wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร
ลูกาผู้นิพนธ์พระวรสารราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 203-4  เกิดที่แอนติออก ประเทศตุรกีปัจจุบัน เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 84 ใกล้โบเทีย (Boeotia) ในประเทศกรีซ ลูกาเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน (อีก 3 ท่าน ได้แก่ มัทธิว ยอห์น และมาระโก) เชื่อกันว่าท่านเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญลูกาและกิจการของอัครทูตซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่

 ประวัติ 
ลูกาเป็นชาวซีเรียเชื้อสายกรีก“The New Testament Documents: Their Origin and Early History”, George Milligan, 1913, Macmillan and co. limited, p.149 (พันธสัญญาใหม่: ที่มาและประวัติศาสตร์เบื้องต้น, หน้า 149)Saint Luke Catholic Online article (นักบุญลูกาออนไลน์)“Saints: A Visual Guide”, Edward Mornin, Lorna Mornin, 2006, Eerdmans Books, p.74 (นักบุญ: คู่มือทางจักษุ, หน้า 74) 
Saint Luke Catholic Encyclopedia article (นักบุญลูกา (Catholic Encyclopedia)) “New Outlook”, Alfred Emanuel Smith, 1935, Outlook Pub. Co., p. 792  “New Testament Studies” I. Luke the Physician: The Author of the Third Gospel'', Adolf von Harnack, 1907, Williams & Norgate; G.P. Putnam's Sons, p.5 (“การศึกษาพันธสัญญาใหม่)” I. นักบุญลูกา : ผู้ประพันธ์พระวรสารฉบับที่สาม โดยเอดอลฟ ฟอน ฮาร์นัค, หน้า 5) อาศัยอยู่ที่เมืองแอนติออก ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศตุรกี ท่านเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์แพทย์และศัลยแพทย์ วันฉลองตรงกับวันที่ 18 ตุลาคม

เอกสารฉบับแรกที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือในจดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน บทที่ 24 และฉบับ “โคโลเซียน” (Colossians) 4:14 และ ฉบับ “ทิโมธี 2” (2 Timothy) 4:11 ซึ่งเป็นจดหมายเหตุที่กล่าวกันว่าเปาโลอัครทูตเป็นผู้เขียน เอกสารฉบับต่อมาที่กล่าวถึงนักบุญลูกาคือใน “Anti-Marcionite Prologue to the Gospel of Luke” ซึ่งเป็นเอกสารที่ครั้งหนึ่งเชื่อกันว่าเขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 2 แต่ต่อมาเชื่อว่าเป็นคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่เฮลมุท เคิสเตอร์ (Helmut Koester) 
อ้างว่าข้อความข้างล่าง--ซึ่งเป็นส่วนเดียวที่ยังเป็นภาษากรีกต้นฉบับอยู่--เป็นส่วนที่เขียนเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 2

ลูกา ชาวแอนติออก อาชีพแพทย์A Commentary on the Original Text of the Acts of the Apostles, Horatio Balch Hackett, 1858, Gould and Lincoln; Sheldon, Blakeman & Co., p.12 (“ความเห็นเกี่ยวกับเนื้อหาดั้งเดิมของกิจการของสาวก” โดยโฮราชิโอ บอลช แฮคเค็ท, หน้า 12) เขาเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลอัครทูต และได้ติดตามเปาโลจนกระทั่งเปาโลพลีชีพ เขารับใช้พระผู้เป็นเจ้าติดต่อกันตลอดมา โดยไม่แต่งงาน ไม่มีบุตร เต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์   เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 84 ปี (หน้า 335)

เอกสารบางฉบับกล่าวว่าลูกาเสียชีวิตที่ธีบส์ ปัจจุบันคือประเทศกรีซ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของโบเธีย หลักฐานเหล่านี้ทำให้สรุปได้ว่าลูกามีส่วนเกี่ยวข้องกับเปาโล
# พระวรสารนักบุญมัทธิว
พระวรสารนักบุญมัทธิว (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมัทธิว (ศัพท์โปรเตสแตนต์)  เป็นหนังสือพระวรสารในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ เป็นหนึ่งในสี่ “พระวรสารในสารบบ”  และเป็นหนึ่งในสาม “พระวรสารสหทรรศน์”  

แม้พระวรสารนักบุญมัทธิวไม่มีชื่อกำกับไว้ว่าใครเป็นผู้เขียน แต่ตั้งแต่คริสตชนตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรกก็เชื่อกันสืบมาว่าเขียนโดยมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร อัครทูต และคนเก็บภาษี หนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นก่อนที่กรุงเยรูซาเล็มจะพินาศในปีค.ศ. 70

จุดประสงค์หลักของพระวรสารนักบุญมัทธิวมีสองด้าน ในด้านปฏิบัติคือ เพื่อยืนยันต่อผู้อ่านที่เป็นชาวยิวว่า พระเยซูคือพระเมสสิยาห์ของพวกเขา เนื่องจากชาวยิวที่กลับใจมาเชื่อพระเยซู มีจำนวนน้อยกว่าชาวยิวที่ไม่ได้เชื่อ จึงมีผู้ที่ใส่ร้ายและแพร่คำโกหกเกี่ยวกับพระเยซู รวมถึงพยายามหาผลประโยชน์โดยการบิดเบือนข้อเท็จจริง เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายของตนเอง มัทธิวจึงต้องการให้ข้อมูลที่ตรงไปตรงมา และตอบคำถามต่างๆเกี่ยวกับพระเยซูได้

ในด้านเทววิทยา ประการแรก มัทธิวตระหนักถึงความสำคัญของคำพยากรณ์ในพระคัมภีร์เดิม ซึ่งสำเร็จในชีวิตของพระเยซู แท้จริงแล้วเหตุการณ์ต่าง  ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตพระเยซู ผู้เผยพระวจนะได้บันทึกไว้ล่วงหน้ามาแล้วในพระคัมภีร์เดิม ก่อนพระเยซูจะประสูติหลายร้อยปี

ประการที่สอง มัทธิวต้องการยืนยันให้ผู้อ่านชาวยิวมั่นใจว่า พระเยซูเป็นพระเมสสิยาห์ที่พวกเขาเฝ้ารอคอยจริง ๆ จากเหตุผลในประการแรกที่ว่า พระเยซูเป็นบุคคลเดียวเท่านั้น ที่เหตุการณ์ต่าง ๆ ในชีวิตเป็นไปตามคำพยากรณ์ล่วงหน้า

ประการที่สาม มัทธิวต้องการบอกว่า แม้ว่าพระเมสสิยาห์เป็นชาวยิว แต่พระองค์เสด็จมาเพื่อคนทุกหมู่เหล่า พระองค์จึงทรงสั่งให้สาวกออกไปสั่งสอนชนทุกชาติ เพื่อให้ได้รับความรอดเช่นเดียวกัน

ประการที่สี่ มัทธิวต้องการกล่าวถึงการก่อตั้งคริสตจักร และแนวทางในการจัดการกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นภายในคริสตจักร

ประการที่ห้า สำคัญที่สุด มัทธิวบันทึกคำสอนของพระเยซูไว้ เพื่อให้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตและปฏิบัติตนของคริสเตียน เช่น ความโกรธ มัทธิว 5:21 - 26 การล่วงประเวณี มัทธิว 5:27 - 30 การหย่าร้าง มัทธิว 5:31 - 32 การสบถสาบาน มัทธิว 5:33 - 37 การตอบแทน มัทธิว 5:38 - 42 รักศัตรู มัทธิว 5:43 - 48 เป็นต้น

พระวรสารนักบุญมัทธิว ใช้ “มัทธิว” หรือ “มธ” ในการอ้างอิง

 โครงร่าง 
1. ปฐมวัยของพระเยซู 1:1 - 4:25

2. คำเทศนาบนภูเขา 5:1 - 7:29

3. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์และคำสอน 8:1 - 12:50

4. คำอุปมาของพระเยซู 13:1 - 52

5. การปรนนิบัติของพระเยซู เหตุการณ์อื่นและคำสอน 13:53 - 19:30

6. พระเยซูในกรุงเยรูซาเลม 20:1 - 25:46

7. การตรึงพระเยซูที่กางเขน การสิ้นพระชนม์ การถูกฝัง และการคืนพระชนม์ของพระเยซู 26:1 - 28:20
# เซาเปาลู
เซาเปาลู 1 กันยายน 2565. (,) หรือ เซาเปาโล เป็นเมืองหลวงของรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศและใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกตามจำนวนประชากร ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิล นอกจากนี้ยังเป็นเมืองที่มีความมั่งคั่งที่สุดในประเทศ ชื่อ เซาเปาลู เป็นภาษาโปรตุเกส มีความหมายว่า "นักบุญเปาโล" 

เซาเปาลูมีเนื้อที่ 1,523 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 10,886,518 คน 2007 IBGE population count ซึ่งทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศบราซิล ทวีปอเมริกาใต้ และซีกโลกใต้Citimayors website - Largest cities  (เขตมหานคร: ประมาณ 19 ล้านคน) São Paulo developers eye boom times ahead

เซาเปาลูเดิมเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1554 โดยคณะมิชชันนารีนิกายเยซูอิตชาวโปรตุเกส ต่อมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 และ 18 โปรตุเกสก็เริ่มเข้ามาขยายอำนาจในอเมริกาใต้ (ภายในเขตที่กำหนดไว้ในสนธิสัญญาตอร์เดซิยัส) โดยส่งคณะนักสำรวจเข้ามาครอบครองดินแดนแถบนี้และค้นหาทองคำ เพชร และทรัพยากรอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนทำให้เซาเปาลูขยายตัวมากขึ้น จนในที่สุดก็ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1711 ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คลื่นผู้อพยพจากประเทศอิตาลี โปรตุเกส สเปน เยอรมนี และประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามาในเซาเปาลูเพื่อทำงานในไร่กาแฟภายในรัฐ จนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 การค้ากาแฟตกต่ำลง ผู้ประกอบการจึงเริ่มหันไปลงทุนในการพัฒนาอุตสาหกรรมในเมือง โดยในครึ่งแรกของศตวรรษ นอกจากชาวยุโรปแล้ว ชาวญี่ปุ่นและชาวอาหรับก็อพยพเข้ามาด้วย และตลอดศตวรรษเดียวกันนี้ เศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเซาเปาลูก็เป็นตัวดึงดูดให้ประชากรจากรัฐอื่น ๆ ที่ยากจนในบราซิลเข้ามาทำงานในเมืองนี้เช่นกัน

200px
แผนที่ดาวเทียม

 เมืองพี่น้อง 
 อาบีจาน, โกตดิวัวร์ (1981) 
 แอลเจียร์, แอลจีเรีย (2005) 
 อัมมาน, จอร์แดน (1997) 
 อาซุนซิออน, ปารากวัย (1998) 
 บามาโก, มาลี (2000) 
 บาร์เซโลนา, สเปน
 ปักกิ่ง, จีน (1999) 
 เบรุต, เลบานอน
 เบลูโอรีซองชี, บราซิล
 บูดาเปสต์, ฮังการี (2000) 
 บัวโนสไอเรส, อาร์เจนตินา (1999) 
 ไคโร, อียิปต์
 กลุฌ-นาปอกา, โรมาเนีย (2000) 
 กูอิงบรา, โปรตุเกส (1996) 
 กอร์โดบา, สเปน (2001) 
 ดามัสกัส, ซีเรีย (1999) 
 ฟุงชาล, โปรตุเกส (1998) 
 กออิช, โปรตุเกส (2000) 
 ฮาวานา, คิวบา (1997) 
 โจฮันเนสเบิร์ก, แอฟริกาใต้ (1995) 
 ลาปาซ, โบลิเวีย (1999) 
 ลาปลาตา, อาร์เจนตินา (1989) 
 ไลรีอา, โปรตุเกส (1996) ลิมา, เปรู
 ลิสบอน, โปรตุเกส (1995) 
 ลูอันดา, แองโกลา (1993) 
 มาเก๊า, จีน (1999) 
 เมนโดซา, อาร์เจนตินา (1998) 
 เม็กซิโกซิตี, เม็กซิโก
 ไมแอมี, สหรัฐอเมริกา (1988) 
 มิลาน, อิตาลี (1962) 
 มอนเตวิเดโอ, อุรุกวัย (2001) 
 นาฮะ, ญี่ปุ่น (1998) 
 โอซากะ, ญี่ปุ่น (1985) 
 เปรซิเดนเตฟรังโก, ปารากวัย (1994) 
 รีโอเดจาเนโร, บราซิล (1995) 
 ซานกริสโตบัลเดลาลากูนา, สเปน (1990) 
 ซานโฮเซ, คอสตาริกา
 ซานเตียโก, ชิลี (1998) 
 ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา, สเปน (2000) 
 โซล, เกาหลีใต้ (1977) 
 ช่างไห่, จีน (1988) 
 ซิดนีย์, ออสเตรเลีย (1997) 
 เทลอาวีฟ, อิสราเอล (2004) 
 โทรอนโต, แคนาดา (1999) 
 เยเรวาน, อาร์มีเนีย (1999)
# พระวรสารนักบุญมาระโก
พระวรสารนักบุญมาระโก (ศัพท์คาทอลิก) หรือ พระกิตติคุณมาระโก (ศัพท์โปรเตสแตนต์)  เป็นพระวรสารในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ และเป็นพระวรสารหนึ่งใน “พระวรสารสหทรรศน์” สามฉบับ

ผู้เขียนไม่ได้ระบุนามของตนเองไว้Stephen L Harris, Understanding the Bible. Palo Alto: Mayfield. 1985. แต่เชื่อกันทั่วไปว่าเขียนโดยมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ซึ่งเป็นบุตรชายของมารีย์กิจการของอัครทูต 12:12 [ที่ไม่ใช่พระแม่มารีย์ (มารดาพระเยซู)] และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับบารนาบัสโคโลสี 4:10 มาระโกได้ร่วมเดินทางกับเปาโลและบารนาบัสในการเดินทาง เพื่อทำการประกาศข่าวดีครั้งแรก เปาโลกล่าวถึงมาระโกในฐานะของเพื่อนในกรุงโรมและยกย่องการรับใช้ของเขาเป็นอย่างสูง เชื่อกันว่าในบรรดาพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม พระวรสารนักบุญมาระโกถูกเขียนขึ้นเป็นฉบับแรก ในช่วงก่อนสงครามกลางเมืองในกรุงโรม เพราะฉะนั้นหนังสือเล่มนี้น่าจะถูกเขียนในราว ค.ศ.55

คริสตจักรยุคแรกมีความเห็นตรงกันว่า เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ถอดแบบมาจากคำสอนของเปโตร โดยเน้นที่การบันทึกข้อเท็จจริงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากลีลาการเขียนแสดงถึงการเขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ ไม่ถูกผ่านการขัดเกลาให้สละสลวย ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่า หลายเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างฉับพลันทันที การกระทำต่าง ๆ ที่ได้บันทึกไว้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งสังเกตได้จากคำว่า "ในทันใดนั้น" ถูกใช้มากกว่า 40 ครั้ง แม้ว่า พระวรสารนักบุญมาระโก จะมีความยาวน้อยที่สุดในบรรดาพระวรสารทั้งสี่เล่ม แต่ในบางเหตุการณ์กลับถูกบันทึกไว้โดยละเอียด นอกจากนี้ ยังมีบางบทที่ได้อธิบายถึงขนบธรรมเนียมของชาวยิวไว้ด้วย เพื่อให้ผู้อ่านชาวโรมันจะเข้าใจได้

วัตถุประสงค์ของ พระวรสารนักบุญมาระโก มีอยู่ 4 ประการ โดยประการแรกสำคัญที่สุดคือ มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบว่า ข่าวดีคืออะไร นั่นคือการที่พระเยซูสิ้นพระชนม์เพื่อไถ่บาปของเรา ถูกฝังไว้แล้วเป็นขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นมาระโกจึงให้ความสำคัญของเรื่องราวตั้งแต่การสิ้นพระชนม์ จนถึงการคืนพระชนม์ของพระเยซูมากกว่าเรื่องอื่น หนังสือเล่มนี้มีทั้งหมด 16 บท ใน 10 บทแรก บันทึกเรื่องราวตั้งแต่พระเยซูรับบัพติศมา จนถึงเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นระยะเวลาประมาณ 3 ปี ในขณะที่อีก 6 บทที่เหลือ เป็นการบันทึกเรื่องราวช่วงสุดท้ายของชีวิตพระเยซู ซึ่งเป็นระยะเวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียว แสดงให้เห็นว่ามาระโกต้องการเน้นว่า ข่าวดีคือหัวใจของหนังสือเล่มนี้

ประการที่สองที่มาระโกต้องการกล่าวคือ แม้ว่าพระเยซูคือพระบุตรพระเป็นเจ้า แต่พระเยซูทรงเป็นมนุษย์ พระองค์มีความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย หิวโหย อ่อนล้า ฯลฯ เหมือนกับมนุษย์ พระเยซูจึงทรงเป็นแบบอย่างในการตอบสนองต่อความรู้สึกต่าง ๆ ดังนั้นในฐานะของคริสต์ศาสนิกชน ทุกคนควรเรียนรู้จากพระองค์และตอบสนองด้วยท่าทีอย่างเดียวกัน

ประการที่สาม มาระโกเขียนเพื่อหนุนใจคริสเตียนที่ถูกกดขี่ข่มเหง เมื่อพระเยซูทรงยืนหยัดในขณะที่ถูกต่อต้าน จะเป็นกำลังใจให้กับคริสเตียนที่อยู่ในภาวะเดียวกันได้

ประการสุดท้าย มาระโกต้องการให้ผู้อ่านทราบถึงฤทธิ์อำนาจของพระเยซู ซึ่งมีชัยชนะเหนือผี โรคร้าย และความตายได้

พระวรสารนักบุญมาระโก ใช้ “มาระโก” หรือ “มก” ในการอ้างอิง

 โครงร่าง 
 บทนำเรื่อง 1:1 - 13
 การปรนนิบัติของพระเยซู 1:14 - 9:1
 พระเยซูทรงจำแลงพระกายและไปเยรูซาเล็ม 9:2 - 10:52
 สัปดาห์สุดท้ายของพระเยซู 11:1 - 15:47
 การคืนพระชนม์ของพระเยซู 16:1 - 20
# วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน
วิทยาลัยไบรอันท์และสแตรททัน  เป็นวิทยาลัยเอกชนมีนักศึกษาประมาณ 3,000 คน ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2397 โดยมีวิทยาเขตหลักอยู่ที่เมืองบัฟฟาโลในรัฐนิวยอร์ก และอีก 14 วิทยาเขตย่อยใน รัฐนิวยอร์ก รัฐโอไฮโอ รัฐเวอร์จิเนีย และรัฐวิสคอนซิน

 ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง 
 สมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของประเทศไทย
# ทูริน
ทูริน อาจหมายถึง

 โตริโน หรือ ตูริน (อิตาลี: Torino; ภาษาอังกฤษ: Turin) เมืองหลวงของแคว้นพีดมอนต์ ใน ประเทศอิตาลี
 ทูริน ทูรัมบาร์ (Túrin Turambar) ตัวละครเอกในวรรณกรรมเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
# ราเวนนา
ราเวนนาCATHOLIC ENCYCLOPEDIA: Ravenna  เป็นเมืองที่อยู่ในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี ราเวนนาเคยเป็นเมืองหลักของจักรวรรดิโรมันตะวันตก และอาณาจักรออสโตรกอท (Ostrogoth Kingdom) ในเวลาต่อมา ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดราเวนนา มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 652 ตารางกิโลเมตร ราเวนนาเป็นเมืองที่มีเนี้อที่ใหญ่เป็นที่สองของอิตาลีรองจากกรุงโรม

 สิ่งที่น่าสนใจ 
เมืองราเวนนามีคริสต์ศาสนสถานสมัยคริสเตียนยุคแรกที่ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก 8 แห่ง 
หอศีลจุ่มเนโอเนียน (Neonian Baptistery)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
สถานที่เก็บศพกาลลาพลาชิเดีย (Mausoleum of Galla Placidia)  - ประมาณปี ค.ศ. 430
หอศีลจุ่มอาริอัน (Arian Baptistry)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
โบสถ์น้อยอาคิเอพิสโคพาล (Archiepiscopal Chapel)  - ประมาณปี ค.ศ. 500
มหาวิหารซานอพอลลินาเรนูโอโว (Basilica Sant'Apollinare Nuovo)  - ประมาณปี ค.ศ.  500
สถานที่เก็บศพทีโอโดริค (Mausoleum of Theodoric) ประมาณปี ค.ศ. 520
มหาวิหารซานวิทาเล (Basilica of San Vitale) ค.ศ. 548
มหาวิหารซานอพอลลินาเรอินคลาสเซ (Basilica of Sant' Apollinare in Classe) ค.ศ. 549
# แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา
เอมีเลีย-โรมัญญา  เป็นแคว้นหนึ่งทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี มีเนื้อที่ทั้งหมด 22,446 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 4.4 ล้านคน เมืองหลักของแคว้นคือโบโลญญา

เอมีเลีย-โรมัญญาเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มั่งคั่งที่สุดและได้รับการพัฒนามากที่สุดในยุโรป โดยมีผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศต่อหัวประชากรสูงเป็นอันดับที่ 3 ในอิตาลีRegional GDP per inhabitant in the EU27: GDP per inhabitant in 2005 ranged from 24% of the EU27 average in Nord-Est Romania to 303% in Inner London. European Commission, Eurostat. 12 February 2008. โบโลญญาเป็นหนึ่งในเมืองที่มีบริการทางสังคมขั้นสูงและดัชนีคุณภาพชีวิตสูงที่สุดในประเทศ แคว้นนี้ยังเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว โดยเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยโบโลญญาซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นที่ตั้งของเมืองสมัยโรมาเนสก์และสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (เช่น โมเดนา, ปาร์มา, แฟร์รารา) เป็นศูนย์รวมอาหารและการผลิตรถยนต์ (ที่ตั้งของบริษัทรถยนต์ต่าง ๆ เช่น เฟอร์รารี่, ลัมโบร์กีนี, มาเซราตี, ปากานี, ดูคาติ) และมีสถานพักตากอากาศชายฝั่งยอดนิยม เช่น แชร์เวีย, เชเซนาตีโค, รีมีนี, ริชโชเน เป็นต้น

 ที่ตั้ง 
แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาประกอบด้วยภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สองภูมิภาค ได้แก่ เอมีเลียและโรมัญญา เนื้อที่เป็นรูปสามเหลี่ยม ด้านตะวันออกเป็นทะเลเอเดรียติก ทางด้านเหนือแม่น้ำโป และทางด้านใต้เป็นเทือกเขาแอเพนไนน์ ตรงกลางเป็นถนนเอมีเลียซึ่งสร้างมาตั้งแต่สมัยโรมันที่เริ่มตั้งแต่เมืองรีมีนีไปจนถึงเมืองเปียเชนซาที่สร้างเสร็จเมื่อ 187 ปึก่อนคริสต์ศักราช ตอนกลางของแคว้นเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำโป ด้านอื่นเป็นเนินและภูเขาที่กั้นระหว่างตอสคานาและเอมีเลีย
# บัฟฟาโล (รัฐนิวยอร์ก)
บัฟฟาโล  เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของรัฐนิวยอร์กในสหรัฐและเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลอีรี บัฟฟาโลตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลสาบอีรี ใกล้กับพรมแดนแคนาดาบริเวณเซาท์ออนแทรีโอและส่วนต้นของน้ำตกไนแอการา ใน ค.ศ. 2019 เมืองมีประชากรโดยประมาณ 255,284 คน ทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 86 ของสหรัฐ เมืองบัฟฟาโลและไนแอการาฟอลส์ที่อยู่ข้างเคียงผนวกรวมเป็นเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์ (MSA) ซึ่งกินพื้นที่สองเทศมณฑลและมีประชากรโดยประมาณอยู่ที่ 1.1 ล้านคนเมื่อ ค.ศ. 2019 ทำให้เป็นเขตมหานครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 49 ของประเทศ นอกจากนี้ ตัวเมืองและภูมิภาคนิวยอร์กตะวันตกที่อยู่ล้อมรอบก็เป็นพื้นที่ทางเศรษฐกิจที่มีประชากรมากที่สุดที่ตั้งอยู่ระหว่างบอสตันและคลีฟแลนด์

บัฟฟาโลยกฐานะเป็นนครใน ค.ศ. 1832 เพื่อเป็นเมืองปลายทางของคลองอีรี ทำให้ตัวเมืองเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในฐานะเมืองท่าในแผ่นดินระหว่างเกรตเล้กส์และมหาสมุทรแอตแลนติก การขนถ่ายสินค้าทำให้บัฟฟาโลเป็นเมืองท่าที่ขนถ่ายสินค้ามากที่สุดในโลกในตอนนั้น แต่ต่อมา การขนส่งทางรางเข้ามามีบทบาทแทนที่การขนส่งทางคลอง ทำให้บัฟฟาโลกลายเป็นศูนย์กลางรถไฟที่ใหญ่ที่สุดรองจากชิคาโก กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมืองเริ่มมีบทบาทในด้านการผลิต โดยมีการผลิตเหล็กเป็นส่วนสำคัญในช่วงหลัง การเปิดตัวของเส้นทางเดินเรือเซนต์ลอว์เรนซ์และการลดบทบาทของอุตสาหกรรมทำให้เศรษฐกิจของเมืองเปลี่ยนไปเป็นรูปแบบการบริการเป็นหลัก อาทิ สาธารณสุข, การค้าปลีก, การท่องเที่ยว, โลจิสติกส์ และการศึกษา ในขณะที่อุตสาหกรรมการผลิตยังคงเหลืออยู่บ้าง ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของเขตมหานครบัฟฟาโล–ไนแอการาฟอลส์อยู่ที่ 53 พันล้านดอลลาร์ในปี 2019

บัฟฟาโลมีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่สำคัญ อาทิ ระบบสวนสาธารณะในเขตเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐ, หอศิลป์อัลไบรจ์–น็อกซ์, วงออร์เคสตราฟิลฮาร์มอนิกบัฟฟาโล, โรงละครเชียส์, พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์บัฟฟาโล และหลายเทศกาลในรอบปี เมืองยังเป็นที่รู้จักในด้านสภาพอากาศในฤดูหนาว, ปีกไก่บัฟฟาโล และยังเป็นที่ตั้งของทีมกีฬาอาชีพในเมเจอร์ลีกอย่างบัฟฟาโลบิลส์และบัฟฟาโลเซเบอส์

 บุคคลสำคัญจากเมืองบัฟฟาโล 
 กู กู ดอลล์ส วงดนตรีแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อก 
 ไบรอัน แม็คไนท์ นักร้อง ผิวสีชื่อดัง
 คานนิบาลคอร์ปส์ วงดนตรีเดธเมทัล
# ธงชาติคีร์กีซสถาน
ธงชาติคีร์กีซสถาน  เริ่มใช้เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2535 ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นสีแดง หมายถึงสันติภาพ และความเปิดกว้างในสังคมคีร์กีซสถาน กลางธงที่รูปดวงอาทิตย์มีรัศมี 40 แฉกสีเหลือง หมายถึงชนชาติต่าง ๆ ในประเทศนี้ทั้ง 40 ชนชาติ หรืออาจหมายถึงวีรบุรุษในมหากาพย์ของคีร์กีซสถาน เรื่อง มานาส (Manas) ทั้ง 40 คน ปลายโค้งของรัศมีดวงอาทิตย์นั้น เมื่อมองจากทางด้านหน้าธงจะหมุนทวนเข็มนาฬิกา และเมื่อมองทางด้านหลังจะเป็นหมุนตามเข็มนาฬิกา ในรูปดวงอาทิตย์นั้น เป็นวงแหวนสีแดง 3 เส้น 2 วง ตัดกันที่ศูนย์กลางดวงอาทิตย์ หมายถึง ตุนดุก (, อักษรซีริลลิก: түндүк) หรือ ส่วนยอดของกระโจมตามแบบวัฒนธรรมคีร์กีซ
# ธนาคารมหานคร
ธนาคารมหานคร (ตัวย่อ: FBCB) เมื่อแรกตั้งใช้ชื่อว่า "บริษัทแบงค์ตันเปงชุน จำกัด" ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "ธนาคารไทยพัฒนา" ใน วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2503 และเปลี่ยนมาเป็น "ธนาคารมหานคร" ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 ตั้งอยู่บริเวณสวนมะลิ และได้แปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 ธนาคารได้ประสบกับปัญหา NPL จนธนาคารแห่งประเทศไทยตั้งเข้ามาดูแลและได้ถูกควบรวมกิจการกับ บมจ.ธนาคารกรุงไทย ตั้งแต่ 
2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา

ในปี 2559 ศาลมีคำพิพากษายึดทรัพย์ตระกูลสุวรรณภักดี 4 ราย เนื่องจากอนุมัติสินเชื่อธนาคารมหานครให้ลูกหนี้ มียอดหนี้ค้างชำระ 4,278 ล้านบาท ขณะที่มียอดสินเชื่อรวม 8 บัญชี เป็นเงิน 5,195 ล้านบาท เป็นการทุจริตตามกฎหมายว่าด้วยธนาคารพาณิชย์ และ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พ.ศ. 2542 จึงมีคำสั่งยึดทรัพย์เป็นที่ดิน สิ่งปลูกสร้างและหุ้น มูลค่ารวม 6.7 ล้านบาท ส่วนคดีที่ภคินี สุวรรณภักดี อดีตรองกรรมการผู้จัดการธนาคารมหานคร ถูกกล่าวหาในคดีทุจริตการปล่อยสินเชื่อของธนาคารมหานคร ศาลพิพากษาถึงที่สุดว่านางภคินีเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่มีความผิดฐานยักยอกทรัพย์

 รายนามประธานกรรมการ 
 ยุคบริษัท แบงค์ตันเปงชุน จำกัด 
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดรุณวัยวัฒน์ (พ.ศ. 2477–2482)
พันเอก พระยาฤทธิอัคเนย์ (สละ เอมะศิริ) (พ.ศ. 2482–2486)
พลตรี ไชย ประทีปะเสน (พ.ศ. 2486–2490)
พระยานลราชสุวัจน์ (ทองดี นลราชสุวัจน์) (พ.ศ. 2490–2494)
พระราชธรรมนิเทศ (เพียร ไตติลานนท์) (พ.ศ. 2494–2497)
พลเรือตรี พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน) (พ.ศ. 2497–2499)
พระยาธรรมบัณฑิตสิทธิศฤงคาร (บุญจ๋วน บุญยะปานะ) (พ.ศ. 2499–2503)

 ยุคธนาคารไทยพัฒนา 
 พลตำรวจตรี เนื่อง อาขุบุตร (พ.ศ. 2503–2506)
เจ้าพงศ์ธาดา ณ ลำพูน (พ.ศ. 2506–2508)
พลเอก พระประจนปัจจนึก (พุก มหาดิลก) (พ.ศ. 2508–2513)
นายอุเทน เตชะไพบูลย์ (พ.ศ. 2513–2516)
หม่อมราชวงศ์บุญรับ พินิจชนคดี (พ.ศ. 2516–2518)
ท่านผู้หญิงพรพรรณ ทวีวงศ์ถวัลยศักดิ์ (พ.ศ. 2518–2520)

 ยุคธนาคารมหานคร 
 พลเอก จิตติ นาวีเสถียร (พ.ศ. 2520–2523)
หม่อมเจ้าการวิก จักรพันธุ์ (พ.ศ. 2523–2527)
พลเรือเอก กมล สีตกะลิน (พ.ศ. 2527–2530)
พลอากาศเอก พะเนียง กานตรัตน์ (พ.ศ. 2530–2532)
ท่านผู้หญิงจงกล กิตติขจร (พ.ศ. 2532–2536)
พลตำรวจเอก สวัสดิ์ อมรวิวัฒน์ (พ.ศ. 2537–2539)
นายพนัส สิมะเสถียร (พ.ศ. 2539–2541)
# แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์
แฟลกส์ออฟเดอะเวิลด์ (เรียกอย่างย่อว่า FOTW) เป็นชื่อขององค์กรและฐานข้อมูลในระบบอินเตอร์เน็ตทางด้านวิชาธัชวิทยา และเป็นเว็บไซต์เกี่ยวกับธัชวิทยาที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับธงต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ทุกชนิดทั่วโลก เว็บไซต์นี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 และเข้าร่วมเป็นสมาชิกสหพันธ์ธัชวิทยานานาชาติ (Fédération internationale des associations vexillologiques) ใน พ.ศ. 2544
# นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน
นีกอลา เลออนาร์ ซาดี การ์โน  เป็นนักฟิสิกส์และนายทหารยุทธโยธาชาวฝรั่งเศส ซึ่งคิดค้นทฤษฎีเครื่องจักรความร้อน จากงานวิจัยเรื่อง Reflections on the Motive Power of Fire ในปี ค.ศ.1824 ปัจจุบันทฤษฎีนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "วัฏจักรการ์โน" เป็นผู้วางรากฐานกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นนักอุณหพลศาสตร์คนแรกของโลก ซึ่งคิดค้นหลักการพื้นฐานต่าง ๆ มากมายเช่น ประสิทธิภาพการ์โน ทฤษฎีการ์โน เครื่องจักรความร้อนการ์โน เป็นต้น

ซาดี การ์โน เกิดในกรุงปารีส เป็นบุตรชายคนโตของแลแซร์ การ์โน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม ขามีน้องชายนามว่า อีปอลิต การ์โน (Hippolyte Carnot) ซึ่งเป็นบิดาของประธานาธิบดีมารี ฟร็องซัว ซาดี การ์โน

เมื่อซาดี การ์โน มีอายุสิบหกปี ได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยโพลีเทคนิค École ที่ซึ่งมีอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงเช่น ซีเมอง เดอนี ปัวซง และอ็องเดร-มารี อ็องแปร์  หลังจบการศึกษาเขาได้เป็นนายทหารในกองทัพบกฝรั่งเศส ต่อมาจึงได้ให้ความสนใจในงานวิจัยทางด้านฟิสิกส์ โดยเฉพาะทฤษฎีเกี่ยวกับความร้อน อย่างไรก็ตามในปี 1815 นโปเลียนถูกโค่นอำนาจ พ่อของเขาก็ต้องลี้ภัยไปปรัสเซีย การ์โนต้องออกจากกองทัพฝรั่งเศส และใช้เวลาไปกับการวิจัยและเขียนหนังสือ

การ์โนเผยแพร่บทความเรื่อง Réflexions sur la puissance motrice du feu ("Reflections on the Motive Power of Fire") ในปี ค.ศ.1824 ขณะอายุ 28 ปี ซึ่งเป็นยุคเครื่องจักรไอน้ำเฟื่องฟู บทความอธิบายถึงเครื่องจักรความร้อนในลักษณะต่างๆ โดยพยายามอธิบายเหตุผลว่า เครื่องจักรไอน้ำที่ใช้ไอน้ำความร้อนสูงจะทำงานได้ดีกว่าเนื่องจากอุณหภูมิของระบบที่สูงกว่าอุณหภูมิภายนอก ทฤษฎีของการ์โนไม่ได้ช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพของเครื่องจักรไอน้ำ มันจึงไม่ค่อยได้รับความสนใจนัก 

การ์โนเสียชีวิตจากอหิวาตกโรคเมื่อปี ค.ศ. 1832 ขณะอายุเพียง 36 ปี เครื่องใช้ส่วนตัวรวมทั้งงานเขียนของเขาถูกนำไปฝังทั้งหมดเพื่อป้องกันการติดเชื้อ จึงเหลืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่ปรากฏต่อมาในปัจจุบันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

งานเขียนของการ์โนเป็นที่รู้จักขึ้นมาเนื่องจากเอมีล กลาแปรง (Émile Clapeyron) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส นำไปปรับปรุงต่อยอดความคิดในปี ค.ศ.1834 หลังจากนั้น เคลาซิอุสและเคลวิน ได้พัฒนาแนวคิดเรื่องเอนโทรปีและกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ ออกมาในที่สุด
# ธงชาติเติร์กเมนิสถาน
ธงชาติเติร์กเมนิสถาน  แบบที่ใช้อยู่ในขณะนี้ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2544 กล่าวกันว่า ธงนี้เป็นธงชาติที่มีรายละเอียดในธงมากที่สุดในโลก

ลักษณะของธงนี้ เป็นธงพื้นสีเขียว ที่ใกล้ด้านคันธงนั้นคั่นด้วยแถบสีแดงตามแนวตั้ง ภายในมีลวดลายพรมอย่างที่เรียกว่า กุล (Gul) วางเรียงกันจากบนลงล่าง รวม 5 ลาย เบื้องล่างล้อมด้วยช่อใบมะกอกไขว้ ถัดออกไปจากแถบสีแดงทางด้านปลายธงตอนบนนั้น มีรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้นและดาวห้าแฉก 5 ดวง รูปเหล่านี้เป็นสีขาว

เหตุที่เลือกใช้สีเขียวและและสีแดงในธงชาตินี้ เป็นเพราะว่าสีดังกล่าวเคยใช้เป็นสีศักดิ์สิทธิ์ในประวัติศาสตร์ชาวเติร์ก ส่วนรูปจันทร์เสี้ยวข้างขึ้น มีนัยความหมายถึงความหวังในอนาคตอันสดใสของประเทศชาติ และรูปดาว 5 ดวงนั้น เป็นสัญลักษณ์แทนจังหวัดทั้ง 5 แห่ง ของเติร์กเมนิสถาน อันได้แก่ จังหวัดอาฮัล จังหวัดบัลกัน จังหวัดดัชโฮวุซ จังหวัดเลบัป และจังหวัดมารืย 

ลวดลายทั้ง 5 ลายบนแถบสีแดง ซึ่งปรากฏอยู่ในตราแผ่นดินและธงชาติเติร์กเมนิสถาน หมายถึงชนชาติหลัก 5 ชนชาติในประเทศ อันได้แก่ (เรียงลำดับจากบนล่าง) ชาวเตกเก (Teke หรือ Tekke) ชาวโยมุด (Yomut หรือ Yomud) ชาวอาซารี (Arsary หรือ Ersary) ชาวโชว์ดูร์ (Chowdur หรือ Choudur) และชาวซารีก (Saryk หรือ Saryq) ส่วนชาวซาลีร์ (Salyr หรือ Salor) ซึ่งลดบทบาทลงจาการพ่ายแพ้ในสงครามก่อนที่ประเทศจะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ และชนชาติเล็กอื่นๆ ไม่ปรากฏสัญลักษณ์ใดๆ ในที่นี้

รูปช่อมะกอกที่อยู่ทางเบื้องล่างของลวดลายทั้ง 5 นั้น เป็นส่วนที่ดูแปลกมากส่วนหนึ่งในธงนี้ เพราะเป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาโดยขัดต่อกฎของวิชาการผูกตราสัญลักษณ์ (Heraldry) สิ่งนี้เพิ่มเข้ามาในภายหลัง เพื่อแทนความหมายว่า ประเทศนี้อยู่ในสถานะเป็นกลางอย่างถาวร (status of permanent neutrality) ซึ่งได้รับการรับรองจากที่ประชุมของสหประชาชาติ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2538 

ก่อนหน้าที่ประเทศนี้จะได้รับเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2534 ธงของเติร์กเมนิสถานจะมีลักษณะใกล้เคียงกับประเทศอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต หลังได้รับเอกราชแล้ว จึงได้ประกาศใช้ธงชาติใหม่ที่ลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติในปัจจุบัน ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ต่อมาจึงมีการเปลี่ยนแปลงแบบธงอีกครั้งใน พ.ศ. 2540 ก่อนจะเปลี่ยนเป็นธงชาติแบบปัจจุบันใน พ.ศ. 2544

วิวัฒนาการ

ดูเพิ่ม
 ธงชาติเติร์กเมนโซเวียต (ธงชาติสมัยภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต)
 ตราแผ่นดินของเติร์กเมนิสถาน
 เพลงชาติเติร์กเมนิสถาน
# วิลเลียม ทอมสัน บารอนเคลวินที่ 1
วิลเลียม ธอมสัน บารอนเคลวิน ที่หนึ่ง ((26 มิถุนายน ค.ศ. 1824 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 1907) เป็นนักฟิสิกส์คณิตศาสตร์และวิศวกร ที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ มีผลงานสำคัญคือการคำนวณทางคณิตศาสตร์ที่พิสูจน์ผลทางด้านไฟฟ้าและอุณหพลศาสตร์ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้พัฒนามาตรฐานการวัดอุณหภูมิสัมบูรณ์ คือระบบเคลวิน (Kelvin) เขาได้รับบรรดาศักดิ์เป็น บารอนเคลวิน ในปี ค.ศ. 1892 เพื่อเป็นเกียรติแก่การคิดค้นของเขา โดยนำชื่อมาจากแม่น้ำเคลวิน ที่ไหลผ่านมหาวิทยาลัยกลาสโกว์ ในสก็อตแลนด์ แต่เนื่องจากเขาไม่มีทายาทสืบตระกูล ตำแหน่งบารอนเคลวินจึงมีเพียง บารอนเคลวินที่หนึ่ง เพียงคนเดียวเท่านั้น