wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฮอนโด เอย์สึเกะ
ฮอนโด เอย์สึเกะ  เป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซึ่งมีบุคลิกที่หากดูเผินๆเหมือนกับซุ่มซ่าม แต่ในบางครั้งกลับดูสุขุมรอบคอบ และเป็นตัวละครที่ค่อนข้างมีความลึกลับตัวหนึ่ง ให้เสียงพากย์เวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นโดยคุณจุงโกะ โนดะ

 เนื้อเรื่องย่อ 
ฮอนโด เอย์สึเกะ เป็นน้องชายของมิซึนาชิ เรย์นะ ในช่วงแรก โคนันสงสัยว่าเขาอาจเป็นหนึ่งในสมาชิกองค์กรชุดดำ เนื่องจากมีความคล้ายกับมิซึนาชิ เรย์นะเป็นอย่างมากเรื่องเกี่ยวกับยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ในเบื้องต้น เอย์สึเกะเป็นโรคลูคีเมีย ก่อนที่จะได้รับการผ่าตัดโดยใช้ไขสันหลังของพี่สาวตนในภายหลัง นี่จึงเป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงกรุ๊ปเลือดจาก O มาเป็น AB จากการได้รับการผ่าตัด และเอย์สึเกะยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกันกับโมริ รัน กับซึซึกิ โซโนโกะด้วยเช่นกัน โดยในปัจจุบันได้เดินทางไปอเมริกาเพื่อไปเป็น CIA เหมือนกับพ่อ (ในตอน มังงะ เล่ม 60 File 621 คำสารภาพของเอย์สึเกะ  อนิเมะ  ตอน 555 มุมอับในร้านคาราโอเกะ (ตอนจบ))

 ข้อมูลจำเพาะ 
 ชื่อ : ฮอนโด เอย์สึเกะ (本堂 瑛祐)
เกิดวันที่ 16 กุมภาพันธ์
ราศี กุมภ์
 สัญชาติ : ; 
 ภูมิลำเนาเดิม : โอซาก้า
 อายุ : 17 ปี
 กรุ๊ปเลือด : O (ภายหลังได้รับการผ่าตัดโรคลูคีเมีย โดยใช้ไขสันหลังของพี่สาวซึ่งมีกรุ๊ปเลือด AB)
 สถานภาพ : นักเรียนมัธยมปลาย
 ความสัมพันธ์ : 

ครอบครัวฮอนโด
</center>
# เวสลีย์ สไนเดอร์
เวสลีย์ สไนเดอร์ (, ; เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1984) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวดัตช์ ที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุก และใน ค.ศ. 2004 สไนเดอร์ได้รับรางวัลโยฮัน ไกรฟฟ์ ในสาขานักเตะทีมเยาวชนยอดเยี่ยมในเนเธอร์แลนด์

ก่อนหน้านี้เขาเล่นให้กับทีมอาเอฟเซ อายักซ์ และเรอัลมาดริด ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับอินเตอร์มิลานในปี ค.ศ. 2009 

สไนเดอร์ยังเคยเป็นตัวแทนนักฟุตบอลเยาวชนฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันเขาลงแข่งในฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ลงแข่งครั้งแรกในเดือนเมษายน ค.ศ. 2003 โดยได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 และฟุตบอลยูโร 2 ครั้ง (2004 และ 2008) เขายังร่วมแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 ที่ประเทศแอฟริกาใต้อีกด้วย
# คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เป็นคณะเกษตรศาตร์แห่งแรกของสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดนราธิวาส มีวัตถุประสงค์ในจัดการเรียนการสอนในด้านการเกษตร โดยแบ่งออกเป็น 2 แห่ง ได้แก่ คณะเกษตรศาสตร์ ชั้นปริญญาตรี และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2548กฎกระทรวงจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2549 ตามมติว่าด้วยหลักการจัดตั้งคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ เปิดสอนหลักสูตรหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์ เริ่มรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2549 เป็นต้นมา โดยในช่วงแรกนั้นการจัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์

 ประวัติ 
วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ได้จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ พ.ศ. 2548ประกาศในราชกิจจานุเบกษา (เล่มที่ 122 ตอนที่ 14 ก ลงวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2548 โดยการหลอมรวมสถาบันการศึกษาที่มีศักยภาพในการพัฒนาในจังหวัดนราธิวาสจำนวน 4 สถาบัน คือ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนราธิวาส สังกัดกระทรวงสาธารณสุข วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาสและวิทยาลัยการอาชีพตากใบ ซึ่งสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ

 หลักสูตร 
หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์ เปิดการสอนจำนวน 2 หลักสูตร คือ
 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์
 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต (ต่อเนื่อง) สาขาวิชาเกษตรศาสตร์
 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์ 4 ปี

 สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ 
สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์  เป็นหน่วยงานกลางในการอำนวยการบริหารและบริการประสานงานใน คณะเกษตรศาสตร์ และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ที่มุ่งเน้นให้การศึกษา สร้างสรรคและพัฒนาความรู้ ให้บริการทางวิชาการ รวมทั้งสืบสานและอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับนโยบายการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศ โดยเฉพาะการพัฒนาและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิตทางด้านเกษตรแบบ

ตั้งอยู่ เลขที่ 102 หมู่ 5 ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส โดยมีพื้นที่ของวิทยาเขต จำนวน 1,808 ไร่  ในอดีตพื้นที่ของสำนักวิทยาเขต เป็นที่ตั้งของ วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส และได้ดำเนินการจัดการศึกษาในระบบเปิดสอนนักศึกษา ระดับ ปวช.ม ปวส., ระดับ ปริญญาตรี และจัดการศึกษานอกระบบโดยจัดฝึกอบรมวิชาชีพเกษตรกรรมแก่เกษตรกร และผู้สนใจทั่วไป วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2548 วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส ได้ถูกหลอมรวม กับอีก 3 วิทยาลัย คือ วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาส วิทยาลัยพยาบาล และวิทยาลัยการอาชีพตากใบ เป็น มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์  ปัจจุบัน สำนักงานวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ เป็นหน่วยงานภายในในการประสานงานต่าง ๆ ภายใน คณะเกษตรศาสตร์และวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส
# คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
คณะศิลปศาสตร์ (Faculty of Liberal Arts) มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ ถูกจัดตั้งขึ้นตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาฉบับกฤษฎีกา (เล่มที่ 122 ตอนที่ 14 ก ลงวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2548) เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาให้แก่เยาวชนในเขต 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้และพื้นที่ใกล้เคียง สามารถศึกษาจนถึงระดับปริญญาตรี รวมถึงสนับสนุนการสอนวิชาศึกษาทั่วไปให้แก่คณะอื่น ๆ 

ในระยะเริ่มแรก คณะเริ่มแยกตัวออกจากคณะวิชาพื้นฐานเดิม ก่อนที่จะผสานเข้าสู่มหาวิทยาลัย โดยมีบทบาทในการจัดสอนรายวิชาศึกษาทั่วไปในระดับต่าง ๆ และในปีการศึกษา 2558 คณะได้เปิดหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (สาขาภาษาอังกฤษ) รุ่นที่ 1 ซึ่งตอบโจทย์ความต้องการของท้องถิ่น มุ่งพัฒนาผู้เรียนในด้านความรู้ความสามารถด้านภาษาต่างประเทศ พร้อมเสริมสร้างคุณธรรม จริยธรรม และทักษะชีวิตเพื่ออยู่ร่วมในสังคมพหุวัฒนธรรมอย่างมีความสุข

ในปีการศึกษา 2560 คณะได้เปิดหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (สาขาภาษามลายู) รุ่นที่ 1 โดยต่อเนื่องจนถึงรุ่นที่ 4 ในปีการศึกษา 2564 ก่อนที่จะงดรับนักศึกษาและปิดหลักสูตรในปี 2567 

ปัจจุบันปีการศึกษา 2567 คณะมีนักศึกษาในหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษ รวม 253 คน (ข้อมูล ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2567) และในปีการศึกษา 2568 คณะได้เปิดหลักสูตรใหม่ คือ ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาภาษาต่างประเทศเพื่อธุรกิจบริการ โดยมี 2 แผนการเรียน คือ แผนภาษาจีน และแผนภาษาอังกฤษ ทั้งนี้ ผู้เรียนมีโอกาสไปศึกษาต่อต่างประเทศและเข้าร่วมการฝึกงานในภาคธุรกิจบริการได้อีกด้วย

 หลักสูตร 
 หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ปริญญาโท สาขาการสอนภาษาอังกฤษ) 
 หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต (ปริญญาตรี) 
 สาขาวิชาภาษาอังกฤษ (เอกอังกฤษ โทการสอน, เอกอังกฤษ โทการล่ามและแปล, เอกอังกฤษ โทการสื่อสารระหว่างองค์กร) 
 สาขาภาษาต่างประเทศเพื่อธุรกิจบริการ (แผนภาษาจีน และแผนภาษาอังกฤษ) หลักสูตรใหม่ ปีการศึกษา 2568
หลักสูตรการศึกษาบัณฑิต (ปริญญาตรี) สาขาการสอนภาษามลายู (อยู่ระหว่างการจัดทำหลักสูตร เปิดปีการศึกษา 2569)

 สถานที่ตั้ง 
คณะศิลปศาสตร์อยู่ใน เขตโคกเขือ จังหวัดนราธิวาส โดยมีสำนักงานอยู่ที่ อาคารคณะศิลปศาสตร์ (เขตโคกเขือ) อ.เมือง จ.นราธิวาส
# โฟร์สแควร์
โฟร์สแควร์ (แต่ใช้ว่า foursquare) เป็นบริการเครือข่ายสังคมที่มีลักษณะคือการอ้างอิงสถานที่ โฟร์สแควร์สร้างโดย เดนนิส โครว์ลีย์ (ซึ่งเดิมเคยร่วมกับอเล็กซ์ เรเนิร์ตสร้าง Dodgeball บริการอ้างอิงสถานที่ที่ในปี 2000 ต่อมาถูกซื้อไปโดยกูเกิลในปี 2005 แล้วกลายมาเป็น Google Latitude ในปี 2009) และ นาวีน เซลวาดูราย บริษัทโฟร์สแควร์สำนักงานใหญ่อยู่ที่นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา 

การใช้งานโฟร์สแควร์สามารถเล่นได้ผ่านโทรศัพท์มือถือ (ผ่านทาง mobile web), สมาร์ตโฟน (ผ่านทาง foursquare app) และแอปพลิเคชันต่างๆ ที่สามารถเชื่อมต่อกับโฟร์สแควร์ได้ (เช่น Instagram, Path, Yotomo, GetGlue, Waze, FootFeed, HootSuite เป็นต้น) โดยเมื่อผู้เล่นเปิดตำแหน่งของตัวผู้เล่นจะทำการเรียกสถานที่ที่อยู่ใกล้เคียง ไม่ว่าโรงเรียน ร้านอาหาร โรงแรม โรงพยาบาล ฯลฯ ขึ้นมา และผู้เล่นจะทำการเลือก "เช็กอิน" สถานที่นั้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนอยู่ที่นี่หรือได้มาที่นี่แล้ว

ในปี พ.ศ. 2557 โฟร์สแควร์มีการเปลี่ยนรูปแบบใหม่Foursquare rebrands, unveils new app and logo และปล่อยแอปพลิเคชันใหม่ชื่อ Swarm ซึ่งเน้นการแบ่งปันสถานะและการวางแผนท่องเที่ยว

ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 โฟร์สแควร์รายงานว่า มีผู้ใช้อยู่ 45 ล้านคนทั่วโลกEnding the year on a great note (And with a huge thanks and happy holidays to our 45,000,000-strong community) โดยในเดือนเมษายน 2553 บริษัทอินเทอร์เน็ตยาฮู! ได้เสนอซื้อกิจการเป็นเงิน 125 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

thumb|right|โฟร์สแควร์บนระบบปฏิบัติการแอนดรอยส์
# เบอร์จิต นิลส์สัน
เบอร์จิต นิลส์สัน   นักร้องโอเปร่าเสียงโซปราโนชาวสวีเดน

นิลส์สันเกิดที่เมือง Bjärlöv แคว้นสเกน ทางตอนใต้ของสวีเดน มีชื่อตอนเกิดว่า Birgit Märta Svensson เป็นบุตรคนเดียวของครอบครัวที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม มีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก และได้รับการฝึกสอนเพิ่มเติม  เริ่มแสดงอุปรากรครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1946 ที่โรงอุปรากรรอยัลโอเปร่า กรุงสต็อกโฮล์ม เริ่มมีชื่อเสียงจากการรับบทเลดี้แม็กเบธ จากผลงานประพันธ์ของจูเซปเป แวร์ดีในปี 1947

นิลส์สันเป็นที่จดจำจากการรับบทนำในอุปรากรของริชาร์ด ชเตราส์, จูเซปเป แวร์ดี, ไชคอฟสกี และเรื่องตูรันโดของปุชชีนี แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เธอได้รับการยกย่องเป็นนักร้องที่ตีความอุปรากรของริชาร์ด วากเนอร์ได้ดีที่สุด
# คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ (เดิมคือ วิทยาเขตสุพรรณบุรี) เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่ที่ตำบลย่านยาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี

 ประวัติ 
 วิทยาเขตสุพรรณบุรี 
วิทยาเขตสุพรรณบุรี จัดตั้งขึ้นเป็นวิทยาเขตในสังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2536 ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง จัดตั้งวิทยาเขตสังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล โดยแนวความคิดของนายบรรหาร ศิลปอาชา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี (ในขณะนั้น) ได้เสนอต่อกระทรวงศึกษาธิการจัดตั้งวิทยาเขต สังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ที่จังหวัดสุพรรณบุรี เพื่อเป็นการรองรับการขยายตัวทางด้านอุตสาหกรรมในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย ซึ่งจังหวัดสุพรรณบุรี มีเส้นทางในการคมนาคมที่สะดวกและติดต่อกับจังหวัดที่มีความเจริญด้านอุตสาหกรรม เช่น กาญจนบุรี นครปฐม ราชบุรี อ่างทอง สิงห์บุรี พระนครศรีอยุธยา ชัยนาท และเพื่อเป็นการกระจายโอกาสทางการศึกษาออกสู่ชนบท

วิทยาเขตสุพรรณบุรี ได้ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 โดยนายบรรหาร ศิลปอาชา ให้เกียรติเป็นประธานในพิธี

ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล 9 แห่งทั่วประเทศ วิทยาเขตสุพรรณบุรี จึงได้โอนกิจการมาสังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ

 คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม 
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ได้จัดตั้งคณะครุศาสตร์อุตสาหกรรมขึ้นประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง การแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ พ.ศ. 2550 โดยใช้สถานที่ตั้งของวิทยาเขตสุพรรณบุรีเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอน และเป็นสำนักงานของคณะ จึงเป็นการยุบเลิกวิทยาเขตสุพรรณบุรีไปโดยปริยาย

 พื้นที่ของวิทยาเขต 
วิทยาเขตสุพรรณบุรี มีพื้นที่แบ่งเป็น 2 เขต คือ เขตที่ 1 มีพื้นที่ 103 ไร่ ตั้งอยู่เลขที่ 450 หมู่ 6 ถนนสุพรรณบุรี-ชัยนาท ตำบลย่านยาว อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นพื้นที่จัดการเรียนการสอนในคณะวิชาบริหารธุรกิจ คณะวิชาไฟฟ้า คณะวิชาโยธา และเขตที่ 2 มีพื้นที่ 401 ไร่ อยู่ห่างจากพื้นที่ เขตที่ 1 ประมาณ 2 กิโลเมตร เป็นพื้นที่จัดการเรียนการสอนในคณะวิชาไฟฟ้าและคณะวิชาเครื่องกล เริ่มเปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ตั้งแต่ปีการศึกษา 2542 เป็นต้นมา
# ภาษาจเรา
ภาษาจเรา (Chrau) มีผู้พูดทั้งสิ้น 22,567 คน (พ.ศ. 2542) ในเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก ส่วนใหญ่พูดภาษาเวียดนามเป็นภาษาที่สอง มีส่วนน้อยที่พูดได้ภาษาเดียว ใช้ในการเขียนที่เกี่ยวกับศาสนา และวรรณกรรมมุขปาฐะ มีผู้พูดภาษานี้ราว 5,000 คนที่อ่านภาษาจเราได้ และมีราว 500 คนที่เขียนภาษาจเราได้ ส่วนใหญ่จะสามารถอ่านออกเขียนได้ในภาษาเวียดนามที่เป็นภาษาที่สองมากกว่า
 อ้างอิง 
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.
แหล่งข้อมูลอื่น
Resources in and about the Chrau language

จเรา
# เอฟิดรีน
เอฟิดรีน  เป็นสารออกฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติก โครงสร้างทางเคมีคล้ายคลึงกับแอมเฟตามีนและเมทแอมเฟตามีน ซึ่งในธรรมชาติจัดเป็นสารแอลคาลอยด์ที่สกัดจากพืชหลายชนิดในสกุล Ephedra โดยสารที่จัดว่าเป็นแอลคาลอยด์จะต้องเป็นสารเอมีนธรรมชาติ (naturally-occurring amine) ที่ได้จากพืช สัตว์ เชื้อรา หรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ในธรรมชาติเท่านั้น
# โมโนโลโฟซอรัส
โมโนโลโฟซอรัส (,) เป็นเทอโรพอดจากยุคจูแรสซิกตอนกลาง เมื่อประมาณ 170 ล้านปีก่อน ที่หมวดหินฉีชู่โกว์ซึ่งปัจจุบันอย่ในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ประเทศจีนHoltz, Thomas R. Jr. (2011) Dinosaurs: The Most Complete, Up-to-Date Encyclopedia for Dinosaur Lovers of All Ages, Winter 2010 Appendix. มีขนาดยาว 5 เมตร (16ฟุต) พื้นที่ที่ขุดพบโมโนโลโฟซอรัส มีการพบสัญญาณของน้ำจึงเป็นไปได้ว่าไดโนเสาร์ชนิดนี้อาศัยอยู่บนชายฝั่งของทะเลสาบหรือมหาสมุทร โมโนโลโฟซอรัส น่าจะพัฒนามาจากเมกะโลซอรัส
# มหาวิทยาลัยโซกะ
มหาวิทยาลัยโซกะ  เป็น มหาวิทยาลัยเอกชน มหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นเมื่อพ.ศ. 2512 เปิดให้นักศึกษาระดับปริญญาตรีเมื่อพ.ศ. 2514 และเปิดปริญญาโทเมื่อพ.ศ. 2518 และยังมีอีกแห่งหนึ่ง คือ มหาวิทยาลัยโซกะ อเมริกา ปัจจุบันมีศูนย์ประสานงานอยู่ที่คณะศิลปศาตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

ปรัชญาของมหาวิทยาลัยโซกะ
ปรัชญาการศึกษาของมหาวิทยาลัยโซกะ เริ่มขึ้นโดย สึเนซาบูโร มากิงูจิ นายกสมาคมสร้างคุณค่า คนแรก ผู้ก่อตั้งสมาคมสร้างคุณค่า ผู้ปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน แรกทีทำงานเป็นครูสอนระดับประถมศึกษา ได้ทำการเผยแพร่ระบบสร้างคุณค่า เพื่อความสุขของนักเรียน และเน้นสอนเรื่องมนุษยนิยม ปรัชญานี้ได้สืบต่อโดย โจเซ โทดะ นายกสมาคมโซกะ คนที่สอง โดยเป้าหมายคือสืบสานเจตนารมณ์ของอาจารย์มากิงูจิ และมาถึงสมัยของนายกสมาคมคนที่สาม ดร.ไดซากุ อิเกดะ ได้ทำการก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะขึ้น โดยมีหลักการการก่อตั้งดังนี้
1.เป็นที่ให้ความรู้สูงสุดเพื่อการศึกษาแนวคิดมนุษยนิยม
2.กำเนิดวัฒนธรรมใหม่
3.เป็นที่ให้ความสงบสุขของมนุษย์

สาขา
ดร.ไดซากุ อิเกดะ ได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยโซกะแห่งที่สองที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
# ทาลามัส
ทาลามัส  เป็นศูนย์รวมกระแสที่ผ่านเข้าออก  และแยกกระแสประสาทไปยังส่วนของสมองที่เกี่ยวข้องกับกระแสประสาทนั้น หรืออาจเรียกว่าเป็นสถานีถ่ายทอดกระแสประสาทเพื่อส่งไปยังจุดต่าง ๆ ในสมอง และยังทำหน้าที่ในการรับรู้ความเจ็บปวด ทำให้มีการสั่งการ และแสดงออกด้านพฤติกรรมด้านความเจ็บปวดอีกด้วย

ทาลามัสนั้นมีอยู่เป็นคู่ ตั้งอยู่ใจกลางสมองของสัตว์
มีกระดูกสันหลังรวมทั้งมนุษย์ด้วย ทาลามัสอยู่ระหว่างเปลือกสมองใหญ่ (Cerebral Cortex) กับสมองส่วนกลาง (Midbrain) ที่ตั้งอยู่ใจกลาง และเป็นศูนย์ศูนย์รวมประสาทสั่งการ มีหน้าที่ส่งผ่านกระแสประสาท ประสาทสัมผัสจำเพาะ (Special Sense) และส่งผ่านไปยัง Cerebral Cortex หรือเปลือกสมองใหญ่ เป็นไปตามภาวะปกติของความมีสติ (Conciousness) ในยามหลับและยามตื่น 
โดยทาลามัสนั้นจะอยู่ล้อมรอบโพรงสมองที่ 3 (Third Ventricle)

มันเป็นผลผลิตหลักของเอ็มบริโอนิค ไดเอนซีฟาโลน (Embryonic Diencephalon) หรือตัวอ่อนของสมองส่วนกลางทาลามัสเป็นโครงสร้างใหญ่สุดของสมองส่วนกลาง ซึ่งเป็นส่วนของสมองที่ตั้งอยู่ระหว่างสมองส่วนกลาง (Mid brain) มีเซนซีฟาโลน และสมองส่วนหน้า เทเลซีฟาโลน (Telecephalon)

ในมนุษย์ ครึ่งหนึ่งของทาลามัสแต่ละอันมีรูปร่างเหมือนจุกยางกลม ๆ คล้ายปลายเทอร์โมมิเตอร์ สามารถบีบและคลายตัวได้

 ด้านสรีระ 
ทาลามัสอยู่บนสุดของก้านสมอง ใกล้กับใจกลางของสมองอยู่ในตำแหน่งที่สามารถส่งกระแสประสาทออกไปสู้ส่วนต่างของสมองได้ในทุกทิศทางสมองส่วนกลาง (Diencephalon) ยังประกอบด้วย อิพทาลามัส (Epithalamus) และเรติลูเลทนิวเคลียส (Reticulate Nucleus)

 หน้าที่ 
ทาลามัสมีหลายหน้าที่หน้าที่โดยทั่วไปคือ ส่งผ่านระหว่าง ซับตอร์ทีคอล และเปลือกสมองใหญ่ หน้าที่สำคัญ คือ ช่วยในการทำงานของระบบสัมผัส ทาลามิคนิวเคลียสจะรับและส่งต่อข้อมูลไปยังส่วนแรกของคอร์ทีคอล เช่นรับภาพจากจอภาพตาหรือเรตินาแล้วส่งไป เลเทอรัล เจนิคูเลท นิวเคลียส ในทาลามัสซึ่งจะฉ่ายไปสู่ส่วนแรกของสมองที่รับรู้ความรู้สึกในการมองเห็น (Primary visual cortex) ในกลีบท้ายทอย (Occipital lobe)

ทาลามัสจะดำเนินการทั้งรับรู้ข้อมูลและส่งผ่านข้อมูลทาลามัสจะคอยควบคุมความมีสติ การตื่นเต้นการระมัดระวังการแสดงออก ถ้าทาลามัสถูกทำลาย จะทำให้ร่างกายเกิดอาการเจ็บปวดรุนแรงที่เรียกว่าโคม่า (Coma)
# โอลิโกแซ็กคาไรด์
โอลิโกแซ็กคาไรด์  เป็นพอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยโมโนแซ็กคาไรด์ (น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว) ตั้งแต่ 2-10 โมเลกุล จับกันด้วยพันธะไกลโคซิดิก (glycosidic bond) 

โอลิโกแซ็กคาไรด์ที่ประกอบด้วยโมโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล เรียกว่าไดแซ็กคาไรด์ (น้ำตาลโมเลกุลคู่) โดยการรวมกันของโมโนแซ็กคาไรด์ 2 โมเลกุล จะทำให้เกิดไดแซ็กคาไรด์ และน้ำ อย่างละ 1 โมเลกุล

โอลิโกแซ็กคาไรด์ มีบทบาทสำคัญหลายด้าน เช่น การจดจำของเซลล์ (cell recognition) และการยึดติดของเซลล์ (cell adhesion)
# ออกแบบ-ก่อสร้าง
ออกแบบ-ก่อสร้าง หรือ ดีไซน์-บิลด์  เป็นระบบการส่งมอบงานโครงการก่อสร้างชนิดหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากระบบดั้งเดิมที่เป็น "ออกแบบ-ประมูล-ก่อสร้าง" ในระบบนี้จะทำการลดระยะเวลาของโครงการในส่วนของระยะเวลาในการออกแบบ และระยะเวลาในการก่อสร้างลง 

ในสหรัฐอเมริกาได้มีการก่อตั้งสถาบันออกแบบ-ก่อสร้างแห่งสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2536Integration is our Foundation: About DBIA
# เหย่เหริน
เหย่เหริน หรือ ซูเหริน (อังกฤษ: Yeren, Yiren, Yeh Ren; จีน: 野人; พินอิน: Yěrén แปลว่า "คนป่า"; อังกฤษ: Xueren; จีน: 神农架野人; พินอิน: Shénnóngjiàyěrén แปลว่า "คนป่าแห่งเสินหนงเจี้ย") หรือ มนุษย์หมี (อังกฤษ: Man Bear; จีน: 人熊; พินอิน: Ren Xiong) เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่งที่เชื่อว่า มีลักษณะคล้ายมนุษย์แต่มีขนดกปกคลุมอยู่ทั่วร่าง อาศัยอยู่ ณ เขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศจีน

โดยเหย่เหริน มีลักษณะคล้ายอุรังอุตังที่พบบนเกาะบอร์เนียวและเกาะสุมาตรา ในอินโดนีเซีย มีขนสีน้ำตาลแดงเข้มยาว 3–4 เซนติเมตร  มีท้องขนาดใหญ่ ยืนด้วยขาหลังทั้งสองข้าง มีความสูง 5–7 ฟุต หรือ 8 ฟุต แต่มีรายงานว่าสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ใบหน้ามีลักษณะผสมกับระหว่างมนุษย์และเอป มีส่วนของขาหน้าหรือมือมีนิ้ว 5 นิ้ว โดยที่นิ้วโป้งแยกออกมาเหมือนมนุษย์ เคยมีการพบรอยเท้าของเหย่เหรินมีความยาว 16 นิ้ว  มีโครงสร้างที่ใกล้เคียงกับเอป ในตัวผู้มีองคชาตเหมือนผู้ชาย ในขณะที่ตัวเมียมีเต้านมเหมือนผู้หญิง  ส่งเสียงร้องได้ดังและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เชื่อกันว่า เหย่เหริน มีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์นีแอนเดอร์ธาลที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียเหนือ และเอเชียกลาง เมื่อ 350,000 กว่าปีก่อน

ซึ่งเมื่อเทียบกับสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น บิ๊กฟุตในอเมริกาเหนือ ในคติของจีนมีศัพท์ที่ใช้เรียกสัตว์ที่มีลักษณะเช่นนี้โดยเฉพาะ โดยมีผู้เชื่อว่าอาจจะมีจำนวนเหย่เหรินมากถึง 1,000–2,000 ตัวอาศัยอยู่ในประเทศจีนตอนกลาง  

นักวิทยาศาสตร์ชาวจีนที่ได้ศึกษาเกี่ยวกับการมีอยู่ของเหย่เหริน โดยการกล่าวอ้างถึงจากนักท่องเที่ยวที่ได้มาเที่ยวยังเขตอนุรักษ์ป่าดึกดำบรรพ์เขาเสินหนงเจี้ย โดยค้นพบรอยเท้าและทำการหล่อเป็นปูนปลาสเตอร์เพื่อศึกษา ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่มีทฤษฎีว่า เหย่เหรินอาจจะเป็นเอปขนาดใหญ่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ชนิดที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Gigantopithecus blacki ที่เคยอาศัยอยู่ในเอเชียกลาง แต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้วกว่า 500,000 ปี  มีนักวิชาการที่ได้รับทุนจากรัฐบาลให้ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของเหย่เหริน สามารถเก็บตัวอย่างขนที่เชื่อว่าเป็นของเหย่เหรินได้เมื่อนำไปเทียบกับขนของลิงหรือเอปที่เป็นที่รู้จัก ปรากฏว่าไม่ตรงกับชนิดใดเลย

ในตำนานพื้นบ้านแถบนี้ เหย่เหรินถูกเล่าขานว่าเป็นสัตว์กินเนื้อ และจับมนุษย์ฉีกแขนขากินเป็นอาหารด้วย  ปัจจุบันแม้จะมีการสำรวจศึกษาเกี่ยวกับเหย่เหรินมากขึ้น แต่เรื่องของเหย่เหรินก็ยังคงอยู่ในความเชื่อของชาวจีนพื้นถิ่น ซึ่งป่าที่เหย่เหรินอาศัยอยู่นั้นก็ถือได้ว่าเป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ มีพรรณพืชและพรรณสัตว์โบราณและหายากหลายชนิดอาศัยอยู่ด้วย โดยบางคนที่อ้างว่าเคยพบเห็นเหย่เหริน เป็นเจ้าหน้าที่ของเขตอนุรักษ์ อ้างว่าตนเคยคิดที่จะจับเหย่เหรินด้วยซ้ำ โดยเชื่อว่าเหย่เหรินอาศัยอยู่ในป่าหินซึ่งเป็นจุดสูงสุดของเขตป่าอนุรักษ์เสินหนงเจี้ย รวมถึงมีมัคคุเทศก์ท้องถิ่นขณะนำพานักท่องเที่ยวบนรถทัวร์ ได้เห็นเหย่เหรินตัวหนึ่งที่มีขนสีดำวิ่งตัดหน้ารถด้วยสองขาหลัง คนขับรถได้ตะโกนบอกว่า "เหย่เหริน ๆ" 

ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการศึกษาเพิ่มเติม พบว่า เหย่เหรินไม่อยู่เป็นกลุ่ม แต่จะอยู่กันเป็นคู่ ๆ ระหว่างตัวผู้และตัวเมีย โดยปกติจะเดินด้วยสองขาหลัง แต่สามารถใช้ขาทั้งสี่ข้างปีนป่ายได้รวดเร็ว โดยกินอาหารจำพวก ผลไม้, ถั่ว, ข้าวโพด และแมลงบางชนิด ในสถานที่ ๆ ไม่มีใครมาพบเห็น 

ดูเพิ่ม
อัลมาส
บิ๊กฟุต
เยติ
ฮิบะกง
โยวี่
# เทราคาโตะ ซือ
เทราคาโตะ ซือ  เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นนักร้องเพลงป๊อบไอดอลชื่อดังในระดับแนวหน้าของเอโดะทีมีแฟนคลับเป็นจำนวนมาก รวมถึงชิมูระ ชินปาจิที่เป็นหัวหน้าของหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือด้วย

ข้อมูลตัวละคร
เทราคาโตะ ซือมีความชื่นชอบในเรี่องการร้องเพลงมากตั้งแต่เด็กๆ และมักจะร้องให้พ่อฟังอยู่บ่อย ต่อมาจึงเริ่มการแสดงการร้องเพลงที่ข้างถนน ในระยะแรกการแสดงของเธอมักจะถูกมองข้าม แต่เธอก็ได้รับการให้กำลังใจจากชิมูระ ชินปาจิและหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือ ซึ่งเป็นกลุ่มแฟนคลับที่คอยสนับสนุนโอซือ จนกระทั่งโอซือได้เป็นนักร้องยอดนิยมในที่สุด

พ่อของโอซือปัจจุบันจำคุกอยู่เนื่องจากกระทำความผิดบางอย่าง แต่ก็แหกคุกออกมาแล้วบังคับให้กินโทกิพาไปงานคอนเสิร์ตครั้งแรกของโอซือ แล้วได้ไปมอบดอกกุหลาบให้ตามที่เคยสัญญาไว้ในตอนเด็กว่าจะนำกุหลาบไปให้ในคอนเสิร์ตครั้งแรก และกลับไปมอบตัวตามเดิม แต่ก็ยังคงให้ความเป็นห่วงโอซืออยู่ตลอดมา

เทราคาโตะ ซือเคยมีข่าวอื้อฉาวว่ามีการคบหากับโกเอมอน ซึ่งเป็นนักร้องป๊อบอีกคน แต่หลังจากชินปาจิได้รู้ความจริงว่าที่โกเอมอนกับโอซือมีเหตุผลแฝง ทำให้โอซือเลิกกับโกเอมอน แตก็ทำให้ชื่อเสียงในฐานะไอดอลของโอซือตกต่ำลง แต่ด้วยกำลังใจของหน่วยพิทักษ์เทราคาโตะ ซือ ทำให้โอซือกลับมาเป็นนักร้องไอดอลยอดนิยมได้อีกครั้ง

การปรากฏตัวบนปก
โอซือปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 21 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 22
# จ็องโก เรนาร์ต
ฌ็อง "จ็องโก" เรนาร์ต (, ; 23 มกราคม ค.ศ. 1910 - 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1953)  นักแต่งเพลงและนักกีตาร์แจ๊สชาวฝรั่งเศส เล่นดนตรีในแบบที่เรียกว่า "ยิปซีแจ๊ส" โดยได้ร่วมกับนักไวโอลินจากปารีสชื่อ สเตฟาน กรัปลี และพี่ชายของเขา ตั้งวงควินเทตแจ๊สชื่อวง Quintette du Hot Club de France  

เรนาร์ตเกิดที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตะวันตกของเบลเยียม ใช้ชีวิตในวัยเด็กกับพวกยิปซี โดยชื่อเล่น "จ็องโก" ของเขาก็มาจากภาษาโรมานี (ภาษายิปซี) แปลว่า  "I awake"  เริ่มหัดเล่นแบนโจ กีตาร์ และไวโอลินมาตั้งแต่เด็ก 

เรนาร์ตได้ร่วมเล่นและบันทึกเสียงกับนักดนตรีแจ๊สอเมริกันที่มีชื่อเสียงหลายคน เช่น โคลแมน ฮอว์กินส์, เบนนี คาร์เตอร์, เร็กซ์ สจวร์ต, หลุยส์ อาร์มสตรอง และดิซซี กิลเลสพี เขาได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในนักดนตรีแจ๊สชาวยุโรปคนแรก ๆ ที่ได้รับการยกย่องในระดับตำนาน
# อัลมาส์
อัลมาส์ หรือ อัลมาตี (อังกฤษ: Almas; Almasty, Almasti; บัลแกเรีย: Алмас; เชเชน; Алмазы, ตุรกี: Albıs; มองโกล: Алмас; ภาษามองโกลแปลว่า "คนป่า") สิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่เชื่อว่ามีรูปร่างคล้ายมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ พบตามเทือกเขาและป่าในภูมิภาคเอเชียกลาง รวมถึงไซบีเรีย มีลักษณะคล้าย เยติ ในเทือกเขาหิมาลัย และ บิ๊กฟุต ในทวีปอเมริกาเหนือ

ลักษณะ
อัลมาส์ ถูกระบุว่ามีท่าทีการเดินคล้ายมนุษย์ในยุคปัจจุบันมากกว่าสัตว์ชนิดอื่นที่คล้ายคลึงกัน เช่น ซาสควาทช์ หรือ บิ๊กฟุต  ร่างกายถูกคลุมด้วยหนังหนาสีน้ำตาล ขนสีน้ำตาลแดง ใบหน้าไม่มีขนปกคลุม  ผิวมีสีเข้ม  สันหน้าผากโหนก, เฉียงหน้าผากจมูกแบนและใหญ่โหนกกราม

เท้ามีขนาดใหญ่และมือยาว  มีขนปกคลุมทั่วร่างยกเว้นมือและเท้า มีกลิ่นตัวเหม็น รวมถึงมีผู้พบเห็นว่าเหมือนกับสวมใส่สิ่งดูเหมือนหนังสัตว์เหมือนเสื้อคลุมเพื่อป้องกันความหนาวเย็นด้วย

ถูกค้นพบ
อัลมาส์ นั้นปรากฏอยู่ในภูมิปัญญาของชาวมองโกลมานานแล้ว โดยปรากฏเป็นชื่อและภาพในหนังสือของธิเบตที่รวบรวมพรรณพืชและพรรณสัตว์ท้องถิ่นตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 แต่ทว่าอัลมาส์เป็นรู้จักของชาวโลกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1427 โดยคำว่า "อัลมาส์" เป็นภาษามองโกลซึ่งแปลว่า "คนป่า" ในขณะที่ชื่อ อัลมาสตี เป็นภาษารัสเซีย เป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งป่าที่ใช้ในภูมิภาคเอเชียตะวันตก เช่น จอร์เจีย, อาร์มีเนีย รายงานล่าสุดของการพบเห็นอัลมาส์อยู่ที่ตอนใต้ของมองโกเลียและรัสเซียแถบเทือกเขาอัลไต รวมถึงไซบีเรีย และเทือกเขาเทียนซานในชายแดนตอนเหนือของจีน ซึ่งในแถบเทือกเขาเทียนซานในแถบคาซักสถาน ชาวพื้นเมืองที่นี่เรียกสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ที่เหมือนกับอัลมาส์ว่า คียิกอดัม (Kiyik Adam) เชื่อว่ามีความสูงถึง 9 ฟุต มีขนดกปกคลุมลำตัวสีดำหรือสีเทาเข้ม มีรอยเท้าที่ยาวถึง 15 นิ้ว และมีเขี้ยวแหลมคมไว้สำหรับฉีกทึ้งเหยื่อสำหรับเป็นอาหาร 

อัลมาส์เมื่อแรกถูกบันทึกถึง ไม่ใช่บันทึกในลักษณะของสัตว์ประหลาดคล้ายมนุษย์ หากแต่บันทึกถึงความที่คล้ายคลึงกับสัตว์ในอันดับไพรเมทชั้นเดียวกับมนุษย์ เช่น อุรังอุตัง, กอริลลา หรือชิมแปนซี ซึ่งอัลมาสมีลักษณะคล้ายมนุษย์นีแอนเดอร์ทัลที่เคยอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้เมื่อกว่า 350,000 ปีก่อนMyra Shackley, Antiquity, 56, 31 (1982)

อัลมาส์ยืนตรงด้วยสองขาหลัง มีความสูงประมาณ 5 ฟุต และตัวเต็มวัยอาจสูงถึง 6–6.5 ฟุต หรือ 9 ฟุต และมีขนาดเท้าที่ใหญ่ถึง 5 ฟุต จากรอยเท้าบนหิมะ

การรายงาน
อัลมาส์ ถูกรายงานอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1964 โดย ศาสตราจารย์ด้านมนุษยวิทยาชาวรัสเซีย ศาสตราจารย์ บอริส พอร์ชเนฟ  โดย ศ.พอร์ชเนฟ บันทึกว่า กะโหลกศีรษะของอัลมาสเป็นทรงกรวยและมีโครงสร้างของฟันคล้ายมนุษย์  และ ศ.พอร์ชเนฟยังได้รายงานต่อว่า อัลมาส์อาศัยอยู่เป็นครอบครัว มีกลิ่นตัวเหม็น กินอาหารจำพวก ผลไม้, ผัก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก

อัลมาส์ เป็นสัตว์ที่เร่ร่อนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง โดยเดินทางกว่าครึ่งของมองโกเลีย พวกมันถูกพบเห็นโดยชาวบ้านและชนพื้นเมือง รายงานการพบเห็นเมื่อ 50 ปีก่อน ถูกพบที่เทือกเขาคอเคซัสใกล้รัสเซียและทะเลดำ โดยพบหลักฐานการมีอยู่ของครอบครัวอัลมาส์ และยังมีอีกหนึ่งรายงานในเทือกเขาพาเมียร์ของเอเชียกลาง

ได้มีนักวิชาการผู้ทำการค้นหาอัลมาส์อย่างจริงจัง คือ นักสัตว์ประหลาดวิทยาชาวรัสเซีย ดร.มารีน-เจน ค็อฟแมน  และ ซิลเวียน พัลลิกซ์ ชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1992 ซึ่งข้อมูลที่ได้จากการสำรวจก็คล้ายคลึงกับของ ศ.พอร์ชเนฟ คือ อัลมาส์เป็นสัตว์ขนาดใหญ่ น้ำหนักกว่า 500 ปอนด์ มีขนดก หากินในเวลากลางคืน และสามารถเดินทางได้เร็ว 40 ไมล์ต่อชั่วโมง โดย ดร.ค็อฟแมนสามารถเก็บตัวอย่างขน, รอยเท้า และมูลของอัลมาส์ได้ด้วย

ดูเพิ่ม
บิ๊กฟุต
เยติ
เหย่เหริน
ฮิบะกง
โยวี่