wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# การรวมแชมป์
การรวมแชมป์  เป็นการรวมเข็มขัดมวยปล้ำอาชีพตั้งแต่สองเส้นขึ้นไปเป็นเข็มขัดเส้นเดียว

 ประวัติ 
ในมวยปล้ำอาชีพ การปล้ำอาจรวมกันเพื่อเพิ่มความชอบธรรมและศักดิ์ศรีให้กับเข็มขัดแชมป์บางเส้น ในการปล้ำแบบ แชมป์ชนแชมป์ สิ่งใดสิ่งหนึ่งจากสามสิ่งจะเกิดขึ้น:

 เข็มขัดเส้นหนึ่งถูกยกเลิก
 เข็มขัดเส้นใหม่ถูกออกแบบขึ้น
 เข็มขัดทั้งสองเส้นยังคงใช้งานอยู่ ป้องกันแชมป์ภายใต้ชื่อเดียว เช่น the Undisputed WWE Universal Championship

 เหตุการณ์ที่โดดเด่น 
right|thumb|200px|แรนดี ออร์ตัน กับแชมป์ WWE World Heavyweight Champion
 World Tag Team Championship ถูกรวมเข้ากันกับแชมป์ WWE Tag Team Championship ในแมทช์การปล้ำก่อนรายการของ WrestleMania XXV โดย WWE Tag Team Champions The Colóns (Carlito & Primo) เอาชนะแชมป์ World Tag Team Champions John Morrison and The Miz ที่Houston, Texas วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2009 และกลายเป็นแชมป์ "Unified WWE Tag Team Champions" ต่อมาในศึกรอว์ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2010 แชมป์ World Tag Team Championship ได้ถูกรีไทร์ออก และได้นำเข็มขัดแทกทีมเส้นใหม่มาให้สำหรับแชมป์ WWE Tag Team Championship
 WWE Women's Championship ถูกรวมเข้ากันกับแชมป์ WWE Divas Championship ในศึก ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ไนท์ออฟแชมเปียนส์ เพย์-เพอร์-วิว เดือนกันยายน ค.ศ. 2010 WWE Divas Champion Melina เจอกับ แชมป์ร่วม WWE Women's Champion Michelle McCool ในแมทช์การปล้ำลัมเบอจิลล์ โดย Michelle McCool เอาชนะไปจากการช่วยเหลือของ Layla ในการรวมแชมป์ทั้ง / เส้น ต่อมาแชมป์ Women's Championship ได้ถูกรีไทร์ออกหลังจากที่ใช้มาถึง 54 ปี กับแชมป์ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ โดย Layla ได้เป็นแชมป์โลกหญิงคนสุดท้าย
 World Heavyweight Championship ถูกรวมเข้ากันกับแชมป์ WWE Championship และได้ใช้ชื่อเป็น WWE World Heavyweight Championship ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2013 โดยแชมป์ WWE Champion แรนดี ออร์ตัน เอาชนะ แชมป์ World Heavyweight Champion จอห์น ซีนา โดยแชมป์ World Heavyweight Champion ได้ถูกรีไทร์ออก ซึ่งช่วงแรกได้ใช้เข็มขัดแชมป์โลก 2 เส้นเอาไว้ ต่อมาได้ใช้เข็มขัดแชมป์โลกเพียงเส้นเดียวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 ตั้งแต่ บร็อก เลสเนอร์ เป็นแชมป์
# ฟูมิ นิไกโด
ฟูมิ นิไกโด  เป็น นักแสดงญี่ปุ่น และนางแบบ

อาชีพ
เธอเริ่มต้นการเป็นนางแบบในเมืองนาฮะ จังหวัดโอกินาวะ และในปี 2009 เธอแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก เรื่อง Toad's Oil กำกับโดยโคจิ ยากูโช

เธอและโชตะ โซเมตานิได้รับ รางวัล "Premio Marcello Mastroianni" Best Young Actor and Actress Award จากเรื่อง Himizu ที่กำกับโดยไซอน โซโนะ

ผลงานการแสดง
ภาพยนตร์ 
 ปี ชื่อเรื่อง บท2009SorasoiฟุToad's Oilฮิคาริ2011Ringing in Their Earsมิจิโกะ นาริตะThe Warped ForestLooking for a True Fianceeเอมิ2012Himizuเคโกะ ชาซาวะThe Boy InsideคิเอะLesson of the Evilเรอิกะ คาตากิริ2013Brain Manโนริโกะ มิโดริคาวะMourning RecipeอิโมะWhy Don't You Play in Hell?มิจิโกะ2014My Manฮานะ คุซาริโนะThe World of Kanakoนามิ เอ็นโดAu revoir l' eteโนริโกะHibi Rockซากิ อุตางาวะ2015Farewell, MoneyอาโอบะLa La La At Rock BottomคาซุมิThis Nation's Skyซาโตโกะ

ละครโทรทัศน์
ปีสถานีโทรทัศน์ชื่อเรื่องบท2010TV AsahiAtami no Sousakanเรมิ อะระมิ2011NHKThe Tempestโอโมเอะโดะ2012Fuji TVFuture Diaryเมกุมิ ฟูวะ2013Nippon TVWomanชิโอริ อุเอสุกิ2014WOWOWHenshinเมกุมิ ฮารุมะ2015Fuji TVA Restaurant With Many Problemsยูมิ นิตตะ

รางวัล
 ปี  รางวัล  สาขารางวัล  จากผลงาน  ผล 2011  เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ครั้งที่ 68  Marcello Mastroianni for Young Actress  Himizu   2011  TAMA Film Awards ครั้งที่ 3  Best New Actress  	Ringing in Their Ears   2013  Japan Academy Prize ครั้งที่ 13  Newcomer of the Year  Himizu, Lesson of the Evil   2014  TAMA Film Awards ครั้งที่ 6  Best Actress  My Man   2014  New York Asian Film Festival ครั้งที่ 13  Rising Star Award My Man   2014  Asian Film Awards ครั้งที่ 8  Best Supporting Actress  Why Don't You Play in Hell?  เสนอชื่อเข้าชิง  2014  Yokohama Film Festival ครั้งที่ 35  Best Supporting Actress  Why Don't You Play in Hell?, Mourning Recipe   2014  Blue Ribbon Awards ครั้งที่ 56  Best Supporting Actress  Why Don't You Play in Hell?, Brain Man   2015   Japan Academy Prize ครั้งที่ 38  Outstanding Performance by an Actress in a Leading Role  My Man  เสนอชื่อเข้าชิง 2015  Élan d'Or Award  Newcomer of the Year  My Man, Au revoir l' ete, Gunshi Kanbei
# คลื่นฟ้า
คลื่นฟ้า 
คือ เทคนิคการส่งคลื่นวิทยุข้ามแนวขอบฟ้าของโลก โดยอาศัยคุณสมบัติการสะท้อนคลื่นวิทยุบางย่านความถี่ของบรรยากาศชั้นไอโอโนสเฟียร์

โดยปกติ การสื่อสารวิทยุระหว่างสถานีที่อยู่ห่างไกลกันมากๆ จะมีอุปสรรคจากความโค้งของผิวโลก ทำให้สถานีส่งไม่สามารถส่งคลื่นไปยังสถานีรับได้ในแนวตรง,
แต่ด้วยคุณสมบัติของบรรยากาศโลกชั้นไอโอโนสเฟียร์ ที่อากาศแตกตัวเป็นประจุไฟฟ้า ซึ่งสะท้อนคลื่นวิทยุบางย่านความถี่
ทำให้สามารถทำการส่งคลื่นวิทยุไปยังสถานีรับที่ไกลเลยเส้นขอบฟ้า ข้ามประเทศหรือข้ามทวีปได้ โดยอาศัยการสะท้อนจากบรรยากาศชั้นนี้แทน
เรียนรู้ไฟฟ้าสื่อสาร. กรุงเทพฯ, สมาร์ทเลิร์นนิ่ง, 2551 ISBN 978-974-10-9762-3. หน้า 146.

การส่งวิทยุด้วยคลื่นฟ้า จะใช้ได้ดีในช่วงความถี่วิทยุคลื่นสั้น (3 - 30 MHz)
จึงนิยมใช้ในสถานีวิทยุคลื่นสั้นทางไกล และใช้ในวงการวิทยุสมัครเล่น, ส่วนวิทยุคลื่นกลาง (300 KHz - 3 MHz)
สามารถใช้การส่งผ่านคลื่นฟ้าได้เช่นกัน แต่ทำได้เฉพาะในสภาพบรรยากาศเวลากลางคืนเท่านั้น

ดูเพิ่ม
 คลื่นดิน (Groundwave propagation) เป็นการส่งคลื่นวิทยุโดยให้หักเหไปตามแนวโค้งของโลกโดยตรง ใช้กับคลื่นวิทยุความถี่ต่ำ (ในย่าน MF หรือ HF ช่วงต้น)เรียนรู้ไฟฟ้าสื่อสาร. กรุงเทพฯ, สมาร์ทเลิร์นนิ่ง, 2551 ISBN 978-974-10-9762-3. หน้า 145.
 คลื่นตรง (Line-of-sight propagation) เป็นการส่งคลื่นวิทยุไปยังสถานีรับในแนวเส้นตรง, ใช้เป็นหลักในคลื่นวิทยุความถี่สูง
 เครื่องทวนสัญญาณวิทยุ (Radio repeater) เป็นอีกทางเลือกในการแก้ปัญหากรณีที่สถานีรับส่งไม่สามารถส่งคลื่นวิทยุถึงกันได้โดยตรง
# เอก ยิ อึน
เอก ยิ อึน (Ek Yi Oun) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2453 เป็นนักการเมืองกัมพูชาที่สังกัดพรรคสังคม และได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีกัมพูชาระหว่างวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2501 จนถึง 17 มกราคม พ.ศ. 2501 http://rulers.org/rulc1.html หลังจากที่ซิม วาร์ออกจากตำแหน่งเพราะปัญหาทางเศรษฐกิจ เขาดำรงตำแหน่งได้เพียง 6 วันเท่านั้น ผู้ดำรงต่อจากเขาคือเพ็ญ โนต ไม่ปรากฏว่าเขาเสียชีวิตเมื่อใด
# กัว เผิง
กัว เผิง (1 กรกฎาคม ค.ศ. 1982 –) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติจีน ในตำแหน่งตัวบล็อกกลาง

 ประวัติ 
เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่ทำให้ทีมได้รับเหรียญเงินในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2006

เมื่อปี ค.ศ. 2008 เขาได้เข้าแข่งขันในรายการโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน

 ผลงาน 
ทีมชาติ
 เอเชียนเกมส์ 2006 – 16px รองชนะเลิศ
 วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 – อันดับ 5
# เฉิน ฉฺยง
เฉิน ฉฺยง (5 กันยายน ค.ศ. 1981 –) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติจีน ในตำแหน่งตัวตีด้านนอก

ประวัติ
เขาเริ่มเล่นวอลเลย์บอลอาชีพ ในปี ค.ศ. 1998 ในสโมสรมหาวิทยาลัยการกีฬาเซี่ยงไฮ้

เมื่อปี ค.ศ. 1999 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมจีนเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2000 ตั้งแต่ปี ค.ศ 2001 เขาติดทีมชาติชุดใหญ่และรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีม

เขาได้ร่วมการแข่งขันรายการวอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 8 ครั้ง (2001, 2002, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009 และ 2010)

เขาได้ร่วมการแข่งขันรายการวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก 3 ครั้ง วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2002 ได้อันดับที่ 14, วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2006 ได้อันดับที่ 17 และ วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2010 ได้อันดับที่ 19

และในปี ค.ศ. 2008 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมจีนเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมจีนเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศ

 ผลงาน 
ทีมชาติ
 เอเชียนเกมส์ 2006 – 16px รองชนะเลิศ
 วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียนคัพ 2008 – 16px อันดับ 3
 วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียนคัพ 2010 – 16px รองชนะเลิศ
# วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2006
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2006  จัดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 17 พฤศจิกายน – 3 ธันวาคม ค.ศ. 2006 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายมีจำนวน 24 ทีม และทีมชนะเลิศในรายการนี้คือ บราซิล ที่สามารถเอาชนะโปแลนด์ 3-0 เซต ส่วนการชิงอันดับ 3 บัลแกเรีย ที่สามารถเอาชนะเซอร์เบียและมอนเตเนโกร 3-1 เซต

 การคัดเลือก 

แอฟริกา (CAVB)เอเชีย และ โอเชียเนีย (AVC)ยุโรป (CEV)อเมริกาเหนือ (NORCECA)อเมริกาใต้ (CSV)กลุ่ม C Winners: Pool D Winners: Hosts: Pool D Winners: Pool E Winners: Pool F Winners: Playoff Winners: Playoff Runners-up: Pool I Winners: Pool I Runners-up: Pool J Winners: Pool J Runners-up: Pool K Winners: Pool K Runners-up: Pool L Winners: Pool L Runners-up: Playoff Winners: Pool D Winners: Pool D Runners-up: Pool E Winners: Pool E Runners-up: 2002 World Champions: Pool A Winners: Pool B Winners: 

 การแบ่งกลุ่ม 
กลุ่ม Aกลุ่ม Bกลุ่ม Cกลุ่ม D (เจ้าภาพ) (1) (2) (3) (7) (6) (5) (4) (8) (9) (10) (11) (18) (12) (16) (13) (21) (20) (22) (19) (27) (24) (23) (26)

 สนามแข่งขัน 
กลุ่ม Aกลุ่ม Bกลุ่ม Cกลุ่ม D และ Eไซตะมะฟุกุโอะกะนะงะโนะเซ็นไดไซตามะซูเปอร์อารีนามารินเมสเสะฟุกุโอะกะนะงะโนะไวล์ริงเซ็นไดยิมเนเซียมความจุ: 20,000 คนความจุ: 8,500 คนความจุ: 7,000 คนความจุ: 5,705 คน200px200px150px200px กลุ่ม Fฮิโระชิมะศูนย์กีฬาจังหวัดฮิโระชิมะความจุ: 4,750 คน200pxรอบสุดท้ายโตเกียวศูนย์กีฬาในร่มโตเกียวสนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิความจุ: 10,000 คนความจุ: 13,291 คน200px200px

 รอบแรก 
 เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+09:00)
 4 ทีมแรกของกลุ่ม A และ กลุ่ม D จะผ่านเข้าสู่กลุ่ม E และ 4 ทีมแรกของกลุ่ม B และ กลุ่ม C จะผ่านเข้าสู่กลุ่ม F

 ผ่านเข้าสู่กลุ่ม E ผ่านเข้าสู่กลุ่ม F

กลุ่ม A

|}

|}

กลุ่ม B

|}

|}

กลุ่ม C

|}

|}

กลุ่ม D

|}

|}

รอบสอง 
 เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+09:00)
 คะแนนจากการแข่งขันกับทีมที่ผ่านเข้ารอบสองด้วยในรอบแรกจะถูกนำมารวมในการแข่งขันรอบสอง
 2 ทีมแรกของแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ส่วนอันดับที่ 3 และ 4 ของแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าสู่รอบจัดอันดับ 5–8 และอันดับที่ 5 และ 6 ของแต่ละกลุ่มจะผ่านเข้าสู่รอบจัดอันดับ 9–12

 ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ ผ่านเข้าสู่รอบจัดอันดับ 5–8 ผ่านเข้าสู่รอบจัดอันดับ 9–12

กลุ่ม E

|}

|}

กลุ่ม F

|}

|}

 รอบสุดท้าย 
รอบจัดอันดับ 9–12

รอบรองชนะเลิศ 9–12

|}

รอบชิงอันดับ 11

|}

รอบชิงอันดับ 9

|}

รอบจัดอันดับ 5–8
thumb|right|300px|ญี่ปุ่น กับ ฝรั่งเศส

รอบรองชนะเลิศ 5–8

|}

รอบชิงอันดับ 7

|}

รอบชิงอันดับ 5

|}

รอบ 4 ทีมสุดท้าย
thumb|right|250px|บราซิล กับ เซอร์เบียและมอนเตเนโก

รอบรองชนะเลิศ

|}

รอบชิงอันดับ 3

|}

รอบชิงชนะเลิศ

|}

อันดับการแข่งขัน

อันดับทีม45678910111213151721

รางวัลรายบุคคล

ผู้เล่นทรงคุณค่า
  ชิลเบร์ตู โกดอย ฟิลยู
ทำคะแนนสูงสุด
  เอกตอร์ โซโต
ตบยอดเยี่ยม
  ดังชี อามาร์รัล
บล็อกยอดเยี่ยม
  อะเลคเซย์ คูเลชอฟ

เสิร์ฟยอดเยี่ยม
  มาเตย์ คาซีสกี
ตัวเซ็ตยอดเยี่ยม
  ปาแวว ซากุมนือ
ตัวรับอิสระยอดเยี่ยม
  อะเลคเซย์ เวอร์บอฟ

แหล่งข้อมูลอื่น

Official website
Japanese website 

2006
หมวดหมู่:วอลเลย์บอลในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:มหกรรมกีฬาในประเทศญี่ปุ่นปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:ประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2549
หมวดหมู่:การแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ
# แปน โสวัณ
แปน โสวัณณ์ (Pen Sovan; ภาษาเขมร: ប៉ែន សុវណ្ណ; 15 เมษายน พ.ศ. 2479 - 29 ตุลาคม พ.ศ. 2559) เกิดที่จังหวัดตาแก้ว ประเทศกัมพูชา เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา โดยดำรงตำแหน่งระหว่าง 27 มิถุนายน พ.ศ. 2524 จนถึง 5 ธันวาคม พ.ศ. 2524 และเป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรคปฏิวัติประชาชนกัมพูชาตั้งแต่ พ.ศ. 2522 จนถึง 5 ธันวาคม พ.ศ. 2524 โสวัณณ์เคยเป็นสมาชิกพรรคฝ่ายค้านคือพรรคกู้ชาติกัมพูชา

 ประวัติ 
โสวัณณ์เกิดในครอบครัวชาวเวียดนามในตาแก้วScalapino, Wanadi (1982), p. 225 เขาเข้าร่วมกับเขมรอิสระเมื่อ พ.ศ. 2492 ขณะที่มีอายุประมาณ 13 ปี และเข้าร่วมต่อสู้ขับไล่ฝรั่งเศสสองปีต่อมา โสวัณณ์เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ซึ่งทำให้เขาพบกับตา มกเป็นครั้งแรก โสวัณณ์สนับสนุนเขมรแดงต่อต้านรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรระหว่าง พ.ศ. 2513 – 2516 ในสงครามกลางเมืองกัมพูชา และทำงานร่วมกับจัน ซีและเขียว ธิริทธ์ ต่อมาได้ลี้ภัยไปยังฮานอยระหว่าง พ.ศ. 2516 – 2522The People's Republic of Kampuchea, 1979-1989: The revolution after Pol Pot ISBN 978-974-9575-34-5

โสวัณณ์เป็นผู้ร่วมก่อตั้งแนวร่วมสามัคคีประชาชาติกู้ชาติกัมพูชาเมื่อ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 และเป็นเลขาธิการทั่วไปของพรรคปฏิวัติประชาชนกัมพูชาระหว่าง 5 มกราคม พ.ศ. 2522 จนถึง 1 ธันวาคม พ.ศ. 2524 โดยเฮง สัมรินได้มาดำรงตำแหน่งแทนตามคำสั่งของทางเวียดนาม เขาถูกจับกุมเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2524 จากการที่เขาขัดแย้งกับเล ดึ๊ก เถาะ ประธานที่ปรึกษาชาวเวียดนามของแนวร่วมประชาชาติกู้ชาติกัมพูชาและพรรคปฏิวัติประชาชนกัมพูชา เขาถูกปล่อยตัวออกจากคุกในเวียดนามเมื่อ 25 มกราคม พ.ศ. 2535 โสวัณณ์ได้กล่าวถึงความเจ็บปวดในการถูกคุมขังว่า เป็นเพราะเขาต้องการสร้างกองทัพขึ้นและเวียดนามไม่เห็นด้วยและเล ดึ๊ก เถาะได้ไปกล่าวฟ้องต่อสหภาพโซเวียตQuoted by Margaret Slocomb in The People's Republic of Kampuchea, 1979-1989: The revolution after Pol Pot ISBN 978-974-9575-34-5
# กิตติพัฒน์ สมานตระกูลชัย
กิตติพัฒน์ สมานตระกูลชัย (ชื่อเล่น: บิว) เกิด 20 สิงหาคม 2536 เป็นนักแสดงวัยรุ่น โดยเริ่มมีการแสดงเรื่องแรกคือ มึงกู เพื่อนกันจนวันตาย ในบท อาร์ม แต่ยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก จนมาแสดง ม.6/5 ปากหมาท้าผี ในบท บิว ทำให้มีชื่อเสียงตั้งแต่ตอนนั้นมา

 ผลงาน 
 ภาพยนตร์ 
 ภาพยนตร์ ปี พ.ศ.  เรื่อง  รับบท   2555 มึงกู เพื่อนกันจนวันตาย  อาร์ม  2556 มอ 6/5 ปากหมา ท้าผี  บิว  2557 มอ 6/5 ปากหมาท้าแม่นาค  บิว หมวยจิ้นดิ้นก้องโลก  จืด วัยเป้งง นักเลงขาสั้น  แมว สตรีเหล็กตบโลกแตก  ดาว  2558 ม.6/5 ปากหมาท้าผี 3  บิว  2559 หลวงพี่แจ๊ส 4G  พระตีตี้ ป๊าด888 แรงทะลุนรก  นักเรียนนายร้อย  2560 กัดกระชากเกรียน  คูเปอร์2562หลวงตามหาเฮง2564อีสานตุ๊ดซี่ ภาค 1-2

  อ้างอิง
# ยฺหวี ต้าเหว่ย์
ยฺหวี ต้าเหว่ย์ (21 มิถุนายน ค.ศ. 1984 –) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติจีน ในตำแหน่งตัวตีด้านนอก ให้แก่สโมสรชานตง

ประวัติ
เขาเริ่มเล่นวอลเลย์บอลอาชีพ ในปี ค.ศ. 2000 ในสโมสรวอลเลย์บอลชิงเต่า หลังจากสามปีเขาได้ย้ายไปเล่นสโมสรชานตงซึ่งมีส่วนร่วมในการแข่งขันสโมสรวอลเลย์บอลที่สูงที่สุดในประเทศจีน

เมื่อปี ค.ศ. 2004 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมจีนเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2004 และในปี ค.ศ. 2005 เขาติดทีมชาติชุดใหญ่

เขาได้ร่วมการแข่งขันรายการวอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 5 ครั้ง (2006, 2007, 2008, 2009 และ 2010)

ในปี ค.ศ. 2006 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมจีนเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2006 ซึ่งได้อันดับที่ 17 และในปีเดียวกันเขาได้เข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 2006 เขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมจีนเข้ารับตำแหน่งรองชนะเลิศ

และในปี ค.ศ. 2008 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมจีนเข้าร่วมการแข่งรายการวอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมจีนเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศ

 ผลงาน 
ทีมชาติ
 เอเชียนเกมส์ 2006 – 16px รองชนะเลิศ
 วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียนคัพ 2008 – 16px อันดับ 3
 วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชียนคัพ 2010 – 16px รองชนะเลิศ
# ฌุสต์ ฟงแตน
ฌุสต์ "ฌุสโต" ฟงแตน (18 สิงหาคม พ.ศ. 2476 – 1 มีนาคม พ.ศ. 2566) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ที่ยิงประตูมากที่สุดในฟุตบอลโลกครั้งเดียว ด้วย 13 ประตู ในปี พ.ศ. 2547 เปเล่ได้ยกย่องให้เขาเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่ดีที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่ 125 คน ที่งานประกาศรางวัลฟีฟ่า
# โอเลก ซาเลนโก
โอเลก อะนาโตเลียวิช ซาเลนโก  เกิดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2512 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวรัสเซีย ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้า เขายิงประตู 5 ประตูในนัดที่เจอกับแคเมอรูน ในรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลก 1994 ซึ่งช่วยเขาทำให้ได้รางวัลรองเท้าทองคำมา
# จักรวรรดิข่านอิล
จักรวรรดิข่านอิล  ชาวมองโกลรู้จักกันในชื่อ ฮือเลกืออูลุส  เป็นรัฐข่านทางตะวันตกเฉียงใต้ที่แตกมาจากจักรวรรดิมองโกล ดินแดนอิลข่านมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ดินแดนอิหร่าน หรือสั้น ๆ ว่า อิหร่าน ดินแดนนี้ได้รับการสถาปนาหลังฮูลากู ข่าน พระราชโอรสในโทโลย ข่าน และพระราชนัดดาในเจงกีส ข่าน ได้รับดินแดนจักรวรรดิมองโกลส่วนเอเชียตะวันตกเฉียงใต้หลังมงค์ ข่านสวรรคตใน ค.ศ. 1259

ดินแดนส่วนกลางของอิลข่านอยู่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือส่วนหนึ่งของประเทศอิหร่าน อาเซอร์ไบจาน และตุรกี โดยในช่วงสูงสุดมีขนาดกว้างถึงประเทศอิรัก ซีเรีย อาร์มีเนีย จอร์เจีย อัฟกานิสถาน เติร์กเมนิสถาน ปากีสถาน ดาเกสถานบางส่วน และทาจิกิสถานบางส่วน ผู้นำข่านอิลยุคหลังหันมาเข้ารีตเป็นอิสลามนับตั้งแต่ฆอซอนใน ค.ศ. 1295 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1330 จักรวรรดิข่านอิลเผชิญกับกาฬมรณะ แอบู แซอีด แบฮอดูร์ ข่าน อิลข่านองค์สุดท้าย สวรรคตใน ค.ศ. 1335 หลังจากนั้นจักรวรรดิข่านอิลจึงยุบสลาย

แม้ว่าผู้นำข่านอิลไม่ได้มีต้นตอจากชาวอิหร่าน แต่ก็พยายามประกาศอำนาจของตนด้วยการผูกมัดตนเองกับอดีตของอิหร่าน และคัดเลือกนักประวัติศาสตร์เพื่อเสนอให้ชาวมองโกลเป็นทายาทของจักรวรรดิซาเซเนียน (ค.ศ. 224–651) แห่งอิหร่านยุคก่อนอิสลาม

คำนิยาม
เราะชีด-อัล-ดิน-ฮามาดานี นักประวัติศาสตร์ รายงานว่า กุบไลข่านประทานตำแหน่งอิลข่านแก่ฮูลากู (ฮือเลกือ) หลังฮูลากูพ่ายแพ้ต่ออาริก เบอเก คำว่าอิลข่านหมายถึง "ข่านแห่งชนเผ่า, ข่านแห่งอูลุส" และตำแหน่งข่านที่ต่ำกว่าหมายถึงความเคารพเบื้องต้นต่อมงค์ ข่าน และผู้สืบทอดของพระองค์ในฐานะข่านใหญ่แห่งจักรวรรดิมองโกล ส่วนตำแหน่ง "อิลข่าน" ที่ลูกหลานฮูลากูและภายหลังเหล่าเจ้าชายบอร์จิกินในเปอร์เซียใช้นั้น ยังไม่ปรากฏในข้อมูลจนกระทั่งหลัง ค.ศ. 1260Peter Jackson The Mongols and the West, p.127

ประวัติ
ต้นกำเนิด

พันธมิตรฝรั่งเศส-มองโกล

ราชสำนักยุโรปตะวันตกหลายแห่งพยายามสร้างพันธมิตรกับมองโกลหลายครั้ง โดยเป้าหมายหลักคือจักรวรรดิข่านอิลในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14 เริ่มตั้งแต่ประมาณช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 7 (มุสลิมและชาวเอเชียในช่วงครูเรียกชาวยุโรปตะวันตกเป็นชาวแฟรงก์) แม่ว่าจะมีศัตรูมุสลิมเกียวกัน (โดยหลักคือมัมลูก) แต่ก็ไม่มีการลงมติความเป็นพันธมิตรอย่างเป็นทางการ"Despite numerous envoys and the obvious logic of an alliance against mutual enemies, the papacy and the Crusaders never achieved the often-proposed alliance against Islam". Atwood, Encyclopedia of Mongolia and the Mongol Empire, p. 583, "Western Europe and the Mongol Empire"
# ที่จริงฉันก็เจ็บ
"ที่จริงฉันก็เจ็บ" เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง ลมซ่อนรัก ในปี พ.ศ. 2558 ทางช่อง 3 ขับร้องโดย ณเดชน์ คูกิมิยะ ประพันธ์เนื้อร้องโดย ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์ แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย ปรเมศวร์ เหมือนสนิท ออกจำหน่ายในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 

เป็นเพลงที่ต้องการสื่อถึงความรู้สึกของผู้ชายร้องให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งตัวเองรักมาก ต้องการอธิบายเหตุผลให้ฟังว่าทุกสิ่งที่ทำลงไปนั้นไม่ใช่ว่าไม่รัก แม้สิ่งที่ทำลงไปจะหนักหนา จนทำให้เธอเจ็บปวดก็ตาม อยากขอร้อง อยากขอโทษ และขอความรักคืนกลับมา “ณเดชน์” ฉีกสไตล์ ร้องเพลงเศร้า ยอมรับ “ที่จริงฉันก็เจ็บ” สุดหิน

เพลงนี้ได้ออกจำหน่ายเป็น 2 เวอร์ชั่น ไดแก่ เวอร์ชั่นปกติ และ Acoustic Version

การตอบรับ
ชาร์ต
ชาร์ต (พ.ศ. 2558)อันดับสูงสุด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 46ยู2เพลย์ ท็อป 10 ชาร์ตhttp://musiczoneth.blogspot.com/2015/03/mp3-top-chart-you2play-top-10-date-15.html 4 อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ 5 เอฟเอ็ม วัน 103.5 ชาร์ต วันทูเท็น 6
# ยู ยามาดะ
ยู ยามาดะ (เกิด 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1984) เป็นนางแบบ นักแสดง นักร้องชาวญี่ปุ่น เธอเป็นที่รู้จักจากงานนางแบบกับนิตยสาร CanCam น้องชายของเธอชื่อ ชินตาโร ยามาดะ เป็นนักแสดงเช่นเดียวกัน

ชีวิตส่วนตัว
ยามาดะจบการศึกษาจากโรงเรียนนักแสดงโอกินาวะ (Okinawa Actors School)
ยามาดะได้แต่งงานกับนักแสดงญี่ปุ่นชื่อ ชุง โองูริ  โดยแต่งงานรอบแรกที่โอกินาว่าในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2555 บ้านเกิดของยามาดะ 
รอบที่สองจัดที่โรงแรมโฟร์ ซีซันส์ รีสอร์ตที่ฮาวายในวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2556 
และลูกคนแรกเกิดในปี พ.ศ. 2557

ผลงานเพลง
อัลบั้ม
 ปี  รายละเอียดเกี่ยวกับอัลบั้ม  ออริคอนชาร์ต 2008  Myusic
ออกขาย：14 เมษายน พ.ศ. 2551
ยี่ห้อ：โพนีแคนยอน
รูปแบบ：CD, CD+DVD 38
ซิงเกิล

 ชื่อซิงเกิล  ออกขาย  ออริคอนชาร์ต  จากอัลบั้ม Real You  20 / 09 /2006  10  Myusic Eyes on Me  07 / 03 /2007  30  Myusic Fly So High  13 / 06 / 2007  27  Myusic Fiesta! Fiesta!  05 / 09 / 2007  47   Myusic Leave All Behind  23 / 04 / 2008     My All  21 / 01 / 2009     Free  20 / 04 / 2009    

ผลงานการแสดง
ภาพยนตร์
 ปี  ชื่อเรื่อง บท 2003  Route 58  ริน 2005  Kiseki wa Sora Kara Futte Kuru  เรโกะ อาโอยามะ 2006  Akihabara@Deep  อากิระ 2007  Pulukogi   2007  Surf's Up  Lani Aliikai 2008  Kanna-san, Daiseiko Desu!   คันนะ 2009  Nodame Cantabile The Movie I      2010  Nodame Cantabile The Movie II     2012  My Departure  ยูกะ คากาวะ 2015  Shinjuku Swan  เรียวโกะ

ซีรีส์

 Kindaichi Shounen no Jikenbo (Nippon TV/2001)
 Kabachitare! (2001) -(Fuji TV/2001) -ตอนที่ 2
 Kangei Danjiki Goikkou-sama (2001)
 Shiawase no Shippo (2002)
 Cosmetic (2003)
 Aisuru Tame ni Aisaretai Loved to Love (2003)
 Sore wa, Totsuzen, Arashi no youni... (TBS/2004)
 Orange Days (TBS/2004)
 Nihon no Kowai Yoru "Daiseikubi" (2004)
 X'mas Nante Daikirai (NTV/2004)
 Tales of Japan (2004)
 Be-Bop High School 2 (2005)
 Yume de Aimashou (TBS/2005)
 Fukigen na Gene (2005)
 Yonimo Kimyona Monogatari "Happunkan" (2005)
 Tsubasa no Oreta Tenshitachi "Actress" (2006)
 Zenibana (2006)
 Damens' Walker (2006)
 Karei ni Naru Ichizoku (2007)
 Zenibana 2 (2007)
 Gokusen 3  (Nippon TV/2008) -ตอนที่ 4 และ 11
 Binbō Danshi (Nippon TV/2008)
 Seigi no Mikata (Nippon TV/2008) -มากิโกะ นางาตะ
 Mei-chan no Shitsuji (Fuji TV/2009) -เอริโกะ ไอฮาระ
 Gakeppuchi no Eri (TV Asahi/2010)
 Vision - The Woman Who Can See Murder (Nippon TV/2012) -เรนะ คุรุสุ
 Tomorrow Which Flower Blooms (NHK/2014) -มิจิ ฮานาซาคุ (ลูกสาวคนที่ 3)

ภาพยนตร์โทรทัศน์
 The Files of Young Kindaichi: Murder on the Magic Express (Nippon TV/2001)
 Be-Bop High School (2004)
 Satomi Hakenden (TBS/2006)
 Nodame Cantabile in Europe (Fuji TV/2008) -โอโคจิ
 Akuma no Temari Uta (Fuji TV/2009)
 Koi no Karasawagi: Love Stories VI (Nippon TV/ 2009)
 Glory of Team Batista SP - Silence of the Nightingale (Fuji TV/2009)

อนิเมะ
 Paradise Kiss (2005) เป็น ยูการิ ฮายาซากะ
# สโมสรฟุตบอลวอตฟอร์ด
สโมสรฟุตบอลวอตฟอร์ด  เป็นสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ในวอตฟอร์ด ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์ ประเทศอังกฤษ สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2424 ในชื่อว่าวอตฟอร์ด โรเวอส์ โดยสโมสรได้เข้าเล่นในเอฟเอคัพครั้งแรกในปี พ.ศ. 2429 และฟุตบอลลีกภูมิภาคใต้ ในทศวรรษต่อมา หลังสิ้นสุดฤดูกาล 1914–15 ในฐานะแชมป์ลีกภูมิภาคใต้ภายใต้การคุมทีมของแฮร์รี เคนต์ วอตฟอร์ดเลื่อนชั้นสู่ฟุตบอลลีกในปี พ.ศ. 2463 ในยุคแรก ๆ สโมสรยังไม่มีสนามเหย้าเป็นของตัวเอง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2465 สโมสรก็มีสนามเหย้าเป็นของตัวเอง คือ วิคาริจโรด ซึ่งใช้เป็นสนามเหย้าจนปัจจุบัน วอตฟอร์ดได้เล่นในฟุตบอลลีกระดับล่าง ๆ กว่าครึ่งศตวรรษ และเปลี่ยนสีและสัญลักษณ์ของตราประจำสโมสรมาหลายครั้ง

เกรแฮม เทย์เลอร์ ผู้จัดการทีมชาวอังกฤษ ได้ทำให้สโมสรประสบความสำเร็จมาก โดยการพาสโมสรเลื่อนชั้นจากฟอร์ธลีกสู่เฟิสต์ลีก สโมสรจบอันดับที่ 2 ของลีกเฟิร์สดิวิชัน ในฤดูกาล 1982–83 สโมสรยังสามารถเข้าไปเล่นได้ในยูฟ่าคัพ ในฤดูกาล 1983–84 และยังสามารถเข้าไปถึงนัดชิงชนะเลิศของเอฟเอคัพได้Jones 1996, p. 275. แต่หลังจากนั้นวอตฟอร์ดก็ต้องพบกับความล้มเหลวในช่วง พ.ศ. 2530 ถึง พ.ศ. 2540 ก่อนที่เทย์เลอร์จะกลับมาเป้นผู้จัดการเต็มตัวอีกครั้ง ซึ่งพาวอตฟอร์ดสู่ความสำเร็จอีกครั้ง โดยพาสโมสรเลื่อนชั้นขึ้นจากเซคกันด์ดิวิชันที่เปลี่ยนชื่อแล้ว สู่พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1999–2000 แต่ก็ตกชั้นลงไปอีก สโมสรได้กลับขึ้นมาเล่นในพรีเมียร์ลีกอีกครั้งในฤดูกาล 2006–07 ภายใต้การคุมทีมของอัลดี บูธรอยด์Whitbread, Joe (30 November 2011) "Boothroyd takes over at Cobblers". Watford Observer. Retrieved 21 April 2012. และอีกครั้งในฤดูกาล 2015–16 หลังจากที่เลื่อนชั้นจากฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ในฤดูกาล 2014–15

ปัจจุบันวอตฟอร์ดเป็นของตระกูลปอซโซ ซึ่งเป็นเจ้าของสโมสรอูดีเนเซกัลโชในประเทศอิตาลี และสโมสรฟุตบอลกรานาดา ในประเทศสเปน"Udinese's Pozzo family complete Watford takeover". BBC Sport. 29 June 2012. Retrieved 14 July 2012.

 ผู้เล่น 
 ผู้เล่นชุดปัจจุบัน 

ทีมงานประจำสโมสร
ทีมชุดปัจจุบัน
 ตำแหน่ง ชื่อ หัวหน้าผู้ฝึกสอน ทอม เคลเวอร์ลีย์ (รักษาการ) ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน รูเบน มาร์ตีเนซ ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน คาเบียร์ เปร์เรรา ผู้ช่วยผู้ฝึกสอน ดีน ออสติน ผู้อำนวยการฝ่ายกีฬา ลู้ก โดว์ลิ่ง ผู้อำนวยการทีมชุดเยาวชน Chris McGuane ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู Alec Chamberlain ผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตู Paolo De Toffol หัวหน้าทีมแพทย์ Richard Collinge นักกายภาพบำบัดทีมชุดใหญ่ เควิน โพเวลล์ ผู้อำนวยการฝ่ายวิทยาศาสตร์การกีฬา Giovanni Brignardello นักวิทยาศาสตร์การกีฬา เบน ดิซอน ผู้จัดการฝ่ายชุดแข่งประจำทีม วิลล์ โจนส์ นักวิเคราะห์ฟุตบอลทีมชุดใหญ่ อัลเบร์โต เอสโคบาร์

 หมายเหตุ