wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# งูพิษเฟอา
งูพิษเฟอา  เป็นงูเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ย่อย Azemiopinae และสกุล Azemiops ในวงศ์ใหญ่ Viperidaeจาก ITIS.gov 

งูชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่เลโอนาร์โด เฟอา นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาลี โดยฌอร์ฌ อาลแบร์ บูล็องเฌ นักมีนวิทยาและนักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศส-เบลเยียม

มีลักษณะโดยรวมคือ ระหว่างตาและช่องจมูกไม่มีแอ่งรับคลื่นอินฟราเรด กระดูกพาลาทีนมีก้านกระดูกโคเอนัลชิ้นใหญ่ ทางด้านท้ายของกระดูกฟรีฟอนทัลและค่อนไปทางด้านในมีก้านกระดูกออร์ไบทัล 

มีสีลำตัวที่โดดเด่นชัดเจนมาก โดยตามลำตัวเป็นสีฟ้าเทาอมดำและมีแต้มระหว่างเกล็ดเว้นระยะห่างกันประมาณ 1–2 ชิ้น มีลายแถบสีส้มขาว หัวมีขนาดเล็กเป็นสีส้มเหลืองตัดกับลำตัว ม่านตาเป็นสีส้มเหลืองในแนวตั้ง

มีขนาดความยาวประมาณ 60–70 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์อยู่ตามกองใบไม้กิ่งไม้ตามพื้นดินของป่าที่มีความชื้นสูงและอุณหภูมิต่ำไม่เกิน 25 องศาเซลเซียส โดยเฉพาะในป่าไผ่และป่าเฟิร์นบนภูเขาสูงในระดับ 800–1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล ออกหากินในเวลากลางคืนและกินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ในแถบเทือกเขาตั้งแต่ตอนเหนือของเวียดนาม, ภาคใต้ของจีน (มณฑลฝูเจี้ยน, เขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง, มณฑลเจียงซี, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลยูนนาน, มณฑลเสฉวน และมณฑลเจ้อเจียง), ตอนใต้ของทิเบต และในรัฐกะชีน ทางภาคเหนือของพม่า

งูชนิดนี้มีพิษที่คล้ายคลึงกับพิษของงูชนิด Tropidolaemus wagleri และไม่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือดวีรยุทธ์ เลาหะจินดา, วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก หน้า 410 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0 [ Dr. Bryan Grieg Fry: Viper Research". ]Studies on venom and venom apparatus of Fea's viper, Azemiops feae. Mallow D, Ludwig D, Nilson G. 2003. True Vipers: Natural History and Toxinology of Old World Vipers. Krieger Publishing Company. 359 pp. ISBN 0-89464-877-2. 
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
# เตียวเมา
เตียวเมา (เสียชีวิต ค.ศ. 195จือจื้อทงเจี้ยนระบุว่า เตียวเมาเสียชีวิตในฤดูใบไม้ร่วง (เดือน 7 ถึง 9) ในปีที่ 2 ของศักราช Xing'ping ในรัชสมัยพระเจ้าเหี้ยนเต้ ตรงกับวันที่ 24 สิงหาคมถึง 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 195 ตามปฏิทินจูเลียน) ชื่อรอง เมิ่งจัว เป็นขุนนางและขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน

เขาเป็นเจ้าเมืองตันลิว ครั้งระดมพลกองกำลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ เตียวเมาก็ได้ส่งกองกำลังไปร่วมรบด้วย แต่เดิมเตียวเมานั้นเป็นเพื่อนสนิทกับโจโฉ แต่เมื่อครั้งโจโฉยกทัพบุกตีแคว้นชีจิ๋วของโตเกี๋ยม ตันก๋งก็แอบติดต่อชักชวนเตียวเมาให้ร่วมมือกับลิโป้ช่วยกันบุกตียึดแคว้นกุนจิ๋วของโจโฉเสีย โจโฉทราบข่าวก็ยกทัพกลับมายึดแคว้นกุนจิ๋วคืน ทั้งยังตีเมืองตันลิวของเตียวเมาแตกด้วย ทัพเตียวเมาแตกพ่ายจะหนีไปพึ่งอ้วนสุด แต่สุดท้ายก็โดนลูกน้องสังหารตายระหว่างทาง

ชีวิตช่วงต้นและอาชีพ
# วงศ์งูโบอา
วงศ์งูโบอา หรือ วงศ์งูเหลือมโบอา  เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษขนาดใหญ่วงศ์หนึ่ง มีรูปร่างคล้ายกับงูในวงศ์งูเหลือม (Pythonidae) จึงมักสร้างความสับสนให้อยู่เสมอ 

มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีแมคซิลลาไม่มีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อระหว่างกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล กระดูกซูปราออคซิพิทัลมีสันใหญ่ ขากรรไกรล่างมีกระดูกโคโรนอยด์ มีกระดูกระยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้ทางช่องเปิดทวารร่วม และมีกระดูกเชิงกรานขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ ปอดข้างซ้ายค่อนข้างเจริญ มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างเจริญเท่ากัน

งูในวงศ์นี้ มีทั้งหมด 15 สกุล มีทั้งสิ้น 54 ชนิด

กระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่รอบโลก ทั้ง ทวีปเอเชีย, ทวีปอเมริกาเหนือ ทวีปแอฟริกา, ทวีปอเมริกาใต้ ยุโรปและทวีปโอเชียเนีย เป็นต้น ไม่พบในไทยแต่จะมีงูกลุ่มงูเหลือมกับงูหลามแต่พวกมันไม่ได้อยู่ใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับงูโบอาเพราะงูโบอาออกลูกเป็นตัวแต่งูเหลือมงูหลามออกลูกเป็นไข่

โดยตัวอย่างงูในวงศ์นี้ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ งูอนาคอนดา คือ งูที่อยู่ในสกุล Eunectes ที่อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ซึ่งโตเต็มที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด Eunectes murinus หรือ งูอนาคอนดาเขียว ที่เป็นงูที่มีน้ำหนักตัวมากที่สุดในโลกอีกด้วย โดยอาจมีน้ำหนักได้ถึง 250 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในป่าดิบชื้นของลุ่มแม่น้ำอเมซอน ทวีปอเมริกาใต้วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก หน้า 405-406 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0

ดูเพิ่ม
Pythonidae
# เจ้าหญิงอาเล็กซานดราแห่งกรีซ
เจ้าหญิงอาเล็กซานดราแห่งกรีซ (ประสูติ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2511) พระธิดาในเจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก กับมารีนา กาเรลลา ด้วยเหตุที่พระบิดาและพระมารดาเป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร ดังนั้นพระองค์จึงถูกตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์กรีซซึ่งรวมไปถึงผู้สืบเชื้อสายด้วยและพระอิสริยยศเป็นเพียง เจ้าหญิงแห่งกรีซ ไม่ถูกยกเป็น Royal Highness ไม่มีสร้อยพระนาม เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเชื้อสายขั้นต้นพระราชวงศ์กรีซ

เจ้าหญิงอาเล็กซานดรา ได้เสกสมรสกับนายนิโคลัส มีร์ซายันตซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ที่เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน ได้แก่
 ทิกรัน มีร์ซายันตซ์  (เกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2543)
 ดาริอุส มีร์ซายันตซ์  (เกิดในเดือนเมษายน พ.ศ. 2545)

ลำดับพงศาวลี
# วงศ์ย่อยงูโบอา
วงศ์ย่อยงูโบอา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Boinae) เป็นวงศ์ย่อยของงูไม่มีพิษในวงศ์ Boidae 

มีลักษณะโดยรวม คือ กระดูกพรีฟรอนทัลชิ้นซ้ายและขวามีขอบด้านในอยู่ชิดกันหรือแตะกัน มีแอ่งรับคลื่นความร้อนอินฟราเรดกระจายอยู่รอบขอบปากบนและล่าง 

เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ขนาดเล็กที่สุด คือ ชนิด Candoia aspera ที่มีขนาดความยาว 60-90 เซนติเมตร และใหญ่ที่สุด คือ Eunectes murinus หรืองูอนาคอนดาเขียว ที่ยาวได้ถึง 11.5 เมตร น้ำหนักกว่า 250 กิโลกรัม 

แต่ว่าในยุคก่อนประวัติศาสตร์มีงูในวงศ์ย่อยนี้อยู่ชนิดหนึ่ง คือ ไททันโอโบอา แซร์อาโฮนเอนซิส (Titanoboa cerrejonensis) ซึ่งได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว มีความยาวได้ถึง 13 หรือ 15 เมตร และอาจมีน้ำหนักได้มากถึง 2 ตัน ซึ่งนับว่าใหญ่และหนักกว่างูอนาคอนดาที่พบได้ในยุคปัจจุบันนี้มาก ค้นพบครั้งแรกเป็นซากดึกดำบรรพ์ในประเทศโคลอมเบีย เมื่อปี ค.ศ. 2007โลกวิทยาการ - พบซากงูดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก จากสารคดี

มีทั้งหมด 28 ชนิด 5 สกุลจาก ITIS.gov  โดยแพร่ขยายพันธุ์ด้วยการออกลูกเป็นตัวทั้งสิ้น จำนวนลูกที่คลอดแต่ละครั้งจะแตกต่างออกไปตามแต่ละสกุลและชนิด โดยสกุล Cadoia ซึ่งเป็นสกุลที่มีขนาดเล็กจะตกลูกครั้งละ 5-6 ตัว แต่ในขณะที่สกุล Eunectes หรือที่รู้จักดีในชื่อ งูอนาคอนดา ซึ่งมีขนาดใหญ่จะตกลูกได้ถึงครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น หรือสกุล Boa ที่ตกลูกได้ถึงครั้งละ 60-70 ตัว

เป็นงูที่ล่าเหยื่อได้แก่ นกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมด้วยการใช้การรับรู้จากอินฟราเรดจากตัวเหยื่อด้วยการเข้ารัดเหมือนงูในวงศ์ Pythonidae

พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทวีปอเมริกาใต้, เกาะมาดากัสการ์ และหมู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก หน้า 405-406 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0
# คูโรอิชิ
คูโรอิชิ  เป็นนครในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น  นครนี้มีประชากรประมาณ 32,900 คนใน 13818 ครัวเรือนKuroishi City Official statistics  และมีความหนาแน่นประชากรที่ 150 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่นครทั้งหมดคือ 

 ภูมิศาสตร์ 
คูโรอิชิตั้งอยู่กึ่งกลางค่อนไปกลางตะวันตกของจังหวัดอาโอโมริ ทางตะวันออกติดกับเทือกเขาฮักโกดะ ชายแดนบางส่วนของนครติดกับอุทยานธรรมชาติประจำจังหวัดคูโรอิชิ อนเซ็นเกียว

 ชุมชนใกล้เคียง 
 อาโอโมริ
 ฮิรากาวะ
 ฟูจิซากิ
 อินากาดาเตะ

ภูมิอากาศ
นครนี้มีสภาพอากาศชื้นโดยมีฤดูร้อนที่สั้นและมีฤดูหนาวที่ยาวนานและมีหิมะตกหนัก (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคูโรอิชิคือ 9.6 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนโดยเฉลี่ยรายปีคือ 1343 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 23.3 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมอยู่ที่ประมาณ -2.9 องศาเซลเซียส Kuroishi climate data

ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่นKuroishi population statistics ประชากรในคูโรอิชิยังคงที่มาเป็นเวลา 40 ปี

การเดินทาง
รถไฟ
22px|link=|alt=  บริษัทรถไฟโคนัน - สายโคนัน
  - 

ทางหลวง
  
 
 

เมืองพี่น้อง
 – เวแนตชี รัฐวอชิงตัน สหรัฐ – ตั้งแต่ ค.ศ. 1971
 – Yeongcheon จังหวัดคย็องซังเหนือ ประเทศเกาหลีใต้ – ตั้งแต่ ค.ศ. 1984
# อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554
อุทกภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พ.ศ. 2554 เกิดขึ้นในฤดูมรสุม พ.ศ. 2554 โดยเกิดอุทกภัยครั้งใหญ่เป็นประวัติการณ์ในประเทศไทย กัมพูชา มาเลเซีย และน้ำท่วมใหญ่ในเวียดนาม เช่นเดียวกับลาว ส่วนประเทศฟิลิปปินส์ถูกไต้ฝุ่นเนสาดและไต้ฝุ่นนาลแกพัดถล่มในเดือนกันยายนในเวลาไล่เลี่ยกัน

 ความเสียหายและผู้เสียชีวิต 
ประเทศผู้เสียชีวิตที่นาที่ถูกน้ำท่วม (เฮกตาร์)ความเสียหายทางเศรษฐกิจบ้านเรือนที่ถูกน้ำท่วมนคร  เสียชีวิต 567, สูญหาย 2   1,327,740.64 (มี 8,298,379 ไร่ที่ได้รับความเสียหายจากอุทกภัย)   156.719 พันล้านบาท และมูลค่าทางเศรษฐกิจคิดเป็น 1.3-1.5% ของจีดีพีประชาชาติ 766,267   นครสวรรค์, พิษณุโลก, อยุธยา, ปทุมธานี  250   445,530   100-161 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ http://news.xinhuanet.com/english2010/world/2011-10/10/c_131182822.htm 196,600,600 หลังคาเรือนถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง  พนมเปญ  69 http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=744225&publicationSubCategoryId=200  99,000    135 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ    137,000   กว๋างนิงห์  34http://www.sacbee.com/2011/10/11/3975673/flood-toll-in-vietnams-mekong.html  64,400 http://www.voanews.com/lao/news/Lao-Govt-estimates-heavy-flood-damage-more-than1-trillion-kip-130744838.html   1.39 ล้านล้านกีบ  ประมาณ 140,000 (จากจำนวนผู้ได้รับความเดือดร้อน 422,900 คน)    แขวงคำม่วน  เสียชีวิต 95, สูญหาย 34 (เฉพาะไต้ฝุ่น) http://news.asiaone.com/New s/Latest%2BNews/Asia/Story/A1Story20111008-303932.html  N/A  14,000 ล้านเปโซ   N/A   215+  1.7m tons     20,000
# งูเห่าหม้อ
งูเห่าไทย งูเห่าหม้อ  เป็นงูพิษร้ายแรงชนิดหนึ่ง จำพวกงูเห่า อยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae)

หัวมีลักษณะกลมเรียว  หางเรียวยาว  มีสีสันลำตัวต่าง ๆ ทั้ง สีดำ, เขียว หรือน้ำตาลเหลืองหรือน้ำตาลเข้ม รวมทั้งเป็นสีขาวนวลปลอดตลอดทั้งตัวด้วย งูเห่าไทยมีดอกจันเป็นรูปตัว O โดยที่มิใช่เป็นงูเผือกเรียกว่า "งูเห่าสีนวล" (N.  k. var. suphanensis Nutaphand, 1986) มีทั้งที่มีลายตามตัว และไม่มีลาย ไม่มีดอกจัน พบที่แถบจังหวัดสุพรรณบุรีวิโรจน์ นุตพันธุ์ น.อ.(พิเศษ), ลายงูไทย (พ.ศ. 2544) ISBN 9747751917 มีนิสัยดุร้าย มีพิษมีฤทธิ์ทำลายระบบประสาทที่รุนแรง และเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้ที่ถูกกัดเสียชีวิต พิษของงูเห่านับว่ามีความร้ายแรงมาก 

ตัวผู้หัวจะทู่ใหญ่ พังพานจะแผ่กว้างเป็นวงกลม  ส่วนตัวเมียหัวจะหลิมปลายจมูกเรียว พังพานแคบกว่าตัวผู้ โดยงูเห่าชนิดนี้สามารถแผ่พังพานได้กว้างกว่างูเห่าชนิดอื่น ๆ และใกล้เคียงกับงูเห่าอินเดีย (N. naja) ที่พบได้ในประเทศอินเดีย และเมื่อยกตัวชูคอแผ่พังพานได้สูงที่สุดประมาณ 1 ใน 3 ของความยาวลำตัว  เกล็ดบนหัวมีขนาดใหญ่ 

งูเห่าไทย จัดเป็นงูเห่าที่มีขนาดใหญ่มากชนิดหนึ่ง โดยความยาวเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 100–180 เซนติเมตร  โดยขนาดยาวที่สุดที่วัดได้ของสถานเสาวภา โดยสภากาชาดไทย คือ 225 เซนติเมตร 

งูเห่าไทย พบกระจายพันธุ์อย่างชุกชุมในประเทศไทย โดยพบได้ทุกภาค พบชุกชุมโดยเฉพาะภาคกลาง ส่วนใหญ่ในภาคกลาง พบมากที่ กรุงเทพมหานคร สมุทรปราการ นนทบุรี ปทุมธานี นครปฐม อยุธยา นครนายก อ่างทอง สิงห์บุรี ลพบุรี สระบุรี  นอกจากนี้แล้วยังพบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางตั้งแต่อินเดีย, เนปาล, พม่า, จีน, เวียดนาม, กัมพูชา, ลาว ไปจนถึงแหลมมลายู  ในประเทศไทยถือเป็นงูเห่าชนิดที่พบได้ชุกชุมมากที่สุด โดยมักในบริเวณที่ลุ่มค่อนข้างชื้น มักอาศัยอยู่ในจอมปลวก, ทุ่งนา หรือพบบนภูเขาที่ระดับความสูง 900 เมตรจากระดับน้ำทะเลและชุมชนป่าในเมือง ออกหากินในเวลาพลบค่ำโดยหากินตามพื้นดิน   
งูเห่าหม้อบางตัวมีความสามารถในการพ่นพิษ แต่เป็นเพียงประชากรบางส่วนเท่านั้น และไม่ได้มีความแม่นยำเท่ากับงูเห่าพ่นพิษแท้ (True spitting cobra) อย่าง งูเห่าพ่นพิษสยาม หรืองูเห่าพ่นพิษสุมาตรา ที่พบได้เช่นเดียวกันในประเทศไทย
ผสมพันธุ์ช่วงเดือนสิงหาคมถึงมกราคม วางไข่ครั้งละ 15–37 ฟอง ในช่วงเดือนตุลาคมถึงมีนาคม ระยะฟักไข่นาน 51–69 วัน (เฉลี่ย 60 วัน) เมื่อแรกเกิดมีน้ำหนัก 13.2–18.8 กรัม และความยาว 31.5–35.5 เซนติเมตร 

กินสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กเช่น หนู และ นก, กบ,  เขียด และบางครั้งก็กินงูชนิดอื่นเป็นอาหาร
# บีชันฟรีส
บีชันฟรีส (,)Wells, J. C. Longman Pronunciation Dictionary. 3rd Edition. Harlow, England: Pearson Education Ltd., 2008. หรือ บีชงฟรีเซ  เป็นสุนัขที่นิยมเลี้ยงกันมากในประเทศฝรั่งเศส แต่มีต้นกำเนิดในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน สืบเชื้อสายมาจากสุนัขพันธุ์วอเตอร์สแปเนียลในสมัยก่อน สุนัขพันธุ์นี้มีถึง 4 ชนิด คือ มอลทีส, บอละเนส, ฮาวานีส และเตเนรีเฟ มีนิสัยร่าเริงตลอดเวลา เป็นสุนัขที่ฉลาด สามารถฝึกได้ง่าย มีความเป็นมิตร และอดทนต่อสภาพแวดล้อม 

 ขนาดและรูปร่าง 
บีชันฟรีสเป็นสุนัขขนาดเล็ก มีขนยาวปานกลาง ประมาณ 7-10 เซนติเมตร มีสีขาว ส่วนสูงประมาณ 25-30 เซนติเมตร น้ำหนัก 3-6 กิโลกรัม (7-13 ปอนด์) มีอายุระหว่าง 13-15 ปี

 ลักษณะนิสัย 
บีชันฟรีสเป็นสุนัขที่มีความร่าเริง คล่องแคล่ว ว่องไว ต้องการความเอาใจใส่จากเจ้าของ ชอบที่จะอยู่กับคน เหมาะสำหรับเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนเล่น เพราะสามารถนำไปด้วยได้ทุกที่ และเป็นสุนัขที่เหมาะที่จะเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนกับเด็ก ๆ เพราะเป็นสุนัขที่ชอบเล่นและมีพลังอย่างเหลือเฟือ การเลี้ยงควรมีเวลาว่างพาไปวิ่งเล่นในสวนที่มีขนาดกว้าง ๆ
# ยุทธการที่ไลพ์ซิช
ยุทธการที่ไลพ์ซิช  ระหว่างวันที่ 16 ถึง 19 ตุลาคม ค.ศ. 1813 เป็นหนึ่งในยุทธการที่สำคัญในสงครามนโปเลียนซึ่งได้รับขนานนามว่า ยุทธการนานาชาติ  เนื่องจากมีชาติเข้าร่วมรบจำนวนมาก สงครามครั้งนี้เป็นการสู้รบกันระหว่าง กองกำลังผสมของรัสเซีย ปรัสเซีย ออสเตรีย และสวีเดน กับ ฝ่ายกองทัพผสมระหว่างฝรั่งเศส โปแลนด์ อิตาลี และสมาพันธรัฐแห่งลุ่มแม่น้ำไรน์ (Confederation of the Rhine) ภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ในสงครามครั้งนี้มีทหารเข้าร่วมมากกว่า 600,000 นาย ซึ่งนับเป็นสงครามครั้งใหญ่ที่สุดก่อนยุคสงครามโลกครั้งที่ 1  โดยช่วงต้นของสงครามฝ่าย พันธมิตรนโปเลียนเป็นฝ่ายได้เปรียบแต่ถูกกองทัพปรัสเซียโจมตีจากด้านหลังทำให้พ่ายแพ้ ผลของสงครามทำให้นโปเลียนถูกบีบบังคับให้กลับสู่ฝรั่งเศสและในปีถัดมาฝ่ายพันธมิตรรัสเซีย ปรัสเซีย ออสเตรีย และสวีเดน ได้รุกคืบสู่ฝรั่งเศส ทำให้นโปเลียนต้องยอมสละราชสมบัติและถูกเนรเทศไปสู่เกาะเอลบาในฤดูใบไม้ผลิของปีเดียวกัน
# ตำบลท่างิ้ว (อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช)
ท่างิ้ว เป็นตำบลในท้องที่อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเมืองนครศรีธรรมราช ห่างจากที่ทำการอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 13 กิโลเมตร

 ประวัติ 
เนื่องจากมีคลองขุนน้ำท่างิ้วไหลผ่านมาตั้งแต่สมัยก่อน การที่เรียกว่าขุนน้ำท่างิ้วก็เพราะว่ามีต้นน้ำเกิดขึ้นจากภูเขาบ้านท่างิ้วแถบบริเวณที่ผู้คนไปตั้งบ้านเรือนมีต้นงิ้ว

 ภูมิศาสตร์ 
ลักษณะภูมิประเทศของตำบลท่างิ้ว มีพื้นที่ภูเขาทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ไปทางทิศตะวันออกของตำบลโดยสามารถแบ่งพื้นที่ได้ดังนี้
 พื้นที่ราบ จำนวน 26,326 ไร่ คิดเป็นร้อยละ 62.29 ของตำบล
 พื้นที่ภูเขา จำนวน 15,937 ไร่ คิดเป็นร้อยละ 37.70 ของตำบล

 อาณาเขต 
ตำบลท่างิ้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองนครศรีธรรมราช มีอาณาเขตติดต่อดังนี้ (ติดต่อกับตำบลภายในจังหวัดนครศรีธรรมราชทุกทิศทาง)
 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลพรหมโลก (ติดกับเขตเทศบาลตำบลพรหมคีรี) อำเภอพรหมคีรี
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลปากพูน (ติดกับเขตเทศบาลเมืองปากพูน) อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลนาทราย และตำบลกำแพงเซา อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลท่าดี อำเภอลานสกา

 หมู่บ้าน 
ตำบลท่างิ้วแบ่งออกเป็น 8 หมู่บ้าน คือ 
 หมู่ที่ 1 บ้านป่าไหม้         
 หมู่ที่ 2 บ้านขวาง
 หมู่ที่ 3 บ้านโคกทึง         
 หมู่ที่ 4 บ้านป่ายาง 
 หมู่ที่ 5 บ้านท่างาม
 หมู่ที่ 6 บ้านสำนักหลุมพอ
 หมู่ที่ 7 บ้านห้วยหูแร้ง
 หมู่ที่ 8 บ้านคลองคอน

 สถานอนามัย 
 สถานีอนามัยบ้านป่ายาง
 สถานีอนามัยท่างาม
 สถานีอนามัยโคกทึง

 สถานีตำรวจ 
 สถานีตำรวจย่อย จำนวน 1 สถานี
 สถานีตำรวจภูธรเมืองนครศรีธรรมราช  สาขาเขามหาชัย
 อพปร.
 ชรบ.

 สถานศึกษา 
 สถาบันอุดมศึกษา
 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช

 โรงเรียนมัธยมศึกษา
 โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา ม. 1 - ม. 3 

 โรงเรียนประถมศึกษา
 โรงเรียนวัดมหาชัยวราราม 
 โรงเรียนเทพธิดาราม
 โรงเรียนวัดท่างาม 
 โรงเรียนวัดป่ายาง
 โรงเรียนวัดศาลาไพ 
 โรงเรียนวัดป่าไหม้ 

 ศาสนสถาน 
 วัด ตำบลท่างิ้วมีทั้งหมด 7 วัดและสำนังสงฆ์ 1 แห่ง คือ 
 วัดมะม่วงปลายเขน 
 วัดโรงฆ้อง 
 วัดป่ายาง 
 วัดศาลาไพ 
 วัดท่างาม 
 วัดเทพธิดาราม
 วัดวิทยาลัยครูรังสรรค์ 
 สำนักสงฆ์วิมุติธรรม 

 มัสยิด
 มัสยิดดารุ้ลอามาน 
 มัสยิดนูรุดดีน
# บลัดฮาวด์
บลัดฮาวด์  เป็นสุนัขสายพันธุ์ขนาดใหญ่ มีสายพันธุ์มาจากสุนัขล่ากวาง มีจมูกที่สามารถดมกลิ่นได้ดีมาก นิยมใช้ในหน่วยตำรวจทั่วโลก ใช้ในการดมกลิ่นพิสูจน์หลักฐาน ตามสืบผู้ร้าย ตามหายาเสพติด และ วัตถุระเบิด
 ขนาดและรูปร่าง 
สุนัขบลัดฮาวด์ มีส่วนสูงระหว่าง 58-69 เซนติเมตร (23-27 นิ้ว) น้ำหนัก 80-110 ปอนด์ (33-50 กิโลกรัม) มีใบหูขนาดใหญ่ห้อยลงมาปรกด้านข้างส่วนหัว
มีรอยย่นตามใบหน้า ส่วนขนตามลำตัว ลักษณะสั้นเรียบ มีสีแดงออกแทน ดำแทน มีอายุเฉลี่ยประมาณ 9 ปี
 ลักษณะนิสัย 
บลัดฮาวด์ เป็นสุนัขที่มีความสุภาพ อ่อนโยน เหมาะที่จะเลี้ยงไว้เป็นสุนัขประจำบ้าน การเลี้ยงควรพาเดินออกกำลังกายเป็นประจำ และควรใช้สายรัดจูงตลอดเวลา เพราะสุนัขพันธ์นี้ชอบดมกลิ่นและมักเดินออกนอกเส้นทาง หากสุนัขพันธ์นี้อยู่กับเด็กเล็กควรมีผู้ใหญ่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
 อ้างอิง
# เทศบาลตำบลอ่าวขนอม
เทศบาลตำบลอ่าวขนอม เป็นเขตเทศบาลแห่งหนึ่งในเขตอำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลตะวันออก (อ่าวไทย) มีเนื้อที่ ประมาณ 140.63 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 86,451 ไร่ เป็นพื้นที่ทำการเกษตร จำนวน 61.75 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 37,773 ไร่ การประกอบอาชีพของราษฎรส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพด้านเกษตรกรรม เช่น การทำสวนมะพร้าว สวนยางพารา ปาล์มน้ำมัน ทำนา และประมงชายฝั่ง ค้าขาย และรับจ้างทั่วไป และ ธุรกิจการท่องเที่ยว

 ประวัติ 
ตำบลขนอมเดิมชื่อ "เมืองตระนอม" สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 1908 โดยเจ้าอินทราซึ่ง มีพระชายา ชื่อ เจ้าหญิงสนตรา (ธิดาของพระพนมวัง และพระนางเสดียงทอง) ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ได้ทำการสำรวจเข้าอยู่ในทำเนียบการปกครองของกระทรวงมหาดไทย เป็นคำผวนซึ่งเรียกชื่อเพี้ยนว่า"ตำบลขนอม" ขึ้นกับอำเภอสิชล ต่อมาในปี 2450 ตำบลขนอม ได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอขนอม เมืองขนอมจึงกลายเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอขนอม ชื่อ "ตำบลขนอม"

องค์การบริหารส่วนตำบลขนอมได้รับการยกฐานะจากสภาตำบล (นิติบุคคล) ขึ้นเป็นราชการส่วนท้องถิ่น ประเภทองค์การบริหารส่วนตำบล ตามพระราชบัญญัติสภาตำบล และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 โดยประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล ซึ่งได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 สำนักงานเทศบาลตั้งอยู่ที่ 102/25 หมู่ที่ 4 ถนนอัครวิถี ตำบลขนอม 

 ภูมิศาสตร์ 
เขตเทศบาลตำบลอ่าวขนอมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวเมืองนครศรีธรรมราช
 ทิศเหนือ ติดต่อกับ ต.ท้องเนียน อ.ขนอม จ.นครศรีธรรมราช
 ทิศใต้ ติดต่อกับ ต.ทุ่งใส อ.สิชล จ.นครศรีธรรมราช
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับ อ่าวไทย 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ต.ควนทอง อ.ขนอม จ.นครศรีธรรมราช

 ภูมิประเทศ 
ตำบลอ่าวขนอมมีสภาพเป็นพื้นที่ภูเขาสูงและป่าอันสมบูรณ์เป็นส่วนหนึ่งของเขตป่าสงวนแห่งชาติป่าคลองธง และยังเป็นแหล่งอาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด เช่น กวาง เสือ หมี ลิง ค่าง หมูป่า กระจง และสัตว์เลื้อยคลานที่ยังมีอยู่ชุกชุม เป็นพื้นที่อนุรักษ์สัตว์ป่าของสถานีพัฒนาและส่งเสริมการอนุรักษ์สัตว์ป่านครศรีธรรมราชส่วนหนึ่ง ประกอบด้วยพื้นที่ เขาดาดฟ้า เขาเพลา เขาพลายดำ เขาเปร็ตและเขาพระ เป็นแหล่งต้นน้ำลำธารและมีน้ำตกที่สวยงาม

 การแบ่งเขตปกครอง 
เขตเทศบาลตำบลอ่าวขนอมประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งหมด 13 หมู่บ้าน คือ 
 หมู่ที่ 2 บ้านพังมะพร้าว 
 หมู่ที่ 3 บ้านหัวเทอะ
 หมู่ที่ 4 บ้านตลาดสี่แยก 
 หมู่ที่ 5 บ้านโพธิ์กรด 
 หมู่ที่ 6 บ้านหน้าด่าน
 หมู่ที่ 7 บ้านเปร็ต 
 หมู่ที่ 8 บ้านในเพลา
 หมู่ที่ 9 บ้านท่าสำเภา
 หมู่ที่ 10 บ้านนาคลอง 
 หมู่ที่ 11 บ้านวัดใน 
 หมู่ที่ 12 บ้านในทราย 
 หมู่ที่ 13 บ้านเขาดิน 
 หมู่ที่ 14 บ้านป่าตาล

 สถานีอนามัย 
 สถานีอนามัยประจำตำบลขนอม

 สถานศึกษา 
 โรงเรียนขนอมพิทยา
 โรงเรียนวัดเขา (วันครู 2501)
 โรงเรียนบ้านเปร็ต (ขยายโอกาส) 
 โรงเรียนบ้านในเพลา 
 โรงเรียนวัดกระดังงา 
 โรงเรียนบ้านวัดใน 
 โรงเรียนอุดมปัญญาจารย์ 
 โรงเรียนเกียรติขนอมศึกษา
 ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กจงถนอม 
 ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านในเพลา 
 ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กกระดังงา 
 ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านเขาดิน

 วัด 
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลอ่าวขนอมมีทั้งหมด 4 วัด คือ 
 วัดเขาขนอม 
 วัดกระดังงา 
 วัดในขนอม 
 วัดคูรา

 สถานที่สำคัญ 
 ป่าสงวนแห่งชาติป่าคลองธง ประกอบไปด้วยเขตอนุรักษ์สัตว์ป่านครศรีธรรมราช น้ำตกท้องยาง น้ำตกหินลาด น้ำตกผาเมือง
 ป่าสงวนแห่งชาติป่าชายเลนคลองขนอม
 ชายหาดอ่าวขนอม ประกอบด้วย หาดคอเขา หาดหน้าด่าน หาดบ้านเปร็ตหาดในเพลา หาดท้องหยี หาดท้องยาง
# งูไทปัน
งูไทปัน  เป็นสกุลของงูในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Oxyuranus เป็นงูที่ได้รับการจัดอันดับให้เป็นงูกลุ่มที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก มีลำตัวยาวโดยประมาณ 2-3.6 เมตร ลักษณะลำตัวมีสีน้ำตาลปนดำ มักอาศัยอยู่ตามซอกหินในทะเลทรายของประเทศออสเตรเลีย

 การกำเนิดและการขยายพันธุ์ 
ต้นกำเนิดของงูสกุลนี้เดิมที มีต้นกำเนิดในหมู่เกาะไทปัน แถบเอเชีย-โอเชียเนีย มีการแพร่พันธุ์อย่างกว้างขวางในประเทศออสเตรเลียด้วยสภาพภูมิอากาศ และ แหล่งอาหารที่อุดมสมบูรณ์ เช่น จิงโจ้กระเป๋า, พอสสัม, วอลลาบี นกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น สำหรับการขยายพันธุ์จะอยู่ในช่วงฤดูร้อน งูเพศเมียจะวางไข่ราว 10-15 ฟอง และใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 6 สัปดาห์

 ความอันตราย 
พิษของงูสกุลนี้เป็นที่เลื่องลือในประเทศออสเตรเลียเป็นอย่างมาก ด้วยความเร็วในการออกฤทธิ์ ของพิษที่ไปทำลายระบบประสาท ภายในเวลา 45 นาที และการกัดแต่ละครั้งสามารถฆ่ามนุษย์ได้มากถึง 100 คน นับว่ามีพิษมากกว่างูเห่าถึง 50 เท่า เชื่อว่าการที่งูไทปันต้องมีพิษร้ายแรงแบบนี้ เป็นผลมาจากการวิวัฒนาการเพื่อฆ่าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงมาก ซึ่งเหมาะสมเป็นอย่างมากสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ในทะเลทราย ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ แห้งแล้งAustralia, "Mutant Planet" ทางอนิมอลพลาเน็ต. สารคดีทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 29 ธันวาคม 2555 

 ส่วนประกอบที่อยู่ในพิษ 
ในน้ำพิษจะประกอบไปด้วย สารนิวโรท็อกซิน (neurotoxins) ซึ่งจะไปทำลายระบบประสาทและกล้ามเนื้อ โปรตีนโปรโคอะกูเลนท์ (procoagulants) ทำลายระบบเลือดโดยทำให้เลือดไม่แข็ง แผลที่กัดจะมีเลือดไหลตลอดเวลา สารไมโอท็อกซิน (myotoxins) ทำลายระบบกล้ามเนื้อ

การจำแนก
มีทั้งสิ้น 3 ชนิด ได้แก่จาก ITIS.org
งูไทปันธรรมดา (Oxyuranus scutellatus) แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย
งูไทปันโพ้นทะเล (Oxyuranus microlepidotus) เป็นชนิดที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก10 งูพิษร้ายแรงที่สุดในโลก 
งูไทปันกลาง (Oxyuranus temporalis)
# งูอนาคอนดาเขียว
งูอนาคอนดาเขียว หรือ งูอนาคอนดาธรรมดา  เป็นงูขนาดใหญ่มากที่สุดในโลกที่ยังคงสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบันชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Eunectes murinus อยู่ในวงศ์ย่อย Boinae ในวงศ์ใหญ่ Boidae สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)จาก ITIS.gov 

งูอนาคาคอนดาเขียวนับเป็นงูอนาคอนดา  ชนิดที่ใหญ่ที่สุดและรู้จักดีที่สุด เมื่อโตเต็มที่อาจยาวได้ถึง 30 ฟุต และหนักได้ถึง 550 ปอนด์ มีผิวลำตัวสีเขียว มีลายเป็นวงกลมสีดำ ใต้ท้องเป็นสีขาว ตาเป็นสีดำ ตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มาก อาศัยอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น ป่าดิบชื้นแอมะซอนในประเทศบราซิล, ประเทศโบลิเวีย และประเทศกายอานา ในหนองน้ำ หรือบึง โดยมักจะอาศัยอยู่ในน้ำหรือหมกตัวในโคลนมากกว่าจะเลื้อยมาอยู่บนบก เนื่องจากน้ำหนักตัวที่มากทำให้งุ่มง่ามเชื่องช้ามากเมื่ออยู่บนบก แต่จะว่องไวกว่าเมื่ออยู่ในน้ำ ว่ายน้ำได้เก่ง บางครั้งอาจใช้วิธีการลอยน้ำอยู่บริเวณผิวน้ำแล้วปล่อยให้กระแสน้ำไหลพัดไป แต่มักจะขึ้นมาอาบแดดเป็นบางครั้งด้วยการเกาะเกี่ยวกับกิ่งไม้ริมน้ำ 

ล่าเหยื่อด้วยการใช้แอ่งรับความร้อนอินฟราเรดที่อยู่บริเวณหน้าผาก ในเวลากลางคืน โดยกินอาหารได้หลากหลายมาก ทั้งสัตว์เล็กและสัตว์ใหญ่ เช่น แคพิบารา, เคแมน, ปลา, กบ หรือแม้กระทั่งวัว, ควาย หรือปศุสัตว์ต่าง ๆ ของชาวบ้าน โดยใช้วิธีการรัดเหยื่อด้วยลำตัวอย่างแน่น และกดลงไปในน้ำให้จมน้ำตายก่อนจะเขมือบกลืนเข้าไปทั้งตัว โดยเริ่มจากส่วนหัวก่อน ซึ่งอาจใช้เวลานานหลายชั่วโมง แต่กระนั้นก็จะทำให้ไม่ต้องกินอะไรอีกไปนานนับเดือน 

ในยามที่อาหารขาดแคลนเช่นในช่วงฤดูร้อน อาจอดอาหารได้นานถึง 7 เดือน หลังจากนั้นแล้วจะเร่งรีบกินเพื่อชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปและผสมพันธุ์ โดยถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 3-4 ปี  ฤดูผสมพันธุ์จะตกอยู่ในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม ตัวเมียจะปล่อยกลิ่นเพื่อดึงดูดตัวผู้ให้มาผสมพันธุ์ โดยอาจผสมพันธุ์กับตัวผู้ได้มากถึง 2-12 ตัว ใช้เวลาตั้งท้องนาน 6 เดือน ตกลูกเป็นตัว ซึ่งอาจออกได้ครั้งละ 40 ตัวหรือมากกว่านั้น ลูกงูที่ออกมาใหม่จะมีความยาวราว 2 ฟุต และจะไม่ถูกดูแลโดยแม่ ซึ่งอาจจะตกเป็นเหยื่อของสัตว์ที่ใหญ่กว่าหรือแม้กระทั่งงูอนาคอนดาด้วยกันเองกินก่อนที่จะโตต่อไปในอนาคต  Green Anaconda Eunectes murinus  จากเนชั่นแนล จีโอกราฟิกวีรยุทธ์ เลาหะจินดา, วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก หน้า 406 (พ.ศ. 2552) ISBN 978-616-556-016-0 

งูอนาคอนดาเขียวเป็นงูที่มนุษย์ให้ความสนใจมาก ด้วยขนาดที่ใหญ่โตและพละกำลังที่มากมายมหาศาล ดังนั้น เมื่อมีการจับงูชนิดนี้ได้ในแต่ละครั้งมักปรากฏเป็นข่าวโด่งดัง นักชีววิทยาอังกฤษจับงูอนาคอนดาน้ำหนัก 100 กก. ด้วยมือเปล่าจากสำนักข่าวไทย และถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่องต่าง ๆ อาทิ Anaconda เมื่อปี ค.ศ. 1997 ของฮอลลีวูด เป็นต้น