wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# โอเปิล เวคตร้า
โอเปิล เวคตร้า  เป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-Size Car) ผลิตโดยโอเปิล ผู้ผลิตรถยนต์จากเยอรมนีซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ General Motors เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยมาทดแทนรุ่นเก่าอย่างโอเปิล แอสโคนา  และเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีรุ่นใหม่มาแทน คือ โอเปิล อินซิกเนีย  โอเปิล เวคตร้า มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 รุ่น ดังนี้

 รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2531-2538) 
250px|thumbnail|left|โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2531 ใช้ชื่อว่า Vectra A และมีการส่งออกรถรุ่นนี้ภายใต้ยี่ห้อ เชฟโรเลต และ วอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ใช้เครื่องยนต์เบนซิน 1.4 ,1.6 ,1.8 ,2.0 และ 2.5 ลิตร มีทั้งแบบ SOHC และ DOHC รวมทั้งมีเครื่องยนต์ Turbo และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ลิตร ซึ่งผลิตโดยอีซูซุ ระบบเกียร์มีทั้งเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,บราซิล ,เวเนซุเอลาและอียิปต์

ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 1 บริษัท พระนครยนตรการ จำกัด เคยสั่งนำเข้ามาขายในประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ. 2536-2539

 รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2538-2545) 
250px|thumbnail|right|โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2538 ใช้ชื่อว่า Vectra B มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู เครื่องยนต์เป็นเครื่องยนต์เบนซิน 1.6 ,1.8 ,2.0 ,2.2 และ 2.5 ลิตร โดยมี V6 ในรุ่น 2.5 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.7 ,2.0 และ 2.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนี ,เบลเยียม ,อียิปต์ ,ออสเตรเลีย ,บราซิลและตุรกี

ในประเทศไทย โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 2 เปิดตัวในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2539 โดยบริษัท พระนครยนตรการ จำกัด ก่อนจะค่อยๆเงียบหายไปจากตลาดเมื่อช่วงปี พ.ศ. 2542 เนื่องจากหมดสัญญาการทำตลาดกับเจเนรัลมอเตอร์ (GM) ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของโอเปิลในขณะนั้น ก่อนที่จะหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ฮุนได กับ Hyundai Motors เมื่อปี พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านี้ พระนครยนตรการเคยหมดสัญญาการทำตลาดรถยนต์ไดฮัทสุ กับ Daihatsu Motor เมื่อปี พ.ศ. 2540 มาแล้ว

 รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2545-2552) 
250px|thumbnail|right|โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 3
โอเปิล เวคตร้า รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2545 ใช้ชื่อว่า Vectra C มีการส่งออกภายใต้แบรนด์เชฟโรเลต โฮลเดนและวอกซ์ฮอลล์ มีตัวถังซีดาน 4 ประตู แฮทช์แบค 5 ประตูและสเตชันวากอน 5 ประตู มีเครื่องยนต์ 1.8 ,1.9 ,2.0 ,2.2 ,2.8 ,3.0 และ 3.2 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด นอกจากนี้ ยังมีเกียร์แบบ Easytronic และ CVTronic มีฐานการประกอบที่ประเทศอังกฤษ ,เยอรมนีและอียิปต์ ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับโอเปิล ซิกนัม รถแฮทช์แบคขนาดกลางอีกรุ่นหนึ่งของโอเปิล จนเลิกผลิตในปี พ.ศ. 2552 โดยมีโอเปิล อินซิกเนียมาทดแทน ถือเป็นการยุบรถรุ่นเวคตร้าและซิกนัม ซึ่งเป็นรถขนาดกลาง และโอเมก้า ซึ่งเป็นรถขนาดใหญ่เข้าด้วยกัน

วเวคตร้า
หมวดหมู่:ยานพาหนะที่ได้รับการแนะนำในปี พ.ศ. 2531
หมวดหมู่:ยานพาหนะตำรวจ
# ดันเฟิร์มลิน
ดันเฟิร์มลิน (, ,) เป็นเมืองในไฟฟ์ สกอตแลนด์ บนที่สูงห่างจากชายฝั่งทางทิศเหนือเฟิร์ทออฟฟอร์ท ราว 3 ไมล์ (4.8 กม.) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 48,240 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 2 ในไฟฟ์

สถานที่ตั้งบริเวณเมืองดันเฟิร์มลิน เคยมีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกตั้งแต่ยุคหินใหม่ แต่ไม่ได้เป็นที่จดจำนัก จนกระทั่งในยุคโลหะจึงเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญ ได้มีการบันทึกเมืองแห่งนี้ครั้งแรกในศตวรรษที่ 11 เป็นสถานที่อภิเษกสมรสของพระเจ้าแมลคัมที่ 3 และพระราชินีเซนต์มากาเรต
# ฐาเณ
ฐาเณ (ฮินดีและ) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เมืองมีพื้นที่ 147 ตร.กม. มีประชากร 1.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) ชาวโปรตุเกสเข้ามา ตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาถูกชาวมราฐาขับไล่ในตอนต้นศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ใต้การปกครองของอังกฤษใน ค.ศ. 1776
# เตาบาแต
เตาบาแต  เป็นเมืองขนาดกลางในรัฐเซาเปาลู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ โดยอยู่ระหว่างเมืองสำคัญของบราซิล 2 เมืองคือ เซาเปาลู (123 กม.) กับรีโอเดจาเนโร (280 กม.) เมืองมีประชากรอยู่ราว 3 แสนคน และได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีสาขาย่อยของบริษัทมาตั้งอยู่หลายบริษัท เช่น โฟล์กสวาเกน อัลส์ทอม ฟอร์ดมอเตอร์ แอลจี ฯลฯ
# วงศ์ก่อ
วงศ์ก่อ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Fagaceae) เป็นวงศ์ของไม้ยืนต้นและไม้พุ่มราว 900 สปีชีส์ มีใบเดี่ยว เรียงสลับ ดอกแยกเพศ ผลมีลักษณะคล้ายนัท มีเปลือกแข็ง ผลไม่มีเอนโดสเปิร์ม ตัวอย่างของพืชในวงศ์นี้ที่รู้จักกันดีคือ โอ๊ก ในสกุล Quercus ซึ่งผลมีเปลือกแข็งแบบนัทและมีเมล็ดเดียว

สกุล
thumb|left|Castanea sativa

thumb|left|Lithocarpus edulis

Castanea (เกาลัด) – มี 8 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ อเมริกาเหนือฝั่งตะวันออก

Castanopsis – 125–130 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Chrysolepis – 2 สปีชีส์ พบทางตะวันตกของสหรัฐ 

Colombobalanus – 1 สปีชีส์ C. excelsa พบทางเหนือของอเมริกาใต้ มักรวมอยู่ในสกุล Trigonobalanus

Fagus – 10 สปีชีส์ พบในเอเชียตะวันออก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ยุโรป อเมริกาเหนือฝั่งตะวันออก   

Formanodendron – 1 สปีชีส์ F. doichangensis พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มักรวมอยู่ในสกุลTrigonobalanus

Lithocarpus –  330–340 สปีชีส์ พบทางเขตร้อนของเอเชีย 

Notholithocarpus – 1 สปีชีส์ (เคยใช้ชื่อว่า Lithocarpus densiflorus) เป็นพืชเฉพาะถิ่นของ แคลิฟอร์เนีย และ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโอเรกอน

Quercus (โอ๊ก) – 500 สปีชีส์ พบทางซีกโลกเหนือจนถึงเส้นศูนย์สูตรในอินโดนีเซีย 

Trigonobalanus – มีเพียง 1 สปีชีส์ คือ T. verticillata พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (นับเป็น 3 สปีชีส์ถ้ารวมสกุล Colombobalanus และ Formanodendron)

สกุล Quercus สกุลย่อย Cyclobalanopsis ได้แยกขึ้นมาเป็นสกุลต่างหากใน Flora of China  แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ยังให้เป็นสกุลย่อย 

สกุล Nothofagus (35 สปีชีส์ในซีกโลกใต้) เคยอยู่ในวงศ์ก่อ ปัจจุบันแยกไปอยู่วงศ์ Nothofagaceae.
# 2 จี
2 จี  เป็นชื่อย่อของ มาตรฐานโทรศัพท์เคลื่อนที่ยุคที่ 2 โดยเป็นเทคโนโลยีที่ใช้งานบนจีเอสเอ็ม ซึ่งถูกใช้งานโดย เรดิโอลินจา ของประเทศฟินแลนด์ (ปัจจุบันคือ อีลีซา) ในปี พ.ศ. 2534 โดยสามารถสื่อสารด้วยระบบดิจิทัลในยุคใหม่ได้ ซึ่ง 2 จีเป็นกลไลสำคัญในการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีการสื่อสารโทรคมนาคมในยุคใหม่ โดยสามารถส่งบริการข้อความสั้น และเข้าถึงอินเทอร์เน็ตด้วยจีพีอาร์เอส ได้
# โมบายล์เวิลด์คองเกรส
จีเอสเอ็มเอ โมบายล์เวิลด์คองเกรส เป็นการจัดงานแสดงโทรศัพท์มือถือ ที่ใหญ่ที่สุดในโลก รวมไปถึงการประชุมระดับสูงของผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือจากทั่วโลก และการนำเสนอแเทคโนโลยีใหม่จากทั่วโลก โดยงานนี้เคยมีชื่อว่า "จีเอสเอ็ม โมบายล์เวิลด์คองเกรส" (GSM World Congress) และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "3 จีเอสเอ็ม โมบายล์เวิลด์คองเกรส" (3GSM World Congress) จนเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน ซึ่งบางคนมักจะยังเรียกว่างาน "3 จีเอสเอ็ม" หรือ "3 จีเอสเอ็ม เวิลด์" อยู่
# อาสนวิหารดี
อาสนวิหารดี   เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งดี  ปัจจุบันมีฐานะเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริช นิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งในอดีตเคยมีฐานะเป็นอาสนวิหารประจำอดีตมุขมณฑลดี ซึ่งต่อมาได้ถูกยุบรวมเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลวาล็องส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1801 เป็นต้นมา (ตามความตกลง ค.ศ. 1801) ตั้งอยู่ที่เมืองดี จังหวัดโดรม แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส

อาสนวิหารแห่งนี้สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 เพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1840 Base Mérimée - กระทรวงวัฒนธรรมแห่งฝรั่งเศส 

ประวัติ
thumb|250px|left|<center>ภายในอาสนวิหาร
อาสนวิหารแห่งนี้ยังเก็บอยู่ในสภาพที่ดีอย่างดั้งเดิม สร้างราวปี ค.ศ. 1130–1250 ประกอบด้วยหอนาฬิกาอันสวยงามและสมบูรณ์ มุขทางเข้าแบบโรมาเนสก์ และกำแพงแบบภาคใต้

ต่อมาได้สร้างขึ้นใหม่เกือบทั้งหมดในรูปแบบเดิมในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 17 เนื่องจากเหตุการณ์ไม่สงบในช่วงของการปฏิรูปศาสนา
# จิมโบโจ
จิมโบโจ  เป็นย่านหนึ่งในเขตชิโยดะ กรุงโตเกียว เป็นแหล่งจำหน่ายหนังสือมือสอง สิ่งพิมพ์ และวัตถุโบราณ ศูนย์กลางของย่านจิมโบโจคือบริเวณจุดตัดระหว่างถนนยาซูกูนิ และถนนฮากูซัน เหนือสถานีรถไฟจิมโบโจ

แหล่งข้อมูลอื่น
 จิมโบโจ: บุคทาวน์

จิมโบโจ
# ซูงาโมะ
ซูงาโมะ  เป็นย่านหนึ่งในเขตโทะชิมะ กรุงโตเกียว มีถนนจิโซะอันเป็นแหล่งการค้าของผู้มีอายุ มีอีกฉายาหนึ่งว่า "ฮาราจูกุของสตรีสูงอายุ" ตั้งอยู่ระหว่างจุดตัดของเส้นทางรถไฟสายยามาโนเตะกับถนนทางหลวงหมายเลข 17

ส
# อาสนวิหารแซ็งเตเตียน
อาสนวิหารแซ็งเตเตียน  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ แห่งแซ็งเตเตียน  มีฐานะเป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแซ็งเตเตียนตั้งแต่การก่อตั้งมุขมณฑลเมื่อ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1970 สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1912–ค.ศ. 1923 ตั้งอยู่ที่เมืองแซ็งเตเตียน จังหวัดลัวร์ แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญคาร์โล บอร์โรเมโอ

ประวัติ
ในช่วงปี ค.ศ. 1830 ได้มีโครงการก่อสร้างโบสถ์ขนาดใหญ่ซึ่งออกแบบโดยคณะของบอซ็อง (ผู้ออกแบบบาซิลิกาแห่งลียง หรือ Basilique Notre-Dame de Fourvière) โดยตั้งใจสร้างเพื่ออุทิศให้แก่พระเจ้าชาร์ลที่ 10

โบสถ์แห่งนี้โดยแรกตั้งใจสร้างเพื่อรับรองการขยายตัวของเขตตัวเมืองในขณะนั้น แต่ด้วยเหตุผลทางการเมือง แผนการก่อสร้างได้ล่าช้าโดยเริ่มเมื่อปี ค.ศ. 1912 กอปรกับความขัดแย้งระหว่างรัฐกับคริสตจักร รวมทั้งต่อมาสงครามโลก ทำให้ประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานฝีมือในการก่อสร้าง ปัญหาเรื่องเงินเฟ้อ และเศรษฐกิจโดยรวม เป็นผลให้สภาพของอาสนวิหารในปัจจุบันห่างไกลจากแผนการตอนแรก ซึ่งโบสถ์จะมีหอระฆัง 3 หอ โดม และงานฝีมือประดับประดาทั้งภายนอกและภายใน
 
ในปี ค.ศ. 1971 ได้มีการยกฐานะขึ้นเป็นอาสนวิหารอย่างเป็นทางการพร้อมกับการยกฐานะขึ้นเป็นมุขมณฑลแห่งใหม่

สถาปัตยกรรม
อาสนวิหารมีความยาว 80 เมตร และกว้าง 30 เมตร สร้างในแบบนีโอกอทิก (ฟื้นฟูกอทิก)แบบดั้งเดิมในทรงกางเขนแบบละติน พร้อมบริเวณกลางโบสถ์และแขนกางเขน ภายในมีลักษณะโปร่ง ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์จำนวน 5 ช่วง สูงถึง 17 เมตร พร้อมกับเพดานโค้งแบบประทุนซ้อน (groin vault) บริเวณร้องเพลงสวดสร้างเสร็จภายหลังในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1930
# วงศ์พลับพลึง
วงศ์พลับพลึง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Amaryllidaceae) เป็นวงศ์ของพืชล้มลุก หลายฤดู มีลำต้นใต้ดินแบบหัวหอม จัดเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว อยู่ในอันดับ Asparagales ชื่อวงศ์มาจากสกุล  Amaryllis

ขอบเขตของวงศ์นี้มีความแตกต่างกัน ดารจัดจำแนกล่าสุดของ APG (APG III) จัดให้วงศ์นี้ครอบคลุมอย่างกว้างโดยมีถึง 3 วงศ์ย่อยคือ 

:En:Agapanthoideae (เดิมเป็นวงศ์ Agapanthaceae) 
:En:Allioideae (เดิมเป็นวงศ์ Alliaceae) 
:En:Amaryllidoideae (วงศ์ Amaryllidaceae เดิม). ซึ่งด้วยมุมมองนี้ ทำให้วงศ์พลับพลึงมี 75 สกุลและ 1,600 สปีชีส์

พืชในวงศ์นี้มีใบเขียวสด ยาว ดอกเป็นดอกช่อแบบซี่ร่ม เกิดบนก้านที่ไม่มีใบ วงศ์ย่อย Agapanthoideae มีรังไข่อยู่เหนือวงศ์ชั้นของกลีบดอก เช่นเดียวกับวงศ์ย่อย Allioideae ซึ่งเป็นวงศ์ย่อยของหัวหอม วงศ์ย่อยนี้จะผลิตสารประกอบ allyl sulfide ซึ่งให้กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของหัวหอม ส่วนวงศ์ย่อย Amaryllidoideae มีรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอกMary Jane McGary. 2001. Bulbs of North America. Timber Press, pp. 251. ISBN 0-88192-511-X
# อาสนวิหารวีวีเย
อาสนวิหารวีวีเย  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญบิเซนเตแห่งวีวีเย  เป็นอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลวีวีเยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 เป็นต้นมา ตั้งอยู่ที่เมืองวีวีเย จังหวัดอาร์แด็ช แคว้นโอแวร์ญ-โรนาลป์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญบิเซนเตแห่งอูเอสกา

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906 Base Mérimée - กระทรวงวัฒนธรรมแห่งฝรั่งเศส 

ประวัติ
ตั้งอยู่บนบริเวณโบสถ์เก่าตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 (เสกเมื่อปี ค.ศ. 1119) ซึ่งบนสถานที่นี้เคยเป็นที่ตั้งของอารามที่เก่ากว่านี้อีก ได้ผ่านการบูรณะซ่อมแซมต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 ทำให้อาสนวิหารแห่งนี้มีทั้งองค์ประกอบในการป้องกันตนเอง บริเวณกลางโบสถ์แบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ และบริเวณร้องเพลงสวดแบบกอทิกวิจิตร 
 
มุขนายกโกลด เดอ ตูร์นง เป็นผู้ปรับปรุงบูรณะอาสนวิหาร รวมทั้งเปลี่ยนบริเวณร้องเพลงสวดให้เป็นแบบกอทิกวิจิตรระหว่างปี ค.ศ. 1516–1521

บริเวณร้องเพลงสวดมีความโอ่อ่าและงดงามทางสถาปัตยกรรม ตรงข้ามกับบริเวณกลางโบสถ์ที่มีขนาดเล็กและเรียบง่าย ซึ่งประกอบด้วยที่นั่งไม้จำนวน 2 แถว ตกแต่งโดยรอบด้วยพรมแขวนผนังจากสำนักกอแบล็ง ตรงกลางมีแท่นบูชาแบบสถาปัตยกรรมบาโรกสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 ที่ทำจากโมเสกหินอ่อนย้อมสี

บริเวณกำแพงโดยรอบของบริเวณร้องเพลงสวดถูกทำลายลงระหว่างสงครามศาสนาของฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1567 ซึ่งต่อมาได้ถูกสร้างครอบด้วยไม้ทดแทน และบริเวณเพดานก็บูรณะกลับเป็นหินในปี ค.ศ. 1757–1759 โดยฌ็อง-บาติสต์ ฟร็องก์ สถาปนิกชาวอาวีญง

หอระฆัง ("หอแซ็ง-มีแชล") สร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 11 เชื่อมกับบริเวณกลางโบสถ์โดยมุขทางเข้า บริเวณฐานเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสตกแต่งด้วยลายหน้าต่างโค้งตัน (Lombard band) เคยเป็นที่ตั้งของหอล้างบาป ซึ่งในปัจจุบันถูกปิดตายด้วยกำแพงอิฐ ด้านบนของหอเป็นที่ตั้งของชาเปลซึ่งอุทิศแด่นักบุญมีคาเอล (อัครทูตสวรรค์มีคาเอล) ชั้นบนถัดไปเป็นบริเวณหอระฆังที่ไม่เคยสร้างเสร็จ (สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12) อีกชั้นซึ่งเป็นทรงแปดเหลี่ยมได้รับการต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เพื่อเพิ่มความสูงเป็น 40 เมตร ภายในหอระฆังมีระฆังทั้งหมด 4 ลูก
# ยตสึไกโด
ยตสึไกโด  เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 88,167 คน ในปี ค.ศ. 2012

แหล่งข้อมูลอื่น
  เว็บไซต์ทางการ 

ยตสึไกโด
# สถานีรถไฟฮาโกเนะ-ยูโมโตะ
สถานีรถไฟฮาโกเนะ-ยูโมโตะ  เป็นสถานีรถไฟในเส้นทางสายฮาโกเนะโทซัน ตั้งอยู่ที่เมืองฮาโกเนะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น อาคารสถานีในปัจจุบันสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 2009

 รูปแบบชานชาลา 

แหล่งข้อมูลอื่น

 เว็บไซต์ทางการ

ฮาโกเนะยูโมโตะ
หมวดหมู่:สถานีรถไฟในประเทศญี่ปุ่นที่เปิดทำการในปี พ.ศ. 2462
# ร้อยแก้ว
ร้อยแก้ว เป็นภาษารูปแบบหนึ่งซึ่งใช้โครงสร้างไวยากรณ์ปกติและการไหลของถ้อยคำอย่างเป็นธรรมชาติ แทนที่จะใช้โครงสร้างเป็นจังหวะดังในกวีนิพนธ์ แม้จะมีการถกเถียงเชิงวิจารณ์ต่อการสร้างร้อยแก้ว แต่ด้วยความเรียบง่ายและโครงสร้างที่นิยามอย่างหลวม ทำให้ร้อยแก้วถูกนำมาใช้ในบทสนทนาเป็นส่วนใหญ่ วจนิพนธ์ข้อเท็จจริง ตลอดจนการเขียนเฉพาะเรื่องและบันเทิงคดี ร้อยแก้วเป็นรูปแบบภาษาที่ใช้กันสามัญ เช่น ในวรรณกรรม หนังสือพิมพ์ นิตยสาร สารานุกรม การแพร่สัญญาณทางสื่อต่าง ๆ หนังสือทางประวัติศาสตร์และปรัชญา กฎหมาย และการสื่อสารอีกหลายรูปแบบ

 แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม 

 สมิทธ์ ถนอมศาสนะ. (2558, เม.ย.-มิ.ย.). กำเนิด “เรื่องอ่านเล่นร้อยแก้วสมัยใหม่”: ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบและบริบททางความคิด. สงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 21(2), 133-190.
# Accessory nail of the fifth toe
เล็บเท้าที่หก คือลักษณะเฉพาะด้านกายภาพของนิ้วก้อยเท้าที่มี "เล็บเท้าที่หก" ขนาดเล็กปรากฏอยู่ที่มุมด้านนอกของเล็บตรงนิ้วก้อยเท้า  ซึ่งรับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏอยู่โดยเฉพาะในหมู่ชาวจีนฮั่น;  อย่างไรก็ตาม นี่เป็นตำนานส่วนหนึ่ง และไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์โดยสิ้นเชิง
 Trait 
ลักษณะเฉพาะนี้สามารถสังเกตเห็นได้บนเท้าข้างใดข้างหนึ่งหรือทั้งสองข้าง ซึ่งมีการแยกของเล็บเท้าบนนิ้วก้อย ส่วนที่แยกออกของเล็บสร้าง "เล็บที่หก" ขนาดเล็กกว่าตรงมุมของส่วนที่ใหญ่กว่าหรือส่วนหลักของเล็บเท้า บนส่วนด้านนอกสุดของเท้าซึ่งจะยื่นออกไปด้านนอกจากมุมของเล็บที่ใหญ่กว่า เล็บที่เพิ่มขึ้นมานี้สามารถตัดออกได้ด้วยกรรไกรตัดเล็บเช่นเดียวกับเล็บอื่นๆ

 Perception 
ลักษณะเฉพาะนี้รับรู้โดยทั่วกันว่าปรากฏในหมู่ชาวจีนฮั่นทั่วๆไป แม้ว่านี่จะยังไม่ได้รับการพิสูจน์ทางการแพทย์ มันยังปรากฏอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์อื่นๆด้วย เช่นคอเคซอยด์
# ผู้หญิงกลางสายฝน
ผู้หญิงกลางสายฝน สตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของ "พั้นช์ - วรกาญจน์ โรจนวัชร" ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 แนวดนตรีมีความหนักแน่น ด้วยเนื้อหาของบทเพลงมากขึ้น กับเพลง "ยิ่งกว่าเสียใจ" ซึ่งสามารถครองอันดับหนึ่งในคลื่น seed chart top 20 ได้ถึง 9 สัปดาห์เลยทีเดียว พร้อมทั้งยังมีเพลงฮิตติดชาร์ทอย่าง "เปลืองหัวใจ" ,"วางมือบนบ่า น้ำตาก็ไหล", "เดี๋ยวเหอะ" และ "คนไร้ค่าที่มาก่อน"

ซึ่งอัลบั้มชุดนี้มียอดขายถึง 900,000 ตลับ นับเป็นอัลบั้มที่สร้างชื่อเสียงให้กับพั้นช์เป็นอย่างมาก ทำให้เธอกวาดรางวัลมาแล้วหลายเวที

 ข้อมูลอัลบั้ม 
 เพลงที่มีชื่อเสียง 
 ยิ่งกว่าเสียใจ
 เปลืองหัวใจ
 วางมือบนบ่า น้ำตาก็ไหล
 เดี๋ยวเหอะ (Radio Airplay)
 คนไร้ค่าที่มาก่อน (Radio Airplay)

 รายชื่อเพลงในอัลบั้ม 
 เปลืองหัวใจ
 หัวใจกับรอยเท้า
 วางมือบนบ่า น้ำตาก็ไหล
 ไม่รักอย่าหลอก
 ยิ่งกว่าเสียใจ
 คอยไม่มา มาไม่คอย
 ผู้ชายแสนงอน
 แค่นี้ก็ดีเหลือเกิน
 คนไร้ค่าที่มาก่อน
 เดี๋ยวเหอะ
 ยิ่งกว่าเสียใจ (Minus 1)
# เทศมณฑลบึสเกอรือ
บึสเกอรือ  เป็นเทศมณฑลในประเทศนอร์เวย์ อยู่ติดกับอาเกิชฮืส ออสโล อ็อปลัน ซ็องน์และฟียูราเนอ ฮอดาลัน เทเลอมาร์ก และเว็สต์ฟ็อล ที่ตั้งเขตการปกครองอยู่ที่เมืองดรัมเมิน

บึสเกอรือ
# ดร็องซี
ดร็องซี  เป็นเทศบาลในชานเมืองทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงปารีส ในจังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ห่างจากศูนย์กลางของกรุงปารีส 10.8 กม. (6.7 ไมล์) ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นที่ตั้งค่ายกักกันของกองทัพเยอรมัน
# อาสนวิหารซีมีเย
อาสนวิหารซีมีเย  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์แห่งซีมีเย  เป็นอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิกประจำอดีตมุขมณฑลซีมีเย มุขมณฑลในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 เป็นต้นมาจนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับมุขมณฑลนิสเมื่อปี ค.ศ. 1590 ตั้งอยู่บนเนินเขาปราสาทเก่าของเมืองนิส (Château de Nice) จังหวัดอาลป์-มารีตีม แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี ในปัจจุบันหลงเหลือเพียงฐานรากและซากปรักหักพัง

ประวัติ
thumb|left|แผนผังจากการศึกษาทางโครงสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1875
อาสนวิหารแห่งนี้เคยเป็นที่ตั้งแห่งแรกของมุขมณฑลซีมีเย ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเมืองเกเมเนลุม (Cemenelum) ซึ่งเป็นเมืองท่าในสมัยโรมโบราณ และต่อมาได้รวมกับมุขมณฑลนิสในปี ค.ศ. 465 ซึ่งอาสนวิหารแห่งนี้ได้กลายเป็นที่ตั้งของของมุขนายกแห่งนิส (Bishop of Nice) 

อาสนวิหารแห่งแรกตั้งอยู่บนเนินเขา สร้างในแบบสถาปัตยกรรมก่อนโรมาเนสก์ (Pre-Romanesque style) ในสมัยช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76 บริเวณแท่นบูชาได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1049 อาคารประกอบด้วยทางเดินกลาง 3 แถว กับบริเวณร้องเพลงสวดเชื่อมกับมุขโค้งด้านสกัดจำนวน 3 มุขFrançoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76 และไม่พบแขนกางเขน 

ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 13 อาสนวิหารแห่งนี้อยู่ในสภาพทรุดโทรมลงมาก จึงมีการบูรณะซ่อมแซมและต่อเติมบนแผนผังเดิม และขยายอาคารออกทางทิศตะวันออก ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีการก่อสร้างชาเปลเพิ่มเติ่มหลายแห่ง จากการยืนยันโดยสารตราพระสันตะปาปาของสมเด็จพระสันตะปาปามาร์ตินที่ 5 ในปีค.ศ. 1429Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76
 
ภายหลังต่อมาความสำคัญของอาสนวิหารต่อการปกครองของมุขมณฑลค่อย ๆ ลดความสำคัญลง โดยย้ายไปตั้งอยู่ที่โบสถ์นักบุญเรปารัต (ต่อมาเป็นอาสนวิหารแม่พระและนักบุญเรปารัตแห่งนิส) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยมีผลอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1590 

อดีตอาสนวิหารแห่งนี้ได้ถูกทำลายลงเป็นผลของการบุกปิดล้อมเมืองนิส โดยพระบัญชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 นำโดยนีกอลา กาตีนา ในปี ค.ศ. 1691 และต่อมาได้ถูกรื้อถอนลงในปี ค.ศ. 1706Françoise Hildesheimer (dir.), Les diocèses de Nice et Monaco, Beauchesne, Paris 1997, pp. 75-76
# อัครมุขมณฑลกรากุฟ
อัครมุขมณฑลกรากุฟ  เป็นอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกตั้งอยู่ภายในกรุงกรากุฟ ประเทศโปแลนด์ 

อัครมุขมณฑลนี้เดิมมีสถานะเป็น "มุขมณฑลกรากุฟ" ซึ่งก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1925 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 จึงให้ยกสถานะขึ้นเป็นอัครมุขมณฑลโดยมีเจ้าชายอาดัม สเตฟาน ซาปีเอคา เป็นอัครมุขนายกองค์แรก ต่อมาในปี ค.ศ. 1992 อัครมุขมณฑลได้เสียพื้นที่บางส่วนออกไปตั้งเป็นมุขมณฑลบีเอลสกอ-ชีวีเอซและมุขมณฑลซอซนอวีเอซ

ปัจจุบันอัครมุขมณฑลกรากุฟมีพื้นที่ 5,730 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 439 เขตแพริช มีคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกอาศัยอยู่ราว 1,556,000 คน (สถิติปี ค.ศ. 2010) อาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลคือมหาวิหารนักบุญสตานิสลาฟและนักบุญวาสลาฟ ประมุของค์ปัจจุบันคือพระคาร์ดินัลสตานิสลาฟ ซีวิซ ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน 2005

นักบุญสำคัญที่มาจากมุขมณฑลนี้ได้แก่นักบุญสตานิสลาฟแห่งเชปานุฟ บุญราศีสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เป็นต้น
# อาสนวิหารกาวายง
อาสนวิหารกาวายง  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระและนักบุญเวร็องแห่งกาวายง  เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชและอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลกาวายงตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 จนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับอัครมุขมณฑลอาวีญงตั้งแต่ ค.ศ. 1801 จนปัจจุบัน ตั้งอยู่ที่เมืองกาวายง จังหวัดโวกลูซ ในแคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้นักบุญเวร็องแห่งกาวายง (Saint Véran de Cavaillon)

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 Base Mérimée - กระทรวงวัฒนธรรมแห่งฝรั่งเศส 

ประวัติ
เสกในปี ค.ศ. 1251 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 5 ตัวอาคารมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์เป็นหลัก ประกอบด้วยบริเวณกลางโบสถ์ที่มีความยาวห้าช่วงหลังคา เพดานโค้งแบบประทุน (barrel vault) และขนาบข้างด้วยชาเปลหลายหลัง บนหลังคามีหอหลังคาโดมทรงแปดเหลี่ยมซึ่งครอบบริเวณจุดตัดกับบริเวณร้องเพลงสวดซึ่งด้านบนเป็นที่ตั้งของหอระฆังของอาสนวิหาร บริเวณมุขโค้งด้านสกัดประกอบด้วยผนังจำนวน 5 ด้าน มุงด้วยเพดานแบบทรงกลม ด้านในเป็นที่ตั้งของฉากประดับแท่นบูชาอันวิจิตรซึ่งเป็นงานศิลปะสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18

ภายในอาสนวิหารยังพบภาพเขียนมากมายที่ยังอยู่ในสภาพดีของสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยจิตรกรเซแก็ง (Sequin) ภายในบริเวณกลางโบสถ์บริเวณช่องโค้งแบบครึ่งวงกลมตกแต่งด้วยหินแกะสลักเป็นรูปตราสัญลักษณ์ประจำองค์ของมุขนายกแห่งกาวายงในอดีต ส่วนช่องโค้งเหนือบริเวณร้องเพลงสวดตกแต่งด้วยลายเถาใบไม้ บริเวณหลังคาโดมด้านในเป็นลายเถาและดวงดาว บริเวณใต้ท้องของช่องโค้งเหนือมุขโค้งด้านสกัดวาดเป็นรูปวงกลมแบบเหรียญ และมีภาษาละตินกำกับว่า «Quam dilecta tabernacula tua domine virtutum»

งานก่อสร้างอาสนวิหารเริ่มขึ้นในส่วนของบริเวณกลางโบสถ์ก่อน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1115 แล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1125 และตามมาภายหลังคือส่วนของมุขโค้งด้านสกัดซึ่งเสร็จในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในสมัยสงครามศาสนาของฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กองกำลังฝ่ายโปรเตสแตนต์ นำโดยฟร็องซัว เดอ โบมง บารอนแห่งอาแดร (François de Beaumont, baron des Adrets) เข้าบุกทำลายอาสนวิหารStructurae : Cathédrale Notre-Dame-et-Saint-Véran de Cavaillon ซึ่งอีกร้อยปีถัดมานั้นจึงได้มีการบูรณะครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นที่มาของชาเปลด้านข้างทั้งหลายที่ตกแต่งด้วยผนังไม้แกะสลัก และภาพเขียนผลงานของนีกอลา มีญาร์ (Nicolas Mignard) และปารอแซล (Parrocel) ต่อมาในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1867 ได้มีการบูรณะอีกครั้งหนึ่ง นำโดยโฌแซ็ฟ เดอ แตริส (Joseph de Terris) งานเด่น ๆ ในช่วงนี้คืองานจิตรกรรมฝาผนังและรูปปั้นบางส่วน in Notre-Dame de Cavaillon, de Jacques Tirion.

ในบริเวณแวดล้อมยังมีวิหารคดแบบโรมาเนสก์ และซากปรักหักพังของชาเปล

ออร์แกน
บริเวณติดกับผนังทางทิศเหนือของบริเวณร้องเพลงสวด เป็นที่ตั้งของออร์แกนงานในสมัย ค.ศ. 1654 สร้างโดยฝีมือของนักทำออร์แกนชาวเฟลมมิช ชาร์ล รัวเย (Charles Royer) ซึ่งต่อมาได้สร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1966 โดยบริษัทกอนซาเลซ อำนวยการก่อสร้างโดยฌอร์ฌ ดานียง (Georges Danion) และแผนผังออร์แกนโดยมอริส ดูว์รูว์เฟล (Maurice Duruflé)Orgue de la cathédrale
# มารีนาดาโกลเรีย
มารีนาดาโกลเรีย  เป็นท่าเทียบเรือ ที่ตั้งอยู่ในรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยจะเป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และเป็นสถานที่จับสลากการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014
# นักร้องเปื้อนฝุ่น
นักร้องเปื้อนฝุ่น อัลบั้มชุดที่ 3 ของ "พั้นช์ - วรกาญจน์ โรจนวัชร" ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยมีเพลงเด่นประจำอัลบั้มคือเพลง "แปลว่ายังหายใจ"

 ข้อมูลอัลบั้ม 
 ซิงเกิลที่มีชื่อเสียง 
 แปลว่ายังหายใจ
 สาบานส่งๆ
 ฟ้าลวง ฟ้าลืม
 ยิ่งเฉย ยิ่งชอบ (Radio Airplay)
 อย่าเป็นคนดีด้วยวิธีนี้เลย
 รายชื่อเพลง 
 บอกรัก
 แปลว่ายังหายใจ
 แปลว่ายังหายใจ (อะคูสติก)
 สาบานส่งๆ
 ยิ่งเฉย ยิ่งชอบ
 จอดตรงนี้ฉันจะลง
 พอแล้ว
 ซ่อน
 ฟ้าลวงฟ้าลืม
 ใจแลกใจ
 คุณกร่าง อ้างเก่ง
 อย่าเป็นคนดีด้วยวิธีนี้เลย
# วูแมนสตอรี
วูแมน สตอรี่ (อังกฤษ : Woman Story) เป็นอัลบั้มชุดที่ 4 ของ "พั้นช์ - วรกาญจน์ โรจนวัชร" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551

 ซิงเกิล 
 นี่คือคนเสียใจ
 เจ็บไหม
 โลกใบเก่า เหงาเหมือนเคย (Radio Airplay)
 ฉันไม่เป็นไรซะหน่อย (Radio Airplay)
 พรุ่งนี้เรายังจะรักกัน (Radio Airplay)

 รายชื่อเพลง 
 นี่คือ...คนเสียใจ
 เจ็บไหม
 โลกใบเก่าเหงาเหมือนเคย
 พรุ่งนี้เรายังจะรักกัน
 คืนที่ฟ้าร้องไห้
 เข้าใจซะใหม่
 ยิ่งดึกยิ่งหนาว
 ฉันไม่เป็นไรซะหน่อย
 เวลาไม่ช่วยอะไร
 ที่พึ่งสุดท้าย
# อาสนวิหารแวซง
อาสนวิหารแวซง  เรียกชื่อเต็มว่า อาสนวิหารแม่พระเมืองนาซาเร็ธแห่งแวซง  เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชและอดีตอาสนวิหารในนิกายโรมันคาทอลิก เป็นที่ตั้งของมุขนายกประจำมุขมณฑลแวซงจนกระทั่งถูกยุบรวมเข้ากับอัครมุขมณฑลอาวีญงตั้งแต่ ค.ศ. 1801 ตั้งอยู่ที่เมืองแวซง-ลา-รอแมน จังหวัดโวกลูซ แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่พระนางมารีย์พรหมจารี

ในอดีตอาสนวิหารเคยเป็นศูนย์กลางของเมืองเก่าตั้งแต่สมัยยุคกลาง (ซึ่งไม่เหลือร่อยรอยในปัจจุบัน) สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ตามผังแบบบาซิลิกา ซึ่งได้มีการบูรณะต่อเติมในอีกในช่วงหนึ่งร้อยปีต่อมา รูปเแบบทางสถาปัตยกรรมของอาสนวิหารแห่งนี้ถือเป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบพรอว็องส์ที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งในปัจจุบัน  เว็บไซด์ของเมือง www.vaison-la-romaine.com 

อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1840 Base Mérimée - กระทรวงวัฒนธรรมแห่งฝรั่งเศส
# แผนที่ปีรีรีส
แผนที่ปีรีรีส  (Piri Reis) หรือแผนที่บอกตำแหน่งของสมบัติ สถานที่ตั้ง โดยเป็นการบอกถึงผู้วาด คือ ปีรีรีส

การค้นพบ

แผนที่ปีรีรีส ภาพของแผนที่แปลกประหลาดถูกค้นพบที่มหาราชวังคอนสแตนทิโนเปิล จากการซ่อมแซมในปี ค.ศ. 1979 ในอิสตันบูล ประเทศตุรกี ภาพแผนที่ถูกวาดลงบนหนังกวาง โดยสันนิษฐานว่าถูกวาดขึ้นในปี ค.ศ. 1513 ภายในภาพมีการลงชื่อเจ้าของเป็นนายทหารเรือชาวเติร์กชื่อ Piri Haji Memmed http://www.dek-d.com/board/view.php?id=2001321

ลักษณะ

แผนที่ปีรีรีส เป็นแผนที่ความละเอียดสูง เพราะได้มีการบันทึกภูมิประเทศที่เรียกกันในปัจจุบันว่า เป็นภูมิศาสตร์ที่มีความสมบูรณ์ มีเส้นรุ้งเส้นแวนชัดเจน ซึ่งเป็นไปตามหลักวิชาการแผนที่สมัยใหม่

จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครอธิบายได้ว่าคนวาดแผนปีรีรีสนี้มีวิธีการวาดอย่างไร ถึงทำให้มีความสอดคล้องกับข้อมูลทางธรณีในยุคปัจจุบัน ทั้งๆที่มันถูกวาดขึ้นในปี ค.ศ. 1513http://sujatewanchat.blogspot.com/2009/11/piri-reis-map.html