# องโยย
ประวัติ 
องโยยเป็นชาวอำเภอหู (湖縣 หูเซี่ยน) เมืองฮองหลง (弘農郡 หงหนงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของนครหลิงเป่า (靈寶) มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน(王濬，字士治，弘農湖人也。) จิ้นชู เล่มที่ 42. องโยยเกิดในครอบครัวข้าราชสำนัก เป็นที่รู้จักจากรูปร่างหน้าตาดี อ่านหนังสือมาก และมีความทะเยอทะยาน(家世二千石。濬博墳典，美姿貌，不修名行，不為鄉曲所稱。晚乃變節，疏通亮達，恢廓有大志。) จิ้นชู เล่มที่ 42. องโยยเริ่มรับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย (從事 ฉงชื่อ) ในที่ว่าการเมืองฮอตั๋ง (河東郡 เหอตงจฺวิ้น; อยู่บริเวณอำเภอเซี่ย มณฑลชานซีในปัจจุบัน)(州郡辟河東從事。) จิ้นชู เล่มที่ 42.

หยาง จี้ (羊暨) หลานอาของเอียวเก๋า (羊祜 หยาง ฮู่) ขุนพลราชวงศ์จิ้นเคยบอกกับเอียวเก่าผู้เป็นอาให้ระวังองโยยเพราะองโยยเป็นคนใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายและไม่อยู่กับร่องกับรอย แต่เอียวเก๋าเห็นว่าองโยยเป็นคนมีความสามารถที่หาได้ยากและยกย่ององโยยอย่างสูง(後參征南軍事，羊祜深知待之。祜兄子暨白祜：「濬為人志太，奢侈不節，不可專任，宜有以裁之。」祜曰：「濬有大才，將欲濟其所欲，必可用也。」) จิ้นชู เล่มที่ 42. เมื่อ ค.ศ. 272 หลังองโยยได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมือง (太守 ไท่โฉ่ว) ของเมืองก๋งฮาน (廣漢郡 กว่างฮั่นจฺวิ้น; อยู่บริเวณนครกว่างฮั่น มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน)(轉廣漢太守，垂惠布政，百姓賴之。) จิ้นชู เล่มที่ 42. เอียวเก๋าได้เสนอให้ตั้งองโยยเป็นข้าหลวงมณฑล (刺史 ฉื่อชื่อ) ของมณฑลเอ๊กจิ๋ว (益州 อี้โจว; ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน)(車騎將軍羊祜雅知濬有奇略，乃密表留濬，於是重拜益州刺史。) จิ้นชู เล่มที่ 42. ในช่วงเวลานั้น จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงมีรับสั่งให้องโยยกำกับดูแลการสร้างกลุ่มเรือรบขนาดใหญ่ เรือรบแต่ละลำให้ประดับด้วยรูปสัตว์ร้ายและจุทหารได้มากกว่า 2,000 นาย เรือรบเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเตรียมใช้ในการศึกกับง่อก๊กที่เป็นรัฐอริของราชวงศ์จิ้น(武帝謀伐吳，詔濬修舟艦。濬乃作大船連舫，方百二十步，受二千餘人。以木為城，起樓櫓，開四出門，其上皆得馳馬來往。) จิ้นชู เล่มที่ 42.

เมื่อ ค.ศ. 279 องโยยเขียนฎีกาถึงจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน ทูลเสนอให้เปิดศึกกับง่อก๊ก สุมาเอี๋ยนทรงเห็นด้วยและทรงแต่งตั้งให้องโยยเป็นขุนพลมังกรโผน (龍驤將軍 หลงเซียงเจียงจฺวิน) และทรงมีรับสั่งให้องโยยนำพลจากเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) อำเภอเอกของมณฑลเอ๊กจิ๋วยกเข้าบุกง่อก๊ก องโยยนำกำลังพลเข้ายึดจุดยุทธศาสตร์ในอาณาเขตของง่อก๊กอย่างซีหลิง (西陵; อยู่ในนครอี๋ชาง มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน), แฮเค้า (夏口 เซี่ยโข่ว; อยู่ในนครฮั่นโข่ว มณฑลหูเป่ย์ในปัจจุบัน) และบู๊เฉียง (武昌 อู่ชาง; ปัจจุบันคือนครเอ้อโจว มณฑลหูเป่ย์) เมื่อทัพราชวงศ์จิ้นมาถึงเกี๋ยนเงียบ (建業 เจี้ยนเย่) นครหลวงของง่อก๊ก ซุนโฮจักรพรรดิองค์สุดท้ายของง่อก๊กก็ทรงยอมจำนน ทำให้การพิชิตง่อก๊กสิ้นสุดลงด้วยผลสำเร็จ

แม้ว่าองโยยสร้างความดีความชอบอย่างมากในการศึก แต่อองหุย (王渾 หวาง หุน) ที่เป็นขุนพลอีกคนใส่ร้ายองโยยต่อหน้าจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน ทำให้องโยยไม่ได้การยอมรับที่สมกับความดีความชอบ เมื่อองโยยต้องการเรียกร้องขอความเป็นธรรม ฟ่าน ทง (范通) ผู้ใต้บังคับบัญชาขององโยยแนะนำองโยยไม่ให้ร้องเรียนโดยกล่าวไม่เป็นการดีที่จะทำเช่นนนั้น ภายหลังขุนนางหลี่ มี่ (李密) พูดแก้ต่างให้องโยยต่อจักรพรรดิสุมาเอี๋ยน สุมาเอี๋ยนทรงตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้พระองค์ทรงปฏิบัติต่อองโยยอย่างไม่เป็นธรรม จึงทรงเลื่อนตำแหน่งให้องโยยเป็นมหาขุนพลพิทักษ์ทัพ (鎮軍大將軍 เจิ้นจฺวินต้าเจียงจฺวิน) และแต่งตั้งเพิ่มเติมให้เป็นนายทหารม้ามหาดเล็ก (散騎常侍 ซานฉีฉางชื่อ) และยังทรงตั้งให้องโยยมีบรรดาศักดิ์เป็นเฮาแห่งซงหยง (襄陽侯 เซียงหยางโหว) ในเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม ค.ศ. 280

องโยยมีความเย่อหยิ่งและสุรุ่ยสุร่ายมากขึ้นเมื่อเข้าสู่วัยชรา เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 285([太康六年]八月丙戌朔，....以镇军大将军王濬为抚军大将军。) จิ้นชู เล่มที่ 3. องโยยได้รับการแต่งตั้งเป็นมหาขุนพลสงบทัพ (撫軍大將軍 ฝู่จฺวินต้าเจียงจฺวิน) แต่ต่อมาองโยยเสียชีวิตในเดือนมกราคม ค.ศ. 286 ศพได้รับการฝังที่เขาไป๋กู่ (柏谷山 ไป๋กู่ชาน) อยู่ใกล้กับบริเวณที่เป็นนครฉางจื้อ (長治) มณฑลชานซีในปัจจุบัน จักรพรรดิสุมาเอี๋ยนทรงพระราชทานสมัญญานามแก่องโยยว่า "อู่โหว" (武侯)(太康六年卒，時年八十，諡曰武。葬柏谷山，大營塋域，葬垣周四十五里，面別開一門，松柏茂盛。) จิ้นชู เล่มที่ 42.

 ครอบครัว 
องโยยสมรสกับบุตรสาวของสฺวี เหมี่ยว (徐邈) มีบุตรชายอย่างน้อย 2 คนคือหวาง จฺวี่ (王矩) และหวาง ช่าง (王暢) หวาง จฺวี่สืบทอดบรรดาศักดิ์เฮาแห่งซงหยงของบิดา(子矩嗣。) จิ้นชู เล่มที่ 42. ส่วนหวาง ช่างดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพนักงานทหารม้ามหาดเล็ก (散騎郎 ซ่านฉีหลาง) ในราชสำนักราชวงศ์จิ้น(矩弟暢，散騎郎。) จิ้นชู เล่มที่ 42. บุตรชายของหวาง ช่างชื่อหวาง ชุ่ย (王粹) สมรสกับเจ้าหญิงเองฉวน (潁川公主 อิ่งชฺวานกงจู่) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์จิ้น และดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองของเมืองเว่ย์จฺวิ้น (魏郡太守 เว่ย์จฺวิ้นไท่โฉ่ว)(暢子粹，太康十年，武帝詔粹尚潁川公主，仕至魏郡太守。) จิ้นชู เล่มที่ 42.