wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ดาห์ชูร์
ดาห์ชูร์ ( ,  Dahchur) เป็นสถานที่ฝังพระศพของอียิปต์โบราณ ซึ่งที่ตั้งอยู่ในทะเลทรายของฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ประมาณ 40 กิโลเมตรทางใต้ของกรุงไคโร มันเป็นที่รู้จักมากที่สุดสำหรับพีระมิดมิดหลายแห่ง และมีอยู่สองแห่ง ซึ่งเป็นพีระมิดที่เก่าแก่ที่สุดและใหญ่ที่สุดและรักษาที่ดีที่สุดในอียิปต์สร้างเมื่อประมาณ 2613-2589 ปีก่อนคริสตกาล

พีระมิด
thumb|left|พีระมิดหักงอของฟาโห์สเนเฟรู

การสร้างพีระมิดที่ดาห์ชูร์เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวอียิปต์โบราณ มันให้พวกเขาด้วยความรู้และความรู้ที่จะเปลี่ยนจากพีระมิดขั้นบันไดไปเป็นพีระมิดที่มีลักษณะด้านราบเรียบ ในท้ายที่สุดความกว้างของประสบการณ์จะช่วยให้พวกเขาในการสร้างมหาพีระมิดแห่งกิซ่า ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกโบราณที่ยังคงสภาพอยู่จนถึงวันนี้

พีระมิดแห่งแรกในดาห์ชูร์ คือ พีระมิดหักงอ (สร้างเมื่อประมาณ 2613 - 2589 ก่อนคริสต์ศักราช) สร้างขึ้นภายใต้การปกครองของฟาโรห์สเนเฟรู เป็นการสร้างพีระมิดด้านเรียบ แต่ไม่ประสบการสำเร็จคือพีระมิดมีลักษณะงองุ้ม จึงใช้เป็นที่ฝังพระศพไม่ได้ หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการสร้างพีระมิดแห่งแรก จึงทำให้ฟาโรห์สเนเฟรูทรงให้สร้างพีระมิดในดาห์ชูร์อีกคือ พีระมิดแดง เมื่อสร้างเสร็จพีระมิดได้รับการพิจารณาจะประสบความสำเร็จเพราะมันเป็นพีระมิดที่มีลักษณะเรียบด้านและพีระมิดมีความสูงประมาณ 341 ฟุต (104 เมตร) ทำมุมประมาณ 43 องศา ชื่อพีระมิดแดงของฟาโรห์สเนเฟรูก่อสร้างจากหินปูนสีแดง และมีข้อสันนิษฐานว่าพีระมิดนี้ อาจจะเป็นที่ฝังพระศพของฟาโรห์สเนเฟรู

thumb|left|พีระมิดดำ
หลังจากสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์สเนเฟรู พระโอรสของพระองค์ ฟาโรห์คูฟูได้สร้างพีระมิดแห่งที่สามขึ้น ซึ่งฟาโรห์คูฟูต้องการที่จะสร้างพีระมิดตามที่พระราชบิดาของพระองค์ ในการออกแบบและการก่อสร้างพีระมิดแห่งที่สามใช้ระยะเวลาประมาณ 23 ปี (ระหว่าง 2589-2566 ปีก่อนคริสตกาลคริสต์ศักราช) โดยมีความสูงประมาณ 481 ฟุต (147 เมตร) และทำมุมประมาณ 52 องศา และหลังจากนั้นก็มีฟาโรห์หลายพระองค์จนถึงราชวงศ์ที่ 12 ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สองได้สร้างพีระมิดขาวขึ้นในดาห์ชูร์ และพระราชนัดดาของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สอง ฟาโรห์เซนุสเรตที่สามก็ได้สร้างพีระมิดสำหรับเป็นที่ฝังพระศพของพระองค์กับพระราชธิดาของพระองค์ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่สามได้ก่อสร้างพีระมิดดำในดาห์ชูร์

ภูมิอากาศ
ดาห์ชูร์มีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh) ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน
# เกีย มอเตอร์ส
thumb|โลโก้เกีย มอเตอร์ส จากปี 2537 ถึง 2555
thumb|โลโก้เกีย จากปี 2555 ถึง 2564
เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน (, , หรือ "Kia automobile"; แสดงเป็น KIΛ) สำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงโซล เป็นผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเกาหลีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองรองจากบริษัทฮุนได มอเตอร์ มียอดขายมากกว่า 3.3 ล้านคันในปี 2015 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 เกีย มอเตอร์ คอเปอเรชัน ได้ถูกฮุนไดซื้อหุ้นส่วน 33.88% เป็นมูลค่ามากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

รุ่นรถยนต์
# ประเทศในสหราชอาณาจักร
สหราชอาณาจักรประกอบด้วย 4 ประเทศ (country) ได้แก่ อังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ "สหราชอาณาจักร: คำทำใช้เรียกบ่อยที่สุดสำหรับสหราชอาณาจักรแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ ปัจจุบันรัฐอธิปไตยที่ประกอบเข้าเป็นสหราชฮาราจักรได้แก่ อังกฤษ, สกอตแลนด์, เวลส์ และ ไอร์แลนด์เหนือ"

ภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์เหนือ สกอตแลนด์ และเวลส์ ได้รับเอกราชในขั้นตอนการกระจายอำนาจทางนิติบัญญัติ จนมีสถานะเป็นรัฐอธิปไตยแบบเอกเทศ ทั้งนี้รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักรและรัฐบาลอังกฤษยังมีอำนาจจัดการกับกิจการที่สงวนไว้ทั้งหมดสำหรับไอร์แลนด์เหนือ กับสกอตแลนด์ และในกิจการที่ไม่ได้ถ่ายโอนทั้งหมดสำหรับเวลส์ แต่ไม่ใช่กิจการทั่วไปซึ่งได้ถ่ายโอนอำนาจไปยังรัฐสภาไอร์แลนด์เหนือ รัฐสภาสกอตแลนด์และสมัชชาแห่งชาติเวลส์ นอกจากนี้การโอนอำนาจปกครองตนเองให้ไอร์แลนด์เหนือ เป็นเงื่อนไขในการร่วมมือระหว่างฝ่ายบริหารไอแลนด์เหนือและรัฐบาลไอร์แลนด์ และรัฐบาลอังกฤษให้คำปรึกษากับรัฐบาลไอร์แลนด์เพื่อบรรลุข้อตกลงในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องการเงิน ไอร์แลนด์เหนือ อังกฤษประกอบไปด้วยประชากรส่วนใหญ่2011 Census – Population. According to the 2011 census, the population of England was 53,012,456, and the population of the United Kingdom was 63,181,775, therefore England comprises 84% of the UK population.Region and Country Profiles, Key Statistics and Profiles, October 2013, ONS. Retrieved 9 August 2015. According to the ONS, England has an area of 130,279 km², and the UK has an area of 242,509 km², therefore England comprises 54% of the area of the UK. และพื้นที่ของสหราชอาณาจักรยังคงเป็นความรับผิดชอบของสหราชอาณาจักรรัฐสภารวมศูนย์ในลอนดอน

หมู่เกาะช่องแคบ และเกาะไอล์ออฟแมน เป็นอาณานิคมของรัฐบาลอังกฤษ (Crown) และไม่ใช่ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร ในทำนองเดียวกับที่ดินแดนโพ้นทะเลของอังกฤษส่วนที่เหลือของจักรวรรดิอังกฤษไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร

ในอดีต นับแต่ปี ค.ศ. 1801 (หลังจากพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800) จนกระทั่ง ปี 1921 เกาะไอร์แลนด์ทั้งหมดเป็นชาติหนึ่งภายในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นสองเขตอำนาจศาลใน ปี 1921 ได้แก่ ไอร์แลนด์ใต้และไอร์แลนด์เหนือ ไอร์แลนด์ใต้ได้รับอิสรภาพจากสหราชอาณาจักร ภายใต้รัฐธรรมนูญของรัฐอิสระไอริช ค.ศ. 1922

 ข้อมูลพื้นฐาน 
 ชื่อ ธง เมืองหลวง ฝ่ายนิติบัญญัติ ระบบกฎหมาย เขตอำนาจ อังกฤษ border|70px ลอนดอน ไม่มี กฎหมายอังกฤษ อังกฤษ และ เวลส์ ไอร์แลนด์เหนือborder|70px เบลฟาสต์ สมัชชาไอร์แลนด์เหนือ ,  ไอร์แลนด์เหนือ สกอตแลนด์ border|70px เอดินบะระ รัฐสภาสกอตแลนด์ กฎหมายสกอตแลนด์ สกอตแลนด์ เวลส์ border|70px คาร์ดิฟ สมัชชาแห่งชาติเวลส์ กฎหมายอังกฤษ, กฎหมายเวลส์ อังกฤษและเวลส์ สหราชอาณาจักร border|70px ลอนดอน รัฐสภาสหราชอาณาจักร กฎหมายปกครองสหราชอาณาจักร สหราชอาณาจักร

 ข้อมูลสถิติ 
 ชื่อ ประชากร (2015) ประชากร (%) พื้นที่ (km²) พื้นที่ (%) ความหนาแน่นประชากร (ต่อ กม²; 2011) มูลค่าเพิ่มมวลรวม (GVA) * (£; 2015)GVA* (%; 2015)GVA ต่อหัวประชากร* (£; 2015) อังกฤษ 54,786,300 84% 130,279 54% 406.55 1,433 พันล้าน 86% 26,159 ไอร์แลนด์เหนือ 1,851,600 3% 13,562 6% 130.81 34 พันล้าน 2% 18,584 สกอตแลนด์ 5,373,000 8% 77,933 32% 67.22 127 พันล้าน 8% 23,685 เวลส์ 3,099,100 5% 20,735 9% 147.43 56 พันล้าน 3% 18,002 สหราชอาณาจักร 65,110,000  100% 242,509 100% 259.16 1,666 พันล้าน 100% 25,351
# รถยนต์นั่งขนาดกลาง
รถยนต์นั่งขนาดกลาง  เป็นการแบ่งประเภทของรถยนต์ตามทวีปอเมริกาเหนือและทวีปออสเตรเลียของกลุ่มรถยนต์ที่มีขนาดใหญ่กว่ารถยนต์นั่งขนาดเล็ก ส่วนในทวีปยุโรปรถประเภทนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ดี-เซ็กเมนต์
สหรัฐอเมริกา
thumb|right|แรมเบลอร์ แต่ก่อนเป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กภายหลังเปลี่ยนเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง
รถยนต์ที่ได้จำกัดความเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลางในสหรัฐอเมริกาคือแรมเบลอร์ ซิกซ์ เปิดตัวในปี ค.ศ. 1956 ถึงแม้ว่าจะถูกเรียกว่า "รถยนต์นั่งขนาดเล็ก" ในขณะนั้นก็ตาม รถยนต์นั่งขนาดกลางได้เริ่มได้รับความนิยมมากขึ้นกว่าขนาดเล็กในช่วงต้นยุค ตัวอย่างเช่น ฟอร์ด แฟร์เลน เปิดตัวใน ค.ศ. 1962 เป็นประเภท "รถยนต์นั่งขนาดเล็กค่อนข้างกลาง (compact intermediate)" เนื่องจากมีขนาดใหญ่กว่ารุ่นที่ใกล้เคียงอย่างฟอร์ด ฟอลคอน เจเนอรอล มอเตอร์สก็ได้ทำรถยนต์ประเภทนี้ด้วย เช่น โอลส์โมบิล เอฟ-85 พอนทิแอค เทมเพส และบูอิก สเปเชียล ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับเชฟโรเลต คอร์แวร์ แต่ก็มีขนาดใกล้เคียงกัน
# สงครามโกะซันเน็ง
สงครามโกะซันเน็ง  หรือที่รู้จักในชื่อว่า สงครามสามปีช่วงหลัง เกิดสงครามในช่วงปลายยุคค.ศ. 1080 ในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดมุตซึบนเกาะฮนชูVarley, H. Paul. (1994). Warriors of Japan as Portrayed in the War Tales, pp. 40-45.

 ประวัติ 
สงครามโกะซันเน็งเป็นสงครามที่ค่อนข้างยาวนานซึ่งในขณะเวลานั้นถือเป็นการแสดงอำนาจของแต่ละคน

สงครามโกะซันเน็งเกิดจากการมีความบาดหมางกันในตระกูลคิโยฮาระ (บางครั้งถูกเรียกว่า "คิโยวาระ") การสงบศึกถือเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก มินาโมโตะ โยชิ ซึ่งเป็นผู้ปกครองจังหวัดมุตซึใน ค.ศ. 1083 พยายามทำให้การต่อสู้ระหว่าง คิโยฮาระ โนะ มาซาฮิระ, อิเอฮิระ และ นาริฮิระ สงบลง

มินะโมโตะ โยชิสงบศึกไม่สำเร็จจึงต้องใช้กองกำลังของตนเพื่อสงบศึก ได้รับความช่วยเหลือจาก ฟูจิวาระ โนะ คิโยฮาระ ท้ายที่สุด อิเอฮาระ และ นาริฮิระ ถูกฆาตกรรม

ระหว่างการบุกคานาซาวะ (1086–1089) มินาโมโตะ โยชิ จะถูกลอบสังหารแต่โดยไหวพริบเขาเห็นนกแตกรังที่ต้นไม้ทำให้เขารู้ว่ามีคนอยู่
# รถโดยสารประจำทางในฮานอย
ในปัจจุบัน รถโดยสารประจำทาง ยังคงเป็นระบบขนส่งหลักของฮานอย เมืองหลวงของประเทศเวียดนาม ปัจจุบันมีเส้นทางเดินรถกว่า 100 สาย ภายใต้การควบคุมของ Transerco และบริษัทเอกชนบางแห่ง รถโดยสารวิ่งให้บริการในเขตนครฮานอยและพื้นที่จังหวัดใกล้เคียง รถส่วนใหญ่มีสีหลักคือสีแดงและสีเหลือง แต่ในระยะหลัง ก็มีสีเขียว สีน้ำเงิน และสีส้มเพิ่มเข้ามา เวลาในการให้บริการ คือ 5 นาฬิกา ถึง 22 นาฬิกา 30 นาที รถโดยสารส่วนมากจะติดตั้งระบบเสียงไว้คอยประกาศ และยังมีไฟแอลอีดี เพื่อแสดงจุดจอด

 เส้นทางเดินรถ 
 เส้นทางเงินสงเคราะห์ 
ปัจจุบันมีเส้นทางรถโดยสารที่ได้รับเงินสงเคราะห์จากรัฐบาล ประมาณ 100 สาย โดยสายหลัก จะมีตั้งแต่หมายเลข 01 ไปจนถึง 88 ส่วนสายกิ่ง จะเพิ่มตัวอักษรภาษาอังกฤษด้านหลังตัวเลข เช่น สาย 06B

สายที่เดินรถเป็นวงกลม ได้แก่
 สาย 09: เลียบทะเลสาบ Hoan Kiem
 สาย 18: มหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์แห่งชาติ
 สาย 23: Nguyen Cong Tru

 เส้นทางที่ไม่ใช่เงินสงเคราะห์ 

 เส้นทางที่เชื่อมต่อท่าอากาศยาน 
สายที่สามารถเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย แบ่งเป็น สายเงินสงเคราห์ 3 สาย ได้แก่
 สาย 07: จากสถานีขนส่งผู้โดยสาร Cau Giay
 สาย 17: จากสถานีขนส่งผู้โดยสาร Long Bien
 สาย 90: จากสถานีขนส่งผู้โดยสาร Kim Ma

และสายที่ไม่ใช่เงินสงเคราะห์ 1 สาย คือ สาย 86 วิ่งจากสถานีรถไฟฮานอย

 ค่าโดยสาร 
ค่าโดยสารเที่ยวเดี่ยว อยู่ระหว่าง 7,000-9,000 ด่อง ขึ้นกับระยะทางที่ใช้ สำหรับผู้ที่เดินทางจากชานเมืองเข้ามาทำงาน สามารถซื้อบัตรรายเดือนในราคา 100,000 ด่อง เพื่อขึ้นได้บางสาย หรือถ้าต้องการขึ้นทุกสาย สามารถซื้อบัตรเดือนได้ในราคา 200,000 ด่อง สำหรับนักเรียน คนทำงานเขตอุตสาหกรรม และผู้สูงอายุ ซื้อบัตรเดือนได้ในราคาครึ่งหนึ่งจากที่กล่าวมาข้างต้น

 แอพพลิเคชัน 
ปัจจุบันมีแอพพลิเคชันเพื่อใช้ค้นหาและติดตามรถโดยสารประจำทาง ซึ่งสามารถดาวน์โหลดได้ในเวียดนามเท่านั้นhttps://itunes.apple.com/us/app/tim-buyt/id947703352?mt=8https://play.google.com/store/apps/details?id=com.binhanh.bushanoihttps://www.microsoft.com/vi-vn/store/p/tim-buyt/9nblggh3lwvd
# สะพานสักเหมียว
สะพานสักเหมียว  เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำโขงในประเทศเวียดนาม เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเกียนซางกับจังหวัดเบ๊นแจ สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2545 และสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552 ซึ่งล่าช้าจากแผนเดิมที่กำหนดไว้ในปลายปี พ.ศ. 2550 สะพานนี้ยาว 8,331 เมตร (รวมช่วงทางขึ้น) แต่ตัวสะพานจริง ๆ ยาว 2,868 เมตร

สะพานสักเหมียวมีปัญหาด้านการจราจรติดขัดโดยเฉพาะในช่วงวันหยุดเทศกาล เพราะมีเพียง 2 ช่องจราจรเท่านั้น
# สะพานบ๋ายจั๊ย
สะพานบ๋ายจั๊ย  เป็นสะพานขึงในจังหวัดกว๋างนิญ ประเทศเวียดนาม รองรับทางหลวงหมายเลข 18 เชื่อมต่อแขวงห่งกายกับแขวงบ๋ายจั๊ยของนครหะล็องโดยยกข้ามช่องแคบเกื๋อหลุกซึ่งแยกเขตอ่าวเกื๋อหลุกกับอ่าวหะล็องออกจากกัน สะพานนี้เป็นสะพานขึงที่มีเคเบิลกลางถนนแห่งแรกของเวียดนาม

 ระเบียงภาพ
# สะพานเหญิตเติน
สะพานเหญิตเติน  หรือ สะพานมิตรภาพเวียดนาม–ญี่ปุ่น เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำแดง ตั้งอยู่ที่ฮานอย ประเทศเวียดนาม เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2558 มี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อฮานอยกับท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย ทุนโครงการมาจากเงินให้กู้ยืมเพื่อการพัฒนาขององค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่นDự án xây dựng cầu Nhật Tân: Tập trung quyết liệt cho GPMB June 7, 2011

สะพานเหญิตเตินมีความยาว  โดยเป็นตัวสะพาน  และเป็นช่วงขึง 5 ช่วง (แต่ละช่วงมีเคเบิล 11 คู่) ยาว  มีความกว้าง  มี 4 ช่องสำหรับพาหนะติดเครื่องยนต์, 2 ช่องสำหรับรถโดยสารประจำทาง และอีก 2 ช่องสำหรับพาหนะร่วมและคนเดิน

สะพานเหญิตเตินได้รับการออกแบบและสร้างให้เป็นสัญลักษณ์ใหม่ของฮานอย โดยหอคอยสะพาน 5 แห่ง หมายถึง ประตูเมืองโบราณ 5 แห่งของฮานอย ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2560 เทศบาลนครฮานอยได้ร่วมมือกับบริษัทฟิลิปส์จากเนเธอร์แลนด์ติดตั้งไฟส่องสว่างทั่วหอคอยสะพานตอนกลางคืน มีการอ้างว่าระบบที่ติดตั้งใหม่นี้สามารถฉายแสงสีได้ถึง 16.7 ล้านสี
# สะพานบิ๊ญ
สะพานบิ๊ญ  เป็นสะพานขึงที่ข้ามแม่น้ำเกิ๊ม ตั้งอยู่ที่เมืองไฮฟอง ประเทศเวียดนาม มีความยาว 1,280 เมตร กว้าง 22.5 เมตร มี 4 ช่องสำหรับรถยนต์ และ 2 ช่องสำหรับคนเดิน หอสะพานมีความสูง 102 เมตร สร้างโดยใช้คอนกรีต สะพานเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2545 และสิ้นสุดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ใช้งบประมาณจากญี่ปุ่น 7,426 ล้านเยน

 แหล่งข้อมูลอื่น 
Binh Bridge at Structurae 
Cầu Bính 
Hải Phòng: "Xổng đà" ba tàu biển đâm hỏng cầu Bính  

บิ๊ญ
บิ๊ญ
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในไฮฟอง
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ญี่ปุ่น–เวียดนาม
# สะพานฟู้หมี
สะพานฟู้หมี  เป็นสะพานขึงที่สร้างข้ามแม่น้ำไซ่ง่อนในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ก่อสร้างตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2550 จนถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 โดยบริษัทบอลเดอร์สโตน, บิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์, แฟรซีแนแอ็งแตร์นาซียอนาล และซีซี 620 สะพานได้รับการออกแบบโดยอาร์คาดิสและคาร์ดโน

สะพานฟู้หมียาว 705 เมตร มีช่วงหลักยาว 380 เมตร หอสะพานรูปตัวเอช สูง 145 เมตร กว้าง 27 เมตร สะพานมี 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างเขต 2 และเขต 7 ของนครโฮจิมินห์ และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการถนนวงแหวนที่กำลังก่อสร้างอีกด้วย

พิธีเปิดสะพานจัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2552 โดยนายกรัฐมนตรีเวียดนาม เหงียน เติ๊น สุง ร่วมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 ภาพสะพาน 
 BBBH consortium 
 Phú Mỹ Bridge at Structurae Database
 Phú Mỹ Bridge at Baulderstone webpage 

ฟู้หมี
ฟู้หมี
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในนครโฮจิมินห์
หมวดหมู่:ความสัมพันธ์ออสเตรเลีย–เวียดนาม
# สะพานหมีถ่วน
สะพานหมีถ่วน  เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำโขง เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเตี่ยนซางกับจังหวัดหวิญล็องของประเทศเวียดนาม เป็นผลงานจากความร่วมมือของรัฐบาลเวียดนามและรัฐบาลออสเตรเลีย ใช้งบประมาณ 91 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย ก่อสร้างโดยบริษัทบิลฟิงเกอร์เบอร์เกอร์ เปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2543
thumb|left|สะพานหมีถ่วน
# กองพลภูเขาที่ 6 แห่งเอ็สเอ็ส "นอร์ท"
กองพลภูเขาเอ็สเอ็สที่ 6 "นอร์ด" (6. SS-Gebirgs-Division "Nord")Official designation in German language as to „Bundesarchiv-Militärarchiv“ in Freiburg im Breisgau, stores of the Wehrmacht and Waffen-SS.เป็นหน่วยทหารของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 ในชื่อว่า เอ็สเอ็ส  คัมพ์กรุพเพอ นอร์ด (SS Battle Group North-กลุ่มหน่วยรบเอ็สเอ็สเหนือ)

กองพลนี้เป็นหน่วยเดียวของวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สที่ได้ต่อสู้ในวงกลมอาร์กติก เมื่อได้ถูกส่งไปประจำการที่ฟินแลนด์และทางตอนเหนือของรัสเซียในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนและเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1941 ได้ต่อสู้ในคาเรเลียจนกระทั่งการสงบศึกมอสโก (Moscow Armistice) ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1944 ซึ่งเมื่อถึงจุดนั้นจำเป็นต้องถอนกำลังออกจากฟินแลนด์ ได้เข้าต่อสู้ในปฏิบัติการนอร์ดวินด์ (Operation Nordwind) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1945 ที่ได้ประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก ในช่วงต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 กองพลนี้ได้ถูกทำลายโดยกองทัพสหรัฐใกล้กับเมืองบรึดดินเงน (Büdingen) เยอรมนี
# กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส "พรินทซ์อ็อยเกน"
กองพลทหารภูเขาอาสาที่ 7 แห่งเอ็สเอ็ส "พรินทซ์อ็อยเกน" Official designation in German language as to „Bundesarchiv-Militärarchiv“ in Freiburg im Breisgau, stores of the Wehrmacht and Waffen-SS.เป็นกองพลทหารราบภูเขาเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส กองกำลังปีกติดอาวุธของพรรคนาซีเยอรมันที่ได้ทำหน้าที่เทียบเท่า แต่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเวร์มัคท์อย่างเป็นทางการในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในยูโกสลาเวีย ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1941 จาก Volksdeutsche (ชนชาติเยอรมัน) กลุ่มทหารอาสาสมัครและทหารเกณฑ์จาก Banat, รัฐเอกราชโครเอเชีย (NDH), ฮังการีและโรมาเนีย ได้ต่อสู้ในการทัพปราบปรามการก่อกบฏซึ่งได้ต่อกรกับกลุ่มคอมมิวนิสต์ภายใต้การนำของพลพรรคยูโกสลาเวีย กองกำลังต่อต้านในเขตยึดครองเซอร์เบีย, NDH และมอนเตเนโกร การได้ให้สมญานามว่า พรินทซ์อ็อยเกน มาจากพระนามของเจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย ผู้นำทางทหารที่โดดเด่นของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ปลดปล่อย Banat และกรุงเบลเกรดจากจักรวรรดิออตโตมันในสงครามออสเตรีย-ตุรกีในปี ค.ศ. 1716-18 มันเป็นชื่อแต่เดิมว่า SS-Freiwilligen-Division Prinz Eugen (กองพลทหารภูเขาอาสาเอ็สเอ็สที่ 7 พรินทซ์อ็อยเกน)
# กองพลทหารม้าที่ 8 แห่งเอ็สเอ็ส "โฟลรีอาน ไกเออร์"
กองพลทหารม้าที่ 8 แห่งเอ็สเอ็ส "โฟลรีอาน ไกเออร์" เป็นหน่วยทหารม้าเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1942 จากนายทหารฝ่ายเสนาธิการของกองพลน้อยทหารม้าเอ็สเอ็ส (SS Cavalry Brigade) ซึ่งได้มีส่วนเกี่ยวข้องในปฏบัติการ Bandenbekämpfung ("การต่อสู้กับพวกโจร") ที่อยู่หลังแนวหน้าและเป็นผู้รับผิดชอบต่อการสังหารประชาชนพลเรียนนับหมื่นคนHannes Heer, War of Extermination, p.136 ยังคงดำเนินการต่อไปกับสิ่งที่เรียกว่าปฏิบัติการทำให้สงบในดินแดนยึดครองสหภาพโซเวียต ได้นำไปสู่ความโหดร้ายทารุณมากยิ่งขึ้น
# เนเฟอร์มาอัตที่หนึ่ง
เนเฟอร์มาอัตที่หนึ่ง เป็นเจ้าชายชาวอียิปต์โบราณและพระราชโอรสของฟาโรห์สเนฟรูNefermaat page from digitalegypt (University College London) พระองค์เป็นขุนนางชั้นสูงและเป็นนักบวชชองเทพีบาสเทต ชื่อของพระองค์หมายถึง "ความงามของเทพีมาอัต" หรือ "ด้วยความยุติธรรมอันสมบูรณ์แบบ"

  ประวัติ 
เนเฟอร์มาอัตเป็นพระโอรสพระองค์โตของฟาโรห์สเนฟรู ซึ่งเป็นฟาโรห์และผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สี่ของราชอาณาจักรอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระเชษฐาของฟาโรห์คูฟู พระชายาของพระองค์คือ พระนางไอเทต เนเฟอร์มาอัต มีบุตรและธิดาทั้งสิ้นสิบห้าพระองค์ตามที่ปรากฏบนผนังแมสตาบาของพระองค์ ประกอบด้วยบุตรชายนามว่า เฮมิอูนู, ไอซู, เตตา, เคนติเมเรส และมีธิดานามว่า ดเจฟาตเซน และ ไอเซซู ปรากฏเป็นภาพที่เจริญวัยแล้ว ขณะที่ ไอติเซน, อินกาเอฟ, เซฟกา, เวเฮมกา, เชปเซสกา, กาเคนต์, อังค์ฮอร์เซเรเทฟ, อังค์ฮอร์เฟเนดเจฟ, บูเนฟ, เซปเซสเนบ, เนบเคเนต และพาเจติ ปรากฏเป็นภาพที่อยู่ในวัยเยาว์ ซึ่งมีข้อสันนิษฐานว่าบุตรชายคนหนึ่งนามว่า เฮมิอูนู อาจจะเป็นคนเดียวกับขุนนางชั้นสูงที่มีนามว่า เฮมิอูนู ซึ่งเชื่อว่าเป็นผู้ช่วยวางแผนการสร้างมหาปิรามิดDodson, Aidan and Hilton, Dyan. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. Thames & Hudson. 2004. pp.52–53, 56–61. .

 สุสาน 
thumb|250x250px|สุสานของเนเฟอร์มาอัตในเมดูม
พระศพของเนเฟอร์มาอัตถูกฝังอยู่ในแมสตาบาหมายเลข 16 ที่เมืองเมดูม เนเฟอร์มาอัตเป็นหนึ่งในบุตรหลายพระองค์ของฟาโรห์สเนฟรู ที่ถูกฝังอยู่ในเมดูม หลุมฝังพระศพเป็นที่รู้จักสำหรับเทคนิคพิเศษที่ใช้ในการวาดภาพAbeer El-Shahawy, Farid S Atiya, Matḥaf al-Miṣrī (2005). The Egyptian Museum in Cairo: a walk through the alleys of ancient Egypt. Cairo, Egypt: Farid Atiya Press. page 71. . ประติมากรรมแกะสลักภาพที่เจาะลึกลงไป ซึ่งเต็มไปด้วยสีสัน การสร้างโดยวิธีนี้มีผลเสียคือทำให้ปูนปลาสเตอร์หลุดออกได้ง่าย แต่การก่อสร้างแบบนี้ทำให้เกิดภาพที่มีสีสดใส สุสานนี้เป็นที่เดียวที่ก่อสร้างแบบนี้ 

 ภาพห่านแห่งเมดูม
# สะพานเกิ่นเทอ
สะพานเกิ่นเทอ  เป็นสะพานขึงข้ามแม่น้ำเหิ่ว ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำโขง ตั้งอยู่ที่เกิ่นเทอ ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม สะพานมีความยาว 2.75 กิโลเมตร หรือ 1.68 ไมล์ มีช่องจราจร 6 ช่อง กว้างทั้งหมด 23 เมตร (76 ฟุต) โดยมี 4 ช่องสำหรับรถขนาดใหญ่ และอีก 2 ช่อง สำหรับรถจักรยานและรถจักรยานยนต์ ช่องว่างใต้สะพานกว้าง 39 เมตร (128 ฟุต) ซึ่งเรือใหญ่สามารถลอดผ่านได้ สะพานเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2553

 การก่อสร้าง 
นายกรัฐมนตรีฟาน วัน ขาย ทำพิธีเปิดการก่อสร้างสะพานเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2547 ซึ่งสะพานมีกำหนดแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2551 การพังทลายของสะพานบางส่วนขณะกำลังก่อสร้างในปี พ.ศ. 2550 ทำให้การเปิดใช้งานล่าช้าออกไป สะพานนี้เป็นหนึ่งในสะพาน 17 แห่งที่วางแผนจะเชื่อมโยงพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงเข้ากับเครือข่ายถนนของเวียดนามภายในปี พ.ศ. 2563 สะพานแห่งนี้ใช้งานทดแทนเครือข่ายเรือข้ามฟากในเส้นทางทางหลวง 1เอ  ที่เชื่อมระหว่างจังหวัดหวิญล็อง  ทางฝั่งตะวันออกกับเมืองเกิ่นเทอทางฝั่งตะวันตก

การก่อสร้างสะพานอยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มที่ปรึกษา Nippon Koei-Chodai  และทำสัญญากับผู้รับเหมาชาวญี่ปุ่นหลายรายได้แก่ Taisei Corporation, Kajima Construction และ Nippon Steel ทุนสำหรับโครงการนี้ได้รับทุนจากองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JICA) โดยมีเงินกู้ช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการจากธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (JBIC) และรัฐบาลเวียดนาม สะพานเกิ่นเทอได้รับการประกันโดย บริษัทประกันภัยร่วมทุนของ Petrolimex  และ บริษัทประกันภัยของ PetroVietnam  มูลค่า 3.2 ล้านล้านด่ง (200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)

การก่อสร้างสะพานเกิ่นเทอแบ่งออกเป็นสามสัญญา โดยผู้รับเหมารายแรกเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างทางลาดสะพานฝั่งหนึ่ง รายที่สองก่อสร้างสะพานหลัก และรายที่สามสร้างถนนทางทิศใต้เข้าสู่เมืองเกิ่นเทอ

 เหตุการณ์การพังทลาย 
thumb|250px|ชิ้นส่วนที่เหลือของสะพานเกิ่นเทอวันที่ 10 หลังเหตุการณ์พังทลาย (ภาพวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2550)

ทางลาดความยาว 90 เมตรของสะพานเกิ่นเทอพังลงระหว่างการก่อสร้างในเช้าวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2550 ทรุดลงจากความสูง 30 เมตร ส่วนที่ยุบอยู่เหนือเกาะเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในแนวสะพานฝั่งเมืองหวิญล็อง มีวิศวกรและคนงาน 250 คนกำลังทำงานอยู่ในช่วงเวลานั้น มีผู้เสียชีวิตอย่างเป็นทางการ 54 ราย บาดเจ็บสาหัส 80 ราย เจิ่น จุ๋ง  หัวหน้าหน่วยงานควบคุมคุณภาพการก่อสร้างแห่งชาติภายใต้กระทรวงการก่อสร้าง ระบุว่านี่เป็นภัยพิบัติที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ของอุตสาหกรรมการก่อสร้างของเวียดนาม

 ภายหลังเหตุการณ์ 
การไต่สวนสาเหตุของการพังทลายใช้เวลาสอบสวน 8 เดือน ในขั้นต้นพบว่าเสาชั่วคราวที่ใช้กระจายน้ำหนักนั้นมีขนาดต่ำกว่าที่กำหนดโดยประหยัดค่าใช้จ่ายด้วยการมีระยะเผื่อที่น้อย ส่วนสาเหตุที่แท้จริงคือการสร้างเสาชั่วคราวบางส่วนวางบนพื้นทรายอ่อนซึ่งทรุดตัวไม่สม่ำเสมอและทำให้เสาเอียง ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลเวียดนามได้สั่งห้าม บริษัทก่อสร้าง Taisei และ Kajima จากการดำเนินงานในเวียดนามเป็นเวลาหนึ่งปี โดยกล่าวโทษบริษัทญี่ปุ่นทั้งสองแห่งว่า ไม่สามารถสร้างส่วนรองรับสะพานที่ปลอดภัยได้
# สนามกีฬาห่างเด๋ย
สนามกีฬาห่างเด๋ย  หรือ สนามกีฬาฮานอย  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม ใช้ในการแข่งขันฟุตบอล สนามมีความจุ 22,500 ที่นั่งhttp://int.soccerway.com/venues/vietnam/san-vn-ng-hang-y-hang-day-stadium/ ในช่วงปี ค.ศ. 2000-2003 ชื่อของสนามคือสนามกีฬาฮานอย ต่อมาวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2003 ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ "ห่างเด๋ย"

สนามกีฬาห่างเด๋ยตั้งอยู่ใจกลางกรุงฮานอย เคยเป็นสนามเหย้าหลักของฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม ก่อนที่จะย้ายไปสนามกีฬาหมีดิ่ญ และเคยใช้แข่งขันไทเกอร์คัพ 1998 รอบชิงชนะเลิศ

นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 สนามนี้ได้กลายเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลในฮานอย 4 แห่ง ได้แก่ สโมสรฟุตบอลฮานอย, สโมสรฟุตบอลเถกง, สโมสรฟุตบอลฮหว่าฟ้าตห่าโหน่ย และสโมสรฟุตบอลฮานอย (ค.ศ. 1956)
# สนามฟุตบอลฮหว่าซวน
สนามฟุตบอลฮหว่าซวน  เป็นสนามฟุตบอลในเขตเกิ๋มเหละ  นครดานัง ประเทศเวียดนาม เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลดานัง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2016 สนามมีความจุ 20,500 ที่นั่งhttp://www.baodanang.vn/english/business/201404/construction-of-new-stadium-underway-2322021// เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2013 และเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 2016 งบประมาณการก่อสร้าง 281 พันล้านด่งhttp://www.baodanang.vn/english/business/201408/hoa-xuan-stadium-expected-to-be-completed-later-this-year-2351283/ สร้างเพื่อแทนที่สนามกีฬาจีลัง
# สนามกีฬาเกิ่นเทอ
สนามกีฬาเกิ่นเทอ  เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในเกิ่นเทอ ประเทศเวียดนาม และเป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม มีความจุ 44,398 ที่นั่ง ใช้ในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลและแข่งรถจักรยานยนต์ เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเกิ่นเทอ
# สนามกีฬาท้งเญิ้ต
สนามกีฬาท้งเญิ้ต (, "สนามกีฬาแห่งการรวมชาติ") เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่เลขที่ 138 ถนนด่าว ซวี ตื่อ แขวงที่ 6 เขตที่ 10 มักใช้ในการแข่งขันฟุตบอล เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์และสโมสรฟุตบอลไซ่ง่อนซึ่งแข่งขันในวี-ลีก สนามมีความจุ 25,000 ที่นั่ง

 ประวัติ 
ก่อนปี ค.ศ. 1975 สนามเคยมีชื่อว่า สนามกีฬาก่งฮหว่า (, "สนามกีฬาแห่งสาธารณรัฐ") เคยมีสถิติผู้เข้าชมถึง 30,000 คน ในนัดที่เวียดนามใต้พบกับเกาหลีใต้South Korean International Matches 
 
ในปี ค.ศ. 1966 เวียดนามใต้คว้าแชมป์เมอร์เดกาคัพ ด้วยการเอาชนะพม่า ถ้วยรางวัลได้ถูกเก็บที่สนามแห่งนี้ ก่อนที่จะหายสาบสูญไปหลังกรุงไซ่ง่อนแตก"Ngã rẽ của ông Weigang và số phận chiếc Cúp Vô địch"

ช่วงสงครามเวียดนาม สนามนี้เป็นเป้าหมายสำคัญของกลุ่มผู้ก่อการร้ายเวียดกง มีการวางระเบิดในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1965 มีผู้เสียชีวิต 11 ราย และบาดเจ็บ 42 ราย"Người khai hỏa giữa nội đô Sài Gòn"

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ภาพของสนามกีฬา
# สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์
สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 หลังจากที่คว้าแชมป์วี.ลีก 2 จนได้เลื่อนชั้นในฤดูกาล 2016 สนามเหย้าของพวกเขาคือ สนามกีฬาท้งเญิ้ต

 ประวัติ 
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1975 โดยกลุ่มพนักงานของท่าเรือไซ่ง่อน และเป็นคู่ปรับกับสโมสรฟุตบอลศุลกากรไซ่ง่อน

 ประวัติการเปลี่ยนชื่อสโมสร
 ค.ศ. 1975-2000: สโมสรฟุตบอลพนักงานท่าเรือไซ่ง่อน
 ค.ศ. 2001-2003: สโมสรฟุตบอลท่าเรือไซ่ง่อน
 ค.ศ. 2004-2008: สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อนเซาเทิร์นสตีล
 ค.ศ. 2009-ปัจจุบัน: สโมสรฟุตบอลนครโฮจิมินห์

 เกียรติประวัติ 
วี.ลีก ดิวิชัน 1:
 ชนะเลิศ: 1986, 1993-94, 1997, 2001–02
 อันดับที่สาม: 1985, 1990, 1995

วี.ลีก 2:
 ชนะเลิศ: 2004, 2016
 อันดับที่สาม: 2015

เวียดนามคัพ:
 ชนะเลิศ: 1992, 1999-00
 รองชนะเลิศ: 1994, 1996, 1997

เวียดนามซูเปอร์คัพ:
 รองชนะเลิศ: 2000, 2002

 แหล่งข้อมูลอื่น 
VPF page 

 
ฮ
หมวดหมู่:สโมสรฟุตบอลในนครโฮจิมินห์
หมวดหมู่:สโมสรกีฬาที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2518
# สโมสรฟุตบอลฮานอย
สโมสรฟุตบอลฮานอย  หรือ ฮานอย เอฟซี เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในฮานอย ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 1 สโมสรมักถูกรู้จักในชื่อ สโมสรฟุตบอลฮานอย ทีแอนด์ที ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2006 สนามเหย้าคือ สนามกีฬาห่างเด๋ย

ในประเทศ ฮานอย เอฟซี เป็นหนึ่งในสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเวียดนาม โดยคว้าแชมป์วี.ลีก ดิวิชัน 1 ได้ถึง 6 สมัย แชมป์เวียดนามคัพ 3 สมัย และแชมป์เวียดนามซูเปอร์คัพ 5 สมัย ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุด สำหรับฟุตบอลระดับนานาชาติ สโมสรแห่งนี้ได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับเอเชียมาแล้ว 7 รายการ โดยรายการที่โดดเด่นที่สุดคือการเข้ารอบชิงชนะเลิศเอเอฟซี คัพ ในรอบเพลย์ออฟระหว่างโซนในปี 2019

 เกียรติประวัติ 
ลีก
วี.ลีก ดิวิชัน 1:
 ชนะเลิศ (6): 2010, 2013, 2016, 2018, 2019, 2022
 รองชนะเลิศ (6): 2011, 2012, 2014, 2015, 2020, 2023

วี.ลีก ดิวิชัน 2:
 รองชนะเลิศ: 2008

เซเคินลีก
 รองชนะเลิศ: 2007

เทิร์ดลีก
 ชนะเลิศ: 2006

ถ้วย
เวียดนามคัพ:
  ชนะเลิศ (3): 2019, 2020, 2022
 รองชนะเลิศ (3): 2012, 2015, 2016

เวียดนามซูเปอร์คัพ:
ชนะเลิศ (4): 2010, 2018, 2019, 2020
รองชนะเลิศ (3): 2013, 2015, 2016
# สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน
สโมสรฟุตบอลไซ่ง่อน  เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม โดยมีบริษัทร่วมหุ้นพัฒนาฟุตบอลไซ่ง่อน เป็นเจ้าของ ปัจจุบันลงเล่นในวี.ลีก ดิวิชัน 2 และใช้สนามกีฬาท้งเญิ้ตเป็นสนามเหย้า สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 2011 ในชื่อ สโมสรฟุตบอลฮานอย ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 ได้เปลี่ยนชื่อและย้ายไปที่นครโฮจิมินห์

 เกียรติประวัติ 
วี.ลีก ดิวิชัน 1:
 อันดับที่สาม: 2020

วี.ลีก 2:
 ชนะเลิศ: 2015
 รองชนะเลิศ: 2012