wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เวนดิโก
เวนดิโก  เป็นความเชื่อที่อยู่ในคติชนวิทยาของกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกันในทวีปอเมริกาเหนือ 

เวนดิโก มีชื่อเรียกต่างออกไปในหลายชื่อ ได้แก่ วินดาโก , วินดิโก , วิติโก , วีตีโก , หรือ วีห์ติโก  หรือคำอื่น ๆ ที่ใกล้เคียงกัน

เวนดิโกเป็นความเชื่อของชนพื้นเมืองชาวอเมริกันเผ่าต่าง ๆ ทั้งในแคนาดาและสหรัฐอเมริกาโดยเฉพาะบริเวณเกรตเลกส์ เช่น เผ่าครี, เผ่าอินนู และเผ่าซอเท็ก เวนดิโกคล้ายกับซอมบี้ เป็นปีศาจร้ายแห่งป่าที่เข้าสิงผู้คนให้กินเนื้อมนุษย์ด้วยกันเป็นอาหาร โดยเชื่อว่า เวนดิโกมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีรูปร่างที่ผอมบางจนเห็นกระดูก ผิวหนังซีดเหมือนศพ มีตาลึกโบ๋และริมฝีปากแห้ง มีเลือดนองอยู่ตลอดเวลา มีเขี้ยวสีเหลืองยาวและลิ้นยาวที่ตวัดไปมาได้ แถมยังมีหัวใจเป็นน้ำแข็ง
นอกจากนี้แล้ว เวนดิโกยังมีกลิ่นตัวเหม็นคล้ายกับกลิ่นซากศพขณะเน่าเปื่อยอย่างเต็มที่ ซึ่งเวนดิโกสามารถเติบโตและมีร่างกายที่ใหญ่โตตามระยะเวลาที่ได้สั่งสมการกินเนื้อมนุษย์ แต่ในภาพยนตร์ฮอลลีวูดมักออกแบบเวนดิโกเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่มีเขากวางหรือในภาพวาดยุคใหม่มักวาดส่วนหัวของเวนดิโกเป็นกะโหลกของกวาง แต่ลักษณะดังกล่าวไม่ปรากฏในความเชื่อพื้นเมืองดั้งเดิม

ซึ่งในวิถีของอินเดียนแดงบางเผ่า มีลักษณะคล้ายกับเวนดิโกอยู่ เช่น มีรายงานจากทางตอนเหนือของรัฐมินนิโซตา ที่มักมีรายงานการหายสาบสูญของนักเดินป่า เป็นต้น เรื่องราวของเวนดิโกที่โด่งดังที่สุดเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1879 ที่รัฐแอลเบอร์ตา ในแคนาดา นักดักสัตว์ที่ชื่อ สวิฟต์ รันเนอร์ ถูกจับข้อหาฆาตกรรมสมาชิกในครอบครัวตนเอง เช่น ภรรยา, ลูกทั้งหกคน, แม่ และพี่น้อง รันเนอร์ได้สังหารและกินเนื้อพวกเขาในช่วงฤดูหนาวที่ยาวนาน เขาอ้างว่าเขาถูกวิญญาณเวนดิโกเข้าสิงให้ทำเช่นนั้น ที่สุด รันเนอร์ถูกพิพากษาให้ประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ

เวนดิโกถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ อาทิ นวนิยายเรื่อง The Wendigo โดย อัลเจอร์นอน แบล็กวูด ภาพยนตร์เรื่อง คนเขมือบคน  ใน ค.ศ. 1999 ซีรีส์ชุด ล่าปริศนาเหนือโลก ตอน อสุรกายเวนดิโก หรือเกม อันทิลดอว์น ใน ค.ศ. 2015 เป็นต้น
# พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมพระพุทธศาสนา
พรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมพระพุทธศาสนา (คณบกฺสบฺรชาธิบเตยฺยเสรีนิยมพฺระพุทฺธสาสนา) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชา ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 โดยซอน ซาน อดีตนายกรัฐมนตรีของกัมพูชา เพื่อเป็นตัวแทนของแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมร ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่นำโดยซอนซาน

พรรคได้รับเลือกตั้ง 10 ที่นั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 และได้เข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคฟุนซินเปกและพรรคประชาชนกัมพูชา อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งระหว่างซอน ซานและเอง เมาลี ทำให้เกิดความแตกแยกภายในพรรค ความขัดแย้งในพรรคนี้ทำให้นายเมียส จันเกียบ ส.ส. จังหวัดกันดาลยิงตัวตายเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2538 โดยเขียนจดหมายไว้ ขอให้ยุติความขัดแย้งภายในพรรควัชรินทร์ ยงศิริ.การเมืองกัมพูชา: มีประชาธิปไตยจริงหรือ  ใน กัมพูชา วันวารที่ผันเปลี่ยน. ศรีบูรณ์คอมพิวเตอร์กราฟิก. 2545 หน้า 73-81 แต่ในที่สุดพรรคต้องสลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2540 เอง เมาลีไปจัดตั้งพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตย ส่วนซอน ซาน ไปจัดตั้งพรรคซอนซาน ทั้งสองพรรคไม่ได้รับการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2541
# ภาษาอะชาง
ภาษาอะชาง (Achang language) หรือภาษาโงชาง ภาษาไมง์ถา มีผู้พูดทั้งหมด 62,700 คน พบในจีน 27,700 คน (พ.ศ. 2533) ในเขตปกครองตนเองไต-จิ่งโป่ทางตะวันตกของยูนนาน ตามแนวชายแดนจีน-พม่า มีผู้พูดในพม่า 35,000 คน (พ.ศ. 2550) ในรัฐกะชีน ทางตะวันออกของแม่น้ำอิรวดี ใกล้แนวชายแดน และบางส่วนในภาคเหนือของรัฐฉาน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยพม่า ผู้พูดบางสำเนียงในจีนเปลี่ยนไปใช้ภาษาจีน ผู้พูดภาษานี้ส่วนมากเป็นผู้ใหญ่ พูดภาษาจีนและภาษาไทเหนือได้ด้วย เขียนด้วยอักษรละติน เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา มีเสียงวรรณยุกต์สี่เสียง 
 อ้างอิง 
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
อะชาง
อะชาง
# แนวร่วมรวบรวมชาติกัมพูชา
แนวร่วมรวบรวมชาติกัมพูชา (รณสิรฺสรัวบรัวมชาติกมฺพุชา;) เป็นองค์กรทางการเมืองที่ก่อตั้งโดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กษัตริย์แห่งกัมพูชา ใน พ.ศ. 2513 เมื่อลี้ภัยไปยังกรุงปักกิ่ง หลังเกิดรัฐประหารในกัมพูชา

 ประวัติ 

กลุ่มนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อต่อต้านอำนาจของนายพลลน นล โดยมีเขมรแดง พรรคคอมมิวนิสต์นิยมลัทธิเหมาเป็นกองกำลังทางทหารของกลุ่ม ซึ่งเรียกตัวเองว่าองค์กรปฏิวัติ (อองการ์ปะเดะวัด) อีกสองส่วนที่อยู่ในกลุ่มนี้ คือ กลุ่มที่ภักดีกับสีหนุหรือกลุ่มนิยมเจ้า ซึ่งไม่เคยมีอำนาจอย่างแท้จริงในกลุ่ม และกลุ่มฝ่ายซ้ายที่เคยร่วมมือกับเวียดนามในสมัยเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศสที่มักเรียกกันว่า “เขมรเวียดมิญ”(เขมรอิสระเดิม)Stephen J. Morris, Why Vietnam invaded Cambodia: political culture and the causes of war, p. 54.

การสู้รบแบบกองโจรของกลุ่มนี้ นำโดยรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่นStephen J. Morris, Why Vietnam invaded Cambodia: political culture and the causes of war ซึ่งตั้งอยู่ที่ปักกิ่ง สีหนุประกาศเป็นผู้นำของขบวนการ เพ็ญ โนตเป็นนายกรัฐมนตรี และเขียว สัมพันเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และเป็นผู้ควบคุมกองทัพของรัฐบาลพลัดถิ่นJames A. Tyner, The killing of Cambodia: geography, genocide and the unmaking of space. p. 73การให้การยอมรับกษัตริย์ของกัมพูชาทำให้เขมรแดงได้รับความนิยมเพิ่มขึ้น ทั้งจีน สหภาพโซเวียต และเวียดนามสนับสนุนรัฐบาลพลัดถิ่นนี้ แม้ว่าชาวเวียดนามจะโน้มเอียงไปทางกลุ่มของสีหนุมากขึ้นเมื่อเขมรแดงเริ่มเข้มแข็งขึ้นใน พ.ศ. 2514Stephen J. Morris, Why Vietnam invaded Cambodia: political culture and the causes of war การยกย่องกษัตริย์เป็นผู้นำสิ้นสุดลงเมื่อเขมรแดงล้มรัฐบาลของนายพลลน นลสำเร็จ
# ปลาหมอสีเลบโตโซม่า
ปลาหมอสีเลบโตโซม่า (ตัวย่อ: CYPS) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cyprichromis leptosoma ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)

จัดเป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว โดยเฉลี่ยประมาณ 3.5 นิ้ว จัดเป็นปลาที่มีนิสัยรักสงบ มีพฤติกรรมอยู่รวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ตั้งแต่หลักร้อยจนถึงหลักพัน มีรูปร่างเรียวยาว ตากลมโต ปลายปากยาว ตัวผู้มีสีสันที่สดใสสวยงาม มักมีสีต่าง ๆ เช่น ฟ้า, เหลือง, ดำ, ม่วง หรือมีเหลือบสีขาว และมีการพัฒนาการของสีตามช่วงวัย มักอาศัยอยู่ตามโขดหินหรือตามหลีบซอกของวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ หากินบริเวณกลางน้ำและผิวน้ำ กินอาหารจำพวก แพลงก์ตอนและสัตว์น้ำขนาดเล็กที่ลอยตามกระแสน้ำ

ขณะที่ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่า พฤติกรรมเมื่อผสมพันธุ์ ปลาตัวผู้ที่มีขนาดใหญ่สุดจะเป็นจ่าฝูง จะคอยกางครีบและขับสีออกมาเรียกร้องความสนใจจากตัวเมียภายในฝูง และข่มตัวผู้ตัวอื่น ๆ เมื่อผสมพันธุ์กัน ตัวผู้จะงอตัวและทำปากห่อ เพื่อกระตุ้นให้ตัวเมียปล่อยไข่ออกมา เมื่อไข่ถูกปล่อยออกมา ตัวเมียจะงับน้ำเชื้อจากตัวผู้ที่ปล่อยออกมา ให้ผสมกับไข่ที่อยู่ในปาก จำนวนของไข่ขึ้นอยู่กับขนาดของปลาตัวเมีย โดยมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.3 เซนติเมตร จำนวนไข่ในแต่ละครั้งประมาณ 5-25 ฟอง โดยตัวเมียจะอมไข่จนกว่าไข่จะฟักเป็นตัวใช้เวลาประมาณ 18-20 วัน โดยไม่กินอะไรเลย

เป็นปลาที่อาศัยอยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของทะเลสาบแทนกันยีกา จัดเป็นปลาชนิดแรกในสกุลนี้ที่ได้รับการค้นพบและอนุกรมวิธาน นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามกันอย่างยาวนานแล้ว ซึ่งในทางการค้าปลาสวยงามยังสามารถแบ่งออกเป็นชนิดแยกย่อยได้อีก ที่แตกต่างกันตามสีสันและแหล่งที่พบ อาทิ "จัมโบ" หรือ "คิโกม่า" ค้นพบในแหล่งคิโกม่าเท่านั้น ตัวผู้มีทั้งแบบหางสีน้ำเงิน และแบบหางสีเหลือง และมีสีเหลืองใต้บริเวณคอไปจนถึงช่วงท้อง ครีบหลังมีสีฟ้า และสีเหลืองเลอะผสมกัน, "เอ็มพูลังกู" หรือ "นีออน เฮด" เป็นปลาที่ไม่มีสีตามลำตัว แต่จะมีสีน้ำเงินสว่างที่ส่วนหัว อันเป็นที่มาของชื่อเรียก, "อูทินตา" ตัวผู้มีสีน้ำเงินตามตัวจากหัวไปจนถึงกลางหลัง ครีบหลังมีสีฟ้าสว่างที่สุด และมีจุดแต้มสีเหลืองอยู่หลายครีบหลัง, "ไทรคัลเลอร์" ตัวผู้มีสีเหลืองเข้มบริเวณส่วนหัว และส่วนหาง ลำตัว ครีบหลัง และครีบก้นมีสีออกดำกำมะหยี่ ตัวเมียมีสีน้ำตาลและสีเหลืองอ่อนบริเวณครีบหลังและครีบหาง และ "คิทุมบา" มีสีที่เปลี่ยนแปลงไปตามอายุ โดยมีสีเหลืองขยายลุกลามจากส่วนครีบหางไปสู่ส่วนอื่นของร่างกาย แทนสีอื่นที่มีอยู่จนกลายเป็นสีเหลืองทั้งตัวไป แต่ขณะที่บางตัวจะไม่เป็นเช่นนั้นแต่จะมีสีน้ำเงินที่คงที่ทั้งตัวปลาบ้านโรม. คอลัมน์ Cichild Conner ตอน ดำดิ่งสู่ Lake Tanganyika มารู้จักกับ Cyprichromis กันดีกว่า. Aquarium Biz ฉบับเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554.
# ตำบลหนองสาหร่าย (อำเภอพนมทวน)
หนองสาหร่าย เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี ประกอบด้วย 9 หมู่บ้าน มีพื้นที่ทั้งหมด 16,106 ไร่ ประชากรจำนวนทั้งสิ้น 3,651 คน ร้อยละ 90 ของครัวเรือนประกอบอาชีพทางการเกษตร ทั้งพื้นที่ของตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองสาหร่าย

 ประวัติ 
เดิมหนองสาหร่ายเป็นหมู่บ้านหนึ่งของตำบลดอนเจดีย์ อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งมีเรื่องเล่าทางประวัติศาสตร์สืบต่อกันมาว่า แต่ก่อน ณ ตำบลดอนเจดีย์ย่านนี้ เคยเป็นสถานที่พักทัพและเสด็จผ่านในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเพื่อไปทำศึกกับพม่า ซึ่งปัจจุบันมีการบูรณะเจดีย์เดิมเป็นอนุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช เพื่อให้ผู้คนได้ระลึกถึงเข้ามาแสดงความเคารพสักการะ ต่อมาหนองสาหร่ายได้แยกเขตการปกครองจากตำบลดอนเจดีย์ เพื่อจัดตั้งเป็นตำบลหนองสาหร่ายเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2535 ต่อมาได้มีการจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลหนองสาหร่ายเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลหนองสาหร่ายเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2551

 ภูมิศาสตร์ 
ตำบลหนองสาหร่ายอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอพนมทวนเป็นระยะทาง 10 กิโลเมตร สภาพภูมิประเทศเป็นที่ราบดินปนทราย มีระบบชลประทานครอบคลุมทุกหมู่บ้าน จึงมีน้ำเพียงพอต่อการทำเกษตรกรรม

 หมู่บ้าน 
ตำบลหนองสาหร่ายแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ดังนี้

 หมู่ที่ 1 บ้านสระลุมพุก
 หมู่ที่ 2 บ้านโกรกยาว
 หมู่ที่ 3 บ้านหนองปริก
 หมู่ที่ 4 บ้านหนองขุย
 หมู่ที่ 5 บ้านปลักเขว้า
 หมู่ที่ 6 บ้านหนองหราย
 หมู่ที่ 7 บ้านหนองแหน
 หมู่ที่ 8 บ้านใหม่พัฒนา
 หมู่ที่ 9 บ้านหนองสาหร่าย

 สถานที่ต่าง ๆ 
 ศาสนสถาน 
 วัดหนองขุยสิริวราราม
 วัดปลักเขว้า

 การศึกษา 
ตำบลหนองสาหร่ายมีโรงเรียนสังกัด สพป.กาญจนบุรี เขต 2 จำนวน 3 แห่ง ได้แก่
 โรงเรียนเกียรติวัธนเวคิน 2 (วัดปลักเขว้า)
 โรงเรียนบ้านสระลุมพุก
 โรงเรียนบ้านหนองขุย
นอกจากนี้ ยังมีศูนย์เด็กเล็ก 3 แห่ง

 สาธารณสุข 
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล บ้านสระลุมพุก
# ไห่หนานแอร์ไลน์
ไห่หนานแอร์ไลน์ (พินอิน: Hǎinán Hángkōng Gōngsī) เป็นสายการบินสัญชาติจีน มีสำนักงานใหญ่ที่เมืองไหโขว่ มณฑลไหหลำ สาธารณรัฐประชาชนจีน"Contact Us ." Hainan Airlines. สืบค้นเมื่อ3 ตุลาคม พ.ศ. 2552. เป็นสายการบินเอกชนที่ใหญ่ที่สุด และเป็นสายการบินที่มีขนาดฝูงบินใหญ่เป็นอันดับที่สี่ของจีน ให้บริการเที่ยวบินในเส้นทางทั้งในประเทศและระหว่างประเทศ รวมทั้งเที่ยวบินเช่าเหมาลำ 

ไห่หนานแอร์ไลน์มีฐานบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไหโข่วเม่ยหลัน และฐานบินอื่นๆ เช่น ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่ง ท่าอากาศยานนานาชาติซีอานเสียนหยาง ท่าอากาศยานไท่หยวนอู่ซู่ และท่าอากาศยานอูหลู่มู่ฉีตี้โวปู้

ไห่หนานแอร์ไลน์เป็นหนึ่งในเจ็ดสายการบินที่ถูกจัดอันดับจากสกายแทร็กซ์ให้อยู่ในระดับ 5 ดาว เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2554 เป็นสายการบินเดียวของจีน
# วอลลิส ซิมป์สัน
วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์  มีชื่อแต่แรกเกิดว่า เบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์ (19 มิถุนายน ค.ศ. 1896 – 24 เมษายน ค.ศ. 1986) แต่เป็นที่รู้จักในชื่อ วอลลิส ซิมป์สัน  เป็นสตรีที่มีชื่อเสียงในสังคมชาวอเมริกัน และมีชื่อเสียงที่สุดจากการสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 อันก่อให้เกิดวิกฤตการณ์สละราชสมบัติในเวลาต่อมา

 ประวัติ 
เธอเติบโตในบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์Weir, p. 328 หลังลืมตาดูโลกได้ไม่นานบิดาก็ถึงแก่กรรม มารดาและเธอจึงได้รับการอุปถัมภ์จากญาติที่ร่ำรวย วอลลิสสมรสครั้งแรกกับเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์ ทหารเรือสหรัฐ แต่ทั้งสองแยกกันอยู่และหย่าร้างในที่สุด กระทั่ง ค.ศ. 1931 หลังเธอสมรสหนที่สองกับเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน ในระหว่างนั้นเธอได้พบปะด้วยต้องอัธยาศัยกับเจ้าชายเอดเวิร์ด ซึ่งขณะนั้นยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์และกลายเป็นหนึ่งในบาทบริจาริกา ห้าปีต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดได้ขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร วอลลิสจึงหย่าขาดกับสามีคนที่สองเพื่อที่จะอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8

พระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 มีพระราชประสงค์ที่จะอภิเษกสมรสกับหญิงม่ายผู้ผ่านการหย่าร้างมาสองครั้ง ซึ่งการเช่นนี้ก่อให้เกิดวิกฤตทางการเมือง ทั้งในสหราชอาณาจักรและประเทศราชต่างไม่ให้การสนับสนุนพระราชประสงค์ แต่อย่างไรก็ตามพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 ได้ตัดสินพระราชหฤทัยสละราชสมบัติในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1936 เพื่อเสกสมรสกับ "หญิงที่ฉันรัก"Duke of Windsor, p. 413 หลังการสละราชสมบัติ อดีตพระเจ้าเอดเวิร์ดมีพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งวินด์เซอร์ และเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชอนุชา ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 หกเดือนต่อมาเจ้าชายเอดเวิร์ดและวอลลิสเสกสมรสกัน วอลลิสมีบรรดาศักดิ์เป็น ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ ตามพระสวามี แต่ไม่ใช้ฐานันดรศักดิ์รอยัลไฮนิสตามพระสวามี

ช่วงก่อนจนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง รัฐบาลหลายรัฐสงสัยว่าดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ทรงเข้าฝ่ายนาซี เพราะใน ค.ศ. 1937 ทั้งสองได้เสด็จเยือนประเทศเยอรมนีและเข้าพบอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กระทั่งในปี ค.ศ. 1940 เจ้าชายเอดเวิร์ดได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าราชการอาณานิคมบาฮามาสจนกระทั่งลงจากตำแหน่งในห้าปีถัดมา ช่วงปี 1950–1960 ดยุกและดัชเชสแห่งวินด์เซอร์ได้เดินทางไปมาระหว่างยุโรปและอเมริกา และใช้ชีวิตเยี่ยงคนดังในสังคม มีชีวิตสมรสราบรื่นมาตลอด 35 ปี หลังเจ้าชายเอดเวิร์ดสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1972 ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์จึงใช้ชีวิตอย่างสันโดษและไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณชนบ่อยครั้งนัก จนกระทั่งเธอถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1986 ณ บัวเดอบูโลญ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในวัย 89 ปี กระนั้นเรื่องส่วนตัวของเธอเป็นที่จับตามอง และเธอก็เป็นบุคคลที่สร้างข้อถกเถียงกันอยู่ในประวัติศาสตร์สหราชอาณาจักร

 ฐานันดรศักดิ์ 
thumb|upright|อักษรนามวอลลิส–เอดเวิร์ด
 19 มิถุนายน 1896 – 8 พฤศจิกายน 1916 : นางสาวเบสซี วอลลิส วอร์ฟิลด์
 8 พฤศจิกายน 1916 – 21 กรกฎาคม 1928  : นางเอิร์ล วินฟิลด์ สเปนเซอร์ จูเนียร์
 21 กรกฎาคม 1928 – 7 พฤษภาคม 1937 : นางเออร์เนสต์ แอลดริช ซิมป์สัน
 7 พฤษภาคม 1937 – 3 มิถุนายน 1937 : นางวอลลิส วอร์ฟิลด์
 3 มิถุนายน 1937 – 24 เมษายน 1986 : เฮอร์เกรซ วอลลิส ดัชเชสแห่งวินด์เซอร์
# มีรังชีดูวาลี
มีรังชีดูวาลี ("จุดชมวิวของหุบเขา") เป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศบราซิล  เริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) และเปิดทำการเมื่อ ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) โดยมีความสูง 170 เมตร หรือ 558 ฟุต และมีทั้งหมด 51 ชั้น ตั้งอยู่ที่เมืองเซาเปาลู ประเทศบราซิล

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เว็บไซต์ทางการ
 มีรังชีดูวาลี ในเอ็มโพริส
 SkyscraperPage diagram of Mirante do Vale
# ปนตียานัก
ปนตียานัก (Pontianak) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เมืองปนตียานักตั้งอยู่บนเส้นศูนย์สูตรพอดี จึงเรียกชื่อเมืองนี้กันว่า Kota Khatulistiwa (เมืองศูนย์สูตร) ด้วยศูนย์กลางเมืองปนตียานักตั้งอยู่ไม่ถึง  ทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร ปนตียานักมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 26 ในประเทศอินโดนีเซีย
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 สายศรีสะเกษ–ขุขันธ์  เป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดศรีสะเกษซึ่งเชื่อมต่อจากอำเภอเมืองศรีสะเกษ ไปยัง อำเภอขุขันธ์ โดยเริ่มจากแยกจากถนนขุขันธ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221) ในเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ ตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 294 (ถนนทองมาก) ผ่าน อำเภอวังหินและอำเภอขุขันธ์ ทางหลวงหมายเลข 220 จะไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (ห่างจากสี่แยกขุขันธ์ประมาณ 7 ก.ม.) รวมระยะทางทางหลวงหมายเลข 220 คือ 56 กิโลเมตร

 รายละเอียดของเส้นทาง 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ตัดผ่านพื้นที่ตำบลต่าง ๆ ได้แก่
ในอำเภอเมืองศรีสะเกษ จุดเริ่มต้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 ที่แยกออกจากถนนขุขันธ์(ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221) ตำบลเมืองใต้ ผ่านตำบลหนองครก ตำบลหมากเขียบ อำเภอวังหิน ตำบลทุ่งสว่าง ตำบลธาตุ ตำบลบุสูง ตำบลโพนยาง ตำบลศรีสำราญ
จากนั้นเข้าสู่อำเภอขุขันธ์ ผ่านตำบลสำโรงตาเจ็น ตำบลหัวเสือ ตำบลดองกำเม็ด ตำบลห้วยเหนือ ตำบลหนองฉลอง แล้วสิ้นสุดโดยบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 ตำบลห้วยใต้

 รายชื่อทางแยก 

 สถานที่สำคัญ 
หมวดการทางศรีสะเกษ
ศูนย์ฝึกอาชีพสตรีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ค่ายลูกเสือห้วยคล้า
มูลนิธิสว่างจิตต์ธรรมสถานศรีสะเกษ
ที่ว่าการอำเภอขุขันธ์
การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคอำเภอขุขันธ์
หมวดการทางขุขันธ์
ถนนอาหารปลอดภัยเทศบาลตำบลเมืองขุขันธ์
โลตัส สาขาขุขันธ์
ศาลหลักเมืองขุขันธ์
อนุสาวรีย์พระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน(ตากะจะ)
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษเขต 3
สำนักงานเกษตรอำเภอขุขันธ์ 
วิหารเจ้าแม่กวนอิมพันมือ
ปราสาทวัดเจ๊กโพธิ์พฤกษ์
วัดกลางอัมรินทราวาส
ธนาคารอาคารสงเคราะห์ สาขาย่อย ศรีสะเกษ
ไปรษณีย์ไทย สาขา ขุขันธ์
ไปรษณีย์ไทย สาขา วังหิน
ธนาคารกรุงเทพ สาขา ขุขันธ์
ธนาคารออมสิน สาขา ขุขันธ์
ธนาคารกรุงไทย สาขา ขุขันธ์
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขา ขุขันธ์
ธนาคารกสิกรไทย สาขาขุขันธ์
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขา ขุขันธ์
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขา วังหิน
ตลาดไทวังหิน (แม่สุนีย์ อินฉัตร)

 เขตควบคุม 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 2 ตอน ได้แก่
+ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 220 สายศรีสะเกษ-ขุขันธ์ช่วงที่ตอนชื่อตอนหลัก กม.ระยะทาง (กม.)หมวดทางหลวงแขวงทางหลวงจังหวัด10101ศรีสะเกษ - วังหิน2+625 - 21+29318.668หมวดทางหลวงศรีสะเกษศรีสะเกษที่ 1ศรีสะเกษ20102วังหิน - ขุขันธ์21+293 - 56+29435.001หมวดทางหลวงขุขันธ์รวม2 ตอนควบคุมรวมระยะทาง53.669 กม.

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง 

220
3-220
220
# ภาษาลุนบาวัง
ลุนบาวัง  หรือ ลุนดาเยะฮ์ (Lundayeh) เป็นภาษาที่พูดโดยชาวลุนบาวัง อยู่ในกลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย ส่วน "ปูโตะฮ์" (Putoh) เป็นอีกชื่อหนึ่งของภาษานี้ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก

ประวัติ
ภาษาลุนบาวังยังคงเป็นภาษาพูดเป็นหลัก โดยมีสื่อสิ่งพิมพ์ในภาษานี้ที่ไม่ได้เขียนโดยมิชชันนารีหรือนักภาษาศาสตร์น้อยมาก สิ่งตีพิมพ์ที่เขียนขึ้นเป็นภาษาลุนบาวังทั้งหมดฉบับแรกคือคัมภีร์ไบเบิลใน ค.ศ. 1982 ซึ่งมีชื่อว่า บาลาลุกโด (Bala Luk Do) มหาวิทยาลัยวอชิงตันได้รวบรวมศัพทานุกรมลุนบาวัง–อังกฤษใน ค.ศ. 1969 เกอมาโละฮ์ลุนดาเยะฮ์ (Kemaloh Lundayeh) ซึ่งเป็นภาษาย่อยหนึ่งของภาษาลุนบาวังได้รับการรวบรวมในพจนานุกรมลุนดาเยะฮ์และอังกฤษใน ค.ศ. 2006

สัทวิทยา
ภาษาลุนบาวังมีหน่วยเสียงพยัญชนะ 19 หน่วยเสียง, หน่วยเสียงสระ 6 หน่วยเสียง และหน่วยเสียงสระประสม 5 หน่วยเสียง

 หน่วยเสียงพยัญชนะลุนบาวัง ริมฝีปาก ฟัน ปุ่มเหงือก หลังปุ่มเหงือก เพดานแข็ง เพดานอ่อน เส้นเสียง นาสิก m  n   ng  หยุด p  b  bp t d  k  g  gk   กักเสียดแทรกc   เสียดแทรก  s  h  เปิด   l  r  y  w 
รายงานจากรอเบิร์ต บลัสต์ (2006) ภาษาย่อยลุนดาเยะฮ์มีชุดเสียงหยุด ก้อง ผสม  คล้ายกับในภาษาเกอลาบิต แต่ไม่มีเสียง  ธรรมดา

 หน่วยเสียงสระลุนบาวัง ระดับลิ้น หน้า กลาง หลัง ปิด i u  กลางe , e o ,  เปิด a 

+ หน่วยเสียงสระประสมลุนบาวัง อักขรวิธี สัทอักษรสากล ai  au  ia  ou   ui, oi 

ตัวอย่าง
คำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้า

แปล:
ข้าแต่พระบิดาแห่งข้าพระองค์ทั้งหลาย ผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ ขอให้แผ่นดินของพระองค์มาตั้งอยู่ ขอให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์ ในสวรรค์เป็นอย่างไรก็ให้เป็นไปอย่างนั้นในแผ่นดินโลก ขอทรงโปรดประทานอาหารประจำวัน แก่ข้าพระองค์ทั้งหลายในกาลวันนี้ และขอทรงโปรด ยกบาปผิดของข้าพระองค์ เหมือนข้าพระองค์ยกโทษผู้ที่ทำผิดต่อข้าพระองค์นั้น และขออย่านำข้าพระองค์เข้าไปในการทดลอง แต่ขอให้พ้นจากซึ่งชั่วร้าย เหตุว่าราชอำนาจ และฤทธิ์เดช และพระสิริเป็นของพระองค์สืบ ๆ ไปเป็นนิตย์ อาเมน (มัทธิว 6:9–13)
# มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว  (หรือ) เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศลาว ตั้งอยู่ที่นครหลวงเวียงจันทน์ สถาปนาจากรวมคณะต่าง ๆ ของวิทยาลัยที่มีมาก่อนแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2539  มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวถือเป็นมหาวิทยาลัยหนื่งในสี่แห่งของประเทศ 

มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวมีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยในต่างประเทศมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น สำหรับความร่วมมือจากประเทศเพื่อนบ้าน มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว มีความร่วมมือกับจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ มหาวิทยาลัยนานาชาติ จากประเทศกัมพูชา นอกจากนี้ทางมหาวิทยาลัยยังเข้าร่วมเครือข่ายมหาวิทยาลัยอาเซียน (ASEAN University Network: AUN) เครือข่ายการศึกษาและการวิจัยแห่งลุ่มแม่น้ำโขง (: GMSARN) เครือข่ายมหาวิทยาลัยแห่งอาเซียน/เครือข่ายการพัฒนาเพื่อการศึกษาวิศวกรรมศาสตร์แห่งเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ (: AUN/SEED-NET) และ : AUF)

 วิทยาเขต 

 วิทยาเขตดงโดก
 วิทยาเขตโสกป่าหลวง
 วิทยาเขตนาบง
 วิทยาเขตดอนนกขุ้ม
 วิทยาเขตเพียวัด
 วิทยาเขตตาดทอง
 วิทยาเขตหลักห้า
 วิทยาเขตดอนกอย (โรงพยาบาลเสดถาทิลาด)
 
แต่ในปัจจุบันมีเพียง 5 วิทยาเขตเท่านั้น 
 วิทยาเขตดงโดก 
 วิทยาเขตโสกป่าหลวง
 วิทยาเขตดอนนกขุ้ม
 วิทยาเขตนาบง 
 วิทยาเขตตาดทอง

 คณะที่เปิดสอน 
 คณะเกษตรศาสตร์ (ຄະນະກະເສດສາດ) (Faculty of Agriculture)
 คณะทรัพยากรน้ำ (ຄະນະຊັບພະຍາກອນນ້ຳ) (Faculty of Water Resources)
 คณะนิติศาสตร์และรัฐศาสตร์ (ຄະນະນິຕິສາດແລະລັດຖະສາດ) (Faculty of Law and Political Science)
 คณะวิศวกรรมศาสตร์ (ຄະນະວິສະວະກຳສາດ) (Faculty of Engineering)
 คณะวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (ຄະນະວິທະຍາສາດທຳມະສາດ) (Faculty of Natural Sciences)
 คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา (ຄະນະວິທະຍາສາດການກີລາ) (Faculty of Sports Science)
 คณะวนศาสตร์ (ຄະນະວິທຍາສາດປ່າໄມ້) (Faculty of Forestry)
 คณะวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม (ຄະນະວິທະຍາສາດສີ່ງແວດລ້ອມ) (Faculty of Environmental Sciences)
 คณะสังคมศาสตร์ (ຄະນະວິທະຍາສາດສັງຄົມ) (Faculty of Social Science)
 คณะเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ (ຄະນະເສດຖະຊາດແລະບໍລິຫານທຸລະກິດ) (Faculty of Economics and Business Administration)
 คณะศึกษาศาสตร์ (ຄະນະສຶກສາສາດ) (Faculty of Education)
 คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ (ຄະນະສະຖາປັດຕະຍະກຳສາດ) (Faculty of Architecture)
 คณะอักษรศาสตร์ (ຄະນະອັກສອນສາດ) (Faculty of Arts)

 ความร่วมมือกับประเทศไทย 
ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว มีความร่วมมือกับสถาบันอุดมศึกษาในไทยอยู่สองโครงการดังต่อไปนี้ 
โครงการพัฒนาหลักสูตรนานาชาติระดับปริญญาโท สาขาการศึกษาทางด้านการพัฒนาของมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว ได้รับความร่วมมือจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เพื่อพัฒนาหลักสูตรระดับปริญญาโท การสอนภาคพิเศษ (เสาร์–อาทิตย์) ด้านการศึกษาทางด้านการพัฒนานานาชาติ (International Development Studies) 
โครงการยกระดับพนักงานของมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวให้เป็นระดับปริญญาตรี ได้รับความร่วมมือจาก มูลนิธิมหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย และวิทยาลัยประชาคมนานาชาติอุดรธานี – หนองคาย เพื่อส่งเสริมให้บุคคลากรจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติลาวที่วุฒิต่ำกว่าระดับปริญญาตรีจำนวน 114 คน ให้จบระดับปริญญาตรีศึกษาศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยแบ่งเป็นสาขาเอกสังคมศาสตร์ 57 คน และวิชาเอกเทคโนโลยีการศึกษาจำนวน 57 คน โดยมีระยะเวลาการดำเนินโครงการระหว่าง พ.ศ. 2551–2553
# เอ็มเอส โอเอซิสออฟเดอะซีส์
โอเอซิสออฟเดอะซีส์ (อังกฤษ : MS Oasis of the Seas) เป็นเรือสำราญในชั้นโอเอซิส ของบริษัทรอยัลแคริบเบียนอินเตอร์เนชั่นแนล โดยมีเรือคู่แฝดอีกลำคืออัลลัวร์ออฟเดอะซีส์ 

เรือทั้งสองลำมีระวางขับน้ำ 225,282  ตัน มิติเรือกว้าง 60.5 ม. สูง 72 ม. และยาว 361.8 ม. กินน้ำลึก 9.3 ม.Oasis of the Seas: Dimensions". Det Norske Veritas . พ.ศ. 2552. สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ตัวเรือแบ่งออกเป็น 18 ชั้น(16ชั้นสำหรับผู้โดยสาร)  บรรทุกผู้โดยสาร 5,484 คน (สูงสุด 6,780 คน) ลูกเรือ 2,165 คน"Oasis of the Seas: Fast Facts" . OasisoftheSeas.com. สืบค้นเมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ความเร็วสูงสุด 24.5นอต(45.4 กม/ชม)

ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553"Royal Caribbean announces Allure of the Seas' inaugural season" . Royal Caribbean International สืบค้นเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 เรือทั้งสองลำเดินทางจากอู่ต่อเรือในฟินแลนด์สู่ท่าเรือพอร์ตเอเวอร์เกลดส์ เมืองฟอร์ตเลาเดอร์เดล รัฐฟลอริดาHoneywell, John (27 ตุลาคม พ.ศ. 2552). "Oasis even bigger than we thought" . Mirror.co.uk. สืบค้นเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2552 สหรัฐอเมริกา เพื่อให้บริการในเส้นทางบริเวณทะเลแคริบเบียน เคยสร้างสถิติบรรทุกผู้โดยสารกว่า 6 พันคนSloan, Gene (8 เมษายน พ.ศ. 2553). "Record set as Oasis of the Seas sails with more than 6,000 passengers". Cruise Log at USAToday.com. สืบค้นเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2553.

เรือโอเอซิสออฟเดอะซีส์ทำลายสถิติของเรือสำราญในชั้นฟรีดอม เป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อสร้างเสร็จ ในปี 2009 ปัจจุบันถูกครองตำแหน่งโดยเรือซิมโฟนีออฟเดอะซีส์ ซึ่งเป็นเรือในชั้นเดียวกันGiovis, Jaclyn (19 มิถุนายน พ.ศ. 2551). "New Royal Caribbean cruise ship offers many firsts". Sun-Sentinel. Archived from the original  สืบค้นเมื่อ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2551
# โตเกียวโมโนเรล
โตเกียวโมโนเรล  หรือชื่อทางการ โตเกียวโมโนเรล สายท่าอากาศยานฮาเนดะ  เป็นระบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยวเชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานฮาเนดะ เขตโอตะ กับสถานีฮามามัตสึโจ เขตมินาโตะ กรุงโตเกียว โดยใช้เส้นทางรางรถไฟรางเดี่ยวยกระดับเลียบไปตามชายฝั่งอ่าวโตเกียว

เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 ปีเดียวกับโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว สร้างโดยฮิตาชิโมโนเรล รถในขบวนชุดแรก ๆ ถูกสร้างในญี่ปุ่นจากการออกแบบโดยบริษัทเยอรมัน ALWEG (เป็นแบบเดียวกับที่ใช้กับซีแอตเทิลเซ็นเตอร์โมโนเรล และดิสนีย์แลนด์โมโนเรล) และต่อมาถูกแทนที่ด้วยแบบรุ่นที่ใหม่กว่าในปี 1969, 1977, 1982 และ 1989
# การจำแนกประเภทกระดูกหักแผลเปิดของกัสติโล
การจำแนกประเภทกระดูกหักแผลเปิดของกัสติโล (Gustilo open fracture classification) เป็นระบบการจำแนกประเภทของกระดูกหักแผลเปิดที่เป็นที่นิยมใช้ที่สุด สร้างโดย Ramon Gustilo และ Anderson จากนั้นจึงพัฒนาต่อยอดโดย Gustilo, Mendoza และ WilliamsGustilo RB, Anderson JT. Prevention of infection in the treatment of one thousand and twenty-five open fractures of long bones: Retrospective and prospective analyses. J Bone Joint Surg Am. 1976;58:453–8Gustilo RB, Mendoza RM, Williams DN. Problems in the management of type III (severe) open fractures: A new classification of type III open fractures. J Trauma. 1984;24:742–6.

ระบบจำแนกประเภทนี้อาศัยพลังงานที่กระทำต่อบาดแผล ความรุนแรงของการบาดเจ็บต่อเนื้อเยื่ออ่อน และความรุนแรงของการปนเปื้อน มาใช้ตัดสินความรุนแรงของกระดูกหัก ชนิดของกระดูกหักแผลเปิดที่มีตัวเลขเพิ่มขึ้นจาก 1 ไปจนถึง 3C แสดงถึงความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น และรวมถึงความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น การติดเชื้อ อีกด้วย

+ Gustilo open fracture Classification ชนิด (Type)  นิยาม I  กระดูกหักแผลเปิด บาดแผลสะอาด ความยาวน้อยกว่า 1 เซนติเมตร II  กระดูกหักแผลเปิด บาดแผลความยาวมากกว่า 1 เซนติเมตร ไม่มีการบาดเจ็บของเนื้อเยื่ออ่อนเป็นบริเวณกว้าง ไม่เป็นรอยคว้าน (avulsion) ไม่เป็นเนื้อเปิด (flap) III  กระดูกหักแผลเปิด มีการบาดเจ็บหรือฉีกขาดของเนื้อเยื่ออ่อนเป็นบริเวณกว้าง หรือมีชิ้นส่วนกระดูกหลุดหาย รวมถึงกระดูกหักแผลเปิดที่เกิดจากอุบัติเหตุในไร่นา มีการบาดเจ็บของหลอดเลือดที่จำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซม หรือกระดูกหักแผลเปิดเกิดมานานกว่า 8 ชั่วโมง ก่อนได้รับการรักษา IIIA  กระดูกหักชนิดที่ III ซึ่งมีเยื่อหุ้มกระดูกคลุมกระดูกได้ทั้งหมด แม้จะมีการบาดเจ็บหรือฉีกขาดของเนื้อเยื่ออ่อนเป็นบริเวณกว้าง IIIB  กระดูกหักชนิดที่ III ซึ่งมีการบาดเจ็บของเนื้อเยื่ออ่อนเป็นบริเวณกว้าง มีการสูญหายของเยื่อหุ้มกระดูก มักมีการปนเปื้อนอย่างมาก ส่วนใหญ่จำเป็นต้องได้รับการรักษาหาเนื้อเยื่ออื่นมาเสริมที่แผล (เช่น free หรือ rotational flap) IIIC  กระดูกหักชนิดที่ III ซึ่งมีการบาดเจ็บของหลอดเลือดแดงซึ่งจำเป็นต้องได้รับการซ่อมแซม ทั้งนี้ไม่ขึ้นกับลักษณะการบาดเจ็บของเนื้อเยื่ออ่อน