wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กาจัง
กาจัง ( ) เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองกัวลาลัมเปอร์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 20 กิโลเมตร ในตำบล (มูเก็ม) กาจัง ในเขตฮูลูลังกัต ( )

 ภูมิศาสตร์และการพัฒนา 
กาจังอยู่ห่างจากย่านธุรกิจใจกลางเมืองของกัวลาลัมเปอร์ประมาณครึ่งชั่วโมงโดยทางรถยนต์ โดยส่วนใหญ่จะผ่านถนนเชรัส (Jalan Cheras) และทางด่วนแกรนด์ซากา (Grand Saga) ทั้งสองเส้นทางเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1

เมืองกาจังตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำลังกัต ล้อมรอบด้วยเมืองเชรัส, เซอเมอญิฮ์, บางี, ปูตราจายา และเซอร์ดัง (ตามเข็มนาฬิกา)

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการพัฒนาเมืองขนาดเล็กจำนวนหนึ่งในกาจัง เช่น ทามันปริมาซาอุจานา และทามันกาจังปริดานา มีการพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าสูงเช่น Twin Palms, Country Heights, Jade Hills และ Prima Paramount

พื้นที่โดยรอบเมืองเหล่านี้สามารถเข้าถึงได้ผ่านทางด่วนซิลก์ (SILK)

เมืองกาจัง รวมถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตฮูลูลังกัต อยู่ภายใต้การบริหารโดยสภาเทศบาลกาจัง

 ประวัติศาสตร์ 
การตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในกาจังเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1709 ต่อมาในปี ค.ศ. 1807 เมืองกาจังก่อตั้งขึ้นหลังเหตุการณ์สงครามกลัง (Klang War) เนื่องจากตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ จึงเป็นที่ตั้งของเมืองหลักของเขตฮูลูลังกัต

กาจัง พัฒนาเป็นเมืองสมัยใหม่โดยการใช้ที่ดินในการปลูกกาแฟที่เริ่มขึ้นในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1890 หนึ่งในธุรกิจกาแฟที่มีชื่อเสียงคืออินซ์เคนเนท (Inch Kenneth) ซึ่งบริหารงานโดยพี่น้องคินเดอร์สลีย์ (Kindersley) ซึ่งเป็นกลุ่มแรกที่ปลูกยางพาราในเชิงพาณิชย์ในประเทศมาเลเซีย ธุรกิจอีกแห่งหนึ่งคือเปรังเบซาร์ (Perang Besar (Great War)) ซึ่งริเริ่มโดยอดีตนายทหารอังกฤษนำโดยพันเอกเฮนรี โก (Henry Gough) ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกการขยายพันธุ์ต้นยางในประเทศด้วยเทคนิคการติดตา

ระหว่างการรุกรานของญี่ปุ่น กาจังถูกทิ้งระเบิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1942 หนึ่งวันหลังจากกรุงกัวลาลัมเปอร์ถูกยึดครอง ระเบิดซึ่งมุ่งเป้าไปที่สถานีรถไฟ พลาดเป้าและทำลายโบสถ์ซึ่งอยู่ใกล้เคียงแทน

กาจังได้รับสถานะเทศบาลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1997 ก่อนหน้านี้เมืองอยู่ภายใต้เขตอำนาจของสภาเขตฮูลูลังกัต (Majlis Daerah Hulu Langat, MDHL)

 ประชากร 
มีประชากร 342,657 คน แบ่งเป็นชาวมลายูร้อยละ 60.4, ชาวจีนร้อยละ 19.3, ชาวอินเดียร้อยละ 9.7 อื่น ๆ อีกร้อยละ 10.6
# เฉลียว วัชรพุกก์
เฉลียว วัชรพุกก์ (29 มกราคม พ.ศ. 2464 - 23 ธันวาคม พ.ศ. 2546) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตาก

 ประวัติ 
เฉลียว วัชรพุกก์ เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2464 เป็นบุตรของขุนวัชรพุกก์ศึกษากร (แปลก วัชรพุกก์) กับ นางบุญมี วัชรพุกก์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาพและประวัติสมาชิกรัฐสภา พ.ศ. 2529. สำนักงานเลขารัฐสภา. 2529 สมรสกับสำรวย วัชรพุกก์ มีบุตร-ธิดา 6 คน

เฉลียว วัชรพุกก์ เสียชีวิตด้วยโรคไตวายเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2546 สิริอายุ 82 ปี

 การทำงาน 
เฉลียวเริ่มทำงานครั้งแรก ด้วยการเป็นนายช่างตรี ที่กองวางแผนและหมวดก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาที่ จังหวัดนครสวรรค์ และเจริญในหน้าที่การงานเรื่อยมา จนก้าวสู่ตำแหน่งอธิบดีกรมทางหลวง ในพ.ศ. 2512 จนถึงพ.ศ. 2522  จนเกษียณอายุราชการใน พ.ศ. 2524

 งานการเมือง 
เฉลียว เข้าสู่วงการการเมือง ด้วยการเป็นสมาชิกวุฒิสภา เมื่อพ.ศ. 2513 และได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516

เฉลียว ลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2526 ที่กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้รับเลือกตั้ง และ พ.ศ. 2529 ที่จังหวัดตาก โดยได้รับเลือกเช่นเดียวกัน รวม 2 สมัยศูนย์ข้อมูลนักการเมือง 

เฉลียว ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย เมื่อ พ.ศ. 2526พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งรัฐมนตรี (จำนวน ๔๔ ราย) และ พ.ศ. 2529 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์

 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 
เฉลียว วัชรพุกก์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 กรุงเทพมหานคร สังกัดพรรคประชากรไทย
 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดตาก สังกัดพรรคราษฎร (พ.ศ. 2529)

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๙๙ ตอนที่ ๑๘๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๘, ๑๗ ธันวาคม ๒๕๒๕
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๕ ตอนที่ ๑๘๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๕, ๒๗ มีนาคม ๒๕๒๑
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๕ ตอนที่ ๕๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๗, ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๒๑
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญพิทักษ์เสรีชน, เล่ม ๘๙ ตอนที่ ๑๖๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๔, ๓๐ ตุลาคม ๒๕๑๕
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๘๔ ตอนที่ ๑๒๘ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๙๕๐, ๓๐ ธันวาคม ๒๕๑๐
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๘๖ ตอนที่ ๖๖ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๙, ๑๙ กรกฎาคม ๒๕๑๒
# เอลีซาเบ็ทแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม
เอลีซาเบ็ทแห่งบาวาเรีย (พระนามเต็มเมื่อพระราชสมภพ: เอลีซาเบ็ท กาบรีเอเลอ วาเลรี มารี ดัชเชสในบาวาเรีย ; พระราชสมภพเมื่อ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1876 และสวรรคต 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965) พระอัครมเหสีในสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม ทรงมีพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม พระองค์เป็นพระราชมารดาของสมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม กับสมเด็จพระราชินีมารี-โจเซแห่งอิตาลี เป็นพระอัยยิกาฝ่ายพระชนกของสมเด็จพระราชาธิบดีโบดวง และสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 และพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีของ เจ้าชายวิตตอรีโอ เอมานูเอเล เจ้าชายแห่งเนเปิลส์

พระราชตระกูล
พระราชสมภพ ณ ปราสาทโพเซ็นฮอฟเฟ็น ราชอาณาจักรบาวาเรีย พระราชบิดาคือ คาร์ล ธีโอดอร์ ดยุกในบาวาเรีย ประมุขฝ่ายชายแห่งราชอาณาจักรบาวาเรีย ที่ทรงเป็นนักจักษุวิทยาที่มีชื่อเสียง พระองค์ถูกตั้งพระนามตามพระเชษฐภคินีของพระราชบิดา จักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย ฝ่ายพระราชมารดา คือ อินฟันตามารีอา ฌูเซแห่งโปรตุเกส พระราชธิดาของพระเจ้ามิเกลแห่งโปรตุเกส

พระราชบิดาทรงมีพระปรีชาสามารถด้านศิลปะเป็นพิเศษ จึงทรงเลี้ยงดูพระองค์ให้อยู่ในแวดวงของศิลปะแขนงต่างๆ เช่น การวาดเขียน การดนตรี และศิลปะปูนปั้น และในขณะที่ยังทรงพระเยาว์นั้น ได้ตามเสด็จพระราชบิดาไปยังคลินิกที่ซึ่งพระราชมารดานั้นทำหน้าที่เป็นพยาบาล พระองค์ได้เห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ของผู้คนที่บาดเจ็บต่างๆ ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่แปลกนักในฐานะของเจ้าหญิงที่จะได้สัมผัส

อภิเษกสมรส
left|thumb|160px|พระบรมฉายาลักษณ์ของพระองค์และพระราชสวามี สมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1

ดัชเชสอลิซาเบธทรงเสกสมรสกับเจ้าชายอัลแบร์ รัชทายาทอันดับสองของราชอาณาจักรเบลเยียม (ลำดับต่อจากพระชนก เจ้าชายฟิลิป เคานท์แห่งฟลานเดอร์) และหลังจากพระราชสวามีเสวยราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ในปีค.ศ. 1909 พระองค์จึงมีพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม เมืองอลิซาเบธวิลล์ หรือลูบุมบาชี (ปัจจุบัน) ในคองโกนั้นถูกตั้งให้เป็นเกียรติแก่พระองค์

ในขณะที่ทั้งสองพระองค์พบกันเป็นครั้งแรกนั้น เจ้าชายอัลแบร์ เป็นองค์รัชทายาทของพระปิตุลา (สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม) พระราชบิดาคือ เจ้าชายฟิลิป เคานท์แห่งฟลานเดอร์ และเจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน พระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย

เมื่อทรงพระราชสมภพ เจ้าชายอัลแบร์นั้นเป็นรัชทายาทอันดับที่ 3 ต่อจากพระราชบิดา และพระเชษฐา (เจ้าชายโบดวง) แต่เนื่องจากพระเชษฐานั้นสิ้นพระชนม์กระทันหันในปีค.ศ. 1891 ทำให้เจ้าชายอัลแบร์นั้นเลื่อนขึ้นมาอยู่ลำดับที่ 2 เนื่องจากทรงเป็นคนเงียบ และช่างศึกษา เจ้าชายอัลแบร์ไม่ใช่ตัวเลือกแรกของรัชทายาทที่สมเด็จพระเจ้าเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงปรารถนา แต่ในที่สุดราชบัลลังก์ก็ตกเป็นของพระองค์หลังจากพระองค์ทรงเป็นเพียงรัชทายาทชายที่ยังทรงพระชนม์พระองค์เดียวในพระราชวงศ์ 

พระอิสริยยศ
 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1876 – 2 ตุลาคม ค.ศ. 1900: ดัชเชสแห่งบาวาเรีย 
 2 ตุลาคม ค.ศ. 1900 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 1909: เจ้าหญิงแห่งเบลเยียม 
 17 ธันวาคม ค.ศ. 1909 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934: สมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม 
 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1934 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965: สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธแห่งเบลเยียม
# มารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย สมเด็จพระราชินีแห่งเบลเยียม
มารี เฮนรีทเทอแห่งออสเตรีย (พระนามเดิม มารี เฮนรีทเทอ อันเนอ, พระราชสมภพเมื่อ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1836 สวรรคตเมื่อ 19 กันยายน ค.ศ. 1902) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งชาวเบลเยียม พระอัครมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดีเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งเบลเยียม พระมหากษัตริย์พระองค์ที่สองแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม

พระองค์ทรงเป็นพระธิดาของ อาร์ชดยุกโจเซฟแห่งออสเตรีย และ ดัชเชสมาเรีย โดโรเธอาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค

พระราชโอรส-ธิดา
 เจ้าหญิงลูอีสแห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1858 – ค.ศ. 1924) เสกสมรสกับเจ้าชายฟิลิปแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา
 เจ้าชายเลโอโปลด์ ดยุกแห่งบราบันต์ (ค.ศ. 1859 – ค.ศ. 1869) สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์
 เจ้าหญิงสเตฟานี มกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย-ฮังการี (ค.ศ. 1864 – ค.ศ. 1945) เสกสมรสกับอาร์ชดยุกรูดอล์ฟ มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 กับจักรพรรดินีเอลิซาเบธแห่งออสเตรีย
 เจ้าหญิงคลิเมนไทน์แห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1872 – ค.ศ. 1955) เสกสมรสกับวิกตอร์ เจ้าชายนโปเลียน

พระอิสริยยศ
 23 สิงหาคม ค.ศ. 1836 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1853 : อาร์ชดัชเชสมารี เฮนเรียตแห่งออสเตรีย 
 22 สิงหาคม ค.ศ. 1853 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 1865 : เจ้าหญิงและดัชเชสแห่งบราบันต์ มกุฎราชกุมารีแห่งเบลเยียม
 17 ธันวาคม ค.ศ. 1865 – 19 กันยายน ค.ศ. 1902 : สมเด็จพระบรมราชินีแห่งชาวเบลเยียม
# เจ้าชายฟีลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์
เจ้าชายฟีลิปแห่งเบลเยียม เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ (ประสูติ: 24 มีนาคม ค.ศ. 1837 สิ้นพระชนม์: 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905) ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สาม (พระองค์ที่สองที่ยังทรงพระชนม์) ของพระเจ้าเลออปอลที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีหลุยส์-มารี (ค.ศ. 1812 - ค.ศ. 1850) ประสูติที่ปราสาทลาเกิน ชานกรุงบรัสเซลส์ เบลเยียม และได้มีพระราชโองการเฉลิมพระอิสริยยศเป็น เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1840

พระองค์ทรงเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ตั้งแต่ปีค.ศ. 1869 (ทันทีหลังจากพระนัดดาสิ้นพระชนม์) จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1905

ในปีค.ศ. 1866 หลังจากเจ้าชายอเล็กซานดรู โลอัน กูซาแห่งโรมาเนีย ทรงสละราชสมบัติ พระองค์ทรงปฏิเสธการรับเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ถัดไปของโรมาเนีย ต่อมาพระราชบัลลังก์นั้นในภายหลังได้ถวายให้แก่สมเด็จพระเจ้าคาโรลที่ 1

เสกสมรส
เจ้าชายฟิลิป ทรงเสกสมรสกับเจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน (ค.ศ. 1845 - ค.ศ. 1912) พระธิดาของคาร์ล อันโทน เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (ค.ศ. 1811 – ค.ศ. 1885) กับพระชายา เจ้าหญิงโยเซฟินแห่งบาเดิน (ค.ศ. 1813 – ค.ศ. 1900)

ทรงมีพระโอรสและพระธิดารวม 5 พระองค์ ได้แก่
เจ้าชายโบดวงแห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1869 – ค.ศ. 1891) 
เจ้าหญิงอ็องเรียตแห่งเบลเยียม (แฝด) (ค.ศ. 1870 – ค.ศ. 1948)
เจ้าหญิงโฌเซฟีน มารีแห่งเบลเยียม (แฝด) (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1870 – 18 มกราคม ค.ศ. 1871) สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
เจ้าหญิงโฌเซฟีน การอลีนแห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1872– ค.ศ. 1958)
เจ้าชายอัลแบร์แห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1875 – ค.ศ. 1934) ต่อมาขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม
# สุกิจ อัถโถปกรณ์
นายแพทย์ สุกิจ อัถโถปกรณ์ (เกิด 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2496) อดีตที่ปรึกษาประธานสภาผู้แทนราษฎร (นายชวน หลีกภัย)ประกาศสภาผู้แทนราษฎร เรื่อง แต่งตั้งข้าราชการรัฐสภาฝ่ายการเมือง และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง 3 สมัย

 ประวัติ 
นายแพทย์ สุกิจ อัถโถปกรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี แพทยศาสตรบัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 

 งานการเมือง 
อดีตเคยรับราชการเป็นนายแพทย์ที่โรงพยาบาลตรัง และ เปิดคลีนิคส่วนตัว ต่อมาลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้ง

พ.ศ. 2549 ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา และได้รับเลือกตั้ง แต่ทำหน้าที่ได้เพียง 5 เดือนเท่านั้นก็ต้องพ้นจากตำแหน่งด้วยการถูกรัฐประหาร

นายแพทย์ สุกิจ กลับมาลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้ง ใน พ.ศ. 2550 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมารวม 3 สมัยศูนย์ข้อมูลนักการเมือง  เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดตรังในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ก่อนที่จะวางมือทางการเมือง หลังจากที่พ่ายแพ้การเลือกตั้ง

 สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 
นายแพทย์ สุกิจ อัถโถปกรณ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 สมัย คือ

 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 จังหวัดตรัง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 จังหวัดตรัง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
 การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดตรัง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์

 สมาชิกวุฒิสภา
นายแพทย์ สุกิจ อัถโถปกรณ์  ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภามาแล้ว 1 สมัย คือ
 การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 จังหวัดตรัง

 เครื่อราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๔ , เล่ม ๑๒๘ ตอนที่ ๒๔ ข หน้า ๓๘, ๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ประจำปี ๒๕๕๒ , เล่ม ๑๒๖ ตอนที่ ๑๖ ข หน้า ๗๙, ๔ ธันวาคม ๒๕๕๒
# เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเฮนซอลเลิร์น-ซิกมาริงเงิน  (พระนามเต็ม: มารี ลูอีเซอ อเล็คซันดรา คาโรลีเนอ, ประสูติ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1845, สิ้นพระชนม์ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912) เป็นเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน ซึ่งต่อมาในภายหลังคือราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ทรงเป็นพระราชชนนีของสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม

พระราชบิดา คือ คาร์ล อันโทน เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น นายกรัฐมนตรีแห่งปรัสเซีย กับเจ้าหญิงโยเซฟีเนอแห่งบาเดิน ดังนั้นจึงทรงเป็นพระเชษฐภคินีของพระเจ้าการอลที่ 1 แห่งโรมาเนีย และพระปิตุจฉาของพระเจ้าแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย

เสกสมรส
พระนางได้เคยเกือบเป็นพระชายาของว่าที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรHibbert, p. 41. แต่เนื่องจากความแตกต่างทางศาสนา เพราะพระนางทรงนับถือโรมันคาทอลิกอย่างเคร่งครัด จึงทำให้การเสกสมรสนั้นเกิดขึ้นมิได้

ต่อมาพระนางเสกสมรสกับเจ้าชายฟิลิป เคานต์แห่งแฟลนเดอส์ พระราชโอรสของพระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม เมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1867 ณ กรุงเบอร์ลิน

พระโอรส/ธิดา
พระองค์ทรงมีพระโอรสและพระธิดารวม 5 พระองค์ ได้แก่
เจ้าชายโบดวงแห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1869 – ค.ศ. 1891) สิ้นพระชนม์ด้วยไข้หวัดใหญ่เมื่อพระชนมายุ 21 ชันษา
เจ้าหญิงอ็องเรียตแห่งเบลเยียม (แฝด) (ค.ศ. 1870 – ค.ศ. 1948) พระธิดาฝาแฝดกับเจ้าหญิงโฌเซฟีน มารี ต่อมาเสกสมรสกับเจ้าชายเอ็มมานูเอล ดยุกแห่งเวนมอนต์ สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 77 ชันษา
เจ้าหญิงโฌเซฟีน มารีแห่งเบลเยียม (แฝด) (30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1870 – 18 มกราคม ค.ศ. 1871) พระธิดาฝาแฝดกับเจ้าหญิงอ็องเรียต สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
เจ้าหญิงโฌเซฟีน การอลีนแห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1872– ค.ศ. 1958) เสกสมรสกับเจ้าชายคาร์ล อันโทนแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น
เจ้าชายอัลแบร์แห่งเบลเยียม (ค.ศ. 1875 – ค.ศ. 1934) ต่อมาขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 แห่งเบลเยียม พระมหากษัตริย์พระองค์ที่สามแห่งเบลเยียม

เจ้าหญิงมารีสิ้นพระชนม์ที่เบลเยียมเมื่อพระชนมายุ 67 พรรษา หลังจากทรงป่วยด้วยโรคปอดบวมเป็นระยะเวลาหลายวัน พระศพฝังอยู่ที่โบสถ์แม่พระแห่งลาเคิน
พระอิสริยยศ
17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1845 – 25 เมษายน ค.ศ. 1867: เจ้าหญิงมารีแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน
25 เมษายน ค.ศ. 1867 – 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905: เจ้าหญิงมารี เคาน์เตสแห่งแฟลนเดอส์
17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1912: เจ้าหญิงมารี เคาน์เตสม่ายแห่งแฟลนเดอส์
# เจ้าชายชาลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์
เจ้าชายชาลส์ เคานต์แห่งฟลานเดอร์ (ประสูติ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1903; สิ้นพระชนม์ 1 เมษายน ค.ศ. 1983) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของสมเด็จพระเจ้าอัลแบร์ที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ ประสูติที่กรุงบรัสเซลส์ พระองค์ทรงปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระเชษฐา พระเจ้าเลออปอลที่ 3 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1944 จนกระทั่ง ค.ศ. 1950 ในฐานะ "เจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์" ปฏิบัติพระราชภารกิจแทนจนกระทั่งพระเจ้าเลออปอลที่ 3 เสด็จพระราชดำเนินกลับเบลเยียมและปฏิบัติพระราชภารกิจ แต่ต่อจากนั้นไม่นาน พระเชษฐาของพระองค์ก็ทรงสละราชสมบัติให้แก่พระโอรสพระองค์ใหญ่ คือ เจ้าชายโบดวง

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 พระองค์ทรงได้รับการออกพระนามว่า "นายพล ดูว์ บ็อค" เพื่อประโยชน์ในการถวายอารักขา พระองค์ยังทรงมีความเกี่ยวพันอย่างมากกับฐานทัพอากาศฮัลลาวิงตันในประเทศอังกฤษซึ่งใช้เป็นสถานที่ขนส่งนายทหารฝ่ายสัมพันธมิตรมายังเบลเยียม ด้านชีวิตส่วนพระองค์ มีข่าวลือว่าทรงเสกสมรสอย่างลับ ๆ กับ แจ็คเกอลีน เปียเออร์บรูน (Jacqueline Peyrebrune) และมีพระธิดานอกสมรสพระนามว่า อิซาเบลลา กับแจ็คเกอลีน แวร์ลี (Jacqueline Wehrli) บุตรีของเจ้าของร้านขนมปังในกรุงบรัสเซลส์

 พงศาวลี 

 บรรณานุกรม 
  Rien Emmery, Charles de Belgique (1903-1983), Éditions Racine, Bruxelles, 2007 (ISBN 978-2-87386-520-7)
  Gunnar Riebs, Charles - Comte de Flandre, Prince de Belgique, Régent du royaume, Éditions Labor, Bruxelles, 2003 (ISBN 978-2-80401-917-4)
  André de Staercke, Mémoires sur la Régence et la Question royale, Éditions Racine, Bruxelles, 2003 (ISBN 978-2-87386-316-6)
  Mark Van den Wijngaert et Vincent Dujardin, La Belgique sans Roi (1940-1950), Nouvelle Histoire de Belgique, vol.2, Éditions Complexe, Bruxelles, 2006 (ISBN 2-8048-0084-9)
# เอกสารเว็บ
เอกสารเว็บ เป็นเอกสารในมโนทัศน์ที่คล้ายกับเว็บเพจ แต่ก็ยังสอดคล้องกับนิยามที่กว้างขึ้นของเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียม (W3C) ดังต่อไปนี้

"... เอกสารเว็บทุกชุดมียูอาร์ไอของมันเอง สังเกตว่าเอกสารเว็บไม่ใช่สิ่งเดียวกับแฟ้มข้อมูล: เอกสารเว็บชุดเดียวสามารถมีได้ในหลายรูปแบบและในภาษาต่าง ๆ ส่วนแฟ้มข้อมูลแฟ้มเดียว ตัวอย่างเช่นสคริปต์พีเอชพี อาจมีหน้าที่สร้างเอกสารเว็บจำนวนมากที่มียูอาร์ไอแตกต่างกัน เอกสารเว็บถูกจำกัดความว่าเป็นบางสิ่งที่มียูอาร์ไอ และสามารถให้ผลเป็นการแทนต่าง ๆ (ซึ่งตอบสนองเป็นรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งอย่างเช่นเอชทีเอ็มแอล เจเพ็ก หรืออาร์ดีเอฟ) ของทรัพยากรที่ระบุในการตอบสนองไปยังการร้องขอของเอชทีทีพี ในวรรณกรรมเชิงเทคนิค ... ศัพท์ ทรัพยากรสารสนเทศ (information resource) ถูกใช้แทนคำว่าเอกสารเว็บ"

ศัพท์ "เอกสารเว็บ" ถูกใช้เป็นศัพท์ที่มีความหมายคลุมเครือในแหล่งข้อมูลหลายแหล่ง แต่นิยามของเวิลด์ไวด์เว็บคอนซอร์เทียมด้านบนสามารถใช้อธิบายได้ทั้งหมด
การวิจัยในสาขา "การค้นคืนเอกสารเว็บ" (web document retrieval) และ "การวิเคราะห์เอกสารเว็บ" (web document analysis) เมื่อไม่นานมานี้ ได้รื้อฟื้นความสนใจเรื่องการทำความเข้าใจวิธีใช้ศัพท์ให้ถูกต้อง

ความคิดหลักก็คือ ทรัพยากรเบื้องหลังทรัพยากรเดียวในระบบเอชทีทีพี อาจมีการแทนหลายชนิดที่แตกต่างกัน ซึ่งสามารถเปิดเผยได้โดยกลไกบางอย่าง อาทิ การเจรจาเนื้อหา (content negotiation)
# ลิงก์เสีย
ลิงก์เสีย, ลิงก์ตาย, ลิงก์เน่า คือศัพท์แบบกันเองที่ใช้เรียกการเชื่อมโยงหลายมิติ (บนเว็บไซต์เอกเทศหรืออินเทอร์เน็ตโดยทั่วไป) ที่โยงไปยังเว็บเพจ เซิร์ฟเวอร์ หรือทรัพยากรอื่น ซึ่งไม่มีให้ใช้งานได้อย่างถาวร ศัพท์นี้ก็ใช้อธิบายผลจากความล้มเหลวในการอัปเดตเว็บเพจที่ล้าสมัย ที่พะรุงพะรังในผลการค้นหาของเสิร์ชเอนจินด้วย

 สาเหตุ 
ลิงก์ใดลิงก์หนึ่งอาจเสียได้ด้วยเหตุหลายประการ เหตุเรียบง่ายและสามัญที่สุดก็คือ เว็บไซต์ที่โยงไปหาไม่มีอยู่อีกต่อไป ผลลัพธ์สามัญที่สุดของการเรียกลิงก์เสียก็คือ ข้อผิดพลาด 404 ซึ่งแสดงว่าเว็บเซิร์ฟเวอร์ตอบสนอง แต่หน้าที่ระบุนั้นไม่สามารถค้นพบได้

เว็บไซต์ข่าวบางแห่งมีส่วนทำให้เกิดปัญหาลิงก์เสีย โดยการคงไว้แต่บทความข่าวล่าสุดที่สามารถเข้าถึงได้โดยเสรี แล้วลบหรือย้ายบทความข่าวเก่า ๆ ไปไว้ในพื้นที่สำหรับสมาชิกที่ต้องจ่ายค่าสมัครเข้าร่วม ทำให้ลิงก์สนับสนุนขาดหายไปอย่างมาก ต่อเว็บไซต์ที่อภิปรายถึงเหตุการณ์สำคัญเชิงข่าวและใช้ข่าวนั้นเป็นแหล่งอ้างอิง

ลิงก์เสียอีกประเภทหนึ่งเกิดขึ้นเมื่อเซิร์ฟเวอร์ที่รับฝากหน้าปลายทางหยุดการทำงานหรือย้ายตำแหน่งไปยังชื่อโดเมนใหม่ กรณีนี้เบราว์เซอร์จะให้ผลเป็นข้อผิดพลาดของดีเอ็นเอส หรืออาจปรากฏเป็นเว็บไซต์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาที่เรียกค้น กรณีหลังสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อชื่อโดเมนถูกระงับและต่อมาผู้ให้บริการรายอื่นก็ช่วงชิงจดทะเบียนชื่อเดิมอีกครั้ง ชื่อโดเมนที่ได้มานี้จะดึงดูดผู้ที่คาดหวังความได้เปรียบจากกระแสผู้เยี่ยมชมที่เข้ามาโดยไม่ทันสงสัย เพื่อที่จะเพิ่มพูนตัวนับผู้เยี่ยมชมและเพจแรงก์

ลิงก์ก็อาจเสียได้ด้วยสาเหตุจากการปิดกั้นบางรูปแบบ เช่นตัวกรองเนื้อหาหรือไฟร์วอลล์ ลิงก์เสียที่พบเห็นได้ทั่วไปบนอินเทอร์เน็ตก็สามารถเกิดขึ้นได้จากด้านผู้เขียน เมื่อเนื้อหาของเว็บไซต์ถูกรวบรวม คัดลอก หรือจัดใช้งานโดยปราศจากการตรวจทานเป้าหมายอย่างถูกต้อง หรือเพียงไม่ทำให้ทันสมัย ลิงก์เสียก็อาจเกิดขึ้นได้กับเว็บไซต์ที่ไม่ได้ใช้ยูอาร์แอลแบบสะอาด (clean URL) ซึ่งถูก "จัดระเบียบใหม่" Tim Berners-Lee.
"Cool URIs don't change".
http://www.w3.org/Provider/Style/URI
1998.

 ความแพร่หลาย 
ผู้ใช้เว็บคุ้นเคยต่อการตอบรับชนิด 404 "Not Found" แม้กระทั่งผู้ที่ใช้เว็บเป็นครั้งคราว มีการศึกษาวิจัยจำนวนหนึ่งที่สำรวจความแพร่หลายของลิงก์เสียบนเว็บ ในวรรณกรรมเชิงวิชาการ และในห้องสมุดดิจิทัล จากการทดลองเมื่อ พ.ศ. 2546 เฟตเทอร์ลีและคณะพบว่า ประมาณหนึ่งลิงก์ในทุก ๆ 200 ลิงก์ต่อสัปดาห์จะหายไปจากอินเทอร์เน็ต 
แม็กคาวน์และคณะพบว่า ยูอาร์แอลถึงครึ่งที่อ้างถึงบทความในดี-ลิบ แมกาซีน (D-Lib Magazine) ไม่สามารถเข้าถึงได้อีกหลังจากเผยแพร่ไปแล้ว 10 ปี 
และการศึกษาวิจัยอื่น ๆ ได้แสดงว่า ลิงก์เสียในวรรณกรรมเชิงวิชาการมีจำนวนมากแย่ยิ่งกว่านั้น 
เนลสันกับอัลเลนได้สำรวจลิงก์เสียในห้องสมุดดิจิทัลพบว่า ประมาณร้อยละสามของลิงก์ทั้งหมดไม่สามารถเข้าถึงได้หลังจากหนึ่งปีผ่านพ้นไป
# มิสเตอร์คิงคอง
มิสเตอร์คิงคอง  เป็นภาพยนตร์ ค.ศ. 2013 ที่เขียนบทและกำกับโดยคิม ยง-ฮวา ซึ่งอิงจากหนังสือการ์ตูน ค.ศ. 1984 ของฮอ ย็อง-มัน เรื่องทีมที่ 7  ซึ่งเกี่ยวกับกอริลลาที่กลายเป็นซูเปอร์สตาร์เบสบอล กับผู้จัดการหญิงวัย 15 ปีของมัน ภาพยนตร์ชุดนี้นำแสดงโดยสวี เจียว และซอง ดง-อิล มิสเตอร์คิงคองเป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้เรื่องแรกที่ถ่ายทำในระบบ 3 มิติอย่างเต็มรูปแบบ ภาพยนต์ชุดนี้เป็นภาพยนตร์ร่วมผลิตระหว่างเกาหลีใต้กับประเทศจีน ซึ่งได้รับการเปิดตัวในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันในวันที่ 17 กรกฎาคม และ 18 กรกฎาคม ตามลำดับ

 เนื้อเรื่องย่อ 
หัวหน้าละครสัตว์หญิงสาวชื่อ เหว่ยเหวย ใช้ชีวิตอยู่กับลิงกอริลลาชื่อหลิงหลิง ที่ชอบเล่นไม้เบสบอล ซึ่งได้กลายเป็นสมาชิกครอบครัวและเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ เมื่อคุณปู่ของเธอได้เสียชีวิตลงเนื่องด้วยแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในมณฑลเสฉวน โดยทิ้งหนี้สินจำนวนหนึ่งไว้เบื้องหลัง เมื่อนายทุนหน้าเลือดขู่ว่าจะขายหลิงหลิง และเด็ก ๆ ในคณะละครสัตว์เพื่อชดใช้หนี้ เหว่ยเหวยจึงไม่มีทางเลือกนอกจากให้หลิงหลิง ได้แสดงผลงานในลีกเบสบอลเกาหลี โดยการสนับสนุนของแมวมองผู้มีหัวทุนนิยมชื่อ ซอง ชุงซู ณ เวลานี้ หลิงหลิงได้รับการขนานนามว่า "มิสเตอร์โก" และได้กลายเป็นซูเปอร์สตาร์ในทันที กับการนำแฟน ๆ และทีมดูซานแบร์สก้าวสู่การเป็นแชมป์อย่างปาฏิหาริย์Entertainment - Manager Online - Mr. Go 3D / มิสเตอร์คิงคอง 

 นักแสดงนำ 
 สวี เจียว - เหว่ยเหวย
 ซอง ดง-อิล - ซอง ชุงซู
 คิม คัง-วู - ผู้จัดการทั่วไปประจำทีมดูซานแบร์ส

 เพลงประกอบภาพยนตร์ 
เพลงธีมประกอบภาพยนตร์ชื่อ "บาย" ขับร้องโดยคิม แท-ย็อน ผู้เป็นสมาชิกของเกิลส์เจเนอเรชัน ประพันธ์บทเพลงโดยอี แจ-ฮัก โดยเพลง "บาย" มีทั้งในเวอร์ชันภาษาเกาหลีและภาษาจีน รวมถึงได้ทำการบันทึกเสียงโดยฮอลลีวูดซิมโฟนีออร์เคสตราที่ห้องบันทึกเสียงดนตรีของโซนี่พิคเจอร์สในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย

 การเปิดตัว 
ภาพยนตร์ชุดนี้ได้เปิดตัวที่โรงภาพยนตร์ 1,000 แห่งในประเทศเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 และที่โรงภาพยนตร์ 3,000 แห่ง (ในระบบ 3 มิติ) ที่ประเทศจีน ณ วันที่ 18 กรกฎาคม ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการเปิดตัวที่ประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย ซึ่งได้แก่ ประเทศสิงคโปร์ ณ วันที่ 18 กรกฎาคม ประเทศมาเลเซียและประเทศไทย ณ วันที่ 1 สิงหาคม, ประเทศอินโดนีเซีย ณ วันที่ 6 สิงหาคม, ไต้หวัน ณ วันที่ 9 สิงหาคม, ฮ่องกง ณ วันที่ 15 สิงหาคม และประเทศฟิลิปปินส์ ณ วันที่ 8 กันยายน
# ปาดังเบซาร์ (ประเทศมาเลเซีย)
ปาดังเบอซาร์  หรือ ปาดัง เป็นเมืองบริเวณชายแดนไทย-มาเลเซีย ตั้งอยู่ในรัฐปะลิส ห่างจากเมืองกางาร์ 35 กิโลเมตร และนครหาดใหญ่ 57 กิโลเมตร อยู่ใกล้กับตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลาของไทย

 เศรษฐกิจ 
ปาดังเบอซาร์เป็นประตูสู่ประเทศมาเลเซียของคนไทย ถ้าเดินทางมาทางอำเภอสะเดา

ประชากร
มีประชากรประมาณ 10,000 คน แบ่งเป็น
 ชาวมลายู: 73.52% 
 ชาวจีน: 23.23% 
 ชาวอินเดีย: 2.82% 
 อื่น ๆ: 0.59%

 ภาษา 
ใช้ภาษามลายูเป็นภาษาทางการ

 แหล่งข้อมูลอื่น 

Tourism Malaysia - Padang Besar
# สถานีรถไฟย่างกุ้ง
สถานีรถไฟย่างกุ้ง (,) ใจกลางเมืองย่างกุ้ง เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในประเทศพม่า และเป็นประตูสู่การรถไฟเมียนมา ที่มีระยะทางทั้งประเทศรวม 3,126 ไมล์ (5,031 กิโลเมตร) เชื่อมต่อกับเมืองทางตอนบน (เนปยีดอ, มัณฑะเลย์, ชเวโบ) ต่างจังหวัด (มยิจีนา) เทือกเขารัฐฉาน (ตองยี, กาดล้อ) และเขตชายฝั่งตะนาวศรี (มอละมไยน์, เย่)

สถานีรถไฟย่างกุ้งก่อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1877 โดยชาวอังกฤษ แต่ถูกทำลายโดยกองทัพญี่ปุ่นเมื่อ ค.ศ. 1943 ต่อมา ได้มีการออกแบบใหม่โดยใช้สถาปัตยกรรมแบบพม่าแท้ ๆ และได้เปิดใช้งานอีกครั้งเมื่อ ค.ศ. 1954 ออกแบบโดยอู้ ทิน สถานีรถไฟย่างกุ้งได้รับการกำหนดให้เป็นสถานที่สำคัญของเมืองย่างกุ้งตั้งแต่ ค.ศ. 1996

 เส้นทาง 
 รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง
 ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–มอละมไยน์
 ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–แปร
 ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–อองลาน-พุกาม
 ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–พุกาม
 ทางรถไฟสายย่างกุ้ง–มัณฑะเลย์
# รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง
รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง (,) เป็นระบบรถไฟชานเมืองในเขตย่างกุ้งและปริมณฑล ดำเนินการโดยการรถไฟพม่า มีระยะทาง 45.9 กิโลเมตร จำนวน 39 สถานี มีจำนวนรถ 200 คัน มีจำนวน 20 เที่ยวต่อวัน มีสถิติขายตั๋วได้ 100,000 - 150,000 ใบต่อวัน สำหรับการเดินทางทั้งสายนั้น จะใช้เวลา 3 ชั่วโมง

รถไฟวงแหวนย่างกุ้ง ให้บริการตั้งแต่เวลา 3.45–22.15 น. ของ ราคาตั๋วคือ 10 จัตต่อ 15 ไมล์ ถ้าเดินทางมากกว่านั้น ต้องจ่ายเงิน 20 จัต

 สถานี 

ทั้งเส้นทางมีทั้งหมด 39 สถานี เชื่อมในแต่ละส่วนของเมืองย่างกุ้ง การเดินทางแบบวงแหวนทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง แผนที่รถไฟจะแสดงทางด้านขวา พร้อมด้วยตำแหน่งสถานีโดยประมาณ มีต้นทางที่สถานีรถไฟย่างกุ้ง สิ้นสุดที่สถานีรถไฟมีนกะลาโดน ใกล้กับท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง โดยผ่านตำบลอี้นเซน (ถ้าไปทางทิศตะวันตก) และตำบลโอะกะลาปะ (ถ้าไปทางทิศตะวันออก)

สถานีหลัก ๆ ได้แก่:
 สถานีรถไฟย่างกุ้ง
 สถานีรถไฟตะญีนโก้น
 สถานีรถไฟอี้นเซน
 สถานีรถไฟมีนกะลาโดน
 สถานีรถไฟปะยเวะเซะโก้น