wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# โลมาปากขวดธรรมดา
โลมาปากขวดธรรมดา หรือ โลมาหัวขวดธรรรมดา  เป็นโลมาชนิดหนึ่ง ที่เป็นรู้จักกันเป็นอย่างดี 

เป็นโลมาจำพวกโลมาปากขวด มีลำตัวสีน้ำเงินเข้มอมเทา สีจางหรือบางครั้งอมชมพูด้านท้อง จะงอยปากค่อนข้างสั้นใหญ่ครีบหลังขนาดค่อนข้างใหญ่ เป็นรูปโค้งอยู่กึ่งกลางหลัง รูปร่างค่อนข้างอ้วน ไม่มีลายหรือจุดประแต่ประการใด ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวประมาณ 2.3-3.1 เมตร 

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง ในบางฝูงอาจพบได้ถึงหลายร้อยตัวจนถึงหลักพัน และชอบว่ายน้ำแข่งกับเรือขณะที่เรือเดินอยู่ในทะเลได้หลายไมล์หน้า 39, สัตว์สวยป่างาม (ชมรมนิเวศวิทยา มหาวิทยาลัยมหิดล, สิงหาคม 2518) และมีความเร็วในการว่ายน้ำประมาณ 40.5 กิโลเมตร/ชั่วโมง หน้า 104, ความสามารถพิเศษของสัตว์. "โลกเร้นลับของสิ่งมีชีวิต" แปลโดย ขวัญนุช คำเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 5 กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์ มกราคม 2543) ISBN 974-472-262-2

โลมาปากขวดธรรมดา เป็นโลมาที่ฉลาด มีความแสนรู้ ขี้เล่น เป็นมิตรกับมนุษย์ จึงนิยมเลี้ยงไว้แสดงตามสวนสัตว์และสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำทั่วไป พบกระจายพันธุ์ตามทะเลเปิดและมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก (แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ดูรายชื่อในตาราง) สำหรับในประเทศไทย ไม่จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง เนื่องจากโลมาปากขวดที่พบในประเทศไทย มิใช่โลมาปากขวดชนิดนี้ หากแต่เป็นโลมาปากขวดอินโดแปซิฟิก (T. aduncus) ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันสัตว์ป่าคุ้มครอง โลมาปากขวด

ครั้งหนึ่ง กองทัพเรือสหรัฐและอีกหลายกองทัพเรือของชาติมหาอำนาจ เคยฝึกให้โลมาปากขวดปฏิบัติการในการสงคราม ด้วยการผูกติดระเบิดไว้กับตัว แล้วว่ายไปชนกับเรือข้าศึกแบบพลีชีพเหมือนกามิกาเซ่ แต่มีปัญหาอยู่ว่าจะสอนให้แยกแยะได้อย่างไรว่า เรือลำไหนคือเรือข้าศึก เรือลำไหนคือเรือที่เป็นมิตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องมองเรือจากใต้น้ำที่เหมือนกันหมดOut of The Blue สารคดีทางTrue Explore 1, ทรูวิชั่นส์: ศุกร์ที่ 11 มกราคม 2556

ดูเพิ่ม
โลมาปากขวดอินโดแปซิฟิก
# โลมาแม่น้ำอาราไกวยา
โลมาแม่น้ำอาราไกวยา  เป็นสัตว์ในวงศ์โลมาแม่น้ำ (Iniidae) ในทวีปอเมริกาใต้ ซึ่งมีการประกาศการจำแนกเป็นสปีชีส์ใหม่แยกจากโลมาแม่น้ำแอมะซอน (Inia geoffrensis) ในปี 2557 

 การค้นพบ 
โลมาแม่น้ำอาราไกวยา มีชื่อท้องถิ่นว่า "โบตูดูอาราไกวยา"  จำแนกจากโลมาแม่น้ำแอมะซอน (I. geoffrensis) หรือโลมาสีชมพู ซึ่งเป็นโลมาแม่น้ำชนิดที่เป็นที่รู้จักกันดี เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2557 โดยการศึกษาของทีมนักวิทยาศาสตร์ในประเทศบราซิล ลักษณะทั่วไปของโลมาแม่น้ำอาราไกวยาคล้ายคลึงกับโลมาแม่น้ำแอมะซอนมาก จนกระทั่งมีการตรวจสอบข้อมูลไมโครแซเทลไลท์นิวเคลียสและดีเอ็นเอไมโทคอนเดรียจากโลมาในแม่น้ำอาราไกวยาหลายสิบตัว เช่นเดียวกับความแตกต่างในสัณฐานของกะโหลกศีรษะ (โดยทั่วไป โลมาแม่น้ำอาราไกวยามีกะโหลกใหญ่กว่า) ก็ได้ข้อสรุปว่าโลมาดังกล่าวเป็นชนิดใหม่ นอกจากนี้ โลมาแม่น้ำอาราไกวยายังแตกต่างจากโลมาแม่น้ำแอมะซอนและโบลิเวียในด้านจำนวนฟัน (24–28 ซี่ 25–29 ซี่ และ 31–35 ซี่ตามลำดับ) เชื่อว่ามีวิวัฒนาการแยกออกมาจากโลมาแม่น้ำแอมะซอนราว 2 ล้านปีก่อน และจัดเป็นโลมาแม่น้ำชนิดแรกที่ค้นพบหลังจากปี 2461 เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1 ยุติ

โลมาแม่น้ำอาราไกวยาพบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำอาราไกวยาในประเทศบราซิล ซึ่งเป็นแม่น้ำที่ไหลไปทางเหนือเป็นระยะทาง 2,600 กิโลเมตร เพื่อไปรวมกับแม่น้ำแอมะซอน เชื่อว่ามีจำนวนประชากรในธรรมชาติราว 1,000 ตัว
สถานะการอนุรักษ์
จำนวนประชากรของโลมาสายพันธุ์นี้มีประมาณ 600 - 1,500 ตัว และมีความหลากหลายทางพันธุกรรมที่จำกัด แหล่งที่อยู่อาศัยของโลมาแม่น้ำอาราไกวยาถูกนำไปใช้ในกิจกรรมทางการเกษตร รวมไปถึงการสร้างเขื่อนในการผลิตกระแสไฟฟ้า โดยปกติแล้วโลมาแม่น้ำอาราไกวยาจะอยู่อาศัยในบริเวณแม่น้ำอาราไกวยาประมาณ 1500 กิโลเมตร จากความยาวแม่น้ำทั้งสิ้น 2110 กิโลเมตร ส่วนในบริเวณแม่น้ำโตคานติน โลมาแม่น้ำอาราไกวยาจะถูกแบ่งแหล่งที่อยู่อาศัยออกเป็น 6 ส่วนโดยเขื่อนทั้งสิ้น 6 แห่ง ส่งผลให้ประชากรโลมาชนิดนี้อยู่ในภาวะอันตราย ส่งผลให้มีผู้เสนอให้จัดโลมาแม่น้ำอาราไกวยาเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์หรือสถานะที่แย่กว่านั้นตามหลักเกณฑ์การจัดของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ 

ประชากรโลมาแม่น้ำอาราไกวยาส่วนใหญ่อาศัยอยู่รอบ ๆ Cantão State Park ซึ่งมีทะเลสาบเป็นส่วนมากของลุ่มแม่น้ำอาราไกวยา อย่างไรก็ตามชาวประมงในบริเวณนั้นมักฆ่าโลมาชนิดนี้ เนื่องจากโลมาชนิดนี้มักเข้ามากินปลาในแหของชาวประมง การยิงปืนใส่โลมาชนิดนี้เป็นเรื่องที่ปฏิบัติกันโดยทั่วไป แต่ส่วนใหญ่แล้วการยิงปืนมักทำให้เจ้าหน้าที่ของอุทยานได้ยิน ทำให้ชาวประมงบางคนนิยมใช้อาหารมีพิษเพื่อให้โลมาชนิดนี้กิน ประชากรโลมาที่อยู่ทางตอนใต้ที่สุดเป็นประชากรโลมากลุ่มเล็ก ๆ ที่อาศัยอยู่แยกออกจากกัน ซึ่งเป็นโลมาในเขตแม่น้ำโตคานตินเหนือเขื่อน Serra da MesaInstituto Araguaia. Projeto Boto do Araguaia
# ดิอัลทิเมตคอลเลกชัน (อัลบั้มไมเคิล แจ็กสัน)
ดิ อัลติเมท คอลเลคชั่น  เป็นอัลบั้มในชุดกล่องโดยนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน วางจำหน่ายในวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 โดยค่ายอีพิกเรเคิดส์ และประกอบด้วยทั้ง 4 ซีดี และดีวีดีแผ่นเดียว มียอดขายมากกว่าล้านชุด พร้อมมีดีวีดี ที่ปรากฏตัวครั้งแรกของ Live in Bucharest: The Dangerous Tour ซึ่งถูกวางจำหน่ายออกมาในวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 อัลบั้มได้รับการรับรองโดย RIAA สำหรับสินค้าต่ำกว่า 1 ล้านหน่วยใน USAhttp://riaa.com/goldandplatinumdata.php?content_selector=gold-platinum-searchable-database 

ข้อมูลอัลบั้ม
เป็นเพลงที่ดึงมาจากอัลบั้มของแจ็กสันทั้ง 7 อัลบั้ม ไดแก่ Off the Wall, Thriller, Bad, Dangerous, HIStory: Past, Present and Future, Book I, Blood on the Dance Floor: HIStory in the Mix และ Invincible พร้อมซิงเกิลเดมโบ และเพลงใหม่ที่ไม่เคยวางจำหน่ายมาก่อน ได้แก่ "P.Y.T. (Pretty Young Thing)", "Shake a Body", "Cheater" "In the Back", "Beautiful Girl" ,"The Way You Love Me" และ "We've Had Enough"

รายการเพลง

 The Jackson 5 perform tracks 1-3 and 7 (disc one). The Jacksons perform tracks 8, 11-12, 18-19 (disc one) and track 8 (disc two).

Limited Japanese Edition bonus tracks

The addition of "Another Part of Me" pushes the number of tracks down by one (ie. "Someone Put Your Hand Out" starts off Disc 4).

 The Jacksons perform track 11.

ตัวอย่างแผ่น CD
# อมาเดอุส
อมาเดอุส  เป็นภาพยนตร์ใน ค.ศ. 1984 แนวชีวิตและย้อนยุคทางประวัติศาสตร์ กำกับโดยมิโลช โฟร์มัน เขียนโดยปีเตอร์ แชฟเฟอร์ ดัดแปลงมาจากบทละครเวทีเรื่อง อมาเดอุส (ค.ศ. 1979)  ของปีเตอร์ แชฟเฟอร์ รูปแบบของอเล็กซานเดอร์ พุชกิน เรื่อง Mozart i Salieri (Моцарт и Сальери, 1830) ซึ่งการแต่งเพลงของอันโตนีโอ ซาลีเอรี ได้รับรู้ความเป็นอัจฉริยะของว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท แต่ก็อัดอั้นมาจากความภูมิใจและริษยา เรื่องนี้ตั้งอยู่ในเวียนนา ออสเตรีย ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 18

 นักแสดง 
 เอฟ. เมอร์เรย์ อับราฮัม รับบท อันโตนีโอ ซาลีเอรี
 ทอม ฮัลซ์ รับบท ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท
 เอลิซาเบธ เบอร์ริดจ์ รับบท ค็อนสตันท์เซอ โมทซาร์ท
 รอย โดทริค รับบท เลโอพ็อลท์ โมทซาร์ท
 เจฟฟรีย์ โจนส์ รับบท จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
 ชาร์ลส เคย์ รับบท เคาท์ ออร์ซินี-โรเซนเบิร์ก
 ไซมอน คอลโลว์ รับบท เอมานีล ชีคาเนเดอร์
 โจนาธาน มัวร์ รับบท บารอน ฟาน สวีเทน
 โรเดอริก คุค รับบท เคาท์ ฟอน สแทรก
 แพทริก ไฮน์ส รับบท จูเซปเป บอนโน
 ริชาร์ด แฟรงค์ รับบท บาทหลวงโวค์เลอร์
 คริสติน เอเบอร์โซล์ รับบท แคเธอรีน่า คาวาเอลิรี่
 ซินเธีย นิกสัน รับบท Lorl, Mozart's maid
 นิโคลัส เคปรอส รับบท Count Hieronymus von Colloredo, Prince-Archbishop of Salzburg

 รางวัล 
 รางวัลออสการ์ 
 รางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขาบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขาบันทึกเสียงยอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขาแต่งหน้ายอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
 รางวัลออสการ์ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม

 รางวัลลูกโลกทองคำ 
 รางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์ดรามา
 นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทดรามา
 บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
 ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
# ข้าวนก
ข้าวนก  เป็นพืชในสกุลข้าว ลำต้นตั้งตรง กาบใบคล้ายทรงกระบอก กาบแน่นมักมีติ่งใบ ลิ้นใบรูปรอยต่อ รูป ผิวในส่วนข้อเกลี้ยง ใบรูปใบหอก ดอกช่อแบบแยกแขนง เมล็ดสีน้ำตาล จัดเป็นข้าวพันธุ์ป่าชนิดหนึ่งที่มีความสำคัญในการนำมาใช้เป็นแหล่งพันธุกรรมสำหรับปรับปรุงพันธุ์ข้าว ใช้เป็นอาหารในยามขาดแคลน ใช้ผลิตเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หรือในงานพิธีทางศาสนาต่างๆ องค์ประกอบทางเคมีของเมล็ดใกล้เคียงกับข้าว
# มันตาหยง
มันตาหยง  เป็นไม้เถาในวงศ์ Dioscoreaceae แยกเพศ เถาเลื้อยพันไปด้านขวา ผิวเรียบ หัวรูปยาว สีขาว ไม่มีหัวย่อยบนเถา ใบเดี่ยว ก้านใบยาว มีขนละเอียดปกคลุม ใบอ่อนมีขนปกคลุม ปลายใบแหลม ดอกช่อ ผลเป็นแบบแคบซูล มีปีก พบทั่วไปในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย กระจายพันทางภาคใต้ของไทยไปจนถึงเกาะสุมาตรา หัวต้มสุกแล้วรับประทานได้ หัวดิบทำให้ระคายคออย่างรุนแรง
# ฮิดามาริ โนะ คาโนโจ
ฮิดามาริ โนะ คาโนโจ  สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกัน ของนักเขียนชื่อ Osamu Koshigaya นวนิยายต้นฉบับ ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จนขึ้นเป็นอันดับ 1 ของนวนิยายที่หญิงสาวชาวญี่ปุ่น อยากให้ชายหนุ่มได้อ่านมากที่สุดในปี 2011Asian Wiki - Girl In The Sunny PlaceHidamari No Kanojo Original Novel

 เนื้อเรื่อง 
"โคสุเกะ" และ "มาโอะ" ทั้ง 2 คนเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้น ม.ต้น และยังเป็นรักครั้งแรกของกันและกันอีกด้วย ทว่ารักครั้งนั้นจบลง หลังจากที่ทั้งคู่ต้องแยกย้ายกันไป โดยไม่มีโอกาสติดต่อกันอีกเลย เมื่อโคสุเกะต้องย้ายโรงเรียน

10 ปีต่อมา "โคสุเกะ" เข้าทำงานเป็นพนักงานขายที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง และนั่นเอง ทำให้เค้าได้พบกับ "มาโอะ" อีกครั้ง เมื่อไปติดต่อเสนองานให้กับบริษัทลูกค้าที่ "มาโอะ" ทำงานอยู่

ทั้ง 2 คน ต่างก็ตกหลุมรักกันอีกครั้ง และตัดสินใจแต่งงานกันในเวลาอันรวดเร็ว 
"โคสุเกะ" และ "มาโอะ" เริ่มต้นชีวิตครอบครัวอย่างมีความสุข และดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังไปได้ดี จนกระทั่งมีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้น

ผลของเหตุการณ์นั้น ทำให้ "มาโอะ" หายตัวไปในวันต่อมา และสิ่งที่สำคัญ และประหลาดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดคือ ความทรงจำเกี่ยวกับ "มาโอะ" ของบุคคลต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกเค้า กำลังหายไป

"โคสุเกะ" ออกตามหา โดยกลับไปยังสถานที่แห่งความทรงจำของทั้งคู่ และในที่สุด ก็ได้ค้นพบ "ความลับ" ที่ "มาโอะ" เก็บซ่อนไว้

 ตัวละคร 
 โคสุเกะ โอคุดะ รับบทโดย จุน มัตสึโมโตะ
 มาโอะ วะตะระอิ รับบทโดย จุริ อุเอะโนะ
 โชตะ โอคุดะ (น้องชายของโคสุเกะ) รับบทโดย มาซากิ สึดะ
 โคสุเกะ โอคุดะ (ตอน ม.ต้น) รับบทโดย ทาคุมิ คิตะมุระ
 มาโอะ วะตะระอิ (ตอน ม.ต้น)รับบทโดย วาคานะ อะโอะอิ
 โอชิตะ (หญิงชราปริศนา) รับบทโดย มาริ นัทสึกิ

 รางวัล 
 [2013] Movie Plus Awards : Won Movie Plus Awards 2013 : Best Director : ทาคาฮิโระ มิกิ
 [2013] Movie Plus Awards : Won Movie Plus Awards 2013 : Best Actor : จุน มัตสึโมโตะ
 [2013] Movie Plus Awards : Won Movie Plus Awards 2013 : Best Couple : จุริ อุเอะโนะ,จุน มัตสึโมโตะ

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บทางการ - 陽だまりの彼女 : Girl In The Sunny Place 
 Asian Wiki Site - Girl In The Sunny Place
 Cinema Cafe - 陽だまりの彼女 : Girl In The Sunny Place
# มันเทียน
มันเทียน  เป็นไม้เถาในวงศ์ Dioscoreaceae แยกเพศ เถาเลื้อยพันไปด้านขวา ผิวเกลี้ยง ไม่มีหนาม ลำต้นรูปหลอด มีหัวย่อยเกิดบนลำต้น ใบเดี่ยว ใบเปราะหักง่าย ก้านใบสั้นกว่าแผ่นใบ ช่อดอกเพศผู้ออกตามกิ่งที่ไม่มีใบ ดอกไม่มีก้านดอกย่อย ผลเป็นแบบแคปซูลมีปีก แห้งเป็นมัน มักพบตามผาหินปูน กระจายพันธุ์ในไทย ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย หัวต้มสุก รับประทานได้ หัวดิบทำให้คันในลำคอ
# ย่ามควาย
ย่ามควาย  เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก เปลือกเรียบมีรอยแตกสีขาว สีเทาหรือน้ำตาล เนื้อไม้แข็ง แก่นไม้สีน้ำตาลอมเหลืองอ่อน ใบออกตรงข้ามหนาคล้ายหนัง ดอกขนาดเล็ก ออกเป็นช่อกระจุกตามซอกใบ ผลขนาดเล็ก เนื้อหนา สุกแล้วเป็นสีส้ม กระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของไทยไปจนถึงเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว ใช้ใบต้มน้ำดื่มแทนกาแฟ
# ตีนตั่ง
ตีนตั่ง  เป็นพืชในวงศ์ Annonaceae เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย ผิวเกือบเกลี้ยง มีเลนติเซล ไม่มีหูใบ เส้นใบด้านล่างเห็นชัดเจน ดอกเดี่ยว กลีบสีเหลืองแกมเขียว กระจายพันธุ์ตั้งแต่อินเดีย อินโดจีนไปจนถึงเกาะบอร์เนียว น้ำจากภายในลำต้นรับประทานได้
 อ้างอิง 
 พีรศักดิ์ วรสุนทโรสถ และคณะ. ทรัพยากรพืชในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 16: พืชให้สารกระตุ้น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กทม. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. 2544.  หน้า 173
หมวดหมู่:วงศ์กระดังงา
หมวดหมู่:พืชที่รับประทานได้
# ขามคัวะ
ขามคัวะ หรือ กระนวล  เป็นพืชในวงศ์ Sterculiaceae เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก เปลือกสีออกแดง หูใบจักเป็นครุย ผิวใบด้านล่างมีขน ดอกรวมกันเป็นกระจุก ผลแบบแคบซูล เนื้อไม้แข็งทนทาน พบตั้งแต่ อินเดีย ศรีลังกา และอินโดจีน ในอินโดจีนใช้เปลือกกินแทนหมาก เนื้อไม้ใช้ทำด้ามขวานและเชื้อเพลิง
# มะแว้งนก
มะแว้งนก  เป็นพืชในสกุล Solanum เป็นพืชพื้นเมืองในยูเรเชีย เป็นพืชที่ใช้เป็นอาหารและยาได้Mohy-ud-dint, A., Khan, Z., Ahmad, M., Kashmiri, M.A., Chemotaxonomic value of alkaloids in Solanum nigrum complex, Pakistan Journal of Botany, 42(1): 653-660, 2010. เป็นไม้ล้มลุก ใบนิ่ม เหี่ยวง่าย ดอกแบบดอกมะเขือ สีขาวหรือม่วง ผลกลม เมื่ออ่อนสีเขียว แก่แล้วดำหรือแดง 

ชาวกะเหรี่ยงนำผลมะแว้งนกมารับประทาน ชาวปะหล่องนำยอดอ่อนมาต้ม รับประทานเป็นผัก ชาวกะเหรี่ยงนำรากมาต้มน้ำดื่มเป็นยาแก้ไอhttp://eherb.hrdi.or.th/search_result_details.php?herbariumID=789&name=Black%20nightshade ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย นำผลและใบใช้เคี้ยวเพื่อรักษาการติดเชื่อในทางเดินทายใจส่วนบนSamuel, A.J.S.J., Kalusalingam, A., Chellappan, D.K., Gopinath, R., Radhamani, S., Husain, H. A., Muruganandham, V., Promwichit, P. 2010. Ethnomedical survey of plants used by the orang asli in kampong bawong, Perak, West Malaysia. Joutnal of Ethnobiology and Ethnomedicine. 6:5
# รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในสหรัฐเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
บทความนี้เกี่ยวกับ รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในสหรัฐในเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร

  ระบบ หน่วยงาน นคร/พื้นที่ให้บริการ จำนวนผู้โดยสารต่อปี(ค.ศ. 2012)  จำนวนผู้โดยสารต่อวันโดยเฉลี่ย(ค.ศ. 2013)  ระยะทาง จำนวนผู้โดยสารต่อไมล์โดยเฉลี่ย ปีที่เปิดให้บริการ (ค.ศ.) จำนวนสถานี จำนวนเส้นทาง ภาพ 1. รถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก องค์การขนส่งมวลชนนครนิวยอร์กAgency is a subsidiary of the Metropolitan Transportation Authority. นครนิวยอร์ก 2,544,892,400 8,726,200  37,613 1904 468 24 180px 2. รถไฟใต้ดินวอชิงตัน องค์การขนส่งมวลชนมหานครวอชิงตัน วอชิงตัน ดี.ซี. 280,904,200 980,800  9,227 1976 86 5 180px 3. ชิคาโก แอล การขนส่งมวลชนชิคาโก ชิคาโก 231,154,300 729,400  7,095 1892 145 8 180px 4. การคมนาคมอ่าวแมสซาชูเซตส์System also includes light rail lines.  Ridership data for such lines is not included in statistics given.(สายสีแดง สายสีส้ม และสายสีน้ำเงิน) การคมนาคมอ่าวแมสซาชูเซตส์ บอสตัน 165,028,800 531,300  13,982 1897 53 3 180px 5. ระบบขนส่งมวลชนอ่าวซานฟรานซิสโก (บีเออาร์ที) ระบบขนส่งมวลชนอ่าวซานฟรานซิสโก ย่านอ่าวซานฟรานซิสโก 123,219,300 421,800  4,056 1972  44 5 180px 6. การคมนาคมรัฐเพนซิลเวเนียตะวันออกเฉียงใต้(สายถนนบรอด สายมาร์เก็ต-แฟรงก์ฟอร์ด สายความเร็วสูงนอร์ริสทาวน์) การคมนาคมรัฐเพนซิลเวเนียตะวันออกเฉียงใต้ ฟิลาเดลเฟีย 98,171,300 336,600  9,172 1907 74 3 180px 7. รถไฟฟ้าสายทรานส์-ฮัดซัน (พีเอทีเอช) การท่าเรือนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ แมนฮัตตัน เจอร์ซีย์ และนวร์ก 70,548,400 250,100  18,123 1908 13 4 180px 8. องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา แอตแลนตา 70,506,800 220,500  4,594 1979 38 4 180px 9. เมโทรเรล (ลอสแอนเจลิส)(สายสีม่วงและสายสีแดง) การคมนาคมมหานครลอสแอนเจลิส ลอสแอนเจลิส 48,703,700 158,600  9,115 1993 16 2 180px 10. เมโทรเรล (ไมแอมี) ขนส่งมวลชนไมแอมี ไมแอมี 19,242,800 72,300  2,904 1984 23 2 180px 11. รถไฟใต้ดินบอลทิมอร์ การบริหารขนส่งมวลชนแมริแลนด์ บอลทิมอร์ 15,399,400 60,000  3,871 1983 14 1 180px 12. เตรนอูร์บาโน แผนกการขนส่งและสาธารณะแห่งเปอร์โตริโก ซานฮวน 11,023,500 40,600  3,794 2004 16 1 180px 13. แพ็ตโคสปีดไลน์ แพ็ตโค ฟิลาเดลเฟีย และรัฐนิวเจอร์ซีย์ตอนใต้ 10,619,900 37,000  2,606 1936 13 1 180px 14. การขนส่งมวลชนอาร์ทีเอ(สายสีแดง) การขนส่งมวลชนภูมิภาคคลีฟแลนด์ คลีฟแลนด์ 6,239,900 16,730This figure is the Average Daily Ridership figure, not an "Average Weekday Ridership" figure - it is averaged from the Q2 2013 Total Ridership figure for this system.   881 1955 18 1 180px 15. การรถไฟเกาะสแตเทน การรถไฟเกาะสแตเทน เกาะสแตเทน ในนครนิวยอร์ก 4,445,100 15,000  1,071 1860 22 1 180px
# รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในทวีปอเมริกาเหนือเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
นี่คือ รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในอเมริกาเหนือเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร

 ระบบ ประเทศ เมือง/พื้นที่ให้บริการ จำนวนผู้โดยสารต่อปี (ค.ศ. 2012) จำนวนผู้โดยสารต่อวันโดยเฉลี่ย (ค.ศ. 2013) ระยะทางรวม จำนวนผู้โดยสารต่อไมล์โดยเฉลี่ยต่อวัน (ค.ศ. 2013) ปีที่เปิดให้บริการ (ค.ศ.) จำนวนสถานี จำนวนเส้นทาง ภาพ 1 รถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก   นครนิวยอร์ก 2,544,892,400 8,726,200  37,613 1904The current system incorporates elevated sections built in 1870. 468 24 180px 2 รถไฟใต้ดินเม็กซิโกซิตี  เม็กซิโกซิตี 1,604,421,314This Annual Ridership figure for 2012 is obtained by averaging the Average Daily Ridership for the twelve months in 2012, and then multiplying that figure by the number of days in a year. 4,615,375This is the Average Daily Ridership figure, not an Average Weekday Ridership figure - it is averaged from the Q2 2013 Total Ridership figure for this system.  32,791 1969 195  12 180px 3 รถไฟใต้ดินมอนทรีออล   มอนทรีออล 176,244,100 1,142,800  26,577 1966 68 4 180px 4 รถไฟใต้ดินวอชิงตัน   วอชิงตัน ดี.ซี. 280,904,200 980,800  9,227 1976 86 5 180px 5 รถไฟใต้ดินและรถไฟความเร็วสูงโทรอนโต   โทรอนโต 318,760,400This ridership figure is the sum of the "Heavy Rail (HR)" and "Intermediate Rail (IR)" figures for Toronto from the APTA Ridership report – in other words, this figure includes ridership on the Scarborough RT line which APTA considers to be "Intermediate Rail (IR)". 940,300  22,177 1954 69 4 180px 6 ชิคาโก แอล   ชิคาโก 231,154,300 729,400  7,095 1892 145 8 180px 7 การคมนาคมอ่าวแมสซาชูเซตส์This rapid transit system is integrated with a light rail system; only the parts of the system that are rapid transit/metro, and that are not light rail, are counted in the statistics presented here.(สายสีน้ำเงิน สายสีส้ม และสายสีแดง)   บอสตัน 165,028,800 531,300  13,982 1897 53 3 180px 8 ระบบขนส่งมวลชนอ่าวซานฟรานซิสโก   ย่านอ่าวซานฟรานซิสโก 123,219,300 421,800  4,056 1972 44 5 180px 9 สกายเทรน   แวนคูเวอร์ 120,439,900 375,500  8,815 1985 47 3 180px 10 การคมนาคมรัฐเพนซิลเวเนียตะวันออกเฉียงใต้(สายถนนบรอด สายมาร์เก็ต-แฟรงก์ฟอร์ด และสายนอร์ริสทาวน์)   ฟิลาเดลเฟีย 98,171,300 336,600  9,172 1907 74 3 180px 11 รถไฟฟ้าสายทรานส์-ฮัดซัน   นครนิวยอร์ก 70,548,400 250,100  18,123 1908 13 4 180px 12 องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา   แอตแลนตา 70,506,800 220,500  4,594 1979 38 4 180px 13 เมโทรเรล (ลอสแอนเจลิส)(สายสีม่วง และสายสีแดง)   ลอสแอนเจลิส 48,703,700 158,600  9,115 1990 16 2 180px 14 รถไฟใต้ดินซานโตโดมิงโก   ซานโตโดมิงโก 30,856,515 150,600  8,860 2008 30 2 180px 15 เมโทรเรล (ไมแอมี)   ไมแอมี 19,242,800 72,300  2,904 1984 23 2 180px 16 รถไฟใต้ดินบอลทิมอร์   บอลทิมอร์ 15,399,400 60,000  3,871 1983 14 1 180px 17 เตรนอูร์บาโน  ซานฮวน 11,023,500 40,600  3,794 2004 16 1 180px 18 แพ็ตโคสปีดไลน์   ฟิลาเดลเฟีย 10,612,900 37,000  2,606 1936 13 1 180px 19 การขนส่งมวลชนอาร์ทีเอ(สายสีแดง)   คลีฟแลนด์ 6,239,900 16,730  881 1955 18 1 180px 20 การรถไฟเกาะสแตเทน   นครนิวยอร์ก 4,445,100 15,000  1,071 1860 22 1 180px

 หมายเหตุ
# โมเพด
โมเพด  คือจักรยานยนต์เบาที่ออกแบบมาเพื่อคำนึงถึงความประหยัดและสามารถใช้งานค่อนข้างปลอดภัยกับความต้องการขั้นต่ำของใบอนุญาต

เดิมทีโมเพดมีอุปกรณ์เหมือนจักรยานครบครัน คือมีที่ถีบด้วย (ที่มาของคำว่า moped มาจาก motor + pedal) แต่ต่อมาได้มีการประยุกต์ไปอย่างมาก โดยไม่มีที่ถีบเหมือนจักรยาน โดยคำนึงถึงเรื่องเครื่องยนต์ ความเร็วและการให้กำลัง

ในหลายประเทศ อายุขั้นต่ำที่สามารถขับโมเพดได้จะน้อยกว่าจักรยานยนต์ทั่วไป โดยทั่วไปจะจำกัดความเร็วที่ 45 km/h (28 mph) หรือ 50 km/h (31 mph)
# วัดนกงาง
วัดนกงาง เป็นวัดราษฎร์  ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลราชกรูด เลขที่ 17  บ้านนกงาง  ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 5 ตำบลราชกรูด อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 แต่เดิมเป็นที่ป่าช้าสาธารณะ มีพระธุดงค์มาปักกลัดพักอาศัยอยู่ ผู้ใหญ่บ้านชื่อ หมื่นช่วย ชัยราช ได้นำชาวบ้านสร้างเสนาสนะชั่วคราวถวายต่อมาได้มีสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติมจนเป็นหลักฐานมั่นคง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
 ทิศเหนือ       ติดต่อกับคลองนกงางน้อย
 ทิศใต้          ติดต่อกับทางสาธารณะ
 ทิศตวันออก   ติดต่อกับถนนเพชรเกษม
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับที่ดินเอกชน

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบ  สภาพแวดล้อมเป็นสวนผลไม้ยืนต้นของชาวบ้าน

วัดนกงาง  สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440  แต่เดิมเป็นที่ป่าช้าสาธารณะ  มีพระธุดงค์มาปักกลัดพักอาศัยอยู่  ผู้ใหญ่บ้านชื่อ หมื่นช่วย  ชัยราช  ได้นำชาวบ้านสร้างเสนาสนะชั่วคราวถวายต่อมาได้มีสิ่งก่อสร้างเพิ่มเติมจนเป็นหลักฐานมั่นคง  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485

ลำดับเจ้าอาวาส
 พระขจร พ.ศ. 2440 - พ.ศ. 2458
 พระแป้น พ.ศ. 2458 - พ.ศ. 2459
 พระพุฒ พ.ศ. 2459 - พ.ศ. 2460
 พระแก่ม พ.ศ. 2460 - พ.ศ. 2470
 พระทองอินทร์ พ.ศ. 2470 - พ.ศ. 2472
 พระเพียร พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2476
 พระแสง พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2490
 พระครูอุดมคุณาจารย์ (รื่น  คมฺภีโร) พ.ศ. 2491 - พ.ศ. 2530
 พระครูอุปถัมภ์ปัญญาวุฒิ (กุ่ย  ปญฺญาวุฑฺโฒ) พ.ศ. 2530 - พ.ศ. 2557
 พระมหาพิพัฒน์ สุจิณฺโณ (ป.ธ.6) พ.ศ. 2557 - 2567
11. พระมหาลือชา กุสลจิตฺโต (ป.ธ.6) พ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน
# วัดตโปทาราม (บ่อน้ำร้อน)
วัดตโปทาราม เป็นวัดราษฎร์  ตั้งอยู่เลขที่ 17/1  บ้านบ่อน้ำร้อน  ถนนชลระอุ หมู่ที่ 2 ตำบลหาดส้มแป้น อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
 ทิศเหนือ       ติดต่อกับภูเขา
 ทิศใต้          ติดต่อกับถนนชลระอุ
 ทิศตวันออก   ติดต่อกับเขตป่าสงวนแห่งชาติ
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับสวนสาธารณะ รักษะวาริน

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่ราบเชิงเขา  สภาพแวดล้อมเป็นภูเขามีป่าเบญจพรรณและบ่อน้ำร้อนธรรมชาติ 3 บ่อ  

วัดตโปทาราม  สร้างขึ้นโดยมีคณะกรรมการดำเนินการ  และมีนายไว  อุดมวงษ์ เป็นผู้ยื่นเรื่องราวขออนุญาตต่อทางราชการขอที่ดินที่เป็นที่ว่างเปล่ายังไม่มีใครจับจองเป็นเจ้าของเพื่อสร้างวัด  ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2501  กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งวัดเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิงสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2525    เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร  และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เดิมทีตั้งชื่อ "วัดชลระอุสังฆาวาส" แต่ภายหลังได้มีพระมหาเถระช่วยตั้งชื่อให้ใหม่ว่า "วัดตโปทาราม" 

ปูชนียวัตถุ
 พระพุทธรังษีวรโพธิ  พระประธานในพระอุโบสถซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
 รอยพระพุทธบาท  เป็นรอยพระพุทธบาทจำลองมาจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า  จังหวัดลำพูน  สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ 200 ปี กรุงรัตนโกสินทร์

ลำดับเจ้าอาวาส
 พระเทพสิทธิมงคล ดร.(เสนอ  สิริปญฺโญ) พ.ศ. 2499 - 2566
 พระครูสิริตโปทานุรักษ์ (พระมหาเจษฎา  สิริวณฺโณ)  เจ้าอาวาส   พ.ศ. 2567- ปัจจุบัน
# วัดวารีบรรพต
วัดวารีบรรพต เป็นวัดราษฎร์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลบางนอน บ้านบางนอน  ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 1 ตำบลบางนอน อำเภอเมืองระนอง จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

 สภาพฐานะและที่ตั้งวัด 

อาณาเขต
 ทิศเหนือ       ติดต่อกับลำห้วย
 ทิศใต้          ติดต่อกับลำห้วย
 ทิศตวันออก   ติดต่อกับภูเขา , ป่าสงวนแห่งชาติ
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับถนนเพชรเกษม

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่เนินเขา  สภาพแวดล้อมทั่วไปเป็นภูเขามีป่าไม้และลำธาร

วัดวารีบรรพต  สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2502  สร้างขึ้นโดยเหตุที่มีพระธุดงค์คือ พระด่วน  ถามวโร (พระครูประภัสรวิริยคุณ) ได้จาริกมาจากจังหวัดสงขลา มาปักกลดอยู่บริเวณที่ตั้งนี้ซึ่งแต่เดิมเป็นที่ป่าช้า  ชาวบ้านเกิดความเลื่อมใสนิมนต์ให้อยู่จำพรรษา  ต่อมานายไป๋  จุลเขตต์  ได้ติดต่อขอที่ดินจากทางราชการและดำเนินการสร้างวัด  โดยได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2514  กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2515  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2518 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร  ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2522

เสนาสนะ
 อุโบสถ  กว้าง 7 เมตร  ยาว 20 เมตร  สร้าง พ.ศ. 2513 - 2522 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ได้เสด็จฯ ทรงยกช่อฟ้าเมื่อ พ.ศ. 2521
 วิหารพระพุทธไสยาสน์
 ทุติยเจดีย์  

ปูชนียวัตถุ
 พระพุทธไสยาสน์  หรือพระนอน เป็นพระพุทธไสยาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้ ยาว 22 เมตร  สร้างขึ้นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของบ้านบางนอน  ประดิษฐานอยู่ในวิหารพระพุทธไสยาสน์บนเนินเขาบางนอน โดยมีนายช่างจากกรมศิลปากรเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง เมื่อการก่อสร้างใกล้แล้วเสร็จ กรมศิลปากรแนะนำให้พระครูประภัสรวิริยะคุณทูลเกล้าฯ ขอพระราชทานดวงพระเนตรพระพุทธรูปปางไสยาสน์ผ่านทางสำนักพระราชวัง เมื่อทางสำนักพระราชวังนำความกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานดวงพระเนตรพระพุทธไสยาสน์ทั้งสองดวง

ลำดับเจ้าอาวาส
 พระครูประภัสรวิริยคุณ (ด่วน  ถามวโร) พ.ศ. 2505 - พ.ศ. 2550
 พระครูสุนทรปริยัติคุณ (บุญเยี่ยม  สิริปุญฺโญ)  พ.ศ. 2551 - ปัจจุบัน
# วัดธรรมาวุธาราม (จังหวัดระนอง)
วัดธรรมาวุธาราม เป็นวัดราษฎร์  ตั้งอยู่เลขที่ 33  บ้านฝ่ายท่า ถนนเพชรเกษม หมู่ที่ 4 ตำบลกะเปอร์ อำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย

สภาพฐานะและที่ตั้งวัด

อาณาเขต
 ทิศเหนือ       ติดต่อกับที่ดินเอกชน
 ทิศใต้          ติดต่อกับทางสาธารณะ
 ทิศตวันออก   ติดต่อกับทางสาธารณะ
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับถนนเพชรเกษม

สภาพแวดล้อม พื้นที่ตั้งเป็นที่เนินเขา  สภาพแวดล้อมทั่วไปเป็นป่าละเมาะ  ทุ่งนาและเนินเขา

วัดธรรมาวุธาราม  หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า "วัดนอก"  เริ่มก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2504  โดยมีนายหน่อ - นางเที้ยง  ชำนาญวุธ  บริจาคที่ดินและดำเนินการก่อสร้างวัด  ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2513  กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2514  ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 50 เมตร ยาว 60 เมตร  ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523  การบูรณะพัฒนาวัดได้รับการทำนุบำรุงจากหลายคนหลายฝ่ายจนทำให้วัดเจริญรุ่งเรืองตามลำดับจนได้รับยกย่องให้เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างของอำเภอกะเปอร์เมื่อ พ.ศ. 2515

เสนาสนะ
 อุโบสถ  กว้าง 7 เมตร  ยาว 21.75 เมตร  

ปูชนียวัตถุ
 รูปหล่อหลวงปู่เบี้ยว  อุปกิจฺโจ  อดีตเจ้าอาวาส
 หลวงพ่อขาว

ลำดับเจ้าอาวาส
 พระฮอด  ขนฺติพโล พ.ศ. 2504 - พ.ศ. 2505
 พระสว่าง  ถาวโร พ.ศ. 2506 - พ.ศ. 2507
 พระอำพล พ.ศ. 2507
 พระใบฎีกาเบี้ยว  อุปกิจฺโจ พ.ศ. 2508 - พ.ศ. 2518
 พระครูอุปถัมภ์นวกิจ (สวัสดิ์  ธมฺมวีโร) พ.ศ. 2519 - พ.ศ. 2535
 พระพิทักษ์รณังคพิสัย (พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2547
 พระครูนิยมธรรมาวุธ (วัตร  วฑฺฒนธมฺโม)  พ.ศ. 2547 - ปัจจุบัน  เจ้าคณะตำบลกะเปอร์