wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# โปรแกรมค้นหาเว็บ
โปรแกรมค้นหาเว็บ  เป็นระบบซอฟต์แวร์ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อค้นหาสารสนเทศบนเวิลด์ไวด์เว็บ ผลการค้นหาโดยทั่วไปนำเสนอเป็นบรรทัดการค้นหาที่มักเรียก หน้าผลลัพธ์โปรแกรมค้นหา (SERPs) สารสนเทศอาจเป็นเว็บเพจ ภาพหรือไฟล์ประเภทอื่นผสมกัน โปรแกรมค้นหาบางโปรแกรมยังขุดข้อมูลที่มีอยู่ในฐานข้อมูลหรือสารบบเปิด โปรแกรมค้นหาเว็บต่างจากสารบบเว็บตรงที่มีบรรณาธิการมนุษย์เป็นผู้บำรุงรักษาเท่านั้น นอกจากนี้ยังบำรุงรักษาสารสนเทศเวลาจริงโดยการดำเนินการอัลกอริทึมบนเว็บครอว์เลอร์ ข้อมูลในโปรแกรมค้นหาเว็บอาจเป็นการผสมของไฮเปอร์ลิงก์ไปยังหน้าเว็บ รูปภาพ วิดีโอ อินโฟกราฟิก บทความ และไฟล์ประเภทอื่นๆ ข้อมูลเมื่อเดือนมกราคม 2022 กูเกิล เป็นโปรแกรมค้นหาเว็บที่มีผู้ใช้มากที่สุดในโลก โดยมีส่วนแบ่งตลาด 90.6% และโปรแกรมค้นหาเว็บอื่นๆ ที่ใช้มากที่สุดในโลก ได้แก่ ไมโครซอฟท์ บิง, ยาฮู!, ไป่ตู้, ยานเดกซ์ และ ดักดักโก

เนื้อหาอินเทอร์เน็ตที่ไม่สามารถค้นได้ด้วยโปรแกรมค้นหาเว็บโดยทั่วไปอธิบายว่าเป็นดีปเว็บ (deep web)
 อ้างอิง
# แทนิส
แทนิส  หรือ ศอนุลฮะญัร (, ; ;  หรือ  หรือ Vycichl, W. (1983). Dictionnaire Étymologique de la Langue Copte, p. 328.) เป็นเมืองโบราณในทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของลุ่มแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ มันตั้งอยู่บนดอนปากแม่น้ำของแม่น้ำไนล์

 ประวัติ 

แทนิสเป็นเมืองในอียิปต์โบราณและทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทางศาสนาแบบขนานกับธีบส์ ในช่วงระยะเวลาขั้นกลางที่สาม เป็นสมัยก่อนสมัยราชวงศ์ที่สิบเก้า แทนิสเป็นเมืองหลวงของอียิปต์ล่าง แต่ในช่วงปลายราชอาณาจักรใหม่ เมืองแทนิสได้เสื่อมอำนาจลงและเมืองเพีย-ราเมส (Pi-Ramesses) ขึ้นมาเจริญแทนที่ ทำให้บริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ถูกทิ้งจนรกร้าง เนื่องจากท่าเรือมีปัญหาในการเทียบท่าเรือได้ลำบาก

ในช่วงระยะเวลาขั้นกลางที่สาม เมืองแทนิสได้เป็นเมืองหลวงของฟาโรห์จากราชวงศ์ที่ยี่สิบเอ็ด และราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง ฟาโรห์เหล่านี้เห็นตัวเองว่าเป็นผู้สืบทอดสิทธิตามกฎหมายบนบัลลังก์ของสังคมของอียิปต์บนและล่าง พวกเขาใช้ชื่อดั้งเดิมและแสดงเจตจำนงในงานก่อสร้างแม้ว่าจะไม่มีสำคัญเมื่อเทียบกับสมัยราชอาณาจักรใหม่

ในเวลาต่อมา เมืองแทนิสได้สูญหายสถานะของเมืองหลวงของอียิปต์โบราณ แต่มันยังคงเป็นประชากรอยู่อาศัยจนกว่าจะถูกทอดทิ้งร้างในสมัยโรมัน
# แมรี พิกฟอร์ด
แกลดีส์ หลุยส์ สมิธ (8 เมษายน ค.ศ. 1892 – 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1979) หรือชื่อในวงการคือ แมรี พิกฟอร์ด  เป็นนักแสดงและผู้สร้างภาพยนตร์ชาวแคนาดา เธอเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของพิกฟอร์ด-แฟร์แบงส์ สตูดิโอ (ร่วมกับ ดักลาส แฟร์แบงส์) สตูดิโอภาพยนตร์ยูไนเต็ดอาร์ทิส (กับ แฟร์แบงส์, ชาร์ลี แชปลิน และดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิท) และหนึ่งในผู้ก่อตั้งของสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ ผู้ที่นำเสนอ "ออสการ์" เป็นงานมอบรางวัลประจำปีObituary Variety, May 30, 1979.

พิกฟอร์ดเป็นรู้จักอย่างดีในฐานะ "หวานใจของอเมริกา" และ "หญิงสาวที่มีผมลอน" เธอเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกชาวแคนาดาในยุคแรกของฮอลลีวูดที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาภาพยนตร์ พิกฟอร์ดเป็นผู้หญิงคนแรกในวงการบันเทิงที่มีสตูดิโอเป็นของตัวเอง และเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในยุคทศวรรษ 1910 และ 1920 จนได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีภาพยนตร์" (Queen of the Movies) เธอยังถูกยกเครดิตว่าเป็นต้นแบบของการสร้าง ingénue หรือตัวละครที่มีความบริสุทธิ์และไร้เดียงสา  

พิกฟอร์ดได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง Coquette (1929) และได้รับรางวัลเกียรติยศในปี ค.ศ. 1976 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดให้เธอเป็นนักแสดงหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล อันดับที่ 24 ของภาพยนตร์ฮอลลีวูดยุคคลาสสิกในปี ค.ศ. 1999
# ศูนย์กีฬาครอสคันทรี และไบแอธลอนอัลเพนเซีย
ศูนย์กีฬาครอสคันทรีอัลเพนเซีย  และ ศูนย์กีฬาไบแอธลอนอัลเพนเซีย  เป็นศูนย์กีฬาในรีสอร์ทอัลเพนเซีย ตั้งอยู่ที่แทกวันลย็อง-มย็อน, อำเภอพย็องชัง, จังหวัดคังว็อน, ประเทศเกาหลีใต้ ศูนย์กีฬานี้ใช้สำหรับการแข่งขันกีฬาครอสคันทรีกับไบแอธลอน อัฒจันทร์ของทั้งสองศูนย์อยู่ติดกันและมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ศูนย์ทั้งสองยังติดกับสถานที่เล่นสกี ในช่วงที่ไม่ใช่ช่วงฤดูหนาวศูนย์ทั้งสองนี้ยังใช้เป็นสนามกอล์ฟชื่อว่า อัลเพนเซีย 700 (Alpensia 700) ศูนย์ทั้งสองสามารถบรรจุคนได้ 7,500 คน นั่ง 4,500 คน, ยืน 3,000 คน
# ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ
ฟูจิวาระ โนะ โยชิฟูซะ (ค.ศ. 804 – 7 ตุลาคม 872) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โซเมโดโนะ โนะ ไดจิง หรือ ชิรากาวะ-โดโนะ เป็นรัฐบุรุษ ข้าราชสำนัก และนักการเมืองชาวญี่ปุ่นในยุคเฮอังNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Fujiwara no Nakahira" in ; Brinkley, Frank et al. (1915). 

เมื่อหลานชายของเขาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิเซวะ พระองค์ก็ได้แต่งตั้งโยะชิฟุซะซึ่งเป็นพระอัยกา (ตา) เป็นเซ็สโซ ซึ่งเป็นตำแหน่งผู้สำเร็จราชการสำหรับจักรพรรดิที่ยังเยาว์อยู่ซึ่งเขานับเป็นเซ็สโซคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ไม่ใช่เชื้อพระวงศ์และนับเป็นผู้สำเร็จราชการคนแรกที่มาจากตระกูลฟูจิวาระ

อาชีพ
เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีในรัชสมัยจักรพรรดินิมเมียว จักรพรรดิมนโตกุ และจักรพรรดิเซวะ

 834 (โจวะที่ 1, วันที่ 9 เดือน 7): ซังงิ
 835 (โจวะที่ 2): กน-โนะ-ชูนางง
 840 (โจวะที่ 7): ชูนางง
 842 (โจวะที่ 9): ไดนางง
 848 (ไซโกที่ 1, เดือน 1): อูไดจิงTitsingh, Isaac. (1834). ; see "Fousiwara-no Yosi fousa", pre-Hepburn romanization
 857 (ไซโกที่ 4, วันที่ 19 เดือน 2): ไดโจไดจิงTitsingh, ; Brown, Delmer et al. (1979). The Future and the Past, p. 285; n.b., Yoshifusa was the first minister to be promoted to Daijō-daijin. That high office was previously filled by Imperial Princes only.
 858 (เท็นอังที่ 2, วันที่ 7 เดือน 11): เซ็ชโชในจักรพรรดิเซวะBrown, p. 286.
 7 ตุลาคม ค.ศ. 872 (โจงังที่ 14, วันที่ 2 เดือน 9): โยชิฟูซะเสียชีวิตตอนอายุ 69 ปีTitsingh, .

พงศาวลี
เขาอยู่ในตระกูลฟูจิวาระ โดยเป็นบุตรของฟูจิวาระ โนะ ฟูยุตสึงุ พี่/น้องชายของโยชิฟูซะได้แก่ ฟูจิวาระ โนะ นางาโยชิ,Brinkley,  ฟูจิวาระ โนะ โยชิซูเกะTitsingh,  และฟูจิวาระ โนะ โยชิกาโดะFlorenz, Karl. (1906) 

ครอบครัว
เขาแต่งงานกับมินาโมโตะ โนะ คิโยฮิเมะ (源 潔姫) พระราชธิดาในจักรพรรดิซางะ ทั้งคู่มีลูกสาวคนเดียว
 อากิราเคโกะ/เมชิ (明子) (829–899) พระมเหสีในจักรพรรดิมนโตกุ

เขารับเลี้ยงลูกชายตนที่สามของนางาระ ผู้เป็นพี่/น้องชาย
โมตตสึเนะ (基経) (836–891) – ไดโจไดจิงและคัมปากุ

โยชิฟูซะได้รับการเรียกขานเป็น ชูจิงโค (忠仁公) (ตำแหน่งหลังเสียชีวิตคือไดโจไดจิง)
# ไชนาทาวน์ (กรุงเทพมหานคร)
thumb|250px|แผนที่เขตสัมพันธวงศ์ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่หลัก ๆ ของไชนาทาวน์ กรุงเทพมหานคร
ไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานคร เป็นหนึ่งในไชนาทาวน์หรือชุมชนจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ก่อตั้งขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2325 พร้อมกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ชาวจีนอพยพที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวแต้จิ๋ว โดยเมื่อมีการสร้างพระบรมมหาราชวัง พระองค์ได้โปรดเกล้าฯ ให้ชาวจีนที่เดิมอยู่รอบ ๆ ย้ายไปยังสำเพ็ง ก่อให้เกิดเป็นชุมชนจีนเกิดขึ้นที่นี่ ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการตัดถนนเยาวราชขึ้นในปี พ.ศ. 2435 จึงทำให้ถนนเยาวราชเป็นย่านหลักของชุมชนจีน และกลายเป็นเขตการค้าหลักของกรุงเทพมหานคร รวมทั้งเป็นย่านสีแดงแหล่งค้าฝิ่น โรงละคร ไนต์คลับ และบ่อนการพนัน 

เดิมบริเวณนี้เป็นกำแพงพระบรมมหาราชวังรอบนอก ซึ่งอยู่เลยอาณาเขตเกาะรัตนโกสินทร์ และกลายเป็นศูนย์กลางการค้าของกรุงเทพมหานครในช่วงปลาย พ.ศ. 2344 ถึงต้น พ.ศ. 2443 ตั้งแต่นั้นมา ไชนาทาวน์จึงมีความโดดเด่นขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมจีนโดยมีร้านค้าจำนวนมากที่ขายสินค้าแบบดั้งเดิม

ปัจจุบันไชนาทาวน์ในกรุงเทพมหานครและย่านต่าง ๆ ใกล้เคียง คือ ตลาดน้อย, คลองถม และเวิ้งนครเกษม ตั้งอยู่ในพื้นที่เขตสัมพันธวงศ์ ตลอดความยาวของถนนเจริญกรุง

ปัจจุบันความเจริญสมัยใหม่ได้เข้ามาสู่ไชนาทาวน์ของกรุงเทพมหานคร จากการเปิดของรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซึ่งมีสถานีวัดมังกรอยู่บริเวณนั้น เป็นที่น่ากังวลเกี่ยวกับชุมชนเก่าแก่ที่จะได้รับผลกระทบหลังจากความเจริญเหล่านี้เข้ามาแทนที่

อาณาบริเวณ
ถนนเยาวราช : ถนนสายหลักของไชนาทาวน์ สร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2435 มีจุดเริ่มต้นที่วงเวียนโอเดียนแยกกับถนนเจริญกรุง
วงเวียนโอเดียน : วงเวียนที่เป็นจุดเริ่มต้นของถนนเยาวราช เดิมเป็นวงเวียนน้ำพุ ปัจจุบันมีซุ้มประตูเฉลิมพระเกียรติซึ่งมีอักษรจารึกทั้งภาษาไทยและภาษาจีนใน 2 ด้าน สร้างเสร็จตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542
สำเพ็ง : หรือในชื่ออย่างเป็นทางการว่า ซอยวานิช 1 ชุมชนดั้งเดิมของไชนาทาวน์ เป็นแหล่งการค้าที่คึกคักทั้งเวลากลางวันและกลางคืน โดยมากจะเป็นเครื่องประดับ ของขวัญ ของจุกจิก หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็ก ๆ น้อย ๆ
ชุมชนเจริญไชย : ชุมชนเก่าแก่ในย่านไชนาทาวน์ อยู่ในซอยเจริญกรุง 23 เป็นแหล่งจำหน่ายกระดาษเงินกระดาษทองและเครื่องเซ่นไหว้ต่าง ๆ รวมถึงชุดแต่งงานในแบบประเพณีจีนดั้งเดิมและเทศกาลไหว้พระจันทร์ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของบ้านเก่าเล่าเรื่อง พิพิธภัณฑ์ที่เป็นศูนย์ข้อมูลของชาวจีนในประเทศไทย แต่เป็นชุมชนที่ได้รับผลกระทบการสร้างสถานีรถไฟฟ้า
ตลาดน้อย : ย่านเก่าแก่ที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของไชนาทาวน์ เป็นที่ตั้งของอาคารประวัติศาสตร์หลายแห่ง เช่น โบสถ์กาลหว่าร์ ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย เป็นต้น
ถนนทรงวาด : ถนนริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของท่าเรือบรรทุกสินค้าจำนวนมาก ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของอาคารเก่าแก่ที่ทรงคุณค่ามากมาย และยังมีศิลปะบนผนัง ที่สร้างสรรค์โดยศิลปินชาวตะวันตกอีกด้วย
# ถนนผดุงด้าว
ถนนผดุงด้าว  เป็นถนนสายสั้น ๆ สายหนึ่งในพื้นที่แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนที่มีความยาวประมาณ 200 เมตร แบ่งออกเป็น 2 ช่วง ช่วงแรก เชื่อมระหว่างถนนเจริญกรุง และถนนเยาวราช เช่นเดียวกับถนนแปลงนาม ที่อยู่ใกล้เคียง  และช่วงที่ 2 เป็นช่วงฝั่งถนนเยาวราช ในช่วงนี้มีถนนอีกสายหนึ่งที่ตัดผ่าน คือ ถนนพาดสาย  ถนนผดุงด้าวมีชื่อเรียกติดปากว่า ซอยเท็กซัส หรือ ตรอกเท็กซัส อันเนื่องจากที่นี่ในอดีต เคยเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์เท็กซัสมาก่อน

ถนนผดุงด้าว ได้รับชื่อพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทั้งนี้เพื่อกำหนดให้ชื่อถนน หรือตรอกซอกซอยต่าง ๆ เหล่านี้มีความเป็นสากล และเพื่อให้สอดคล้องกับถนนสายต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้เคียง โดยมีผู้เสนอทั้งชื่อ "ผดุงด้าว" และ "ผดุงเผ่า" ซึ่งทรงเลือกชื่อ ผดุงด้าว

ในอดีต ถนนผดุงด้าวมีความคึกคักอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเวลากลางคืน ถือว่าเป็นแหล่งบันเทิงยามราตรี โรงภาพยนตร์เท็กซัส เป็นที่รู้จักกันดีจะฉายภาพยนตร์อินเดียที่ได้รับความนิยมในขณะนั้น แต่ขณะเดียวกันก็ยังมีธุรกิจที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมและกฎหมายอยู่ด้วย นั่นคือ โรงน้ำชาที่มีผู้หญิงขายบริการ และยังเป็นแหล่งที่จำหน่ายหนังสือปกขาว หรือหนังสือลามกอนาจาร แห่งแรกอีกด้วย

ปัจจุบัน โรงภาพยนตร์เท็กซัสได้เลิกกิจการไปนานหลายปีแล้ว และได้กลายมาเป็นภัตตาคารสุกี้ที่ใช้ชื่อ เท็กซัส เช่นเดียวกับในอดีต นับเป็นภัตตาคารอายุเก่าแก่ยาวนาน และเป็นแห่งแรก ๆ ที่มีจำหน่ายสุกี้ในประเทศไทย นอกจากนี้แล้วบริเวณใกล้เคียงยังมีร้านอาหารจำหน่ายเนื้อแพะตุ๋นยาจีน รวมถึงเนื้อจระเข้, หอยทอด และร้านจำหน่ายซีดีเพลงและภาพยนตร์หรืองิ้วของจีน และขนมไหมฟ้า หรือขนมหนวดมังกร อันเป็นขนมของจีนที่หารับประทานได้ยากอีกด้วย
# ทักษะการเรียน
ทักษะการเรียน, ทักษะวิชาการ หรือยุทธศาสตร์การเรียน เป็นแนวทางการเข้าสู่ที่ใช้กับการเรียน โดยทั่วไปมีความสำคัญต่อความสำเร็จในสถานศึกษา ซึ่งถือว่าจำเป็นต่อการได้มาซึ่งผลการเรียนที่ดี และมีประโยชน์สำหรับการเรียนตลอดชีวิตของบุคคล

ทักษะการเรียนเป็นทักษะต่าง ๆ  ที่จัดการกับกระบวนการจัดระเบียบและรับสารสนเทศใหม่ รักษาสารสนเทศหรือจัดการกับการประเมิน ซึ่งมีทั้งวิธีช่วยจำ (mnemonics) เพื่อช่วยรักษารายการสารสนเททศ การอ่านอย่างมีประสิทธิภาพ เทคนิคสมาธิและการจดบันทึกที่มีประสิทธิภาพ หรือในความหมายอย่างกว้าง หมายถึงทักษะใด ๆ ที่ช่วยส่งเสริมความสามารถของบุคคลในการเรียน รักษาและเรียกสารสนเทศซึ่งช่วยในและผ่านการสอบ และอาจรวมถึงการจัดการเวลาและเทคนิคบันดาลใจด้วย

แม้ทักษะการเรียนมักขึ้นอยู่กับตัวผู้เรียนและเครือข่ายสนับสนุนของผู้เรียนเป็นหลัก แต่ทักษะการเรียนเริ่มมีสอนในระดับมัธยมศึกษาและมหาวิทยาลัยมากขึ้น

ทักษะการเรียนเป็นเทคนิคแยกเป็นส่วนที่สามารถเรียนได้ ปกติในเวลาสั้น ๆ และใช้ได้ักับการศึกษาแทบทุกแขนง ฉะนั้นจึงแตกต่างกับยุทธศาสตร์ที่จำเพาะกับการศึกษาสาขาใดสาขาหนึ่ง (เช่น ดนตรีหรือเทคโนโลยี) และจากความสามารถที่มีอยู่ในตัวผู้เรียน เช่น แง่มุมเชาวน์ปัญญาหรือลีลาการเรียน
# ลีออนโทโพลิส
ลีออนโทโพลิส เป็นเมืองโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณดอนปากแม่น้ำไนล์ในอียิปต์ล่าง จะทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ปัจจุบันยังคงเหลือซากโบราณสถานและการตั้งถิ่นฐาน และเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันคือ คาฟร์ อัล มักดาม

 ชื่อ 
เมืองนี้เป็นชื่อภาษากรีกโบราณ "ลีออนโทโพลิส" Λεόντων πόλιςHieronym. ad Jovian. ii. 6 (มีความหมายว่า "เมืองแห่งสิงโต") หรือ ลีออนโท Λεοντώ, ("สิงโต")Ptol. iv. 5. § 51, Strabo xvii. pp. 802, 812 ซึ่งได้รับวัฒนธรรมกรีกจากการเข้าของราชวงศ์ปโตเลมี โดยชาวอียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า ทาเรมู ("ดินแดนแห่งปลา")GDG VI, 26; LÄ VI, 351 และเมื่อวัฒนธรรมของอาหรับได้เข้ารุ่งเรืองจึงเปลี่ยนเป็น แทล เอล-มักดาม ("เนินดินของเมือง")

 ประวัติ 
link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Terzo_periodo_intermedio,_fine_XXII-inizio_XV_dinastia,_rilievo_di_re_iuput_II,_754-715_ac_ca._02.JPG|thumb|
ภาพสลักฟาโรห์ลูพุดที่ 2 ที่ลีออนโทโพลิส

เมืองนี้ตั้งอยู่ในภาคกลางของพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ และน่าจะเป็นศูนย์กลางของอำนาจฟาโรห์ภายใต้ราชวงศ์ที่ยี่สิบสาม ในแผ่นหินสลักที่ค้นพบในแม่น้ำไนล์ที่เจเบล บาร์กัล ซึ่งบรรยายเกี่ยวกับฟาโรห์ปิเยได้พิชิตฟาโรห์ลูพุตที่ 2 ผู้ปกครองเมืองลีออนโทโพลิสTUAT 1, 1985, 557ff. สตราโบเป็นนักเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่กล่าวถึงเมืองลีออนโทโพลิส และอาจเป็นที่มาหรือความสำคัญ

ชื่อเมืองในภาษากรีกหมายถึง "เมืองแห่งสิงโต" โดยคำนึงถึงการปรากฏตัวของเทพธิดาบาสเทต เทพธิดาเซคเมต และโอรสของพระองค์นามว่า มาเฮต ซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งสิงโต มัมมี่สิงโตถูกเก็บไว้ที่วัดในช่วงเวลาของการยึดครองกรีก
# ซาอิส
ซาอิส (อาหรับ: صاالحجر; กรีกโบราณ: Σάϊς; คอปติก: ⲥⲁⲓ) หรือ ซา เอล ฮาการ์ เป็นเมืองของอียิปต์โบราณในแถบแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันตกบนดินดอนปากแม่น้ำไนล์Mish, Frederick C., Editor in Chief. "Saïs." Webster's Ninth New Collegiate Dictionary. 9th ed. Springfield, MA: Merriam-Webster Inc., 1985. ,  (indexed), and  (deluxe). มันเป็นเมืองหลวงของเมือง ซาป-เมฮ์ ในอียิปต์ล่าง และกลายเป็นเมืองหลวงศูนย์รวมอำนาจในราชวงศ์ยี่สิบสี่แห่งอียิปต์โบราณ (732-720 ปีก่อนคริสตกาล) และราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์โบราณ (664- 525 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงยุคปลายIan Shaw & Paul Nicholson, The Dictionary of Ancient Egypt, British Museum Press, 1995. p.250 ชื่ออียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า ซาอู
# จังหวัดนูเอวาวิซคายา
จังหวัดนูเอวาวิซคายา (อีโลกาโน: Probinsia ti Nueva Vizcaya [Baro nga Biscaya]) เป็นจังหวัดในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือบาโยมโบง อาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบงเก็ตทางทิศตะวันตก, ติดกับจังหวัดอีฟูเกาทางทิศเหนือ, ติดกับจังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ, ติดกับจังหวัดคีรีโนทางทิศตะวันออก, ติดกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดนูเอวาเอซีฮาทางทิศใต้ และติดกับจังหวัดปังกาซีนันทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เขตเทือกเขาคอร์ดิลเลรัส

จังหวัดนูเอวาวิซคายามีพื้นที่ 3,975.67 ตารางกิโลเมตร และเป็นจังหวัดใต้สุดของเขตลัมบักนางคากายัน อยู่ห่างจากเมโทรมะนิลาไปทางทิศเหนือประมาณ  สามารถเดินทางได้โดยถนนลัมบักนางคากายัน (ทางหลวงมาฮาร์ลิกา)
# จังหวัดคีรีโน
จังหวัดคีรีโน (, อีฟูเกา:) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตลัมบักนางคากายันของประเทศฟิลิปปินส์ ตั้งชื่อตามเอลปิดิโอ กีริโน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่ 6 เมืองหลักคือคาบาร์โรกิส

จังหวัดคีรีโน มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเอาโรรา‎ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, จังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตก และจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดคีรีโนเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดนูเอวาวิซคายา จนถึงปี ค.ศ. 1966

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|left|upright=0.9|ส่วนหนึ่งของแม่น้ำคากายัน (ด้านล่าง) ไหลผ่านเมืองมัดเดลา
จังหวัดคีรีโนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 2,323.47 ตารางกิโลเมตร (897.10 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของภูมิภาคคากายันแวลลีย์ ไม่มีทางออกสู่ทะเล อยู่ภายในส่วนบนของลุ่มแม่น้ำคากายัน และล้อมรอบด้วยจังหวัดอีซาเบลาทางทิศเหนือ จังหวัดเอาโรราทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้

เทือกเขาซีเยร์รามาเดรเป็นแนวกั้นธรรมชาติบริเวณชายแดนด้านตะวันออกและใต้ของจังหวัด และเทือกเขามัมปารังทางฝั่งตะวันตก พื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัด ประมาณร้อยละ 80 ปกคลุมด้วยภูเขาและที่ราบสูง ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตอนุรักษ์คีรีโน

 ภูมิอากาศ 

 ประชากร 
ประชากรในจังหวัดคีรีโนมีประมาณ 188,991 คน (ค.ศ. 2015) ความหนาแน่น 81 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 210 คนต่อตารางไมล์ ภาษาหลักที่ใช้คือ ภาษาอีโลกาโนและอีฟูเกา

 ศาสนา 
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก คิดเป็นร้อยละ 54 ศาสนาอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ศาสนาอิสลาม
# ชาวรีวกีว
ชาวรีวกีว (, Duuchuu minzuku) หรือ ชาวโอกินาวะ (, ; โรมาจิ: Uchinaanchu) เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่บนหมู่เกาะรีวกีว ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคีวชูกับไต้หวัน ซึ่งปัจจุบันคือที่ตั้งของจังหวัดโอกินาวะและคาโงชิมะของประเทศญี่ปุ่น ภาษาของพวกเขาจัดอยู่ในตระกูลภาษาย่อยรีวกีว หนึ่งในสองตระกูลภาษาย่อยของตระกูลภาษาญี่ปุ่น และถูกนับว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาญี่ปุ่น

ชาวรีวกีวไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นชนกลุ่มน้อยในญี่ปุ่น เนื่องจากเจ้าหน้าที่จากทางการนับว่าชาวรีวกีวเป็นกลุ่มย่อยของชาวญี่ปุ่น ทำนองเดียวกับชาวยามาโตะและไอนุ กระนั้นถ้าหากว่าชาวรีวกีวเป็นชนกลุ่มน้อย ก็ถือเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เพียงแค่จังหวัดโอกินาวะก็มีชาวรีวกีวมากถึง 1.3 ล้านคนอาศัยอยู่ นอกจากนี้ยังมีชาวรีวกีวจำนวนไม่น้อยกว่า 600,000 คน อาศัยกระจายไปยังส่วนอื่น ทั้งภายในประเทศญี่ปุ่นเองและประเทศอื่น ๆ ทั่วโลก โดยมากจะอาศัยอยู่ในรัฐฮาวาย

ผลการศึกษาด้านพันธุกรรมและมานุษยวิทยาพบว่าชาวรีวกีวมีความสัมพันธ์กับชาวไอนุเป็นพิเศษ และมีบรรพบุรุษร่วมกันช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นหรือยุคโจมง (10,000–1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก่อนจะผสมข้ามเผ่าพันธุ์กับชาวยามาโตะในยุคยาโยอิ (1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 300) ซึ่งอพยพมาจากเอเชียตะวันออก (โดยเฉพาะจากจีนและคาบสมุทรเกาหลี) ชาวรีวกีวมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง เช่น ความเชื่อ ศาสนา หรือแม้แต่อาหาร โดยมีการเพาะปลูกข้าวเพื่อบริโภคครั้งแรกราวศตวรรษที่ 12 ประชากรอาศัยอยู่ตามหมู่เกาะอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลาหลายศตวรรษ ราวศตวรรษที่ 14 ได้มีการรวมสามอาณาจักรเป็นรัฐเดียวคืออาณาจักรรีวกีว (ค.ศ. 1429–1879) ซึ่งโดดเด่นด้านการค้าทางทะเลและมีสถานะเป็นรัฐบรรณาการของจีนยุคราชวงศ์หมิงเป็นต้นมา กระทั่ง ค.ศ. 1609 อาณาจักรรีวกีวถูกแคว้นซัตสึมะรุกราน แต่ยังมีอิสระในฐานะรัฐประเทศราช

กระทั่งในยุคเมจิ อาณาจักรรีวกีวถูกยุบเป็นแคว้นรีวกีว (1872–1879) หลังถูกจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง ในปี ค.ศ. 1879 มีการผนวกดินแดนรวมเข้ากับประเทศญี่ปุ่น แล้วจัดตั้งจังหวัดโอกินาวะ ส่วนพระเจ้าโช ไท พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายของรีวกีวถูกเนรเทศไปโตเกียวหลังจากนั้น ค.ศ. 1895 ประเทศจีนอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะรีวกีว ในช่วงเวลานี้ทางการญี่ปุ่นได้ทำการปราบปรามประเพณี วัฒนธรรม และภาษาพื้นเมืองของชาวรีวกีว เพื่อกลืนเป็นชาวญี่ปุ่นหรือชาวยามาโตะ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง หมู่เกาะรีวกีวถูกสหรัฐเข้าปกครองในปี ค.ศ. 1945–1950 และ ค.ศ. 1950–1972 ช่วงเวลานี้เกิดการละเมิดสิทธิมนุษยชนรีวกีวจำนวนมาก  อันก่อให้เกิดความไม่พอใจทั้งรัฐบาลญี่ปุ่นและหน่วยงานทหารของสหรัฐที่ประจำการในโอกินาวะอย่างรุนแรง ดังจะเห็นได้จากการเกิดขบวนการรีวกีวอิสระ (,)

 เชิงอรรถ
# สไตกิโมล็อก
สไตกิโมล็อก  เป็นสกุลหนึ่งในตระกูล pachycephalosaurid ในยุคครีเทเชียส ประมาณ 66 ล้านปีก่อน มันเป็นที่รู้จักจาก Hell Creek Formation, Ferris Formation, และ Lance Formation โดยมีชีวิตอยู่ร่วมกับที-เร็กซ์ และไทรเซอราทอปส์

 รายละเอียด 
left|thumb|ขนาดของสไตกิโมล็อก(สีม่วง) กับมนุษย์
สไตกิโมล็อกเป็นแพคีเซอฟาโลซอรัสขนาดใหญ่ หัวกระโหลกยาวประมาณ 46 เซนติเมตร (18 นิ้ว) ไม่เหมือนกับแพคีเซฟาโลซอร์ตัวอื่น ๆ โดมบนหัวนั้นเล็กมาก มีนอทรงกรวยบนจมูก และส่วนหลังของหัว โดยยาวประมาณ 5 เซนติเมตร (2 นิ้ว) และ 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) และยังมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอ

 ประวัติศาสตร์ของการค้นพบ 
left|thumb|ตัวอย่างนอ และโดม
ชนิดต้นแบบ S. spinifer ตั้งชื่อโดยนักชีววิทยาชาวอังกฤษ และเยอรมัน Peter Galton และ Hans-Dieter Sues ใน ค.ศ. 1983Galton, P. M. and H. D. Sues (1983). "New data on pachycephalosaurid dinosaurs (Reptilia: Ornithischia) from North America." Canadian Journal of Earth Sciences 20: 462-472. สไตกิโมล็อก เป็นไดโนเสาร์ที่มีเขาที่ด้านหลังของหัวกระโหลก มีนอยาวตรงกลางมีนอเล็ก ๆ อีก 2-3 นอGoodwin, M. B., E. A. Buchholtz, et al. (1998). "Cranial anatomy and diagnosis of Stygimoloch spinifer." Journal of Vertebrate Paleontology 18(2): 363-375. Dracorex มีลักษณะคล้ายกันทว่ามีนอที่เล็กกว่า แต่ปัจจุบันทั้งDracorex และ สไตกิโมล็อกเป็นแค่แพคิเซอฟาโลซอรัสวัยเด็กวัยรุ่น

ชื่อ สไตกิโมล็อก มาจากแม่น้ำสติกซ์ที่มีตำนานว่าได้ผ่านยมโลกในตำนานกรีก ส่วน Moloch เป็นชื่อของเทพเจ้าชาวคะนาอันSues, H. D., & Galton, P. M. (1987). Anatomy and classification of the North American Pachycephalosauria (Dinosauria: Ornithischian). Palaeontographica Abt. A., 198: 1-40.มีหัวหนาทีมีไว้เพื่อดึงดูดคู่ 

thumb|หุ่นจำลองของ Stygimoloch spinifer

 การปรากฏตัวในภาพยนตร์ 
ปรากฏในภาพยนตร์ จูราสสิค เวิลด์ อาณาจักรล่มสลาย ช่วยตัวเอกออกจากกรงใต้ดินและไปป่วนงานประมูลไดโนเสาร์ของตัวร้ายright|thumb|ภาพวาดของ สไตกิโมล็อก

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 TEDx talk by Jack Horner on shape-shifting dinosaur skulls and dinosaur misclassification.
# สารบัญ
สารบัญ  เป็นรายการบทหรือชื่อเรื่องส่วนหรือคำอธิบายสั้น ๆ พร้อมกับเลขหน้าเริ่มต้น มักพบในหน้าก่อนเริ่มงานเขียน

ตัวอย่าง
ตัวอย่างมีจุด:
 บทที่ 1: เริ่มต้น . . . . . . . . . . . . . 1
    อารัมภบท  . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2
    ขั้นถัดไป  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3

ตัวอย่างไม่มีจุด:
 บทที่ 1: เริ่มต้น   1
    อารัมภบท  2
    ขั้นถัดไป   3

ตัวอย่างมีผู้ประพันธ์:
 1. Introduction to Biology  Arthur C. Smith   1
 2. Microbiology  Susan Jones   10
 3. Advances in Biotechnology  T.C. Chang   24

ตัวอย่างมีข้อความอธิบาย:
 Chapter 1                                           3
    In which we first meet our hero and heroine, attend
    a gala feast, and begin an unexpected journey.

 Chapter 2                                          12
    The journey takes an unusual turn, and new villains
     are discovered.
# ศาลเจ้าคาโมะ
ศาลเจ้าคาโมะ  ศาลเจ้าที่มีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งใน ลัทธิชินโต ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคาโมะทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครเกียวโต โดยแบ่งออกเป็นสองศาลเจ้าตั้งอยู่ทางตอนบนและตอนล่างของแม่น้ำคาโมะคือศาลเจ้าคามิงาโมะและศาลเจ้าชิโมงาโมะ โดยทั้งสองศาลเจ้าเปรียบเสมือนเป็นประตูของเมืองหลวงเก่าอย่างเกียวโตที่เรียกว่า ประตูปีศาจ  เทียบได้กับประตูผีของประเทศไทยแต่แตกต่างกันตรงที่ประตูผีของไทยเป็นการนำศพออกไปทิ้ง แต่ประตูปีศาจของเกียวโตเป็นประตูทางเข้าออกสำหรับปีศาจเพราะความเชื่อโบราณของชาวญี่ปุ่นถือว่าแม่น้ำคาโมะที่ไหลมาจากทางตะวันออกเฉียงเหนือเปรียบเสมือนการนำเหล่าปีศาจเข้าสู่เมือง

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Kamigamo Shrine website 
  Shimogamo Shrine website

คาโมะ
# นอร์มา เชียเรอร์
อีดิธ นอร์มา เชียเรอร์ (11 สิงหาคม ค.ศ. 1902 – 12 มิถุนายน ค.ศ. 1983)Some sources give August 10. It is August 11 per the birth certificate as well as  It is "c. August 11" per  เป็นนักแสดงชาวแคนาดาและดาราฮอลลีวูดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1925 จนถึง 1942 เธอเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 5 ครั้งสำหรับการแสดง และได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่อง The Divorcee ในปี ค.ศ. 1930

 ชีวิตช่วงแรก 
เชียเรอร์มีบรรพบุรุษเป็นชาวสก็อต อังกฤษ และไอริช เธอเกิดในมอนทรีออล โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมสตรีมอนทรีออล และโรงเรียนมัธยมเวสต์เมิร์น เชียเรอร์เกิดในครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย  พ่อของเธอแอนดรูว์ เป็นเจ้าของธุรกิจรับเหมาก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามการแต่งงานระหว่างพ่อแม่ของเธอไม่ค่อยมีความสุขนัก แอนดรูว์มีอารมณ์สองขั้ว และ "ชอบเดินเหมือนเงาหรือผีรอบ ๆ บ้าน" ในขณะที่แม่ของเธอ อีดิธ เมย์ ฟิชเชอร์ เป็นคนที่มีเสน่ห์และทันสมัย ในวัยเด็กเชียเรอร์สนใจในด้านดนตรี แต่หลังจากที่ได้ดูการแสดงลักษณะโวเดอวีล (vaudeville) เธอจึงตัดสินที่จะเป็นนักแสดงเมื่ออายุได้ 9 ปี

ในปี ค.ศ. 1918 ความฝันของเชียเรอร์ก็ต้องจบลง เมื่อครอบครัวของเธอล้มละลาย จากผลกระทบของสงครามโลกครั้งที่ 1 และพี่สาวของเธอ แอโธล ประสบปัญหากับการป่วยทางจิต เชียเรอร์ถูกบังคับให้ย้ายไปอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ในเขตชานเมืองของมอนทรีออล อย่าง "เจียมเนื้อเจียมตัว" แต่การเผชิญหน้ากับความยากจนอย่างฉับพลัน ทำให้เชียเรอร์เข้มแข็งขึ้น เธอกล่าวว่า "ในวัยเด็กฉันก่อตั้งปรัชญาเกี่ยวกับความล้มเหลว บางทีก็ต้องดิ้นรนเพื่อหาเงิน ถึงแม้ธุรกิจของพ่อจะล้มละลาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพ่อล้มเหลวไปด้วย"

ต่อมาพ่อแม่ของเธอก็หย่าร้างกัน เชียเรอร์และพี่สาวย้ายไปอยู่กับมารดาที่บ้านพักราคาถูกแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นแม่ของเธอจึงตัดสินใจผลักดันให้เป็นนักแสดง เพื่อที่จะนำเงินมาจุนเจือครอบครัว โดยเชียเรอร์เริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 17 ปี และเพื่อความก้าวหน้า แม่จึงพาเธอและพี่สาวย้ายมาอยู่ที่นิวยอร์ก ในปี ค.ศ. 1920
# บัสโก
เทศบาลบัสโก (อีโลกาโน: Ili ti Basco), เป็นเทศบาลหลักของจังหวัดบาตาเนส เขตลัมบักนางคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากรประมาณ 8,579 คนในปี ค.ศ. 2015

บัสโกตั้งอยู่บนเกาะบาตัน ซึ่งใหญ่เป็นอันดับที่สองของ หมู่เกาะบาตาเนส ทางตอนเหนือสุดของฟิลิปปินส์ ตัวเมืองมีท่าอากาศยานหนึ่งแห่ง คือ ท่าอากาศยานบัสโก ให้บริการเที่ยวบินจากมะนิลาและบาเกียว บัสโกมีสถานที่สำคัญคือประภาคารบัสโก

 ภูมิอากาศ