wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# โรงเรียนบ้านไผ่ (ข.ก.๕)
โรงเรียนบ้านไผ่ (ข.ก.๕) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ตำบลในเมือง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น

 ประวัติ 
โรงเรียนบ้านไผ่ (ข.ก.๕) เป็นโรงเรียนรัฐบาล ประเภทสหศึกษา เปิดสอนครั้งแรกในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2491 ประวัติโรงเรียนบ้านไผ่  สืบค้นล่าสุดเมื่อ 18-01-2016

โรงเรียนบ้านไผ่เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และมัธยมศึกษาตอนปลาย บนเนื้อที่ทั้งหมด 42 ไร่ 16 ตารางวา

 เกียรติประวัติ  
 รางวัลพระราชทาน ประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ของกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2532
 รางวัลโรงเรียนแกนนำปฏิรูปการศึกษาดีเด่น กรมสามัญศึกษา พ.ศ. 2545
 รางวัลห้องสมุดดีเด่น โดยสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาขอนแก่น เขต 2 พ.ศ. 2549
 รางวัลพระราชทาน ประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ของกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2558

 แผนการสอน 
 ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น แผนการเรียนภาษาอังกฤษ  ระดับชั้นละ 10 ห้องเรียน รวม 30 ห้องเรียน
 ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย แผนการเรียนภาษาอังกฤษ ระดับชั้นละ 12 ห้องเรียน รวม 36 ห้องเรียน
 แผน 1 คณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์                                                                                                                                           
 แผน 2 วิชาศึกษาทั่วไป 
 แผน 3 ศิลป์ภาษา ญี่ปุ่น จีน  
 แผน 4 วิทยาศาตร์การกีฬา
# อิสระพงษ์ ลิละคร
อิสระพงษ์ ลิละคร  เกิดวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2531 เป็นทั้งอดีตนักฟุตบอลและอดีตนักมวยไทยชาวไทย 

 ประวัติ 
 มวยไทย 
อิสระพงษ์ ลิละคร เกิดที่อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น เป็นลูกชายของ ประยูร และ ดอกจันทร์ ลิละคร โดยในวัยเด็ก อิสระพงษ์ช่วยพ่อและแม่ทำนา และฝึกมวยไทยกับพ่อและค่ายแถวบ้าน เขาเข้าเรียนในระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านน้ำอ้อม ซึ่งอิสระพงษ์เข้าแข่งขันมวยไทยครั้งแรกเมื่ออายุได้ 10 ขวบ โดยใช้ชื่อ พนมทวนเล็ก วีระยิม โดยเป็นฝ่ายชนะน็อคคู่ชกภายในยกแรก และได้รับค่าตัวจากการชกดังกล่าวที่ 100 บาท จากนั้น เขาได้เข้าแข่งขันทั้งในจังหวัดขอนแก่น รวมถึงจังหวัดใกล้เคียง โดยในช่วงที่ศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึง 6 เขาแข่งขัน 31 ครั้ง ชนะ 20 ครั้ง แพ้ 8 ครั้ง เสมอ 3 ครั้ง ก่อนที่เขาจะเข้าศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมที่โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม โดยที่นี่อิสระพงษ์ได้รับค่าตัวไฟท์ละ 1,500 บาท โดยเขาได้เข้าแข่งขันในไฟท์ที่ 32 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด ในรุ่น 42 กก. ซึ่งอิสระพงษ์ได้พบกับคู่ชกที่มีร่างกายใหญ่กว่า และมีน้ำหนักมากกว่า 45 กก. ซึ่งเป็นมวยคนละรุ่น ส่งผลให้อิสระพงษ์เป็นฝ่ายแพ้ในสภาพที่บอบช้ำ และเกือบเป็นการแพ้น็อคครั้งแรก

 ฟุตบอล 
ภายหลังจากการพ่ายแพ้ต่อคู่ชกมวยไทย อิสระพงษ์ได้ตัดสินใจอำลาวงการมวยไทย แล้วหันไปเล่นฟุตบอลแทน กระทั่งในช่วงมัธยมศึกษาปีที่ 5 เขาก็ติดทีมจังหวัดขอนแก่น ตลอดจน ร่วมแข่งขันในรายการ ฟุตบอลเยาวชนโค้กคัพ รอบคัดเลือกภาคอีสาน พ.ศ. 2548 ซึ่งทีมจังหวัดขอนแก่นเป็นฝ่ายครองแชมป์ในครั้งนั้น โดยอิสระพงษ์ เป็นผู้สามารถทำได้ 13 ประตู และพาทีมเข้าชิงชัยรอบสุดท้ายที่กรุงเทพมหานคร

จากผลงานที่โดดเด่น ทำให้เขาได้รับเลือกเข้าแข่งขันรายการ ฟุตบอลนักเรียนชิงแชมป์เอเชีย รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี ที่ประเทศเวียดนาม ที่ซึ่งทีมไทยได้ตำแหน่งรองแชมป์ หลังจากนั้น เขาได้เข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเขาเข้าแข่งขันในรายการไทยลีกดิวิชั่น 1 ให้แก่สโมสรฟุตบอลจังหวัดขอนแก่น

ทั้งนี้ อิสระพงษ์ ลิละคร เคยเก็บตัวร่วมกับทีมชาติชุดซีเกมส์มาแล้วครั้งหนึ่ง โดยได้เปิดเผยว่าตนต้องการเข้าแข่งขันให้แก่ทีมชาติในซีเกมส์ เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่ตนเอง
 เกียรติประวัติ 
 ทีแอนด์ทีคัพ: พ.ศ. 2551
# ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจใบไม้
ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจใบไม้  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ (Solenostomidae) 

มีจะงอยปากยาว ลำตัวแบนข้างเล็กน้อยคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ (S. paradoxus) แต่ตามตัวไม่มีติ่งเนื้อสั้น ๆ สามารถปรับเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมได้ ทั้งสีน้ำตาล, น้ำตาลแดง หรือสีเขียว 

มีความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 15 เซนติเมตร พบว่าเป็นชนิดที่ใหญ่ที่สุดของวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจRobust Ghostpipefish  พบกระจายพันธุ์ตามแนวปะการัง, กอหญ้าทะเล, ปะการังอ่อน หรือกัลปังหา กระจายพันธุ์ในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก พบได้จนถึงอินโดนีเซียและออสเตรเลีย ในน่านน้ำไทยจัดเป็นปลาที่พบได้น้อยมาก โดยพบได้เฉพาะทะเลอันดามันเท่านั้น

มีพฤติกรรมลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ อาศัยอยู่รวมกันเป็นคู่ กินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนสัตว์หน้า 108, คู่มือปลาทะเล โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9
# กลุ่มตะวันตก
ค่ายตะวันตก (อังกฤษ: Western Bloc) เป็นชื่อเรียกที่หมายถึงประเทศรัฐซึ่งปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในยุโรปตะวันตก และอาจหมายรวมถึงประเทศที่เข้าร่วมสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือหรือนาโต้ด้วยเช่นกัน คำว่า "ค่ายตะวันตก" เป็นชื่อที่ใช้เรียกในยุคสงครามเย็น (ค.ศ. 1946 - ค.ศ. 1989) ประเทศรัฐต่างๆ ที่อยู่ในโลกตะวันตกส่วนใหญ่เป็นรัฐที่ถูกสหรัฐอเมริกาและสัมพันธมิตรทำการช่วยเหลือปลดปล่อยให้พ้นจากการปกครองของนาซีเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง

 รัฐสมาชิก 
 สหรัฐอเมริกา

สาธารณรัฐฝรั่งเศส
ประเทศเยอรมนีตะวันตก
สาธารณรัฐอิตาลี 
แคนาดา
ราชอาณาจักรเดนมาร์ก
สาธารณรัฐไอซ์แลนด์
ราชรัฐลักเซมเบิร์ก
สาธารณรัฐโปรตุเกส
ราชอาณาจักรนอร์เวย์
ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ราชอาณาจักรเบลเยียม
# ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ
ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ  เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ (Solenostomidae)

มีจะงอยปากยาว ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย มีติ่งสั้น ๆ ทั่วทั้งตัว ครีบมีขนาดใหญ่ และมีขอบเป็นเส้นสั้น ๆ ลำตัวค่อนข้างใส มีสีสันหลากหลาย ทั้งสีแดง, ขาวสลับดำหรือเหลือบสีอื่น ๆ โดยปรับเปลี่ยนสีให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่อาศัย

มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร มักพบในแนวปะการังหรือกัลปังหาที่เขตน้ำลึก ในมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก มักลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ เพื่อแฝงตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม เป็นปลาที่หากินในเวลากลางคืน โดยกิน แพลงก์ตอนสัตว์และครัสเตเชียนขนาดเล็ก เป็นอาหาร โดยเอาส่วนหัวทิ่มลงพื้น หน้า 108, คู่มือปลาทะเล โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9 

ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ มีพฤติกรรมการวางไข่ที่แตกต่างไปจากปลาชนิดอื่นในอันดับเดียวกัน คือ ตัวเมียจะเป็นฝ่ายอุ้มท้อง โดยใช้ครีบหน้าท้องขนาดใหญ่สองครีบไว้สำหรับโอบอุ้มไข่ที่ได้รับการผสม และอุ้มท้องพาไข่ติดตัวไปด้วยตลอดเวลาจนกว่าจะฟักออกเป็นตัว โดยมีปลาตัวผู้ที่มีขนาดเล็กกว่า คอยดูแลอยู่ตลอด ซึ่งถุงครีบใต้ท้องของแม่ปลานั้นจะคอยกระพือเปิดปิดเป็นระยะ ๆ เพื่อให้น้ำทะเลและออกซิเจนที่ผสมอยู่ในน้ำไหลเวียนถ่ายเท เพื่อให้ตัวอ่อนในไข่เจริญเติบโต ซึ่งสามารถมองเห็นเป็นไข่ลูกกลม ๆ ใส ๆ หรือบางครั้งก็สามารถมองเห็นดวงตาจุดดำ ๆ คู่โตในไข่ได้อย่างชัดเจนด้วยตาเปล่า ปีศาจแห่งท้องทะเล / วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์

ปลาจิ้มฟันจระเจ้ปีศาจ เป็นปลาที่พบได้น้อยมาก ในน่านน้ำไทยอาจพบได้ที่หมู่เกาะสิมิลัน ไม่จัดว่าเป็นปลามีความสำคัญทางเศรษฐกิจ และปัจจุบันได้มีการจับมาจากแหล่งธรรมชาติเพื่อขายเป็นปลาสวยงาม
# เฟรียดริก ยุงแบร์ย
คอล เฟรียดริก ยุงแบร์ย (เกิด 16 เมษายน ค.ศ. 1977) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสวีเดน 

ยุงแบร์ยเริ่มต้นเล่นฟุตบอลกับฮัล์มสตาซึ่งเป็นสโมสรในบ้านเกิด ก่อนที่จะย้ายมาร่วมสโมสรอาร์เซนอลในพรีเมียร์ลีกใน ค.ศ. 1998 ที่อาร์เซนอลนี้ทำให้ลุงเบิร์กมีชื่อเสียง เมื่อสามารถคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีก, เอฟเอคัพ และอีกหลายแชมป์หรือรองแชมป์มาได้ ลุงเบิร์กมีสถิติกับอาร์เซนอลด้วยการยิงไปทั้งหมด 46 ประตู จากการลงสนามทั้งหมด 216 นัดในทุกรายการ

ในช่วงนี้ยุงแบร์ยได้เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับหลายผลิตภัณฑ์ เช่น กางเกงในของเคลวิน ไคลน์, ไนกี้ เป็นต้น[ 91. Freddie Ljungberg ] 

ยุงแบร์ยย้ายออกจากอาร์เซนอลไปใน ค.ศ. 2007 ไปร่วมกับหลายสโมสร ได้แก่ เวสต์แฮม ยูไนเต็ด, ซีแอตเติล ซาวเดอร์ส และชิคาโก ไฟร์ ในเมเจอร์ลีก, เซลติก ในสก๊อตติชพรีเมียร์ลีก, ชิมิซู เอส-พลัส ในเจลีก  และเล่นให้สโมสรมุมไบซิตีในอินเดียนซูเปอร์ลีกเป็นสโมสรสุดท้าย ขณะที่ผลงานระดับทีมชาติ ยุงแบร์ยลงสนามทั้งสิ้น 75 นัด ยิงได้ 14 ประตู

ยุงแบร์ยเคยตัดสินใจยุติการเป็นนักฟุตบอลตั้งแต่กลาง ค.ศ. 2012 ด้วยวัย 35 ปีและเมื่อ ค.ศ. 2013  ยุงแบร์ยได้เข้ารับตำแหน่งทูตสโมสรของอาร์เซนอล เพื่อเป็นตัวแทนสโมสรในการพูดคุยช่วงก่อนฤดูกาลทั้งในอินโดนีเซีย เวียดนาม และญี่ปุ่น Former Arsenal midfielder Fredrik Ljungberg announces his retirement  ก่อนที่จะกลับมาเล่นฟุตบอลอีกครั้งใน ค.ศ. 2014 กับสโมสรมุมไบซิตีในอินเดีย แต่ด้วยปัญหาบาดเจ็บจึงเล่นไม่ได้ลงนัดเปิดสนาม และเล่นให้กับมุมไบซิตีเพียง 4 เกมก่อนที่เฟรียดริกจะตัดสินใจจบสัญญาและเดินทางกลับลอนดอนhttp://www.aftonbladet.se/sportbladet/fotboll/internationell/article19994906.ab
# ปลาจิ้มฟันจระเข้ใบสาหร่าย
ปลาจิ้มฟันจระเข้ใบสาหร่าย หรือ ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจใบสาหร่าย  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ (Solenostomidae)

มีรูปร่างคล้ายปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจใบไม้ (S. cyanopterus‎) แต่มีครีบอกที่กลมมนกว่า มีลำตัวสีเขียวอมเทาคล้ายสีของสาหร่าย มีลายด่างและจุดสีเทากระจายอยู่ทั่วตัว  จะงอยปากมีติ่งเป็นกระจุกสีน้ำตาล

มีความยาวโดยประมาณ 6 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่ตามลำพัง โดยลอยตัวอยู่นิ่ง ๆ เหนือกอสาหร่ายหรือหญ้าทะเลในพื้นทราย ในแนวปะการังที่มีหญ้าทะเลขึ้น  กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร

พบกระจายพันธุ์ในอินโด-แปซิฟิกตะวันตกHalimeda Ghostpipefish  ในน่านน้ำไทย ถือว่าเป็นปลาที่หาได้ยากมาก พบเพียงทะเลในภาคใต้ตอนล่างเท่านั้น หน้า 109, คู่มือปลาทะเล โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9
# เทศบาลเมืองลำปลายมาศ
เทศบาลเมืองลำปลายมาศ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมืองอันเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอและหน่วยงานการบริหารราชการ รวมทั้งเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การคมนาคมขนส่งของอำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์

 ประวัติ 
ท้องถิ่นเริ่มต้นจากการจัดตั้งเป็น สุขาภิบาลลำปลายมาศ ในวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2498 วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2498 ต่อมาเมื่อชุมชนลำปลายมาศขยายความเจริญไปยังพื้นที่ข้างเคียง ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2526 ได้ขยายเขตสุขาภิบาลลำปลายมาศให้ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1 บ้านลำปลายมาศ, หมู่ 2 บ้านสวนแตง, หมู่ 3 บ้านหนองแสง, หมู่ 5 บ้านโนนสมบูรณ์, หมู่ 6 บ้านผักกาดหญ้า ของตำบลลำปลายมาศ รวมทั้งหมู่ 1 บ้านกะทิง ของตำบลหินโคน และหมู่ 3 บ้านหนองมันปลา, หมู่ 8 บ้านหนองคู, หมู่ 11 บ้านหนองตราด ของตำบลหนองคู วันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2526 และต่อมาได้ยกฐานะสุขาภิบาลลำปลายมาศขึ้นเป็น เทศบาลตำบลลำปลายมาศ ในปี พ.ศ. 2542 วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542

ในปี พ.ศ. 2567 เทศบาลตำบลลำปลายมาศมีพื้นที่ 17 หมู่บ้าน 3 ตำบล ประชากรรวม 12,923 คน มีความเหมาะสมในการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลเมือง วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2568 จึงยกฐานะเทศบาลตำบลลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์ ขึ้นเป็น เทศบาลเมืองลำปลายมาศ วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 รวมทั้งมีการควบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลหนองคูเข้ามาในพื้นที่เทศบาล วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568 โดยรับพื้นที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองคูมาทั้งหมด 8 หมู่บ้าน 41.50 ตารางกิโลเมตร  และประชากร 5,228 คน
# วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ
วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ หรือ วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปลอม  เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Solenostomidae (มาจากภาษากรีกคำว่า solen หมายถึง ท่อ, หลอด หรือช่องทาง กับ στομα (stoma) หมายถึง ปาก)จาก fishbase.org

มีรูปร่างโดยรวม คือ เหมือนกับปลาจิ้มฟันจระเข้ขนาดเล็ก คือมีลำตัวยาวเหมือนกิ่งไม้ ปากยาวเป็นท่อ แต่มีความแตกต่างกัน คือ มีครีบที่พัฒนาให้มีขนาดกว้างใหญ่เมื่อเทียบกับขนาดของลำตัว เป็นครีบที่โดดเด่นทั้งครีบข้างลำตัว, ครีบหลัง, ครีบหาง และยังมีครีบพิเศษ คือ ครีบใต้ท้องที่ม้าน้ำและปลาจิ้มฟันจระเข้ทั่วไปไม่มี ซึ่งครีบขนาดใหญ่นี้สามารถจะหุบเก็บแนบกับลำตัว หรือคลี่กางให้กว้างใหญ่ได้คล้ายกับพัด ที่เมื่อคลี่กางครีบสุดตัวแล้วจะแลดูสวยงาม  นอกจากนี้แล้วยังมีลักษณะเฉพาะที่โดดเด่น คือ ตลอดทั่วทั้งตัวมีติ่งเนื้อหรือสีสันที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม สำหรับการพรางตัวได้เป็นอย่างดี Orr, J.W. & Pietsch, T.W. (1998). Paxton, J.R. & Eschmeyer, W.N.. ed. Encyclopedia of Fishes. San Diego: Academic Press. p. 169. ISBN 0-12-547665-5.  

เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 15 เซนติเมตร มีพฤติกรรมหากินในเวลากลางคืน โดยกินอาหาร เช่น กุ้งขนาดเล็ก มักจะลอยตัวนิ่ง ๆ  เพียงลำพังตัวเดียวหรือเป็นคู่ในแนวปะการังหรือกอสาหร่ายในทะเลเขตร้อน ตั้งแต่ทวีปเอเชีย ถึงแอฟริกา

การจำแนก
มีเพียงสกุลเดียว พบ 5 ชนิด (ในขณะที่บางข้อมูลจัดให้มีเพียง 3 ชนิด) ได้แก่

Solenostomus
Solenostomus armatus Weber, 1913    
Solenostomus cyanopterus Bleeker, 1854  
Solenostomus halimeda Orr, Fritzsche and Randall, 2002    
Solenostomus leptosoma Tanaka, 1908    
Solenostomus paradoxus (Pallas, 1770) จาก itis.gov 

ในน่านน้ำไทยพบประมาณ 3 ชนิด ทุกชนิดเป็นปลาที่หาพบได้ยากมาก หน้า 108-109, คู่มือปลาทะเล โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9
# ความซื่อสัตย์
ความซื่อสัตย์ หมายถึงแง่มุมหนึ่งของศีลธรรม แสดงถึงคุณลักษณะทางบวกและคุณธรรม เช่น ความซื่อสัตย์สุจริต ความจริงใจ ความตรงไปตรงมา พร้อมด้วยความประพฤติตรง ตลอดจนการงดเว้นการโกหก การคดโกง หรือการลักขโมย เป็นต้น ยิ่งไปกว่านั้น ความซื่อสัตย์ยังหมายถึงความน่าไว้วางใจ ความภักดี ความเป็นธรรมและความบริสุทธิ์ใจอีกด้วย

หลายเชื้อชาติและวัฒนธรรมของแต่ละศาสนาให้ค่าความซื่อสัตย์เป็นอย่างมาก
# เมืองโบราณแสลงโทน
เมืองโบราณแสลงโทน ตั้งอยู่หมู่ที่ 1–7 แสลงโทน ตำบลแสลงโทน อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นเมืองที่มีการอาศัยตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย และมีการทิ้งร้างไประยะหนึ่ง จึงมีชุมชนในละแวกใกล้เคียงเข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยซ้อนทับชุมชนเมืองโบราณเดิม ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2478 เริ่มมีการศึกษาจากกรมศิลปากร

เมืองโบราณแสลงโทน ตั้งอยู่ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2445 โดยห่างจากอำเภอเมืองบุรีรัมย์ประมาณ 25 กิโลเมตร

  ลักษณะทั่วไป  
จากภาพถ่ายทางอากาศและหลักฐาน ทางโบราณคดีที่พบแสดงให้เห็นว่า เมืองโบราณแสลงโทน มีการอาศัยมาตั้งแต่สมัยยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย เป็นเมืองโบราณที่สร้างขึ้นในสมัยทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12 – 16 หรือ ประมาณ 2,000 - 1,500 ปี ช่วงนี้จะอาศัยกันอยู่อย่างไม่หนาแน่นนัก มีการขุดคูน้ำหรือคูเมืองละลม เป็นคูเมืองเก่าล้อมรอบชุมชนและกำแพงดินเป็น 3 ชั้น เพื่อใช้ป้องกันภัยศัตรู ผู้รุกราน และเพื่อกักเก็บน้ำและอาหาร ลักษณะของผังเมืองจะเป็นรูปวงรีวางตามแนวตะวันออก ตะวันตก ขนาดสูงของกำแพงดิน 5-7 เมตร มีพื้นที่ในเขตเมืองโบราณโดยประมาณทั้งสิ้น 1.19 ตารางกิโลเมตร และยังพบหลักฐานต่างๆทางโบราณคดี เช่น ใบเสมาในเขตเมืองโบราณแสลงโทน ซึ่งมีอยู่ 3 กลุ่มคือ ภายในกำแพงเมือง 2 กลุ่ม ที่บริเวณศาลเจ้าพ่อแสลงโทน และโคกพระนอนหน้าโรงพักตำรวจ ส่วนอีกกลุ่มอยู่นอกคูเมืองด้านทิศเหนือ ลักษณะใบเสมาทั้ง 3 กลุ่มเป็นหินทรายสีขาวและแดงแบบรูปทรงธรรมชาติ ปักกระจายทั่วบริเวณหนึ่ง โดยไม่กำหนดทิศทางมีทั้งที่ปักคู่และปักเดี่ยว และยังพบหินศิลาแลง หินทรายสีชมพูในบริเวณศาลเจ้าพ่อแสลงโทนและโคกพระนอนหน้าโรงพักตำรวจ เครื่องใช้ เครื่องประดับ เศษภาชนะดินเผา โครงกระดูกมนุษย์  เทวรูปเก่านอกจากนี้ยังพบหลักฐานอื่นที่สำคัญ คือ สระน้ำโบราณรูปสี่เหลี่ยมในเขตวัดแสลงโทน 2 สระ เป็นต้น ใกล้คันดินด้านที่ตั้งโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลแสลงโทนในปัจจุบัน มีเนินดินซึ่งมีก้อนหินศิลาแลงกระจัดกระจายแต่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งศาลเจ้าพ่อแสลงโทน เรียกว่า ศาลปู่เจ้าหรือกระท่อมเนียะตา เป็นศาลเจ้า ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของชาวแสลงโทนและชาวใกล้เคียง สร้างด้วยไม้ระแนง หลังคามุงกระเบื้องและพื้นเป็นปูนซีเมนต์ และบริเวณเนินดินโรงพักตำรวจชุมชนตำบลแสลงโทนเช่นเดียวกัน สันนิษฐานว่าทั้งสองแห่งน่าจะเป็น ปราสาทแสลงโทนและมีพระพุทธรูปบางไสยาสน์ศิลาทราย ซึ่งเข้าใจว่าบริเวณนี้เคยเป็นศาสนสถานสำคัญประจำชุมชนโบราณ ถูกรื้อหมดสภาพ ทั้งคูน้ำคันดิน (ที่เหลืออยู่ริมทางหลวง) และเนินดินศาลเจ้าพ่อแสลงโทน ได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานแล้วกรมศิลปากร. 2532. "แผนที่ทางโบราณคดีจังหวัดบุรีรัมย์". มปท. หน้า 97 วารสารบทความทางวิชาการ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปกร http://www.damrong-journal.su.ac.th/upload/pdf/68_8.pdf  ข้อมูลพิพิธภัณฑ์เมืองนครราชสีมา เข้าถึงออนไลน์ทาง http://koratmuseum.com/download/pitakchai.pdf
# ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่าง
ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่าง  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae)

เป็นปลาจิ้มฟันจระเข้ชนิดหนึ่ง มีลำตัวเรียวยาว จะงอยปากสั้น ตาโต ครีบหลังอยู่ตอนกลางลำตัว ครีบหางเล็กปลายมน ครีบอกเล็ก ตามลำตัวเป็นสันเล็ก ๆ เป็นปล้องตลอดลำตัวไปจนโคนหาง มีลำตัวสีเทาอมเขียวหรือสีฟ้า และมีลายเส้นเป็นสีคล้ำหรือดำ ครีบต่าง ๆ ใสโปร่งแสง  ครีบหางสีแดงเรื่อ ๆ 

มีความยาวประมาณ 10 เซนติเมตร พบยาวเต็มที่ได้ถึง 19.8 เซนติเมตร ในตัวผู้ อาศัยอยู่ตามกอสาหร่ายหรือกองหินใต้น้ำ หรือแนวปะการัง ในแถบอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่แอฟริกาตะวันออก จนถึงวานูอาตู ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน จัดเป็นปลาที่พบได้ไม่บ่อยนัก 

เป็นปลาที่กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร ตัวผู้จะเป็นฝ่ายฟักไข่โดยติดไว้ที่หน้าท้องเป็นแพ โดยทุก ๆ เช้า ตัวเมียที่มีไข่เต็มท้องจะออกมาจากที่อาศัยเพื่อว่ายคลอเคลียกับตัวผู้เพื่อทำความคุ้นเคย ทั้งคู่จะว่ายพันกันไปมา และตัวผู้จะใช้โอกาสนี้ย้ายไข่ของตัวเมียมาไว้ที่หน้าท้องของตัวเอง โดยไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัว 10 ตัว ซึ่งตัวเมียสามารถผลิตไข่ชุดใหม่ได้เลยภายใน 20 วัน ดังนั้นปีหนึ่ง ๆ ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่างจึงสามารถผลิตลูกได้เยอะมาก

ปลาจิ้มฟันจระเข้ลายด่างสามารถเรืองแสงชีวภาพ (biofluorescence) กล่าวคือเมื่อส่องด้วยแสงสีน้ำเงินหรืออัลตราไวโอเลต ปลาจะเปล่งแสงกลับออกมาเป็นสีเหลือง ซึ่งมีลักษณะที่แตกต่างจากการส่องด้วยแสงสีขาว การเรืองแสงชีวภาพอาจช่วยในการสื่อสารและการพรางตัว

นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม 2551). คู่มือปลาทะเล, กรุงเทพฯ : สารคดี, หน้า 109. Corythoichthys haematopterus - landlord  (ภาษาอังกฤษ)

ชื่อพ้อง

Corythoichthys hematopterus (Bleeker, 1851) (สะกดผิด)
Corythroichthys elerae Evermann & Seale, 1907
Corythroichthys isigakius Jordan & Snyder, 1901
Ichthyocampus papuensis Sauvage, 1880
Syngnathus crenulatus Weber, 1913
Syngnathus haematopterus Bleeker, 1851
# แอ่งเลือดโคโรนารี
แอ่งเลือดโคโรนารี  คือ แอ่งที่มีการรวมหลอดเลือดเวนเส้นต่างๆเข้าด้วยกันกลายเป็นหลอดเลือดที่มีขนาดใหญ่ ทำหน้าที่รับเลือดจากกล้ามเนื้อหัวใจ (myocardium) และส่งเลือดซึ่งมีแก๊สออกซิเจนต่ำไปยังหัวใจห้องบนขวา (right atrium) เช่นเดียวกับหลอดเลือดเวนาคาวาด้านบนและหลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่างที่รับเลือดเสียจากส่วนต่างๆของร่างกายแล้วส่งไปยังหัวใจห้องบนขวา โดยแอ่งเลือดโคโรนารีนั้นสามารถพบได้ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมรวมทั้งมนุษย์ด้วย
thumb|350 px|หลอดเลือดโคโรนารี ไซนัส
แอ่งเลือดโคโรนารีเปิดเข้าสู่หัวใจห้องบนขวาที่รูเปิดโคโรนารี ไซนัส ซึ่งอยู่บริเวณระหว่างหลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่างกับรูเปิดแอนตริโอเวนตริคูลาร์ด้านขวา 
 ตำแหน่ง 
ตำแหน่งของแอ่งเลือดโคโรนารีhttp://www.vhlab.umn.edu/atlas/cardiac-veins/coronary-sinus/index.shtml อยู่ที่ด้านหลังของร่องโคโรนารี (coronary sulcus) บนพื้นผิวของหัวใจ โดยทอดตัวผ่านระหว่างหัวใจห้องบนซ้ายและหัวใจห้องล่างซ้าย
 ภาพเพิ่มเติม
# วงศ์ปลาใบมีดโกน
วงศ์ปลาใบมีดโกน หรือ วงศ์ปลาข้างใส  เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็ง ในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Centriscidae

มีลักษณะทั่วไปเหมือนกับปลาวงศ์อื่นทั่วไปในอันดับนี้ คือ มีปากยาวเหมือนท่อ ไม่มีฟัน ไม่มีกราม กินอาหารจำพวก แพลงก์ตอนสัตว์ ลำตัวปกคลุมด้วยแผ่นกระดูกใส ครีบหลังมี 2 อันและอยู่ในแนวราบ ครีบหางกลมมน บางชนิดลำตัวใส บางชนิดมีแถบคาดตามยาวสีดำ

มีพฤติกรรมที่มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างไปจาก ปลาวงศ์อื่นในอันดับเดียวกัน คือ จะตั้งตัวทรงเป็นมุมฉากกับพื้นทะเลเหนือ แม้จะว่ายน้ำก็จะว่ายไปในลักษณะเช่นนี้ จะอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง  อาศัยอยู่ร่วมกับสัตว์น้ำอย่างอื่น ได้แก่ ปะการัง, ปะการังอ่อน และเม่นทะเล บางครั้งจะเข้าไปอาศัยหลบภัยในหนามของเม่นทะเล อีกทั้งมีพฤติกรรมการขยายพันธุ์ ด้วยการปล่อยไข่ให้ล่องลอยไปในกลางทะเล โดยไม่มีพฤติกรรมการตั้งท้องเหมือนปลาจิ้มฟันจระเข้หรือม้าน้ำ ตัวอ่อนจะอาศัยอยู่กลางทะเลลึก ก่อนที่โตขึ้นและกลับมาอาศัยอยู่ในแนวปะการังและชายฝั่ง

การจำแนก
แบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย 15 ชนิด ใน 5 สกุล ได้แก่ จาก fishbase.org 

วงศ์ย่อย Centriscinae
  Aeoliscus 
 Centriscops 
 Centriscus 

วงศ์ย่อย Macroramphosinae 
Macroramphosus 
Notopogon 

แต่ในบางข้อมูลระบุว่ามีเพียง 4 ชนิดเท่านั้น ใน 2 สกุลจาก itis.gov
# ปลามีดโกน
ปลามีดโกน หรือ ปลาใบมีดโกน หรือ ปลาข้างใส  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาใบมีดโกน (Centriscidae)

มีรูปร่างเหมือนใบมีดโกน จะงอยปากยาวมากและงอนขึ้นเล็กน้อย ท้องบาง ผิวเป็นแผ่นกระดูกบาง ด้านท้ายยื่นแหลม ครีบหลัง, ครีบหาง และครีบก้นอยู่ชิดกัน ลำตัวใสเป็นสีชมพูหรือสีเนื้อเหลือบ มีแถบสีดำพาดจากปลายปากจนถึงส่วนท้ายลำตัว

มีความยาวโดยเฉลี่ย 10 เซนติเมตร และสามารถโตเต็มที่ได้ 15 เซนติเมตร  พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในแถบอินโด-แปซิฟิก โดยอาศัยอยู่กับปะการัง, กัลปังหา และหนามของเม่นทะเล เพื่อหลบหลีกจากศัตรูผู้ล่า เนื่องจากไม่มีอาวุธอะไรที่จะป้องกันตัวได้ มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง จะเอาหัวทิ่มลงพื้นเสมอ และตั้งฉากกับพื้นทะเล แม้แต่จะว่ายน้ำไปไหนมาไหนก็จะไปด้วยลักษณะเช่นนี้เสมอ ในน่านน้ำไทยจัดเป็นปลาที่พบได้บ่อยในบางพื้นที่หน้า 110, คู่มือปลาทะเล โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (ตุลาคม, 2551) ISBN 978-974-484-261-9

กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และเป็นปลาสวยงาม "Eyewitness handbooks Aquarium Fish: The visual guide to more than 500 marine and freshwater fish varieties" By Dick Mills. Page 283ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้ว โดยกรมประมง ของประเทศไทย โดยเพาะขยายพันธุ์ในบ่อ ด้วยการให้กินแพลงก์ตอนสัตว์, เคย และโคพีพอด หลังจากฟักแล้ว ลูกปลาจะเริ่มเห็นตัวเมื่ออายุได้ 12-15 วัน จากนั้นจะย้ายลูกปลาไปไว้ในบ่ออนุบาลต่อไป และเปลี่ยนมาให้ลูกปลากินอาร์ทีเมีย เมื่อปลามีความยาวได้ราว 2 นิ้ว ก็จะกินเคยได้เหมือนปลาวัยโตสารคดีเกษตร ช่วงเพื่อนเกษตร, "ข่าวเช้า 7 สี". ช่อง 7: พุธที่ 19 ธันวาคม 2555 แต่ลูกปลาที่ยังเล็กอยู่ คืออายุไม่เกิน 15 วัน จะมีการว่ายน้ำเหมือนกับปลาส่วนใหญ่ทั่วไป จนกระทั่งมีรูปร่างเหมือนปลามีดโกน จึงจะอยู่ในลักษณะหัวทิ่ม และเข้ามารวมฝูงกัน

นอกจากนี้แล้ว ปลามีดโกนยังเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีชีวิตอีกชนิดหนึ่ง เพราะแทบจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปร่างเลยมานานกว่า 60 ล้านปีแล้ว ตั้งแต่ยุคต้นไมโอซีน เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับฟอสซิลบรรพบุรุษของปลาชนิดนี้ที่ขุดพบที่เทือกเขาแอลป์ทางตอนเหนือของอิตาลีหน้า 137-144, ครั้งแรกของเมืองไทย เพาะพันธุ์ใบมีดโกน, คอลัมน์ Blue Planet โดย นันทวัฒน์ โชติสุวรรณ. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 32 ปีที่ 3: กุมภาพันธ์ 2013
# ตีนตุ๊กแก
ตีนตุ๊กแก (Coatbuttons, Mexican daisy) เป็นไม้ล้มลุก ออกดอกตลอดปี พบขึ้นทั่วไปเป็นพืชที่ทนแล้งได้ดี มีลำต้นทอดนอนไปตามพื้น ชูยอดและดอกขึ้นตามต้นและใบมีขน ข้อของต้นที่แตะพื้นจะมีรากและเจริญเป็นต้นใหม่ได้.Thai plants

ลักษณะทั่วไป
thumb|left|upright|ลักษณะต้นตีนตุ๊กแก 

เป็นไม้ล้มลุกฤดูเดียว เลื้อยทอดไปบนพื้นดิน สูงถึง 50 ซม. 

ลำต้น ต้นเล็กเรียวสีขาวแกมเขียว แตกแขนงเล็กน้อย ลำต้นมีขนปกคลุม

ใบ ใบเดี่ยว เรียงตัวแบบตรงข้าม ก้านใบยาว 5-15 มม. ด้านบนก้านใบเป็นร่อง ใบรูปไข่หรือรูปข้าวหลามตัด ขอบใบหยัก โคนใบแหลมหรือ attenuate ปลายใบแหลม ผิวใบมีขนเล็ก ๆ ปกคลุม ท้องใบและหลังมีขนสีน้ำตาลปกคลุมผิวใบทั้งสองด้านแต่ผิวใบด้านล่างมีหนาแน่นกว่า 
thumb|left|ดอก
ดอก ช่อดอกเป็นแบบ ovoid head เกิดที่ปลายกิ่ง ก้านช่อดอกเล็กเรียว ยาว 10-25 ซม. มีขนปกคลุม โคนช่อ ดอกมี ใบประดับ สีเขียวจำนวนมาก รูปไข่หรือรูปขอบขนาน ปลายแหลม โคนมนหรือตัดตรง กว้าง 1-3 มม. ยาว 3- 6 มม. มีขนปกคลุม เส้นผ่าศูนย์กลางช่อดอกเมื่อดอกบาน 1-2 ซม. ดอกย่อยมี 2 แบบ ดอกรอบนอก (ray flowers) 1 วง จำนวน 4-6 ดอก ดอกย่อยชั้นใน (disc flower) เป็นกระจุกหลายวง อัดแน่นบนฐานรองดอก ไม่มีก้านดอกย่อย โคนดอกย่อยมี ใบประดับ สีขาวแกม ม่วง ยาว 7-8 มม. ray flowers เป็นแบบ ligulate type กลีบเลี้ยง สีขาว มี ลักษณะเป็นเส้นขนเล็ก ๆ ยาว 3-4 มม. จำนวนมาก กลีบดอก 5 กลีบ โคนกลีบสีขาว ติดกันเป็นหลอด ปลายกลีบสีเหลือง ติดกันเป็นแผ่นเดียว กว้าง 3-4 มม. ยาว 3-4 มม. ปลายกลีบเว้าหยักเป็น 2-3 พู ไม่มีเกสรเพศผู้ มีเกสรเพศเมีย รังไข่แบบ inferior ovary มีขนปกคลุม ก้านเกสรเพศเมียยาวกว่าหลอดกลีบดอกเล็กน้อย ปลายแยกเป็นยอดเกสร 2 แฉก disc flower เป็นแบบ tubular type  แยกกันเป็น 5 แฉก หลอดกลีบ กว้าง 0.5-1.2 มม. ยาว 5-7 มม มีเกสรเพศผู้ 5 อัน ก้านชูอับเรณู แยกกันและยาวกว่าหลอดกลีบดอกเล็กน้อย อับเรณู ยาว 1.5-2.5 มม.ติดกันตามยาวล้อมรอบก้านเกสรเพศเมียเอาไว้ เกสรเพศเมีย รังไข่แบบ inferior ovary มีขนปกคลุม ก้านเกสร เพศเมียยาวกว่าเกสรเพศผู้ ปลายแยกเป็นยอดเกสร 2 แฉก รังไข่มีขนเล็ก ๆ ปกลุมมี 1 ออวุล 

ผล รูปหอก 2 อันประกบกัน กว้าง 1-3 เซนติเมตร ด้านข้างของผลมีจะงอยเล็กน้อย ผิวมีขน มีกลีบเลี้ยงหุ้มผล ผลแห้งไม่แตก เปลือกเหนียว มีขนสีน้ำตาลปกคลุม  

เมล็ด รูปยาวรี 1 เมล็ด เมล็ดรูปเข็มสีน้ำตาลดำมีปุยขน ผลแห้งแบบ achene ยาว 1-2 มม.มีใบประดับติดที่ปลายผล ลักษณะเป็นพู่ขน ช่วยพยุงผลให้ลอยตามลม ข้อของต้นที่แตะพื้นจะมีรากและเจริญเป็นต้นใหม่ได้.สำนักวิชาวิทยาศาสตร์

ถิ่นกำเนิด 
ในเขตร้อนของทวีปอเมริกา และในประเทศไทยพบทุกภาค บริเวณที่ชื้นทั่วไปหรือชื้นแฉะริมน้ำ.ThaiBioDiversity

การขยายพันธุ์ 
การเพาะเมล็ด และการปักชำกิ่ง

การป้องกันและกำจัด 
ใช้วิธีการเขตกรรม เช่น ถาก ตัด ให้สั้นไม่ให้ออกดอก หรือขุดทิ้ง ใช้สารเคมีต่าง ๆ เช่น มาร์เก็ต (ไกลโฟเซต) ดาร์ไฟท์ (ไกลโฟเซต, ไอโซโพฟิลามีน ซอลต์) ดามาร์ค (ไกลโฟเซต) ทัชดาวน์ (ไกลโฟเซต, ไตรมีเซียมซอลต์) .มหาวิทยาลัยแม่โจ้

ระเบียงภาพ
# มังกรทะเลใบหญ้า
มังกรทะเลใบหญ้า  ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathidae) 

เดิมเคยจัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Phyllopteryx จาก itis.gov  แต่ในปัจจุบันได้มีการจำแนกออกเป็นชนิดใหม่

มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับมังกรทะเลใบไม้ ซึ่งเป็นปลาชนิดที่ใกล้เคียงมากที่สุด เพียงแต่มังกรทะเลใบหญ้ามีระยางค์ต่าง ๆ น้อยกว่า มังกรทะเลใบไม้ มีความยาวเต็มที่ได้ถึง 45 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยทั่วไปประมาณ 30 เซนติเมตร

พบกระจายพันธุ์เฉพาะตอนใต้ของออสเตรเลียเท่านั้น และเกาะทัสมาเนีย เหมือนกับมังกรทะเลใบไม้ โดยอาศัยอยู่ตามกองหินและแนวปะการัง หรือกอสาหร่าย พบได้ในระดับความลึกถึง 50 เมตร

เป็นปลาที่มีพฤติกรรมการขยายพันธุ์เช่นเดียวกับปลาชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน คือ ตัวผู้เป็นฝ่ายอุ้มท้อง ตัวเมียจะวางไข่ได้ครั้งละประมาณ 1,200 ฟอง ในหน้าท้องของตัวผู้ ไข่ใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนถึงจะฟักเป็นตัว ตัวอ่อนเมื่อฟักออกมาแล้วจะกินอาหารได้เลยทันทีและว่ายน้ำเป็นอิสระได้เองDragon Search 

ปัจจุบันมีการเลี้ยงแสดงไว้ตามพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลกประมาณ 50 แห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจีย ซึ่งมีความพยายามในการเพาะขยายพันธุ์อยู่Endangered sea dragon at Ga. aquarium pregnant จาก USA Today 

ดูเพิ่ม
มังกรทะเลใบไม้