# หมีน้ำ
Tardigrade , ซึ่งมักจะถูกเรียกว่า หมีน้ำ หรือ หมูมอส เป็นไฟลัมของจุลสัตว์ขาปล้อง 8 ขาที่มีการแบ่งตัวของร่างกาย พวกมันได้รับการอธิบายครั้งแรกโดยนักสัตววิทยาชาวเยอรมัน โยฮันน์ ออกุสต์ เอฟราอิม เกอเซ ในปี ค.ศ. 1773 โดยเรียกพวกมันว่า  (หมีน้ำตัวเล็ก) ในปี ค.ศ. 1776 นักชีววิทยาชาวอิตาลี ลาซซาโร สปัลลันซานี ตั้งชื่อพวกมันว่า Tardigrada ซึ่งหมายถึง 'เดินช้า'

พวกมันอาศัยอยู่ในหลากหลายพื้นที่ของชีวภูมิศาสตร์ของโลก ได้แก่ ยอดเขา, ทะเลลึก, ป่าฝนเขตร้อน, และ แอนตาร์กติกา Tardigradeเป็นหนึ่งในสัตว์ที่ทนทานที่สุดที่รู้จัก โดยบางสปีชีส์สามารถอยู่รอดในสภาวะสุดขั้ว – เช่น การถูกสัมผัสกับอุณหภูมิสุดขั้ว, ความดันสุดขั้ว (ทั้งสูงและต่ำ), การขาดอากาศ, รังสี, การขาดน้ำ, และ การอดอาหาร – ซึ่งจะฆ่าสัตว์ส่วนใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว Tardigrade สามารถอยู่รอดจากการสัมผัสกับอวกาศ

มีสปีชีส์ที่รู้จักประมาณ 1,500 สปีชีส์ในไฟลัม Tardigrada ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของซูเปอร์ไฟลัม Ecdysozoa ฟอสซิลที่รู้จักที่เก่าสุดจากยุคแคมเบรียน เมื่อประมาณ 500 ล้านปีก่อน พวกมันขาดยีน Hox หลายชนิดที่พบในอาร์โทรพอด และบริเวณกลางของร่างกายที่เกี่ยวข้องกับส่วนอกและท้องของอาร์โทรพอด ในขณะที่ร่างกายของพวกมันส่วนใหญ่จะคล้ายคลึงกับหัวของอาร์โทรพอด

Tardigrade เมื่อโตเต็มที่มีขนาดยาวประมาณ   พวกมันมีลำตัวสั้นและป้อม โดยมีขา 4 คู่ แต่ละคู่มีตีนที่ปลาย (มักจะมี 4 ถึง 8 ตีน) หรือแผ่นติด Tardigrade มีจำนวนมากในมอสและไลเคน และสามารถเก็บรวบรวมและดูได้ภายใต้กล้องจุลทรรศน์กำลังต่ำ ทำให้นักเรียนและนักวิทยาศาสตร์มือสมัครเล่นสามารถเข้าถึงพวกมันได้ การคลานที่ทุลักทุเลของพวกมันและความสามารถที่มีชื่อเสียงในการรอดชีวิตจากเหตุการณ์ที่จะทำให้ตายได้ ได้นำพวกมันเข้าสู่นิยายแนววิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมป๊อป รวมถึงเสื้อผ้า รูปปั้น ของเล่นนุ่ม และลายถักโครเชต์

 การค้นพบ 
หมีน้ำถูกค้นพบครั้งแรกโดย โยฮานน์ ออกุสต์ อิปพาเรียม เกิทเซอ นักวิทยาศาสตรชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ.  1773 โดยคำว่า "Tardigrades" มีความหมายว่า "ตัวเดินช้า" (Slow walker) 

 ลักษณะ 
"หมีน้ำ" นั้นมาจากท่าทางการเดินของพวกมัน หมีน้ำมีรูปร่างเหมือนหนอนตัวอ้วน ๆ มีรูปร่างเป็นปล้อง มีขนาดเล็กจนแทบมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น  เมื่อโตเต็มที่มีขนาดเพียง 1.5 มิลลิเมตร ส่วนตัวที่เล็กที่สุดมีขนาดเพียง 0.1 มิลลิเมตร ส่วนในช่วงตัวอ่อนมีขนาดเพียง 0.05 มิลลิเมตร มีขา 8 ขา มีเล็บที่แหลมคม มีสีสันแตกต่างหลากหลายออกไป ทั้งสีแดง, ขาว, ส้ม, เหลือง, เขียว, ม่วง และดำ เชื่อว่ามีมากกว่า 1,000 สปีชีส์ โดยมากเป็นพวกกินพืช ส่วนน้อยกินแบคทีเรีย และกินสัตว์ และสามารถพบได้ทั่วโลก

 สภาวะความทนต่อสิ่งแวดล้อม 
หมีน้ำได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ที่มีความทรหดที่สุดในโลก  พบได้ตั้งแต่ที่ยอดเขาหิมาลัยที่ความสูงกว่า 6,000 เมตร จนถึงในทะเลลึกถึง 4,000 เมตร ไม่ว่าจะเป็นที่ขั้วโลก หรือในบริเวณเส้นศูนย์สูตร ชอบอาศัยอยู่ที่ต้นมอส และพวกเห็ดราต่าง ๆ และยังสามารถพบได้ตามทราย, ชายหาด, พื้นดิน, แร่ธาตุ และในตะกอนน้ำ อยู่ได้ในที่ ๆ มีแรงดันสูงถึง 6,000 บรรยากาศ  ซึ่งแรงดันปกติที่มนุษย์อยู่ทุกวันนี้คือแรงดันบรรยากาศ มีค่าเท่ากับ 1 บรรยากาศเท่านั้น ซึ่งแรงดันที่หมีน้ำทนได้นั้นมากกว่าแรงดันของส่วนของทะเลที่ลึกที่สุดถึง 6 เท่าตัว

นอกจากนี้แล้ว ยังเป็นสัตว์ที่ทนต่อรังสีต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ทั้งรังสียูวีและสารเคมีต่าง ๆ  และสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในที่มีอุณหภูมิ 151 (304 องศาฟาเรนไฮต์) ถึง  -272 องศาเซลเซียส (-458 องศาฟาเรนไฮต์) (ได้ประมาณ 1 นาที) -20 องศาเซลเซียส (30 ปี) และที่ -200 องศาเซลเซียส (-328 องศาฟาเรนไฮต์) (อยู่ได้ประมาณ 1 วัน) สามารถมีชีวิตอยู่ได้ในที่มีอุณหภูมิสูงกว่า 151 องศาเซลเซียส (304 องศาฟาเรนไฮต์) และสามารถอดน้ำได้นานถึง 200 ปี และถึงแม้ว่าจะถูกปล่อยให้แห้งตายนานกว่า 100 ปี ก็สามารถฟื้นกลับมามีชีวิตได้หากได้น้ำ 

ปัจจุบันยังไม่เป็นที่แน่ชัดกว่า หมีน้ำเกิดขึ้นครั้งแรกบนโลกตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทว่าซากดึกดำบรรพ์ที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุในอยู่ช่วงกลางของยุคแคมเบรียน นับว่ามีความเก่าแก่กว่าไดโนเสาร์เสียอีกหน้า 7,  "หมีน้ำ" เป็นสัตว์ยอดคงกระพันชาตรี. "โลกโสภิน". ไทยรัฐปีที่ 67 ฉบับที่ 21324: วันพฤหัสบดีที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 7 ปีวอก โดยจากงานวิจัยพบว่า ซากฟอสซิลของหมีนํ้าที่ค้นพบนั้น มีอายุนานถึง500 ล้านปีเลยทีเดียว