer. พระแม่กาลี และ พระแม่ทุรคา"The truthful Kali who guarded the homesteads sat with her, The Kali sat together with Durga continuously with her".  Mariamman Lullaby รวมไปถึงพระแม่องค์เทียบเท่าในคติของอินเดียเหนือ ศีตลาเทวี

คำว่า "มริ" มาจากภาษาของสังฆัมทมิฬ แปลว่า "ฝน" ส่วน "อัมมัน" เป็นคำทมิฬ แปลว่า "มารดา" พระนางได้รับการบูชาโดยชาวทมิฬโบราณในฐานะเทวีผู้พาฝนและความเจริญ คติการบูชาเทวีนี้ได้รับการมองว่าเป็นวัฒนธรรมบูชาสตรีเพศ เทวสถานในยุคสังฆัม โดยเฉพาะในมทุราย ปรากฏเทวรูปของพระนางและเทวีองค์อื่น ๆ เป็นหลักมากกว่า
# สายนานากูมะ
สายนานากูมะ  เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินนครฟูกูโอกะ ในเมืองฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น สถานีปลายทางได้แก่ สถานีฮาชิโมโตะ และ สถานีเท็นจินมินามิ เปิดใช้งานเมื่อปี ค.ศ. 2005 สีประจำเส้นทางคือสีเขียว มักถูกเรียกว่า สาย 3 จากนั้นได้ต่อขยายจากสถานีเท็นจินมินามิไปถึงสถานีฮากาตะ เมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2023
# น้ำนมราชสีห์ทะเล
น้ำนมราชสีห์ทะเล  เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Euphorbiaceae ปกติจะคืบคลานไปตามพื้นดิน เมื่อมีความหนาแน่นสูงจึงจะยกต้นขึ้น มียางสีขาวข้น ลำต้นสีเขียวหรือเขียวอมม่วง อวบน้ำ ใบเดี่ยว สีเขียวเรียบเป็นมัน หลังใบสีเขียวขาว ดอกช่อเป็นกระจุก ออกตามง่ามใบ กลีบเลี้ยงขนาดเล็ก สีเขียว กลีบดอกสีเหลืองอ่อน ผลเดี่ยวกลม ปลายผลกว้าง ส่วนขั้วเรียวดูคล้ายลูกข่าง เป็นพืชคลุมดินในบริเวณชายหาด ช่วยยึดเกาะเม็ดทรายไม่ให้ปลิวตามลม 
 อ้างอิง 
 มัณฑนา นวลเจริญ. พรรณไม้ป่าชายหาด. ปทุมธานี. สำนักพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ 2552 หน้า 88
# สายเซชิง-ยะมะเตะ
สายเซชิง-ยะมะเตะ (西神山手線) เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลโคเบะ เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มักถูกเรียกว่า ยูไลน์ เนื่องจากแนวเส้นทางคล้ายตัวยู

 รายชื่อสถานี 
250px|thumbnail|สถานีชิง-โคเบะ
 ทะนิงะมิ
 ชิง-โคเบะ
 ซันโนะมิยะ
 เค็นโชมะเอะ
 โอคุระยะมะ
 มินะโตะงะวะ โคเอ็น
 คะมิซะวะ
 นะงะตะ
 ชิง-นะงะตะ
 อิตะยะโดะ
 มีโอโฮจิ
 มีโอตะนิ
 โซโง อุนโด โคเอ็น
 คะคุเอ็น-โทะชิ
 อิคะวะดะนิ
 เซชิง-มินะมิ
 เชซิน-ชุโอะ

 ล้อขับเคลื่อน 
thumb|1000 ซีรีส์
 1000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1977)
 2000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1988)
 3000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1992)
 7000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1988)

แหล่งข้อมูลอื่น
Seishin-Yamate Line
# ดีปลากั้ง
ดีปลากั้ง หรือ บีปลากั้ง  T.Anderson. เป็นพืชในวงศ์เหงือกปลาหมอ (Acanthaceae) เป็นไม้พุ่ม ลำต้น ตั้งตรง ใบ เดี่ยว เรียงตรงข้าม แผ่นใบรูปรีแกมรูปขอบขนาน ดอกช่อแบบช่อเชิงลด ออกที่ปลายยอด สมบูรณ์เพศ กลีบเลี้ยงสีเขียว รูประฆัง กลีบดอก สีม่วงอมแดง เชื่อมกันเป็นรูปคนโท ส่วนหลอดกลีบพองออกด้านเดียว ส่วนปลายแยกเป็น 5 แฉก ผลแบบแคปซูล

ยอดอ่อน รับประทานเป็นผักแกล้มกับน้ำพริก ในทางยาสมุนไพรนั้น ทางจังหวัดอุบลราชธานี  ใช้ ลำต้น ต้มน้ำดื่ม ช่วยขับปัสสาวะ ทางจังหวัดมุกดาหารใช้ เป็นยาบำรุงกำลัง
 อ้างอิง 
 บีปลากั้ง
# ตำบลบ้านยาง (อำเภอคีรีรัฐนิคม)
ตำบลบ้านยาง เป็นตำบลในอำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี

 ประวัติ 
ตำบลบ้านยางแยกจากตำบลท่าขนอนและตำบลท่ากระดาน อำเภอท่าขนอน ในขณะนั้นจัดตั้งเป็นตำบลบ้านยาง 
หมู่ที่ 1 บ้านยาง โอนจาก หมู่ที่ 7 ตำบลท่าขนอนหมู่ที่ 2 บ้านปากหาร โอนจาก หมู่ที่ 9 ตำบลท่าขนอนหมู่ที่ 3 บ้านย่านยาว โอนจากหมู่ที่ 10 ตำบลท่าขนอนหมู่ที่ 4 บ้านต้นเหรียง โอนจากหมู่ที่ 11 ตำบลท่าขนอนหมู่ที่ 5 บ้านนางแก้ว โอนจากหมู่ที่ 12 ตำบลท่าขนอนหมู่ที่ 6 บ้านปากคู โอนจากหมู่ที่ 13 ตำบลท่าขนอนหมู่ที่ 7 บ้านท่ากระดาน โอนจากหมู่ที่ 1 ตำบลท่ากระดานหมู่ที่ 8 บ้านเชี่ยวหมวง โอนจากหมู่ที่ 3 ตำบลท่ากระดาน

 ภูมิศาสตร์ 
ตำบลบ้านยางอำเภอคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฏร์ธานี ห่างจากอำเภอคีรีรัฐนิคม 6  กม.ห่างจากจังหวัดสุราษฏร์ธานีประมาณ 54 กม.เป็นที่ราบลุ่มริมคลองพุมดวงและคลองยัน  โดยมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลต่าง ๆ ดังนี้

 อาณาเขต 
ทิศเหนือติดต่อกับตำบลน้ำหัก อำเภอคีรีรัฐนิคมทิศใต้ติดต่อกับตำบลย่านยาว  อำเภอคีรีรัฐนิคมทิศตะวันออกติดต่อกับตำบลท่ากระดาน อำเภอคีรีรัฐนิคมทิศตะวันตกติดต่อกับตำบลท่าขนอน  อำเภอบ้านตาขุน

 ภูมิประเทศ 
พื้นที่ตำบลท่าขนอนเป็นที่เขตเทือกเขาทางตะวันตก เป็นที่ราบสูงตอนกลาง เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงทางตอนใต้

 การแบ่งเขตการปกครอง 
แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ดังนี้

+หมู่ที่ชื่อหมู่บ้านจำนวนประชากรบ้านชายหญิงรวมหมู่ที่ 1บ้านยาง153149302126หมู่ที่ 2บ้านปากหาร232197429153หมู่ที่ 3บ้านย่านยาว239254493197หมู่ที่ 4บ้านต้นเหรียง202200402126หมู่ที่ 5บ้านนางแก้ว10710920966หมู่ที่ 6บ้านปากคู241257498185หมู่ที่ 7บ้านท่ากระดาน14716931689หมู่ที่ 8บ้านเชี่ยวหมวง174172346141หมู่ที่ 9บ้านเขาวง11311622978หมู่ที่ 10บ้านหน้าเขา131167298114หมู่ที่ 11บ้านเชี่ยวไทร145154299991,8841,9443,8281,374
# อรูวาล
อรูวาลเป็นดาบชนิดหนึ่งของประเทศอินเดียนิยมใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พบในรัฐทางตอนใต้ของรัฐทมิฬนาดูและถูกใช้เป็นทั้งเครื่องมือในการชีวิตทั่วไปและอาวุธในยามคับขัน ชาวทมิฬนั้นถือว่าอาวุธนี้เป็นสัญลักษณ์ของเทพเจ้าท้องถิ่นของอินเดียใต้ด้วย.
upright|thumb|right|มีดวีราชิวา
upright|thumb|right|มีดกาติกยา อรูลวา
# มตุไรวีรัน
มตุไรวีรัน  เป็นกุลเทวดาประจำนครมตุไร รัฐทมิฬนาฑู ประเทศอินเดีย มีที่มาจากการบูชาบรรพชนและพัฒนามาสู่การเป็นเทพเจ้าในคติของศาสนาฮินดู
# พระแม่เปะริยาจจิ
พระแม่เปะริยาจจิ (Tamil: பெரியாச்சி, IAST:) เป็นเทวีในศาสนาฮินดู นางเป็นเทพีพื้นเมืองที่ถูกการผสานความเชื่อแบบพหุเทวนิยมของศาสนาฮินดูโดยอธิบายว่าเป็นหนึ่งในภาคหนึ่งของเจ้าแม่ศรีมหาอุมาเทวี นางเป็นที่รู้จักในนาม เปะริยาจจิ อัมมัน (อัมมัน ในภาษาทมิฬหมายถึง "มารดา") และบางครั้งอาจขนานนามของนางว่า เปะริยาจจิ กาลี อัมมัน เนื่องจากนางนั้นมีเทวลักษณะดุร้ายดังเช่นเจ้าแม่กาลี โดยทั่วนางได้รับการนับถือในฐานะเทพีผู้ผดุงครรภ์และการคลอดบุตร รวมถึงเทพีผู้เป็นหมอตำแย นางได้รับการยกย่องนับถือเป็นอย่างสูงในหมู่ชาวฮินดูในสิงคโปร์, มาเลเซีย และ เกาะเรอูว์นียงSinha p.303 สำหรับในเทวสถานฮินดูในไทยมีการประดิษฐานเทวรูปพระเปะริยาจจิในวัดพระศรีมหาอุมาเทวีในฝั่งศาลพระเสื้อวัดด้านข้างศรียันตร์มหาลักษมี

เทพปกรณัม
ในสมัยราชวงค์ปาณฑยะ มีกษัตริย์นามครองนครนามว่า พระเจ้าวัลภราช (Tamil: வல்லலராஜன் ராஜா) อันทรงมีอุปนิสัยเบียดเบียนอาณาประชาราษฎร์เป็นนิจสินอาจิณ ซึ่งในขณะนั้นพระอัครมเหสีของพระองค์ทรงครรภ์โอรสของพระองค์อยู่และทรงได้รับการพยากรณ์ว่า บุตรของอัครมเหสีของพระองค์จะนำความมาสู่วิบัติพระองค์หากเท้าของโอรสของพระองค์สัมผัสพื้นปฐพี ทรงเสาะหาและได้ว่าจ้างหมอตำแยชรานางหนึ่งเป็นผู้อภิบาลผดุงครรภ์โดยที่ไม่ทราบว่านางหมอตำแยนั้นเป็นผู้ใด 

หลังจากอัครมเหสีของพระองค์มีประสูติกาลโอรสของพระองค์อย่างปลอดภัยแล้วทรงไม่ปฏิบัติตามสัญญาที่ทรงตรัสไว้รวมถึงหมายจะสังหารนางหมอตำแยชรานางนี้ด้วย นางจึงกลับปรากฏเป็นพระเทพีอันเป็นทิพยฐานะอันแท้จริงของนาง และทำการสังหารกษัตริย์องค์นี้เสีย อัครมเหสีของกษัตริย์องค์นั้นจึงจะสังหารโอรสนั้นด้วย เนื่องจากนางนั้นคิดว่าว่าโอรสที่เกิดแก่นางนั้นคือต้นเหตุของสิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่นางได้ประสบเจอ พระเทพีองค์จึงสังหารนางกษัตรีย์นี้ด้วยโดยฉีกอุทรของนางและบริโภคอันตะ (ลำไส้) ของนางเสีย และช่วยชีวิตทารกนี้ไว้ นางจึงได้รับกายกย่องในฐานะเทพีผู้พิทักษ์ทารกและสตรีมีครรภ์ กล่าวกันว่าทารกนี้เจริญวัยขึ้นมาภายใต้การดูแลของพระเทพีองค์นี้และต่อมาได้เป็นกษัตริย์แห่งปาณฑยะ

ประติมานวิทยา
พระเปะริยาจจิมักปรากฏทิพยรูปเป็นเทพีที่มีลักษณะดูดุร้าย มักมีแปดกร โดยปกติมักทรงเทพอาวุธและทารกในหัตถ์ของนาง และหัตถ์ที่เหลืออาจทรงตรีศูล บ่วงบาศก์ กลองฑมรุ (บัณเฑาะว์) พร้อมงู ดาบ และกปาละอันเต็มไปด้วยโลหิต โดยนางนั้นนั่งหรือยืนโดยบาทของนั้นเหยียบที่อุระกษัตริย์ และกำลังฉีกอุทรของนางกษัตรีย์ที่อยู่บนตักของนาง และพระโอรสของกษัตริย์ก็ถูกยกขึ้นในอีกหัตถ์หนึ่ง ถือกันว่ารูปลักษณ์ที่ดุร้ายของเทพีองค์นี้สามารถปัดเป่าวิญญาณชั่วร้ายและอวมงคลทั้งหลายได้
# พระแม่อันนปูรณา
thumb|รูปวาดของพระแม่อันนปูรณา
thumb|upright=1.0|วัด Annapurna ในกาฐมาณฑุ
พระแม่อันปูรณา (อักษรเทวนาคิรี:)เป็นเทวีในศาสนาฮินดู คำว่า อันนา หมายถึง "อาหาร" หรือ "ธัญพืช" และ คำว่า ปูรณา หมายถึง "เต็มรูปแบบที่สมบูรณ์และดี" ดังนั้น คำว่า อันปูรณา จึงหมายถึง ความอุดมสมบูรณ์ในทุกด้านของอาหาร และ ยังถือว่า เป็นอวตารของพระแม่ปารวตีชายาของพระศิวะ

 เทวกำเนิด 

 ศัพท์มูล 

 พระเทวีแห่งเมืองกาสี 

 พรรณนา 

อาศิวะ(ตำราทางศาสนา) พรรณนาถึงรูปเคารพของพระแม่อันนาปูรนาว่าเป็นเทพีวัยเยาว์ที่มีผิวสีแดง ใบหน้ากลมเหมือน                                                พระจันทร์เต็มดวง มีตาสามดวง อกสูง และมีมือสี่มือ  มือซ้ายล่างถือหม้อหรือถ้วยที่เต็มไปด้วยข้าวแสนอร่อย  พระหัตถ์ขวามีทัพพีทองคำประดับด้วยอัญมณีต่างๆ  มืวัตองมือแสดงท่าอภัยมุทราและวรมุทรา เธอเป็นภาพที่มีคล้องข้อมือและเครื่องประดับทองคำอยู์เสี้ยวประดับศีรษะ
ในภาพวาดบางภาพ พระศิวะยืนอยู่ทางขวามือพร้อมกับชามขอทานและขอทานจากเธอ  พระศิวะในอันนะปุรนา สโตตรา บรรยายว่าเทพมักจะถือคัมภีร์พระอักษมาลาและผู้เปิดประตูโมกษะอยู่ในมือแทนหม้อหรือถ้วยและทัพพี บ่งชี้ว่าคำอธิษฐานของพระองค์ต่ออันนาปูรนะเป็นความสมบูรณ์แบบทางด้านจิตวิญญาณมากกว่าอาหาร

 เทวสถาน 

อันนปูรณาเทวีมณเทียร ตั้งอยู่ที่วิเชศวรรฆัญ เมืองพาราณสี 
รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
# พระภวานี
ภวานี (อักษรโรมัน: Bhavānī) หรือนามอื่น ภาวยะ, ตุลชา, ตุรชา, ตวริตะ, อัมพา เป็นปางอวตารหนึ่งของอาทิปราศักติ พระนาม "ภวานี" แปลว่า "ผู้มอบชีวิต" บ่งบอกถึงอำนาจแห่งธรรมชาติหรือแหล่งแห่งพลังงานสร้างสรรค์

ผู้ที่เคารพบูชาพระนางจะบูชาพระนางในฐานะมารดา พระภวานีมีบทบาทในฐานะผู้กำจัดความชั่วร้ายด้วยการฆ่าอสูร ในศิวปุราณะระบุว่าพระนางเป็นเทวีคู่ครองของพระภวะ (สทาศิวะ) และยังเชื่อว่าพระนางมีรูปปางดุร้ายในฐานะพระทุรคา
# นวราตรี
นวราตรี (อักษรโรมัน: Navaratri) เป็นเทศกาลในศาสนาฮินดูรายปีที่เฉลิมฉลองเทิดเกียรติแด่พระแม่ทุรคา กินระยะเวลาเก้าคืนในเดือนอัศวินตามปฏิทินฮินดู (กันยายน-ตุลาคม) ที่มาในการเฉลิมฉลองมีแตกต่างกันไปในแต่ละภาคส่วนของวัฒนธรรมฮินดูในอนุทวีปอินเดีย คำว่า นวราตรี มาจากภาษาสันสกฤต คำว่า นว แปลว่าเก้า และ ราตรี แปลว่าค่ำคืน จึงแปลรวมกันว่า "เก้าค่ำคืน"

ในแถบตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย นวราตรีมีความหมายเดียวกับทุรคาบูชาCelebrations: https://www.bhaktibharat.com/en/festival/durga-puja  ในฐานะการเฉลิมฉลองชัยชนะของพระทุรคาเหนืออสูรควาย มหิษาสูร เพื่อกู้คืนมาซึ่งธรรมะ ส่วนในแถบอินเดียใต้จะเฉลิมฉลองชัยชนะของพระทุรคาหรือพระกาลี ในรัฐคุชราต นวราตรีจะประกอบด้วยการประกอบอารตี ตามด้วยนาฏกรรม ครรพ์ ในทุกกรณีของการฉลองนวราตรี มีรูปแบบร่วมกันคือชัยชนะของความดีเหนือความชั่วร้าย โดยมีรากฐานมาจากมหากาพย์หรือตำนาน เช่น เทวีมหัตมยะ
# พระแม่ราธา
พระแม่ราธา (,) หรือ พระแม่ราธิกา เป็นเทวีในศาสนาฮินดูเป็นอีกปางหนึ่งของพระแม่ลักษมี พระมเหสีของพระกฤษณะ เมื่อพระนารายณ์อวตารลงมาเป็นพระกฤษณะ พระแม่ลักษมีก็ได้เสด็จตามลงมาด้วยโดยในภาคนี้ทรงอวตารถึงสององค์ด้วยกันคือ พระแม่ราธาและพระแม่รุกขมิณี

 เทวสถาน 
 ราธารานีมณเทียร บาร์ซานา รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย 
 เรนเจลี มาฮาลมณเทียร บาร์ซานา รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
 บันเก พิฮารีมณเทียร วฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
 ราธาวัลลาภมณเทียร วฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
 ราธารามานมณเทียร วฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
# ตรีเทวี
ตรีเทวีหรือตรีศักติ  คือ การอวตารรวมของภาคของมหาเทวีสูงสุดทั้งสามองค์ในศาสนาฮินดู อันได้แก่ พระแม่ปารวตี (พระมเหสีของพระศิวะ) พระลักษมี (พระมเหสีของพระนารายณ์) และ พระสุรัสวดี (พระมเหสีของพระพรหม) ซึ่งมหาเทวีสามองค์นี้คือพระผู้เป็นใหญ่ในศาสนาฮินดูนิกายศักติ(นิกายใหญ่ในศาสนาฮินดูที่นับถือพระแม่เป็นหลัก) 
thumb|พระแม่มหากาลี พระแม่มหาลักษมี พระแม่มหาสรัสวตี จิตรกรรมประเพณีอินเดียประยุกต์ในปัจจุบัน
พระตรีศักติ เป็นตัวแทนแห่งพลังอำนาจของมหาเทพทั้ง 3 โดยแบ่งเป็น รชะ(การสร้างสรรค์) สตวะ(การธำรงอยู่) ตามสะ(การดับไปหรือหมดสิ้นไป) ซึ่งพระแม่มหาสรัสวตีจะอยู่ในรูป รชะ คู่กับพระพรหม พระแม่มหาลักษมีอยู่ในรูปของ สตวะ คู่กับพระวิษณุ และพระแม่มหากาลี หรือ ปารวตี อยู่ในรูปของ ตามสะ คู่กับพระศิวะ ในเทวีภาควตมหาปุราณะ กล่าวว่า พระเทวีทั้งสามปรากฏแรกเริ่มจากการสร้างของพระอาทิศักติ(Adi Shakti)ในสมัยแรกเริ่มกำเนิดจักรวาลนั่นเอง
# ลัทธิศักติ
ลัทธิศักติ หรือ ศากติ (ศากฺต) เป็นนิกายในศาสนาฮินดูที่บูชาอาทิปราศักติเป็นพระเป็นเจ้า ศักติในทางอภิปรัชญาคือความเป็นจริงและหมายถึงสตรีในรูปอุปมาซึ่งประกอบด้วยเทวีหลายองค์ ทุกพระองค์ล้วนถือว่าเป็นเทวีสูงสุดองค์เดียวกัน ลัทธิศักติยังประกอบลัทธิย่อย ๆ อีกมากมาย ตั้งแต่บูชาพระปารวตีผู้เลอโฉม ไปจนถึงพระแม่กาลีผู้ดุดัน

คัมภีร์ศรุติและสมฤติเป็นเอกสารสำคัญของโครงสร้างความเชื่อในลัทธิศักติ นอกจากนี้ยังมี เทวีมาหาตมยะ เทวีภาควตปุราณะและ ศากตอุปนิษัท เช่น เทวีอุปนิษัท ในความเชื่อของลัทธิศักติยกย่องเทวีมาหาตมยะเป็นพิเศษ และถือว่าสำคัญเทียบเท่ากับภควัทคีตา

เทวีต่าง ๆ เป็นที่นิยมมากขึ้นภายหลังการเสื่อมของศาสนาพุทธในอินเดีย เทวีต่าง ๆ ของฮินดูและพุทธได้ถูกรวมเข้ากันเป็นมหาวิทยา หรือเทวีสิบองค์Sanderson, Alexis. "The Śaiva Literature".  Journal of Indological Studies (Kyoto), Nos. 24 & 25 (2012–2013), 2014, pp. 80. เทวีที่เป็นที่บูชาทั่วไปในลัทธิศักติและพบได้บ่อย เช่น พระแม่ทุรคา, พระแม่กาลี, พระแม่สุรัสวดี, พระแม่ลักษมี, พระแม่ปารวตี และ พระแม่ตรีปุระสุนทรี ลัทธิบูชาเทวีนี้เป็นที่นิยมมากเป็นพิเศษในแถบตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย โดยเฉพาะในรัฐเบงกอลตะวันตกและรัฐอัสสัม ที่ซึ่งเทศกาลอย่างทุรคาบูชา เป็นที่นิยมสูงเป็นพิเศษ"Shaktism", Encyclopædia Britannica (2015) แนวคิดของลัทธิศักติมีอิทธิพลต่อลัทธิไวษณพ (ลัทธิที่บูชาพระวิษณุเป็นหลัก) และ ลัทธิไศวะ (ลัทธิที่บูชาพระศิวะเป็นหลัก) โดยมีองค์เทวีต่าง ๆ เป็น ศักติ/พลัง ของพระวิษณุและพระศิวะตามลำดับ
# นกอ้ายงั่วแอฟริกัน
นกอ้ายงั่วแอฟริกัน หรือ นกคองูแอฟริกัน  นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกอ้ายงั่ว (Anhingidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับนกอ้ายงั่วชนิดอื่น ๆ เช่น นกอ้ายงั่ว (A. melanogaster) ที่พบในทวีปเอเชียและประเทศไทย แต่มีลำตัวสีแดงเข้มกว่า 

จัดเป็นนกขนาดใหญ่ มีลำตัวยาวกว่า 80 เซนติเมตร หากินอยู่ตามอ่างเก็บน้ำและแม่น้ำขนาดใหญ่ของทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ซับสะฮะราลงมา เมื่ออยู่ในน้ำจะโผล่เฉพาะคออันยาวขึ้นมาเหนือน้ำทำให้ดูมีลักษณะคล้ายกับงู  ทำรังวางไข่บนต้นไม้ครั้งละ 3-6 ฟอง ใกล้กับรังของนกน้ำชนิดอื่น เช่น นกกระยาง, นกกาน้ำBirds of The Gambia by Barlow, Wacher and Disley, ISBN 1-873403-32-1  Birds of Southern Africa by Sinclair, Hockey, Tarboton, ISBN 978-1-86872-721-6
thumb|left|ในน้ำที่เซเนกัล
thumb|left| Anhinga rufa chantrei
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
# ชิมาซุ ทาดาสึเนะ
ชิมาซุ ทาดาสึเนะ (,27 พฤศจิกายน 1576 - 7 เมษายน 1638) เป็นไดเมียวแห่งซัตสึมะคนที่ 1 ภายใต้ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเป็นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ปกครองเหนือ อาณาจักรรีวกีว ในฐานะไดเมียวแห่งซัตสึมะ เขาเป็นหนึ่งในไดเมียวที่ทรงอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่นในขณะนั้น เขายอมจำนนต่อ โทกูงาวะ อิเอยาซุ อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1602 เพื่อพิสูจน์ความภักดีของเขา เขาได้รับรางวัลเป็นชื่อ มัตสึไดระ อิเอฮิซะ ตระกูลมัตสึไดระ เป็นตระกูลสาขาของ ตระกูลโทกูงาวะ และ "อิเอะ" ของ "อิเอฮิซะ" มาจาก "อิเอยาซุ" ในปี ค.ศ. 1603 เขาถือครองที่ดินจำนวน 605,000 โคกู
# นกหัวค้อน
นกหัวค้อน  นกชนิดหนึ่ง ในวงศ์ Scopidae ในอันดับนกกระทุง (Pelecaniformes) จัดเป็นนกเพียงสกุลเดียวและชนิดเดียว ในวงศ์นี้เท่านั้น

ศัพทมูลวิทยา
คำว่า "Hamerkop" เป็นภาษาแอฟริคานส์ มีความหมายในภาษาอังกฤษว่า "Hammerhead" (หัวค้อน) โดยเรียกตามลักษณะส่วนหัวของนก ซึ่งมองเหมือนหัวค้อน

ลักษณะและพฤติกรรม
นกหัวค้อน เป็นนกน้ำขนาดกลาง ซึ่งพบได้เฉพาะทวีปแอฟริกาและเกาะมาดากัสการ์เท่านั้น ไม่พบในทวีปอื่น มีขนาดความยาวเต็มที่ 56 เซนติเมตร มีส่วนหัวโดยเฉพาะด้านหลังที่ใหญ่และแหลมดูแลคล้ายส่วนหัวของค้อน มีขนลำตัวเพียงสีเดียว คือ สีน้ำตาล
thumb|left|ที่อุทยานแห่งชาติเซเรงเกติ, แทนซาเนีย
อาศัยและหากินตามแหล่งน้ำจืด โดยเฉพาะตามลำธารที่มีน้ำไหลช้า ๆ ตามชายฝั่งทะเลสาบ และหนองบึง กินอาหารได้ทุกชนิด รวมทั้งกบ, หอยกาบ, ปลา และสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ

นกหัวค้อน เป็นนกที่สร้างรังขนาดใหญ่มากบนต้นไม้ โดยตัวผู้และตัวเมียช่วยกันสร้างรังจากกิ่งไม้ โดยรังอาจจะมีขนาดใหญ่ได้ถึง 1.5 เมตร นกคู่หนึ่งอาจสร้างรังได้มากถึง 4–5 รัง และหากจับกลุ่มรวมกัน จะร่วมกันเต้นระบำเป็นภาพที่สวยงาม และเมื่อสร้างรังใหม่เสร็จแล้ว อาจมีนกหัวค้อนตัวอื่นเข้ามาเยี่ยมเยือนหรือร่วมอาศัยในลักษณะแบบนิคมได้ด้วย

การจำแนก
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ

S. u. umbretta พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนของแอฟริกา ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอาระเบีย และเกาะมาดากัสการ์
S. u. minor พบตามชายฝั่งทะเลของเซียร์ราลีโอน ถึงไนจีเรียตะวันออกdel Hoyo, J. Elliott, A. & Sargatal, J. (editors). (1992) Handbook of the Birds of the World. Volume 1: Ostrich to Ducks. Lynx Edicions. ISBN 84-87334-10-5
# แม่น้ำทา
แม่น้ำทา  เป็นแม่น้ำทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศลาว ไหลลงสู่แม่น้ำโขง ชื่อของแม่น้ำนี้นำไปตั้งเป็นเมืองหลวงน้ำทาและแขวงหลวงน้ำทา
# เซบั้งไฟ
เซบั้งไฟ  เป็นแม่น้ำในประเทศลาว ไหลผ่านแขวงคำม่วนและแขวงสุวรรณเขต รับน้ำมาจากแม่น้ำเทิน
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
# เซกะหมาน
เซกะหมาน  เป็นแม่น้ำทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศลาว ไหลผ่านพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติดงอำพาม แขวงอัตตะปือ แม่น้ำนี้เป็นที่อยู่ของโลมาน้ำจืด
อ้างอิง
# การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง
การเรียนรู้ที่ผู้เรียนเป็นศูนย์กลางราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, 2555, หน้า 518 หรือ การเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ  เป็นวิธีการซึ่งช่วยปลูกฝังให้ผู้เรียนรู้จักแสวงหาความรู้ด้วยตนเอง อันก่อให้เกิดทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิต โดยการเรียนรู้นี้จะช่วยเพิ่มบทบาทของผู้เรียนภายในห้องเรียน และลดบทบาทการบรรยายหน้าห้องเรียนลง ซึ่งผู้สอนจะปรับบทบาทจากการบรรยายเป็นหลักเป็นการเป็นผู้อำนวยความสะดวก โดยจะต้องเตรียมสภาพห้องเรียนและวิธีการสอนที่เอื้อต่อแนวคิดนี้ ซึ่งกระบวนการนี้จะช่วยให้มีพัฒนาการของผู้เรียนสูงที่สุด
# การทดลองของคาเวนดิช
การทดลองของคาเวนดิชได้ดำเนินการในปี ค.ศ. 1797-98 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ เฮนรี คาเวนดิช เป็นครั้งแรกของการทดลองการวัดแรงของความโน้มถ่วงระหว่างมวลในห้องปฏิบัติการBoys 1894 p. 355 และเป็นครั้งแรกเพื่อให้ได้ค่าที่ถูกต้องสำหรับค่าคงที่โน้มถ่วงสากลEncyclopædia Britannica 1910 p. 385 'The aim [of experiments like Cavendish's] may be regarded either as the determination of the mass of the Earth,...conveniently expressed...as its "mean density", or as the determination of the "gravitation constant", G'.  Cavendish's experiment is generally described today as a measurement of G (Clotfelter 1987 p. 210).Many sources incorrectly state that this was the first measurement of G (or the Earth's density); for instance: 
There were previous measurements, chiefly Bouguer (1740) and Maskelyne (1774), but they were very inaccurate (Poynting 1894)(Encyclopædia Britannica 1910).  เพราะภายหลังจากการประชุมเกี่ยวกับหน่วยวัดแล้วในเรื่องการใช้ค่าคงที่โน้มถ่วงสากลไม่ปรากฏหลักฐานอย่างชัดเจนในงานของคาเวนดิชเลย  แต่ผลที่ได้ถูกแสดงออกมาแต่ดั้งเดิมเป็นความถ่วงจำเพาะของโลกแทนClotfelter 1987, p. 210

 การทดลอง 

อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นโดยคาเวนดิชเป็นความสมดุลของแรงบิดที่สร้างขึ้นจากก้านไม้ยาวหกฟุต (1.8 เมตร) ห้อยลงมาจากเส้นลวด, ที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 2 นิ้ว (51 มม.) มีน้ำหนัก 1.61 ปอนด์ (0.73 กก.) มีตะกั่วรูปทรงกลมติดอยู่ที่ปลายแต่ละข้าง  ซึ่งมีอยู่ด้วยกันสองลูกโดยลูกใหญ่กว่ามีขนาด 12 นิ้ว (300 มิลลิเมตร) น้ำหนัก 348 ปอนด์ (158 กิโลกรัม) ลูกบอลตะกั่วลูกใหญ่กว่าจะตั้งอยู่ใกล้ลูกบอลตะกั่วที่มีขนาดเล็กกว่าประมาณ 9 นิ้ว (230 มิลลิเมตร) ที่ติดตั้งอยู่ห่างออกไปและที่จัดสร้างขึ้นในสถานที่ที่มีระบบกันสะเทือนที่แยกต่างหากเป็นอิสระออกจากกัน  การทดลองนั้นจะวัดการดึงดูดของความโน้มถ่วงที่มีขนาดอันเบาบางระหว่างลูกบอลตะกั่วลูกเล็กและลูกบอลอีกลูกหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่า

thumb|left|250px|แสดงภาคตัดของส่วนของภาพวาดในแนวตั้งของเครื่องมือสร้างความสมดุลของแรงบิดของคาเวนดิชรวมถึงการสร้างในสิ่งที่มันจะสามารถถูกติดตั้งอยู่ได้ ลูกบอลขนาดใหญ่ถูกแขวนจากกรอบเพื่อให้มันสามารถหมุนไปอยู่ในตำแหน่งถัดไปเพื่อลูกบอลลูกเล็กโดยลูกรอกจากภายนอก รูปที่ 1 ของเอกสารงานวิจัยของคาเวนดิช
thumb|left|250px|รายละเอียดแสดงให้เห็นแขนสมดุลของแรงบิด (m), ลูกบอลขนาดใหญ่ (W), ลูกบอลขนาดเล็ก (x), และกล่องแยกโดดเดี่ยว (ABCDE)

ลูกบอลสองลูกที่มีขนาดใหญ่กว่าถูกวางอยู่ในตำแหน่งสลับกันในแต่ละด้านของแขนที่ทำจากไม้ในแนวนอนของความสมดุล