wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ยะไข่
บทความนี้เป็นบทความเกี่ยวกับชาติพันธุ์ สำหรับเขตการปกครอง ดูที่ รัฐยะไข่ สำหรับแคว้นโบราณ ดูที่ แคว้นยะไข่

ยะไข่, อะระกัน หรือ ระขึน (, : , :) เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์หลักกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า อาศัยในรัฐยะไข่

ชาวยะไข่ถือเป็นชาวพม่าพื้นถิ่นในรัฐยะไข่กลุ่มหนึ่ง ภาษาพูดของชาวยะไข่นั้นถือเป็นสำเนียงหนึ่งในภาษาพม่า และยังมีร่องรอยของภาษาพม่าโบราณหลงเหลืออยู่ อันมีเสียงบางเสียงซึ่งในภาษาพม่าสำเนียงย่างกุ้งไม่มีใช้แล้ว เช่น เสียง ร โดยภาษายะไข่นั้นยังรักษาเสียง ร ไว้ได้ครบแทบทุกตำแหน่ง หากต้องการสะกดคำที่มีอักษร ร จึงควรดูที่การออกเสียงของภาษายะไข่ ทั้งนี้เนื่องจากยะไข่ห่างไกลศูนย์กลางจากพม่า โดยมีเทือกเขายะไข่ขวางกั้นอยู่ อีกทั้งยะไข่เองก็เคยมีอิสรภาพในการปกครองตนเองเป็นอาณาจักรอยู่ร่วมหลายร้อยปี ภายหลังจากการมาของอังกฤษ ยะไข่ถูกมองว่าต่างจากชาวพม่าทั่วไป ดินแดนยะไข่จึงถูกกำหนดเป็นรัฐหนึ่งเฉกเช่นเดียวกับชนกลุ่มน้อยในพม่า
# อำเภอบึงนาราง
บึงนาราง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอบึงนารางตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ประทับช้าง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอตะพานหินและอำเภอโพทะเล
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโพทะเล
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบรรพตพิสัย (จังหวัดนครสวรรค์) และอำเภอบึงสามัคคี (จังหวัดกำแพงเพชร)

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอบึงนารางเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอโพทะเล ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอบึงนาราง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบึงนาราง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอบึงนารางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่

1.ห้วยแก้ว   (Huai Kaeo)   8 หมู่บ้าน   2.โพธิ์ไทรงาม   (Pho Sai Ngam)   9 หมู่บ้าน   3.แหลมรัง   (Laem Rang)   14 หมู่บ้าน   4.บางลาย   (Bang Lai)    10 หมู่บ้าน  5.บึงนาราง   (Bueng Na Rang)  10 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอบึงนารางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยแก้วทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ไทรงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ไทรงามทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลแหลมรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแหลมรังทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบางลาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางลายทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบึงนาราง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงนารางทั้งตำบล
# อำเภอโกสัมพีนคร
โกสัมพีนคร เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอโกสัมพีนครมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังเจ้า อำเภอเมืองตาก (จังหวัดตาก) และอำเภอพรานกระต่าย
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองกำแพงเพชร
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองกำแพงเพชรและอำเภอคลองลาน
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอพบพระและอำเภอวังเจ้า (จังหวัดตาก)

ประวัติ
ท้องที่อำเภอโกสัมพีนครเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองกำแพงเพชร ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลโกสัมพี ตำบลเพชรชมภู และตำบลลานดอกไม้ตก ออกมาโดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอโกสัมพีนคร ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโกสัมพีนคร ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอโกสัมพีนครแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่
1.โกสัมพี(Kosamphi)26 หมู่บ้าน2.เพชรชมภู(Phet Chomphu)9 หมู่บ้าน3.ลานดอกไม้ตก(Lan Dokmai Tok)9 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอโกสัมพีนครประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลโกสัมพี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโกสัมพีทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเพชรชมภู ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเพชรชมภูทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลลานดอกไม้ตก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลานดอกไม้ตกทั้งตำบล
# เพะชะคุชะ
เพะชะคุชะ  เป็นรูปแบบการนำเสนองานสร้างสรรค์แบบหนึ่ง ริ่เริ่มโดย Astrid Klein และ Mark Dytham แห่งบริษัท Klein-Dytham Architecture (KDa) จากโตเกียว เมื่อ ค.ศ. 2003 รูปแบบการนำเสนอนี้ได้แพร่หลายไปหลายเมืองทั่วโลก

งานเพะชะคุชะที่กรุงเทพมหานครจัดโดยนิตยสารภาพยนตร์ไบโอสโคปและบริษัทออกแบบกราฟิก
# อำเภอปางศิลาทอง
ปางศิลาทอง เป็นอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร เดิมเป็นเขตท้องที่ของตำบลวังไทร อำเภอคลองขลุงทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอคลองขลุงในวันที่ 8 มิถุนายน 2536 วันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2536 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 26 กันยายน 2540

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอปางศิลาทองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอคลองลาน อำเภอเมืองกำแพงเพชร และอำเภอคลองขลุง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอขาณุวรลักษบุรี
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแม่วงก์ (จังหวัดนครสวรรค์)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภออุ้มผาง (จังหวัดตาก)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอปางศิลาทองแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 42 หมู่บ้าน ได้แก่
1.โพธิ์ทอง (Pho Thong) 2.หินดาต(Hin Dat)    3.ปางตาไว (Pang Ta Wai)     

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอปางศิลาทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลโพธิ์ทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพธิ์ทองทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหินดาต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหินดาตทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลปางตาไว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปางตาไวทั้งตำบล

สถานที่ท่องเที่ยว
 อุทยานแห่งชาติแม่วงก์
 ช่องเย็น
 จุดชมวิวกิ่วกระทิง
 ขุนน้ำเย็น
# ช่องทางการรับยา
ช่องทางการรับยา คือ ทางที่ยาจะสามารถเข้าสู่เป้าหมายได้โดยวิธีการต่าง ๆ เช่น การกิน การฉีดยา การทายาที่ผิวหนัง
# เขาคิชฌกูฏ
เขาคิชฌกูฏ อาจหมายถึง
 อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ อุทยานแห่งชาติในจังหวัดจันทบุรี
 วัดเขาคิชกูฎภาวนาราม  วัดในจังหวัดจันทบุรี
 อำเภอเขาคิชฌกูฏ  อำเภอในจังหวัดจันทบุรี
# อำเภอชุมตาบง
ชุมตาบง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอชุมตาบงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอแม่วงก์
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอลาดยาว
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอสว่างอารมณ์และอำเภอลานสัก (จังหวัดอุทัยธานี)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอแม่เปิน

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอชุมตาบงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลห้วยน้ำหอม อำเภอลาดยาว ในปี พ.ศ. 2535 ทางราชการได้จัดตั้งกิ่งอำเภอแม่วงก์ขึ้นซึ่งรวมพื้นที่ตำบลห้วยน้ำหอมไว้ด้วย และตำบลห้วยน้ำหอมได้แยกหมู่บ้านบางแห่งตั้งเป็นตำบลชุมตาบงและตำบลปางสวรรค์ในปีต่อมา จนกระทั่งสองตำบลนี้ได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอชุมตาบง อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอลาดยาว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชุมตาบง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอชุมตาบงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 2 ตำบล 23 หมู่บ้าน ได้แก่
1.ชุมตาบง(Chum Ta Bong)12 หมู่บ้าน2.ปางสวรรค์(Pang Sawan)11 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอชุมตาบงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลชุมตาบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชุมตาบงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลปางสวรรค์  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปางสวรรค์ทั้งตำบล
# อำเภอทรายทองวัฒนา
ทรายทองวัฒนา เป็นอำเภอในจังหวัดกำแพงเพชร เดิมท้องที่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอคลองขลุง แยกตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2535 วันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 8 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2540 วันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540
thumb|275x275px|พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ณ หน้าที่ว่าการอำเภอทรายทองวัฒนา

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอทรายทองวัฒนา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้ วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอไทรงาม
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคี
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบึงสามัคคีและอำเภอคลองขลุง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองขลุงและอำเภอเมืองกำแพงเพชร

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอทรายทองวัฒนาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่
1.ทุ่งทราย(Thung Sai) 17 หมู่บ้าน2.ทุ่งทอง(Thung Thong)  11 หมู่บ้าน วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 25503.ถาวรวัฒนา (Thawon Watthana)     10 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอทรายทองวัฒนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลทุ่งทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งทรายทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งทองทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลถาวรวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถาวรวัฒนาทั้งตำบล
# อำเภอบึงสามัคคี
บึงสามัคคี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอคลองขลุงทั้งหมด ก่อนที่จะย้ายมาขึ้นกับกิ่งอำเภอขาณุวรลักษบุรีในปี พ.ศ. 2450 และขึ้นกับอำเภอขาณุวรลักษบุรีในปี พ.ศ. 2491 ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอขาณุวรลักษบุรี และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน 2550

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอบึงสามัคคีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทรายทองวัฒนาและอำเภอไทรงาม
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอสามง่าม อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอบึงนาราง (จังหวัดพิจิตร)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบรรพตพิสัย (จังหวัดนครสวรรค์) และอำเภอขาณุวรลักษบุรี
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอคลองขลุงและอำเภอทรายทองวัฒนา

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอบึงสามัคคีเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอขาณุวรลักษบุรี ทางราชการได้แบ่งพื้นที่ตำบลระหาน ตำบลวังชะโอน และตำบลบึงสามัคคีออกมาโดยตั้งเป็น กิ่งอำเภอบึงสามัคคี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 ซึ่งต่อมาตำบลระหานได้แยกการปกครองออกมาเป็นตำบลเทพนิมิต เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2538 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอบึงสามัคคี ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีผลบังคับในวันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอบึงสามัคคีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
1.บึงสามัคคี (Bueng Samakkhi)12 หมู่บ้าน2.วังชะโอน (Wang Cha-on)    14 หมู่บ้าน3.ระหาน (Rahan)   10 หมู่บ้าน4.เทพนิมิต (Thep Nimit) 9 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอบึงสามัคคีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลระหาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลระหานทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบึงสามัคคี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบึงสามัคคีทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลวังชะโอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังชะโอนทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเทพนิมิต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเทพนิมิตทั้งตำบล
# เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ
พระโพธิสัตว์กวนอิม (เจ้าแม่กวนอิมลอยน้ำ) เป็นรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมทำจากเซรามิก สูงประมาณ 1 เมตรเศษ (119 เซนติเมตร) หนัก 40 กิโลกรัม ประดิษฐานอยู่ที่สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา  มีผู้พบลอยน้ำมา บริเวณสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง

  ประวัติ 

เมื่อเวลาประมาณ 01.30 น. ของวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองฉะเชิงเทรา ได้รับแจ้งมาว่า คนหาปลาที่บริเวณแม่น้ำบางปะกงได้พบศพหญิงลอยน้ำมาติดที่ยังแม่น้ำบางปะกงใกล้ๆกับห้างตะวันออกพลาซ่า บริเวณชายเขื่อนแม่น้ำ จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมหน่วยบรรเทาสาธารณภัยฉะเชิงเทรา รุดไปที่เกิดเหตุเพื่อทำหน้าที่ชันสูตรศพตามที่ได้รับรายงาน แต่เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุกับตกตะลึงเมื่อได้เข้าไปใกล้ๆ ภาพที่เห็นจากแสงสปอตไลท์ที่ส่องไปคือ " เทวรูปองค์เจ้าแม่กวนอิม " ลอยอยู่ในน้ำแทนที่จะจมน้ำเหมือนรูปปั้นทั่วๆไป

 ปาฏิหาริย์
เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมด้วยหน่วยบรรเทาสาธารณภัย  สมาคมสงเคราะห์การกุศลฉะเชิงเทรา ได้ช่วยกันกู้เทวรูปขึ้นจากน้ำ  โดยมีการใช้เจ้าหน้าที่จำนวนหลายคนก็ยังไม่สามารถนำองค์เจ้าแม่กวนอิมขึ้นจากน้ำได้  ทั้งๆที่มีน้ำหนักเพียง 40 กิโลกรัม  จนกระทั่งมีผู้รู้ได้ทำการจุดธูปอธิษฐานอัญเชิญองค์เจ้าแม่กวนอิมให้ขึ้นจากน้ำ  จึงได้เกิดปาฏิหาริย์ปรากฏแก่ประชาชนรวมทั้งเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำการกู้  เพราะใช้คนเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นก็สามารถอัญเชิญขึ้นจากน้ำได้อย่างง่ายดาย ผิดกับตอนแรกที่ใช้เจ้าหน้าที่หลายคนก็ไม่สามารถนำขึ้นมาได้
# วายุภักษ์
วายุภักษ์ เป็นตัวละครยักษ์ ในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นเจ้าเมืองวิเชียรที่เนินเขาจักรวาล ในตอน ศึกวายุภักษ์ ได้จับตัวพระราม พระลักษมณ์ ไปแต่สุครีพและหนุมานตามไปชิงตัวคืน  วายุภักษ์ถูกนิลพัทกับองคตตัดหัวขาด 

ลักษณะภายนอกของ วายุภักษ์นั้น คือ มีกายเป็นสีเขียวแก่ มี 1 หน้า 2 มือ มีกายและหน้าเป็นอสูรเท้าและหางท่อนเอวเหมือนนกอินทรี ปีกแขนทั้งสองมีครีบดังพญาครุฑ บิดาเป็นยักษ์ และ มารดาเป็นนก ครองเมืองมหาวิเชียรธานี
# โอ้เอ๋ว
โอ้เอ๋ว หรือ  โอ๊ะเอ๋ว  เป็นอาหารท้องถิ่นของจังหวัดภูเก็ต และจังหวัดอื่นๆใกล้เคียง เช่น จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา ได้จากวุ้นของเมล็ดโอ้เอ๋ว หรือเมล็ดอ้ายอวี้  ซึ่งเป็นพืชจำพวกมะเดื่อชนิดหนึ่งที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Ficus pumila var. awkeotsang ซึ่งเป็นสายพันธุ์หนึ่งหรือชนิดย่อยประเภทหนึ่งของต้นตีนตุ๊กแกเกาะผนัง หรือ มะเดื่อเถา (F. pumila) ลักษณะคล้ายเมล็ดแมงลัก ที่แช่น้ำแล้วใช้เมือกโอ้เอ้วมาผสมกับเมือกของกล้วยน้ำว้าใส่เจี่ยกอ  เพื่อให้โอ้เอ๋ว เกาะตัวเป็นก้อน นำมาใส่น้ำเชื่อมและน้ำแข็งไส กินแก้ร้อนใน และลดการกระหายน้ำ

ชาวภูเก็ตจะรับประทานโอ้เอ๋ว สามแบบ คือ โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดงและเฉาก๊วย (ขาว ดำ แดง) โอ้เอ๋วใส่ถั่วแดง (ขาว แดง) และ โอ้เอ๋วใส่เฉาก๊วย (ขาว ดำ) บางคนนิยมใส่กล้วยและน้ำหวานด้วย แหล่งขายโอ้เอ๋วในจังหวัดภูเก็ตที่สำคัญคือ โรงหนังสยามเก่า และซอยหล่อโรงหรือตลาดฉำฉา ส่วนชาวตรังจะรับประทานโอ้เอ๋วกับมะนาว และน้ำผึ้ง เช่นเดียวกันกับชาวไต้หวัน

 ประวัติ 
โอ้เอ๋ว มีที่มาจากทางปีนัง ประเทศมาเลเซีย คนขายโอ้เอ๋วเจ้าแรกในภูเก็ตชื่อ แปะเอ๊ง เป็นคนจีน ขายอยู่ในตรอกสุ่นอุทิศ หรือตรอกแปะหล่าวหนั่ว(,แปะหล่าวหนั่ว) ปัจจุบันแปะเอ๊งเสียชีวิตแล้ว แต่ก็มีคนสืบทอด ต่อมาขายอยู่ที่เดิม 

ในบางที่มีคนกล่าวว่า  ของหวานชนิดนี้ ที่ปีนังเรียกว่า บุนทาวบี้แต่มาขายที่ภูเก็ตไม่มีคนเรียกชื่อนี้ วันหนึ่งมีคนลิ้นไก่สั้นพูดไม่ชัดมากินโอ้เอ๋ว แปะเอ๊งถามว่า “โฮเหลี่ยวโบ๋”  หมายความว่า 
"ดีไหม รสชาติดีไหม "คนลิ้นไก่สั้นตอบว่า “โอ๊เอี่ยว” คือ โฮเหลี่ยว ซึ่งหมายถึง ดี โอ๊เอี่ยวที่คนลิ้นไก่สั้นพูดก็เพี้ยนมาเป็น
“โอ้เอ๋ว” และเป็นชื่อเรียกของหวานชนิดนี้ที่ภูเก็ตตลอดมา 

อันที่จริง  โอ้เอ๋ว  เพี้ยนมาจากภาษาจีนฮกเกี้ยน โอ้-เกี้ยว (;ò-giô) เป็นชื่อของหวานที่ทำจากเมือกผลไม้ชนิดหนึ่งเรียกว่า  อ้ายอวี้  ในมณฑลฮกเกี้ยนและไต้หวัน เป็นที่นิยมในรับประทานในช่วงฤดูร้อน และเผยแพร่เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวจีนอพยพที่มาทำงานในสมัย เป็นผู้นำพาเผยแพร่

 ส่วนผสมโอ้เอ๋ว 
โอ้เอ๋ว มีลักษณะเป็นวุ้นใส ไม่มีสี ทำมาจากกล้วยน้ำว้าสุก เมล็ดสมุนไพรจีน เรียกว่า อ้ายยวี่ มีฤทธิ์เย็น แก้ร้อนในได้และน้ำด่าง นำกล้วยมาต้มแล้วบดให้เนื้อละเอียด นำเมล็ดสมุนไพรมาต้มกับน้ำด่าง ตั้งทิ้งไว้สักพัก แล้วผสมกับกล้วยน้ำว้าบดตั้งไฟให้เดือดทิ้งไว้แล้วกรองเอากากออก น้ำที่ได้จะค่อย ๆ แข็งเป็นวุ้น 

โอ้เอ๋ว คนโบราณกินโอ้เอ๋วเปล่า ๆ แก้ร้อนใน แต่ปัจจุบันกินกับน้ำแข็งใส ใส่ถั่วแดงต้ม หรือวุ้นดำราดน้ำเชื่อม หรือน้ำแดงและน้ำนมแมว ให้มีกลิ่นหอมหวาน เวลาสั่งเลือกได้ตามชอบ ถ้าสั่งขาวแดง แปลว่า โอวเอ๋วกับถั่วแดง, ขาวดำ แปลว่า โอ้เอ๋วกับวุ้นดำ ถ้าขาวแดงดำ ก็ใส่ทั้งหมดทุกอย่าง
# วายุภักษ์ (แก้ความกำกวม)
วายุภักษ์  อาจหมายถึง
 วายุภักษ์ - ยักษ์ในรามเกียรติ์
 กองทุนวายุภักษ์
 นกวายุภักษ์
# การวางแผนภาค
การวางแผนภาค (regional planning) เป็นสาขาหนึ่งของการวางแผนที่ดินที่เกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพในการกำหนดการใช้ที่ดินและกิจกรรม โครงสร้างพื้นฐานและการเจริญเติมโตอันเนื่องมาจากการตั้งถิ่นฐานบนพื้นที่ที่มีขนาดใหญ่มากมากกว่านครหรือเมืองใดเมืองหนึ่งเพียงเมืองเดียว สาขาที่เกี่ยวเนื่องและสัมพันธ์กันได้แก่การการวางแผนชุมชน และการออกแบบชุมชนเมือง ซึ่งเป็นการเกี่ยวข้องกับปัญหาเฉพาะในพื้นที่ที่เป็นส่วนของเมือง และถือเป็นส่วนของการผังเมือง การวางแผนภาค การวางแผนชุมชนและการออกแบบชุมชนถือกันว่าเป็นการวางแผนเชิงพื้นที่ (Spatial planning) ที่ภายใต้กรอบที่พัฒนาแนวทางมาจากยุโรป

 การวางแผนภาค 
ในแต่ละ ภาค จะต้องมีการใช้ที่ดินที่หลากหลาย ต้องการการปกป้องพื้นที่เกษตรกรรม พื้นที่เมือง จะต้องมีพื้นที่เพื่อการอุตสาหกรรม เพื่อการจัดวางโครงข่ายและศูนย์การขนส่ง พื้นที่การทหาร พื้นที่ธรรมชาติและป่าสงวน ฯลฯ รวมทั้งพื้นที่เสี่ยงภัยธรรมชาติซึ่งมักมีปัญหาขัดแย้งระหว่างการใช้ที่ดินที่ต่างกัน

การวางแผนภาคเป็นศาสตร์ว่าด้วยการจัดวางหรือกำหนดพื้นที่ที่มีประสิทธิภาพ ด้วยการวางโครงสร้างพื้นฐานพร้อมการกำหนดเขตหรือย่าน (อังกฤษ: Zoning) เพื่อนำไปสู่การเจริญเติบโตที่ยั่งยืนของทั้งภาคซึ่งอาจครอบคลุมพื้นที่หลายจังหวัด

คำว่า "ภาค" ในความหมายของการวางแผนอาจกำหนดโดยเขตการปกครองที่มีลักษณะปัญหาการพัฒนาหรือปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นไปในแนวเดียวกัน เช่น พื้นที่ชายฝั่งภาคตะวันออกของประเทศไทยที่เรียก "อีสเทิร์นซีบอร์ด" ซึ่งรวมพื้นที่หลายจังหวัด หรืออาจเป็นพื้นที่ที่กำหนดโดยลุ่มน้ำธรรมชาติ เช่น พื้นที่ลุ่มน้ำวัง

 หลักการของการวางแผนภาค 
เนื่องจากพื้นที่ "ภาค" ครอบคลุมพื้นที่ของหลายองค์การปกครองท้องถิ่นซึ่งมีกฎหมายท้องถิ่นและระบบงบประมาณเป็นของตัวเอง การวางแผนภาคจึงเป็นเครื่องมือที่จะช่วยให้การพัฒนาของพื้นที่ภาคโดยภาพรวมซึ่งมีผลกระทบถึงกันโดยตรงมุ่งสู่เป้าหมายเดียวกันอย่างมีประสิทธิภาพและชัดเจน ปกติการวางแผนภาคโดยทั่วไปจะมุ่งเน้นที่จะ:-

 พิทักษ์ ปกป้องและต่อต้านการพัฒนาในพื้นที่น้ำท่วมและพื้นที่เสี่ยงภัยธรรมชาติ เช่น บนแนวรอยแยกแผ่นดินไหว พื้นที่เสี่ยงคลื่นสึนามิ
 กำหนดระบบโครงข่ายการคมนาคมและการสัญจรที่เชื่อมโยงไปยังพื้นที่พัฒนาในส่วนต่างๆ ของประเทศ
 กำหนดแนวคิดในการพัฒนาเน้นเฉพาะที่เหมาะสมกับศักยภาพของทรัพยากรในภาคนั้นๆ เช่น การเน้นเป็นพื้นที่เกษตรก้าวหน้าเนื่องจากความอุดมของดินและแหล่งน้ำ หรือพื้นที่ประกอบการอุตสาหกรรม เนื่องจากสะดวกในการขนส่งและท่าเรือ
 กำหนดพื้นที่ที่จำเป็นต้องมี แต่ไม่มีผู้ใดต้องการ ได้แก่การประกอบอุตสาหกรรมที่มีของเสีย ฝุ่นหรือเสียง ที่อยู่ในภาวะ "NIMBY" (Not-In-My-Back-Yard) ให้มารวมอยู่กันเพื่อประสิทธิภาพในการจัดการ
 กำหนดพื้นที่สีเขียวที่สอดคล้องกับลักษณะธรรมชาติและภูมิศาสตร์เพื่อเป็นแนวกั้นเขตการพัฒนา เพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและสัตว์ป่า นันทนาการและศิลปวัฒนธรรม
 กำหนดนโยบายและแนวปฏิบัติระดับภาคที่ทุกองค์กรบริหารส่วนท้องถิ่นในภาคนั้นๆ จะใช้ร่วมกันเพื่อมุ่งสู่เป้าหมายเดียวกัน
 กำหนดกฎหมายหรือข้องบังคับด้านการควบคุมการก่อสร้างในเชิงบวก เพื่อโน้มนำให้มีการพัฒนาที่เหมาะสมที่สุดกับพื้นที่นั้นๆ
# สะพานอุตตมานุสรณ์
สะพานอุตตมานุสรณ์ หรือที่นิยมเรียกกันว่า  สะพานมอญ เป็นสะพานไม้ที่ยาวที่สุดในประเทศไทย มีความยาว  445 เมตร และเป็นสะพานไม้ที่ยาวเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสะพานไม้อูเบ็ง ในประเทศพม่า  เป็นสะพานที่ข้ามแม่น้ำซองกาเลีย ที่ตำบลหนองลู อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี 

สะพานนี้สร้างขึ้นโดยดำริของ หลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสวัดวังก์วิเวการาม ในปี พ.ศ. 2529 จนถึง พ.ศ. 2530 โดยใช้แรงงานของชาวมอญ เป็นสะพานไม้ที่ใช้สัญจรไปมาของชาวมอญและชาวไทยที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของจังหวัดกาญจนบุรี

ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.30 น. สะพานอุตตมานุสรณ์ได้พังทลายขาดเป็น 2 ท่อนในช่วงกลางสะพาน ความยาวประมาณ 30 เมตร เนื่องจากเกิดเหตุฝนตกหนักติดต่อกันนานถึง 3 วัน  ทำให้เกิดน้ำป่าไหลเชี่ยวกรากจากทุ่งใหญ่นเรศวร พัดขยะตอไม้ลงสู่แม่น้ำซองกาเลีย ปะทะกับเสาสะพานทำให้เกิดขาดกลางฝนถล่มน้ำป่าซัดสะพานมอญสังขละบุรีพัง จากเดลินิวส์ และเสียหายเพิ่มเป็น 70 เมตร ในเที่ยงของวันต่อมาเด็ดข่าวเด่น ทางช่อง 7: จันทร์ที่ 29 กรกฎาคม 2556

หลังจากผ่านไป 1 ปี การซ่อมแซมสะพานแห่งนี้ก็ยังไม่เสร็จ และเกินสัญญาว่าจ้าง 120 วัน เนื่องจากมีปัญหาด้านบริษัทผู้รับเหมาที่มีปัญหาไม่สามารถนำไม้ที่ต้องขนส่งมาจากภาคอีสานมาซ่อมแซมได้ เนื่องจากเกรงว่าจะผิดกฎหมาย

ในที่สุดสะพานอุตตมานุสรณ์ก็ได้รับการซ่อมแซม จากทหารช่างจากกองพลทหารราบที่ 9 (พล.ร.9) ค่ายสุรสีห์ ร่วมกับชาวบ้านในพื้นที่ ใช้เวลาเพียงแค่ 29 วัน และมีพิธีเปิดใช้อีกครั้งอย่างเป็นทางการในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งเป็นวันครบรอบชาตกาล 104 ปี ของหลวงพ่ออุตตมะ โดยมีการแสดงแสงสีเสียง

 ระเบียงภาพ
# ไอจาม
ไอจาม สามารถหมายถึง

 อาการที่เกิดกับระบบทางเดินหายใจ
 อาการไอ (cough)
 อาการจาม (sneeze)
 อาการหนึ่งของโรคหวัด
 อ้ายจาม กลุ่มชาติพันธุ์หนึ่งที่ใช้ภาษาตระกูลขร้า-ไท

สำหรับความหมายอื่น ให้ดูที่ ไอและจาม
# จาม
จาม อาจหมายถึง
 อาการจาม (sneeze)
 จาม (Cham people) กลุ่มชาติพันธุ์
 ภาษาจาม (Cham language)
 อักษรจาม (Cham script)
 อาณาจักรจามปา (Champa)
# แคะ (แก้ความกำกวม)
แคะ อาจหมายถึง
 แคะ หรือชาวฮากกา - ชนกลุ่มจีนฮั่นกลุ่มหนึ่ง ซึ่งกล่าวกันว่ามีบรรพบุรุษที่มีต้นกำเนิดบริเวณมณฑลเหอหนานและชานซี 
 ภาษาแคะ - ภาษาที่ใช้ในกลุ่มชาวแคะ
 ก๋วยเตี๋ยวแคะ - ก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งที่ลูกชิ้นหมูติดกับเต้าหู้
# ชาวชีน
ชาวชีน   คือกลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า โดยในชาวชีนจำนวนนี้สามารถจำแนกได้เป็น 32 กลุ่มณ รัฐอาระกัน (ยะไข่) ประเทศพม่า ซึ่งแต่ละกลุ่มก็จะมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป และจะมีพิธีการสักบนใบหน้าของหญิงสาวซึ่งแต่ละกลุ่มจะใช้สีที่ต่างกัน เช่น สีดำ สีกรมท่า หรือรูปนกบนหน้าผาก จะเป็นลายเฉพาะกลุ่มซึ่งในกลุ่มเดียวกันก็จะมีลวดลายเดียวกัน โดยการสักบนใบหน้าของหญิงชาวชีนจะสักบนใบหน้าเพื่ออำพรางความงามของตน เพราะคนโบราณเล่าต่อกันมาว่า ในอดีตหญิงสาวชาวชีนมีความสวยต้องตาต้องใจคนต่างถิ่นเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเมืองกษัตริย์พม่าที่มักจะจับตัวสาวชาวชีนไปเป็นภรรยาและทาสรับใช้ ผู้นำชนเผ่าจึงสั่งให้หญิงสาวชีนสักใบหน้าเพื่ออำพรางความงามตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นช่วงอายุประมาณ 12-13 ปี ซึ่งต้องให้ผู้ที่มีความชำนาญเป็นผู้สักให้ โดยจะสักต่อเนื่องไปเรื่อยจนเสร็จ ปกติแล้วใช้เวลาถึง 2 วัน จะพักแค่ตอนรับประทาน อาหารเท่านั้น เด็กสาวแทบทุกคนนอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดตลอดการสัก กินอะไรไม่ได้และลืมตาไม่ได้เพราะมีอาการบวม บางคนที่รอยสักจางหรือลายไม่ขึ้นต้องมาสักซ้ำอีกครั้งสองครั้ง หรือจนกว่าสีจะเข้ม 

แต่ปัจจุบัน วัฒนธรรมการสักใบหน้าหลงเหลืออยู่แค่ในหมู่บ้านชนบทในป่าเขาห่างไกลเพียงไม่กี่แห่ง ส่วนพื้นที่อื่นไม่นิยมสักกันแล้ว เนื่องจากไม่มีใครมาจับตัวหญิงชาวชีนไปเหมือนแต่ก่อน จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป โดยเฉพาะหมอสักใบหน้าที่มีฝีมือต่างล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด  อย่างในละแวกนี้ถ้าใครอยากสักก็ไม่มีคนสักให้ เพราะหมอสักเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว นอกจากนี้ ครั้งหนึ่งรัฐบาลทหารพม่าได้สั่งห้ามหญิงชาวชีนสักใบหน้าเพราะเห็นเป็นเรื่องป่าเถื่อน ชาวบ้านก็เลยไม่กล้าสัก แต่อย่างไรก็ตามรัฐบาลพม่าในปัจจุบันเองก็ต้องการให้หญิงชาวชีนที่สักใบหน้ากลุ่มดังกล่าวเป็นตัวดึงดูดนักท่องเที่ยวมายังพม่า
# มีเทน
มีเทน (Methane) หรือ คาร์บอนเททราไฮไดรด์ (Carbon Tetrahydride) เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนพวกแอลเคน สูตรเคมี คือ CH4 เป็นแก๊สไม่มีสี ติดไฟได้ เป็นองค์ประกอบส่วนใหญ่ของแก๊สธรรมชาติ แก๊สมีเทนอาจได้มาจากการหมักมูลสัตว์และนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงราคาถูก

แก๊สมีเทนอาจพบได้ในชั้นถ่านหิน (Coal Bed Methane) โดยจากกระบวนการเกิดถ่านหินทำให้ก๊าซสะสมตัวและกักเก็บอยู่ในช่องว่างในเนื้อถ่านหิน
# สกินไวเทนนิง
สกินไวเทนนิง  เป็นเครื่องสำอางหลายประเภทใช้เพื่อช่วยให้ผิวขาวขึ้น

ประเทศในภูมิภาคเอเชียนั้น วัดระดับทางสังคมโดยดูจากสีผิว ถ้าคนที่มีสีผิวอ่อน/ขาว จะถูกมองว่าเป็นบุคคลในราชวงศ์ หรือบุคคลชั้นสูงในสังคม ซึ่งโดยทั่วไปบุคคลชั้นสูงจะมีสีผิวที่อ่อน/ขาว เนื่องจากไม่ต้องโดนแสงแดดตลอดทั้งวัน ตรงกันข้ามกับชนชั้นแรงงานที่มักจะต้องทำงานอยู่กลางแดดตลอดเวลา

ปัจจุบันสกินไวเทนนิง ช่วยทำให้ผิวขาวขึ้นมาอย่างมีประสิทธิภาพ โดยอาศัยขบวนการในการต่อต้านการสร้างเอ็นไซม์ไทโรซิเนส เพื่อป้องกันไม่ให้ผิวสร้างเมลานินที่ทำให้ผิวมีสีดล้ำหรือดำ สารเคมีที่นียมใช้คือ ไฮโดรควิโนน และสารสกัดจากธรรมชาติต่าง ๆ ที่พบในท้องตลาด ที่มีช่วยทำให้ผิวขาวขึ้น นวลเนียนขึ้น
# ซาไก (เมือง)
ซาไก  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในอดีตซาไกเคยเป็นเมืองท่าที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของญี่ปุ่นตั้งแต่ยุคกลาง นครซาไกในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ตามกฎหมายของจักรวรรดิญี่ปุ่น ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ซาไกได้รับการยกฐานะเป็นนครใหญ่ที่รัฐกำหนด เพื่อความคล่องตัวในการบริหารและปกครองโดยรัฐบาลท้องถิ่นของตัวเอง ในปี พ.ศ. 2548 ซาไกเป็นเมืองที่มีอัตราการเจริญเติบโตอันดับที่ 14 ของญี่ปุ่นSakai City profile . สืบค้นเมื่อ 2007-03-13. Note that although the reference refers to Sakai as the fourteenth-largest city in Japan, อ้างอิงนี้ไม่รวมถึงโตเกียว. 

ซาไกเป็นที่ตั้งของสุสานรูปรูกุญแจที่มีชื่อเสียง หรือเรียกว่า "โคฟุง" สุสานที่ใหญ่ที่สุดเชื่อว่าเป็นของจักรพรรดินินโตกุ ซึ่งถือเป็นสุสานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโลก อีกสิ่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงของซาไกคือดาบซามูไร หรือรู้จักในชื่อว่า "คาตานะ" ซาไกมีชื่อเสียงในการผลิตมีดทีมีคุณภาพสูง ซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมสำคัญประจำเมือง

 ภูมิศาสตร์ 
ซาไกตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดโอซากะ ริมอ่าวโอซากะ และทิศเหนือของนครซาไกอยู่ติดกับนครโอซากะ

 เทศบาลข้างเคียง 
 จังหวัดโอซากะ
 นครโอซากะ
 นครมัตสึบาระ
 นครฮาบิกิโนะ
 นครโอซากะซายามะ
 นครคาวาจินางาโนะ
 นครอิซูมิ
 นครทากาอิชิ

 ภูมิอากาศ 

 เขตการปกครอง 

ซาไกแบ่งการปกครองออกเป็น 7 เขต ได้แก่
 เขตคิตะ 
 เขตซาไก 
 เขตนากะ 
 เขตนิชิ 
 เขตมินามิ 
 เขตมิฮาระ 
 เขตฮิงาชิ
# เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน
เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือน เป็นเครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนเป็นระบบหยาบที่เคยใช้วัดงามหนืดในสภาพกระบวนการพิเศษ ลิขสิทธิ์เป็นของบริษัท SOFRASER

ส่วนที่ทำงานของตัวส่งสัญญาณ (sensor) คือ ท่อสั่น ช่วงความถี่ของการสั่นสะเทือนจะแปรผันไปตามความค่าความหนืดของของเหลวซึ่งมีท่อจุ่มอยู่ เหมาะสมกับการวัดของเหลวที่เหนียวเป็นก้อน และของเหลวที่มีความหนืดสูง (1,000,000 cP) 

ปัจจุบันนี้  อุตสาหกรรมต่าง ๆ ในโลกได้พิจารณาเครื่องวัดความหนืดเหล่านี้ว่าเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการวัดค่าความหนืด  แตกต่างจากเครื่องวัดความหนืดแบบหมุนซึ่งต้องการการบำรุงรักษามากกว่า และขาดความสามารถในการวัดของเหลวที่เหนียว อีกทั้งยังต้องปรับค่าหลังจากที่มีการใช้อยู่บ่อยครั้ง

เครื่องวัดความหนืดแบบสั่นสะเทือนจะไม่มีส่วนที่เคลื่อนไหว  ส่วนที่เปราะบาง และส่วนที่กระตุ้นเล็กมาก
# ราวัง
ราวัง อาจหมายถึง

 เมืองราวัง รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย
 เผ่าราวางหรือกะชีนราวาง ชนเผ่าหนึ่งในรัฐกะชีน ประเทศพม่า
# เรอหวั่ง
เรอหวั่ง (อังกฤษ: Rawang) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์กลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า อาศัยในทางตอนเหนือของรัฐกะชีน ซึ่งโดยมากจะอยู่บริเวณเมืองปูดาโอ และบริเวณเชิงเขาคากาโบราซี เป็นหนึ่งในหกเผ่าหลักของกลุ่มกะชีน และพบในรัฐอรุณาจัลประเทศของอินเดียด้วย มีภาษาเป็นของตนเองคือภาษาเรอหวั่ง

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Rawangs in China
# มอญ (แก้ความกำกวม)
มอญ อาจหมายถึง

 ชาวมอญ กลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ง
 รัฐมอญ รัฐหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศพม่า มีอาณาเขตบางส่วนติดกับจังหวัดกาญจนบุรี ของประเทศไทย
 เลขมอญ ระบบการนับเลข
 ภาษามอญ ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก
 อักษรมอญ อักษรตระกูลพราหฺมี
 คลองมอญ คลองในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ระหว่างเขตบางกอกใหญ่กับเขตบางกอกน้อย
 มอญร้องไห้ ประเพณีอย่างหนึ่งของชาวมอญ
 อาณาจักรมอญ อาณาจักรในสมัยโบราณ