# ที่สูงแคเมอรอน
ที่สูงแคเมอรอน  เป็นอำเภอหนึ่งในรัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่  โดยทางเหนือติดกับรัฐกลันตัน ทางตะวันตกติดกับรัฐเปรัก ที่ราบสูงแคเมอรอนตั้งอยู่ในบริเวณตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐปะหัง โดยอยู่ห่างจากอีโปะฮ์ทางตะวันออกประมาณ  กัวลาลัมเปอร์ทางเหนือเกือบ  หรือจากกวนตัน เมืองหลักของรัฐปะหัง ประมาณ  ถือเป็นเทศบาลที่เล็กที่สุดของรัฐ

ผู้สำรวจที่สูงแคเมอรอนคือวิลเลียม แคเมอรอน นักธรณีวิทยาและนักสำรวจของรัฐบาลStraits Times Weekly Issue, 22 November 1886, Page 1ใน ค.ศ. 1885 อำเภอนี้แบ่งออกเป็น 3 ตำบล คือ ริงเล็ต, ตานะฮ์ราตา และอุลูเตอลม และมีนิคม 8 แห่ง คือ ริงเล็ต, ตานะฮ์ราตา (ศูนย์กลางบริหาร), บรินจัง, หุบเขาเบอร์ตัม, ฟาร์มเกีย, ตริงกัป, กัมปุงกัวลาเตอร์ลา, กัมปุงราจา และบรูแวลลีย์ พื้นที่เหล่านี้ทั้งหมดอยู่ในระดับความสูงเหนือระดับน้ำทะเลจาก  ถึง 

ที่สูงแคเมอรอนได้รับการพัฒนาในคริสต์ทศวรรษ 1930 โดยเทเบิลแลนด์ (tableland) เป็นหนึ่งในจุดท่องเที่ยวที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย นอกจากอุตสาหกรรมชา มีการบันทึกที่ราบสูงแห่งนี้ว่าเป็นสถานที่ที่มีอากาศเย็น สวนผลไม้, สถานที่เพาะชำพันธุ์ไม้, แหล่งเพาะปลูก, น้ำตก, แม่น้ำ, ทะเลสาบ, สัตว์ป่า, ป่าที่ปกคลุมด้วยหญ้ามอส, สนามกอล์ฟ, โรงแรม, ศาสนสถาน, บังกะโล, แลนด์โรเวอร์,  พิพิธภัณฑ์ และชนพื้นเมือง (โอรังอัซลี)

 ประวัติ 
ที่สูงแคเมอรอนได้รับชื่อนี้จากวิลเลียม แคเมอรอน นักสำรวจและนักธรณีวิทยาชาวอังกฤษที่ได้รับหน้าที่จากรัฐบาลสมัยอาณานิคมในบริเวณเขตแดนรัฐปะหัง-เปรักใน ค.ศ. 1885

ในคำแถลงเกี่ยวกับการสำรวจแผนที่ แคเมอรอนกล่าวว่าเขาเห็น "ทำนองกระแสน้ำวนบนภูเขา ในขณะที่พื้นที่รอบกว้าง (พอสมควร) เราพบที่ลาดชันเล็กน้อยและที่ราบสูง" ต่อมา เซอร์ ฮิว โลว์ เรซิเดนแห่งรัฐเปรัก (ค.ศ. 1887-1889) ได้แสดงความปรารถนาที่จะพัฒนาพื้นที่นี้ให้มีทั้ง "สถานพักฟื้น, สถานพักตากอากาศเพื่อสุขภาพ และแหล่งเพาะปลูกพืชแบบเปิด" เส้นทางที่แคบเพื่อที่จะมาถึง "ดินแดนแห่งแคเมอรอน" เป็นเส้นทางที่ผ่านป่าทึบ หากเลยจากเส้นทางนี้แล้วการเดินทางก็จะสะดวกขึ้น

40 ปีต่อมา เทเบิลแลนด์ได้รับการตรวจสอบอีกครั้งเมื่อเซอร์ จอร์จ แม็กซ์เวลล์ (ค.ศ. 1871-1959) ได้มาเยี่ยมชมสถานที่เพื่อพิจารณาว่าจะเปลี่ยนมาทำเป็นสถานพักตากอากาศได้หรือไม่ โดยใช้เวลาสำรวจพื้นที่ประมาณ 9 วัน แม็กซ์เวลล์กล่าวถึงภูมิประเทศนี้ว่า "รูปร่างค่อนข้างรีตอนกลับมาจากที่ราบสูง" หลังเทียบกับ Nuwara Eliya ในศรีลังกา และ บาเกียวในฟิลิปปินส์ เขาประกาศให้พื้นที่นี้พัฒนาเป็นพื้นที่บนเขา (hill station)

thumb|left|245px|

ในช่วงกลาง ค.ศ. 1925 มีการสร้างสถานีทดลองทางการเกษตรเพื่อให้มั่นใจว่า ต้นซิงโคนา, ต้นชา, ต้นกาแฟ, ผลไม้และผักสามารถปลูกที่อำเภอนี้ได้จริง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1925 เจ้าหน้าที่ดูแลได้มีการนัดหมายตรวจตราพื้นที่ไร่ 200 เอเคอร์บนภูเขาเบอเริมบัน ในขณะที่นักวิจัยบนสถานีได้เริ่มดำเนินการ สำนักงานอาณานิคมก็ได้มอบหมายให้กัปตัน ซี.ซี. เบสต์ นักสำรวจจากสหพันธรัฐมลายู ให้สำรวจแม่น้ำเตอลม  จากรายงานประจำปีของฝ่ายสำรวจ (1925) พบว่า "อูลูแห่งเตอลมมีพื้นที่คดเคี้ยวไปมาจริงตามที่แคเมอรอนกล่าว" และ "เขาเข้ามายังบริเวณที่มีชื่อเรียกว่าที่สูงแคเมอรอนคนแรก เพื่อหาเกณฑ์ในการเปรียบเทียบ และจากที่นั่นข้ามไปยังหุบเขาเตอลม เขาทำแผนที่ต้นน้ำของแม่น้ำเตอลม และการสำรวจของเขาได้ยืนยันสถานที่นี้อย่างแน่นอน ซึ่งทำให้พื้นที่อูลูแห่งเบอร์ตัง (เบอร์ตัม?) นั้น เป็นที่เหมาะแก่การพัฒนามากที่สุดจนยากที่จะหาที่อื่นมาเทียบได้" จากรายงานนี้ควบคู่ไปกับการปลูกชาที่เติบโตได้ดี ยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้อังกฤษเร่งพัฒนาพื้นที่นี้

ใน ค.ศ. 1926 คณะกรรมการพัฒนาพื้นที่ได้แบ่งแยกโซนทุ่งหญ้าพุ่มเตี้ยเพื่อการเกษตร, การป้องกัน, การจัดการ, ที่อยู่อาศัย และสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ต่อมามีการสร้างถนนด้วยงบ 3 ล้านดอลลาร์จากตาปะฮ์ไปที่ที่สูง โดยเริ่มต้นจากระยะไมล์ที่ 19 ของถนนตาปะฮ์-ปะหัง และไปสิ้นสุดที่กินติง "บี" (ตานะฮ์ราตา) โดยมีการให้รางวัลสัญญาจ้าง 3 ปีแก่ Messrs. Fogden, Brisbane และบริษัท การสร้างครั้งแรกใน ค.ศ. 1926 ใช้เงินจำนวน 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ โครงการเริ่มต้นวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1928 และเสร็จสิ้นวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1930 โดยสร้างเสร็จก่อนกำหนด 47 วัน ส่วนการสร้างอาคารของถนนเส้นนี้เป็นเรื่องท้าทาย: นอกจากลูกจ้างจะต้องเผชิญกับสภาพอากาศแล้ว พวกเขายังต้องรับมือกับโรคไข้มาลาเรีย ในระหว่างการก่อสร้างมีคนงานจำนวนระหว่าง 500 ถึง 3,000 คน ตลอดสัญญามีพนักงาน 375 คนต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคไข้ ปัญหาใหญ่ที่สุดที่ผู้รับเหมาต้องเจอคือการขนส่งสินค้าที่เครื่องจักรกลหนักจากที่ราบไปสู่ที่สูง โดยมีการเปลี่ยนข้อเสียนี้ด้วยการใช้หัวรถจักรไอน้ำที่ออกแบบมาเพื่อการทำงานบนทางลาดชัน

left|thumb|220px|แผนที่แบบย่อของที่สูงแคเมอรอน
เมื่อมีการเปิดถนนใน ค.ศ. 1931 ทั้งชาวอังกฤษและคนในพื้นที่ได้ย้ายไปอยู่บนไหล่เชิงเขา ภายหลังมีนักปลูกชาและชาวสวนปลูกผักที่พบว่าภูมิอากาศที่นี่เหมาะกับการเติบโตของพืชผลของตนเป็นอย่างดี ในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1931 ที่สูงแคเมอรอนกลายเป็นตำบลปกครองตนเองของกัวลาลีปิซ โดยมีรองปลัดอำเภอเป็นของตนเอง ซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของปลัดอำเภอลีปิซ ในช่วงกลางคริสใต์ทศวรรษ 1930 มีการพัฒนาพื้นที่อย่างมีนัยยะสำคัญ โดยมีสนามกอล์ฟ 6 แห่ง, กระท่อมหลายหลัง, โรงแรมขนาดเล็ก 3 แห่ง, สถานีตำรวจ, 2 โรงเรียนประจำ, แคมป์ทหาร, โรงผลิตนม, ฟาร์มฝึกม้า, สถานพักฟื้น, สวนผัก, ไร่ชา, บ้านพักของหน่วยงานรัฐ และสถานีทดลองทางการเกษตร พื้นที่นี้ยังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างที่ถูกญี่ปุ่นยึดครอง (ค.ศ. 1942–1945) แทบจะไม่มีการพัฒนาพื้นที่บริเวณนี้เลย เมื่อญี่ปุ่นถอนฐานทัพไปเมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 พื้นที่นี้ก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง แล้วมาหยุดกะทันหันในระหว่างวิกฤตการณ์มาลายา (ค.ศ. 1948–1960) เมื่อปัญหาความขัดแย้งยุติลง "ที่สูงแคเมอรอน" ก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงเสมอ ปัจจุบัน พื้นที่นี้ไม่เพียงแต่จะเป็นที่พักอาศัยที่ใหญ่ที่สุดและเป็นพื้นที่บนเขาที่รู้จักอย่างดีของประเทศมาเลเซียเพียงเท่านั้น ก็ยังเป็นจุดสูงสุดในมาเลเซียตะวันตกที่สามารถเดินทางด้วยรถยนต์ได้

ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศของที่ราบสูงแคเมอรอนอยู่ในขอบเขตระหว่างภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Af) กับภูมิอากาศที่ราบสูงกึ่งเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfb) มีอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีที่  ในช่วงกลางวันอุณหภูมิไม่ค่อยขึ้นสูงมากกว่า  ส่วนตอนกลางคืน อุณหภูมิสามารถลงต่ำสุดถึง  หยาดน้ำฟ้าทั้งปีมีมากกว่า  อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกเกิดเมื่อวันพุธที่ 1 กุมภาพันธ์ 1978 โดยมีอุณหภูมิลดลงถึง  ในบริเวณที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,471.6 เมตร

ประชากร

 กลุ่มชาติพันธุ์ในอำเภอที่สูงแคเมอรอน (สำมะโน ค.ศ. 2010) เชื้อชาติ ประชากร ร้อยละ จีน  13,099 39.4% บูมีปูเตอรา 12,989 39.0% อินเดีย  6,988 21.0% อื่น ๆ 202 0.6% รวม 33,278 100%

อำเภอนี้มีประชากรที่หลากหลาย โดยรวมมี 33,278 คน แบ่งออกเป็น ชาวจีน (13,099), บูมีปูเตอรา (12,989; แบ่งออกเป็น: มลายู (7,321); อื่น ๆ (ส่วนใหญ่เป็นโอรังอัซลี (5,688)) อินเดีย (6,988), พลเมืองที่ไม่ใช่ชาวมาเลเซีย (5,193) และสัญชาติอื่น ๆ (202) พลเมืองส่วนใหญ่เป็นเจ้าของกิจการ, พนักงานอุตสาหกรรมบริการ, คนงานฟาร์ม, คนเกษียณ หรือข้าราชการ

ภูมิศาสตร์
thumb|220px|แผนที่อำเภอที่สูงแคเมอรอน
ที่สูงแคเมอรอนเป้นหนึ่งใน 11 อำเภอของรัฐปะหัง กินพื้นที่  โดยอำเภอนี้มีตำบล 3 ตำบล และเมือง 5 เมือง เมืองทั้งหมดอยู่ในบริเวณความสูงเหนือระดับน้ำทะเลจาก  ถึง  สิ่งที่มีความแตกต่างจากอำเภออื่นของประเทศมาเลเซีย ไม่เป็นเพียงแต่การเป็นที่อยู่ของพืชดอกที่พบได้ยากในเขตร้อนกว่าร้อยชนิดเท่านั้น แต่ก้มีระบบนิเวศที่แตกต่างกันด้วย

ใน ค.ศ. 1958 มีการตั้งด่านเพื่อสำแดงสัตว์ประเภทกวางสงวน 4 ปีต่อมา ด่านนี้กลายเป็นแหล่งคุ้มครองสัตว์และนกหายากหลายชนิด ตั้งอยู่ที่ทิวเขาหลัก (บันจารันตีตีวังซา) กว่า 75% ของเขตนี้มีพื้นที่สูงกว่าระดับน้ำทะเล  มีความชื้นสูงและไม่มีฤดูแล้ง ช่วงเดือนที่ฝนตกชุกมากอยู่ในช่วงตุลาคมถึงพฤศจิกายน และช่วงเดือนที่อากาศ "แห้ง" ไม่มีฝน อยู่ในช่วงมกราคมถึงกุมภาพันธ์

thumb|left|210px|นกแว่นภูเขามาเลเซีย ถูกจัดเป็นชนิดที่มีความเสี่ยงของ IUCN ใน ค.ศ. 2004

ที่สูงแคเมอรอนเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ของมาเลเซียที่เป็นที่อยู่อาศัยของดอกไม้นานาพันธุ์และสัตว์ประจำถิ่นจำนวนมาก โดยมีพืชมากกว่า 700 ชนิดที่เติบโตที่นี่ พืชผักบนภูเขามีการเปลี่ยนแปลง พื้นที่นี้เป็นที่รู้จักจากการปลูกชา ฟาร์มผัก และแหล่งเพาะพันธุ์ไม้ดอก รูปแบบป่าก่อให้เกิดระบบนิเวศทางธรรมชาติทั้งในและรอบ ๆ ตัวเมือง

ในทางภูมิศาสตร์ รีสอร์ทที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูง "ชัน" ของมาเลเซียตะวันตก (ซึ่งมีความสูงที่หลากหลายตั้งแต่  ถึง) ที่สูงแคเมอรอนมีภูเขาอยู่ 8 ลูกที่เป็นสำหรับพักผ่อน มีดังนี้ เขาบาตูบรินจัง , เขาเบอเริมบัน , ภูเขาอีเรา , เขาจาซาร์ , เขาเมินตีกี , เขาเปอร์ดะฮ์  และเขาซีกู  เขาสเวตเทนแฮม  ตั้งอยู่บริเวณชายแดนรัฐกลันตัน จุดสูงสุดของเขาบาตูบรินจังมีสถานนีวิทยุและโทรทัศน์ตั้งอยู่ ซึ่งสร้างโดยชาวอังกฤษในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1950 ใกล้กับป่าที่ปกคลุมไปด้วยหญ้ามอส เส้นทางเดินป่าเริ่มจากไร่ชาซูไงปาลัซโบะฮ์ ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีก็จะถึงป่าเมฆตามเส้นทางถนน

การเดินทาง
ทางถนนที่เดินทางมาที่สูงแคเมอรอน คือ ตาปะฮ์, ซิมปังปูไล, กัวมูซัง และซูไงโกยัน ตาปะฮ์กับซิมปังปูไลเป็นสองทางจากรัฐเปรัก ส่วนกัวมูซังกับซูไงโกยันเป็นทางเข้าที่มาจากรัฐกลันตันและรัฐปะหัง ตามลำดับ