# เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก
thumb|วิธีการพูดและเขียน "เขตจีน" ในภาษาหลักของเขตจีน
เขตจีน  มีอีกชื่อว่า เขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก  หรือ โลกจีน  ครอบคลุมหลายประเทศในเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เคยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรม บรรทัดฐาน และประเพณีของจีน ตามความเห็นพ้องทางวิชาการ เขตจีนประกอบด้วยสี่ประเทศ: เกรตเตอร์ไชนา (Greater China) ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม คำจำกัดความอื่น ๆ อาจรวมมองโกเลีย และสิงคโปร์ ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากอิทธิพลทางประวัติศาสตร์ของจีนที่จำกัดหรือชาวจีนพลัดถิ่นในสมัยใหม่ที่เพิ่มขึ้น เขตจีนไม่ควรสับสนกับ Sinophone ซึ่งระบุประเทศที่ประชากรส่วนใหญ่พูดภาษาจีน

จีนสมัยจักรวรรดิเป็นมหาอำนาจในภูมิภาคเอเชียตะวันออกและมีอิทธิพลต่อรัฐบรรณาการและรัฐเพื่อนบ้าน ซึ่งรวมถึงญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ปฏิสัมพันธ์เหล่านี้ทำให้อิทธิพลทางอุดมการณ์และวัฒนธรรมหยั่งรากลึกในลัทธิขงจื๊อ, ศาสนาพุทธ และลัทธิเต๋า ในประวัติศาสตร์ยุคคลาสสิก วัฒนธรรมทั้งสี่มีระบบจักรวรรดิร่วมกันภายใต้จักรพรรดิแต่ละองค์ สิ่งประดิษฐ์ของจีนมีอิทธิพล และภายหลังได้รับอิทธิพลจากนวัตกรรมของวัฒนธรรมอื่นในด้านการปกครอง ปรัชญา วิทยาศาสตร์ และศิลปะ 
  ภาษาจีนคลาสสิกรูปเขียนกลายเป็นภาษากลางสำหรับการแลกเปลี่ยนวรรณกรรมและวิทยาศาสตร์ในภูมิภาค และอักษรจีน (ฮั่นจื้อ) ผ่านการดัดแปลงที่ญี่ปุ่นในฐานะ อักษรคันจิ เกาหลีในฐานะ อักษรฮันจา และเวียดนามในฐานะ chữ Hán

ในประวัติศาสตร์สมัยคลาสสิกตอนปลาย วรรณกรรมของจีนสมัยคลาสสิกมีความสำคัญลดน้อยลง เนื่องจากญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนามต่างประดิษฐ์สำนวนโวหารของตนเองมาใช้ โดยญี่ปุ่นพัฒนาอักษรคาตากานะและฮิรางานะ เกาหลีประดิษฐ์อักษรฮันกึล และเวียดนามพัฒนาอักษรจื๋อโนม (ปัจจุบันแทบไม่มีใครใช้งาน ชุดตัวอักษรเวียดนามในปัจจุบันอิงจากชุดตัวอักษรละติน) กระนั้น วรรณกรรมคลาสสิกที่เขียนด้วยอักษรจีนยังคงเป็นมรดกสำคัญของวัฒนธรรมญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 อิทธิพลทางอุดมการณ์และวัฒนธรรมของลัทธิขงจื๊อและศาสนาพุทธยังคงปรากฏให้เห็นในวัฒนธรรมระดับสูงและหลักคำสอนทางสังคม

ศัพท์บัญญัติ
จีนสมัยโบราณถือเป็นหนึ่งในศูนย์กลางอารยธรรมและวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นจากการอพยพของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวฮั่นดั้งเดิมจากแม่น้ำหวงโดยทั่วไปถือเป็นจุดเริ่มต้นของโลกเอเชียตะวันออก ปัจจุบัน ประชากรจีนมีประมาณ 1,402 ล้านคน

 (ค.ศ. 1919–1998) นักประวัติศาสตร์ชาวญี่ปุ่นที่เป็นศาสตราจารย์กิตติคุณจากมหาวิทยาลัยโตเกียว เป็นผู้บัญญัติศัพท์ โทอะบุนกะ-เก็ง  เพื่อกำเนิดขอบเขตวัฒนธรรมจีนหรือเอเชียตะวันออกที่แตกต่างจากวัฒนธรรมตะวันตก นิชิจิมะรายงานว่า เขตวัฒนธรรมนี้—ซึ่งรวมจีน ญี่ปุ่น เกาหลี และเวียดนาม—มีปรัชญาลัทธิขงจื๊อ ศาสนาพุทธร่วมกัน และโครงสร้างทางการเมืองและสังคมที่คล้ายคลึงกัน โดยเกิดจากภูมิหลังของนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ภาษาจีนคลาสสิกWang Hui, "'Modernity and 'Asia' in the Study of Chinese History," in Eckhardt Fuchs, Benedikt Stuchtey, eds.,Across cultural borders: historiography in global perspective  (Rowman & Littlefield, 2002), p. 322.

วัฒนธรรม
alt=|thumb|218x218px|พระราชวังเมืองเว้ ประเทศเวียดนาม สถาปัตยกรรมจีนมีอิทธิพลอย่างมากต่อรูปแบบสถาปัตยกรรมในเอเชียตะวันออกของเวียดนาม เกาหลี และญี่ปุ่น

ศิลปะ
 สถาปัตยกรรม: ประเทศในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออก (ญี่ปุ่น, เกาหลี, เวียดนาม, ไต้หวัน) มีรูปแบบสถาปัตยกรรมร่วมกัน ซึ่งมีที่มาจากสถาปัตยกรรมจีนสมัยโบราณ
 อักษรวิจิตร: Caoshu เป็นรูปแบบอักษรแบบเล่นหางที่ใช้ในอักษรวิจิตรจีนและเอเชียตะวันออก
 ภาพยนตร์: ดูภาพยนตร์ฮ่องกง, ภาพยนตร์ไต้หวัน, ภาพยนตร์จีน, ภาพยนตร์ญี่ปุ่น, ภาพยนตร์เกาหลี, ภาพยนตร์เวียดนาม
 หนังสือการ์ตูน: ดูมังงะ (ญี่ปุ่น), ม่านฮว่า (จีน), มันฮวา (เกาหลี), Truyện tranh (เวียดนาม)
 ศิลปะการต่อสู้: ดูกังฟู (จีน); เทควันโด และ ฮับกีโด (เกาหลี); คาราเต้, ไอกิโด, ยูโด และซูโม่ (ญี่ปุ่น); โววีนัม และ Nhất Nam (เวียดนาม)
 ดนตรี: เครื่องดนตรีจีนอย่างเอ้อร์หู มีอิทธิพลต่อเกาหลี, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน และเวียดนาม
 การแต่งกาย: ฮั่นฝู, ฮันบก, Việt phục และวาฟูกุ ทั้งหมดใช้ผ้าไหม เครื่องเพชรและเครื่องประดับหยกยังมีมูลค่าสูงทั่วเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อาหาร

อาหารของเอเชียตะวันออกใช้วัตถุดิบและเทคนิคเดียวกันร่วมกันหลายอย่าง มีการใช้ตะเกียบเป็นเครื่องมือในการรับประทานอาหารในประเทศหลักแถบเอเชียตะวันออกทั้งหมด การใช้ซอสถั่วเหลืองซึ่งทำจากถั่วเหลืองหมักก็แพร่หลายในภูมิภาคนี้เช่นกัน

ข้าวเป็นอาหารหลักในเอเชียตะวันออกทั้งหมดและเป็นจุดสนใจหลักของความมั่นคงทางอาหาร คนไม่มีข้าวมักถูกมองว่าไม่มีอาหารกิน นอกจากนี้ ในประเทศแถบเอเชียตะวันออก เช่น ญี่ปุ่น (御飯; gohan) และเกาหลี (밥; bap) ศัพท์สำหรับ "ข้าวสุก" สามารถสื่อความหมายของอาหารโดยทั่วไปได้

คำศัพท์ยอดนิยมที่เกี่ยวข้องกับอาหารเอเชียตะวันออกได้แก่boba, กิมจิ, ซูชิ, หม้อไฟ, ชา, ติ่มซำ, ราเม็ง เช่นเดียวกันกับเฝอ, ซาชิมิ, อุด้ง กับแนมซ้าน เป็นต้น

นามสกุล
เช่นเดียวกับหลายประเทศในยุโรป (เช่น Smith และ Schmid) ประเทศในเขตวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกใช้ระบบนามสกุลร่วมกัน แต่การออกเสียงแตกต่างกัน ตารางด้านล่างแสดงชื่อสกุลทั่วไปในประเทศแถบเอเชียตะวันออก
อักษรซีเจเคพินอินจีนเวียดนามเกาหลีญี่ปุ่นLǐ
หลี่Lí
ลี้Lee
อี-รีRi
ริChén
เฉินTrần
เจิ่นJin
ชินChin
ชินWáng
หวังVương
เวืองWang
วังŌ
โอZhāng
จางTrương
เจืองJang
ชังChō
โชZhào
จ้าวTriệu
เจี่ยวJo
โชChō
โชZhū
จูChu
จูJu
ชูShu
ชุZhōu
โจวChu
จู
Châu
เจิวJu
ชูShū
ชูYáng
หยางDương
เซืองYang
ยังYō
โยSūn
ซุนTôn
ตนSon
ซนSon
ซน-ซงMǎ
หม่าMã
หมาMa
มาBa
บะHé
เหอHà
ห่าHa
ฮาKa
คะHú
หูHồ
โห่Ho
โฮKo
โคะGāo
เกาCao
กาวGo
โคKō
โคXiè
เซี่ยTạ
ตะSa
ซาSha
ชะXú
สูTừ
ตื่Seo
ซอSho
โชะLiú
หลิวLưu
หลืวYu/Ryu
ยู-รยูRyū
รีวLiáng
เหลียงLương
เลืองYang/Ryang
ยัง-รยังRyō
เรียวLuó
หลัวLa
ลาNa/Ra
นา-ราRa
ระLín
หลินLâm
เลิมIm/Rim
อิม-ริมHayashi
ฮายาชิGuō
กัวQuách
ไกวก์Gwak
ควักKaku
คากุSòng
ซ่งTống
ต๊งSong
ซงSō
โซZhèng
เจิ้งTrịnh
จิ่ญJeong
ช็องTei
เทHuáng
หวงHoàng
ฮหวั่ง
Huỳnh
ฮหวิ่ญHwang
ฮวังKō
โคWú
อู๋Ngô
โงOh
โอGo
โกะTáng
ถังĐường
เดื่องDang
ทังTō
โท

หมายเหตุ