wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พญาพะโร
พญาพะโร (บะญาบะยู, ; ; ประมาณ 1418–1451) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่าพระยาแก่นท้าว เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 12 ครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1446 ถึง 1451 พระองค์เป็นพระราชนัดดาและพระราชโอรสบุญธรรมของพญารามที่ 1 กษัตริย์รัชกาลที่ 11 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ภายหลังพระราชบิดาบุญธรรมสวรรคต ตลอด 5 ปีในรัชสมัยเป็นช่วงที่บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองและสงบสุขเพราะพญาพะโรมักจะปลอมพระองค์เป็นสามัญชนเดินทางไปทั่วอาณาจักรเพื่อตรวจสอบการทำงานของขุนนางท้องถิ่นรวมถึงศึกษาชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร

พญาพะโรสวรรคตเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1451 เนื่องจากถูกปลงพระชนม์โดยพระราชโอรสของพญาธรรมราชา กษัตริย์รัชกาลที่ 10Harvey 1925: 116 ซึ่งต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพญาเกียรติ์ กษัตริย์รัชกาลที่ 13

ประวัติศาสตร์นิพนธ์
 พงศาวดาร พระราชสมภพ–สวรรคต พระชนมายุ รัชสมัย ความยาวรัชสมัย อ้างอิง มหาราชวงศ์ (1724) 1420/21–มิถุนายน 1450 29 หรือ 30 1446–มิถุนายน 1450 4 (Maha Vol. 2 2006: 82): พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ในเดือนวาโซ 812 ME (10 มิถุนายน ถึง 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1450) พงศาวดารหงสาวดี (1766)  1434 [ตามต้นฉบับ]–1459/60 25 1456/57–1459/60 4 [ตามต้นนฉบับ] พงศาวดารหงสาวดีไม่สอดคล้องกัน (Schmidt 1906: 129) ระบุว่าพระองค์สวรรคตในปี 821 ME (1459/60) หลังครองราชย์ 4 ปีในปีที่ 26 (25 พรรษา) แต่พงศาวดาร (Schmidt 1906: 121) ก็ระบุว่าพระองค์ขึ้นครองราชย์ในปี 818 ME (1456/57) ทำให้พระองค์ไม่ได้ครองราชย์ 4 ปี นอกจากนี้
พระองค์ไม่อาจพระราชสมภพ  1434 เนื่องจากพงศาวดารเสนอแนะว่าพระราชบิดาสวรรคตอย่างน้อย 10 ปีใน ค.ศ. 1434 พงศาวดารมอญฉบับชเวนอ (1785)  26  5 Shwe Naw 1922: 50–55 มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว (1832) 1418/19–มิถุนายน 1450 31 หรือ 32 1446–มิถุนายน 1450 4 Hmannan Vol. 2 2003: 92

หมายเหตุ
# อัดมีรัลนาฮีมอฟ (ภาพยนตร์)
อัดมีรัลนาฮีมอฟ  เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของสหภาพโซเวียต กำกับโดย วเซโวลอด ปูดอฟกิน โดยเล่าอัตชีวประวัติของนายพลเรือ ปาเวล นาฮีมอฟ (1802-1855) หนึ่งในนายพลเรือในกองทัพจักรวรรดิรัสเซีย และเสียชีวิตในช่วงสงครามไครเมีย Pudovkin, Golovnya, Lukovsky, Kryukov, Dikiy, Simonov, และ Knyazev ได้รับ รางวัลสตาลิน ในปี 1946 
 
 นักแสดง 
 Aleksei Dikiy - นายพลเรือ นาฮีมอฟ
 Ruben Simonov - Pasha Osman
 Leonid Knyazev - Pyotr Koshka
 Boris Olenin
 Vladimir Vladislavsky - นาวาเอก Lavrov
 Yevgeny Samoylov - นาวาโท Buronov
 Vsevolod Pudovkin - Prince Menshikov
 Nikolai Chaplygin - Kornilov
 Vasili Kovrigin - Baranovsky
 Pyotr Sobolevsky
 A. Khokhlov - จักรพรรดินโปเลียนที่ 3

 แหล่งข้อมูลอื่น 
  (incomplete)
หมวดหมู่:ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2490
หมวดหมู่:ภาพยนตร์รัสเซีย
หมวดหมู่:ภาพยนตร์โซเวียต
# ภารกิจแอบจิ๊กตัวแม่บนดาวมฤตยู
ภารกิจแอบจิ๊กตัวแม่บนดาวมฤตยู (อังกฤษ: Mars Needs Moms) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2011 กำกับโดย ไซมอน เวลส์ โดยมี เซธ กรีน และแดน ฟอกเกลอร์ นำแสดง

เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องราวของ "ไมโล" วัย 9 ขวบเพิ่งค้นพบว่าเขาต้องการแม่แค่ไหน เมื่อมนุษย์ดาวอังคารลักพาตัวแม่ของเขาไปเพื่อให้ไปเลี้ยงมนุษย์ดาวอังคารตัวน้อย ทำให้เขาต้องออกปฏิบัติภารกิจที่ทั้งเวลาและออกซิเจนเป็นสิ่งมีค่าเพื่อช่วยเหลือแม่ของเขากลับมา และด้วยความช่วยเหลือที่ไม่คาดคิด  ไมโลอาจตามหาเธอได้หลายวิธีกว่าที่คิด

นักแสดงนำ
 เซธ ดัสกีย์ พากย์เป็น ไมโล
เซธ กรีน รับบท ไมโล
แดน ฟอกเกลอร์ รับบท จอร์จ "กลิบเบิ้ล" ร็อบบี้
อลิซาเบธ ฮานอยส์ รับบท คี
มินดีย์ สเตอร์ริงส์ รับบท ผู้ช่วย
โจอัน คูซัค รับบท แม่ของไมโล
# พญาเกียรติ์
พญาเกียรติ์ (บะญาจ้าน; ประมาณ 1420 – 1453) พงศาวดารมอญพม่าเรียกว่า พระยาทาสราชา เป็นพระราชโอรสของพญาธรรมราชา พระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 10 ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าหงสาวดีรัชกาลที่ 13 หลังจากปลงพระชนม์พญาพะโร กษัตริย์รัชกาลที่ 12 เมื่อ ค.ศ. 1451 ครองราชสมบัติถึง 1453 หนึ่งในโครงการที่พระองค์ตั้งพระทัยไว้คือบูรณะปฏิสังขรณ์เจดีย์ชเวดากองให้สูงขึ้นจาก 20 เมตร (66 ฟุต) เป็น 92 เมตร (302 ฟุต)Harvey 1925: 112–117 แต่ก็ยังไม่ทันได้เริ่มลงมือก็ถูกมะมุดตาวพระราชโอรสของพญารามที่ 1 ปลงพระชนม์เมื่อ ค.ศ. 1453 มะมุดตาวนับเป็นเชื้อพระวงศ์ฝ่ายชายองค์สุดท้ายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าราชาธิราช

ประวัติศาสตร์นิพนธ์
 พงศาวดาร พระราชสมภพ–สวรรคต พระชนมายุ รัชสมัย ความยาวรัชสมัย อ้างอิง มหาราชวงศ์ ไม่รายงาน ไม่รายงาน มิถุนายน 1450 – 1451/52  และ  1450/51–1453/54 1  และ  3 มหาราชวงศ์รายงานไม่สอดคล้องกัน (Maha Yazawin Vol. 2 2006: 81) ระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME (1450/51) ถึง 813 ME (1451/52) แต่ในส่วนสรุปของกษัตริย์หงสาวดี (Maha Yazawin Vol. 2 2006: 140) พงศาวดารระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME ถึง 815 ME (1453/54) พงศาวดารหงสาวดี  1436–1463/64 27 1459/60–1463/64 3 Schmidt 1906: 131 มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ไม่รายงาน ไม่รายงาน มิถุนายน 1450 – 1452/53  และ  1450/51–1453/54 2  และ  3 มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้วรายงานไม่สอดคล้องกัน (Hmannan Vol. 2 2003: 91) ระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME (1450/51) ถึง 814 ME (1452/53). แต่ในส่วนสรุปของกษัตริย์หงสาวดี (Hmannan Vol. 2 2003: 185) พงศาวดารระบุว่าพระองค์ครองราชย์ในปี 812 ME ถึง 815 ME (1453/54) พงศาวดารมอญฉบับชเวนอ  27  3 Shwe Naw 1922: 55

หมายเหตุ
# เทศบาลตำบลบ้านจั่น
เทศบาลตำบลบ้านจั่น เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ในเขตอำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี

 อาณาเขต 
 ทิศเหนือ จรด เทศบาลนครอุดรธานี, องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านจั่น, เทศบาลตำบลหนองขอนกว้าง
 ทิศตะวันออก จรด เทศบาลเมืองโนนสูง-น้ำคำ 
 ทิศใต้ จรด เทศบาลเมืองโนนสูง-น้ำคำ และองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านจั่น
 ทิศตะวันตก จรด องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านจั่น

 ประวัติ 
ตำบลบ้านจั่น แต่เดิมเป็นท้องที่ของตำบลบ้านตาด เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ทางได้ราชการได้แบ่งท้องที่ตำบลบ้านตาด ออกมาจัดตั้งเป็นตำบลเพิ่มอีก 1 ตำบล คือ ตำบลบ้านจั่น  มีหมู่บ้านจำนวน 9 หมู่บ้าน โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่  15 สิงหาคม พ.ศ. 2526"ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ตั้งและเปลี่ยนแปลงเขตตำบลในท้องที่อำเภอเมืองอุดรธานี.....จังหวัดอุดรธานี.PDFราชกิจจานุเบกษา 100 (141) :3107-3109. 30 สิงหาคม 2526. มีสภาพเป็นสภาตำบลบ้านจั่น

ต่อมาเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2534 กระทรวงมหาดไทย เห็นว่าท้องที่บางส่วนของตำบลบ้านจั่น มีสภาพอันสมควรยกฐานเป็นสุขาภิบาล เพื่อประโยชน์ในการทะนุบำรุงท้องถิ่นให้เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นไป จึงจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลบ้านจั่น"ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องจัดตั้งสุขาภิบาลบ้านจั่น อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี.PDFราชกิจจานุเบกษา 109  (53 พิเศษ) :61-63. 22 เมษายน 255 ครอบคลุมตำบลบ้านจั่นบางส่วนและตำบลหนองบัวในขณะนั้น (ตำบลหนองขอนกว้าง ปัจจุบัน) บางส่วน รวมพื้นที่ 6.97 ตารางกิโลเมตร จนกระทั่งเมื่อวันที่ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542

 การปกครอง  
 แบบหมู่บ้าน 
เทศบาลตำบลบ้านจั่น มีการปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านจั่นบางส่วน และตำบลหนองขอนกว้างบางส่วน รวม 4 หมู่บ้าน ดังนี้
 หมู่  ชื่อหมู่บ้าน  ตำบล  จำนวนประชากร (คน)   จำนวนบ้าน<small> (หลัง)  0  ทะเบียนบ้านกลางของบ้านจั่น  บ้านจั่น  116  2 1  บ้านจั่น  บ้านจั่น  2,840  1,273 4  บ้านดงเค็ง  บ้านจั่น  3,707  1,704 10  บ้านกลิ้งคำ  บ้านจั่น  61  62 3  บ้านเซ  หนองขอนกว้าง  278  148 รวม  7,002  3,189

 แบบชุมชน 
เทศบาลตำบลบ้านจั่น ประกอบด้วย 2 ตำบล 10 ชุมชน ดังนี้
 หมู่  ชื่อชุมชน  ตำบล  1  ชุมชนบ้านจั่น  บ้านจั่น 1  ชุมชนเอื้ออาทร  บ้านจั่น 1  ชุมชนธราดร  บ้านจั่น 4  ชุมชนศรีพัฒนา  บ้านจั่น 4  ชุมชนดงเค็ง  บ้านจั่น 4  ชุมชนดงเค็ง 2  บ้านจั่น 4  ชุมชนสัมพันธ์สุข  บ้านจั่น 4  ชุมชนศรีประจักษ์  บ้านจั่น 4  ชุมชนยานเกราะ  บ้านจั่น 3  ชุมชนชานเมือง  หนองขอนกว้าง
# เขตอีโลโคส
เขตอีโลโคส (; อีโลคาโน: Rehion/Deppaar ti Ilocos; ปังกาซีนัน: Sagor na Baybay na Luzon) หรือ เขตที่ 1 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ติดกับเขตบริหารคอร์ดิลเยราทางทิศตะวันออก, เขตลัมบักนางคากายันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ และเขตกิตนางลูโซนทางทิศใต้ ส่วนทิศตะวันตกติดกับทะเลจีนใต้

จังหวัดของเขตนี้ได้แก่ อีโลโคสนอร์เต, อีโลโคสซูร์, ลาอูนยอน และปังกาซีนัน ศูนย์กลางของเขตอยู่ที่เมืองซันเฟร์นันโดในจังหวัดลาอูนยอน ประชากรร้อยละ 66.36 ของเขตนี้พูดอีโลคาโน รองลงมาคือภาษาปังกาซีนัน (ร้อยละ 27.05) และภาษาตากาล็อก (ร้อยละ 3.21)

 เขตการปกครอง 
thumb|upright|แผนที่แสดงจังหวัดต่าง ๆ ในเขตอีโลโคส

เขตอีโลโคสประกอบไปด้วย 4 จังหวัด, 1 นครองค์ประกอบอิสระ, 8 นครองค์ประกอบ, 116 เทศบาล และ 3,265 บารังไกย์

 จังหวัด 
ในวงเล็บ หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
 จังหวัดอีโลโคสนอร์เต (ลาวัก)
 จังหวัดอีโลโคสซูร์ (บีกัน)
 จังหวัดลาอูนยอน (ซันเฟร์นันโด)
 จังหวัดปังกาซีนัน (ลิงกาเยน)
# มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย  เป็น วิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทยที่รับเฉพาะนักศึกษาหญิง และแม่ชี เท่านั้น

 ประวัติคณะ 
มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เริ่มในปี พ.ศ. 2537 มูลนิธิสถาบันแม่ชีไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ และสมาคมส่งเสริมสถานภาพสตรี ในพระอุปถัมภ์พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ ได้ดำริร่วมกันในการกำหนดบทบาทและสถานภาพของสตรี ภายใต้โครงสร้าง ความเปลี่ยนแปลงและเงื่อนไขของสังคมที่นับวันจะทวีความซับซ้อนมากขึ้น ทั้งนี้ เพื่อให้ความช่วยเหลือสตรีที่ขาดโอกาสและถูกละเลยเอาเปรียบจากสังคม โดยในระยะเริ่มต้นได้ประสานการดำเนินการเพื่อกำหนดสถานภาพของแม่ชี และแสวงหาความร่วมมือในการจัดตั้งสถานศึกษาในลักษณะที่เป็นสถานศึกษาสำหรับ ผู้หญิง ที่จัดการศึกษาบนพื้นฐานเฉพาะทางพระพุทธศาสนา
พ.ศ. 2541 องค์กรสตรีทั้งสององค์กร โดยการนำของแม่ชีคุณหญิงกนิษฐา วิเชียรเจริญ ที่ปรึกษามูลนิธิสถาบันแม่ชีไทยในพระบรมราชินูปถัมภ์ ได้ประสานงานขอความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เพื่อจัดการศึกษาตามความดำริดังกล่าว และสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ในการประชุมครั้งที่  ๑๒/๒๕๔๑ เมื่อวันพุธที่ 25 พฤศจิกายน 2541 ได้มีมติสนับสนุนโครงการและให้เป็นวิทยาลัยในสังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย

 หลักสูตร 
 หลักสูตรที่เปิดสอนในมหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย ในพระสังฆราชูปถัมภ์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอกหลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต (ศษ.บ.)
สาขาวิชาการสอนพระพุทธศาสนา

หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศศ.บ.)
สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร

  แหล่งข้อมูลอื่น 
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย 
 เว๊บไซต์มหาปชาบดีเถรีวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
# คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย  เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับการก่อตั้งวิทยาลัยครูเลย และสถาปนาเป็นคณะวิชาเมื่อปีการศึกษา 2520 มี นายสถิตย์ กองคำ เป็นหัวหน้าคณะวิชา ซึ่งมีบทบาทหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน ในสายการศึกษาและสายศิลปศาสตร์ ในหลักสูตรต่าง ๆ ที่มหาวิทยาลัยกำหนดขึ้นตามแผนงาน

 ประวัติคณะ 
คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ได้ดำเนินการบริหารจัดการและพัฒนาด้านการจัดการเรียนการสอน เพื่อผลิตบัณฑิตและให้บริการทางวิชาการแก่สังคม การวิจัยและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมมาอย่างต่อเนื่องและเป็นรูปธรรม โดยยึดนโยบายของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลยเป็นแนวทางในการดำเนินงาน จนถึงปัจจุบันมี พ.ร.บ.ประกันคุณภาพการศึกษา ได้มีการพัฒนาขึ้นโดยใช้เกณฑ์ในการตัดสินประเมินจากหน่วยงาน เช่น สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.)และสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ. ทำให้คณะผู้บริหารและคณาจารย์ให้ความสำคัญต่อการดำเนินงานการประกัน คุณภาพการศึกษาในทุก ๆ ด้านเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพด้านการบริการจัดการและคุณภาพของบัณฑิตที่คณะรับผิดชอบในการผลิตออกไปสู่สังคมภายนอกให้เป็นที่ยอมรับ คณะฯ ได้แบ่งส่วนราชการภายในคณะฯ ตามความในมาตรา 10,11 และมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 และประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่องการแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย พ.ศ. 2549 ลงวันที่ 23 มิถุนายน 2549 (ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม 2549) ซึ่งได้ประกาศแบ่งส่วนราชการ ระดับ “กอง” หรือเทียบเท่ากอง ตามมาตรา 10 วรรคสาม วรรคสี่ วรรคห้า และมาตรา 11 วรรคสอง คณะฯได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ ภาควิชามนุษยศาสตร์และภาควิชาสังคมศาสตร์ และให้เปลี่ยนการบริหารแบบโปรแกรมวิชาเป็นสาขาวิชามีประธานสาขาและคณะกรรมการสาขาวิชาเป็นผู้บริหารสาขาวิชา ทั้งนี้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2549 เป็นต้นไป 

 หลักสูตร 
 หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ภาควิชา หลักสูตรระยะสั้น    ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอกภาควิชามนุษย์ศาสตร์หลักสูตรระยะสั้น
สาขาวิชาการสอนภาษาจีนสำหรับชาวต่างชาติ
สาขาวิชาภาษาอังกฤษหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศ.บ.)
สาขาวิชาดิจิตอลอาร์ต
สาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ
สาขาวิชาภาษาอังกฤษ
สาขาวิชาภาษาไทย
สาขาวิชาบรรณารักษ์ศาสตร์
สาขาวิชาทัศนศิลป์
สาขาวิชาดนตรี
สาขาวิชาภาษาจีนและอังกฤษเพื่อการสื่อสารหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศ.ม.)
สาขาวิชาภาษาอังกฤษศึกษาภาควิชาสังคมศาสตร์หลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
สาขาวิชานิติศาสตร์
หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.)
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์
หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ศ.บ.)
สาขาวิชาการพัฒนาชุมชนหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศ.ม.)
สาขาวิชาพัฒนาสังคมหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.)
สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค
สาขาวิชาพัฒนาสังคม

  แหล่งข้อมูลอื่น 
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
 เว๊บไซต์คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
# คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย  เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย 
 ประวัติคณะ 
ทศวรรษแรก พ.ศ.2516-2525
วิทยาลัยครูเลย ได้รับการพัฒนาด้านอาคารสถานที่ บุคลากร การจัดการเรียนการสอน การสร้างความสัมพันธ์กับชุมชน โดยรับงบประมาณสนับสนุนจากกรมการฝึกหัดครูกระทรวงศึกษาธิการ  และได้รับความร่วมมือจากหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนตลอดจนประชาชนชาวจังหวัดเลยอย่างดียิ่ง 
ทศวรรษที่สอง  พ.ศ.  2526 - 2535
มีการพัฒนาอาคารสถานที่ต่าง  ๆ  ตกแต่งภูมิทัศน์ให้สวยงามจนกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง  และมีการจัดการศึกษาหลากหลายทางวิชาการ  ตลอดจนการสร้างความสัมพันธ์และบริการชุมชนอย่างดียิ่ง
ทศวรรษที่สาม  พ.ศ. 2536 - ปัจจุบัน
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในช่วงทศวรรษที่สาม  ได้รับการปรับปรุงและพัฒนาด้านต่าง ๆ ได้แก่  อาคารสถานที่  ห้องปฏิบัติการ  บุคลากร  ตลอดจนหลักสูตรการเรียนการสอนอย่างหลากหลายและปัจจุบัน

 หลักสูตร 
 หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ภาควิชา ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอกภาควิชาวิทยาศาสตร์หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.)
สาขาวิชาเคมี
สาขาวิชาชีววิทยา
สาขาวิชาฟิสิกส์
สาขาวิชาคณิตศาสตร์และสถิติภาควิชาวิทยาศาสตร์ประยุกต์หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (วท.บ.)
สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์
สาขาวิชาเกษตรศาสตร์
สาขาวิชาสัตวศาสตร์
สาขาวิชาอาหารและโภชนาการ
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม
สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร
สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาและการออกกำลังกายหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (วท.ม.)
สาขาวิชาการสร้างเสริมสุขภาพ

  แหล่งข้อมูลอื่น 
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
 เว๊บไซต์คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
# สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์
สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์  เป็นสารประกอบอนินทรีย์ที่มีสูตรเคมีคือ SrO2 มีลักษณะเป็นผงสีขาว ไม่มีกลิ่น พบได้ในรูปแบบแอนไฮดรัสและออกตาไฮเดรต โดยรูปแบบแอนไฮดรัสจะมีโครงสร้างคล้ายกับแคลเซียมคาร์ไบด์Bernal, J. D.; D'yatlova, E.; Kasarnovskii, I.; Raikhstein, S. I.; Ward, A. G. "The structure of strontium and barium peroxides" Zeitschrift für Kristallographie, Kristallgeometrie, Kristallphysik, Kristallchemie (1935), 92, 344-54.Natta, G. "Structure of hydroxides and hydrates. IV. Octahydrated strontium peroxide" Gazzetta Chimica Italiana (1932), 62, 444-56. สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์เตรียมได้จากการผ่านแก๊สออกซิเจนเข้าไปในสตรอนเชียมออกไซด์ที่ถูกให้ความร้อน

สตรอนเชียมเพอร์ออกไซด์มีคุณสมบัติระงับเชื้อ ใช้เป็นตัวออกซิไดซ์ในการฟอกขาวและเป็นส่วนผสมในดอกไม้ไฟ โดยจะให้สีแดงสด
# เนินพระวิหาร
เนินพระวิหาร  หรือที่ในภาษาอาหรับเรียกว่า อัลฮะเราะมุชชะรีฟ (แปลว่า "อริยปูชนียสถาน") เป็นเนินเขาในเขตเมืองเก่าของเยรูซาเลมอันเป็นที่ตั้งของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อายุกว่าพันปีของสามศาสนาคือ ศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม เนินพระวิหารตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 740 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล สิ่งก่อสร้างในสมัยราชวงศ์อุมัยยะฮ์บนเนินเขาแห่งนี้ได้แก่ มัสยิดอัลอักศอ, โดมแห่งศิลา ตลอดจนหอสูงทั้งสี่ มีประตูจำนวนสิบเอ็ดประตูเพื่อเข้าไปภายในอาณาเขตแห่งนี้ โดยสิบประตูสงวนไว้สำหรับชาวมุสลิม และอีกหนึ่งประตูสำหรับผู้มิใช่มุสลิม

คัมภีร์ไบเบิลระบุว่า วิหารของพวกยิวตั้งอยู่บนเนินพระวิหาร และพงศาวดารของยิวก็ได้ระบุว่าพระวิหารที่หนึ่งถูกสร้างขึ้นในสมัยของกษัตริย์ซาโลมอนเมื่อ 957 ปีก่อนคริสตกาล 2 Chron. 3:1-2 และถูกทำลายลงโดยบาบิโลเนียเมื่อ 586 ปีก่อนคริสตกาล พระวิหารที่สองถูกสร้างขึ้นในสมัยของเศรุบบาเบลเมื่อ 516 ปีก่อนคริสตกาล และถูกพวกโรมันทำลายลงในปี ค.ศ. 70 ตามคติของพวกยิวแล้ว พระวิหารที่สามซึ่งจะเป็นหลังสุดท้าย จะถูกสร้างขึ้นจากซากของพระวิหารที่สองบนเนินเขาแห่งนี้แต่ก็ยังไม่ได้สร้างจนถึงปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนายูดาห์ แม้ว่าในศาสนาอิสลามนิกายซุนนีจะถือว่าเนินเขาแห่งนี้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดเป็นลำดับสาม โดยเชื่อว่าเป็นสถานที่ที่มุฮัมมัดถูกรับขึ้นสวรรค์ไปพบอัลลอฮ์

ปัจจุบัน เนินเขาแห่งนี้ยังคงเป็นที่แก่งแย่งกันระหว่างศาสนายูดาห์กับอิสลาม ฝ่ายอิสราเอลได้เข้าควบคุมเนินเขาแห่งนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 โดยที่ทั้งรัฐบาลอิสราเอลและองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ต่างอ้างสิทธิเหนือเนินเขาแห่งนี้ ข้อพิพาทดังกล่าวยังคงเป็นประเด็นการเผชิญหน้าที่สำคัญในความขัดแย้งอาหรับ-อิสราเอลIsraeli Police Storm Disputed Jerusalem Holy Site
# พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวา  หรือ มีนจีชวาซอเก (, ; รู้จักกันในนาม စွာစောကဲThan Tun 1959: 128; 1330–1400) พระเจ้าอังวะองค์ที่ 2 ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1367 ถึง 1400 หลังจากพระเจ้าตะโดมินพญา ปฐมกษัตริย์สวรรคตอย่างกระทันหันด้วยโรคฝีดาษ ระหว่างทำสงครามบุกลงใต้เพื่อขยายดินแดน โดยพระปณิธานที่สำคัญของพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาคือการรวบรวมแผ่นดินและสถาปนาอาณาจักรพุกาม ที่ล่มสลายไปเมื่อราวคริสต์ทศวรรษ 1280 ขึ้นมาอีกครั้งตามที่พระเจ้าตะโดมินพญาได้ตั้งพระทัยเอาไว้Htin Aung 1967: 87−88

นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นผู้ก่อให้เกิดสงครามครั้งสำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของชาวพม่าและชาวมอญคือ สงครามสี่สิบปี เมื่อ ค.ศ. 1384 โดยเป็นการปะทะกันระหว่างกรุงอังวะของชาวพม่าและกรุงหงสาวดี ของชาวมอญที่นำโดยกษัตริย์หนุ่มอย่างพระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งกรุหงสาวดี หลังจากความพ่ายแพ้ถึง 3 ครั้งของกองทัพอังวะพระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาจึงตัดสินพระทัยพักรบกับหงสาวดีเมื่อ ค.ศ. 1391Hmannan Vol. 1 2003: 431Hmannan Vol. 1 2003: 432

พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาสวรรคตเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1400 ขณะพระชนมายุได้ 70 พรรษา โดยองค์รัชทายาทได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้าตราพระยาแห่งอังวะThan Tun 1959: 128
# พระเจ้านรปติแห่งแปร
พระเจ้านรปติแห่งแปร (, ; สวรรคต ค.ศ. 1539) หรือในนวนิยาย ผู้ชนะสิบทิศ ถอดเสียงเป็น พระเจ้านรบดี เป็นกษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งอาณาจักรแปร ครองสิริราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1532 ถึง 1539 หลังจากที่พระราชบิดาคือ พระเจ้าบาเยงทเว กษัตริย์องค์ที่ 2 ถูกควบคุมตัวไปอยู่รัฐฉาน เนื่องจากพ่ายแพ้สงคราม ต่อมาเมื่อผู้นำของรัฐฉานคือเจ้าฟ้าซะโหล่นถูกสังหาร พระเจ้าบาเยงทเวจึงได้หนีกลับมายังแปรเพื่อปกครองแผ่นดินอีกครั้งเมื่อราว พฤษภาคม ค.ศ. 1533 แต่พระเจ้านรปติได้ปิดประตูเมืองทำให้พระเจ้าบาเยงทเวต้องรอนแรมกระทั่งสวรรคตในป่าPhayre 1967: 88

พระเจ้านรปติทำให้อาณาจักรแปรต้องกลับไปเป็นเมืองประเทศราชของ อาณาจักรอังวะ อีกครั้งเนื่องจากพระองค์มิได้ขยายอาณาเขตไปไกลกว่าเขตเมืองแปร ต่อมาพระองค์ได้เข้าไปมีส่วนร่วมใน สงครามตองอู–หงสาวดี เนื่องจากพระองค์เป็นพันธมิตรกับ พระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์มอญแห่ง อาณาจักรหงสาวดี เพราะพระองค์ได้อภิเษกกับพระเชษฐภคินีของพระเจ้าสการะวุตพี และพระองค์ยังได้ให้ความช่วยเหลือกองทัพของพระเจ้าสการะวุตพีที่หนีมาจากหงสาวดีในช่วง ค.ศ. 1538–39Hmannan Vol. 2 2003: 215 ต่อมาพระเจ้านรปติได้ขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอังวะให้มาช่วยโจมตีกองทัพตองอูที่กำลังล้อมเมืองแปรจนได้ชัยชนะแต่ได้ปฏิเสธที่จะตามไปตีกองทัพตองอูที่กำลังล่าถอย

พระเจ้านรปติได้เป็นพันธมิตรกับอาณาจักรมเยาะอูแห่งอาระกัน โดยส่งพระขนิษฐาและพระมเหสี (พระเชษฐภคินีของพระเจ้าสการะวุตพี) ไปยังพระเจ้ามีนบินแห่งอาระกัน (หลังจากพระเจ้าสการะวุตพีสวรรคตไม่นาน) และพระเจ้านรปติก็สวรรคตหลังจากนั้นไม่นานเช่นกัน โดยมีพระอนุชาต่างพระมารดาของพระเจ้านรปติขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้ามังฆ้องแห่งแปร
# จอห์น แลงดอน ดาวน์
จอห์น แลงดอน เฮย์ดอน ดาวน์  (18 กันยายน 1828 - 7 ตุลาคม 1896) เป็นแพทย์ชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้บรรยายลักษณะของกลุ่มอาการดาวน์เอาไว้เป็นคนแรกเมื่อ ค.ศ. 1862

ประวัติ
วัยเด็ก
# อองฮู
อองฮู (, ? – พ.ศ. 765) ชื่อรอง กัวฉาน  ขุนนางแห่ง จ๊กก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก

อองฮูถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 765 เนื่องจากถูกสังหารโดยกองทัพง่อก๊กภายหลังจาก ยุทธการที่อิเหลง
# เศรุบบาเบล
เศรุบบาเบล  หรือ เชชบัสซาร์ คือชาวเปอร์เซียเชื้อสายยิวซึ่งถูกกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิล เป็นบุตรของเชอัลทิเอลฮักกัย 2:23 ,พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011 เขาเป็นผู้ว่าราชการมณฑลเยหุตเมดินทาของจักรวรรดิอะคีเมนิด หรือก็คือพื้นที่ส่วนที่เป็นอาณาจักรยูดาห์ในอดีตแต่มีพื้นที่เล็กกว่า ในปีแรกของรัชสมัยพระเจ้าไซรัสแห่งเปอร์เซีย พระองค์ทรงอนุญาตให้พวกยิวซึ่งถูกกวาดต้อนเป็นเชลยในบาบิโลนกลับไปยังแผ่นดินของตน เศรุบบาเบลได้เป็นผู้นำของพวกยิวคณะแรกจำนวน 42,360 คนเอสรา 2:64 ,พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011เดินทางกลับมาอิสราเอล เศรุบบาเบลยังมีส่วนสำคัญในการสร้างพระวิหารที่สองขึ้นที่เนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเลม ตามบัญชาของพระยาเวห์
# ปฏิบัติการซิทาเดล
ปฏิบัติการซิทาเดล  เป็นปฏิบัติการการรุกของเยอรมันที่ต่อกรกับกองทัพโซเวียตในส่วนที่ยืดออกของคูสค์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองบนแนวรบด้านตะวันออก เป็นการริเริ่มของยุทธการที่คูสค์ ด้วยความตั้งใจของปฏิบัติการการป้องกันที่โซเวียตได้นำไปใช้เพื่อต่อต้านการรุกของเยอรมันที่เรียกว่า ปฏิบัติการป้องกันทางยุทธศาสตร์คูสค์ การรุกของเยอรมันได้ถูกตีโต้กลับด้วยปฏิบัติการปอลโคโวเรซ รูมยานเซฟ  และปฏิบัติการคูตูซอฟ  สำหรับเยอรมัน การรบครั้งนี้เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะสามารถเปิดฉากบนแนวรบด้านตะวันออก เมื่อฝ่ายสัมพันธมิตรบุกเข้ายึดครองที่เกาะซิซิลีได้เริ่มต้นขึ้น อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ถูกบังคับให้หันเหการฝึกกองกำลังทหารในฝรั่งเศสเพื่อเผชิญหน้าการคุกคามของฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แทนที่จะใช้เป็นยุทธศาสตร์ในการสำรองกองกำลังสำหรับแนวรบด้านตะวันออก เยอรมันได้สูญเสียกำลังพลและรถถังอย่างกว้างขวางได้ทำให้เกิดความมั่นใจของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตที่ได้รับชัยชนะนั้นได้มีความสุขกับการริเริ่มทางยุทธศาสตร์สำหรับช่วงที่เหลือของสงคราม

เยอรมันได้คาดหวังว่าจะลดศักยภาพของการรุกฝ่ายโซเวียตลงสำหรับช่วงฤดูร้อนในปี ค.ศ. 1943 โดยการตัดกองกำลังไปจำนวนมากที่พวกเขาได้คาดการณ์ว่าจะอยู่ในส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ ส่วนที่ยื่นออกของคูสค์หรือตอกลิ่ม มีระยะทาง 250 กิโลเมตร (160 ไมล์) จากทางเหนือไปถึงทางใต้และ 160 กิโลเมตรจากทางตะวันออกไปยังทางตะวันตก แผนการณ์ที่คลอบคลุมโดยก้ามปูคู่ที่ได้ผ่านทางปีกทางเหนือและทางใต้ของส่วนที่ยื่นออก ฮิตเลอร์ได้เชื่อว่าชัยชนะที่แห่งนี้จะทำให้ยืนยันถึงความแข็งแกร่งของเยอรมันและแก้ไขศักดิ์ศรีของเขากับพันธมิตรของเขา ที่กำลังพิจารณาในการถอนตัวออกสงคราม ด้วยความคาดหวังว่าเชลยชาวโซเวียตจำนวนมากที่ถูกจับกุมมาได้จะถูกใช้เป็นแรงงานทาสในโรงงานอุตสาหกรรมผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ของเยอรมัน

รัฐบาลโซเวียตได้ทราบถึงเจตนารมณ์ของเยอรมัน โดยส่วนหนึ่งของหน่วยสืบราชการลับของอังกฤษและ Tunny intercepts ได้รู้ล่วงหน้าว่าการโจมตีจะตกอยู่ที่คอของส่วนที่ยื่นออกของคูสค์ โซเวียตได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึกที่ถูกออกแบบมาเพื่อหยุดยั้งหัวหอกยานเกราะเยอรมัน เยอรมันได้มีความล่าช้าของการรุก ในขณะที่พวกเขาได้พยายามที่จะเพิ่มเติมกองกำลังและรอสำหรับอาวุธใหม่ ส่วนใหญ่เป็นรถถังใหม่คือ รถถังแพนเธอร์ แต่ยังมีจำนวนมากของรถถังหนักไทเกอร์ นี่เป็นเวลาของกองทัพแดงที่ได้สร้างแนวป้องกันในเชิงลึก การเตรียมความพร้อมในการป้องกันรวมทั้งเขตทุ่นระเบิด ป้อมปราการ โซนการยิงปืนใหญ่ และจุดการต่อต้านรถถังที่แข็งแกร่งซึ่งได้ขยายออกไปประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) ในเชิงลึก การเคลื่อนไหวของโซเวียตที่ก่อตัวได้ย้ายออกจากส่วนที่ยืดและกองกำลังสำรองขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นสำหรับยุทธศาสตร์การรุกโจมตีโต้กลับ

 หมายเหตุ
# อาบัดโดน
คำว่า อาบัดโดน  ในภาษาฮีบรูนั้น เทียบได้กับคำว่า อปอลลิโยน  ในภาษากรีก ซึ่งได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิลในฐานะทูตสวรรค์และผู้ทำลายล้าง โดยในคัมภีร์ฮีบรูนั้น อาบัดโดน สื่อถึงก้นบึ้งแห่งบาดาล ซึ่งมักปรากฎคู่กับคำว่า เชโอล (שְׁאוֹל) ที่หมายถึงอาณาจักรแห่งความตาย ส่วนที่ปรากฎในหนังสือวิวรณ์ของภาคพันธสัญญาใหม่ ตอนเสียงแตรแห่งทูตสวรรค์ทั้งเจ็ดแตรทั้งเจ็ด วิวรณ์ 8:6, พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิมและใหม่ ฉบับมาตรฐาน 2011]  ทูตสวรรค์ผู้ถูกเรียกว่า อาบัดโดน ถูกระบุว่าเป็นพญาตั๊กแตนซึ่งรับบัญชาพระเจ้าในการเป่าแตรของทูตสวรรค์องค์ที่ห้า
# สมิงนครอินทร์
สมิงนครอินทร์ (, ; ? – ประมาณ มีนาคม 1413) หรือ ละกู้นเอน ตามพงศาวดารมอญขุนพลคนสำคัญของ พระเจ้าราชาธิราช กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1380 ถึง ค.ศ. 1413 โดยมีความสามารถในการคุมทั้งกองทัพบกและกองทัพทัพเรือต้านทานการรุกรานจาก อาณาจักรอังวะ ของชาวพม่าจากตอนเหนือ ในช่วง สงครามสี่สิบปี 

สมิงนครอินทร์เริ่มมีชื่อเสียงจากการโจมตีและยึดเรือของกองทัพอังวะได้ในสงครามครั้งแรกหลังจากเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นนายพลและชื่อเสียงของเขายังเลื่องลือไปถึงกองทัพอังวะด้วยความเคารพในฐานะที่สมิงนครอินทร์บัญชาการรบด้วยความกล้าหาญและองอาจ

สมิงนครอินทร์ถึงแก่กรรมระหว่างบัญชาการรบเมื่อประมาณเดือนมีนาคม ค.ศ. 1413 ทางกองทัพอังวะภายใต้การบัญชาการของ พระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง และองค์รัชทายาท มังรายกะยอชวา ได้ส่งศพของสมิงนครอินทร์กลับสู่ กรุงหงสาวดี โดยล่องลงมาตามแม่น้ำอิระวดีอย่างสมเกียรติ