# นกล่าเหยื่อ
นกล่าเหยื่อ  มีอีกชื่อว่า แรปเตอร์  เป็นชนิดของนกประเภท hypercarnivorous ที่ล่าและกินสัตว์มีกระดูกสันหลังตัวอื่น (ส่วนใหญ่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม, สัตว์เลื้อยคลาน และนกขนาดเล็กตัวอื่น) นอกจากความเร็วและความแข็งแกร่งแล้ว นักล่าเหล่านี้ยังมีสายตาแหลมคมไว้หาเหยื่อจากระยะไกลหรือระหว่างบิน ขาที่แข็งแกร่งกับกรงเล็บแหลมสำหรับจับหรือฆ่าเหยื่อ และจะงอยปากโค้งงอทรงพลังไว้ฉีกเนื้อ แม้ว่านกล่าเหยื่อโดยหลักล่าเหยื่อที่มีชีวิต มีนกหลายชนิด (เช่น อินทรีทะเล, แร้ง และคอนดอร์) ก็กินของเน่าและกินซากศพ

แม้ว่าศัพท์ "นกล่าเหยื่อ" ในทางทฤษฎีอาจรวมถึงนกทุกตัวที่ล่าและกินสัตว์อื่นเป็นประจำ นักปักษีวิทยาใช้คำนิยามที่แคบกว่าเดิม โดยไม่นับนักล่าที่กินปลาเป็นอาหารทั้งสองชนิดอย่างวงศ์นกกระสา, วงศ์นกยาง, วงศ์นกนางนวล, วงศ์นกสคัว, เพนกวิน และวงศ์นกกระเต็นน้อย เช่นเดียวกันกับนกที่กินแมลงเป็นหลักอย่างนกเกาะคอน (เช่น นกอีเสือ) และนกอย่างnightjar และ frogmouth นกนักล่าที่สูญพันธุ์บางชนิดมีกรงเล็บคล้ายกับนกล่าเหยื่อสมัยใหม่ เช่น ญาติของmousebird (Sandcoleidae), Messelasturidae และ Enantiornithes บางชนิด แสดงว่ามีความเป็นไปได้ที่จะมีวิวัฒนาการเบนเข้า

 การจำแนก 
คำว่า raptor มาจากศัพท์ภาษาละตินว่า rapio หมายถึง "บังคับด้วยกำลัง ชื่อสามัญของนกหลายชนิดอิงจากโครงสร้างร่างกาย แต่ชื่อท้องถิ่นหลายชื่อไม่สะท้อนความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการระหว่างกลุ่ม

thumb|upright|ภาพวาดแสดงถึงความกว้างของปีกของนกล่าเหยื่อประเภทต่าง ๆ

การจำแนกในอดีต

การจำแนกในสมัยใหม่
thumb|อินทรีหัวขาว

 Accipitridae ได้แก่ เหยี่ยว, อินทรี, แร้ง
 Pandionidae ได้แก่ เหยี่ยวออสเปร
 Sagittariidae ได้แก่ นกเลขานุการ
 Falconidae ได้แก่ เหยี่ยว, คาราคารา
 Cathartidae ได้แก่ แร้งโลกใหม่

และอาจรวมถึงกลุ่มนกที่หากินในเวลากลางคืนด้วย ได้แก่ นกในอันดับ Strigiformes
 Strigidae ได้แก่ นกฮูก, นกเค้าเหยี่ยว
 Tytonidae ได้แก่ นกแสก, นกแสกแดง

วิวัฒนาการชาติพันธุ์
ข้างล่างนี้คือตารางวิวัฒนาการชาติพันธุ์แบบย่อของ Telluraves ซึ่งเป็นเคลดของนกล่าเหยื่อที่อยู่ร่วมกับนกเกาะคอนและสายเลือดที่ใกล้กับนกเกาะคอน อันดับในอักษรตัวหนาเป็นอันดับของนกล่าเหยื่อ

 ในประเทศไทยและการอพยพย้ายถิ่น 
ในประเทศไทย มีนกล่าเหยื่อทั้งหมดจำนวน 55 ชนิด มากกว่า 32 ชนิดเป็นนกอพยพย้ายถิ่นในฤดูหนาว หรือ นกอพยพจากแถบประเทศทางซีกโลกเหนือ เช่น มองโกเลีย, จีน, ธิเบต, ไซบีเรีย, เกาหลี, ญี่ปุ่น ผ่านประเทศไทยไปประเทศอื่นในคาบสมุทรมลายู เพื่อหลบหนีความหนาวไปทางซีกโลกทางใต้ที่อากาศอบอุ่นกว่าและอาหารการกินอุดมสมบูรณ์กว่า โดยสิ่งสำคัญที่มีผลต่อการบินของนกล่าเหยื่ออพยพ คือ มวลอากาศร้อนและกระแสลม มวลอากาศร้อนเป็นสิ่งสำคัญต่อการบินอพยพของนก เพื่อลดการสูญเสียพลังงานในระหว่างการบินอพยพเมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงส่งความร้อนมายังพื้นผิวโลก มีการดูดซับพลังงานความร้อนไว้แล้วค่อย ๆ ลอยตัวสูงขึ้นรวมตัวกันจนมีความหนาแน่นมาก เรียกว่า มวลอากาศ ซึ่งอาจเกิดในที่โล่งหรือแนวเทือกเขาก็ได้ เมื่อมีกระแสลมพัดเอามวลอากาศร้อนที่อยู่ตามทุ่งไปปะทะกับภูเขาซึ่งเปรียบเสมือนกำแพงกั้น ทำให้มวลอากาศร้อนรวมกันเป็นก้อนใหญ่ลอยสูงขึ้นสู่ฟ้า นกล่าเหยื่อที่บินอพยพจะมองเห็นและใช้มวลอากาศร้อนพยุงตัวไปข้างหน้า ซึ่งในแต่ละวันเมื่อถึงเวลาเย็นนกล่าเหยื่อจะหาที่พักผ่อนในเวลากลางคืน เพื่อเตรียมอพยพในวันรุ่งขึ้น เป็นอย่างนี้ทุกวันจนกว่าจะถึงเป้าหมายที่จะอาศัยอยู่ตลอดช่วงฤดูหนาว บริเวณประเทศแถบใกล้เส้นศูนย์สูตรในประเทศไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย เป็นประเทศหลัก โดยเมื่อเวลาผ่านไปถึงช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนพฤษภาคมของปีถัดไป นกล่าเหยื่อเหล่านี้จะบินอพยพกลับไปถิ่นฐานเดิมเพื่อรังวางไข่อีกครั้งเรียนรู้วิถีนกล่าเหยื่ออพยพข้ามถิ่น ประเทศไทยคือเส้นทางหลัก!! จากเดลินิวส์