wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หลวงปู่รอด พฺรหฺมสโร
ประวัติ 
หลวงปู่รอด ท่านเกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2414 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี ณ บ้านสระขวัญ ต.ลำคอหงส์ อ.โนนสูง จ.นครราชสีมา เป็นบุตรของนายไข่ และนางพูน ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2436 ขณะอายุ 22 ปี ณ อุโบสถวัดบ้านสะพาน ต.ขามเฒ่า อ.โนนสูง จ.นครราชสีมา โดยมี พระอาจารย์อยู่ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายา "พรหมสาโร" หลวงปู่รอด ท่านได้รับตำแหน่งมากมาย ในกิจของสงฆ์ เช่น ตำแหน่งเจ้าคณะตำบล และ ท่านเป็นคนที่มีความเลื่อมใสต่อพระพุทธศาสนาอย่างมาก และท่านได้อธิษฐานว่า ตลอดชีวิตของการเป็นสมณะ ท่านปรารถนาที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง นั่นก็คือ การสร้างวัดทั้งหมด 5 วัด หลวงปู่รอด ได้เคยกลับมาจำพรรษาอยู่ที่ วัดขามเฒ่า จนถึงปี พ.ศ. 2490 ก็กลับมาจำพรรษาอยู่ที่วีดดอนผวายอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ ท่านได้จำพรรษาอยู่ที่วัดดอนผวายจนกระทั่งมรณภาพเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2499 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พระมหากษัตริย์แห่งประเทศไทย รวมอายุได้ 85 ปี 63 พรรษา
 วัตถุมงคล และ ปฏิปทา 
หลวงปู่รอด ท่านเป็นคนที่เชี่ยวชาญ ทางด้านไสยเวท วิทยาคมอยู่สม่ำเสมอ และชอบวิปัสสนากรรมฐานเป็นอย่างมาก มีการล่ำลือว่า ท่านเป็นคนที่รู้เหตุการณ์ล่วงหน้าในอนาคต และมีหูทิพย์ ตาทิพย์  มีอภินิหารต่อลูกศิษย์มากมาย วัตถุมงคลของท่านที่เข้มขลังมากที่สุด คือ เหรียญพระปิดตาเนื้อทองเหลือง ผ้ายันต์รอยมือรอยเท้า สีผึ้ง และนางกวัก เป็นต้น และเวลาพกพระเครื่องของท่านไปนั้น คนเชื่อกันว่า ใครพกไปนั้นไม่ตายโหง หลวงปู่รอด ท่านไปด้ชื่อว่า เป็นพระเกจิอาจารย์แห่งโคราช  และ ถ้าพูดถึงในศิษยานุศิษย์ ได้ตั้งสมัญญานามให้ท่านว่า เทพเจ้าแห่งโคราช และ พระเครื่องของท่าน ก็เป็นเหรียญยอดนิยม และ มีความขลังมาก 
 อ้างอิง 
 หลวงปู่รอด พรหมสาโร 
 ประวัติหลวงพ่อรอด วัดบ้านไพ
 พระเครื่องหลวงปู่รอด
# นครเจียอี้
เจียอี้ (เป่อ่วยจีภาษาฮกเกี้ยนถิ่นไต้หวัน: Ka-gī) เป็นนครแห่งหนึ่งในมณฑลไต้หวัน สาธารณรัฐจีน ตั้งอยู่บนที่ราบทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ ถูกล้อมรอบโดยเทศมณฑลเจียอี้ มีผู้อยู่อาศัยจำนวน 263,188 คน เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2023

ในอดีตเคยถูกเรียกด้วยชื่อภาษาฮอลันดาว่า "ติโรเซน" (Tirosen หรือ Tirocen) และเคยถูกเรียกว่า คางิ (かぎ, Kagi) ตั้งแต่สมัยช่วงปลายราชวงศ์ชิงตลอดจนสุดการปกครองของญี่ปุ่น คางิเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดไทนังมาตั้งแต่ ค.ศ. 1920 ต่อมา หลังการยอมจำนนของญี่ปุ่น สาธารณรัฐจีน ซึ่งโค่นล้มราชวงศ์ชิงไปเมื่อ ค.ศ. 1911 ได้เข้าควบคุมเจียอี้ใน ค.ศ. 1945 โดยได้รับการบริหารในสถานะนครที่ขึ้นกับมณฑลไต้หวัน ก่อนที่นครเจียอี้จะถูกยุบรวมเข้ากับเทศมณฑลเจียอี้ใน ค.ศ. 1950 ให้อยู่ในสถานะนครที่ขึ้นกับเทศมณฑลแทน และต่อมาก็ได้รับสถานะนครที่ขึ้นกับมณฑลคืนใน ค.ศ. 1982 ใน ค.ศ. 1998 ได้มีการปรับปรุงการบริหารของมณฑลไต้หวันให้มีความคล่องตัวมากขึ้น ทำให้นครเจียอี้อยู่ภายใต้การปกครองโดยตรงของสภาบริหารของไต้หวัน

 การเมืองการปกครอง 
thumb|150px|หฺวาง หมิ่นฮุ่ย ผู้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกเทศมตรีนครเจียอี้
thumb|ศาลาว่าการนครเจียอี้

นครเจียอี้เป็นนครที่อยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลไต้หวัน มีการปกครองในรูปแบบเทศบาล มีสภาและนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้ง ผู้ดำรงตำแหน่งนายกเทศมตรีนครเจียอี้คนปัจจุบัน คือ หฺวาง หมิ่นฮุ่ย สังกัดก๊กมินตั๋ง

 เขตการปกครอง 
นครเจียอี้แบ่งออกเป็น 2 เขต โดยมีเขตตะวันออกเป็นเขตที่ตั้งศาลาว่าการนครเจียอี้

แผนที่ชื่อภาษาจีนภาษาฮกเกี้ยนไต้หวันภาษาฮากกาไต้หวันประชากร (2016)พื้นที่ (ตร.กม.) 120px เขตตะวันออกTangTûng122,87729.1195 เขตตะวันตกSeSî147,39630.9061
# สไปซ์ (เพลงของเพอร์ฟูม)
"สไปซ์"  เป็นซิงเกิลลำดับที่ 19 ของวงเพอร์ฟูม โดยเพลง "Spice" ถูกใช้เป็นเพลงประกอบละครเรื่องเซงโยชูฟุ เท็นเทอิ (Sengyoshufu Tantei) และเพลง "GLITTER" เป็นเพลงประกอบโฆษณาของ "คิริน"

รายชื่อเพลง

ซีดีซิงเกิลภาษาญี่ปุ่น
 – 3:54
"Glitter" – 5:10
 (Instrumental) – 3:54
"Glitter" (Instrumental) – 5:10

ซีดีซิงเกิลภาษาญี่ปุ่น
 – 3:54
"Glitter" – 5:10
 (Instrumental) – 3:54
"Glitter" (Instrumental) – 5:10
 (Video clip) – 5:22

ดิจิทัลดาวน์โหลด
 – 3:54
"Glitter" – 5:10
 (Instrumental) – 3:54
"Glitter" (Instrumental) – 5:10

 ชาร์ตและการรับรอง 

 ชาร์ตประจำสัปดาห์ 
 ชาร์ต (2011) ตำแหน่งสูงสุดJapan Daily Chart (Oricon)2Japan Weekly Chart (Oricon)2Japan Monthly Chart (Oricon)4Japan Yearly Chart (Oricon)82Japan Hot 100 (Billboard)2

การรับรอง

ประวัติการวางจำหน่าย
 ภูมิภาค วันที่ รูปแบบ สังกัด ญี่ปุ่น 2 พฤศจิกายน 2011ออสเตรเลีย 19 มิถุนายน 2013ดิจิทัลดาวน์โหลดยูนิเวอร์แซลมิวสิกเจแปนนิวซีแลนด์สหราชอาณาจักรเยอรมนีไอร์แลนด์ฝรั่งเศสสเปนไต้หวันสหรัฐ25 มิถุนายน 2013แคนาดา
# จีหลง
จีหลง  เป็นเมืองท่าสำคัญ มีฐานะเป็นนครภายใต้การปกครองของมณฑล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวัน มีอาณาเขตติดกับนครซินเป่ย์ ซึ่งหากรวมจีหลง ซินเป่ย์ และไทเป จะเรียกว่าเขตมหานครไทเป–จีหลง จีหลงมีชื่อเล่นว่า ท่าเรือสายฝน (雨港) เพราะมีฝนตกชุกและมีชื่อเสียงในเรื่องเกี่ยวกับทะเล นครแห่งนี้เป็นท่าเรือใหญ่อันดับสองของไต้หวันรองจากนครเกาสฺยง

 การปกครอง 
ศูนย์กลางการปกครองของนครจีหลง คือ เขตจงเจิ้ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นนครจีหลง และสภานครจีหลง นายกเทศมนตรีคนปัจจุบัน คือ หลิน โย่วชาง (林右昌) สังกัดพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า

 เขตการปกครอง 
นครจีหลงแบ่งออกเป็น 7 เขต ดังนี้
แผนที่ชื่ออักษรจีนภาษาไต้หวันภาษาแคะประชากร (2016)พื้นที่ (ตร.กม.) 250px เขตจงเจิ้งTsûng-tsang52,68910.2118 เขตจงชานTsûng-sân48,36910.5238 เขตเหรินไอ้Yìn-oi45,5634.2335 เขตซินอี้Sin-ngi51,62110.6706 เขตอันเล่อÔn-lo̍k81,29818.0250 เขตหนวนหน่วนNôn-nôn38,39322.8283 เขตชีตู่Tshit-tù54,08656.2659

 ภูมิอากาศ
# เทศมณฑลซินจู๋
เทศมณฑลซินจู๋  เป็นเทศมณฑลหนึ่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศไต้หวัน ประชากรในเทศมณฑลส่วนใหญ่เป็นชาวแคะ และยังมีชนกลุ่มน้อยชนพื้นเมืองไต้หวันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเทศมณฑล มีเมืองหลวงคือ นครจู๋เป่ย์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานรัฐบาลท้องถิ่น ส่วนหนึ่งของอุทยานวิทยาศาสตร์ซินจู๋ตั้งอยู่ในเทศมณฑลซินจู๋

 เขตการปกครอง 

thumb|รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลซินจู๋
thumb|สภาเทศมณฑลซินจู๋
thumb|หยาง เหวินเคอ ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเทศมณฑลซินจู๋

เทศมณฑลซินจู๋แบ่งการปกครองออกเป็น 1 นคร, 3 เมือง, 7 ตำบล และ 2 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา นครจู๋เป่ย์เป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล ซึ่งเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นและสภา ผู้ว่าการเทศมณฑลคือ หยาง เหวินเคอ สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง เขตการปกครองมีดังนี้

แผนที่center|300px|เขตการปกครองของเทศมณฑลซินจู๋ประเภทชื่ออักษรจีนภาษาฮกเกี้ยนภาษาฮากกากลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซานครจู๋เป่ย์ติ๊กปักTek-pakจุกแปดTsuk-petเมืองกวานซีกวนเซ้Koan-seกวนซีKûan-sîKansai ภาษาอตายัลซินผู่ซินป๊อSin-po͘ซินพูSîn-phûจู๋ตงติ๊กตั๊งTek-tangจุกตุงTsuk-tûngตำบลเป่าชานเป๊อซั้นPó-sanป้อซันPó-sânเป๋ย์ผู่ปั๊กป๊อPak-po͘แปดพูPet-phûเอ๋อร์เหมย์เงอบี๋Gô-bîงอหมี่Ngô-mìเหิงชานไฮวซั้นHoâiⁿ-sanหวั่งซันVàng-sânหูโข่วออเค่าÔ͘-kháuฝู่เคี่ยวFù-khiéuชฺยงหลินคย็องหนาKhiông-nâคยุงหลิ่มKhiûng-lìmซินเฟิงซินฮ้องSin-hongซินฟุงSîn-fûngตำบลชนพื้นเมืองภูเขาเจียนฉือเจียมเจี๊ยะChiam-chio̍hเจียมซักTsiâm-sa̍kNahuy ภาษาอตายัลอู่เฟิงง้อฮ้องNgó͘-hongอึ้งฟุงŃg-fûngGohogo ภาษาอตายัล, ภาษาไซซิยัต

 การขนส่ง 
thumb|สถานีรถไฟความเร็วสูงซินจู๋

 ทางราง 
สถานีซินจู๋ของรถไฟความเร็วสูงไต้หวัน ตั้งอยู่ในเทศมณฑลนี้ในนครจู๋เป่ย์ และยังมีสายรถไฟของการรถไฟไต้หวัน 3 สายพาดผ่าน ซึ่งได้แก่ สายลิ่วเจีย, สายเน่ย์วาน และสายหลักตะวันตก

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
 Chen Ying-git - นักร้อง
 Cyndi Wang - นักร้อง-นักแสดง
 ฮีบี เถียน - นักร้อง-นักแสดง และสมาชิกวงเกิร์ลกรุ๊ป S.H.E
 Joanne Tseng - นักแสดง
 โจ เฉิน - นักแสดง
 Landy Wen - นักร้อง
 Miu Chu - นักร้อง

 ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ 
 เมืองพี่น้อง 
  จังหวัดมิยาซากิ ญี่ปุ่น
  เทศมณฑลซานตาคลารา (Santa Clara County) แคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
  เวสต์มอนต์ (Westmont) อิลลินอยส์ สหรัฐ
  อิปส์วิช (Ipswich) ควีนส์แลนด์ ออสเตรเลีย

 หมายเหตุ 
 คำในภาษาพื้นเมือง
# เทศมณฑลฮวาเหลียน
เทศมณฑลฮวาเหลียน  เป็นเทศมณฑลที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในไต้หวัน ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันออกซึ่งมากไปด้วยภูเขาบนเกาะไต้หวัน ด้วยความที่ภูมิประเทศเป็นภูเขา ทำให้ฮวาเหลียนเป็นเทศมณฑลมีประชากรต่ำที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุด คือ นครฮวาเหลียน

ฮวาเหลียนเป็นสถานีปลายทางของการรถไฟไต้หวัน โดยเป็นปลายทางภาคเหนือของสายฮวาตง และปลายทางภาคใต้ของสายเชื่อมเหนือ เชื่อมต่อเทศมณฑลอื่น ๆ ด้วยทางหลวงซูฮวา ทางหลวงฮวาตง ทางหลวงจังหวัดสาย 11 และทางหลวงจังหวัดสาย 8 มีชื่อด้านเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นอุทยานแห่งชาติไท่หลู่เก๋อ แม่น้ำมู่กวา อุทยานแห่งชาติยวี่ชาน และแนวชายฝั่งที่เหมาะแก่การปั่นจักรยาน

 การปกครอง 
thumb|สภาเทศมณฑลฮวาเหลียน
thumb|นครฮวาเหลียน เมืองหลวงของเทศมณฑลฮวาเหลียน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
เทศมณฑลฮวาเหลียนแบ่งออกเป็น 1 นคร, 2 เมือง, 7 ตำบล และ 3 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา บางเมืองจะมีชื่อเรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นเนื่องจากชาวญี่ปุ่นเป็นคนตั้งชื่อในช่วงที่ไต้หวันอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 1895 ถึง 1945 เทศมณฑลฮวาเหลียนมีเมืองหลวง คือ นครฮวาเหลียน ซึ่งเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลฮวาเหลียน และสภาเทศมณฑลฮวาเหลียน

ประเภทชื่ออักษรจีนภาษาไต้หวัน เป่อ่วยจีฮากกากลุ่มภาษาฟอร์โมซาที่มาชื่อในภาษาญี่ปุ่นนครฮวาเหลียนHoa-lian หรือFâ-liènKalinkoภาษาอามิส, NabakuwanSakizayaKarenkō เมืองเฟิ่งหลินFung-lìmMarlimuภาษาอามิสยวี่หลี่Ngiu̍k-lîPoskoภาษาอามิสTamasato ตำบลเฟิงปินFûng-pînFakonภาษาอามิส, BakungภาษากบาลันToyohama ฟู่หลี่Fu-lîKongpoภาษาอามิสTomisato กวางฟู่Kông-fu̍kFata'anภาษาอามิสจี๋อานKit-ônCikasuanภาษาอามิสYoshino รุ่ยซุ่ย หรือLui-suiKohkohภาษาอามิสMizuho โช่วเฟิงSu-fûngCiamenganภาษาอามิสKotobuki ซินเฉิงSîn-sàngSinjiyuภาษาตรูกู, Takidisภาษาอามิสตำบลชนพื้นเมืองภูเขาวั่นหรงVan-yùngMalibasiภาษาตรูกูซิ่วหลินSiu-lìmBsuringภาษาตรูกูจั๋วซีCho̍k-hâiTakkeiภาษาบูนัน

 การเมือง 
thumb|150px|สวี เจินเว่ย์ ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเทศมณฑลฮวาเหลียน

ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า 1 คน ชนะการเลือกตั้งในเขตเทศมณฑลฮวาเหลียน ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติแห่งสาธารณรัฐจีนปี 2016 ผู้ว่าการเทศมณฑล คือ สวี เจินเว่ย์ สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง

 การขนส่ง 
thumb|ท่าอากาศยานฮวาเหลียน
ท่าอากาศยานฮวาเหลียน
การรถไฟไต้หวัน – สายเชื่อมเหนือ และสายฮวาตง (ฮวาเหลียน–ไถตง)
ทางหลวงมณฑลสาย 8
ทางหลวงมณฑลสาย 9
ทางหลวงมณฑลสาย 11
ทางหลวงมณฑลสาย 14
ทางหลวงมณฑลสาย 16
ทางหลวงมณฑลสาย 23
ทางหลวงมณฑลสาย 30
ถนนอำเภอสาย 193
ท่าเรือฮวาเหลียน
ท่าเรือซีเมนต์เหอผิง (Heping Cement Port)
# จางฮว่า
จางฮว่า  หรือ เจี๊ยงหั่ว ในภาษาฮกเกี้ยน  เป็นนครภายใต้เทศมณฑล และเป็นศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลจางฮว่า ในประเทศไต้หวัน จางฮว่าเป็นนครภายใต้เทศมณฑลที่มีประชากรมากที่สุด และเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครไถจง–จางฮว่า ซึ่งเป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของไต้หวัน

นครแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของชาวปาปู้ซ่า (巴布薩族) หรือชาวเมาอู้ชู่ (貓霧捒族) มานานนับร้อย ๆ ปี ทั้งเป็นฐานทัพของชาวฮั่นที่รุกรานไต้หวันในอดีต ผู้รุกรานเหล่านี้ตั้งป้อมปราการไม้ไผ่เรียงราย เป็นเหตุให้ท้องที่นี้ได้ชื่อว่า "เมืองไม้ไผ่"

จางฮว่าเป็นรู้จักกันดีจากสถานที่สำคัญอย่าง พระพุทธรูปองค์ใหญ่แห่งวัดปากั้วชาน (八卦山大佛) รูปปั้นนี้สูง 26 เมตร ตั้งอยู่บนยอดเขาปากั้วที่มองเห็นทัวทัศน์ของตัวเมืองได้ ทางเดินหลักขึ้นไปยังรูปปั้นพระใหญ่นั้นเรียงรายไปด้วยรูปปั้นในตำนานทางพุทธศาสนา อีกสถานที่หนึ่งที่น่าสนใจคือวัดที่เก่าแก่ที่สุดของไต้หวัน วัดขงจื้อแห่งจางฮว่า (彰化孔子廟)

 ประวัติศาสตร์ 
 สาธารณรัฐจีน 
หลังจากญี่ปุ่นส่งมอบไต้หวันให้กับสาธารณรัฐจีนเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1945 นครจางฮว่า ก็ได้รับการสถาปนาเป็นนครที่ปกครองภายใต้มณฑลของมณฑลไต้หวันเมื่อวันที่ 25 ธันวาคมในปีเดียวกัน เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 1951 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานนครจางฮว่าขึ้น และต่อมาในวันที่ 1 ธันวาคม 1951 ได้มีการลดฐานะลงเป็นนครที่ปกครองภายใต้เทศมณฑล และกลายเป็นศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลจางฮว่า

 ภูมิศาสตร์ 
นครจางฮว่ามีพื้นที่ราบมากมาย อย่างไรก็ตาม ที่ราบถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนตามทิวเขาตอนกลางของไต้หวัน ส่วนที่หนึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ และอีกส่วนหนึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ พื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือถึงแม้จะเป็นที่ราบเรียบ แต่มักได้รับผลกระทบจากการพังทลายของดินที่เกิดจากพายุไต้ฝุ่นในฤดูร้อน จึงไม่เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย

อุณหภูมิโดยเฉลี่ยรายปีของนครจางฮว่าอยู่ที่  โดยเดือนกรกฎาคมจะร้อนที่สุด และเดือนมกราคมจะหนาวที่สุด ปริมาณน้ำฝนรายปีอยู่ที่  โดยในเดือนมิถุนายนจะมีฝนตกชุกที่สุด และเดือนพฤศจิกายนจะแห้งแล้งที่สุด ปริมาณน้ำฝนจะน้อยลงในทางทิศตะวันตกใกล้กับแนวชายฝั่ง

 การขนส่ง 
ในนครจางฮว่ามีสถานีรถไฟของการรถไฟไต้หวันแห่งเดียว คือ สถานีรถไฟจางฮว่า

ทางด่วน 1 เชื่อมต่อนครจางฮว่าเข้ากับนครไถจง และเป็นหนึ่งในเส้นทางหลักในการสัญจรไปมาระหว่างสองเมืองนี้ ทางด่วน 3 ตัดกับทางด่วน 1 ที่จางฮว่า และยังเชื่อมต่อกับทางหลวงมณฑล 74 อีกด้วย

 ภาพ
# ด้วงแรดมะพร้าว
ระวังสับสนกับด้วงงวงมะพร้าวหรือด้วงสาคู ดู ด้วงงวงมะพร้าว

ด้วงแรดมะพร้าว หรือ ด้วงมะพร้าว  เป็นด้วงกว่างชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Oryctes rhinoceros 

มีลำตัวสีน้ำตาลแดงเกือบดำ มีขนสีน้ำตาลอ่อนที่ด้านข้างของส่วนหัว อก ขา และด้านล่างของลำตัว ตัวผู้มีเขาคล้ายนอแรดที่ส่วนหัวค่อนข้างยาว ตัวเมียมีลักษณะคล้ายตัวผู้แต่มีเขาสั้นกว่า และที่ส่วนปลายของท้องด้านล่างมีขนเยอะกว่าตัวผู้ และมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ไม่มาก

มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 37-45 มิลลิเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในอนุทวีปอินเดียและเอเชียอาคเนย์ โดยด้วงกว่างชนิดนี้ถือเป็นแมลงศัตรูพืชที่สำคัญมากของพืชจำพวกปาล์มและมะพร้าวในทวีปเอเชีย โดยตัวเต็มวัยจะเจาะกินยอดอ่อนในเวลากลางคืนทำให้ยอดอ่อนแตกออกมาเห็นใบหักเสียหาย ส่วนทางมะพร้าวหรือปาล์มที่ตัดทิ้งไว้บนดินภายในสวน ก็เป็นแหล่งเพาะอาศัยของตัวอ่อน โดยหลังจากวางไข่แล้วฟักเป็นตัวหนอนก็จะเจริญเติบโตกัดกินอยู่ด้านล่างหรืออยู่ในดิน ไข่มีทรงกลมมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3-4 มิลลิเมตร ฟักเป็นตัวในระยะเวลา 7-8 วัน หนอนมีสีขาวนวลมีอายุ 3-4 วัน มีส่วนหัวเป็นสีเหลืองปนน้ำตาล  เป็นดักแด้ประมาณ 1 เดือน ตัวเต็มวัยมีอายุประมาณ 2-3 เดือน นับว่าเป็นด้วงกว่างที่มีระยะเวลาเจริญเติบโตเร็วมาก
พิสุทธิ์ เอกอำนวย, คู่มือคนรักแมลง 2 การเลี้ยงด้วง (มีนาคม พ.ศ. 2552) หน้า 193 ISBN 978-974-660-832-9 
อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น
เลี้ยงราเขียวควบคุมด้วงแรดมะพร้าว จากไทยโพสต์
# ด้วงงวงมะพร้าว
ด้วงงวงมะพร้าว หรือ ด้วงสาคู หรือ ด้วงลาน หรือ แมงหวัง ในภาษาใต้  เป็นด้วงงวงชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rhynchophorus ferrugineus

จัดว่าเป็นด้วงงวงขนาดกลาง ตัวเต็มวัย ปีกมีสีน้ำตาลดำ อกมีสีน้ำตาลและมีจุดสีดำ มีขนาดลำตัวยาวประมาณ 25-28 มิลลิเมตร ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีขนาดและลักษณะภายนอกคล้ายคลึงกัน ต่างกันที่ตัวผู้มีขนที่ด้านบนของงวงใกล้ส่วนปลาย ตัวหนอนมีสีเหลืองปนน้ำตาล ดักแด้เป็นปลอกทำด้วยเศษชิ้นส่วนจากพืชที่กินเป็นอาหาร 

โดยด้วงงวงชนิดนี้นับเป็นแมลงศัตรูพืชที่สำคัญอีกชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะพืชจำพวกปาล์ม เช่น มะพร้าวหรือสาคู หรือลาน ในประเทศไทยพบมากที่ภาคใต้ ตัวหนอนจะอาศัยและกัดกินบริเวณยอดอ่อน ตัวเต็มวัยจะเกาะกินเนื้อเยื่อด้านในของลำต้นลึกจนเป็นโพรง ซึ่งอาจทำให้ต้นตายได้ โดยจะบินออกหากินในเวลากลางวัน สามารถบินได้ไกลถึง 900 เมตร และอาจซ้ำกินซ้ำเติมจากที่ด้วงแรดมะพร้าว (Oryctes rhinoceros) ซึ่งเป็นด้วงกว่างกินแล้วด้วย ตัวเมียใช้เวลาวางไข่นาน 5-8 สัปดาห์ ในปริมาณเฉลี่ย 400 ฟอง

กระจายพันธุ์อยู่ตั้งแต่อินเดียจนถึงซามัว แต่ปัจจุบันได้แพร่กระจายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นไปในทวีปต่าง ๆ ของโลกBioRisk เอกสารดาวน์โหลด 
thumb|200px|left|ตัวหนอนในชามที่รอการบริโภค
แต่ในปัจจุบัน ตัวหนอนของด้วงงวงชนิดนี้กำลังเป็นที่นิยมของการเพาะเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ โดยนิยมบริโภคกัน มีราคาซื้อขายที่สูงถึงกิโลกรัมละ 200-300 บาท โดยระยะจากไข่-หนอน-ดักแด้ใช้เวลา 60 วัน ตัวเต็มวัยมีอายุ 2-3 เดือนพิสุทธิ์ เอกอำนวย, คู่มือคนรักแมลง 1 ด้วงปีกแข็ง แมลงลึกลับ กับเทคนิคการเพาะเลี้ยง (สิงหาคม พ.ศ. 2551) หน้า 50 ISBN 978-974-8132-25-9  บางเจ้าจะนำ หนอนด้วงแรดมาแทน เพราะราคาถูกกว่า แต่อร่อยไม่เท่า
# ปาซาร์จีก
ปาซาร์จีก  เป็นเมืองในประเทศบัลแกเรีย ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ บนฝั่งแม่น้ำมารีตซา เป็นเมืองหลวงของจังหวัดปาซาร์จีก จากข้อมูลเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 70,882 คน Bulgarian National Statistical Institute - towns in 2009  „WorldCityPopulation“„pop-stat.mashke.org“
# เวิตส์ยาร์ฟ
ทะเลสาบเวิตส์ยาร์ฟ  เป็นทะเลสาบในประเทศเอสโตเนีย มีเนื้อที่  270 กม² (104 ไมล์²) เป็นทะเลสาบใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ มีความลึก 33.7 ม. เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง มีแม่น้ำเอมาไหลออกจากทะเลสาบนี้ไปทางตะวันออกลงสู่ทะเลสาบไปปัส
# อูเบร์ลังเดีย
อูเบร์ลังเดีย  เป็นเมืองทางตะวันตกของรัฐมีนัชเจไรช์ ประเทศบราซิล มีประชากร 600,349 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2010) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของรัฐ ชื่อเมืองมีความหมายว่า ดินแดนอุดมสมบูรณ์
# เทศมณฑลเหมียวลี่
เทศมณฑลเหมียวลี่ (พินอินจีนกลาง: miáo lì xiàn; พักฟ้าซื้อฮากกา: Mèu-li̍t-yen; เป่อ่วยจีฮกเกี้ยน: Biâu-le̍k-koān หรือ Miâu-le̍k-koān) เป็นเทศมณฑลหนึ่งทางด้านตะวันตกของสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับเทศมณฑลซินจู๋และนครซินจู๋ ทิศใต้ติดกับนครไถจง และทิศตะวันตกติดกับช่องแคบไต้หวัน ตามการแบ่งภูมิภาคของสภาการพัฒนาแห่งชาติ เหมียวลี่จัดเป็นเทศมณฑลในภาคกลางของไต้หวัน ในขณะที่สำนักพยากรณ์อากาศกลาง จัดให้เป็นเทศมณฑลในภาคเหนือของไต้หวัน เทศมณฑลเหมียวลี่มีเมืองหลวงชื่อ นครเหมียวลี่ ซึ่งอาจถือได้ว่าเป็น "เมืองภูเขา"

 เขตการปกครอง 
thumb|สวี เย่าชาง ผู้ว่าการเทศมณฑลเหมียวลี่
thumb|นครเหมียวลี่ เมืองหลวงของเทศมณฑลเหมียวลี่
thumb|องค์การบริหารเทศมณฑลเหมียวลี่
thumb|สภาเทศมณฑลเหมียวลี่

เทศมณฑลเหมียวลี่แบ่งออกเป็น 2 นคร, 5 เมือง, 10 ตำบล และ 1 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา เทศมณฑลเหมียวลี่มีจำนวนเมืองมากที่สุดเป็นอันดับสองรองจากเทศมณฑลจางฮว่า มีนครเหมียวลี่เป็นเมืองหลวง ซึ่งเป็นที่ตั้งขององค์การบริหารเทศมณฑลเหมียวลี่ และสภานครเหมียวลี่ ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการเทศมณฑลเหมียวลี่คนปัจจุบัน คือ สวี เย่าชาง สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง

แผนที่500px|center ประเภท  ชื่อ  อักษรจีน ภาษาไต้หวันภาษาฮากกา พื้นที่(ตร.กม.)  จำนวนหมู่บ้าน  จำนวนละแวก  ประชากร  ความหนาแน่น(คน/ตร.กม.)นครเหมียวลี่ หรือMèu-li̍t37.88722870290,0632,401โถวเฟิ่นThèu-fun53.3232538102,6541,925เมืองโฮ่วหลงHeu-liùng75.80722336738,360506ทงเซียวThûng-sêu107.7682439436,941343ย่วนหลี่Yen-lî68.24722536048,589712จู๋หนานTsuk-nàm37.55922551583,6222,226จั๋วหลานCho̍k-làn75.3161117618,353240ตำบลต้าหูThai-fù90.83921218015,549171กงกว่านKûng-kón71.4521928134,847488หนานจวางNàm-chông165.4936918410,67465ซานวานSam-oanSâm-vân52.2968937,132136ซานอี้Sâm-ngi69.3424716117,235249ชือถานSṳ̂-thàn79.43271004,72559ถงหลัวThùng-lò78.381021818,909241โถวอูThèu-vuk52.504812011,377217ซีหูSî-fù41.075291087,589185เจ้าเฉียวCho-khièu47.9976911813,456280ตำบลชนพื้นเมืองภูเขาไท่อานThai-ôn614.59368646,15710รวมทั้งเทศมณฑล1,820.31492744,679567,132312
สีที่แสดงในตารางบ่งบอกถึงสถานะความเป็นภาษากลางของภาษาฮากกาในแต่ละเขตการปกครอง นอกจากนี้ หนานจวางและไท่อาน ก็เป็นพื้นที่ชนพื้นเมืองของชาวอตายัลด้วย
# นครซินจู๋
นครซินจู๋ เป็นนครตั้งอยู่ทางภาคเหนือของไต้หวัน เป็นที่รู้จักดีในชื่อเล่นว่า "นครแห่งลม" (風城) เนื่องจากมีลมพัดแรงเสมอ ถูกล้อมรอบด้วยเทศมณฑลซินจู๋ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก เทศมณฑลเหมียวลี่ทางทิศใต้ และช่องแคบไต้หวันทางตะวันตก โดยแบ่งออกเป็นสามเขต ได้แก่ เขตเหนือ (北區) เขตตะวันออก (東區) และเขตเซียงซาน (香山區 แปลว่า เขาภูเขาหอม)
# ไวตาเป
thumb|ไวตาเป
ไวตาเป  เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะบอราบอราในดินแดนเฟรนช์พอลินีเชีย มีประชากร 4,927 คน นับเป็นประชากรเกินครึ่งของทั้งเกาะที่มีประมาณ 9,000 คน  ตั้งอยู่ทางด้านเหนือของเมืองปาเปเอเต (เมืองหลวงของเฟรนช์พอลินีเชีย)
 
ภูมิอากาศ
# ขุนทวยหาญพิทักษ์ (เหล็ง ศรีจันทร์)
ร้อยเอก นายแพทย์ ขุนทวยหาญพิทักษ์ (22 ธันวาคม พ.ศ. 2425 - 16 มีนาคม พ.ศ. 2502)  มีชื่อจริงว่า นายแพทย์เหล็ง ศรีจันทร์ หรือชื่อที่นิยมเรียกกันติดปากว่า หมอเหล็ง เป็นนายทหารหัวหน้าคณะผู้ก่อการกบฏ ร.ศ. 130 เป็นนายทหารหนุ่มที่เป็นนายแพทย์ประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก และเป็นแพทย์ประจำพระองค์สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถฯ และหม่อมคัทรีน พระชายา

 ประวัติ 
ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2425 ที่ตำบลบ้านสมเด็จพระเจ้าพระยา ฝั่งธนบุรี สำเร็จการศึกษาเบื้องต้นที่วัดประยุรวงศาวาส เมื่ออายุ 15 ปี ได้เข้าศึกษาวิชาแพทย์ที่โรงเรียนแพทยาลัยในสังกัดโรงพยาบาลศิริราช หลังสำเร็จการศึกษาไปเป็นแพทย์ฝึกหัดที่โรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ก่อนไปเป็นนายแพทย์ตรีประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก ระหว่างนี้ได้เข้าศึกษาวิชาทหาร เป็นนักเรียนนายร้อยสำรอง จนสอบได้เป็นนายร้อยตรี สังกัดพลรบทหารราบ เป็นแพทย์ทหาร และได้เลื่อนยศมาเป็นลำดับจน พ.ศ. 2453 ได้รับยศและบรรดาศักดิ์เป็น ร้อยเอก ขุนทวยหาญพิทักษ์ และเป็นผู้บังคับกองพยาบาลโรงเรียนนายทหารบก

 ชีวิตครอบครัว 
ขุนทวยหาญพิทักษ์ มีภรรยาทั้งหมด 4 คน นางอบ ศรีจันทร์ มีบุตร 5 คน, นาง ระเบียบ ศรีจันทร์ มีบุตร 8 คน, นางอ่อน ศรีจันทร์ มีบุตร 5 คน, นางวิศรี ศรีจันทร์ มีบุตร 2 คน (หมอเหล็ง มีบุตร-ธิดา รวมกันทั้งสิ้น 20 คน)

 บทบาททางการเมือง 
ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ มีความมุ่งหมายจะให้เปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (เรียกด้วยภาษาในสมัยนั้นว่า ลิมิเต็ดมอนากี้) การปฏิวัติครั้งนั้นล้มเหลว เพราะข่าวรั่วเสียก่อน คณะผู้ก่อการถูกรวบตัวหมด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2467 จึงได้รับการพระราชทานอภัยโทษมาทั้งหมด

ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ ประกอบอาชีพเป็นแพทย์ ภายหลังได้รับพระราชทานอภัยโทษ โดยมีผลิตภัณฑ์ที่ยังดำเนินกิจการมาจนถึงปัจจุบัน คือ ผงหอมศรีจันทร์ และเป็นแพทย์ผู้ที่ทำคลอดนายสมัคร สุนทรเวช เมื่อปี พ.ศ. 2478 ซึ่งต่อมากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 คุณหมอนักปฏิวัติ : จากหมอซุนยัตเซน ถึงหมอเหล็ง ศรีจันทร์ และหมออัทย์ หะสิตะเวช / ณัฐพล ใจจริง มติชนสุดสัปดาห์ สืบค้นเมื่อ 4 พฤศจิกายน 2564 บ้านพักของ ร.อ.ขุนทวยหาญพิทักษ์ ปัจจุบันอยู่ในซอยที่เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ ซอยหมอเหล็ง ถนนราชปรารภ ใกล้กับอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ซึ่งเป็นบ้านพักของนายชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรีคนที่ 20 

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
 พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.)
# หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม
หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม เป็นพระภิกษุสายพระป่าในประเทศไทย

 ประวัติ 
 ชาติกำเนิด 
หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2431 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ ตำบลบ้านข่า อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เป็นบุตรของนายปา และนางปัตต์ มีพี่น้องร่วมบิดามารดารวมทั้งหมด 7 คน หลวงปู่ตื้อ เป็นลูกคนที่ 5 ในญาติทั้งหมดของหลวงปู่ตื้อ นับเป็นครอบครัวที่ใกล้ชิดกับวัดมาก มีความฝักใฝ่ต่อพระพุทธศาสนา ถ้าลองสังเกตให้ดี ในบรรดาญาติของท่าน ถ้าเป็นชายล้วน แต่ก็มาบวชเป็นพระภิกษุ แต่ถ้าเป็นผู้หญิง ก็ยอมสละบ้านเรือน มาบวชชีพราหมณ์จนหมด

 อุปสมบท 
ก่อนที่หลวงปู่ตื้อจะบวช ได้มีนิมิตมาบอกท่านมากมาย เช่น ในคืนก่อนที่ท่านจะบวช ท่านได้ฝันถึงชีปะขาว มาถึง 2 คน และท่านฝันอีกว่า ท่านได้เห็นพระภิกษุที่น่าเลื่อมใสอีก 2 รูป ท่านคิดว่าเป็นผู้วิเศษ จึงได้เข้าไปกราบนมัสการ และนิมิตครั้งสุดท้าย มีพระภิกษุท่านได้เข้ามาพูดกับท่านว่า หนูน้อย เจ้ามีกำลังแข็งแรงมาก เท่านั้น พระท่านก็หายไป ท่านก็มีความมั่นใจ เพราะท่านเชื่อว่า วันนี้จะมีเรื่องดี ที่ท่านจะได้บวชตามใจปรารถนา จะได้มีการประพฤติธรรมอย่างจริงจัง และปู่ของท่านก็อยากให้ท่านบวชเป็นพระภิกษุมานานแล้ว ท่านจึงตอบรับคำปู่ทันที และได้เข้ารับพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2452 บวชได้ 19 พรรษา ก็ญัตติใหม่ในธรรมยุติกนิกายเมื่อปี พ.ศ. 2471 หลังจากบวชได้ 7 วัน หลวงปู่สิม ก็เข้ามาถามท่านว่า จะสึกไหม ท่านก็บอกว่า รอออกพรรษาก่อน พอถึงช่วงออกพรรษา หลวงปู่สิม ก็ถามอีกว่า จะสึกไหม ท่านก็คิดในใจว่า บวชเพียง 1 พรรษา นั้นยังเรียนพระธรรมไม่ค่อยเพียงพอ ท่านก็บอกว่า ท่านจะบวชไปเรื่อย ๆ ก่อน 

 ศึกษาธรรม 
หลวงปู่ตื้อ ได้เริ่มเรียนศึกษาคำภีร์ มูลกัจจายน์ ในสมัยนั้น โดยมีพระอาจารย์คาน เป็นเจ้าสำนัก หลังจากออกพรรษาได้เพียง 1 พรรษา ท่านก็ได้เดินทางไปศึกษาพระธรรม ที่ วัดโพธิชัย ตำบลท่าอุเทน จังหวัดนครพนม หลวงปู่ท่านได้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนอยู่รวมระยะเวลา 4 ปี ก็จบหลักสูตรมูลกัจจายน์ จึงได้รับฉายาว่า นักปราชญ์ ด้วยความที่ท่านเป็นคนที่ใฝ่ในการเรียนรู้ อยู่ในสายเลือด ท่านก็ได้ตั้งใจศึกษาต่อไป หลวงปู่ท่านได้เปลี่ยนใจปฏิบัติออกธุดงค์ ปฏิบัติกรรมฐาน เพราะมันเป็นกริยาของท่านอยู่แล้ว และต่อมาท่านก็ได้เดินทางไปประเทศลาว ก็ขยันเดินทางไปศึกษาพระธรรมต่อ ไม่มีวันหยุด และก็ได้ไปหลวงพระบาง และไปเจอชีปะขาวไปดูสมบัติในถ้ำ ชีปะขาวก็สอนว่า ถ้าคนเราพยายามทำสิ่งที่เราต้องกัน สิ่งนั้นจะมาเร็ว และก็ได้เดินทางไปยังประเทศพม่า และก็ได้ไปศึกษาวิชาอาคมกับพระเถระในพม่า และก็ได้เดินทางกลับสู่ประเทศไทย

 มรณภาพ 
ต่อมาท่านก็มีอาการอาพาธ และถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2517 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รวมสิริอายุได้ 86 ปี บวชในมหานิกาย 19 พรรษา ธรรมยุตได้ 46 พรรษา

 ศิษย์องค์สำคัญ 
 พระครูอุดมศีลวัฒน์ พระอาจารย์อุดม ญาณรโต. วัดป่าสถิตย์ธรรมวนาราม อำเภอพรเจริญ จังหวัดหนองคาย
 พระโสภณวิสุทธิคุณ พระอาจารย์บุญเพ็ง กปฺปโก วัดป่าวิเวกธรรม อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
 พระครูภาวนาภิรัต หลวงปู่สังข์ สังกิจโจ วัดป่าอาจารย์ตื้อ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
 พระอาจารย์คำบ่อ ฐิตปญฺโญ วัดใหม่บ้านตาล อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
 พระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป วัดอรัญวิเวก อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
 พระอาจารย์ไท ฐานุตฺตโม วัดเขาพุนก อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี
 พระอาจารย์ประยุทธ ธมฺมยุตโต วังป่าผาลาด อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี (ขุนโจรอิสไมล์แอ)
หลวงปู่ลุน สุธมฺโม วัดยอดแก้ว อำเภออากาศอำนวย จังหวัดสกลนคร