wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หลวงมัศยจิตรการ (ประสพ ตีระนันทน์)
หลวงมัศยจิตรการ เป็นอดีตนักวิชาการประมง และนักวาดภาพปลาและสัตว์น้ำเพื่อการศึกษาในเชิงวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงในอดีต หลวงมัศยจิตรการ มีชื่อจริงว่า ประสพ ตีระนันทน์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2439 ที่จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของหลวงวิจิตรเจียรไน และนางเปี๊ยก เมื่อสำเร็จการศึกษาเบื้องต้นที่จังหวัดจันทบุรี บ้านเกิดแล้ว ได้เดินทางเข้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้น

โดยสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนราชวิทยาลัย, โรงเรียนอัสสัมชัญ และโรงเรียนสวนกุหลาบ จนกระทั่งสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษา ได้เดินไปยังประเทศอังกฤษ เพื่อศึกษาต่อด้านจิตรกรรม

เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว ได้เดินทางกลับมายังประเทศไทย ด้วยการเป็นผู้ช่วยของ ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธ นักวิชาการประมงชาวอเมริกันที่รับราชการอยู่ยังประเทศไทย สังกัดกรมเพาะปลูก กระทรวงเกษตราธิการ จากนั้นได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปสูงขึ้น ๆ จนกลายเป็นนักวิชาการประมงอย่างเต็มตัว เป็นหัวหน้าแผนกบำรุงสมบัติในน้ำ สังกัดกรมประมง และหัวหน้าแผนกบำรุงทั่วไป และตำแหน่งสุดท้ายเป็นเจ้าพนักงานประมงประจำกรม ก่อนจะลาออกจากราชการเพื่อประกอบกิจการส่วนตัวในปี พ.ศ. 2489

ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงมัศยจิตรการ" ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เหรียญดุษฎีมาลาและเข็มศิลปวิทยา รวมทั้งได้รับเลือกเป็นภาคีสมาชิกของราชบัณฑิตยสถานทางจิตรกรรรม สำนักศิลปากรด้วย

หลวงมัศยจิตรการ ถือว่าเป็นบุคคลหนึ่งที่เป็นผู้บุกเบิกวิชาการและองค์ความรู้ทางด้านการประมงเป็นผู้แรก ๆ ในประเทศไทย เช่นเดียวกับ ฮิวจ์ แมคคอร์มิค หรือ ศาสตราจารย์โชติ สุวัตถิ มีผลงานที่โดดเด่นเป็นอย่างมากในการวาดภาพและระบายสีปลาและสัตว์น้ำเพื่อการศึกษาทางวิชาการจนมีชื่อเสียงเลื่องลือ ได้รับการวางตัวจากกระทรวงเกษตราธิการให้เป็นผู้เดินทางไปดูราชการและกิจการการประมงประเภทต่าง ๆ ในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา, อังกฤษ และฟิลิปปินส์

หลวงมัศยจิตรการ ถึงแก่กรรมลงในปี พ.ศ. 2508 โดยมีพิธีพระราชเพลิงศพ ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2508อนุสรณ์ งานพระราชเพลิงศพ หลวงมัศยจิตรการ (ประสพ ตีระนันทน์) , ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส ๑๗ เมษายน ๒๕๐๘

นามของหลวงมัศยจิตรการ ได้รับการตั้งเป็นชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาค้อมัศยะ (Nemacheilus masyae) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กในวงศ์ปลาค้อ (Balitoridae)  Nemacheilus masyae จาก IUCN  และปลาตะเพียนมัศยะ (Puntius masyai) ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) โดย ฮิวจ์ แมคคอร์มิค สมิธKottelat, M. (2013): The Fishes of the Inland Waters of Southeast Asia: A Catalogue and Core Bibliography of the Fishes Known to Occur in Freshwaters, Mangroves and Estuaries.   The Raffles Bulletin of Zoology, 2013, Supplement No. 27: 1–663.

ในปี พ.ศ. 2554 กรมประมงได้ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายสมุดภาพ "มัศยจิตรการ" อันเป็นหนังสือรวบรวมภาพวาดของหลวงมัศยจิตรการ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 เพื่อเป็นการระลึกถึงอีกด้วยมัศยจิตรการ: Masys Chitarkarn

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์
# อิ่งกุ้ยเฟย์
อิ่งกุ้ยเฟย (ค.ศ. 1731 - 1800) เป็นพระมเหสีในสมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลง

พระประวัติ
พระอัครราชเทวีอิ่ง ทรงประสูติในตระกูลปาหลินแห่งมองโกล ครอบครัวของพระนางเป็นสมาชิกในกองธงแดงหนึ่งในแปดกองธงของราชวงศ์ชิง พระบิดาของพระนางคือ ปาหลิน น่าชิน ผู้บัญชาการในกองธง พระนางเข้าวังหลังการครองราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลง ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนมเอกตำแหน่งกุ้ยเหริน และต่อมาก็ได้เป็นพระอัครราชชายาอิ่ง (穎嬪) ในปี 1751 และในปี 1759 ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นพระราชเทวีอิ่ง (穎妃)
ในปี 1796 พระสวามีสละราชบัลลังก์ให้กับพระโอรสคือองค์ชายหย่งเหยี่ยนขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่ง ในปี 1798 สมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลงที่ทรงดำรงแหน่งสมเด็จพระจักรพรรดิหลวงก็ทรงแต่งตั้งพระอัครชายาอิ่งเป็นพระอัครราชเทวีอิ่ง (穎貴妃) และสมเด็จพระจักรพรรดิเจียชิ่งก็ทรงแต่งตั้งพระนางเป็นอิ่งกุ้ยไท่เฟย
พระอัครราชเทวีอิ่งทรงสิ้นพระชนม์ในปี 1800 รวมพระชนม์ได้ 69 ชันษา พระสุสานคืออวี้หลิง
# หวั่นกุ้ยไท่เฟย์
หวั่นกุ้ยไท่เฟย์  (ค.ศ. 1716-ค.ศ. 1807) เป็นพระมเหสีในจักรพรรดิเฉียนหลง《皇朝文獻通考》卷二百四十一 婉嬪陳氏陳廷璋女乾隆十四年四月封婉嬪。

ประวัติ
หวั่นกุ้ยไท่เฟย์ ประสูติในครอบครัวชาวฮั่นตระกูลเฉิน มีพระชนกคือเฉิน เอี่ยนจาง พระนางทรงเป็นเก๋อเก๋อ (格格)乾 隆二十二年十二月禮部《为纂修玉牒咨查舒妃等父家姓氏职名事致总管内务府》中國第一歷史檔案館藏，檔案號：05-13-002-000009-0157 ในเจ้าชายหงลี่หรือต่อมาก็คือจักรพรรดิเฉียนหลง เมื่อพระสวามีได้ครองราชย์ เฉินเก๋อเก๋อก็ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนม (陈常在"เฉินฉางไจ่")《宮內等處女子嬤嬤媽媽裡食肉底賬》皇后官女子二，家下女子六，嬤嬤二，媽媽里二、貴妃官女子四，家下女子四、那妃官女子三，家下女子三、蘇嬪官女子五家下女子一、金貴人官女子三家下女子一、海常在官女子二，家下女子一、陳常在官女子三。 。

ในวันที่ 12 พฤษภาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 2 (ค.ศ. 1737) ได้เลื่อนขั้นเป็น "เฉินกุ้ยเหริน" (陈贵人)乾隆二十二年十一月禮部《为纂修玉牒咨查婉嫔等旗分及舒妃父家姓氏职名事致总管内务府》，中國第一歷史檔案館藏，檔案號：05-13-002-000009-0135 

ในวันที่ 5 เมษายน รัชศกเฉียนหลงปีที่ 14 (ค.ศ. 1749) ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นสมาชิกพระราชวงศ์ในราชวงศ์ชิง ดำรงพระอิสริยยศเป็น หวั่นผิน (婉嬪) และพระนางทรงดำรงพระอิสริยยศนี้เป็นเวลากว่า 46 ปี《 移會 》移會內閣典籍廳為陳貴人晉封為嬪其封號字樣查從前封過妃嬪字號會典內所載並無婉巽穎三字重複《清實錄·乾隆朝實錄·卷之三百三十八》乾隆十四年。己巳。夏四月。戊寅朔......○又谕曰。皇贵妃、嘉贵妃、令妃、舒妃、婉嬪初五日進册寶儀注。内開初六日行謝恩禮......○壬午。上御太和殿宣制......命内閣學士觀保為正使。禮部侍郎齊召南為副使。持節、册封貴人陳氏為婉嬪。册文曰。朕惟赞璇閨。必柔嘉之是賴。翊宣内則。宜位號之攸加。賁以徽章。光兹茂典。爾貴人陳氏、承流椒殿。備嫻敬慎之儀。奉職掖庭。久著恪勤之範。兹仰承皇太后慈諭。册封爾為婉嬪。爾其祇承象服。昭恭順以流徽。篤迓鸿禧。履謙和而裕慶。欽哉。各正使跪受節......。

ในเดือนตุลาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 59 (ค.ศ. 1794) ได้เป็น "หวั่นเฟย์" (婉妃) และพระราชพิธีแต่งตั้งถูกจัดขึ้นในวันที่ 29 ธันวาคม รัชศกเฉียนหลงปีที่ 59 (ค.ศ. 1795)

เมื่อจักรพรรดิเฉียนหลงสวรรคต มีพระอิสริยยศเป็น "หวงขาวหวั่นเฟย์" (皇考婉妃)

ในเดือนแรก รัชศกเจียชิ่งปีที่ 6 (ค.ศ. 1801) หวงข่าวหว่านเฟยได้เป็น "หวั่นกุ้ยไท่เฟย์" (婉贵太妃) ขณะพระชนมายุ 85 พรรษา และพระราชพีธีสถาปนาถูกจัดขึ้นในวันที่ 15 เมษายน《清实录·嘉庆朝实录·卷之八十二》命体仁阁大学士劉墉为正使。内阁学士纳清保为副使。持节、赍册、宝、尊封婉妃陈氏为婉贵太妃。册文曰。翊坤仪而布化。德茂前徽。修壸教以延庥。年登大耋。式稽彝典。益阐芳声。皇考婉妃陈氏，禀则柔嘉。持躬肃慎。宵衣日侍。小心夙著于椒闱。宫翟申颁。恩眷久隆于星掖。树采珩之令範。群奉师宗。标彤管之徽音。宜崇位号。谨以册、宝、尊稱为皇考婉贵妃。于戏。舒长岁月。弥膺介祉以康宁。肃穆规型。洊受期龄之福履。谨言。

ในปี ค.ศ. 1807 หวั่นกุ้ยไท่เฟย์สิ้นพระชนม์ สิริพระชนมายุยืนถึง 91 พรรษา พระศพฝังที่สุสานหลวงชื่อว่าอวี้หลิงอยู่ในสุสานหลวงตะวันออกแห่งราชวงศ์ชิง《清史稿 列传一》婉貴太妃，陳氏。事高宗潛邸。乾隆間，自貴人累進婉妃。嘉慶間，尊為婉貴太妃。壽康宮位居首。薨，年九十二。。
# ซินกุ้ยเฟย์
ซินกุ้ยเฟย (ไม่ปรากฏ - ค.ศ. 1764) เป็นพระราชเทวีในสมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง

ประวัติ
พระราชเทวีซิน ทรงเป็นชาวแมนจูจากตระกูลไต้เจีย บิดาของพระนางคือน่าซูถู อุปราชแห่งเหลียงเจียง ครอบครัวของพระนางเป็นสมาชิกกองธงเหลืองจากแปดกองธงของราชวงศ์ชิง
พระนางเข้าวังในปี 1753 พระพันปีฉงชิ่งพระมารดาในสมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลงทรงแต่งตั้งพระนางเป็นพระชายาซิน (忻嬪) และในปี 1755 พระนางทรงให้กำเนิดพระธิดาลำดับที่หกให้พระราชสวามีและสองปีต่อมาก็ทรงให้กำเนิดพระธิดาลำดับที่แปดในพระสวามีอีกพระองค์ แต่พระธิดาทั้งสองพระองค์ก็ทรงสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ในปี 1763 ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นพระอัครชายาซิน (忻妃) และได้รับแต่งตั้งเป็นพระราชเทวีซิน (忻貴妃) หลังจากสิ้นพระชนม์ในปี 1764
# หวดรักให้ลงล็อค
Glory Jane (영광의 재인) เป็นละครโทรทัศน์ในเกาหลีใต้ ละครเรื่องนี้นำเสนอเรื่องราวของยูน แจอิน และคิม ยองกวาง สองหนุ่มสาวที่โชคชะตาเล่นตลกให้พบกับชะตากรรมอันเลวร้ายและต้องฟันฝ่าอุปสรรคขวากหนามมากมาย ถึงกระนั้นทั้งคู่ก็ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา และพบรักกันในที่สุด

 เนื้อเรื่อง 

 นักแสดงนำ 
 Chun Jung Myung แสดงเป็น Kim Young Kwang
 Ahn Do Gyu แสดงเป็น Young Kwang ตอนเด็ก
 Park Min Young แสดงเป็น Yoon Jae In
 Ahn Eun Jung แสดงเป็น Jae In ตอนเด็ก
 Lee Jang-woo แสดงเป็น Seo In Woo
 Kim Ji Hoon แสดงเป็น In Woo ตอนเด็ก
 Lee Jin แสดงเป็น Cha Hong Joo

 ตัวประกอบ 
 Park Sung Woong แสดงเป็น Seo In Chul
 Son Chang Min แสดงเป็น Seo Jae Myung
 Choi Myung Gil แสดงเป็น Park Goon Ja
 Lee Ki Yeol แสดงเป็น Kim In Bae
 Kim Yun Joo แสดงเป็น Kim Kyung Joo
 Nam Bo-ra แสดงเป็น Kim Jin Joo
 Jung Hye Sun แสดงเป็น Oh Soon Nyeo
 Kim Sun Kyung แสดงเป็น Im Jung Ok
 Lee Moon-sik แสดงเป็น Heo Young Do
 Kim Sung-oh แสดงเป็น Joo Dae Sung
 Choi Seung Kyung แสดงเป็น Go Kil Dong
 Ahn Nae-sang แสดงเป็น Yoon Il Goo
 Jang Young-nam แสดงเป็น Yeo Eun Joo
 Kim Seung Wook แสดงเป็น โค้ช Choi
 Choi Ran แสดงเป็น หัวหน้าพยาบาล
 No Kyung Joo แสดงเป็น Oh Jung Hae

 รางวัล 
+ รางวัล Year  Award  Category/Nominated Work 2011  KBS Drama Awards  นักแสดงชายดีเด่น (ละครขนาดกลาง) - ชุน จุง-มยอง 2011  KBS Drama Awards  นักแสดงหญิงดีเด่น (ละครขนาดกลาง) - พาร์ค มิน-ยัง 2011  KBS Drama Awards  ดาวรุ่งยอดเยี่ยม - ลี จาง-วู

 แหล่งข้อมูลอื่น
# เคอร์เนลแพนิก
thumb|อาการเคอร์เนลแพนิกที่เกิดขึ้นในอูบุนตู 13.04 (ลินุกซ์ 3.8) ซึ่งใช้งานผ่านโปรแกรมโอราเคิลวีเอ็มเวอร์ทวลบ็อกซ์
เคอร์เนลแพนิก  คือความผิดพลาดร้ายแรงของระบบ โดยมากศัพท์นี้มักใช้กับระบบปฏิบัติการลินุกซ์ ความผิดพลาดนี้อาจเกิดจากหลายปัจจัย เช่น ระบบไฟล์เคอร์เนลเสียหาย, ฮาร์ดดิสก์เสียหาย, ความร้อนสูงเกินไป, เคอร์เนลมีปัญหา (จากการอัปเดตหรือแก้ไข) อาการเคอร์เนลแพนิกแสดงให้เห็นได้โดยเมื่อเกิดอาการจะแสดงบรรทัดคำสั่งเบื้องหลังการทำงานให้เห็น และแสดงรหัสข้อผิดพลาดของเคอร์เนลให้ดู
# สมอพิเภก
สมอพิเภก  ภาษาสันสกฤตเรียก Vibhitaka विभितकCologne Digital Sanskrit Dictionaries - Monier Williams Sanskrit-English Dictionary page 978  หรือ Aksha अक्ष Cologne Digital Sanskrit Dictionaries - Monier Williams Sanskrit-English Dictionary page 3  เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Combretaceae เปลือกต้นสีน้ำตาลอมแดง มีรอยแตกขนาดเล็ก บางและหลุดร่อนง่าย เปลือกชั้นในสีเหลือง ใบเป็นใบเดี่ยว ดอกเป็นดอกช่อโดยก้านดอกย่อยสั้นมากจนติดกับก้านดอกหลัก ช่อดอกชี้ขึ้น ดอกขนาดเล็ก สีเหลืองหรือเหลืองอมเขียว กลีบเลี้ยงมี 5 กลีบเชื่อมติดกัน ฐานรองดอกเป็นรูปถ้วย ผลเดี่ยว ทรงกลมรี สีเขียวหรือเขียวอมเหลือง ผิวเกลี้ยง เนื้อแข็งติดเมล็ด

 การใช้ประโยชน์ 
ผลรับประทานได้ ผลดิบรสเปรี้ยว ใช้เป็นยาระบาย แก้ไข้ ผลสุกมีรสฝาด เป็นยาฝาดสมาน บำรุงธาตุ แก้ไข้ ทำให้เจริญอาหาร ใบใช้รักษาแผลติดเชื้อ เปลือกต้นต้มน้ำดื่ม มีฤทธิ์เป็นยาขับปัสสาวะ

 รวมภาพ
# นีม
นีม (,) หรือ นิเม็ส  เป็นเมืองหลักของจังหวัดการ์ในแคว้นอ็อกซีตานี ประเทศฝรั่งเศส เมืองนีมเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานนับพันปี นับตั้งแต่สมัยจักรวรรดิโรมันเป็นต้นมา และยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวหลักอีกแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศสด้วย เทศบาลนี้มีประชากรประมาณ 148,561 คน (2019)Populations légales 2019: 30 Gard, INSEE

เมืองนีมเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญในสมัยโรมโบราณ รวมทั้งอัฒจันทร์แบบโรมันโบราณ วิหารโรมัน (แมซงกาเร) และหอคอยมาญ ซึ่งสถานที่ทั้งสามยังคงอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ จนเมืองนีมได้รับสมญานามว่า "เมืองที่มีความเป็นโรมันที่สุดนอกอิตาลี"

ประชากร
ประชากรของนีมสมัยโรมัน (ค.ศ. 50) ประมาณไว้ที่ 50–60,000 คน จากนั้นประชากรในนีมเพิ่มขึ้นจาก 128,471 คนใน ค.ศ. 1990 ไปเป็น 146,709 คนใน ค.ศ. 2012 ถึงกระนั้น ช่วงที่เติบโตเร็วที่สุดเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1968 โดยมีอัตราการเติบโตที่ +23.5% เมื่อเทียบกับ ค.ศ. 1962

เมืองพี่น้อง
นีมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:

 เพรสตัน สหราชอาณาจักร ตั้งแต่ ค.ศ. 1955
 เวโรนา ประเทศอิตาลี ตั้งแต่ ค.ศ. 1960
 เบราน์ชไวค์ ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1962
 ปราก 1 ประเทศเช็กเกีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1967
 แฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ ค.ศ. 1976
 กอร์โดบา ประเทศสเปน
 Rishon LeZion ประเทศอิสราเอล ตั้งแต่ ค.ศ. 1986
 แม็กแน็ส ประเทศโมร็อกโก ตั้งแต่ ค.ศ. 2005
 ฟอร์ตเวิร์ท สหรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 2019
# อนุสรณ์สถานพระเจ้ากาวิละ
อนุสรณ์สถานพระเจ้ากาวิละ ตั้งอยู่ที่ถนนเชียงใหม่-ลำพูน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นอนุสรณ์สถานรำลึกถึงพระกรณียกิจในการกอบกู้เมืองเชียงใหม่ของพระเจ้ากาวิละ พระเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ พระองค์ที่ 1 เมื่อครั้งถูกพม่าปกครอง

ปัจจุบันอนุสรณ์สถาน อยู่ในความดูแลของมูลนิธิอนุสรณ์สถานพระเจ้ากาวิละประกาศนายทะเบียนมูลนิธิจังหวัดเชียงใหม่ เรื่อง จดทะเบียนจัดตั้ง "มูลนิธิอนุสรณ์สถานพระเจ้ากาวิละ"ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 127 ตอนที่ 158ง วันที่ 21 ตุลาคม 2553 หน้า 332

 ประวัติ 
การก่อสร้างอนุสาวรีย์พระเจ้ากาวิละ ริเริ่มโดยพันเอกการุญ บุญบันดาล ผู้บังคับการผสมที่ 7 เมื่อปี พ.ศ. 2510 โดยความเห็นชอบของเจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) ซึ่งมีพิธีบวงสรวงเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2511 และทำพิธีวางศิลาฤกษ์ที่หน้าค่ายกาวิละ เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2513 จากนั้นได้มีพิธียกอนุสาวรีย์ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 โดยพลเอกประภาส จารุเสถียร  ผู้บัญชาการทหารบก เป็นประธาน

ภายในบริเวณอนุสรณ์สถาน นอกจากมีอนุสาวรีย์พระเจ้ากาวิละแล้ว ยังมีอาคารอนุสรณ์สถานพระเจ้ากาวิละ เป็นสถานที่จัดแสดงภาพเหตุการณ์ในอดีต และสิ่งของเครื่องใช้ที่เกี่ยวข้องกับพระเจ้ากาวิละ อันเป็นประโยชน์ต่อการศึกษาทางประวัติศาสตร์ของคนรุ่นหลัง ซึ่งก่อสร้างในปี พ.ศ. 2535

 เหตุการณ์สำคัญ 

 การเทเลือดประกอบพิธีสังเวย 
พระครูสุเทพสิทธิคุณ เจ้าอาวาสวัดศรีบุญเรือง พร้อมทั้งสมาชิกกลุ่มรักเชียงใหม่ 51 ประมาณ 80 คน ได้จัดกิจกรรมทางการเมืองต่อต้านรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ โดยทำพิธีเทเลือดสังเวยพระเจ้ากาวิละ เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2553เจ้าอาวาสวัดศรีบุญเรืองแผลงฤทธิ์สาดเลือดใส่ทหาร ซึ่งถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม ทางฝ่ายทหารจึงได้จัดพิธีขอขมา ในวันที่ 18 ของเดือนเดียวกัน โดยมีคุณหญิงเจ้าระวีพันธุ์ สุจริตกุล เจ้านายฝ่ายเหนือ และพันเอกกฤษณ์ กิจสุวรรณ รองผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 33 เป็นประธานในพิธีทหารทำพิธีสักการะ พระเจ้ากาวิละ แจ้งจับพระครูสุเทพ
# ห้องเก็บศพใต้โบสถ์
ห้องเก็บศพใต้โบสถ์ หรือ ห้องลับใต้ดิน ในภาษาอังกฤษเรียกว่า  เป็นคำมาจากภาษาละตินว่า  และภาษากรีกว่า  หรือ  ซึ่งมีความหมายว่า "ซ่อนอยู่" หรือ "ส่วนตัว" หมายถึงห้องใต้ดินที่ทำจากหินที่ใช้สำหรับบรรจุหีบศพ โลงหิน หรือเรลิก โดยปกติตามโบสถ์คริสต์หรือมหาวิหารมักจะมีห้องเก็บศพฝังอยู่ข้างใต้มุขโค้ง (apse) และต่อมาภายหลังมักสร้างอยู่ข้างใต้ของบริเวณกลางโบสถ์ (nave) หรือข้างใต้บริเวณแขนกางเขน (transept) และยังพบบางโบสถ์ที่สร้างแบบยกพื้นสูงเพื่อให้ห้องเก็บศพอยู่เหนือพื้นดิน เช่น โบสถ์นักบุญไมเคิล เมืองฮิลเดสไฮม์ ประเทศเยอรมนี

สถานที่ฝังศพ
ในปัจจุบัน คำว่า "crypt" มักจะหมายถึงห้องที่ทำจากหินที่ใช้เป็นห้องบรรจุโลงศพ มักพบเห็นได้ในสุสานหรือสถานที่สำคัญทางศาสนา เช่น โบสถ์ และมหาวิหาร แต่บางครั้งอาจพบได้ตามใต้ถุนบ้าน โบสถ์น้อย หรือมอโซเลียม ตระกูลที่มั่งคั่งมักจะมีห้องลับใต้ดินประจำตระกูล (family crypt; vault) เพื่อไว้บรรจุศพสมาชิกในตระกูล สมาชิกราชวงศ์ต่าง ๆ ก็มักจะมีสุสานใต้ดินประจำราชวงศ์เพื่อไว้บรรจุหีบพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์ที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วเช่นกัน

หากห้องบรรจุโลงศพอยู่ระดับเหนือพื้นดินขึ้นมา มักเรียกกันว่า มอโซเลียม ซึ่งอาจเป็นที่บรรจุโลงศพจำนวนหลายโลงก็ได้

ระเบียงภาพ
# นักสิทธิ์
นักสิทธิ์ หมายถึง ผู้สำเร็จด้านจิตวิญญาณ เพราะมีศรัทธาแรงกล้าและคุณธรรมสูงราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมไทย, กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 236-7 มาจากคำว่า สิทฺธ ในภาษาสันสกฤต ซึ่งแปลว่าผู้สำเร็จ

 ศาสนาฮินดู 
ความเชื่อเรื่อง นักสิทธิ์ หรือ สิทธะ ในศาสนาฮินดู ปรากฏที่รัฐทมิฬนาฑูมาตั้งแต่สมัยสังฆัม ถือว่าเป็นผู้วิเศษ อาศัยบนยอดเขาหรือบนท้องฟ้าระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ ในคัมภีร์ยังปรากฏคำอธิบายแตกต่างกันไป ดังนี้
 เศวตาศวตโรปนิษัท ว่านักสิทธิ์เป็นผู้ที่มีพลังเหนือมนุษย์มาตั้งแต่เกิด มีความรู้และปล่อยวางโลกได้
 ในคัมภีร์ปุราณะ เช่น วายุปุราณะกล่าวถึงนักสิทธิ์ว่าเป็นเทวฤๅษี ในปุราณะอื่น ๆ กล่าวถึงนักสิทธิ์ร่วมกับเทวดา ปันนาค ยักษ์ คนธรรพ์ ที่มีฤทธิ์มาก กินนร ฯลฯ อาศัยในชมพูทวีป
 บ้างว่านักสิทธิ์คือนิรมาณกายของเหล่ามุนีในภูมิชั้นสูง ลงมาเกิดบนโลกมนุษย์เพื่อช่วยสั่งสอนมวลมนุษย์ พวกนี้จึงมีญาณและฤทธิ์มาแต่กำเนิด

 ศาสนาเชน 
ในศาสนาเชน สิทธะ หมายถึง ผู้บรรลุโมกษะ มีวิญญาณที่บริสุทธิ์ปราศจากบาปบุญ จึงหลุดพ้นจากสังสารวัฏ พ้นจากกรรมทั้งปวง ไม่มีรูป ไม่มีทุกข์

 วรรณคดีไทย 
ในวรรณกรรมไทยคำว่า นักสิทธิ์ มักใช้เป็นไวพจน์ของคำว่า ฤๅษี จึงถือว่าทั้งสองมีลักษณะเหมือนกัน ในรามเกียรติ์กล่าวถึงนักสิทธิ์ว่าได้นั่งในชั้นในสุดในสมาคมคราวอภิเษกพระรามกับนางสีดา ดังนี้
# การแข่งขันจักรยาน
การแข่งขันจักรยาน เป็นการแข่งขันกีฬาโดยใช้จักรยาน มีการแข่งขันหลายประเภท และหลายรายการ การแข่งขันจักรยานเป็นหนึ่งในการแข่งขันประเภทสำคัญ ในมหกรรมกีฬาโอลิมปิก
thumb|right|200px|การขี่จักรยานภูเขาเพื่อการแข่งขัน
 ประวัติ 
ครั้งแรกเป็นการแข่งขันจากนครปารีสไปเมืองรูออง ประเทศผรั่งเศส เมื่อปี พ.ศ. 2412 โดยมีนักจักรยาน ชื่อ James Moore ชาวอังกฤษเป็นผู้ชนะเลิศ สหพันธ์จักรยานนานาชาติ (International Cycling Union หรือ Union Cycling International, U.C.I) ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2443 ณ นครปารีส ประเทศฝรั่งเศสเป็นประธานสหพันธ์คนแรก

ในปี พ.ศ. 2507 ระหว่างที่มีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ครั้งที่ 18 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้ขอร้องให้สหพันธ์จักรยานนานาชาติ (U.C.I.) ได้แยกนักกีฬาจักรยานอาชีพกับนักกีฬาจักรยานสมัครเล่นออกจากกัน โดยมีการบริหารแยกออกจากกันอย่างเด็ดขาด ดังนั้น การแข่งขันจักรยานสมัครเล่นครั้งแรกได้เกิดขึ้นในกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 19 ปี พ.ศ. 2511 ณ กรุงเม็กซิโก ประเทศเม็กซิโก เป็นต้นมา

วันที่ 1-3 กันยายน พ.ศ. 2508 ณ เมืองซานซีบาสเตีย ประเทศสเปนได้มีการประชุมสหพันธจักรยานนานาชาติ และได้แยกผู้รับผิดชอบจักรยานออกเป็น 2 ส่วนคือ
 สหพันธ์จักรยานสมัครเล่นนานาชาติ (Federation International Amateur de Cyclisme หรือ มีชื่อย่อว่า (F.I.A.C.)
 สหพันธ์จักรยานอาชีพ (Federation International de Cyclisme Professional หรือ F.I.C.P.)

ประธานสหพันธ์จักรยานสมัครเล่นนานาชาติ (F.I.A.C.) ได้แก่ Adriano Rodoni ชาวเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี ปัจจุบันมีประเทศต่างๆ ที่เมืองสมาชิกของ F.I.A.C. จำนวน 130 ประเทศ

 รายการการแข่งขัน 
 จิโร เดอ อิตาเลีย
 การแข่งขันจักรยานชิงแชมป์โลก
 ทัวร์ ออฟ สยาม
 ทัวร์ ออฟ ไทยแลนด์
 ทูร์ เดอ ฟรองซ์
 วูเอลตา อา เอสปันญา
 MTB
# นางงามจักรวาล 1959
นางงามจักรวาล 1959  เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 8 จัดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 (ตามเวลาในประเทศไทย) ณ ลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 34 คน จากทั่วโลก โดยมี ลุซ มารีน่า ซูลัวก้า นางงามจักรวาล 1958 มอบมงกุฏให้กับ อากิโกะ โคจิมะ สาวงามวัย 22 ปีจากประเทศญี่ปุ่น ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลในปีนี้

 ผลการประกวด 
 ลำดับที่ 
 ผลการประกวด ผู้เข้าประกวด นางงามจักรวาล 1959  – อะกิโกะ โคจิมะ รองอันดับ 1  – โจรุนน์ คริสเตียนเซ่น รองอันดับ 2  – เทอร์รี่ ลินน์ ฮันติงดัน รองอันดับ 3  – พาเมล่า แอนน์ เซิร์ล รองอันดับ 4  – เวร่า เรจีน่า ริเบโร่ 15 คนสุดท้าย  – เฮแลน ซาวิกญี
  – โอลก้า ปูมาเรโฆ
  – ฟรองซัวส์ แซงต์-โลคร์องต์
  – คาเมล่า กันเซล
  – ซอยต์ซ่า กูรูกลิ
  – ซิกริดรู ปอร์วาลด์สดอตเตอร์
  – ริน่า อิซซาคอฟ 
  – โอ ฮยอน-จู
  – ซูซานน่า เซมบรโซว์สก้า
  – แมรี่ หลุยส์ เอกสตอร์ม

 รางวัลพิเศษ 
 รางวัล ผู้ชนะ นางงามมิตรภาพ  – สดใส วานิชวัฒนา ขวัญใจช่างภาพ  – พาเมล่า แอนน์ เซิร์ลMost Popular Girl  – โอ ฮยอน-จู

 กรรมการ 
แม็กซ์เวลล์ อาร์นาว
โคลด เบอร์
กิสเลนี อาร์. เดอ อามาดอร์
คริสตีน ฟ็อกซ์
พาลมี่ อิงกวาสสัน
เจมส์ เอช. โนเกอร์
วีออน ปาปามิชาลิส
โจเซฟ รัตเตมเบิร์ก
วินเซนต์ ทรอตตา
พอล เวลล์แมนน์

 ผู้เข้าประกวด 
มี 34 ผู้เข้าประกวด ต่อไปนี้

 – เลียน่า คอร์ติโฆ
 – คริสติน สปาตซิเย่ร์
 – เฮแลน ซาวิกญี
 – คอริน่า ทาโบร์ก้า
 – เวร่า เรจีน่า ริเบโร่
 – ทาน ทาน อาย
 – เอลีน บัตเตอร์
 – โอลก้า ปูมาเฆโร่
 – ซิอาเน่ มอนตูรีเอล
 – อิร์มา บูเอซ่า
 – ลิซ่า สเตลเบิร์ก
 – คาร์โลต้า อะยาล่า
 – พาเมล่า แอนน์ เซิร์ล
 – ฟรองซัวส์ แซงต์-โลคร์องต์
 – คาเมล่า กันเซล
 – ซอยต์ซ่า กูรูกลิ
 – โรเฆเลีย ครูซ

 – แพทริเซีย วิสเซอร์
 – เป๊กกี้ เออร์วิช
 – ซิกริดูร์ บอร์วาลด์สดอตเตอร์
 – ริน่า อิซซาคอฟ
 – มาเรีย กราเซีย บุคเคล่า
 – อากิโกะ โคจิมะ
 – โอ ฮยอน จู
 – โฌเซ่ ปุงเดล
 – มิร์น่า การ์เซีย
 – โจรุนน์ คริสเตียนเซ่น
 – กัวเดอลูป มาเรียเตกี
 – ซูซานน่า เคมบรโซว์สก้า
 – แมรี่ หลุยส์ เอกสตอร์ม
 – สดใส วานิชวัฒนา
 – โอเคล โอลเคย์
 – คลอเดีย เบร์นาร์ต
 – เทอร์รี่ ลินน์ ฮันติงดัน

 รายละเอียดการประกวด 
  ชนะเลิศคว้ามงกุฎได้เป็นครั้งแรกของประเทศ และเป็นสาวงามจากทวีปเอเชียคนแรกที่ได้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล
 ประเทศที่เข้ารอบในปีที่แล้วด้วย ได้แก่ , , , , , , ,  และ 
  เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1957
 ,  เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1956
  เข้ารอบก่อนหน้านี้เมื่อปี 1955
 ,  เข้ารอบได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
  ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 8 ติดต่อกัน
  และ  ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 6 ติดต่อกัน
  ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 4 ติดต่อกัน
  ผ่านเข้ารอบเป็นปีที่ 3 ติดต่อกัน
  ชนะรางวัล ขวัญใจช่างภาพ เป็นครั้งแรก
  ชนะรางวัล นางงามมิตรภาพ เป็นครั้งแรก
# อาสนวิหารอาวีญง
อาสนวิหารอาวีญง  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งอาวีญง  คำว่า des Doms มาจากภาษาละตินว่า Domus episcopali แปลตามศัพท์ว่า "จากบ้านของมุขนายก" โดยสันนิษฐานจากสถานที่ตั้งของที่พักประจำตำแหน่งของอัครมุขนายกแห่งอาวีญง ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของวิหารเดิมที่สร้างแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 และถูกทำลายลงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกประจำอัครมุขมณฑลอาวีญง ตั้งอยู่ในเขตพระราชวังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญงในเมืองอาวีญง จังหวัดโวกลูซ แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี สร้างในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบพรอว็องส์ โดยสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1150 และได้รับการขยับขยายเพิ่มเติมส่วนของเหล่าโบสถ์น้อย  ในระหว่างช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 14 ถึง 17

จุดสำคัญของอาสนวิหารได้แก่รูปปั้นทองพระนางมารีย์พรหมจารีประดิษฐานอยู่บนยอดหอระฆังทางทิศตะวันตกอันเป็นเอกลักษณ์ และนอกเหนือจากงานศิลปะชั้นเยี่ยมด้านในของวิหาร ยังมีสิ่งที่ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุด ได้แก่ มอโซเลียมของสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 22 อันถือว่าเป็นงานศิลปะการแกะสลักแบบศิลปะกอทิกชั้นเยี่ยมของคริสต์ศตวรรษที่ 14

อาสนวิหารอาวีญงได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1840 และต่อมาเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1995 ร่วมกับพระราชวังพระสันตะปาปาแห่งอาวีญง
# อาสนวิหารนิส
อาสนวิหารนิส  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญเรปาราตาแห่งนิส  เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกประจำมุขมณฑลนิส ตั้งอยู่ที่ในเขตเมืองเก่าของนิส (Vieux Nice) จังหวัดอาลป์-มารีตีม ในแคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์และนักบุญเรปาราตา ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของประเทศฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1906

อาสนวิหารถูกสร้างขึ้นตอนแรกโดยหันหน้าทางทิศเหนือเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ต่อมาได้สร้างใหม่ตามต้นแบบของโบสถ์ซานตาซูซานาที่กรุงโรม เป็นทรงกางเขนหันหน้าทางทิศตะวันออก พร้อมทั้งหอหลังคาโดมที่มุงด้วยกระเบื้องเคลือบแบบเจนัวตั้งอยู่ตรงกลางวิหาร สถาปัตยกรรมของตัววิหารเป็นแบบบาโรก

ภายหลังมีการปรับปรุงเพิ่มเติม รวมถึงหอระฆังซึ่งสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1731 ถึง ค.ศ. 1757 ซึ่งบดบังทัศนียภาพของโดมในบางส่วน ต่อมาในระหว่างปี ค.ศ. 1825 ถึง ค.ศ. 1830 ได้มีการตกแต่งหน้าบันฝั่งทิศตะวันตกใหม่เป็นแบบฟื้นฟูบาโรก ต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1900 ถึง ค.ศ. 1903 ได้มีการสร้างต่อเติมมุขโค้งขนาบบริเวณร้องเพลงสวดทั้งสองด้าน 

ภายในอาสนวิหารมีการตกแต่งแบบบาโรก ประกอบด้วยโบสถ์น้อยจำนวน 10 หอ ซึ่งแต่ละหอสร้างอุทิศให้นักบุญต่าง ๆ บริเวณแท่นบูชาประกอบด้วยภาพตกแต่งเกี่ยวกับพระนางมารีย์พรหมจารีและนักบุญเรปาราตา ผู้ที่ได้รับการอุทิศถวาย และยังเก็บเรลิกไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1690 เป็นต้นมา

 ประวัติ 
อาสนวิหารได้สร้างบนโบสถ์นักบุญปงส์ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 และต่อมาได้กลายเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชในปี ค.ศ. 1246Luc Thevenon, "Du château vers le Paillon. Le développement urbain de Nice de la fin de l'Antiquité à l'Empire", Serre éditeur, coll. "Forum d'Urbanisme et d'Architecture", Nice, 1999. p.38. .

ในช่วงครึ่งศตวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้มีการย้ายที่ตั้งของบิชอปของมุขมณฑลนิส จากอาสนวิหารซีมีเย ที่ตั้งอยู่บนเนินเขาปราสาท ที่มองลงมาเห็นตัวเมืองนิส โดยทำพิธีย้ายมาที่โบสถ์นักบุญเรปาราตาแห่งนี้ โดยมีผู้ทำพิธีคือบิชอปลุยจี ปัลลาวีชีนี พร้อมทั้งชาร์ล เอมานุแอลที่ 1 ดยุกแห่งซาวอย โดยเรียกชื่ออาสนวิหารนี้ว่า chiesa-cattedraleLuc Thevenon, op. cit., p. 110 ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1649 ได้ขยับขยายตัววิหารที่มีขนาดเล็กเกินไป โดยบิชอปดีดีเย ปาเลอตี ได้ว่าจ้างสถาปนิกฌ็อง-อ็องเดร กีแบร์โต เพื่อสร้างให้มีความสง่างามสมฐานะของเมืองนิส

ต่อมาโบสถ์ได้รับการยกฐานะเป็นอาสนวิหารน้อย  เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1949
# เคปเลอร์-37บี
เคปเลอร์-37บี  เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวเคปเลอร์-37 อยู่ในกลุ่มดาวพิณ ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 เป็นดาวเคราะห์ที่เล็กที่สุดค้นพบรอบดาวลำดับหลักที่มีมวลและรัศมีเล็กน้อยมากกว่าดวงจันทร์ของโลก
# สโมสรฟุตบอลช็อนบุกฮุนไดมอเตอส์
ช็อนบุกฮุนไดมอเตอส์ (, ช็อนบุกฮย็อนแดมอเตอส์) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพตั้งอยู่ในจังหวัดจ็อลลาเหนือ, ประเทศเกาหลีใต้ สนามเหย้าของสโมสรชื่อชอนจูเวิลด์คัพสเตเดียม มีความจุที่นั่งทั้งหมด  43,348 ที่นั่ง ตั้งอยู่ที่เมืองชอนจู ซี่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดจ็อลลาเหนือ สโมสรสามารถเลื่อนชั้นขึ้นมาอยู่ เคลีก ลีกฟุตบอลอาชีพสูงของเกาหลีใต้เมื่อปี ค.ศ. 2009 และสโมสรเคยเข้าร่วมการแข่งขันในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก รายการฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรเอเชียที่ใหญ่ที่สุดและเป็นแชมป์ได้ในปี ค.ศ. 2006 และเป็นสโมสรแรกจากเอเชียตะวันออกที่สามารถคว้าแชมป์เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีกได้นับตั้งแต่เปลี่ยนกฏกติกาใหม่ในปี ค.ศ. 2003 และได้มีสิทธิไปเล่นในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก ในปี 2006 ที่ประเทศญี่ปุ่น กับแชมป์ฟุตบอลสโมสรของแต่ละทวีป

ช็อนบุกเคยคว้าแชมป์ โคเรียเอฟเอคัพ ได้ 3 สมัยคือ ในปี 2000, 2003 และ 2005 และได้แชมป์เคลีกถึง 8 สมัยคือในปี 2009, 2011, 2014-2015, 2017-2020 ซึ่งถือว่าเป็นเกียรติประวัติครั้งยิ่งใหญ่ของสโมสร  ช็อนบุกได้แชมป์เอเอฟซี แชมป์เปี้ยนลีกส์  2  สมัยคือในปี 2006 (ชนะ อัล คารามาส์ 3-2) และ 2016 (ชนะ อัล-อิน 3-2)  รองแชมป์ในปี 2011 (เสมอ อัล ซาดด์ 2-2 (อัล ซาดด์ ชนะจุดโทษ 4-2))

ผู้เล่นชุดปัจจุบัน
ข้อมูลล่าสุดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2567

 ผู้เล่นที่ถูกปล่อยยืมตัว 

เกียรติประวัติของสโมสร
ภายในประเทศ
เคลีก 1

ชนะเลิศ (9) : 2009, 2011, 2014, 2015, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021
รองชนะเลิศ (2) : 2012, 2016เอฟเอคัพชนะเลิศ (5) :  2000, 2003, 2005, 2020, 2022
รองชนะเลิศ (2) : 1999, 2013โคเรียซูเปอร์คัพ ชนะเลิศ (1) : 2004
รองชนะเลิศ (2) : 2001, 2006
โคเรียนเพรสซิเดนต์คัพ
ชนะเลิศ (1) : 1999

ระดับนานาชาติ
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก

ชนะเลิศ (2) : 2006, 2016
รองชนะเลิศ (1) : 2011เอเชียนคัพวินเนอร์คัพรองชนะเลิศ (1) : 2002 ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก'''
 อันดับที่ 5 (2): 2006, 2016

แบรนด์เสื้อของสโมสร
1994: พูม่า
1995: Ludis
1996: Fuerza Sports
1997-03: Adidas
2004: Umbro
2005–06: Reebok
2007–ปัจจุบัน: ฮัมเมล

แหล่งข้อมูลอื่น

 เว็บไซต์ทางการ 

 
ช
ช
ช