wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ไนน์มิวส์
ไนน์มิวส์  เป็นเกิร์ลกรุปหญิงของประเทศเกาหลีใต้ สังกัดค่ายสตาร์เอมไพร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่มีระบบการเข้าออกของสมาชิกแบบจบการศึกษาและรับนักเรียนใหม่ กลุ่มเปิดตัวครั้งแรกในเพลง "No Playboy" ในปี ค.ศ. 2010 โดยมีสมาชิกทั้งหมดสี่คนคือ คย็องรี, ฮเยมี, โซจิน และกึมโจ ในอดีตสมาชิกมีทั้งหมดสิบคนคือ บีนี, รานา, แจคย็อง, อีเซม, เซรา, อึนจี, อียูแอริน, มินฮา,ฮย็อนอา และซ็องอา

ชื่อ "ไนน์มิวส์" มาจากเทพปกรณัมกรีกเกี่ยวกับเทพธิดาเก้านาง

ประวัติ
2010–2011: การเปิดตัว และการเปลี่ยนตำแหน่งในวง 

2012–2013: สมาชิกใหม่, สวีตเร็นเดซวู, ดอลส์, ไวลด์ และ ปรีมาดอนนา

2014–2015: การเปลี่ยนตำแหน่งในวง, ดราม่า, เอส/เอส อีดิชัน และ ลอสต์ 

2016: คอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรก, การเปลี่ยนตำแหน่งในวง และไนน์มิวส์เอ 

2019: ปิดตัววงอย่างเป็นทางการและแฟนมิตติ้งครั้งสุดท้าย 

สมาชิก 

คย็องรี (경리) หรือชื่อเกิดว่า พัก คย็อง-รี (박경리) – นักร้องนำ, นักเต้นนำ และวิชวล
ฮเยมี (혜미) หรือชื่อเกิดว่า พโย ฮเย-มี (표혜미) – หัวหน้าวง, นักร้องเสียงหลัก
โซจิน (소진) หรือชื่อเกิดว่า โช โซ-จิน (조소진) – นักเต้นหลัก, แร็ปเปอร์หลัก และเสียงร้อง
กึมโจ (금조) หรือชื่อเกิดว่า อี กึม-โจ (이금조) – นักร้องเสียงหลัก

 สมาชิกที่สำเร็จการศึกษา  
แจคย็อง (재경) หรือชื่อเกิดว่า จ็อง ซอ-ย็อง (정서영)
รานา (라나) หรือชื่อเกิดว่า คิม รา-นา (김라나)
บีนี (비니) หรือชื่อเกิดว่า อี ฮเย-บิน (이혜빈)
อีเซม (이샘) หรือชื่อเกิดว่า อี ฮย็อน-จู (이현주)
เซรา (세라) หรือชื่อเกิดว่า รยู เซ-รา (류세라)
อึนจี (은지) หรือชื่อเกิดว่า พัก อึน-จี (박은지)
อีริน (이유애린) หรือชื่อเกิดว่า อี ฮเย-มิน (이혜민)
มินฮา (민하) หรือชื่อเกิดว่า พัก มิน-ฮา (박민하)
ฮย็อนอา (현아) หรือชื่อเกิดว่า มุน ฮย็อน-อา (문현아)
ซ็องอา (성아)

เส้นเวลา

กลุ่มย่อย 
 ไนน์มิวส์เอ (คย็องรี, ฮเยมี, โซจิน, กึมโจ)

ผลงานเพลง

 ปรีมาดอนนา (2013)

 ทัวร์ 
 มิวส์อินเดอะซิตี (2016)
 สตาร์เอ็มไพร์แฟมิลีคอนเสิร์ต (2016)
 รี:ไมน์ (2017)

รางวัล
ปีรางวัล2010 โคเรียบิวทีดีไซน์เอ็กซ์โป: ดาวดวงใหม่ยอดนิยม나인뮤지스, 뷰티 인기 스타상 수상 (Nine Muses wins the Beauty Popularity Star Award.) 
 โคเรียคัลเจอร์เอนเตอร์เทนเมนต์อะวอดส์ ครั้งที่ 18: นักร้องวัยรุ่นยอดนิยมแห่งยุคใหม่2013 เอเชียนโมเดลเฟสติวัลอะวอดส์ ครั้งที่ 82016 โคเรียเอนเตอร์เทนเมนต์อะวอดส์: ศิลปินกลุ่มหญิงยอดเยี่ยม
# กีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2013
แบดมินตันในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันแบดมินตัน ในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 สนามแข่งอยู่ที่กรุงเนปยีดอ ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 10-14 ธันวาคม 2556

สรุปผลการแข่งขัน
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
1 อินโดนีเซีย33172 ไทย12363 มาเลเซีย10344 เวียดนาม00225 สิงคโปร์0011 สรุปเหรียญ  5  5  10  20

ผลการแข่งขัน
ชายเดี่ยว ทนงศักดิ์ แสนสมบูรณ์สุข Dionysius Hayom Rumbaka Nguyen Tien Minh Wisnu Yuli Prasetyoหญิงเดี่ยว Bellaetrix Manuputty บุศนันทน์ อึ๊งบำรุงพันธุ์ ณิชชาอร จินดาพล Vu Thi Trangชายคู่ Angga Pratama   Rian Agung Saputro Berry Angriawan   Ricky Karanda Suwardi Lim Khim Wah   Ow Yao Han Goh V Shem   Teo Kok Siangหญิงคู่ Woon Khe Wei Vivian Hoo Kah Mun Nitya Krishinda Maheswari Greysia Polii  ทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย   พุธิตา ศุภจิรกุล Shinta Mulia Sari   Yao Leiคู่ผสม Muhammad Rijal   Debby Susanto มณีพงศ์ จงจิตร   ทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย นิพิฐพนธ์ พวงพั่วเพชร   พุธิตา ศุภจิรกุล Tan Aik Quan   Lai Pei Jing
# สงครามสี่สิบปี
สงครามสี่สิบปี  หรือ สงครามพม่า-มอญ (Mon-Burmese War) หรือ สงครามหงสาวดี-อังวะ (Ava-Pegu War) เป็นการขัดกันทางทหารระหว่างฝ่ายพม่า คือ อาณาจักรอังวะ กับฝ่ายมอญ คือ อาณาจักรหงสาวดี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1385–1424 โดยรบรากันเป็นสองช่วงแยกกัน คือ ช่วงปี ค.ศ. 1385–1391 แล้วหย่าศึกกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1391–1404 จึงกลับมาสับประยุทธ์กันอีกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1404–1424 สมรภูมิหลักนั้นปัจจุบันอยู่ในพม่าตอนล่าง พม่าตอนบน ฉาน และยะไข่ สงครามคราวนี้สิ้นสุดลงโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจเอาชัยเหนือกัน กรุงหงสาวดีสามารถรักษาเอกราชไว้ได้ ขณะที่กรุงอังวะจำต้องเลิกล้มความพยายามที่จะสถาปนาอาณาจักรพุกามขึ้นอีกครั้ง

 ช่วงแรก 
พระเจ้าฝรั่งมังศรีชวาแห่งกรุงอังวะ อาศัยช่วงที่กรุงหงสาวดีประสบปัญหาการสืบราชสันตติวงศ์เข้ารุกรานกรุงหงสาวดี เกิดเป็นสงครามตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1384–1386 พระยาน้อย เจ้าชายผู้ทรงพระเยาว์ เสวยราชย์เป็นพระเจ้ากรุงหงสาวดีพระองค์ใหม่ ทรงพระนาม "พระเจ้าราชาธิราช" ทรงได้รับความช่วยเหลือจากแม่ทัพนายกองผู้มากความสามารถหลายนาย เช่น สมิงนครอินทร์ และสมิงอายมนทะยา เป็นเหตุให้กรุงหงสาวดีสามารถตีโต้การรุกรานของกรุงอังวะได้หลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1391 กรุงอังวะจึงขอหย่าศึก การพักรบดำเนินมาจนถึงปี ค.ศ. 1404

 ช่วงที่สอง 
สงครามช่วงที่สองเนื่องจากกรุงอังวะผจญปัญหาการสืบราชบัลลังก์เช่นกัน พระเจ้าราชาธิราชจึงใช้โอกาสนี้ยกทัพเรือจำนวนมหาศาลขึ้นสู่พม่าตอนเหนือเมื่อปี ค.ศ. 1404 กรุงอังวะต่อต้านไว้ได้ พระเจ้าราชาธิราชแห่งกรุงหงสาวดี กับพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง แห่งกรุงอังวะ จึงทรงพักรบกันในปี ค.ศ. 1406 แต่ไม่ถึงหนึ่งปี ในปี ค.ศ. 1406 นั้นเอง กรุงอังวะก็หันกลับมารุกรานกรุงหงสาวดีเพื่อขยายดินแดนต่อ สามารถยึดดินแดนหลายแห่งในตอนเหนือ คือ กะเล่กับโม่ญี่น รวมถึงดินแดนภาคตะวันตก คือ ยะไข่ ฝ่ายมอญเห็นว่าไม่อาจปล่อยให้พม่ามีกำลังกล้าแข็งได้อีกต่อไปจึงเข้าทำสงครามด้วย ครั้นปี ค.ศ. 1407 กองทัพมอญขับพม่าออกจากยะไข่ได้สิ้น ทั้งยังได้พันธมิตร คือ แสนหวี ซึ่งเข้าล่มหัวจมท้ายด้วยเพราะประสงค์จะหยั่งทราบความทะเยอทะยานของฝ่ายพม่า

ระหว่างปี ค.ศ. 1407–1413 กรุงอังวะจำต้องสู้หลายจุด คือ สู้แสนหวีทางเหนือ สู้หงสาวดีทางใต้ และสู้ยะไข่ทางตะวันตก กระนั้นภายในปี ค.ศ. 1413 ทัพอังวะซึ่งนำโดยมังรายกะยอชวา โอรสพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง เริ่มรุกและกลับได้เปรียบ โดยสามารถปราบปรามแสนหวีและพันธมิตรจากราชวงศ์หมิงได้ ทั้งยังสามารถเคลื่อนพลเต็มรูปแบบเข้าสู่กรุงหงสาวดีได้ในปี ค.ศ. 1414 จนมีชัยเหนือดินแดนปากแม่น้ำอิรวดีได้ในปี ค.ศ. 1415 ส่งผลให้พระเจ้าราชาธิราชต้องเสด็จลี้ภัยจากกรุงหงสาวดีไปยังเมาะตะมะ ทว่า มังรายกะยอชวาถึงแก่พระชนม์ในระหว่างรบเสียก่อนเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1417

 การสิ้นสุด 
เมื่อสิ้นมังรายกะยอชวาแล้ว ทั้งพม่าและมอญก็เหนื่อยหน่ายกับสงคราม การรบสองครั้งหลังจากนั้นมา คือ ช่วงปี ค.ศ. 1417–1418 และช่วงปี ค.ศ. 1423 และ ค.ศ. 1424 เป็นไปอย่างอิดเอื้อน ในช่วงปี ค.ศ. 1421–1422 ผู้นำของทั้งสองฝ่าย คือ พระเจ้าราชาธิราชและพระเจ้าฝรั่งมังฆ้องก็สวรรคตทั้งสองพระองค์ การรบหนสุดท้ายมีขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1423 เมื่อ มังศรีสู โอรสของพระเจ้าฝรั่งมังฆ้อง เสด็จขึ้นสืบราชสมบัติต่อ ทรงพระนาม "พระเจ้าฝรั่งมังศรี" หรือ "พระเจ้าสีหตูแห่งอังวะ" แล้วกรีธาทัพล่วงมายังอาณาจักรมอญระหว่างที่ยังวุ่นวายกันเรื่องสืบราชบัลลังก์ พระนางเชงสอบู จึงยอมสมรสกับพระเจ้าฝรั่งมังศรีเพื่อหย่าศึก ทัพพม่าถอยคืนไปในต้นปี ค.ศ. 1424 เป็นอันยุติสงครามยาวนานสี่สิบปีKala Vol. 2 2006: 58
# กีฬามวยสากลในซีเกมส์ 2013
มวยสากลสมัครเล่นในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 จัดการแข่งขันขึ้นระหว่างวันที่ 8–15 ธันวาคม 2556 ที่สนามกีฬา วันนา ทิคดี้ บ็อกซิง อินดอร์ เนปยีดอ ประเทศพม่า

ผลการแข่งขัน
ประเภทชาย
46-49 กก. Mark Anthony Barriga Konelis Kwangu Langu Mohd Fuan Mohd Reuvan Bounpone Lasavanesy52 กก. ฉัตรชัย บุตรดี Mg Nge Tran Phu Cuong Rey Saludar56 กก. Mario Fernandez ดอนชัย ทาธิ Tran Quoc Viet Muhammad Solihin Nordin60 กก. สายลม อาดี Junel Cantancio Nguyen Van Hai Muhammad Ridhwan Ahmad64 กก. วุฒิชัย มาสุข Dennis Galvan Khir Azmi Ericok Amanopunyo69 กก. อภิเชษฐ์ แสนสิทธิ์ Ramkumar Govindasyui Koes Diyono  Elio Jenovevaedito75 กก. Wailin Aung Wilfredo Lopez Truong Dinh Hoang Alex Tatontos81 กก. อนวัช ถองกระโทก Kristianus Azman Mansor Loung Van Toan

ประเภทหญิง
45-48 กก. Josie Gabuco Beatrix Suguro Sonrka Chanthavonrsa Thet Hter San51 กก. โสภิดา สะทุมรัมย์ Nguyen Thi Yen Maircris Igram Meovady Hongfa54 กก. เปี่ยมวิไล เล่าเปี่ยม Ester Kalayukw Irish Magno Vilaphone Tawan57 กก. Nwe Ni Oo Nesthey Petecio Imacular Loda ทัศมาลี ทองจันทร์60 กก. Lieu Thi Duyen สุดาพร ศรีสอนดี Khine Khin Oo64 กก. Ha Thi Linh Kyu Kyu Hlaing

ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน

1 ไทย 7  2  1  102 ฟิลิปปินส์ 3  4  4  113 พม่า 2  2  2  64 เวียดนาม 2  1  5  85 อินโดนีเซีย 0  4  4  86 มาเลเซีย 0  1  3  47 ลาว 0  0  4  48 สิงคโปร์ 0  0  2  2สรุปเหรียญรวม14142755
# อาลิกันเต
อาลิกันเต  หรือ อาลากันต์  ทั้งสองชื่อเป็นชื่อทางการของนครและเมืองท่าในประเทศสเปน บนชายฝั่งก็อสตาบลังกา เป็นเมืองหลักของจังหวัดอาลิกันเตและโกมาร์กาอาลากันตี ทางตอนใต้ของแคว้นบาเลนเซีย เป็นเมืองท่าประวัติศาสตร์บนฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อาลิกันเตมีประชากร 334,329 คน (ค.ศ. 2011)
# สายคะระซุมะ
สายคะระซุมะ (烏丸線) เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ เมืองเคียวโตะ ประเทศญี่ปุ่น สีประจำเส้นทางคือสีเขียว และรหัสสถานีจะขึ้นต้นด้วยตัว K มีสถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีโคะกุไซไกกัง และ สถานีทะเกะดะ

 ล้อขับเคลื่อน 
 การคมนาคมเทศบาลเคียวโตะ 
 10 ซีรีส์

 Kintetsu Corporation 
 Kintetsu 3200 ซีรีส์
 Kintetsu 3220 ซีรีส์

 สถานี 
250px|thumbnail|สถานีเคียวโตะ
250px|thumbnail|สถานีทะเกะดะ
 โคะกุไซไกกัง
 มะสึงะซะกิ
 คิตะยะมะ
 คิตะโอจิ
 คุระมะกุชิ
 อิมะเดะงะวะ
 มะรุตะมะชิ
 คะระซุมะโอะอิเกะ
 ชิโจ
 โกะโจ
 เคียวโตะ
 คุโจ
 จูโจ
 คุอินะบะชิ
 ทะเกะดะ
# สายโทไซ (เคียวโตะ)
สายโทไซ (東西線) เป็นเส้นทางของรถไฟใต้ดินเทศบาลเคียวโตะ ในนครเคียวโตะ จังหวัดเคียวโตะ ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินการโดย การคมนาคมเทศบาลเคียวโตะ สถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีโรกุจิโซ และ สถานีอุซุมะสะเทนจินคะวะ จำนวนผู้โดยสาร 120,000 คนต่อวัน มีระยะทาง 17.5 กิโลเมตร ใช้ราง  เป็นทางคู่ กระแสไฟฟ้าตรง 1,500 โวลต์

 สถานี 
200px|thumbnail|left|สถานีโรกุจิโซ
200px|thumbnail|left|สถานียะมะชินะ
left|200px|thumbnail|สถานีอุซุมะสะเทนจินคะวะ
 โรกุจิโซ
 อิชิดะ
 ไดโงะ
 โอโนะ
 นะงิซึจิ
 ฮิงะชิโนะ
 ยะมะชินะ
 มิซะซะงิ
 เคเงะ
 ฮิงะชิยะมะ
 ซันโจเกฮัน
 เคียวโตะชิยะกุโชมาเอะ
 คะระซึมะโออิเกะ
 นิโจโจมาเอะ
 นิโจ
 นิชิโอจิโอะอิเกะ
 อุซุมะสะเทนจินคะวะ
# กีฬามวยไทยในซีเกมส์ 2013
มวยไทยในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันมวยไทยในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 จัดการแข่งขันขึ้นระหว่างวันที่ 12–21 ธันวาคม 2556 ที่สนามกีฬา วันนา ทิคดี้ บ็อกซิง อินดอร์ เนปยีดอ ประเทศพม่า

ผลการแข่งขัน
ประเภทชาย
48 กก. Kienkay Singsavath ณัฐวุฒิ บ่อเงิน Mohd Sukri bin Hassan Myo Myint51 กก. Mohd Lokman Akimi bin Mat Roji Ngo Trieu Nhat Nguyen Somsay Sopaseuth สุริยะ หล้ามนตรี54 กก. Saw Dar Pot Phillip Delarmino Bouaphan Phankeo57 กก. พิสัย เอี่ยมศิริ Phu Hien Nguyen Yusuf Susilo Ain bin Kamarrudin60 กก. รณกฤต บุญตรี Latsaasck Souliyavong Mohamad Rafi bin Abdul Manaf Tran Duy Nhat Nguyen63.5 กก. ภานุพงศ์ ตั้นจัด Jonathan Polosan Soe Lin Oo Van Dai Vo67 กก. Maung Too ภานุพันธ์ ตั้นจัด Nouna Ngeumsangouane Van Dung Huynh71 กก. Tun Tun Min Indra Ashari Jaya Quoc Hung Truong75 กก. Mohd Faizal bin Ramli Aung Myint Win Angga

ประเภทหญิง
48 กก. Hla Yin May Thi Quynh Bui Laty Keobounphanh51 กก. Yen Ly Bui Grace Lattaya Alounbouala ศศิธร เลี้ยงประเสริฐ54 กก. Preciosa Ocaya Phithsaya Phoumchanh สุชญา บัวหลวง57 กก. ศิริโสภา ศิริศักดิ์ Thi Ngoc Linh Phan Zin Mar Khine60 กก. Thi Ngoc Nguyen Thu Zar Han Henni Lestari Pasaribu Soutchay Silapheth
# ราชรัฐเซอร์เบีย
ราชรัฐเซอร์เบีย  เป็นราชรัฐอิสระในคาบสมุทรบอลข่าน ก่อตั้งขึ้นภายหลังจากการปฏิวัติเซอร์เบีย ช่วงระหว่างการลุกฮือของชาวเซิร์บ ค.ศ. 1804 (ครั้งที่ 1) และ ค.ศ. 1817 (ครั้งที่ 2) ราชรัฐได้รับการสถาปนาขึ้นจากการพบปะเจรจาครั้งแรกระหว่างมิโลส โอเบรโนวิก ผู้นำแห่งการจราจลชาวเซิร์บครั้งที่สอง และมาราชลี ปาชาแห่งออตโตมัน ราชรัฐได้รับเอกราชโดยพฤตินัยในปี ค.ศ. 1867 หลังจากการถอนกำลังของกองทัพออตโตมันจากป้อมปราการแห่งเบลเกรดและประเทศเซอร์เบีย อย่างไรก็ตาม ราชรัฐได้รับการยอมรับจากสากลในปี ค.ศ. 1878 โดยสนธิสัญญาเบอร์ลิน และในปี ค.ศ. 1882 ประเทศได้รับการสถาปนาเป็นราชอาณาจักร

 ภูมิหลังและการสถาปนา 

ผู้นำการปฏิวัติชาวเซอร์เบีย—คนแรกคือ คาราจอร์เจ และจากนั้น มิโลส โอเบรเรโนวิช ประสบความสำเร็จในเป้าหมายในการปลดปล่อยเซอร์เบียจากการปกครองของตุรกีที่ยาวนานหลายศตวรรษ ทางการตุรกียอมรับรัฐในปี 1830 โอเบรโนวิชกลายเป็นเจ้าชายของราชรัฐเซอร์เบีย เซอร์เบียเป็นจังหวัดปกครองตนเองโดยนิตินัยของจักรวรรดิออตโตมัน การปกครองตนเองถูกจำกัดโดยการปรากฏตัวของกองทัพตุรกี และถูกบังคับให้จ่ายส่วยให้อิสตันบูลปีละ 2.3 ล้านกรอสเชน ซึ่งคิดเป็นประมาณ 10% ของประเทศ งบประมาณ.

ในตอนแรก อาณาเขตรวมเฉพาะอาณาเขตของอดีตปาชาลุคแห่งเบลเกรด แต่ในปี ค.ศ. 1831–33 ก็ได้ขยายออกไปทางตะวันออก ใต้ และตะวันตก ในปี 1856 เซอร์เบียเริ่มการรณรงค์เพื่อก่อตั้งพันธมิตรบอลข่านกลุ่มแรกโดยลงนามในข้อตกลงกับหน่วยงานอื่น ๆ ของบอลข่านในช่วง 1856 เมื่อวันที่ 18 เมษายน 1867 รัฐบาลออตโตมันได้สั่งให้กองทหารออตโตมัน ซึ่งตั้งแต่ปี 1826 เป็นตัวแทนครั้งสุดท้ายของอำนาจปกครองของออตโตมันในเซอร์เบีย ถอนตัวออกจากป้อมปราการเบลเกรด ข้อกำหนดเพียงอย่างเดียวคือธงออตโตมันยังคงโบกสะบัดเหนือป้อมปราการเคียงข้างธงเซอร์เบีย เซอร์เบียได้รับเอกราชโดยพฤตินัยจากเหตุการณ์นี้Stanford J. Shaw and Ezel Kural Shaw, History of the Ottoman Empire and Modern Turkey, Volume 2: Reform, Revolution and Republic—The Rise of Modern Turkey, 1808–1975 (Cambridge University Press, 1977), p. 148. รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในปี 1869 กำหนดให้เซอร์เบียเป็นรัฐเอกราช เซอร์เบียขยายไปทางตะวันออกเฉียงใต้มากขึ้นในปี 1878 เมื่อเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมันได้รับการยอมรับจากนานาชาติอย่างเต็มที่ในสนธิสัญญาเบอร์ลิน ราชรัฐจะคงอยู่จนถึงปี 1878 เมื่อได้รับการยกระดับเป็นราชอาณาจักรเซอร์เบีย

 กาแบ่งเขตการปกครอง 
อาณาเขตถูกแบ่งออกเป็นสิบเจ็ดเขตที่รู้จักกันในชื่อ Okrug ซึ่งต่อมาแบ่งออกเป็นหลายตำบลที่เรียกว่า Sres ตามขนาดของเขต อาณาเขตมีทั้งหมดหกสิบหก Sres

 กองทัพ 

กองกำลังติดอาวุธแห่งราชรัฐเซอร์เบียเป็นกองกำลังติดอาวุธ ก่อตั้งขึ้นในปี 1830 และกลายเป็นกองทัพประจำการเพื่อเข้าร่วมในสงครามเซอร์โบตุรกีครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สองในปี 1876-1878 ซึ่งเป็นความขัดแย้งครั้งแรกในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของประเทศ หลังจากนั้นประเทศได้รับเอกราชอย่างเต็มที่ และเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพเซอร์เบีย

 ประชากรศาสตร์ 
ในช่วงทศวรรษแรก ประชากรประมาณ 85% เป็นชาวเซิร์บ และ 15% ไม่ใช่ชาวเซิร์บ ในจำนวนนั้นส่วนใหญ่เป็นชาววลาช และมีชาวแอลเบเนียมุสลิมบางส่วน ซึ่งเป็นชาวมุสลิมส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในสเมเดเรโว กลาโดโว และเชอูปรียา รัฐใหม่มีเป้าหมายเพื่อทำให้ประชากรเป็นเนื้อเดียวกัน เป็นผลให้ตั้งแต่ปี 1830 ถึงสงครามในปี 1870 ซึ่งชาวแอลเบเนียถูกขับไล่ออกจากบริเวณนีช มีการประมาณว่าชาวแอลเบเนียมากถึง 150,000 คนที่อาศัยอยู่ในอาณาเขตของเซอร์เบียถูกขับไล่
ชื่อการสำมะโน
ปี 1876จำนวนชาติพันธุ์เซิร์บ1,057,54087%วลาช127,32610.5%โรมา25,1712.1%อื่นๆ5,5390.5%ศาสนาออร์ทอดอกซ์1,205,89899.20%อิสลาม6,4980.54%คาทอลิก4,1610.31%อื่นๆ0.2%
# รัฐบาลการไถ่ชาติเซอร์เบีย
รัฐบาลการไถ่ชาติ (VNS) หรือเป็นที่รู้จักกันว่า รัฐบาลเนดิช หรือ ระบอบเนดิช เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการของรัฐบาลเซอร์เบียหุ่นเชิดคณะที่สอง ซึ่งก่อตั้งขึ้นภายหลังรัฐบาลกรรมาธิการที่ปกครองเซอร์เบียที่อยู่ในการยึดครองของเยอรมนีก่อนหน้านี้ รัฐบาลได้รับการแต่งตั้งจากผู้บัญชาการทหารเยอรมันที่ประจำอยู่ในเซอร์เบีย และดำรงอยู่ตั้งแต่วันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1941 ถึงวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1944 อย่างไรก็ตาม ระบอบเนดิชไม่ได้รับการรับรองสถานะทางกฎหมายระหว่างประเทศและไม่ได้รับการรับรองทางการทูตจากฝ่ายอักษะเช่นเดียวกัน ซึ่งแตกต่างจากรัฐเอกราชโครเอเชีย ซึ่งเป็นรัฐบาลหุ่นเชิดของเยอรมนีในยูโกสลาเวียอีกแห่งหนึ่งอย่างสิ้นเชิงTomasevich (2001), p. 78.

แม้ว่าระบอบเนดิชจะได้รับการยอมรับจากชาวเซิร์บจํานวนมากที่อาศัยอยู่ในดินแดนที่ถูกยึดครอง หรือแม้กระทั่งได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งขันจากประชากรเซอร์เบียบางส่วน แต่ก็ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ประชากรส่วนใหญ่ที่สนับสนุนฝ่ายสัมพันธมิตร พลพรรคยูโกสลาเวีย และกลุ่มราชาธิปไตยเชทนิกส์ นายกรัฐมนตรีคนเดียวของรัฐบาล คือ นายพล มิลัน เนดิช และในช่วงสัปดาห์แรกของเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 คณะรัฐบาลได้ลี้ภัยจากเบลเกรดไปยังคิทซ์บือเอลผ่านทางบูดาเปสต์ ก่อนที่กองทัพเยอรมันทั้งหมดจะถอนตัวออกจากดินแดนที่ยึดครอง

 หมายเหตุ
# งูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์
งูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์  เป็นงูชนิดหนึ่ง จำพวกงูทะเล ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae)

งูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์ มีความยาวเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 0.5-1 เมตร (ประมาณ 20-40 นิ้ว) ความยาวของผู้ใหญ่ มีลำปล้องสีเข้มตัดสลับกันไปทั้งตลอดลำตัว 

งูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์กระจายพันธุ์ทั่วในมหาสมุทรอินเดีย, ทะเลฟิลิปปิน, อ่าวไทย, นิวกินี จนถึงตอนเหนือของออสเตรเลีย  โดยถือว่าเป็นงูพิษที่มีพิษร้ายแรงมากเป็นอันดับหนึ่งของโลก โดยมีพิษรุนแรงกว่างูไทปันโพ้นทะเล (Oxyuranus microlepidotus) ซึ่งอยู่ในวงศ์เดียวกันถึง 100 เท่า โดยมีการประมาณกันว่า พิษเพียงน้อยนิดของงูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์สามารถฆ่ามนุษย์ได้มากกว่า 1,000 ราย แต่โอกาสที่มีผู้ถูกกัดนั้นน้อยมาก เพราะตามธรรมชาติแล้วงูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์มีนิสัยขี้อาย หาตัวยาก และปล่อยพิษในปริมาณที่น้อย มีเพียงชาวประมงโชคร้ายบางรายเท่านั้นที่โดนงูแสมรังเกล็ดเบลเชอร์ที่ติดอวนขึ้นมากัดเข้า และถ้าโชคร้ายหากถูกปล่อยพิษออกมา โอกาสรอดชีวิตนั้นมีน้อยมาก ผู้ที่โดนกัดจะมีอาการทางระบบกล้ามเนื้อเริ่มจากปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ เป็นอัมพาตและมักเสียชีวิตจากอาการไตวายสวัสดีปีงู: ตอนเจ้าแห่งอสรพิษ โดย รักฉัตร เวทีวุฒาจารย์, "Cover Story". หน้า 2 สาระวิทย์: ฉบับที่ 2 พฤษภาคม 2556 ISSN 2286-9298
# สายฮิงาชิยามะ
สายฮิงาชิยามะ (東山線) หรือสาย 1 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้า ส่วนหนึ่งของรถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ ในเมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานีปลายทาง 2 แห่ง ได้แก่ สถานีทากาบาตะ และ สถานีฟูจิกาโอะกา มีสีทองเป็นสีประจำเส้นทาง และรหัสของทุกสถานี จะขึ้นต้นด้วยตัว H

 ระบบรถไฟฟ้า 
ศูนย์ซ่อมบำรุงที่ ทากาบาตะ และฟูจิกาโอะกา
 5000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1980)
 5050 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1992)
 เอ็น1000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2008)

 ปลดระวาง 
 100/200/250/500/700 ซีรีส์ (ค.ศ. 1957-1999)
 300/800 ซีรีส์ (ค.ศ. 1967-2000)
# กีฬาหมากรุกสากลในซีเกมส์ 2013
กีฬาหมากรุกในซีเกมส์ 2013 จัดการแข่งขันขึ้นที่โรงแรมซาบูธีรี ในกรุงเนปยีดอ ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 14–21 ธันวาคม 2556

ผลการแข่งขัน
ประเภทชาย
International Rapid Nguyen Ngoc Truong Son Nguyen Duc Hoa John Paul GomezInternational Blitz Nguyen Ngoc Truong Son Nguyen Van Huy Rogelio Antonio Jr.960 Rapid Susanto Megaranto John Paul Gomez Nguyen Ngoc Truong SonASEAN Standard อวยชัย กองสี บุญสืบ แซ่เฮง Kyaw Tun Nay OoASEAN Rapid อวยชัย กองสี บุญสืบ แซ่เฮง Dede LioeASEAN Rapid teamวิษุวัติ ธีรภาพไพสิญอวยชัย กองสีDanuphop Sangsuwanบุญสืบ แซ่เฮงDarwin LayloEugene TorreRogelio Antonio JrJohn Paul GomezWin TunNay Oo Kyaw TunMyint HanAung Myo HlaingASEAN Blitz วโรฒม์ คณานับ อวยชัย กองสี Taufik HalayTraditional Standard นคร ตรีสอาด Mohammad Ervan Pairoj SuwanTraditional RapidMYA| Pairoj Suwan วรเทพ ทิมศรีTraditional Rapid teamPairoj SuwanNut SutthithamwasiChatuporn Lakarnchuaวรเทพ ทิมศรีWin Zaw HtunNyein ChanMyint HanMaung Maung LattKugan RavindranGenkeswaran MuniyanMok Tze MengMok Khye ZenTraditional Blitz Win Zaw Htun วรเทพ ทิมศรี Taufik HalayTraditional Blitz teamSupat LekchamNut SutthithamwasiArch Boonruamboonวรเทพ ทิมศรีErvan MohamadTaufik HalayLioe DedeZaw WinWin Zaw HtunNay Oo Kyaw TunMaung Maung LattPair Transfer BlitzMuhammad Lutfi AliSusanto MegarantoDao Thien HaiNguyen Van HuyFarid Firman SyahMasruri Rahman

 ประเภทหญิง 
International Rapid Irene Kharisma Sukandar Pham Le Thao Nguyen Warda Aulia MedinaInternational Blitz Irene Kharisma Sukandar Hoang Thi Bao Tram Warda Aulia MedinaASEAN Rapid teamSu Su HlaingSoe Moe KhineMay Hsu LwinMay Hset LwinDewi Ardhiani Anastasia CitraNadya Anggraini MukminChelsie Monica Ignesias SihiteDita KarenzaJanpen ChamsubChanida TaweesupmunChananchida VongvastanaChitaporn PratuengsukpongTraditional Rapid teamSu Su HlaingMay Su ThweMay Hsu LwinMay Hset LwinDewi Ardhiani Anastasia CitraNadya Anggraini MukminChelsie Monica Ignesias SihiteDita KarenzaRuja PhitchayaromKoranan LaorchemKorada BootchonManunthon Atikankhotchasee

ประเภทคู่ผสม
Pair Transfer BlitzMuhammad Lutfi AliChelsie Monica Ignesias SihiteThi Nu Y HoangThien Hai DaoDewi Ardhiani Anastasia CitraSusanto Megaranto

ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน

1 ไทย 7  5  4  162 อินโดนีเซีย 5  4  7  163 พม่า 4  1  3  84 เวียดนาม 2  6  1  95 ฟิลิปปินส์ 0  2  2  46 มาเลเซีย 0  0  1  17 สิงคโปร์ 0  0  0  08 ลาว 0  0  0  09 กัมพูชา 0  0  0  010 บรูไน 0  0  0  011 ติมอร์ตะวันออก 0  0  0  0สรุปเหรียญรวม18181854
# ปลาสิงโตปีก
ปลาสิงโตปีก หรือ ปลาสิงโตปีกจุด (/เท-โร-อิส-โว-ลิ-แทนส์/) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาสิงโต ในวงศ์ปลาแมงป่อง  (Scorpaenidae) 

มีครีบอกแผ่กว้างมีก้านครีบแข็งยื่นยาวออกไป และมีเยื่อยึดระหว่างก้านครีบ ครีบหางโค้งมน พื้นลำตัวมีสีน้ำตาลอ่อน มีจุดสีดำแต้มบนเยื่อยึดระหว่างก้านครีบอก ครีบหลังมีก้านครีบแข็งทั้งหมด 13 ก้าน ซึ่งแต่ละก้านสามารถเคลื่อนไหวเป็นอิสระ โดยมีครีบเป็นตัวยึดติดไว้ ในก้านครีบหลังมีบางก้านซึ่งมีเข็มพิษและภายในบรรจุถุงพิษ รวมถึงครีบอื่น ๆ เช่น ครีบก้น, ครีบอก ด้วย หากถูกแทงจะได้รับความเจ็บปวดมาก เมื่อแทงเข้าไปในเนื้อเยื่อของผู้ที่โดนแทงจะก่อให้เกิดความปวดแสบปวดร้อน เพราะมีผลต่อระบบกล้ามเนื้อ ก่อให้เกิดอาการต่าง ๆ เช่น เป็นอัมพาต หรืออัมพาตชั่วคราว รวมถึงเป็นแผลพุพองได้ด้วย

ขนาดโตเต็มที่สามารถยาวได้ถึง 47 เซนติเมตร (18.5 นิ้ว) ในขณะที่ยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีความยาวสั้นกว่า 1 นิ้ว (2.5 เซนติเมตร) มีอายุขัยเฉลี่ยประมาณ 10 ปีLargest Lionfish Caught  สืบค้น. 23 ธันวาคม 2013National Oceanic and Atmospheric Administration, National Centers for Coastal Ocean Science "Have You Seen Me?" Encyclopedia of Life (EOL). (2011, January 19). Retrieved 4 May 2011 from (http://eol.org) 

เป็นปลาที่มีถิ่นกำเนิดในแถบร้อนของอินโด-แปซิฟิก แต่ปัจจุบันได้กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นของน่านน้ำแถบอเมริกาเหนือและแคริบเบียน เช่น มหาสมุทรแอตแลนติก, ฟลอริดา และบาฮามาส แต่ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่ามีการแพร่ระบาดข้ามคลองปานามาด้วยหรือไม่ เชื่อว่า มาจากการปล่อยลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยพบครั้งแรกเมื่อฤดูร้อนของปี ค.ศ. 2002 โดยนักดำน้ำผู้หนึ่งที่ฟลอริดา 

จากการสำรวจของนักวิทยาศาสตร์พบว่า ปลาสิงโตปีกแพร่ระบาดแทบทุกแนวปะการัง โดยสามารถพบได้ในที่ ๆ มีความลึกได้ถึง 600-800 ฟุตCote, I.M., A. Maljkovie. 2010. Predation rates of Indo-Pacific lionfish on Bahamian coral reefs. Marine Ecology Progress Series 404:219-225. แต่โดยเฉลี่ยจะพบชุกชุมที่ความลึกไม่เกิน 200-400 ฟุต เป็นต้นเหตุทำให้ปลาขนาดเล็กซึ่งเป็นปลาพื้นถิ่นหลายชนิดหายไป เนื่องจากเป็นปลาที่กินอาหารได้จุมาก และแพร่ขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว แม่ปลาหนึ่งตัวสามารถผลิตไข่ได้ถึงปีละ 2 ล้านฟอง และมีความสามารถสูงในการสืบพันธุ์ทุก ๆ 3-4 วัน ครั้งละนับแสนฟอง จนต้องมีการกำจัดด้วยวิธีการต่าง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ปลาแพร่พันธ์มากจนเกินไป และไปทำลายระบบนิเวศ วิธีการกำจัดนั้นมีหลายวิธี รวมถึงการล่ามาเพื่อรับประทานเป็นอาหารของรัฐบาลบาฮามาสด้วย โดยในเริ่มแรกยังไม่มีผู้กล้ารับประทานเนื้อเพราะเกรงว่าจะมีพิษ แต่ความจริงแล้ว สามารถรับประทานได้  เนื้อปลามีความนุ่มอ่อนและมีรสชาติดี แต่กระนั้นก็ยังไม่เพียงพอ

นอกจากนี้แล้ว ปลาสิงโตปีกยังเป็นอาหารที่ชื่นชอบของปลากินเนื้อขนาดใหญ่กว่า เช่น ปลากะรัง ในขณะที่ปลาขนาดใหญ่บางจำพวก เช่น ปลาฉลาม กลับไม่กินเป็นอาหาร เนื่องจากเป็นปลาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในท้องถิ่นThe Lion Fish, " The Conquerors". สารคดีทางแอนิมอลพลาเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: เสาร์ที่ 21 ธันวาคม 2556
# สายเมโก
สายเมโก (名港線) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้า ส่วนหนึ่งของรถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานีปลายทาง 2 สถานี ได้แก่ สถานีคานายามะ และ สถานีนาโงยะโก สีประจำเส้นทางคือสีม่วงขาว ตัวย่อของสถานีขึ้นต้นด้วยตัว E

 สถานี 
 คานายามะ
 ฮิบิโนะ
 โรคุบัน-โช
 โทไก-โทะริ
 มินะโตะ-คุยะคุโช
 ซึกุจิ-กุชิ
 นาโงยะโก

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Transportation Bureau City of Nagoya official website 

เมโก
# สายเมโจ
สายเมโจ (名城線) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าของรถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ เมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นเส้นทางวงกลม สีม่วงเป็นสีประจำเส้นทาง ตัวย่อของชื่อสายคือ M ใช้เวลา 48 นาทีในการเดินทาง

 ระบบรถไฟฟ้า 
thumb|2000 ซีรีส์
 2000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1989)

ปลดระวาง
thumb|1200 ซีรีส์
 1000/1100/1200 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 จนถึง 2000)
# สายซากูระโดริ
สายซากูระโดริ (สาย 6) (桜通線) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในระบบรถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ เมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น สถานีปลายทางคือ สถานีนากามูรากุยากูโชะ และ สถานีโทะกุชิเงะ สีประจำเส้นทางคือสีแดง ตัวย่อสถานีขึ้นต้นด้วยตัว S ส่วนแรกของเส้นทาง เปิดให้บริการ ค.ศ. 1989
# สายคามิอีดะ
thumb|ทางเข้าสถานีคามิอีดะ
สายคามิอีดะ (สาย 7) (上飯田線) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในระบบรถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ เมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น สถานีปลายทางคือ สถานีคามิอีดะ และ สถานีเฮอันโดริ ซึ่งติดตั้งประตูกั้นชานชาลา สีประจำเส้นทางคือสีชมพู ตัวย่อสถานีขึ้นต้นด้วยตัว K

 ข้อมูลจำเพาะ 
 ดำเนินการโดย การคมนาคมเทศบาลนาโงยะ
 จำนวน 2 สถานี
 รางขนาด 1067 mm / 3 ft. 6 in. ทางคู่
 กระแสไฟฟ้า 1500 V DC ผ่านลวดเหนือหัว
 ความเร็วสูงสุด 75 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
 ระบบรถไฟฟ้า 7000 ซีรีส์

 แหล่งข้อมูลอื่น 
  Transportation Bureau City of Nagoya official website
  Kami-iida Link Line official website

คามิอีดะ
# สายสึรุไม
สายสึรุไม  เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในระบบรถไฟใต้ดินเทศบาลนาโงยะ เมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีคามิโอตาอิ และ สถานีอากาอิเกะ สีประจำเส้นทางคือสีฟ้า รหัสสถานีขึ้นต้นด้วยตัว T เปิดให้บริการส่วนแรกในปี ค.ศ. 1977

 ระบบรถไฟฟ้า 
 3000 ซีรีส์
 3050 ซีรีส์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1993)
 N3000 ซีรีส์ (ตั้งแต่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2012)
 เมเตะสึ 100 ซีรีส์
# ปลาสิงโตครีบจุด
ปลาสิงโตครีบจุด  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง จำพวกปลาสิงโต ในวงศ์ปลาแมงป่อง (Scopaenidae)

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับปลาสิงโตปีกเข็ม (P. radiata) แต่ครีบอกมีพังผืดแผ่กว้างกว่า และมีจุดวงกลมคล้ายตาสีน้ำเงินขอบดำขนาดใหญ่หลายจุด ลายบนลำตัวมีจำนวนมากกว่า ครีบหลังตอนท้ายถึงครีบก้นใส มีจุดประสีคล้ำหรือแดงเข้มตามก้านครีบ ครีบท้องสีแดงคล้ำ

มีขนาดความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 10 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตามแนวปะการังในเขตร้อนและเขตอบอุ่นมหาสมุทรแปซิฟิกและอินเดีย ในน่านน้ำไทยพบได้เฉพาะฝั่งทะเลอันดามันและเป็นปลาที่พบได้น้อย
# ไม้คิว
ไม้คิว  หรือ ไม้คิวสนุกเกอร์ (snooker cue) ไม้คิวพูล (pool cue) เป็นอุปกรณ์หลักในเกม สนุกเกอร์ พูล หรือ แครอมบิลเลียด (carom billiards) ใช้ในการแทงลูกคิว ไม้คิวเป็นแท่งเรียวมีความยาวประมาณ 58 นิ้ว (1.5 เมตร) และมีน้ำหนัก 18-21 ออนซ์ (510-600 กรัม) สำหรับพูล (สั้นกว่านี้สำหรับ แครอมบิลเลียด และยาวกว่านี้สำหรับ สนุกเกอร์ และน้ำหนักเบาสำหรับทั้งสอง) ไม้คิวส่วนใหญ่จะทำจากไม้ แต่บางครั้งปกคลุมหรือสลักด้วยวัสดุอื่นๆ รวมทั้ง แกรไฟต์ คาร์บอนไฟเบอร์ หรือ ไฟเบอร์กลาส ในอดีตคำว่า คิว (Cue) ในภาษาอังกฤษก่อนหน้านี้เริ่มใช้ตั้งแต่ศตวรรษ 16 ถึงศตวรรษที่ 19 นั้นคือ billiard stick (ไม้บิลเลียด)