# ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน
ภาษาจีนฮกเกี้ยนสำเนียงไต้หวัน  หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า ภาษาไต้หวัน (; หรือ) เป็นภาษาจีนสำเนียงฮกเกี้ยนซึ่งใช้โดยราว  ๆ  ร้อยละเจ็ดสิบของประชากรในสาธารณรัฐจีน (ประเทศไต้หวัน) จัดเป็นสำเนียงย่อยของภาษาจีนฮกเกี้ยนที่เรียก ฮกโล (Hoklo) และเป็นภาษาประจำชาติไต้หวัน อย่างไรก็ดี ภาษาราชการของสาธารณรัฐจีน คือ ภาษาจีนสำเนียงกลางซึ่งใช้รูปแบบการเขียนแตกต่างจากสำเนียงกลางของสาธารณรัฐประชาชนจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) เพราะชาวไต้หวันยังใช้ตัวอักษรจีนดั้งเดิมซึ่งเรียก อักษรจีนตัวเต็ม ส่วนจีนแผ่นดินใหญ่ปรับปรุงระบบตัวอักษรให้เขียนง่ายขึ้นเรียก อักษรจีนตัวย่อ

 ไวยากรณ์ 
ใกล้เคียงกับภาษาจีนสำเนียงทางใต้เช่นภาษาฮากกาการเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กริยา-กรรม เช่นเดียวกับภาษาจีนกลาง แต่สามารเรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยาได้เมื่อเป็นรูปถูกกระทำและเติมอนุภาคของคำ ตัวอย่างเช่นประโยค "ฉันจับคุณ" คำที่เก่ยวข้องคือ: goá ("ฉัน" ในรูปประธานและกรรม), phō ("จับ"), lí ("คุณ")
 ประธาน-กริยา-กรรม (แบบมาตรฐาน) : เป็น: Goá phō lí. ("ฉันจับคุณ") 
 ประธาน-kā- กรรม-กริยา เป็น Goá kā lí phō, ความหมายเปลี่ยนไปเล็กน้อยคือ "ฉันเข้าถึงคุณและจับ" 
 กรรม- hō•- ประธาน-กริยา (รูปถูกกระทำ) : เป็น  Lí hō• goá phō ความหมายเปลี่ยนไปเล็กน้อยเป็นรูปถูกกระทำคือ "คุณยอมให้ตัวของคุณถูกจับโดยฉัน" หรือ "คุณทำให้ตัวคุณถูกฉันจับได้" 

ด้วยวิธีนี้จะทำให้สร้างประโยคที่ซับซ้อนขึ้นได้ เช่น Goá kā chúi hō• lí lim ("ฉันให้น้ำแก่คุณเพื่อดื่ม ": chúi หมายถึง "น้ำ"; lim หมายถึง "ดื่ม")

 การจัดจำแนก 
ภาษาไต้หวันเป็นรูปแบบหนึ่งของภาษาอมอยที่เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาจีนฮกเกี้ยน และเป็นส่วนหนึ่งของภาษาจีนหมิ่นและภาษาจีน การเป็นภาษาหรือสำเนียงของภาษาไต้หวันขึ้นกับมุมมองทางการเมือง ภาษาจีนหมิ่นเป็นภาษาเดียวของภาษาจีนที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนยุคกลางโดยตรง บางครั้งจึงยากที่จะหาอักษรจีนที่เหมาะสมสำหรับคำศัพท์ในภาษาจีนฮกเกี้ยน และเป็นเหตุผลหนึ่งทำให้ผู้พูดภาษานี้เข้าใจกับผู้พูดภาษาจีนกลางหรือผู้พูดภาษาจีนสำเนียงอื่น ๆ ได้ยาก

ผู้พูดภาษาไต้หวันทั้งหมดเกือบจะถือว่าเป็นผู้พูดภาษาอมอยด้วย ความผันแปรทางด้านพื้นที่ภายในภาษาไต้หวัน อาจจะติดตามย้อนกลับไปสู่ความแตกต่างของภาษาอมอยในมณฑลฝูเจี้ยนตอนใต้ ภาษาไต้หวันมีคำยืมจากภาษาญี่ปุ่นและกลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซา ในปัจจุบันได้มีการทำงานวิจัยเกี่ยวกับความเกี่ยวข้องของคำศัพท์พื้นฐานในภาษาไต้หวันกับตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนและตระกูลภาษาขร้า-ไท

ผู้พูดภาษาจีนฮกเกี้ยน ส่วนใหญ่อยู่ในมณฑลฝูเจี้ยน และต่อมาบางส่วนได้อพยพไปสู่ไต้หวัน งานเขียนเกี่ยวกับละครที่ตีพิมพ์ในสมัยราชวงศ์หมิงเมื่อราว พ.ศ. 2103 เป็นส่วนหนึ่งของงานที่มีการรู้จักในช่วงแรก ๆ แต่รูปแบบของภาษาแบบนี้ส่วนใหญ่เลิกใช้แล้ว

 รากศัพท์ 
งานศึกษาทางด้านภาษาศาสตร์สมัยใหม่ประมาณว่าคำศัพท์ 75 – 90% ของคำศัพท์ในภาษาไต้หวันมีความคล้ายคลึงกับภาษาจีนอื่นๆ ตัวอย่างเช่น cháu หมายถึงวิ่ง ในภาษาไต้หวัน ส่วนในภาษาจีนกลาง zou หมายถึงเดิน นอกจากนั้น phin หมายถึงจมูก (ภาษาจีนกลาง bi) แต่หมายถึงได้กลิ่นได้ด้วย แต่ก็มีบางคำที่มีความหมายแตกต่างไปจากภาษาจีนอื่น ๆ ทั้งหมด

ความใกล้ชิดกับภาษาญี่ปุ่นทำให้มีคำยืมจากภาษาญี่ปุ่น แม้ว่าจะมีจำนวนน้อย แต่ใช้บ่อยเพราะเป็นศัพท์ในสังคมสมัยใหม่เช่นคำว่า oo-to-bái มาจากภาษาญี่ปุ่น ootobai ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษอีกต่อหนึ่ง และ pháng มาจากภาษาญี่ปุ่น pan (ขนมปัง) ที่มาจากภาษาโปรตุเกสอีกต่อหนึ่ง มีการยืมหน่วยทางไวยากรณ์จากภาษาญี่ปุ่นเช่น te_k (จาก teki) และ ka ซึ่งพบในภาษาไต้หวันที่พูดโดยผู้สูงอายุ ภาษาไต้หวันไม่มีรูปพหูพจน์ที่แท้จริง เช่นเดียวกับภาษาจีนอื่น ๆ

ภาษาจีนมีสรรพนามบุรุษที่ 1 พหูพจน์สองคำคือการรวมผู้ฟังและไม่รวมผู้ฟัง เช่น goán = พวกเราไม่รวมคุณ  ในขณะที่ lán = พวกเรารวมคุณด้วย คำว่า lán ยังใช้เพื่อแสดงความสุภาพ การแบ่งแยกนี้เป็นลักษณะทั่วไปของกลุ่มภาษาจีน-ทิเบต
 
 อักษรและการออกเสียง 
ภาษาไต้หวันไม่มีการเขียนเป็นของตนเองก่อนพุทธศตวรรษที่ 14 ผู้พูดภาษาไต้หวันใช้อักษรจีน ระบบการเขียนที่ใช้อักษรละตินที่เรียกว่าเป่อ่วยยี (POJ) ได้พัฒนาขึ้นขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 24 ปัจจุบันนี้ ผู้พูดภาษาไต้หวันนิยมเขียนด้วยอักษรจีน โดยใช้คำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาจีนกลาง

 อักษรจีนหรืออักษรฮั่น  
โดยส่วนใหญ่ผู้พูดภาษาไต้หวันใช้อักษรที่มีลักษณะของอักษรฮั่นหรืออักษรจีน โดยยืมอักษรที่มีเสียงคล้ายกัน

 อักษรละติน 
thumb|right|ข่าวโบสถ์ไต้หวัน สิ่งพิมพ์ฉบับแรกที่เขียนด้วยภาษาไต้หวันใช้อักษรเป่อ่วยยี
ในบางครั้งภาษาไต้หวันเขียนด้วยอักษรละติน ตามการออกเสียงเรียกอักษรเป่อ่วยยี พัฒนาขึ้นครั้งแรกโดยมิชชันนารีนิกายเพรสไบทีเรียนและปรับปรุงโดยมิชชันนารีนิกายนี้ที่เป็นชาวไต้หวัน ระบบอื่นๆที่ใช้ภาษาละตินได้แก่ อักษรสัทศาสตร์ภาษาไต้หวัน (TLPA) ภาษาไต้หวันสมัยใหม่ (MTL) และโฟซิสไดบูอัน (PSDB)
 
ในการเขียนแบบเป่อ่วยยีมีตัวอักษร 24 ตัวรวมทั้ง ts ซึ่งใช้แสดงเสียง /ch/ มีเครื่องหมายแสดงเสียงนาสิกและวรรณยุกต์ ใน พ.ศ. 2549 คณะกรรมการภาษาแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการของสาธารณรัฐจีนได้เสนอการเขียนแบบการออกเสียงแบบโรมันสำหรับภาษาไต้หวัน โดยรวมแบบเป่อ่วยยีกับ TLPA การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือเปลี่ยนจาก ts เป็น ch และ tsh เป็น chh
 
 อักษรคานะ 
thumb|right|พจนานุกรมภาษาไต้หวัน-ญี่ปุ่น เขียนด้วยอักษรคานะ
ภาษาไต้หวันเคยเขียนด้วยอักษรคานะแบบญี่ปุ่นเมื่ออยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น รัฐบาลก๊กมินตั๋งเคยเสนอการเขียนแบบ Bopomofo

 ในคอมพิวเตอร์ 
ภาษาจีนฮกเกี้ยนได้ลงทะเบียนใน RFC 3066 เป็น zh-min-nan ภาษาไต้หวันใช้รหัสว่า zh-min-nan-TW

 เปรียบเทียบการเขียนภาษาไต้หวัน 
+สระ  IPA                                  เป่อ่วยยี a  ap  at  ak  ah  aⁿ  o͘  ok  oⁿ  o  o  e  eⁿ  i  ian  eng  Revised TLPA a  ap  at  ak  ah  aN  oo  ok  ooN  o  o  e  eN  i  ian  ing  TLPA a  ap  at  ak  ah  ann  oo  ok  oonn  o  o  e  enn  i  ian  ing  BP a  ap  at  ak  ah  na  oo  ok  noo  o  o  e  ne  i  ian  ing  MLT a  ab/ap  ad/at  ag/ak  aq/ah  va  o  og/ok  vo  ø  ø  e  ve  i  ien  eng  DT a  āp/ap  āt/at  āk/ak  āh/ah  ann/aⁿ  o  ok  onn/oⁿ  or  or  e  enn/eⁿ  i  ian/en  ingคานะไต้หวัน アア  アプ  アツ  アク  アア  アア  オオ  オク  オオ  オオ  ヲヲ  エエ  エエ  イイ  イエヌ  イエン จู้อินแบบใส่เพิ่ม  ㄚ  ㄚㆴ  ㄚㆵ  ㄚㆶ  ㄚㆷ  ㆩ  ㆦ  ㆦㆶ  ㆧ  ㄜ  ㄛ  ㆤ  ㆥ  ㄧ  ㄧㄢ  ㄧㄥ ไถหลัว a  ap  at  ak  ah  ann  oo͘  ok  onn  o  o  e  enn  i  ian  ing  ตัวอย่าง (จีนตัวเต็ม) 洲 力 警 水 牛 十 色 中 洲 洲 晡 學 筆 國 ตัวอย่าง (จีนตัวย่อ)  洲 力 警 水 牛 十 色 中 洲 洲 晡 学 笔 国

+สระ IPA                                  (i) อักษรเป่อ่วยยี ek  iⁿ  ai  aiⁿ  au  am  om  m  ong  ng  u  oa  oe  oai  oan  i  (i)uⁿ Revised TLPA ik  iN  ai  aiN  au  am  om  m  ong  ng  u  ua  ue  uai  uan  ir  (i)uN TLPA ik  inn  ai  ainn  au  am  om  m  ong  ng  u  ua  ue  uai  uan  ir  (i)unn BP ik  ni  ai  nai  au  am  om  m  ong  ng  u  ua  ue  uai  uan  i  n(i)u MLT eg/ek  vi  ai  vai  au  am  om  m  ong  ng  u  oa  oe  oai  oan  i  v(i)u DT ik  inn/iⁿ  ai  ainn/aiⁿ  au  am  om  m  ong  ng  u  ua  ue  uai  uan  i  (i)unn/uⁿ คานะแบบไต้หวัน イエク  イイ  アイ  アイ  アウ  アム  オム  ム  オン  ン  ウウ  ヲア  ヲエ  ヲアイ  ヲアヌ  ウウ  ウウ จู้อินแบบใส่เพิ่ม  ㄧㆶ  ㆪ  ㄞ  ㆮ  ㆯ  ㆰ  ㆱ  ㆬ  ㆲ  ㆭ  ㄨ  ㄨㄚ  ㄨㆤ  ㄨㄞ  ㄨㄢ  ㆨ  ㆫ ไถหลัว ik  inn  ai  ainn  au  am  om  m  ong  ng  u  ua  ue  uai  uan  i  iunn ตัวอย่าง (อักษรจีนตัวเต็ม) 翻 病 情 洲 時 阿 梨 色 無 曲 講 奇 人 肉水 ตัวอย่าง (อักษรจีนตัวย่อ)  翻 病 情  洲 时 阿 梨 色 无 曲 讲 奇 人 肉水

+พยัญชนะ  IPA                                                  อักษรเป่อ่วยยี p  b  ph  m  t  th  n  nng  l  k  g  kh  h  chi  ji  chhi  si  ch  j  chh  s  Revised TLPA p  b  ph  m  t  th  n  nng  l  k  g  kh  h  zi  ji  ci  si  z  j  c  s  TLPA p  b  ph  m  t  th  n  nng  l  k  g  kh  h  zi  ji  ci  si  z  j  c  s  BP b  bb  p  bb  d  t  n  lng  l  g  gg  k  h  zi  li  ci  si  z  l  c  s MLT p  b  ph  m  t  th  n  nng  l  k  g  kh  h  ci  ji  chi  si  z  j  zh  s DT b  bh  p  m  d  t  n  nng  l  g  gh  k  h  zi  r  ci  si  z  r  c  s อักษรคานะแบบไต้หวัน パア  バア  パ̣ア  マア  タア  タ̣ア  ナア  ヌン  ラア  カア  ガア  カ̣ア  ハア  チイ  ジイ  チ̣イ  シイ  サア  ザア  サ̣ア  サア  จู้อินแบบใส่เพิ่ม  ㄅ  ㆠ  ㄆ  ㄇ  ㄉ  ㄊ  ㄋ  ㄋㆭ  ㄌ  ㄍ  ㆣ  ㄎ  ㄏ  ㄐ  ㆢ  ㄑ  ㄒ  ㄗ  ㆡ  ㄘ  ㄙ ไถหลัว p  b  ph  m  t  th  n  nng  l  k  g  kh  h  tsi  ji  tshi  si  ts  j  tsh  s  ตัวอย่าง (อักษรจีนตัวเต็ม) 紙 南 通 請 肉 普 過 雞 觀 值 奶 廳 惱 持 漢 支 否 報 天 加 法ตัวอย่าง(อักษรจีนตัวย่อ) 纸 南 通 请 肉 普 过 鸡 观 值 奶 厅 恼 持 汉 支 否 报 天 加 法

+วรรณยุกต์  ชื่อวรรณยุกต์ ระดับหยิน陰平(1)  Yin rising陰上(2)  Yin departing陰去(3)  Yin entering陰入(4)  ระดับหยาง陽平(5)  Yang rising陽上(6)  Yang departing陽去(7)  Yang entering陽入(8)  High rising(9)  Neutral tone(0) IPA                         อักษรเป่อ่วยยี a  á  à  apatakah  â  á  ā  a̍pa̍ta̍ka̍h     --a RevisedTLPATLPA a1  a2  a3  ap4at4ak4ah4  a5  a2 (6=2)  a7  ap8at8ak8ah8  a9  a0 BP ā  ǎ  à  āpātākāh  á  ǎ  â  ápátákáh       MLT  af  ar  ax  abadagaq  aa  aar  a  apatakah     ~a DT a  à  â  āpātākāh  ǎ  à  ā  apatakah  á  å อักษรคานะแบบไต้หวัน(สระโฆษะปกติ)  アア  アア15px  アア15px  アプ15pxアツ15pxアク15pxアア15px  アア15px  アア15px  アア15px  アプ15pxアツ15pxアク15pxアア15px       อักษรคานะแบบไต้หวัน(สระนาสิก)  アア15px   アア15px  アア15px  アプ15pxアツ15pxアク15pxアア15px  アア15px  アア15px  アア15px  アプ15pxアツ15pxアク15pxアア15px       จู้อิน  ㄚ  ㄚˋ  ㄚᒻ  ㄚㆴㄚㆵㄚㆶㄚㆷ  ㄚˊ  ㄚˋ  ㄚ⊦  ㄚㆴ̇ㄚㆵ̇ㄚㆶ̇ㄚㆷ̇       ไถหลัว a  á  à  ah  â  á  ā  a̍h       ตัวอย่าง(อักษรจีนตัวเต็ม) 公 報 興 血警中牛 人 草 配法文歇 子 進 ตัวอย่าง(อักษรจีนตัวย่อ) 公 报 兴 血警中牛 人 草 配法文歇 子 進

 สัทศาสตร์เชิงสังคม 
 ความผันแปรในแต่ละบริเวณ 
ในไต้หวัน สำเนียงไทนานทางใต้ของไต้หวันเป็นสำเนียงหลัก สำเนียงอื่น ๆ ได้แก่ สำเนียงทางเหนือ สำเนียงภาคกลางและสำเนียงตามแนวชายฝั่งทางเหนือ ลักษระที่แตกต่างไปของสำเนียงตามแนวชายฝั่งคือการใช้สระ  ‘uiⁿ’ แทนที่ ng สำเนียงทางเหนือแตกต่างไปโดยไม่มีเสียงวรรณยุกต์เสียงที่ 8 สำเนียงกลางเพิ่มเสียงสระ [ɨ] หรือ [ø]ซึ่งอยู่ระหว่าง i และ u
 
 อิทธิพล 
ประชาชนส่วนใหญ่ในไต้หวันพูดทั้งภาษาจีนกลางและภาษาไต้หวันทำให้มีอิทธิพลระหว่างกัน มีประชากรในไต้หวันประมาณ 20 - 30% ไม่สามารถพูดภาษาไต้หวันได้เลย ในขณะเดียวกันมีชาวไต้หวันประมาณ 10 - 20% ส่วนใหญ่เกิดก่อน พ.ศ. 2493 ไม่สามารถพูดภาษาจีนกลางได้เลย ชาวฮากกาในไต้หวันประมาณ 1/2 หนึ่งพูดภาษาไต้หวันได้ มีหลายครอบครัวที่เป็นเลือดผสมระหว่างฮากกา ฮกโล และชาวพื้นเมือง มีชาวไต้หวันจำนวนมากที่สามารถเข้าใจภาษาไต้หวันได้ดีกว่าการพูดภาษาไต้หวัน

โดยทั่วไปประชาชนจะใช้ภาษาจีนกลางในสถานะที่เป็นทางการ และใช้ภาษาไต้หวันในสถานะที่ไม่เป็นทางการ ภาษาไต้หวันจะใช้มากในเขตชนบท และใช้ภาษาจีนกลางมากในเขตเมือง คนอายุมากมีแนวโน้มใช้ภาษาไต้หวัน ในขณะที่วัยรุ่นมีแนวโน้มใช้ภาษาจีนกลาง สื่อต่าง ๆ เช่น วิทยุ ละครใช้ภาษาไต้หวัน ส่วนงานที่เป็นเอกสารใช้ภาษาจีนกลาง การสื่อสารทางการเมืองใช้ภาษาไต้หวันและภาษาจีนกลาง

 ศิลปะและกวีนิพนธ์ 
Chhit-jī-á เป็นการเขียนกวีนิพนธ์ของภาษาไต้หวัน แต่ละวรรคมี 7 พยางค์ และมีรูปแบบเฉพาะสำหรับการแสดงละครเรียก koa-á-hì และหุ่นกระบอกแบบไต้หวันเรียก Pò͘-tē-hì

 การแปลไบเบิล 
thumb|left|สำเนาของการแปลไบเบิลเป็นภาษาอมอยของ Barclay thumb|right|ไบเบิลภาษาไต้หวันรูปแบบต่าง ๆ  บนซ้าย, แบบToday’s Taiwanese ; บนขวา, ไบเบิลปกแดง; ล่าง, ฉบับแปลของ Barclay

thumb|right|จากหนังสือไบเบิลปกแดง
เช่นเดียวกับภาษาอื่น ๆ  การแปลไบเบิลเป็นภาษาไต้หวันมีลำดับขั้นของการจัดมาตรฐานภาษาและการออกเสียง การแปลไบเบิลเป็นภาษาอมอยหรือภาษาไต้หวันด้วยการออกเสียงแบบเป่อ่วยยีโดยมิชชันนารีที่เข้ามาอยู่ในไต้หวัน James Laidlaw Maxwell ส่วนที่เป็นพันธสัญญาใหม่เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2416 ส่วนพันธสัญญาเก่าเผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2427

การแปลไบเบิลรุ่นต่อมาดำเนินการโดย Thomas Barclay ทั้งในมณฑลฝูเจี้ยนและไต้หวัน ภาคพันธสัญญาใหม่แปลเป็นภาษาไต้หวันโดยสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2459 การแปลทั้งสองภาคเป็นภาษาไต้หวันโดยใช้การออกเสียงแบบเป่อ่วยยีสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473 และตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อ พ.ศ. 2476 และได้ปริวรรตเป็นรูปที่ใช้อักษรจีนใน พ.ศ. 2539 台語信望愛: 《當上帝開嘴講台語》: 4.1.4 《台語漢字本》

การตีพิมพ์ไบเบิลปกแดงซึ่งใช้การออกเสียงแบบเป่อ่วยยี ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2516 โดยใช้ศัพท์สมัยใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนกลาง การแปลเป็นภาษาไต้ไหวันโดยใช้รูปแบบอักษรโรมันปัจจุบันของไต้หวันตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2551 เฉพาะพันธสัญญาใหม่ พันธสัญญาเก่ากำลังจัดพิมพ์

 การเมือง 
ตั้งแต่ พ.ศ. 2523 การใช้ภาษาไต้หวันร่วมกับสำเนียงอื่น ๆ ของภาษาจีนที่ไม่ใช่ภาษาจีนกลางถูกควบคุมโดยรัฐบาลก๊กมินตั๋งทั้งการใช้ในโรงเรียนและสื่อออกอากาศ การจำกัดถูกยกเลิกเมื่อ พ.ศ. 2533 เนื่องมีกระแสการสร้างความสำคัญของท้องถิ่น ภาษาจีนกลางยังคงเป็นภาษาสำคัญในโรงเรียน แต่ภาษาไต้หวันจะถูกสอนในโรงเรียนในฐานะภาษาแม่ ซึ่งเลือกได้ระหว่างภาษาไต้หวัน ภาษาฮากกา และภาษาของชาวพื้นเมือง การรณรงค์ให้ใช้ภาษาไต้หวันมากกว่าภาษาจีนกลางเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการไต้หวันเอกราชในอดีต แต่ความเชื่อมโยงระหว่างการเมืองกับภาษาในปัจจุบันลดน้อยลง ผลทางการเมืองของการใช้ภาษาไต้หวันมีทั้งเพื่อการเรียกร้องเอกราช และความเป็นหนึ่งเดียวกันของไต้หวัน การใช้ภาษาไต้หวันเพื่อการเรียกร้องเอกราชได้ลดลงเพราะต้องการความร่วมมือจากชาวจีนแผ่นดินใหญ่และชาวฮากกา

 หมายเหตุ