# แมรี ทิวดอร์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส
แมรี่ ทิวดอร์ (อังกฤษ: Mary Tudor; ประสูติ 18 มีนาคม ค.ศ. 1496 – สวรรคต 25 มิถุนายน ค.ศ. 1533) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งอังกฤษ และ เป็นพระธิดาองค์สุดท้องของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ และ เอลิซาเบธแห่งยอร์ก พระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐาอันเป็นที่รักของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ และ เป็นที่รู้จักในฐานะ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส พระมเหสีของ พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส และ ต่อมาทรงอภิเษกสมรสเป็นครั้งที่สองกับ ชาลส์ แบรนดอน ดยุกแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 ซึ่งเป็นการสมรสที่เกิดขึ้นจากความรักที่เสี่ยงต่อสถานะของพระองค์

แมรี่ ทิวดอร์ เป็นที่เลื่องลือในเรื่องความงาม พระองค์ได้รับการขนานนามจากอีราสมุส (Erasmus) นักมนุษยนิยมผู้โด่งดังว่า "ธรรมชาติไม่เคยสร้างสรรค์สิ่งที่สวยงามกว่านี้" และ ทรงเป็นหนึ่งในเจ้าหญิงที่งดงามที่สุดในยุโรปในยุคของพระองค์ ชีวิตของพระองค์สะท้อนถึงการผสมผสานระหว่างหน้าที่ทางการเมืองของราชวงศ์ และ ความปรารถนาส่วนพระองค์ ซึ่งไม่เหมือนเจ้าหญิงราชวงศ์ทิวดอร์พระองค์อื่น ๆ ที่มักถูกจำกัดในการเลือกคู่ครอง

 ชีวิตช่วงต้นและการอภิเษกสมรสที่ถูกจัดเตรียม 
thumb|left|ภาพร่างระหว่างที่เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศส|200x200px
แมรี่ ทิวดอร์ ประสูติเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ.1496 ณ พระราชวังชีน (Sheen Palace) ในกรีนิช ซึ่งต่อมาถูกสร้างขึ้นใหม่ และ เปลี่ยนชื่อเป็นพระราชวังริชมอนด์ (Richmond Palace) พระองค์ทรงเป็นพระธิดาองค์สุดท้องที่รอดชีวิตของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 7 และ สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธแห่งยอร์ก การประสูติของพระองค์ในฐานะเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ทิวดอร์ผู้รวมสองสายเลือด (แลงคาสเตอร์และยอร์ก) เข้าด้วยกัน ทำให้ทรงเป็นสัญลักษณ์ของความมั่นคงของราชวงศ์ที่เพิ่งสถาปนาขึ้นใหม่ พระองค์ทรงมีพี่น้องที่มีพระชนม์ชีพ ได้แก่ เจ้าชายอาร์เธอร์, เจ้าหญิงมาร์กาเร็ต (ต่อมาคือพระราชินีแห่งสกอตแลนด์ และ เป็นย่าของสมเด็จพระราชินีนาถแมรี่ที่ 1 แห่งสกอตแลนด์) และ เจ้าชายเฮนรี (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8)

แมรี่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีตามแบบฉบับเจ้าหญิงราชวงศ์ทิวดอร์ทรงได้รับการศึกษาภายใต้การดูแลของพระมารดา และ พระอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ ทรงเรียนรู้ภาษาฝรั่งเศส ละติน และ อาจรวมถึงภาษาอื่น ๆ ด้วย ทรงเป็นเลิศด้านดนตรี การร้องเพลง การเต้นรำ และ การเย็บปักถักร้อย พระองค์ทรงมีบุคลิกที่ร่าเริง มีชีวิตชีวา กล้าหาญ และเป็นที่รักของทุกคนที่ได้พบเห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พระเชษฐา พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ทรงมีความผูกพันกับแมรี่มากที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด โดยทรงเรียกพระองค์ว่า "กุหลาบแห่งอังกฤษ" (The Rose of England) ซึ่งเป็นฉายาที่สะท้อนถึงความงาม และ เสน่ห์ของพระองค์ 

ในฐานะเจ้าหญิงที่งดงาม และ มีสายเลือดสูงส่ง แมรี่ทรงเป็น "ไพ่สำคัญ" ในเกมการเมืองระหว่างประเทศของยุโรป ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ พระองค์ถูกหมั้นหมายกับอาร์ชดยุกชาลส์แห่งออสเตรีย (ซึ่งต่อมาคือจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ เป็นพระราชภาติยะของแคเธอรีนแห่งอารากอน) ในปี ค.ศ.1507 การหมั้นหมายนี้มีจุดประสงค์เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับราชวงศ์ฮาบส์บวร์กผู้ทรงอำนาจ และ ยังเป็นการป้องกันไม่ให้ฝรั่งเศสเข้ามายุ่งเกี่ยวกับดินแดนต่ำ (Low Countries) อย่างไรก็ตาม ด้วยการเปลี่ยนแปลงทางพันธมิตรทางการเมือง การหมั้นหมายนี้ถูกยกเลิกไปในที่สุด ทำให้แมรี่มีโอกาสที่จะถูกจัดอภิเษกสมรสใหม่เพื่อผลประโยชน์ของอังกฤษ

 สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส 
ในปี ค.ศ.1514 หลังจากความตึงเครียดทางทหารกับฝรั่งเศส สงบลงด้วยสนธิสัญญาสันติภาพ อังกฤษ และ ฝรั่งเศสได้ตกลงที่จะผนึกกำลังด้วยการสมรส พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ตัดสินใจยกพระขนิษฐาแมรี่ให้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส แม้ว่าพระเจ้าหลุยส์จะมีพระชนมายุถึง 52 พรรษา และ มีพระพลานามัยไม่แข็งแรง (ทรงมีอาการป่วยเรื้อรังมาหลายปี) ซึ่งมีพระชนมายุมากกว่าแมรี่ถึง 34 พรรษา และ มักถูกขนานนามว่าเป็น "ลุงแก่ๆ ที่ป่วยกระเสาะกระแสะ" แต่การสมรสนี้ถือเป็นเกียรติสูงสุดทางการเมืองสำหรับราชวงศ์ทิวดอร์

ก่อนที่จะเสด็จไปยังฝรั่งเศส แมรี่ผู้ซึ่งกำลังตกหลุมรักกับ ชาลส์ แบรนดอน ดยุกแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 ซึ่งเป็นสหายสนิทของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 และเป็นผู้ที่พระองค์ทรงโปรดปราน ทรงตัดสินใจแสดงความมุ่งมั่นส่วนตัวอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน พระองค์ทรงขอคำมั่นสัญญาจากพระเชษฐาว่า หากพระองค์ทรงปฏิบัติหน้าที่ในฐานะพระราชินีแห่งฝรั่งเศสแล้ว และ หากพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 สวรรคตก่อน พระองค์จะทรงได้รับอนุญาตให้อภิเษกสมรสกับผู้ที่พระองค์ทรงเลือกเองได้ พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ผู้ทรงรักน้องสาว และ ชื่นชมในความกล้าหาญของพระองค์ ยอมรับข้อตกลงนี้ด้วยความรักที่มีต่อพระขนิษฐา ซึ่งเป็นคำมั่นสัญญาที่สำคัญยิ่งต่อชะตาชีวิตของแมรี่

แมรี่ทรงเดินทางไปยังฝรั่งเศสด้วยขบวนเรืออันยิ่งใหญ่ และ คณะผู้ติดตามจำนวนมาก พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ.1514 ณ เมืองแอบเบวิลล์ (Abbeville) ประเทศฝรั่งเศส และ ต่อมาทรงประกอบพิธีราชาภิเษกอย่างเป็นทางการ ณ มหาวิหารแซ็ง-เดอนี (Saint-Denis Basilica) ในวันที่ 5 พฤศจิกายน แม้จะทรงเป็นพระมเหสีที่อายุน้อย และ มีเสน่ห์ พระองค์พยายามปรับตัวเข้ากับราชสำนักฝรั่งเศส แต่พระองค์ก็เป็นพระราชินีแห่งฝรั่งเศสได้เพียง 82 วันเท่านั้น พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ.1515 โดยไม่มีพระโอรสธิดากับแมรี่ ซึ่งเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาอย่างยิ่ง การสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ทำให้บัลลังก์ฝรั่งเศสตกเป็นของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งเป็นพระญาติของพระเจ้าหลุยส์ และ เป็นผู้ที่ราชสำนักอังกฤษจับตามอง

 การสมรสครั้งที่สอง: ดัชเชสแห่งซัฟโฟล์ค 
หลังจากที่พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 สวรรคต แมรี่ในฐานะพระราชินีม่ายแห่งฝรั่งเศส ยังคงเป็นบุคคลที่มีคุณค่าทางการเมืองสำหรับการสมรสครั้งใหม่ ราชสำนักฝรั่งเศสเองก็มีความสนใจที่จะให้พระองค์อภิเษกสมรสกับผู้ใดผู้หนึ่งในราชวงศ์ฝรั่งเศส เพื่อป้องกันไม่ให้พระองค์นำเงินบำนาญ และทรัพย์สินจำนวนมากที่ได้รับในฐานะพระราชินีม่ายกลับไปยังอังกฤษ พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ทรงส่งชาลส์ แบรนดอน ดยุกแห่งซัฟฟอล์ก (ผู้ซึ่งแมรี่ทรงรัก) ไปยังฝรั่งเศสในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1515 เพื่อนำพระขนิษฐากลับอังกฤษ โดยมีคำสั่งที่ชัดเจน และหนักแน่นว่า ห้ามมิให้ทั้งสองอภิเษกสมรสกันเด็ดขาด

อย่างไรก็ตาม ด้วยความรักที่ทั้งสองมีต่อกัน และ ไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ถูกกีดกันอีกต่อไป แมรี่ และ ชาลส์ แบรนดอนได้ตัดสินใจอภิเษกสมรสกันอย่างลับๆ ในเดือนกุมภาพันธ์ หรือ ต้นเดือนมีนาคม ค.ศ.1515 ณ กรุงปารีส โดยปราศจากการอนุญาตจากพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 การกระทำนี้ถือเป็นการกบฏต่อองค์กษัตริย์ และ อาจมีโทษถึงประหารชีวิตได้ เนื่องจากในยุคนั้น การอภิเษกสมรสของสมาชิกราชวงศ์โดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

เมื่อข่าวการสมรสลับไปถึงพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 พระองค์ทรงกริ้วเป็นอย่างมาก การสมรสนี้ไม่เพียงแต่ขัดคำสั่งของพระองค์ แต่ยังตัดโอกาสทางการเมืองที่พระองค์จะใช้แมรี่ในการสร้างพันธมิตรใหม่กับราชวงศ์อื่น ๆ ได้อีกด้วย ชาลส์ แบรนดอน และ แมรี่ ต้องเผชิญหน้ากับความพิโรธของกษัตริย์ และ อาจถูกลงโทษขั้นรุนแรง อย่างไรก็ตาม ด้วยความรักที่ทรงมีต่อพระขนิษฐา ประกอบกับการไกล่เกลี่ยของคาร์ดินัลทอมัส โวลซีย์ (Cardinal Thomas Wolsey) ผู้เป็นคนกลางสำคัญ ผู้ซึ่งโน้มน้าวให้พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 เห็นแก่ความสุขของน้องสาว และ การที่ชาลส์ แบรนดอน ยินยอมจ่ายค่าปรับจำนวนมหาศาล (ประมาณ 24,000 ปอนด์ ซึ่งเป็นเงินจำนวนมากในยุคนั้น) รวมถึงการคืนอัญมณี และ ของขวัญที่ได้รับจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 จึงทรงอภัยโทษให้แก่ทั้งสองพระองค์

หลังจากได้รับการอภัยโทษ แมรี่ และ ชาลส์ แบรนดอนได้จัดพิธีอภิเษกสมรสอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1515 ณ พระราชวังกรีนิช โดยมีพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 และ พระราชินีแคเธอรีนแห่งอารากอน ทรงร่วมเป็นสักขีพยาน เพื่อแสดงให้เห็นว่าทรงให้การรับรองการสมรสครั้งนี้ และ เป็นการประกาศสถานะอย่างเป็นทางการต่อสาธารณชน

แมรี่ และ ชาลส์ แบรนดอน มีพระโอรสธิดาด้วยกัน 4 พระองค์ ได้แก่

 เฮนรี่ แบรนดอน (Henry Brandon; ค.ศ. 1516–1522) ซึ่งเป็นทายาทคนแรกที่ทรงได้รับการตั้งชื่อตามพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 แต่ก็สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์
 เลดี้ฟรานเซส แบรนดอน (Lady Frances Brandon; ค.ศ. 1517–1559) ซึ่งต่อมาเป็นมารดาของเลดีเจน เกรย์ (Lady Jane Grey) ผู้เป็น "ราชินีเก้าวัน" แห่งอังกฤษ
 เลดี้เอลีนอร์ แบรนดอน (Lady Eleanor Brandon; ค.ศ. 1519–1547)
 เฮนรี่ แบรนดอน เอิร์ลแห่งลิงคอล์นที่ 1 (Henry Brandon, 1st Earl of Lincoln; ค.ศ. 1522–1534) บุตรชายคนเล็กซึ่งเสียชีวิตในวัยหนุ่มเช่นกัน

 บั้นปลายชีวิตและการสิ้นพระชนม์ 
หลังจากการอภิเษกสมรสครั้งที่สอง แมรี่ทรงใช้ชีวิตส่วนใหญ่อย่างสงบสุขกับ ชาลส์ แบรนดอน ที่ เวสต์ธอร์ปฮอลล์ (Westhorpe Hall) ในชนบทของซัฟฟอล์ก ซึ่งเป็นคฤหาสน์ชนบทที่ใหญ่โต และ สะดวกสบาย พระองค์ทรงดูแลครอบครัว และ มักจะปรากฏตัวในราชสำนักเป็นบางครั้ง ในโอกาสสำคัญ แม้จะทรงเป็นดัชเชสแห่งซัฟฟอล์ก แต่ผู้คนในราชสำนักอังกฤษ และ ประชาชนทั่วไปมักจะยังคงเรียกพระองค์ว่า "พระราชินีฝรั่งเศส" (The French Queen) เพื่อเป็นเกียรติแก่สถานะเดิมของพระองค์ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเคารพที่ผู้คนมีต่อพระองค์

ในช่วงปลายพระชนม์ชีพของแมรี่ ความสัมพันธ์ระหว่างพระองค์กับพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 เริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างมาก สาเหตุสำคัญคือ "เรื่องของกษัตริย์" (The King's Great Matter) หรือ ความพยายามของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ที่จะให้การสมรสกับแคเธอรีนแห่งอารากอนเป็นโมฆะ เพื่ออภิเษกสมรสกับแอนน์ โบลีน

แมรี่ ทิวดอร์ ทรงมีความผูกพัน และ จงรักภักดีต่อแคเธอรีนแห่งอารากอน พระองค์ทรงเป็นพระสหายสนิทของแคเธอรีน และ ยังคงยึดมั่นในนิกายโรมันคาทอลิกอย่างแรงกล้า พระองค์มองว่าการหย่าร้าง และ การสมรสใหม่ของพระเชษฐาเป็นการกระทำที่ผิดหลักศาสนา และ ศีลธรรม แมรี่ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับการกระทำของพระเชษฐา และ การที่พระองค์ทรงละทิ้งพระราชินีแคเธอรีนเพื่อหญิงอื่น

แมรี่ ทิวดอร์ ทรงแสดงออกถึงความไม่พอใจ และ ต่อต้าน แอนน์ โบลีน อย่างเปิดเผย พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะยอมรับแอนน์ โบลีนในฐานะพระราชินีองค์ใหม่ และ ยังคงเรียกแคเธอรีนแห่งอารากอนว่า "สมเด็จพระราชินี" อย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นการกระทำที่ท้าทายอำนาจของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และแอนน์ โบลีน อย่างชัดเจน

ความบาดหมางระหว่างแมรี่ ทิวดอร์ กับ แอนน์ โบลีน นั้นเป็นเรื่องส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง แอนน์ โบลีนไม่พอใจที่แมรี่ ทิวดอร์ ไม่ยอมรับสถานะของตน และ แมรี่ ทิวดอร์ ก็มองว่าแอนน์ โบลีน เป็นต้นเหตุของความทุกข์ระทมของแคเธอรีนแห่งอารากอน และ เจ้าหญิงแมรี (พระธิดาของแคเธอรีน) ซึ่งเป็นพระราชภาติยะ (หลานสาว) ที่พระองค์รักมาก ความสัมพันธ์ที่เคยใกล้ชิดระหว่างแมรี่ ทิวดอร์ กับ พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 เริ่มห่างเหิน และ เต็มไปด้วยความตึงเครียดในช่วงท้ายของพระชนม์ชีพพระองค์ ถึงขนาดที่พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ไม่ทรงมาเยี่ยมเยียนพระองค์ในช่วงที่พระองค์ประชวรหนัก

แมรี่ ทิวดอร์ มีพระพลานามัยไม่แข็งแรงมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ และ ทรงเคยประชวรด้วยโรคเหงื่อออก (sweating sickness) ซึ่งเป็นโรคร้ายแรงในยุคนั้น ทำให้ร่างกายของพระองค์อ่อนแอลง พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ.1533 ณ เวสต์ธอร์ปฮอลล์ (Westhorpe Hall) ซัฟฟอล์ก พระชนมายุ 37 พรรษา สาเหตุการสิ้นพระชนม์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่สันนิษฐานว่าอาจเป็นผลมาจากสุขภาพที่ไม่แข็งแรงเรื้อรัง หรือ อาจเป็นโรคติดเชื้ออื่นๆ ที่แพร่ระบาดในช่วงนั้น การสิ้นพระชนม์ของพระองค์เกิดขึ้นเพียงไม่กี่สัปดาห์ หลังจากที่พระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ทรงอภิเษกสมรสกับแอนน์ โบลีนอย่างลับๆ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่สร้างความเจ็บปวดให้แก่พระองค์เป็นอย่างมาก และ ความขัดแย้งเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งพระองค์สิ้นพระชนม์

พระศพของพระองค์ถูกฝังอย่างสมพระเกียรติที่ วัดแอบบีย์ เบอรีเซนต์เอ็ดมันส์ (Bury St Edmunds Abbey) ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญในซัฟฟอล์ก ต่อมา เมื่อมีการยุบวัดวาอารามในรัชสมัยพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 พระศพของพระองค์ก็ถูกย้ายไปยัง โบสถ์เซนต์แมรี (St Mary's Church) ในเมืองเดียวกัน ซึ่งยังคงเป็นที่ฝังพระศพของพระองค์มาจนถึงปัจจุบัน