# บูเกอร์ ที
บูเกอร์ ฮัฟแมน จูเนียร์ (Booker Huffman, Jr.) เกิดวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1965 อดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ บูเกอร์ ที (Booker T) ได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2013(เดี่ยว) และ 2019(ทีม)

ปี 2011 บูเกอร์ได้เข้าร่วมปล้ำแมตช์ 40 คนรอยัลรัมเบิล (2011) ซึ่งได้ออกมาปล้ำเป็นลำดับที่21 แต่ก็ไม่ชนะซึ่งถูกเหวี่ยงออกนอกเวทีโดยเมสัน ไรอัน สมาชิกของเดอะเน็กซัสLennon, P. "Why i love to be King" Daily Star (Friday, August 25, 2006), page 56 หลังจากศึกรอยัลรัมเบิล บูเกอร์ได้มาเป็นผู้บรรยายในสแมคดาวน์

ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 บูเกอร์ได้เป็นผู้บรรยายในสนามช่วงไมเคิล โคลเจอกับเจอร์รี ลอว์เลอร์ โดยมีสโตน โคลด์ สตีฟ ออสตินเป็นกรรมการพิเศษ และเมื่อลอว์เลอร์ชนะ บูเกอร์มาแสดงความยินดีและมาขอเบียร์จากสโตน โคลด์ เลยโดนท่าสตันเนอร์ของสโตน โคลด์ ต่อมาบูเกอร์ก็กลับมาปล้ำอีกครั้งโดยชนะแจ็ก สแวกเกอร์ไปแบบ Count-out หลังแมตช์ในขณะที่สแวกเกอร์จะเดินกลับไปหลังฉากสแวกเกอร์ก็ถูกอีแวน บอร์นลอบทำร้ายทำให้ต้องหนีขึ้นมาบนเวทีแต่ก็ไม่วายถูกบูเกอร์ใช้ท่า Scissor Kick ใส่สแวกเกอร์

ในช่วงปลายปี 2011 ได้เปิดศึกกับแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล โคดี โรดส์ และท้าชิงแชมป์ในทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2011)แต่ก็ไม่สำเร็จ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28บูเกอร์ได้เข้าร่วมทีมของทีโอดอร์ ลองแพ้ทีมของจอห์น โลรีนายติสในแท็กทีม 12 คน ในสแมคดาวน์ 3 สิงหาคม 2012 บูเกอร์ได้เป็นผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ จากการแต่งตั้งโดยวินซ์ แม็กแมน ในสแมคดาวน์ 19 กรกฎาคม 2013 วินซ์ประกาศให้วิกกี เกร์เรโรเป็นผู้จัดการคนใหม่ของสแมคดาวน์

ในปี 2022 บูเกอร์ได้เป็นผู้บรรยายประจำ NXT ในปี 2023 ได้เซอร์ไพรส์เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิลเป็นคนที่ 21 แต่ก็ถูกเหวี่ยงออกไปในเวลาไม่ถึง 1 นาที ก่อนจะประกาศรีไทร์จากการปล้ำอย่างเป็นทางการหลังจากแมตช์นี้

ชีวิตวัยเยาว์
ฮัฟฟ์แมนเกิดเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาลูกแปดคนในเมือง Plain Dealing รัฐลุยเซียนา แม้ว่าบ้านเกิดของเขามักถูกระบุอย่างไม่ถูกต้องว่าเป็นเมืองฮุสตัน รัฐเท็กซัสก็ตาม เมื่อเขาอายุ 13 ปี พ่อแม่ของเขาทั้งสองคนเสียชีวิต และเขาอาศัยอยู่กับน้องสาววัย 16 ปีของเขา เขาจะย้ายไปอยู่กับแลชพี่ชายเมื่ออายุ 17 ปี ในโรงเรียนมัธยมเขาเป็นดรัมเมเยอร์

แชมป์และรางวัล

Cauliflower Alley Club
Tag Team Award (2018) – with Stevie Ray
George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame
Class of 2018
 Global Wrestling Federation
 GWF Tag Team Championship (3 times) – with Stevie Ray
 Las Vegas Pro Wrestling
 LVPW UWF Heavyweight Championship (1 time)
 Prairie Wrestling Alliance
 PWA Heavyweight Championship (1 time)
 Pro Wrestling Illustrated
 Inspirational Wrestler of the Year (2000)
 Most Improved Wrestler of the Year (1998)
 Tag Team of the Year (1995, 1996) with Stevie Ray
 Ranked No. 5 of the top 500 wrestlers in the PWI 500 in 2001
 Southern Championship Wrestling Florida
 SCW Florida Southern Heavyweight Championship (1 time)
 Texas All-Pro Wrestling
 TAP Heavyweight Championship (1 time)
 Reality of Wrestling
 ROW Tag Team Championship (1 time) – with Stevie Ray
 Total Nonstop Action Wrestling
 TNA Legends Championship (1 time, inaugural)
 TNA World Tag Team Championship (1 time) – with Scott Steiner
 TNA Year End Awards (2 times)
 Memorable Moment of the Year (2007)
 Who To Watch in 2008 (2007)
 World Championship Wrestling
 WCW World Heavyweight Championship (4 times)
 WCW World Television Championship (6 times)
 WCW United States Heavyweight Championship (1 time)
 WCW World Tag Team Championship (10 times) – with Stevie Ray
 Ninth WCW Triple Crown Champion
 World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment/WWE
WCW Championship (1 time)
 World Heavyweight Championship (1 time)
 WWE Intercontinental Championship (1 time)
 WWE United States Championship (3 times)
 WWF Hardcore Championship (2 times)
 WWF/World Tag Team Championship (3 times) – with Test (1), Goldust (1) and Rob Van Dam (1)
 WCW Tag Team Championship (1 time) – with Test
 King of the Ring (2006)
 WWE Hall of Fame (2 times)
 Class of 2013 – individually
 Class of 2019 – as a member of Harlem Heat
Sixteenth Triple Crown Champion
Eighth Grand Slam Champion (under original format)
 Wrestling Observer Newsletter
 Most Underrated (2002)
Worst Television Announcer (2017)

หมายเหตุ