wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# แอลบล็องก์
แอลบล็องก์  หรือ เอ็ลบิง  เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโปแลนด์ มีประชากร 127,892 คน (ค.ศ. 2006) เป็นเมืองหลวงของอดีตจังหวัดแอลบล็องก์ เป็นเมืองท่าบนริมฝั่งแม่น้ำแอลบล็องก์ที่ไหลลงลากูนวิสตูลา ประมาณ 10 กิโลเมตรทางเหนือ เป็นเมืองท่าทางทะเลและมีอุตสาหกรรมต่อเรือและซ่อมเรือ อุตสาหกรรมโลหการ เครื่องจักร
# เทือกเขาตะนาวศรี
เทือกเขาตะนาวศรี  เป็นชื่อทางภูมิศาสตร์ของเทือกเขาซึ่งเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศพม่ากับประเทศไทย และลากยาวผ่านคอคอดกระลงไปจนถึงคาบสมุทรมลายู ยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาตะนาวศรี ชาวพม่าเรียกว่า "บีล็อกตอง" (Bilauktaung)

 ศัพทมูลวิทยา 
แนวเทือกเขานี้ได้ชื่อตามเขตตะนาวศรีในพม่า ชื่อนี้อาจเพี้ยนมาจากภาษามลายูสำเนียงไทรบุรี คือคำว่า ตานะฮ์เซอรี  ตานะฮ์ มีความหมายว่า "แผ่นดิน" กับ เซอรี มาจากคำว่า ซีเระฮ์ แปลว่า "พลูหรือใบพลู" รวมกันจึงมีความหมายว่า "แผ่นดินที่ปลูกพลู"ประพนธ์ เรื่องณรงค์. รศ. จดหมายจากครูยูโซะ เล่าเรื่องภาษามลายูในภาษาไทย. กรุงเทพฯ:สถาพรบุ๊คส์. 2556, หน้า 71

 ภูมิศาสตร์ 
ทางใต้ของเส้นขนานที่ 16 เทือกเขาฉานได้แยกออกเป็นแนวเทือกเขาสูงชั้นขนาบข้างแคบ ๆ ซึ่งทอดลงไปทางใต้ตามคอคอดกระ แนวเทือกเขาที่อยู่ทางตะวันตกสุดนั้นถูกตัดจากชายฝั่งตะนาวศรีโดยรอยเลื่อนเจดีย์สามองค์ ส่วนทางตะวันออกของเทือกเขาตะนาวศรีนั้นเป็นหุบเขาสาละวินและคเยง

ไปทางตะวันออกด้านประเทศไทย เทือกเขานี้มีแม่น้ำแควใหญ่และแควน้อยไหลตัดผ่าน ในบริเวณนี้ มีลักษณะเป็นแนวลาดเขาเล็ก ๆ สลับหุบเขาแคบ ๆ ซึ่งมักจะกว้างเพียงราว 2 กิโลเมตร และถัดออกไปทางตะวันออกอีกนั้นมีเพียงลาดเขาโดด ๆ อันเป็นจุดที่เทือกเขาตะนาวศรีสิ้นสุดลงในที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทย
 
ระดับความสูงเฉลี่ยของเทือกเขาตะนาวศรีในฝั่งพม่าจะสูงกว่าฝั่งไทย โดยมียอดเขาหลายยอดที่สูงถึง 1,000 เมตร ขณะที่ฝั่งไทย ยอดเขาสูงสุดสามารถวัดได้ราว 800 เมตรThe Physical Geography of Southeast Asia, Avijit Gupta, Oxford University Press, 2005. ISBN 9780199248025

จุดสูงที่สุดในเทือกเขาตะนาวศรีนั้นอยู่ในเทือกเขาบีล็อกตอง อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี ซึ่งสูงที่สุดที่ 2,231 เมตร แนวเทือกเขาที่ลากต่อลงไปทางใต้ของเทือกเขาบีล็อกตองนั้นจะไปบรรจบกับปลายสุดด้านเหนือของคอคอดกระ งานวิจัยทางธรณีวิทยาล่าสุดกล่าวถึงส่วนใต้สุดของเทือกเขาตะนาวศรีในพื้นที่คอคอดว่า "ทิวเขาภูเก็ต", "ทิวเขานครศรีธรรมราช" และ "ทิวเขาตีตีวังซา" อย่างไรก็ตาม ชื่อเหล่านี้จะไม่พบปรากฏอยู่ในหลักฐานธรณีวิทยาสมัยเก่า

เทือกเขาตะนาวศรีเป็นส่วนหนึ่งของสันเขาแกรนิตยาวซึ่งมีอายุเก่ากว่าเทือกเขาหิมาลัย ที่ราบสูงมลายูอันเป็นจุดใต้สุดของระบบภูเขานี้และเทือกเขาตีตีวังซานั้นเป็นจุดเริ่มต้นของเทือกเขาโกตาบารูในฝั่งมาเลเซียWolf Donner, The Five Faces of Thailand. Institute of Asian Affairs, Hamburg 1978 - ISBN 0-7022-1665-8
 
เทือกเขาตะนาวศรีปกคลุมไปด้วยป่าไม้เป็นบริเวณกว้าง และเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์หลายชนิด ซึ่งรวมไปถึงช้างเอเชียและเสือโคร่ง
# ออลโย
แม่น้ำออลโย  เป็นสาขาแม่น้ำด้านซ้ายของแม่น้ำโป ในแคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี มีความยาว 280 กิโลเมตร มีต้นน้ำเกิดจากเทือกเขารีเชียนแอลป์ ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านทะเลสาบอีเซโอ ไปลงแม่น้ำโป ห่างจากเมืองมันตูอาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 16 กิโลเมตร
# เกาะมินอร์กา
มินอร์กา , มานอร์กา  หรือ เมนอร์กา  เป็นเกาะในประเทศสเปน เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 2 ของหมู่เกาะแบลีแอริก ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อในภาษาละตินคือ Insula Minor (หรือต่อมาคือ Minorica "เกาะน้อย") เพราะเล็กกว่าเกาะข้างคือคือ เกาะมาจอร์กา มินอร์กามีประชากรราว 94,383 คน (ข้อมูลวันที่  1 มกราคม ค.ศ. 2010) ตั้งอยู่ระหว่าง 39°47' to 40°00' เหนือ และ 3°52' to 4°24' ตะวันตก มีจุดสูงสุดเรียกเอลโตโรหรือมอนเตโตโร มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 358 เมตร

เมืองหลักของเกาะชื่อ มาออน มีภูมิประเทศเป็นที่สูง ๆ ต่ำ ๆ ชายฝั่งมีลักษณะเว้าแหว่ง มีอ่าวจำนวนมาก ภูมิประเทศทางด้านเหนือเป็นเนินเขาและแห้งแล้ง ด้านใต้เป็นที่ราบสูงดินอุดมสมบูรณ์ มีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ผลิตเนยแข็ง รองเท้าหนัง เลี้ยงปศุสัตว์ ผลิตผลสำคัญ เช่น ธัญพืช มันฝรั่ง อัลมอนด์ แตง ทับทิม

มินอร์กา
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมและรัฐในอารักขาของอังกฤษในทวีปยุโรป‎
หมวดหมู่:หมู่เกาะแบลีแอริก
# ทีนออง
ทีนออง (ค.ศ. 1909–1978) หรือ มองทีนออง (- นิยมทับศัพท์เป็น "หม่องทินอ่อง") เป็นนักประพันธ์และนักวิชาการประวัติศาสตร์พม่าและวัฒนธรรมพม่าคนสำคัญ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ มีผลงานเขียนเป็นหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมพม่าทั้งในภาษาพม่าและภาษาอังกฤษ ผลงานภาษาอังกฤษของเขานั้นได้เปิดมุมมองที่เป็นที่ต้องการมากในการศึกษาประวัติศาสตร์พม่าแบบสากล ซึ่งจนถึงขณะนี้มีเฉพาะนักประวัติศาสตร์อังกฤษในสมัยอาณานิคมเท่านั้น ผลงานที่สำคัญ อาทิ ประวัติศาสตร์พม่า, Folk Elements in Burmese Buddhism, Burmese Drama เป็นต้น

  ประวัติ 
ทีนอองเกิดในครอบครัวชนชั้นสูงของพม่าในปี ค.ศ. 1909 เป็นลื่อ (great-great-grandson) ของมะฮามีนลามีนดีนราซา ซึ่งเป็นทหารในราชสำนักราชวงศ์คองบอง ซึ่งเคยรบในสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่หนึ่ง เขาเป็นลูกชายคนที่ 4 และคนสุดท้องของครอบครัว

ทีนอองสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมอังกฤษเซนต์พอลส์ ซึ่งเป็นของชนชั้นสูงในย่างกุ้ง ปริญญาตรีด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ปริญญาโทด้านกฎหมายแพ่งจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และปริญญาเอกด้านมานุษยวิทยาและวรรณกรรมG.E . Harvey: Imperialist or Historian, A lecture given at the Ramakrishna Hall on 21st February 1973 ทีนอองเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยย่างกุ้งระหว่าง ค.ศ. 1946 ถึง 1958 และรองนายกรัฐมนตรีในปี ค.ศ. 1959 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเอกอัครราชทูตประจำศรีลังกาตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ถึง 1962 และในภายหลังได้เป็นศาสตราจารย์รับเชิญพิเศษที่มหาวิทยาลัยโคลอมเบียและมหาวิทยาลัยเวกฟอเรสต์ตามลำดับ

 หนังสือ 

 Burmese Drama (Oxford University Press, 1937)
 Burmese Folk-Tales (Oxford University Press, 1948)
 Burmese Drama: A study, with translations, of Burmese plays (Oxford University Press, 1956)
 Burmese Law Tales (Oxford University Press, 1962)
 Folk Elements in Burmese Buddhism (Oxford University Press, 1962).
 The  Stricken Peacock: An Account of Anglo-Burmese Relations 1752-1948 (Martinus Nijhoff, 1965)
 Burmese Monk's Tales (Columbia University Press, 1966)
 Epistles Written on Eve of Anglo-Burmese War (Martinus Nijhoff, 1967)
 A History of Burma (Columbia University Press, 1967)
 Lord Randolph Churchill and the dancing peacock : British conquest of Burma 1885
 Burmese history before 1287: A Defence of the Chronicles (1970).
 Folk Tales of Burma (Sterling Publishers, 1976)
# จี. เอช. ฮาร์ดี้
ก็อดฟรีย์ แฮโรลด์ "จี. เอช." ฮาร์ดี้ (FRS; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 - 1 ธันวาคม ค.ศ. 1947)GRO Register of Deaths: DEC 1947 4a 204 Cambridge – Godfrey H. Hardy, aged 70 เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษคนสำคัญ เป็นที่รู้จักแพร่หลายจากผลงานด้านทฤษฎีจำนวนและคณิตวิเคราะห์ นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักนอกวงการคณิตศาสตร์ด้วยผลงานเขียนตั้งแต่ปี 1940 เรื่อง "อะโพโลจีของนักคณิตศาสตร์" (A Mathematician's Apology) ซึ่งได้รับยกย่องเป็นหนึ่งในงานเขียนที่แสดงถึงความนึกคิดของนักคณิตศาสตร์ได้ดีที่สุดสำหรับผู้อ่านที่อยู่นอกวงการ

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914 ฮาร์ดี้ได้เป็นที่ปรึกษาแก่นักคณิตศาสตร์ชาวอินเดีย ศรีนิวาสะ รามานุจัน ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองเป็นที่ชื่นชมกันแพร่หลาย ฮาร์ดี้ตระหนักถึงอัจฉริยภาพของรามานุจันซึ่งเกิดขึ้นเองทั้งที่ไม่ได้รับการศึกษาในระบบ ในเวลาต่อมาทั้งฮาร์ดี้และรามานุจันได้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน และสร้างผลงานวิชาการร่วมกันหลายชิ้น พอล แอร์ดิช เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่า เคยมีผู้ถามฮาร์ดี้ว่างานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาทำให้แก่วงการคณิตศาสตร์คืออะไร ฮาร์ดี้ตอบโดยไม่ลังเลว่า คือการค้นพบรามานุจัน เขาพูดถึงการร่วมงานระหว่างกันว่าเป็น "หนึ่งในเหตุการณ์น่าประทับใจในชีวิตของผม"THE MAN WHO KNEW INFINITY: A Life of the Genius Ramanujan . Retrieved December 2, 2010.

 ประวัติและผลงาน 

 ผลงาน 
ในปี 1911 ฮาร์ดี้และ จอห์น เอเดนซอร์ ลิตเติลวูด เริ่มค้นคว้าวิจัยคณิตศาสตร์ร่วมกันในหัวข้อคณิตวิเคราะห์และทฤษฎีจำนวนเชิงวิเคราะห์ ทั้งคู่เสนอคำตอบบางส่วนสำหรับข้อปัญหาของแวร์ริงโดยใช้พัฒนาวิธีการที่ปัจจุบันเรียกว่าวิธีวงกลมฮาร์ดี้-ลิตเติลวูด นอกจากนี้แล้วฮาร์ดี้และลิตเติลวูดได้พิสูจน์ผลลัพธ์และเสนอข้อความคาดการณ์ในด้านทฤษฎีของจำนวนเฉพาะ ข้อความคาดการณ์ที่เป็นที่รู้จักคือ ข้อความคาดการณ์ข้อแรกและข้อความคาดการณ์ข้อที่สองของฮาร์ดี้-ลิตเติลวูด  ความร่วมมือของนักคณิตศาสตร์ทั้งสองได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในการทำงานร่วมกันที่ประสบผลสำเร็จอย่างมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของคณิตศาสตร์ ในการบรรยายเมื่อปี 1947 ฮาราลด์ บอห์ร นักคณิตศาสตร์ชาวเดนมาร์ก เล่าถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเขาที่กล่าวว่า "ปัจจุบันมีนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ เพียงสามคนเท่านั้น คือ ฮาร์ดี้, ลิตเติลวูด, และฮาร์ดี้-ลิตเติลวูด""Nowadays, there are only three really great English mathematicians: Hardy, Littlewood, and Hardy–Littlewood." จาก 

ฮาร์ดี้ยังเป็นที่รู้จักจากหลักการของฮาร์ดี-ไวน์แบร์กซึ่งเป็นหลักการพื้นฐานในพันธุศาสตร์ประชากร เขาตั้งหลักการดังกล่าวขึ้นมาในปี 1908 โดยค้นพบหลักการนี้ด้วยตัวของตัวเองแยกจากวิลเฮ็ล์ม ไวน์แบร์ก จุดเริ่มต้นมาจากฮาร์ดี้เล่นคริกเกตกับเรจินัลด์ พูนเน็ตต์ ซึ่งเป็นนักพันธุศาสตร์ พูนเน็ตต์ตั้งปัญหาข้อนี้ให้ฮาร์ดี้ในรูปคณิตศาสตร์แท้ ๆ เท่านั้น เป็นไปได้ว่า ฮาร์ดี้ผู้ไม่มีความสนใจในวิชาพันธุศาสตร์และกล่าวถึงคณิตศาสตร์ในหลักการนี้ว่า "ง่ายมาก" อาจไม่ตระหนักถึงความสำคัญในอนาคตของผลลัพธ์ที่เขาคิดขึ้นนี้

เอกสารวิจัยของฮาร์ดี้ร่วมได้ทั้งหมด 7 เล่มได้รับการตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด

บรรณานุกรม
 
 Hardy, G. H. (1940) Ramanujan, Cambridge University Press: London (1940). Ams Chelsea Pub. (November 25, 1999) ISBN 0-8218-2023-0.
# โพนทอง
เมืองโพนทอง  เป็นเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแขวงจำปาศักดิ์Maplandia world gazetteer ทิศตะวันออกติดกับเมืองปากเซ ทิศใต้ติดกับเมืองจำปาศักดิ์ ทิศตะวันตกและทิศเหนือติดกับประเทศไทย เป็นเมืองที่เป็นทางผ่านของการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ โดยเฉพาะไทย-ลาว และเป็นแหล่งปลูกข้าว
# เกาะมาจอร์กา
มาจอร์กา , มัลยอร์กา  หรือ มายอร์กา  เป็นเกาะในประเทศสเปน ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เป็นเกาะใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะแบลีแอริก เป็นเกาะที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเกาะที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 ของสเปน (รองจากเกาะเตเนริเฟในแคว้นกานาเรียส) เมืองหลวงของเกาะคือเมืองปัลมา ที่ยังเป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองแห่งหมู่เกาะแบลีแอริก 

เช่นเดียวกับเกาะอื่นในหมู่เกาะแบลีแอริกอย่างอิบิซา ฟอร์เมนเตรา และมินอร์กา ที่เป็นจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวในวันหยุดที่ได้รับความนิยมมาก นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มาจากเยอรมนี สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ ชื่อของเกาะมาจากภาษาละติน insula maior, "เกาะใหญ่กว่า" ที่ต่อมาคือ Maiorica, "(เกาะ) ที่ใหญ่กว่า" ซึ่งเป็นการเปรียบเทียบกับเกาะมินอร์กา

เกาะนี้เป็นเกาะที่มีชายฝั่งเว้าแหว่งและลาดลึก โดยเฉพาะทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา ด้านตะวันออกและด้านใต้พื้นที่เป็นที่ราบลูกคลื่น และมีความอุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การเพาะปลูก มีการผลิตบรั่นดี

 ภูมิศาสตร์ 

 ภูมิภาค 
มาจอร์กาเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของสเปนตามพื้นที่และมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 2  มายอร์ก้ามีพื้นที่ภูเขา 2 แห่งคือ Serra de Tramuntana และ Serres de Llevant แต่ละแห่งมีความยาวประมาณ 70 กม. (43 ไมล์) และครอบครองส่วนตะวันตกเฉียงเหนือและตะวันออกของเกาะตามลำดับ

ยอดเขาที่สูงที่สุดในมายอร์ก้าคือ Puig Majorที่ 1,445 เมตร (4,741 ฟุต) ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือประกอบด้วยอ่าวสองแห่ง ได้แก่ Badia de Pollença และ Badia d'Alcúdia ที่มีขนาดใหญ่กว่า

 มรดกโลก 
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมของ Serra de Tramuntana ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี 2554 
มาจอร์กา
หมวดหมู่:หมู่เกาะแบลีแอริก
# กีซา
กีซา  หรือ อัลญีซะฮ์  เป็นนครใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศอียิปต์ รองจากไคโร และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของแอฟริกา เป็นรองเพียงกินชาซา, เลกอส และไคโร ตั้งอยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ อยู่ห่างจากศูนย์กลางของไคโรไปทางตะวันตกเฉียงใต้  กีซาเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการกีซาที่มีประชากร 9.2 ล้านคนใน ค.ศ. 2021

กีซาเป็นเมืองที่มีชื่อเสียง เป็นที่ตั้งของที่ราบสูงกีซา ที่ตั้งของอนุสรณ์โบราณ อย่างเช่น เกรตสฟิงซ์และพีระมิด 3 แห่งที่สร้างในสมัยราชวงศ์ที่ 4 ของอียิปต์

 ภูมิศาสตร์ 
นครกีซาเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าการกีซา ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เขตทางตะวันออกเฉียงเหนือของเขตผู้ว่าการ นครนี้มีประชากรตามสำมะโนแห่งชาติใน ค.ศ. 2006 ที่ 2,681,863 คน

ภูมิอากาศ
กีซามีสภาพภูมิอากาศทะเลทรายร้อน (เคิพเพิน: BWh) คล้ายกับไคโร ในช่วงฤดูใบไม้ผลิมักมีพายุนำฝุ่นทรายเข้านครในช่วงเดือนมีนาคมถึงมษายน อุณหภูมิในช่วงฤดูหนาวตอนกลางวันสูงถึง  ส่วนตอนกลางคือลดต่ำถึงน้อยกว่า  ในฤดูร้อน อุณหภูมิสามารถขึ้นสูงถึง  และต่ำลงถึง  นครกีซาไม่ค่อยพบฝน และอากาศหนาวเย็นแทบไม่ได้พบเห็นบ่อยมาก

จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 อุณหภูมิสูงสุดเท่าที่บันทึกคือ  ในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1965 ส่วนอุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกคือ  ในวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1966
# เกาะอิบิซา
อิบิซา  หรือ ไอบิซา  เป็นเกาะในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศสเปนอยู่นอกชายฝั่ง 79 กิโลเมตรจากเมืองบาเลนเซีย มีพื้นที่ 572 ตารางกิโลเมตร เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของหมู่เกาะแบลีแอริก เขตการปกครองตนเองของสเปน เมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองอิบิซา, ซันตาเอาลาริอาดัสริว และซันอันตอนีดาปูร์มัญ จุดสูงสุดของเกาะมีชื่อว่า ซาตาลายาซา (Sa Talaiassa) หรือซาตาลายา (Sa Talaia) ที่มีความสูง 475 ม./1,558 ฟุต จากระดับน้ำทะเล

เมืองเป็นที่รู้จักเรื่อง การจัดงานสังสรรค์ในคลับในช่วงฤดูร้อน มีนักท่องเที่ยวมากมาย เป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวคลับวัยรุ่น มีคลับที่มีชื่อเสียงอย่างกาเฟเดลมาร์ ที่มีจุดเด่นเรื่องแนวเพลงชิลเอาต์ และยังมีอีบีซาร็อกส์ที่เป็นการแสดงสด 

เนื่องจากเป็นจุดหมายปลายทางที่นิยมจากนักท่องเที่ยว ยูเนสโกจึงประกาศให้เป็นมรดกโลก
# มาร์ตีนิก
มาร์ตีนิกราชบัณฑิตยสถาน. หลักเกณฑ์การทับศัพท์ภาษาฝรั่งเศส ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2555, หน้า 54. หรือ มาร์ตีนีก 1 กันยายน 2565. (หรือ ;BWETAMO KREYOL MATNIK – Potomitan – Site de promotion des cultures et des langues créoles – Annou voyé kreyòl douvan douvan , Dictionnaire du créole martiniquais, Raphaël Confiant Kalinago:  หรือ) เป็นเกาะทางตะวันออกของทะเลแคริบเบียน ในหมู่เกาะวินด์เวิร์ด เป็นแคว้นโพ้นทะเลและจังหวัดโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส มีพื้นที่ 1,128 ตารางกิโลเมตร (436 ตารางไมล์) มีเมืองหลวงชื่อ  ซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งตอนเหนือของอ่าวชื่อเดียวกัน ภูมิประเทศเป็นภูเขา มีภูเขาไฟมงตาญเปอเล อยู่ทางเหนือของเกาะ เป็นแหล่งท่องเที่ยว ส่งสินค้าออก เช่น น้ำตาล  กล้วย สับปะรด และซีเมนต์

คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เดินทางมาพบเกาะนี้ใน ค.ศ. 1502 ต่อมาชาวฝรั่งเศสเข้ามาตั้งถิ่นฐานใน ค.ศ. 1635 และเป็นอาณานิคมฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1674 ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ชาวดัตช์และชาวอังกฤษเข้าโจมตี ใน ค.ศ. 1762 อังกฤษเข้ายึดครองแต่ฝรั่งเศสยึดกลับคืนมาได้ อังกฤษยึดครองอีกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1794-1802 และ ค.ศ. 1809-1814 จน ค.ศ. 1946 ฝรั่งเศสประกาศเกาะนี้เป็นจังหวัดโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
# โทโยฮาชิ
โทโยฮาชิ  เป็นนครในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1906 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น   โทโยฮาชิมีประชากรประมาณ 377,453 คน 160,516 หลังคาเรือนสถิติทางการของนครโทโยฮาชิ   และมีความหนาแน่นของประชากร 1,400 คนต่อตารางกิโลเมตร โทโยฮาชิเคยเป็นนครที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของจังหวัดไอจิ จนกระทั่งวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2005 นครโทโยตะได้มีขนาดพื้นที่แซงหน้าโทโยฮาชิ เนื่องจากได้มีการควบรวมเทศบาลข้างเคียงจำนวน 6 แห่ง

 ภูมิศาสตร์ 
 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดไอจิ
 โทโยกาวะ
 ชินชิโระ
 ทาฮาระ
 จังหวัดชิซูโอกะ
 เขตคิตะ ฮามามัตสึ
 โคไซ

 ประวัติศาสตร์ 
ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ภายใต้รัฐบาลเมจิใน ค.ศ. 1879 ได้มีการจัดตั้งเทศบาลเมืองโทโยฮาชิขึ้น ซึ่งอยู่ภายในเขตอำเภออัตสึมิ จังหวัดไอจิ ต่อมาโทโยฮาชิก็ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครใน ค.ศ. 1906 และได้รับการยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางใน ค.ศ. 1999 ทำให้มีความเป็นอิสระจากจังหวัดเพิ่มมากขึ้น ในการปกครองตนเองท้องถิ่น

 ประชากร 
thumb|200px|เขตการจ้างงานมหานครโทโยฮาชิ
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่นสถิติประชากรของนครโทโยฮาชิ ประชากรของโทโยฮาชิเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา
# เทศบาลเมืองสุโขทัยธานี
สุโขทัยธานี เป็นเทศบาลเมืองในอำเภอเมืองสุโขทัย และเป็นหนึ่งในสี่เทศบาลเมืองของจังหวัดสุโขทัย คู่กับเทศบาลเมืองศรีสัชนาลัย เทศบาลเมืองสวรรคโลก และเทศบาลเมืองกลางดง จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480 และก่อตั้งสำนักงานเมื่อ พ.ศ. 2501 มีพื้นที่ 3.5 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ริมสองฝั่งแม่น้ำยม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลธานีทั้งตำบล เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดสุโขทัย

 ประวัติความเป็นมา 
เทศบาลเมืองสุโขทัยธานี ถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2480เว็ปไซต์ทางการ เทศบาลเมืองสุโขทัยธานี ตามพระราชกฤษฎีกา จัดตั้งเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี จังหวัดสวรรคโลก และได้ประกาศให้จัดตั้งเทศบาล เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2480 โดยตั้งอยู่ที่ตำบลธานี อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสวรรคโลก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2482 ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อจังหวัดสวรรคโลกเป็นจังหวัดสุโขทัยมาจนถึงปัจจุบัน

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
เทศบาลตั้งอยู่ทางภาคกลางตอนบน บริเวณกึ่งกลางของตัวอำเภอเมืองสุโขทัย อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ระยะทาง 440 กิโลเมตร
 ทิศเหนือ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลปากแคว ตำบลปากแคว อำเภอเมืองสุโขทัย 
 ทิศใต้ ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลยางซ้าย ตำบลยางซ้าย อำเภอเมืองสุโขทัย 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหลุม ตำบลบ้านหลุม อำเภอเมืองสุโขทัย 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลตำบลบ้านกล้วย ตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย 

 ประชากรและเขตการปกครอง 
เทศบาลเมืองสุโขทัยธานี มีประชากรรวมทั้งสิ้น 13,567สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร(รายเดือน) สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง คน แบ่งออกเป็นผู้ชาย 6,313 คน กับผู้หญิง 7,254 คน แบ่งเขตการปกครองเป็น 12 ชุมชน ประกอบไปด้วย

 ชุมชนวังหิน
 ชุมชนบางแก้ว
 ชุมชนราชธานี
 ชุมชนประชาร่วมใจ
 ชุมชนคูหาสุวรรณ
 ชุมชนวิเชียรจำนงค์
 ชุมชนคลองโพธ์
 ชุมชนคลองตาเพชร
 ชุมชนตาลเดี่ยว
 ชุมชนร่วมพัฒนา
 ชุมชนเลอไท
 ชุมชนพระแม่ย่า

 โครงสร้างพื้นฐาน 

 การขนส่ง 

 ทางถนน 

 ระหว่างจังหวัดและเมือง 
สามารถเดินทางได้โดยรถส่วนตัว และระบบขนส่วนมวลชนต่างๆ (รถทัวร์ รถตู้ บขส) ผ่านทางหลวงสายสำคัญต่างๆ โดยเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี เป็นจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ตรงวงเวียนหอนาฬิกาสุโขทัย

 ภายในตัวเมือง 
“รถคอกหมู” เป็นรถโดยสารประจำทาง ระหว่างเขตเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี ไปยังเมืองเก่า (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย) และต่างอำเภอ เช่น ศรีสำโรง กงไกรลาศ บ้านด่านลานหอย

 ทางราง 
ปัจจุบันเทศบาลเมืองสุโขทัยธานี ไม่มีระบบขนส่งทางราง โดยสถานีรถไฟที่อยู่ใกล้สุดคือ สถานีรถไฟสวรรคโลก อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย โดยมีระยะห่าง 39 กม. สามารถเดินทางได้โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101

ในอนาคตทางกระทรวงคมนาคมมีแผนที่จะก่อสร้างรถไฟความเร็วสูงสายเหนือ เส้นทางพิษณุโลก - เชียงใหม่ และจะมีการก่อสร้างสถานีรถไฟความเร็วสูงสุโขทัยในบริเวณตำบลบ้านสวน อำเภอเมืองสุโขทัย

 สถานที่ราชการของจังหวัด 

 ศาลากลางจังหวัดสุโขทัย
 สำนักงานการปฏิรูปที่ดินจังหวัดสุโขทัย
 สำนักงานที่ดินจังหวัดสุโขทัย
 ตำรวจภูธรจังหวัดสุโขทัย
 ที่ทำการไปรษณีย์สุโขทัย
 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุโขทัย
 การประปาส่วนภูมิภาค สาขาสุโขทัย

 สถานศึกษา 

 โรงเรียนเทศบาลวัดไทยชุมพล (ดำรงประชาสรรค์)
 โรงเรียนเทศบาลเมืองสุโขทัย
 โรงเรียนสารสาสน์วิเทศ สุโขทัย
 โรงเรียนอุดมดรุณี
 โรงเรียนกวางตง
 วิทยาลัยอาชีวศึกษาสุโขทัย

 ศาสนสถาน 

 วัดราชธานี
 วัดคูหาสุวรรณ
 วัดไทยชุมพล
 วัดศรีเสวตวนาราม

 สถานที่สำคัญอื่นๆ 

 พิพิธภัณฑ์รามคำแหง
 พิพิธภัณฑ์สังคโลกสุโขทัย
 วงเวียนหอนาฬิกา
 สวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติ
 ถนนคนเดินสุโขทัย
 ศาลพระแม่ย่า

 ภาพ
# น้ำตกภูฟ้า
น้ำตกภูฟ้า ตั้งอยู่กลางป่าลึกใกล้ชายแดนลาว เป็นน้ำตกที่สูงที่สุดในอุทยานแห่งชาติดอยภูคา ในเขตอำเภอแม่จริม จังหวัดน่าน“น้ำตกภูฟ้า (-) - ดอยภูคา”  สูงประมาณ 140 เมตร มีทั้งหมด 12 ชั้น“แอบอิงสายน้ำงดงามแห่งภูคาที่ น้ำตกภูฟ้า” น้ำตกภูฟ้าเป็นน้ำตกขนาดใหญ่อยู่ท่ามกลางป่าดิบเขาอันอุดมสมบูรณ์ และมีน้ำตลอดปี   

ชั้นล่างสุดของน้ำตกเป็นแอ่งน้ำใหญ่และลึก มีผาน้ำตกลาดชันขึ้นไปเป็นขั้นบันไดสามารถมองเห็นชั้น 1 ถึงชั้น 3 ได้ชัดเจน รวมความสูงไม่ต่ำกว่า 100 เมตร ส่วนชั้นอื่นต้องปีนป่ายขึ้นไปทีละชั้นจึงจะสามารถเห็นได้ โดยเฉพาะชั้น 5 และ 6 สายน้ำจะทิ้งตัวลงตามผาหินเป็นสองสาย ชั้น 10 จะเป็นม่านน้ำลดหลั่นเป็นชั้นๆ ตามผาหินกว้าง และชั้น 12 สายน้ำจะทิ้งตัวจากผาสูงใหญ่อลังการ
# อิวากิ (จังหวัดฟูกูชิมะ)
อิวากิ  เป็นนครในจังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ริมชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางตอนใต้ของภูมิภาคฮามาโดริ ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2020 อิวากิมีประชากร 337,765 คน 143,500 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 270 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น  นับเป็นนครที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดฟูกูชิมะ และใหญ่เป็นอันดับ 10 ในประเทศญี่ปุ่น (ค.ศ. 2010) อิวากิได้รับการกำหนดเป็นนครศูนย์กลาง และอีกทั้งยังเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชื่อเขียนด้วยฮิรางานะ นครอิวากิในปัจจุบันมาจากการควบรวมเทศบาลขนาดเล็ก 14 แห่งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966 ในทุก ๆ ปี อิวากิจะมีการจัดงานเทศกาลไทระทานาบาตะ ในวันที่ 6–8 สิงหาคม

 ประวัติศาสตร์ 
thumb|left|ศาลาว่าการนครอิวากิ

นครอิวากิในปัจจุบันจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1966 โดยการควบรวม 14 เทศบาล ซึ่งเป็นเทศบาลนคร 5 แห่ง ได้แก่ ไทระ (平), อูจิโง (内郷), อิวากิ (磐城), นาโกโซะ (勿来), และ โจบัง (常磐); เทศบาลเมือง 4 แห่ง ได้แก่ ยตสึกูระ, (四倉) โทโนะ (遠野), โองาวะ (小川) และ ฮิซาโนฮามะ (久之浜); และเทศบาลหมู่บ้าน 5 แห่ง ได้แก่ โยชิมะ (好間), มิวะ (三和), ทาบิโตะ (田人), คาวามาเอะ (川前) และ โอฮิซะ (大久) โดยไทระได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเทศบาลนครและสำนักงานการบริหารต่าง ๆ

เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1999 อิวากิได้รับการกำหนดให้เป็นนครศูนย์กลาง ทำให้มีอำนาจในการปกครองตนเองท้องถิ่นเพิ่มขึ้นและมีความเป็นอิสระจากหน่วยงานบริหารของจังหวัดมากขึ้น

เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 2011 อิวากินี้ได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวและสึนามิ นับตั้งแต่เกิดเหตุจนถึงวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 มีผู้เสียชีวิต 303 ราย และยังมีผู้สูญหายอีก 82 ราย

 ประชากร 
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของอิวากิยังคงค่อนข้างคงที่ในช่วง 60 ปีที่ผ่านมา

thumb|มุมมองทางด้านทิศใต้ของสถานีรถไฟอิวากิ
# โทยามะ (เมือง)
โทยามะ  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดโทยามะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ติดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นในภูมิภาคชูบุ ภาคกลางของเกาะฮนชู อยู่ทางทิศเหนือของนครนาโงยะไปประมาณ 200 กิโลเมตร และทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโตเกียวประมาณ 300 กิโลเมตร นครโทยามะมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น  มีประชากรประมาณ ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 406,727 คน และมีความหนาแน่นประชากรอยู่ที่ 328 คนต่อตารางกิโลเมตร

 ภูมิศาสตร์ 
นครโทยามะเป็นเมืองริมชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น ใจกลางเมืองตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดโทยามะ แต่เขตเทศบาลนครโทยามะทั้งหมดจะครอบคลุมทั้งพื้นที่ตอนกลางยาวไปจนถึงส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดโทยามะ
 นครอิมิซุ
 นครนาเมริกาวะ
 นครโทนามิ
 นครนันโตะ
 เมืองคามิจิ
 เมืองทาเตยามะ
 หมู่บ้านฟูนาฮาชิ
 จังหวัดนางาโนะ
 นครโอมาจิ
 จังหวัดกิฟุ
 นครฮิดะ
 นครทากายามะ

 ภูมิอากาศ 

 ประชากร 
จากสำมะโนประชากรญี่ปุ่นToyama population statistics จำนวนประชากรของนครโทยามะเริ่มคงที่หลังจากที่เพิ่มขึ้นมาเป็นเวลานาน

 การเมืองการปกครอง 
right|200px|thumb|ศาลาว่าการนครโทยามะ

นครโทยามะปกครองในรูปแบบเทศบาลระบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครซึ่งเป็นฝ่ายนิติบัญญัติระบบสภาเดียว มีสมาชิกจำนวน 38 คน นครโทยามะมีสถานะเป็นนครศูนย์กลาง ซึ่งมีอำนาจในการบริหารท้องถิ่นมากกว่านครทั่วไป

 ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ 
 เมืองพี่น้อง 
โทยามะเป็นเมืองพี่น้องกับ
  เวลลิงตัน รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย (ค.ศ. 1992)
  เดอแรม รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐ (ค.ศ. 1989)
  โมฌีดัสกรูซิส รัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล (ค.ศ. 1979)
  ควังจู ประเทศเกาหลีใต้ (ค.ศ. 2011)

 เมืองมิตรภาพ 
  ฉินฮวงเต่า มณฑลเหอเป่ย์ ประเทศจีน (ค.ศ. 1981)
# หญ้าขน
หญ้าขน เป็นพืชในวงศ์หญ้า เป็นพืชหลายฤดู แพร่กระจายด้วยเมล็ด และการแตกไหล ออกรากตามข้อ สูงประมาณ 2 เมตร ใบมีขน ยาว 10 - 30ซม. และกว้าง  1 -1.5 ซม. บริเวณข้อมีขน ดอกเป็นดอกช่อ ยาว 10 - 20 ซม. ออกดอกตลอดปี ชอบดินที่ระบายน้ำได้ไม่ดี พบตามบริเวณที่นาและน้ำท่วมขัง พบได้ทั่วประเทศไทย
 อ้างอิง 
 Noda, K., Teerawatsakul, M., Prakongvongs, C., Chaiwiratnukul, L.1994. Major weed in Thailand. Ministry of Agriculture and cooperative.
หมวดหมู่:หญ้า
# พระเจ้าเหยา
พระเจ้าเหยา , (ตามตำนาน 2356-2255 ก่อนคริสตกาล) คือ ผู้ปกครองจีนตามตำนาน ในยุคสามกษัตริย์ห้าจักรพรรดิ ชื่ออื่นที่เรียกกันได้แก่ เถาถัง ซื่อ (陶唐氏) หรือ ถัง เหยา (唐堯) เมื่อแรกเกิดมีนามว่า อี ฟ่างซวิน (伊放勳) หรือ อี ฉี (伊祁) เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของจักรพรรดิคู่

พระเจ้าเหยามักได้รับยกย่องว่าเป็นพระมหากษัตริย์ที่สมบูรณ์แบบและมีคุณธรรมอย่างสูง เป็นผู้เฉลียวฉลาดและเป็นแบบอย่างแก่จักรพรรดิราชวงศ์ต่าง ๆ ของจีนในเวลาต่อมา ประวัติศาสตร์จีนในยุคต้นมักเอ่ยถึงพระเจ้าเหยา พระเจ้าซุ่น และพระเจ้าอวี่ ว่าเป็นบุคคลสำคัญ นักประวัติศาสตร์ปัจจุบันเชื่อว่าทั้งสามอาจเป็นหัวหน้าเผ่าที่ก่อตั้งระบบการปกครองที่เป็นหนึ่งเดียวและมีระบบลำดับชั้นในช่วงยุคเปลี่ยนผ่านเข้าสู่สังคมศักดินา

ตามตำนานเล่าว่า เหยาขึ้นเป็นผู้ปกครองเมื่ออายุ 20 ปี และสวรรคตเมื่ออายุ 119 ปี และมอบบัลลังก์ให้กับซุ่น ซึ่งสมรสกับพระราชธิดาของพระองค์ทั้ง 2 คน
# หญ้าต้นติด
หญ้าต้นติด  เป็นพืชในวงศ์หญ้า เป็นพืชหลายฤดู มีไหล ออกรากตามข้อ สูงประมาณ 10 - 20 ซม. กว้าง 1 - 1.5 ซม. ใบมีขนน้อย พบบริเวณด้านล่างของใบและขอบของปลอกหุ้ม ดอกช่อแบบราซีม ยาว 2-6 ซม. ช่อดอกมีขนาดเล็กกว่าหญ้าขน ออกดอกตลอดปี ขยายพันธุ์โดยการแตกหน่อและเมล็ด ชอบดินแห้ง พบในบริเวณที่ทิ้งขยะและพื้นที่เกษตรกรรม พบได้ทั่วประเทศไทย
 อ้างอิง 
 Noda, K., Teerawatsakul, M., Prakongvongs, C., Chaiwiratnukul, L.1994. Major weed in Thailand. Ministry of Agriculture and cooperative.
หมวดหมู่:หญ้า