# ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้
ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้  กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1336 ถึง ค.ศ. 1392 เป็นช่วงเวลาที่เกิดขึ้นในช่วงปีที่ก่อตั้งรัฐบาลโชกุนอาชิกางะในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

right|thumb|แผนที่ที่แสดงถึงที่ตั้งราชสำนักของฝั่งเหนือและฝั่งใต้

ในช่วงแรกราชสำนักเหนือก่อตั้งโดยอาชิกางะ ทากาอูจิในเกียวโต และราชสำนักใต้ก่อตั้งโดยจักรพรรดิโกไดโงะในโยชิโนะ ราชสำนักทั้งสองได้ต่อสู้กันเป็นเวลา 50 ปี โดยที่ราชสำนักใต้ได้ยอมแพ้ต่อราชสำนักเหนือใน ค.ศ. 1392 อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง ราชสำนักเหนืออยู่ภายใต้อำนาจของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะและมีความเป็นอิสระอย่างแท้จริงเพียงเล็กน้อย

การล่มสลายของรัฐบาลโชกุนคามากูระในปี ค.ศ. 1333 และความล้มเหลวของการฟื้นฟูเค็มมุ ในปี ค.ศ. 1336 สร้างความชอบธรรมให้กับรัฐบาลใหม่คือรัฐบาลโชกุนอาชิกางะWeber 1968: 212–297. Throughout this article this question becomes central for the Muromachi regime. การเปลี่ยนแปลงในระบบมรดก (荘園) ซึ่งเป็นฐานรายได้ของขุนนางและนักรบส่งผลต่อสถานะของกลุ่มสังคมต่าง ๆ

 เบื้องหลัง 
ความขัดแย้งหลักที่นำไปสู่สงครามกลางเมืองระหว่างราชสำนักคือความขัดแย้งที่เพิ่มขึ้นระหว่างตระกูลโฮโจซึ่งเป็นตระกูลชิกเก็งหรือผู้สำเร็จราชการแทนของรัฐบาลโชกุนคามากูระและกลุ่มนักรบอื่น ๆ ภายหลังการรุกรานญี่ปุ่นของมองโกลในปี ค.ศ. 1274 และ ค.ศ. 1281 และความล้มเหลวของการฟื้นฟูเค็มมุ ซึ่งก่อให้เกิดการต่อสู้ระหว่างผู้สนับสนุนที่จงรักภักดีต่อราชสำนักและผู้สนับสนุนตระกูลอาชิกางะ

ความไม่พอใจต่อระบอบการปกครองของรัฐบาลโชกุนคามากูระที่นำโดยตระกูลโฮโจปรากฏขึ้นท่ามกลางเหล่านักรบในช่วงปลายศตวรรษที่ 13  ความแค้นนี้เกิดจากอิทธิพลที่เพิ่มขึ้นของตระกูลโฮโจที่มีเหนือตระกูลนักรบตระกูลอื่น ๆ ในระบอบการปกครอง การรุกรานของมองโกลและการรวมศูนย์อำนาจเกิดขึ้นในยุคการเป็นผู้สำเร็จราชการของโฮโจ โทกิมูเนะ (北条時宗, 1268-1284) ในช่วงวิกฤต มีสามสิ่งเกิดขึ้นHori 1974:193–195, 198 เมื่อพันธมิตรต่อต้านโฮโจเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1331 พวกเขาใช้เวลาเพียงสองปีในการโค่นล้มระบอบการปกครองของตระกูลโฮโจ

เนื่องจากความมั่งคั่งในสังคมเกษตรกรรมผูกติดอยู่กับที่ดิน ที่ดินจึงกลายเป็นสาเหตุหลักของความไม่พอใจในหมู่นักรบ ตั้งแต่ยุคคามากูระ ชัยชนะในการต่อสู้จะได้รับรางวัลเป็นที่ดิน ชัยชนะจากการรุกรานของชาวมองโกลหมายความว่าไม่มีที่ดินที่จะมอบให้กับผู้ชนะ

เมื่อรัฐบาลโชกุนคามาคุระถูกทำลายในปี ค.ศ. 1333 สังคมราชสำนักเกียวโตก็ต้องเผชิญหน้ากับชนชั้นนักรบ ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากยุคเฮอังมาถึงยุคคามากูระ เหล่านักรบก็เป็นอิสระจากการครอบงำของลัทธิรักชาติในราชสำนัก หลังจากการล่มสลายของคามากูระ ทางราชสำนักได้พยายามฟื้นฟูอำนาจในการฟื้นฟูเค็มมุ แต่ไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งการฟื้นฟูเมจิในคริสต์ศตวรรษที่ 19

 การฟื้นฟูเค็มมุ 

right|thumb|พระสาทิสลักษณ์ของจักรพรรดิโกไดโงะ

ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1333 จักรพรรดิโกไดโงะ และผู้สนับสนุนของพระองค์วางแผนที่จะฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของราชสำนัก จักรพรรดิไดโงะ (901-923) ซึ่งมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเวลาที่ราชสำนักไม่มีคู่แข่งที่แข็งแกร่งและมีการปกครองที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งได้เป็นแบบอย่างของจักรพรรดิโกไดโงะรวมถึงพระนามVarley 1971:67 การฟื้นฟูเค็มมุเป็นการเคลื่อนไหวเพื่อฟื้นฟูอำนาจของราชสำนัก แกนนำสำคัญ 2 คนของการเคลื่อนไหวนี้คือเจ้าชายโมรินางะ (護長親王) และคิตาบาตาเกะ ชิกาฟูซะ (北畠親房) เจ้าชายโมรินางะเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิโกไดโงะ และเป็นคู่ปรับของอาชิกางะ ทากาอูจิ เนื่องจากพระองค์สนับสนุนการทหารของขุนนางซึ่งเป็นขั้นตอนที่จำเป็นต่อการปกครองที่มีประสิทธิภาพVarley 1971:76–77 เจ้าชายโมรินางะเป็นตัวอย่างที่ดีของชิกาฟูซะในขณะที่คนหลังเป็นขุนนางเกียวโตซึ่งเป็นขุนศึกด้วย ระหว่างการปิดล้อมที่ยาวนานในฮิตาชิ (1338-1343) ชิกาฟูซะได้เขียนชินโน โชโตกิ (神皇正統記) ซึ่งเป็นผลงานที่ทรงอิทธิพลต่อความชอบธรรมของระบบจักรพรรดิญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นฐานอุดมการณ์ของการฟื้นฟูเมจิในศตวรรษที่ 19Varley 1971:100–112

อย่างไรก็ตาม การฟื้นฟูเค็มมุล้มเหลวเนื่องจากความพระราชปณิธานของจักรพรรดิโกไดโงะ ในการฟื้นฟูไม่เพียงแต่อำนาจของราชสำนักเท่านั้น แต่ยังรวมถึงวัฒนธรรมด้วย พระองค์พระราชนิพนธ์ตำรา 決無年中魚人 เพื่อรื้อฟื้นพระราชพิธีในราชสำนักที่สูญหายไป ในปี ค.ศ. 1336 ทาคาอูจิได้กบฏต่อราชสำนักและประกาศการเริ่มต้นของรัฐบาลใหม่ หลังจากการประกาศของเขา เขาถูกบังคับให้ล่าถอยไปยัง คีวชู หลังจากกองกำลังราชสำนักที่นำโดยคิตาบาตาเกะ อากิอิเอะ (北畠顕家) โจมตีและเอาชนะเขาใกล้เกียวโต การทรยศต่อการฟื้นฟูเค็มมุโดยทากาอูจิทำให้ชื่อเสียงของเขากลายเป็นจุดด่างพร้อยในยุคต่อมาของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น และเริ่มสงครามนันโบกุโชอย่างเป็นทางการ

ประวัติศาสตร์ก่อนหน้านี้สอนว่าการฟื้นฟูครั้งนี้ล้มเหลวเนื่องจากไม่มีประสิทธิผลในการให้ที่ดินแก่ซามูไร ดังนั้น การกบฏและความปรารถนาของทากาในการสร้างระบอบนักรบจึงเป็นปัจจัยสำคัญในความล้มเหลวของการฟื้นฟูครั้งนี้ การกบฏของเขาได้รับการสนับสนุนจากชนชั้นนักรบซึ่งปรารถนาที่จะเห็นการสร้างระบอบการปกครองของทหารตามแบบของรัฐบาลโชกุนคามากูระ

สงครามนันโบกุ-โชเป็นการต่อสู้ทางอุดมการณ์ระหว่างผู้ภักดีที่ต้องการให้จักรพรรดิกลับคืนสู่อำนาจ กับบรรดาผู้ที่เชื่อในการสร้างระบอบการปกครองของทหารตามแบบอย่างของคามากูระ  ชิกาฟูซะจริงจังกับความต้องการนักรบที่จะมีส่วนร่วมในการฟื้นฟู แต่ความแตกต่างอย่างรุนแรงระหว่างชิกาฟูซะและทากาอูจิทำให้ผู้นำแตกแยกเป็นเวลาหลายปี ความล้มเหลวของการฟื้นฟูนำไปสู่การเกิดขึ้นของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ

 ความขัดแย้งภายใน: ทศวรรษที่ 1350 
ทาคาอูจิเป็นโชกุนแต่พิสูจน์แล้วว่าไม่ได้ทำหน้าที่ในการปกครองประเทศเป็นเวลากว่า 10 ปี อาชิกางะ ทาดาโยชิ ซึ่งเป็นน้องชายของทาคาอูจิจึงทำหน้าที่ปกครองแทนเขา ความสัมพันธ์ที่แสนขมขื่นระหว่างพี่น้องอยู่ในช่วงความวุ่นวายปีคันโน สิ่งนี้เริ่มต้นเมื่อทากาอูจิแต่งตั้ง โค โนะ โมโรนาโอะ (高師直) เป็น ชิสึจิ (執事, ผู้ช่วย) ของเขาซึ่งทำให้ทาดาโยชิลอบสังหารไม่สำเร็จ แผนการของเขาถูกค้นพบ ดังนั้นในปี ค.ศ. 1349 ทาดาโยชิจึงถูกโมโรนาโอะบังคับให้ออกจากรัฐบาล โกนศีรษะของเขา และกลายเป็นพระภิกษุภายใต้ฉายาทางธรรมว่าเคชิน ในปี ค.ศ. 1350 เขาได้ก่อกบฏและเข้าร่วมกับผู้สนับสนุนราชสำนักใต้ซึ่งเป็นศัตรูของพี่ชาย ซึ่งจักรพรรดิโกะ-มูรากามิได้แต่งตั้งเขาเป็นแม่ทัพของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1351 เขาเอาชนะทาคาอูจิ ยึดครองเกียวโต และเข้าสู่คามากูระ  ในปีเดียวกันนั้น เขาได้จับกุมและประหารชีวิตพี่น้องตระกูลโคที่มิคาเงะ (จังหวัดเซทสึ) ปีถัดมาเขาแพ้ทาคาอูจิที่ซัตตายามะ การปรองดองระหว่างพี่น้องพิสูจน์แล้วว่าสั้น ทาดาโยชิหนีไปคามาคุระ แต่ทาคาจิตามเขาไปพร้อมกับกองทัพ  ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1352 ไม่นานหลังจากการประนีประนอมครั้งที่สอง ทาดาโยชิก็เสียชีวิตกะทันหัน ตามคำกล่าวของไทเฮกิระบุว่าถูกวางยาพิษ