wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# นกเงือกปากย่น
นกเงือกปากย่น  นกจำพวกนกเงือกชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย

มีขนาดลำตัวยาว 81 เซนติเมตร ตัวมีขนาดไล่เลี่ยกับนกแก๊ก แต่มีขนาดเล็กกว่า นกตัวผู้ลำตัวสีดำโดยตลอด เว้นบริเวณหัวและคอมีสีขาว ขนหางตอนปลายสองในสามส่วนสีขาว ขนบนกระหม่อมและหงอนสีดำ ไม่มีขนปกคลุมใต้ปีก ถุงใต้คอสีขาว จะงอยปากมีสีเหลืองและยาว ตอนโคนสีแดงเรื่อ ๆ สันบนจะงอยปากด้านบนสีแดง นกตัวเมียสีขนสีดำตลอดตัว ถุงใต้คอสีน้ำเงินอมเขียวหรือสีน้ำเงิน หนังรอบตาสีน้ำเงิน
thumb|left|ขณะบิน
พบกระจายพันธุ์ในประเทศไทย เฉพาะป่าดิบชื้นตอนล่างสุดของประเทศ เช่น เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าบาลาฮาลา, ตลอดจนแหลมมลายู ไปจนถึงอินโดนีเซีย โดยจะอาศัยอยู่เฉพาะในป่าที่ราบต่ำติดกับชายฝั่งทะเล ซึ่งประเทศไทยถือเป็นประเทศที่พบนกเงือกชนิดนี้เป็นตอนบนสุด มีพฤติกรรมหากินเหนือเรือนยอดไม้ มักพบอยู่โดดเดี่ยวหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ เคยมีการพบอยู่เป็นฝูงจำนวนมากถึง 20 ตัว วงจรชีวิตของนกเงือกปากย่นเป็นที่รู้จักกันน้อยมาก  มักใช้ต้นตะเคียน หรือต้นชมพู่ดง เป็นสถานที่ทำรัง ระยะเวลาการทำรังอยู่ที่เดือนมิถุนายน-ตุลาคม มีเสียงร้องแตกต่างกันเป็น 3 แบบ คือ เสียงร้องตามปกติ, เสียงร้องในขณะบิน และเสียงร้องเวลาตกใจ

เป็นนกเงือกที่หาได้ยากมากชนิดหนึ่งในประเทศไทย และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองเช่นเดียวกับเงือกชนิดอื่น ๆ
# ปลาที่มีก้านครีบ
ปลาที่มีก้านครีบ  เป็นชั้นย่อยของปลากระดูกแข็ง (Osteichthyes) ชั้นหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า  Actinopterygii (/แอก-ติ-โน-เทอ-ริ-กิ-ไอ/)

เป็นปลาที่เคลื่อนไหวโดยอาศัยครีบและกล้ามเนื้อลำตัวเป็นสำคัญ ซึ่งแบ่งออกได้เป็น ก้านครีบแข็ง และก้านครีบอ่อน

ซึ่งปลาส่วนใหญ่ในปัจจุบัน จะถูกจัดอยู่ในชั้นนี้ บรรพบุรุษของปลาในชั้นนี้จะมีขนาดเล็ก มีเกราะหุ้มตัวหนา มีปอดและเหงือก ชื่อ Andreolepis hedei โดยพบเป็นฟอสซิลอยู่ในยุคปลายซิลลูเรียนเมื่อกว่า 420 ล้านปีก่อนที่รัสเซีย, สวีเดน และเอสโตเนีย  

ปลาชั้นนี้มีการวิวัฒนาการอยู่ 3 ขั้นตอน คือ

ขั้นแรก คือ กลุ่ม Chondrostei เป็นกลุ่มแรกและมีความเก่าแก่โบราณที่สุด ปลากลุ่มนี้ที่มีการรอดมาถึงปัจจุบัน ได้แก่ ปลาสเตอร์เจียน, ปลาฉลามปากเป็ด และปลาไบเคอร์

ขั้นที่สอง คือ กลุ่ม Holostei ปลากลุ่มนี้ยังคงมี 2 กลุ่มที่ยังคงชีวิตรอดอยู่ คือ ปลาการ์ และ ปลาโบว์ฟิน ที่พบได้ในแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกา

ขั้นที่สาม คือ ปลากระดูกแข็งในปัจจุบัน
# นางฟ้าทะเล
นางฟ้าทะเล  เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกมอลลัสคา จัดเป็นหอยฝาเดี่ยวจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในชั้น Gymnosomata

นางฟ้าทะเล ถือเป็นหอยฝาเดี่ยวที่ไม่มีเปลือก นางฟ้าทะเลมีลำตัวใส มองเห็นจุดสีส้มอยู่ทั้งหมดสามจุด โดยสองจุดแรกจะแยกออกจากกันไม่ชัดเจน เนื่องจากอยู่บริเวณหัวที่มีหนวดสั้น ๆ สองข้างด้านบน ซึ่งจุดดังกล่าวเป็นอวัยวะที่เรียกว่า "ถุงตะขอ" (Hook sac) และ "หลอดบุคคัล" (Buccal bulb) ซึ่งเป็นส่วนที่เปรียบได้กับปาก มีส่วนที่เป็นฟันอยู่ในนั้น จุดที่สามของลำตัว มีขนาดใหญ่กว่า เป็นส่วนที่ใช้สำหรับย่อยอาหาร และส่วนที่เป็นจุดเด่น คือ อวัยวะที่เป็นระยางค์เล็ก ๆ คล้ายปีก ที่ชื่อชื่อเรียกว่า "พาราโพเดีย" (Parapodia) อยู่สองข้าง ใช้สำหรับกระพือขึ้นลงเคลื่อนไหวในน้ำเป็นจังหวะ ดูแล้วคล้ายกับนางฟ้าในนิทาน อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ

เปลือกของนางฟ้าทะเล ลดรูปลงไป จะพบได้ก็ต่อเมื่อยังเป็นระยะวัยอ่อนอยู่ ระยางค์สองข้างนั้นเปลี่ยนมาจากส่วนที่เป็นเท้าเพื่อใช้ในการว่ายน้ำ

นางฟ้าทะเล จะพบในบริเวณที่เป็นน้ำเย็นจัดแถบขั้วโลกเท่านั้น ทั้งขั้วโลกเหนือ และขั้วโลกใต้ นางฟ้าทะเลกินหอยฝาเดียวที่มีเปลือกแต่ว่ายน้ำได้เช่นเดียวกัน ที่เรียกว่า "ผีเสื้อทะเล" (Sea butterfly) การกินอาหารของนางฟ้าทะเลเป็นไปอย่างน่าสนใจ เพราะจู่โจมเข้าใส่อย่างรวดเร็วมาก ผิดกับสภาพการดำรงชีวิตปกติที่ดูเชื่องช้า นางฟ้าทะเลมีรายงานว่าสามารถมีชีวิตได้ด้วยการกินอาหารเพียงครั้งเดียว สามารถอดอาหารได้นานถึงเกือบหนึ่งปี (365 วัน) เพราะสามารถเก็บสำรองพลังงานจำนวนมากไว้ในตัว เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีอัตราการเผาผลาญพลังงานที่ต่ำมาก เนื่องจากอาศัยอยู่ในน้ำที่มีอุณหภูมิต่ำ

 การจำแนก 
ในปี ค.ศ. 2005 ได้มีการจำแนกตามหลักการอนุกรมวิธานนางฟ้าทะเล ไว้ดังนี้

 วงศ์ใหญ่ Clionoidea:
 วงศ์ Clionidae
 วงศ์ Cliopsidae
 วงศ์ Notobranchaeidae
 วงศ์ Pneumodermatidae
 วงศ์ใหญ่ Hydromyloidea:
 วงศ์ Hydromylidae
 วงศ์ Laginiopsidae

โดยที่มีชนิดที่เป็นที่รู้จักกันดี คือ Clione limacina ที่พบในขั้วโลกเหนือ และ C. antartica พบในขั้วโลกใต้ ทั้งสองชนิดนี้มีความแตกต่างกันเล็กน้อย โดยชนิดที่พบในขั้วโลกเหนือจะมีขนาดเล็กกว่า โดยทั่วไปก็จะมีขนาดเฉลี่ย 1-2.5 เซนติเมตร ส่วนชนิดที่พบในขั้วโลกใต้มีความยาวถึง 5 เซนติเมตรหน้า 142-143, นางฟ้าทะเล (Sea Angel)  โดย ดร.วรเทพ มุธุวรรณ. "คลินิกสัตว์ทะเล" นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 35 ปีที่ 3 พฤษภาคม 2013
# ปลาโบว์ฟิน
ปลาโบว์ฟิน  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ที่จัดว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตชนิดหนึ่ง เนื่องจากเป็นปลาที่อยู่ในอันดับ Amiiformes และวงศ์ Amiidae เพียงชนิดเดียวที่เหลือรอดมาจนถึงปัจจุบันSepkoski, Jack (2002). "A compendium of fossil marine animal genera".  Bulletins of American Paleontology 364: p.560. Retrieved 2011-05-17.

เป็นปลาที่ถือกำเนิดมาในยุคจูราสสิคเมื่อกว่า 200-500 ล้านปีมาแล้ว มีรูปร่างคล้ายกับปลาช่อนที่พบในทวีปเอเชียและแอฟริกา 
 
ปลาโบว์ฟินมีรูปร่างเพรียวแบบตอร์ปิโด มีเกล็ดแบบเกล็ดเรียบ มีหางกลมกว้างเพื่อใช้ในการเคลื่อนที่ได้รวดเร็ว ซึ่งครีบหลังที่ยาวสามารถใช้ว่ายน้ำได้ทั้งไปข้างหน้าและถอยหลังได้ มีก้านครีบจำนวน 145-250 ก้าน มีหัวที่แข็งและสีของลำตัวคล้ายกับงูอนาคอนดา กระดูกมีทั้งกระดูกแข็งและกระดูกอ่อน มีถุงลมไว้สำหรับโผล่ขึ้นมาฮุบอากาศหายใจเองได้ โดยไม่ต้องผ่านเหงือก  แต่จะใช้ก็ต่อเมื่อน้ำมีปริมาณออกซิเจนต่ำ หรือในฤดูแล้งที่มีอุณหภูมิของน้ำและอากาศสูงทำให้ออกซิเจนในน้ำลดต่ำลง เป็นต้น

ปลาโบว์ฟินอาศัยอยู่บริเวณแม่น้ำมิสซิสซิปปีในตอนกลางของสหรัฐอเมริกาจนถึงรัฐเท็กซัส ชอบอยู่บริเวณแหล่งน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ มีพืชน้ำขึ้นเป็นแถบ ๆ  และมีปลาเล็กต่าง ๆ ว่ายอยู่ การผสมพันธุ์มักจะตีแปลงพืชน้ำ แล้วน้ำพืชน้ำมาสร้างเป็นรัง ตัวผู้จะไล่ปลาอื่นไม่ให้เข้าไกล้ เมื่อได้ลูกปลาแล้ว ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายเลี้ยงลูก โดยลูกปลาจะกินแพลงตอนเป็นอาหาร ตัวผู้จะคอยดูแลลูกเป็นเวลา 9 สัปดาห์ มีรายงานว่าเคยทำร้ายสัตว์ใหญ่กว่าอย่าง มนุษย์ด้วย ถ้าเข้าไปในบริเวณรังสืบพันธุ์

ตัวผู้มีความยาวสุด 20 นิ้ว ตัวเมียมีความยาวสุด 3 ฟุต  น้ำหนักหนักได้ถึง 9.75 กิโลกรัม (21.5 ปอนด์) เป็นปลากินเนื้อที่มีฟันแหลมคม กินสัตว์น้ำต่าง ๆ เป็นอาหารหลัก รวมทั้งงู, หนู, หรือเต่าที่มีขนาดเล็กได้ สามารรถกินปลาที่มีขนาดเล็กกว่าตัวได้ถึงครึ่ง มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 20 ปี เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ในระยะเวลา 3-5 ปี

เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามสำหรับผู้ที่นิยมปลากินเนื้อNelson, Joseph S. (2006). Fishes of the World. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7. Berra, Tim M. (2001). Freshwater Fish Distribution. San Diego: Academic Press. ISBN 0-12-093156-7.
# ยูเรเนียม-238
ยูเรเนียม-238 (238U หรือ U-238) เป็นไอโซโทปกัมมันตรังสีของยูเรเนียม ไอโซโทปนี้สามารถพบได้ในธรรมชาติ ยูเรเนียม-238 ใช้เป็นวัสดุตั้งต้นให้แก่พลูโทเนียม-239 สามารถสลายด้วยวิธีการสลายตัวแอลฟา และ การสลายตัวเบต้าสองครั้ง
ไอโซโทป 99.248 % ของยูเรเนียม-238 มีครึ่งชีวิต 1.41 วินาที (4.468 ปี, หรือ 4.468 พันล้านปี). 

 การสลายตัวของยูเรเนียม-238 
ยูเรเนียม-238 เป็นไอโซโทปที่ไม่เสถียรจึงสามารถสลายตัวต่อไปได้ หลังการสลายตัวแล้วจะให้ ทอเรียม-234 หรือ พลูโทเนียม-238ขึ้นอยู่กับรูปแบบของการสลายตัว แล้วก็มีการสลายตัวต่อไปเรื่อยๆ จนไปเป็น ตะกั่ว-206 หรือ ซีเรียม-140

ตารางด้านล่างนี้แสดงการสลายตัวของยูเรเนียม-238 จนไปถึง ตะกั่ว-206
ไอโซโทปชื่อดั้งเดิม (short)ชื่อดั้งเดิม (long)รูปแบบของการสลายตัวครึ่งชีวิตMeVผลิตภัณฑ์ของการสลายตัว 238U U ยูเรเนียม α 4.468·109 a 4.270 234Th 234Th UX1 Uranium X1 β- 24.10 วัน 0.273 234mPa 234mPa UX2 Uranium X2 β- 99.84%  IT 0.16% 1.16 นาที 2.271  0.074 234U  234Pa 234Pa UZ Uranium Z β- 6.70 ชั่วโมง 2.197 234U 234U UII Uranium two α 245500 a 4.859 230Th 230Th Io ไอโอเนียม α 75380 a 4.770 226Ra 226Ra Ra เรเดียม α 1602 a 4.871 222Rn 222Rn Rn เรดอน α 3.8235 วัน 5.590 218Po 218Po RaA เรเดียม เอ α 99.98%  β- 0.02% 3.10 นาที 6.115  0.265 214Pb  218At 218At α 99.90%  β- 0.10% 1.5 วินาที 6.874  2.883 214Bi  218Rn 218Rn α 35 มิลลิวินาที 7.263 214Po 214Pb RaB เรเดียม บี β- 26.8 นาที 1.024 214Bi 214Bi RaC เรเดียม ซี β- 99.98%  α 0.02% 19.9 min 3.272  5.617 214Po  210Tl 214Po RaC' เรเดียม ซี' α 0.1643 มิลลิวินาที 7.883 210Pb 210Tl RaC" เรเดียม ซี" β- 1.30 นาที 5.484 210Pb 210Pb RaD เรเดียม ดี β- 22.3 a 0.064 210Bi 210Bi RaE เรเดียม อี β- 99.99987%  α 0.00013% 5.013 d 1.426  5.982 210Po  206Tl 210Po RaF เรเดียม เอฟ α 138.376 วัน 5.407 206Pb 206Tl β- 4.199 min 1.533 206Pb 206Pb – เสถียร – –
 รายการอ้างอิง
# แมงมุมปูขี้นก
แมงมุมปูขี้นก  จัดเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง อยู่ในไฟลัมArthropoda ชั้น Arachnida อันดับ Araneae เป็นแมงมุมที่มีลักษณะคล้ายปูขนาดเล็ก มีลำตัวค่อนข้างกว้างและแบน ขาทั้ง 4 คู่ยื่นออกไปทางด้านข้างของลำตัว โดยขาสองคู่หน้ามีขนาดใหญ่และยาวกว่าขาสองคู่หลัง ซึ่งส่วนใหญ่จะมีสีค่อนข้างอ่อนหรืออาจมีสีที่ใกล้เคียงกับพื้นหลัง ทั้งนี้เพื่อเป็นการพรางตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อม แมงมุมกลุ่มนี้จะไม่สร้างใยเพื่อดักจับเหยื่อ แต่จะซุ่มโจมตีเหยื่ออยู่บริเวณดอกไม้ ใบไม้ พื้นดิน เป็นต้น  Kozhukhov, O. 2007. “Crab Spider”. Online Encyclopedia.http://www.everythingabout.net/articles/biology/animals/arthropods/arachnids/spiders/crab_spider/

แมงมุมปูขี้นกนั้นจัดอยู่ในสกุล Phrynarachne ซึ่งถูกค้นพบบริเวณแถบเอเชียและแอฟริกาเป็นส่วนใหญ่ พบแล้วประมาณ 30 ชนิด ซึ่งปัจจุบันพบว่ามีรายงานการศึกษาในสกุลนี้ค่อนข้างน้อย  Zhang, J. K., Zhu, M. S. and Tso, I.M. 2006. FOUR NEW CRAB SPIDERS FROM TAIWAN(ARANEAE, THOMISIDAE). Journal of Arachnology 34: 77–86. http://www.bioone.org/doi/pdf/10.1636/H04-99.1

แมงมุมปูขี้นก ถือเป็นสิ่งชีวิตที่ประสบความสำเร็จในการพรางตัวมากที่สุดตัวหนึ่ง เนื่องจากร่างกายของมันมีรอยเปื้อนก้อนเล็กๆขึ้นเต็มไปหมด ซึ่งทำให้มันมีลักษณะเหมือนขี้นกที่สดใหม่ นอกจากนี้มันยังเพิ่มการเลียนแบบขี้นก โดยการอยู่บนใยสีขาวที่มันสร้างขึ้นมา เอาขาแนบชิดกับลำตัวและไม่แสดงการเคลื่อนไหวเป็นระยะเวลานาน ทั้งนี้เพื่อเป็นการทำให้สิ่งมีชีวิตอื่นเกิดการเข้าใจผิดว่าเป็นรอยเปื้อนของขี้นกที่อยู่บนใบไม้และเพื่อเป็นการป้องกันตัวจากการถูกจับกินโดยศัตรู Joseph K. H. Koh. 2000. Bird-Dung Crab Spider(Phrynarachne sp.). A Guide to Common Singapore Spiders. http://habitatnews.nus.edu.sg/guidebooks/spiders/text/Phrynarachne.htm

แมงมุมปูขี้นกสามารถสร้างกลิ่นและปล่อยกลิ่นที่เหมือนกับกลิ่นของอุจจาระหรือปัสสาวะได้ ซึ่งวิธีการสร้างกลิ่นนี้ถือเป็นวิธีการที่ฉลาดมากในการดึงดูดแมลงบางกลุ่ม เช่น แมลงวัน ให้เข้ามาและหลังจากนั้นมันก็จะโจมตีเหยื่อทันทีhttp://habitatnews.nus.edu.sg/guidebooks/spiders/text/Phrynarachne.htm
http://www.ichat.in.th/CabalLike/topic-readid92624-page1
# Spongilla lacustris
Spongilla lacustris เป็นสัตว์น้ำไม่มีกระดูกสันหลังจำพวกฟองน้ำ (Porifera) ชนิดหนึ่ง จัดเป็นฟองน้ำน้ำจืด (Spongillidae) ชนิดหนึ่ง พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดอย่างกว้างขวางทั้งในทวีปยุโรป, เอเชีย และออสเตรเลีย และมีแนวโน้มว่าจะอยู่จำแนกออกเป็นชนิดใหม่ 

ในประเทศไทยเคยรายงานพบที่ทะเลน้อย ส่วนหนึ่งของทะเลสาบสงขลา จังหวัดสงขลา  รวมทั้งบ่อบัวภายในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม  มีสีเขียวเนื่องจากมีสาหร่ายเซลล์เดียวอาศัยอยู่ด้วย ในระยะที่ยังเป็นวัยอ่อนหรือเป็นเจมมูลจะอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำไหลโดยมีเปลือกเคลือบ เมื่อสภาวะเหมาะสมจะแตกตัวเป็นก้อนกลม ๆ ใส ๆ เกาะไปกับวัสดุประเภทต่าง ๆ ใต้น้ำ เช่น กิ่งก้านของพืชน้ำ หรือก้อนหิน เมื่อถึงวัยเจริญเต็มที่จะแตกแขนงคล้ายเขากวาง หรือปะการังเขากวาง

กินอาหารแบบกรองกินแพลงก์ตอนหรือแบคทีเรียที่ล่องลอยในกระแสน้ำ เจริญเติบโตได้ดีในที่ ๆ มีแสงสว่าง แต่ไม่ใช่แสงจ้าหรือแสงแดดโดยตรง สามารถนำมาเพาะเลี้ยงได้ในตู้ปลาหรือที่เลี้ยง แต่ทว่าเลี้ยงให้รอดได้ค่อนข้างยาก Download: file.

นอกจากนี้แล้วสาหร่ายสีเขียวในฟองน้ำน้ำจืดชนิดนี้ สามารถสกัดออกมาเป็นสารขัดหน้าช่วยรักษาสิวได้
# กองทัพบราซิล
กองทัพบราซิล (,) เป็นกองกำลังทหารของสหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล มีหน้าที่ปกป้องในอธิปไตย และ พิทักษ์ผลประโยชน์ของบราซิล กองทัพบราซิลประกอบด้วยกองทัพบก, กองทัพอากาศ กองทัพเรือ และ กองกำลังตำรวจ โดยอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของกระทรวงกลาโหม โดยที่ประธานาธิบดี เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพบราซิล
# วัดไสยาศน์
วัดไสยาศน์ ตั้งอยู่ที่ บ้านไสยาศน์ หมู่ที่ 2 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย  เป็นชนิดวัดราษฎร์  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2498 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2546 กองพุทธสถาน,กรมการศาสนา. ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร หน้าที่  เล่ม 7 ,กรุงเทพฯ : กองพุทธศาสนสถาน กรมการศาสนา, 2526.

 ประวัติ 
 ประวัติ 
วัดไสยาศน์ตั้งเมื่อ พ.ศ 2498 เรียกตามชื่อบ้าน ตั้งอยู่ที่ บ้านไสยาศน์ หมู่ที่ 2 ตำบลวังทองแดง อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย 

ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 16 ตารางวา น.ส.๓ ก.เลขที่ 1352 อาณาเขต ทิศเหนือ จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ จดคลองสาธารณะ ทิศตะวันออก จดคลองสาธารณะ ทิศตะวันตก จดหมู่บ้านไสยาศน์ อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถ กว้าง 20 เมตร  ยาว 40 เมตร  เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี 2546 ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2499 กุฎิสงฆ์ 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 3  และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูชนียวัตถุมี มีพระประธานในอุโบสถ ปางมารวิชัย (หลวงพ่อโตวัดไสยาศน์)มีพระพุทธรูป ปางไสยาศน์ ประดิษฐ์สถานประจำวิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ 2536  ยาว 6 เมตร สูง 2 เมตร

วัดไสยาศน์ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 เรียกตามชื่อบ้าน ได้รับประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2544 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ 2546 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว ๑๗ เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2499 การบริหารการศึกษาและการปกครอง มีเจ้าอาวาส คือ รูปที่หนึ่ง  พระอธิการสุทิน ปสนฺโน  รูปที่สอง พระอธิการสุรเดช  รูปที่สาม พระใบฎีกากฤชณภัทร กิตฺติธโร  ปัจจุบัน  การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525 

 ศาสนวัตถุ 
 วิหาร มีพระพุทธรูป ปางสมาธิ ประดิษฐ์สถานอยู่ 1 องค์ ปางไสยาศน์ ประดิษฐ์สถานอยู่ 1 องค์ สร้างเมื่อ พ.ศ 2536
 อุโบสถ กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ 2535
 ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 17 เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2498
 หอสวดมนต์ 1 หลัง เป็นอาคารไม้  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502
 กุฎิสงฆ์ 3 หลัง เป็นอาคารไม้ 3  และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง 

 ลำดับเจ้าอาวาส 
 <center>ลำดับเจ้าอาวาสวัดไสยาศน์ ต.วังทองแดง อ.เมือง จ.สุโขทัย </center> ที่ รายนาม/สมณศักดิ์  ตำแหน่ง เริ่มวาระ สิ้นสุดวาระ  หมายเหตุ 1 พระอธิการสุทิน ปสนฺโนเจ้าอาวาส พ.ศ. 2544  พ.ศ. 2550 ----  2  พระอธิการสุรเดช  เจ้าอาวาส  พ.ศ. 2551  2563 
3 พระใบฎีกากฤชณภัทร กิตฺติธโร เจ้าอาวาส พ.ศ.2565 ปัจจุบัน
# สฺวี ยฺหวินลี่
สฺวี ยฺหวินลี่ (เกิด 2 สิงหาคม พ.ศ. 2530) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวจีน ในตำแหน่งบอลเร็ว

 ประวัติ 
สฺวี ยฺหวินลี่ ภูมิลำเนาอยู่ที่มณฑลฝูเจี้ยน ส่วนสูง 195 ซม. น้ำหนัก 75 กก. 

เมื่ออายุ 10 ปี สูง 162 ซม.จึงได้เข้าร่วมกับทางโรงเรียนวอลเลย์บอล ซึ่งในปี 2004 เล่นตำแหน่งหัวเสาให้ทีมฝูเจี้ยน และปี2005 ได้เปลี่ยนมาเป็นตำแหน่งบอลเร็วเนื่องจากเล่นได้โดดเด่น จนกระทั่งติดทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกเมื่อปี 2006 จนถึงปัจจุบัน

 ผลงาน 
 บุคคล 
 วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชียนคัพ 2012 "บล็อกยอดเยี่ยม"
 วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013 "ผู้เล่นทรงคุณค่า"
 วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013 "บล็อกยอดเยี่ยม"
 วอลเลย์บอลชิงแชมป์เอเชีย 2013 "บล็อกยอดเยี่ยม"

 สโมสร 
 วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรเอเชีย 2013 – 16px ชนะเลิศ, ร่วมกับ สโมสรกวางตุ้งเอเวอร์แกรนด์
 วอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2013 – ไฟล์:Med 3.png เหรียญทองแดง, ร่วมกับ สโมสรกวางตุ้งเอเวอร์แกรนด์
# ผึ้งมิ้ม
ผึ้งมิ้ม  มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Apis florea เป็นผึ้งขนาดเล็ก เป็นผึ้งที่ช่วยผสมเกสรพืชโดยเฉพาะมะม่วง ชมพู่ และงา ทำให้พืชมีผลิตผลมากขึ้น    http://archive.lib.cmu.ac.th/full/T/2551/ento0251nb_ch1.pdf 	มีอยู่ทั่วไปแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันตก เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ
http://archive.lib.cmu.ac.th/full/T/2551/ento0251nb_ch1.pdf
ผึ้งมิ้มชอบสร้างรังบนต้นไม้และในซุ้มไม้ที่ไม่สูงจนเกินไปนัก ลักษณะรวงรังมีชั้นเดียว  มีขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือผู้ใหญ่กางเต็มที่ (ขนาดประมาณ 20 – 30 เซนติเมตร) ผึ้งมิ้มมักจะปกปิดรังของมันอยู่ในซุ้มไม้และกิ่งไม้เพื่อพรางตาป้องกันศัตรู
# กระสุนพระอินทร์
กระสุนพระอินทร์  เป็นอันดับของกิ้งกือกระสุน พบได้ส่วนใหญ่ในซีกโลกเหนือ พวกมันมีลักษณะคล้ายคลึงกับตัวกะปิมาก และสามารถม้วนตัวเป็นก้อนกลมๆ ได้ พวกมันมี 12 ปล้องลำตัว ขา 17–19 คู่ อันดับนี้ประกอบไปด้วยสิ่งมีชีวิต 30 สกุล และ 280 ชนิดเป็นอย่างน้อย รวมทั้ง Glomeris marginata กิ้งกือกระสุนที่พบได้ทั่วไปในทวีปยุโรป
# ไซโฟซัว
ไซโฟซัว หรือ แมงกะพรุนแท้ เป็นชั้นของสัตวน้ำไม่มีกระดูกสันหลังในไฟลัมไนดาเรีย ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Scyphozoa

ลักษณะและวงจรชีวิต
จัดเป็นแมงกะพรุนส่วนใหญ่ หรือแมงกะพรุนแท้ สัตว์ในชั้นนี้วัฎจักรชีวิตมีรูปร่าง 2 แบบ ในระยะที่เป็นตัวอ่อนจะมีรูปร่างแบบโพลิบมีขนาดเล็ก และในระยะที่เป็นตัวเต็มวัยมีรูปร่างแบบเมดูซา  มีรูปร่างคล้ายกระดิ่งคว่ำ มีปากอยู่ด้านล่างตรงกลาง รอบปากจะมีออรัลอาร์ม  มีลักษณะยาวแบบคล้ายหนวดยาว 4 อัน ทำหน้าที่จับเยื่อเข้าปาก ด้านบนของลำตัวมีลักษณะโค้งนูน มีชั้นวุ้นหนาทำให้ลอยตัวได้ดี บริเวณขอบกระดิ่งมีหนวดสั้น ๆ อยู่เป็นจำนวนมาก มีอวัยวะควบคุมการทรงตัวและจุดรับสัมผัสความเข้มของแสงอยู่ที่ฐานของหนวด ดำรงชีวิตเป็นอิสระอาศัยอยู่ในน้ำทะเลทั้งหมด เคลื่อนที่โดยการหดตัวของขอบกระดิ่งเป็นจังหวะค่อย ๆ 

มีความยาวโดยทั่วไปตั้งแต่ 2 ถึง 40 เซนติเมตร (0.79 ถึง 16 นิ้ว) แต่ชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ Cyanea capillata สามารถยาวได้ถึง 2 เมตร (6.6 ฟุต)  Kramp, P. L. (1961). "Synopsis of the medusae of the world". Journal of the Marine Biological Association of the United Kingdom 40: 1–469.

การจำแนก
ประมาณ 200 ชนิด ที่ได้รับการการจำแนกอย่างเป็นทางการ แต่ทว่าเชื่อว่ามีจริงได้ถึง 400 ชนิดDaly, Brugler, Cartwright, Collins, Dawson, Fautin, France, McFadden, Opresko, Rodriguez, Romano & Stake (2007). The phylum Cnidaria: A review of phylogenetic patterns and diversity 300 years after Linnaeus. Zootaxa 1668: 127–182 

ชั้น Scyphozoa
 อันดับ Coronatae
 วงศ์ Atollidae
 วงศ์ Atorellidae
 วงศ์ Linuchidae
 วงศ์ Nausithoidae
 วงศ์ Paraphyllinidae
 วงศ์ Periphyllidae
 ชั้นย่อย Discomedusae
 อันดับ Rhizostomeae
 อันดับย่อย Daktyliophorae
 วงศ์ Catostylidae
 วงศ์ Lobonematidae
 วงศ์ Lychnorhizidae
 วงศ์ Rhizostomatidae
 วงศ์ Stomolophidae
 อันดับย่อย Kolpophorae
 วงศ์ Cassiopeidae
 วงศ์ Cepheidae
 วงศ์ Mastigiidae
 วงศ์ Thysanostomatidae
 วงศ์ Versurigidae
 อันดับ Semaeostomeae
 วงศ์ Cyaneidae
 วงศ์ DrymonematidaeBayha, K. M., and M. N. Dawson (2010). New family of allomorphic jellyfishes, Drymonematidae (Scyphozoa, Discomedusae), emphasizes evolution in the functional morphology and trophic ecology of gelatinous zooplankton. The Biological Bulletin 219(3): 249–267
 วงศ์ Pelagiidae
 วงศ์ PhacellophoridaeStraehler-Pohl, I., C. L. Widmer, and A. C. Morandini (2011). Characterizations of juvenile stages of some semaeostome Scyphozoa (Cnidaria), with recognition of a new family (Phacellophoridae). Zootaxa 2741: 1-37
 วงศ์ Ulmaridae
# ชมพูนุช ตัณฑเศรษฐี
ชมพูนุช สุวรรณบุปผา หรือชมพูนุช ตัณฑเศรษฐี (ชื่อเล่น เจ็ม) เป็นอดีตผู้ประกาศข่าว และอดีตรองผู้อำนวยการฝ่ายข่าวของช่องเวิร์คพอยท์

 ประวัติส่วนตัว 
เจ็มเกิดเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2520 ที่จังหวัดเชียงใหม่ จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย, ระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ วิชาเอกสื่อสารและมวลชน มหาวิทยาลัยพายัพ และระดับปริญญาโท คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ในสมัยที่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยพายัพ เจ็มก็ได้เป็นพิธีกรดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ไปด้วย และต่อมาได้เริ่มทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวที่สถานีโทรทัศน์ไอทีวี เนื่องจากไอทีวีได้สัญจรไปภาคเหนือและได้ให้นักศึกษาเป็นผู้ประกาศข่าวในช่วงเที่ยงในชื่อ "ข่าวเที่ยงวัยทีน" ก่อนจะกลายเป็นผู้ประกาศข่าวเต็มตัวในเวลาต่อมา โดยเป็นผู้ประกาศข่าวร่วมกับเทพชัย หย่อง ผู้อำนวยการฝ่ายข่าวคนแรกของช่อง นอกจากนี้ยังเป็นผู้สื่อข่าวนอกสถานที่ อ่านข่าวพยากรณ์อากาศ รวมถึงอ่านข่าวในพระราชสำนักอีกด้วย

ปลายปี พ.ศ. 2550 เจ็มย้ายจากไอทีวีเพราะหมดสัญญาจ้างเมื่ออยู่ได้ 3 เดือนก่อนที่จะปิดสัญญาณการออกอากาศ และได้ย้ายไปอยู่ช่อง 7 สี เป็นผู้ประกาศข่าวเศรษฐกิจในช่วงเด็ดเศรษฐกิจ อ่านข่าวภาคเที่ยงร่วมกับ "เหมือนฝัน ประสานพานิช" และผู้สื่อข่าวสัญจร และต่อมาเธอได้ขยับมาเป็นผู้ประกาศข่าวภาคค่ำช่วงที่ 2 อีกด้วย

ในปี พ.ศ. 2559 เจ็มได้ย้ายมาเป็นผู้ประกาศข่าวทางช่องเวิร์คพอยท์ ดำเนินรายการ ข่าวมื้อเช้า คู่กับ บรรจง ชีวมงคลกานต์ รองผู้อำนวยการฝ่ายข่าวของช่อง ซึ่งต่อมาเจ็มก็ได้ทำงานในตำแหน่งนี้เช่นกัน

ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ "เก่ง - กฤษฏิน สุวรรณบุปผา" อดีตผู้ประกาศข่าวกีฬาของช่อง 3 เอชดี มีบุตรสาว 1 คนคือ น้องณิดา - ด.ญ.ประณิดา สุวรรณบุปผา

 ประวัติการทำงาน 
 ผู้ประกาศข่าวสุดสัปดาห์
 ผู้ประกาศข่าวในพระราชสำนัก
 ผู้ประกาศข่าวพยากรณ์อากาศ
 ผู้ประกาศข่าวสุดสัปดาห์
 พิธีกรรายการท่องเที่ยวเชิงสารคดี รายการร้อยฝันพันเส้นทาง สถานีโทรทัศน์ทีไอทีวี
 ผู้สื่อข่าวสายเฉพาะกิจ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
 ผู้ประกาศข่าวช่วงคิดรอบทิศ รายการเด็ดเศรษฐกิจ
 ผู้ประกาศข่าวเด็ด 7 สี
 ผู้ประกาศข่าวภาคเที่ยง
 ผู้ประกาศข่าวรายการ ตลาดข่าวเวิร์คพอยท์ ทุกเช้าวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 05:00 - 06:20 น.
 รองผู้อำนวยการฝ่ายข่าวเวิร์คพอยท์ 23
 ผู้ประกาศข่าวรายการ ข่าวเช้าเวิร์คพอยท์ คู่กับ สุภาพชาย บุตรจันทร์ และ รินลดา รวีเลิศ ทุกเช้าวันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 06:20 - 08:40 น.
# พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ (หรือ พระองค์เจ้าอไภยพระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในพระราชวงศ์จักรี, หน้า 6) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 27 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับเจ้าจอมมารดาทองอยู่

พระองค์เจ้าอำไพ ประสูติ พ.ศ. 2342 ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 ทรงผนวชอยู่วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็นพระราชาคณะพระประวัติตรัสเล่า/๗-สมัยทรงรับสมณศักดิ์ และทรงพระราชทาน ตาลปัตรแฉกงาปรุ ลักษณะอย่างพัดด้ามจิ้ว รูปกลมมนอย่างพัดหน้านาง ยอดพัด และส้นพัด แกะลายบัว เหมือนพัดแฉก ให้ทรงถือ ต่อมาพระองค์ลาผนวช และสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร วันอาทิตย์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2384คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ กรมศิลปากร ราชสกุลวงศ์  พิมพ์ครั้งที่ 4; กรุงเทพฯ, สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์: 2554

พระอิสริยยศ
 หม่อมเจ้าอำไพ (พ.ศ. 2342 - พ.ศ. 2352)
 พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าอำไพ (พ.ศ. 2352 - พ.ศ. 2367)
 พระน้องยาเธอ พระองค์เจ้าอำไพ (พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2384)
 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอำไพ (พ.ศ. 2384 - ปัจจุบัน)
# กลุ่มภาษามองโกล
กลุ่มภาษามองโกล (Mongolic languages) เป็นกลุ่มของภาษาที่ใช้พูดในเอเชียกลาง มีสมาชิก 13 ภาษา นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มรวมกลุ่มภาษามองโกลเข้ากับกลุ่มภาษาตังกูสิต กลุ่มภาษาเตอร์กิก เป็นตระกูลภาษาอัลไตอิก แต่ยังไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป ภาษาในกลุ่มนี้ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือภาษามองโกเลีย ซึ่งเป็นภาษาแม่ของชาวมองโกล มีผู้พูด 3.278 ล้านคนในมองโกเลีย รัสเซียและจีน ภาษานิกูดารี ซึ่งเป็นภาษากลุ่มมองโกลที่จัดจำแนกไม่ได้ ยังคงมีผู้พูดราว 100 คนในเฮรัต อัฟกานิสถาน

 การจัดจำแนก 
 ภาษามองโกลยุคกลาง
 ภาษามองโกลคลาสสิก
 ภาษามองโกลกลาง 
 ภาษามองโกเลียสำเนียงคอลคา (ภาษาราชการของมองโกเลีย) 
 ภาษาออร์ดอส 
 ภาษาชาฮาร์ และสำเนียงอื่นๆในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
 ภาษามองโกลตะวันตก 
 ภาษาโอยรัต 
 ภาษาคาร์คัต
 ภาษามองโกลเหนือ 
 ภาษาบูร์บัต 
 ภาษามองโกลคามนิกัน
 ภาษามองโกลตะวันออกเฉียงเหนือ 
 ภาษาดาร์กู
 ภาษามองโกลตะวันออกเฉียงใต้
 ภาษามองอัวร์ (ได้รับอิทธิพลจากภาษาทิเบตและภาษาจีนมาก) 
 ภาษากังเจีย 
 ภาษาบอนัน 
 ภาษาต้งเซี่ยง
 ภาษามองโกลใต้-กลาง
 ภาษายูกุร์ตะวันออก
 ภาษามองโกลตะวันตกเฉียงใต้ 
 ภาษาโมโคล
ในบางครั้งจะรวมกลุ่มภาษามองโกลกลาง ตะวันตกและเหนือเป็นภาษามองโกเลีย
 ประวัติศาสตร์ 
 ยุคก่อนประวัติศาสตร์ 
กลุ่มภาษามองโกลมีจุดกำเนิดมาจากภาษามองโกลดั้งเดิมที่เคยใช้พูดในเวลาที่เจงกีสข่านรวบรวมชาวมองโกลหลากหลายเผ่าให้เป็นเอกภาพ ภาษาที่เชื่อว่ามีความเกี่ยวข้องกับภาษามองโกลดั้งเดิมคือภาษาตับคัช ซึ่งพบในสมัยราชวงศ์เว่ยเหนือและภาษาคีตัน ในกรณีของภาษาตับคัช หลักฐานที่เหลืออยู่มีน้อยซึ่งมีเพียงพอที่จะยืนยันว่าความสัมพันธ์นี้เป็นไปได้ ในกรณีของภาษาคีตัน มีหลักฐานเหลืออยู่มากกว่า แต่ส่วนใหญ่เขียนด้วยอักษรคีตันทั้งสองแบบที่ยังอ่านไม่ได้ แต่ก็พอสรุปความสัมพันธ์ว่าเป็นไปได้สูง ภาษาที่เป็นจุดกำเนิดของภาษามองโกลดั้งเดิมและสองภาษานี้ เรียกว่าภาษาก่อนมองโกลดั้งเดิม
 ยุคประวัติศาสตร์ 
หลักฐานเอกสารภาษามองโกลชิ้นแรกที่เหลืออยู่คือศิลาจารึกยีซุงเก ซึ่งเป็นรายงานเกี่ยวกับกีฬา  จารึกด้วยอักษรมองโกเลียบนก้อนหิน ซึ่งมีอายุราว พ.ศ. 1763 – 1764 นอกจากนั้น เป็นหลักฐานที่เขียนด้วยอักษรมองโกเลียกับอักษรพักปาส์ อักษรจีน อักษรอาหรับ และอักษรทางตะวันตกอื่นๆ ภาษามองโกลยุคกลางเริ่มปรากฏในพุทธศตวรรษที่ 18-20  เอกสารที่เขียนด้วยอักษรมองโกเลีย มีลักษณะบางอย่างที่แตกต่างไป บางครั้งแยกเป็นภาษามองโกลก่อนคลาสสิก ยุคถัดมาคือภาษามองโกลคลาสสิกซึ่งอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 22-24 ซึ่งมีการจัดมาตรฐานเกี่ยวกับการสะกดคำและการเรียงประโยค ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาษามองโกลสมัยใหม่
 อ้างอิง 

 
 
 Janhunen, Juha. 2012. Khitan – Understanding the language behind the scripts. SCRIPTA, Vol. 4: 107–132.
 
 
 
 
 
 [Sechenbaatar] Sečenbaγatur, Qasgerel, Tuyaγ-a, B. ǰirannige, U Ying ǰe. (2005). Mongγul kelen-ü nutuγ-un ayalγun-u sinǰilel-ün uduridqal. Kökeqota: ÖMAKQ.
 
 
 
 
 Vovin, Alexander. 2007. Once again on the Tabgač language. Mongolian Studies XXIX: 191–206.

แหล่งข้อมูลอื่น
 Ethnic map of Mongolia
 Monumenta Altaica grammars, texts, dictionaries and bibliographies of Mongolian and other Altaic languages