# รายชื่อผู้บัญชาการทหารในสงครามโลกครั้งที่สอง
ฝ่ายสัมพันธมิตร 

 สหรัฐ 
เหล่าทัพชื่อตำแหน่งยศรางวัลเกียรติยศชะตากรรมเขตสงคราม / การรบกองทัพบกจอร์จ มาร์แชลล์117x117pxจอมพลดิสทิงกวิชด์ เซอร์วิส ครอสส์, ซิลเวอร์สตาร์ในฐานะที่เป็นรัฐมนตรีต่างประเทศ (Secretary of State) ชื่อของเขาได้ถูกมอบให้กับแผนมาร์แชลล์ ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1950 และยังดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (Secretary of Defense) ในช่วงสงครามเกาหลี หัวหน้าเสนาธิการแห่งกองทัพบกสหรัฐเป็นผู้ช่วยของนายพลเพอร์ชิงในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นเสนาธิการทหารที่มีอำนาจควบคุมกองทัพบกสหรัฐโดยรวมในช่วงระหว่างและก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง มาร์แชลทำหน้าที่เป็นเสนาธิการแห่งกองทัพบกสหรัฐในช่วงสงครามและเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาทางทหารของประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ นายพลอเมริกันหลายคนที่ได้รับคำสั่งสูงสุดในช่วงสงครามซึ่งได้รับเลือกหรือแนะนำโดยมาร์แชลล์ รวมถึงดไวต์ ไอเซนฮาวร์  Lloyd Fredendall, Lesley J. McNair, Mark W. Clark และโอมาร์ แบรดลีย์ เขาได้เป็นผู้นำการเติบโตอย่างรวดเร็วของกองทัพสหรัฐ ประสานงานกับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก และส่งเสริมการฟื้นฟูยุโรปหลังสงครามดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์124x124pxจอมพลArmy Distinguished Service Medal, Navy Distinguished Service Medal.ภายหลังจากปลดปล่อยยุโรป, เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าเสนาธิการแห่งกองทัพบก อธิการบดีแห่งมหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย, และผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งเนโท ก่อนที่จะถูกรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 34 เมดิเตอร์เรเนียนและตะวันออกกลางในสงครามโลกครั้งที่สอง
 การทัพเอเดรียติกในสงครามโลกครั้งที่สอง
 การทัพแอฟริกาเหนือ
 การทัพอิตาลี (สงครามโลกครั้งที่สอง)
 แนวรบด้านตะวันตก (สงครามโลกครั้งที่สอง)
 การบุกครองเยอรมนีของสัมพันธมิตรตะวันตกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1943, ประธานาธิบดีโรสเวลต์ได้ตัดสินใจเลือกไอเซนฮาวร์-ไม่ใช่มาร์แชล-ให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรในยุโรป เดือนต่อมา เขาได้กลับมาเป็นผู้บัญชาการเขตสงครามยุโรปในปฏิบัติการกองทัพบกสหรัฐ(ETOUSA) และเดือนต่อมาก็ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรแห่งกองบัญชาการสูงสุดกำลังรบนอกประเทศสัมพันธมิตร(SHAPE) ซึ่งทำหน้าที่ถึงสองบทบาทจนกระทั่งการสู้รบในยุโรปได้ยุติลงในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 เขาได้เป็นผู้รับผิดชอบในตำแหน่งนี้ด้วยการวางแผนและปฏิบัติการจู่โจมบนชายฝั่งนอร์ม็องดีของฝ่ายสัมพันธมิตรในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 ภายใต้รหัสนามว่า ปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด เพื่อเป็นผู้นำในการปลดปล่อยยุโรปบนแนวรบด้านตะวันตกและการบุกครองเยอรมนีดักลาส แมกอาเธอร์112x112pxจอมพลมีเดล ออฟ ฮอนเนอร์, Philippine Medal of Valorได้รับมอบหมายหน้าที่ในการฟื้นฟูญี่ปุ่นหลังสงคราม. ต่อมามีความเกี่ยวข้องกับสงครามเกาหลี South West Pacific theatre of World War II
 Philippines campaign (1941–1942)
 Solomon Islands campaign
 New Guinea campaign
 Salamaua–Lae campaign
 Admiralty Islands campaign
 Philippines Campaign (1944–45)
 Borneo campaign (1945)
 Japan campaignRecalled from retirement prior to the start of the Pacific war. Early on in World War II, received the Medal of Honor for extreme bravery. Was disappointed to relinquish the Philippines to the Japanese. Promising to return, he did so in 1945 and whilst in Manila, prepared for war in Japan itself. MacArthur presided over the Japanese Unconditional Surrender in 1945. His strategy of maneuver, air strikes and force avoidance meant that soldiers under his command faced relatively low casualties.โอมาร์ แบรดลีย์131x131pxจอมพลDistinguished Service Medal (Army and Navy).Promoted to General of the Army during the Korean War (after serving in the rank of General during World War II). Became Chairman of the Joint Chiefs of Staff Battle of Hill 609
 Western Front (World War II)
 Operation Cobra
 Operation Lüttich
 Falaise pocket
 Allied advance from Paris to the Rhine
 Battle of Hürtgen Forest
 Operation Queen
 Battle of the Bulge
 Western Allied invasion of GermanyThis former infantry school instructor entered the war under Patton, later becoming his boss. Towards the end of the war, led a force of over 1.3 million troops (America's largest to serve under one man).Mark W. Clark125x125pxพลเอกDistinguished Service Medal (Army and Navy).Became head of the Citadel Allied invasion of Italy
 Bernhardt Line
 Battle of San Pietro Infine
 Battle of Monte Cassino
 Operation Shingle
 Battle of Cisterna
 Gothic Line
 Operation GrapeshotLed the triumphal entry into Rome. Served under General Harold Alexander. Ordered the destruction of the religious abbey at Monte Cassino. Was commander-in-chief in Italy from late 1944.จอร์จ เอส. แพตตัน จูเนียร์135x135pxพลเอกดิสทิงกวิชด์ เซอร์วิส ครอสส์เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถชนเพียงสี่เดือนหลังสงครามยุติลง ปฏิบัติการคบเพลิง
 Battle of El Guettar
 Operation Vulcan
 ยุทธการที่ซิซิลี
 Battle of Chambois
 ฟาเลส์พ็อกเก็ต
 Battle of Fort Driant
 Battle of Metz
 ยุทธการที่ตอกลิ่มAn aggressive general whose ferocious military thrusts earned him admiration and respect from many participants in the war (and at times endangered his military career). Successfully used the German tactic of armored blitzkrieg against the Germans.กองทัพเรือเออร์เนสต์ คิง125x125pxจอมพลเรือเนวี ครอสส์เกษียณเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1945. Battle of the Atlantic United States Chief of Naval Operations.เชสเตอร์ ดับเบิลยู. นิมิตซ์116x116pxจอมพลเรือเลฌียงดอเนอร์, Distinguished Service Medalทำหน้าที่เป็นหัวหน้าปฏิบัติการกองทัพเรือ Pacific Ocean theatre of World War II
 Battle of Midway
 Solomon Islands campaign
 Philippines Campaign (1944–45)
 Gilbert and Marshall Islands campaign
 Mariana and Palau Islands campaign
 Volcano and Ryukyu Islands campaign
 Japan campaignAfter the attack on Pearl Harbor, took command of the Pacific Ocean areas, and turned around USA's fortunes in the Battle of Midway. Closed the war with operations in the Leyte Gulf and Okinawa.วิลเลียม ฮอลซี จูเนียร์126x126pxจอมพลเรือเนวี ครอสส์Retired 1947. Marshalls–Gilberts raids
 Solomon Islands Campaign
 Guadalcanal campaign
 New Georgia Campaign
 Philippines Campaign (1944–45)
 Bombing of Kure (July 1945)Commander of South Pacific Area 1942-1944. Commander of United States Third Fleet 1944-1945.Frank Jack Fletcher138x138pxพลเรือเอกมีเดล ออฟ ฮอนเนอร์Chairman of the General Board, retired in 1947. Marshalls–Gilberts raids
 Battle of Coral Sea
 Battle of Midway
 Solomon Islands Campaign
 Battle of the Eastern SolomonsRecipient of the Medal of Honor for saving hundreds of refugees during the United States occupation of Veracruz in April 1914 during the Mexican Revolution. Operational commander at the pivotal Battles of Coral Sea and of Midway; nephew of Admiral Frank Friday Fletcher. In November 1942, he became Commander, Thirteenth Naval District and Commander, Northwestern Sea Frontier. Later, he was placed in charge of the Northern Pacific area.Raymond A. Spruance125x125pxพลเรือเอกเนวี ครอสส์Served as President of the Naval War College. Battle of Midway
 Solomon Islands Campaign
 Mariana and Palau Islands campaign
 Volcano and Ryukyu Islands campaign
 Japan campaignCommander of two significant battles during the war, Battle of Midway and the Battle of the Philippine Sea.กองทัพอากาศHenry Arnold126x126px จอมพลอากาศDistinguished Service Medal  Chief of Staff of the United States Air ForceMember of the US Joint Chiefs of Staff, and the Combined Chiefs of Staff committees.Ira C. Eaker143x143pxพลเอกDistinguished Service Medal (Army, Navy and Air Force)Became deputy commander of the Army Air Forces until retirement in 1947. Interception of the Rex
 Operation Cockade
 Strategic bombing campaignCommander of the 8th US Bomber command.Carl Spaatz127x127pxพลเอกAir Force CrossReplaced Arnold in September 1947 to become chief of the US Air Force. Operation Flax
 Strategic bombing during World War II
 Combined Bomber Offensive
 Pointblank directive
 Bombing of Kassel in World War IIOne of the pioneers of US military aviation, Spaatz advocated the use of scientific analysis to bombing raids, and made effective use of long range fighters, tactics which helped the Allies achieve air superiority over Europe.

 สหราชอาณาจักร 

thumb|right|150px|วินสตัน เชอร์ชิล
thumb|right|150px|เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี
thumb|right|150px|หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนที่ 1 แห่งพม่า

 เซอร์วินสตัน เชอร์ชิลล์ (Winston Churchill) (30 พฤศจิกายน 2417 - 24 มกราคม 2508) นายกรัฐมนตรีอังกฤษ โดยเขาได้ให้คนอังกฤษทั้งประเทศยืนหยัดต่อสู้กับเยอรมนี จนเขาสามารถทำให้อังกฤษชนะสงครามโลกครั้งนี้ได้ในที่สุด
 จอมพล เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี (Bernard Montgomery, 1st Viscount Montgomery of Alamein) (17 พฤศจิกายน 2430 - 24 มีนาคม 2519) มอนต์โกเมอรี่เกิดที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เขารับราชการทหารตั้งแต่ปี 2451 ขณะมีอายุ 21 ปี และทำงานในกองทัพนานถึง 50 ปี เขาเป็นผู้บัญชาการทหารของอังกฤษ และเป็นผู้บังคับบัญชาการที่บัญชาการรบที่ทำให้ทหารพันธมิตรได้ชัยชนะในหลายสมรภูมิเช่น ยุทธการเอล-อาลาเมน การรบในตูนิเซีย การยกพลที่เกาะชิชิลี การยกพลที่แผ่นดินใหญ่ของอิตาลี การยกพลที่นอร์ม็องดีของฝรั่งเศส และการบุกข้ามแม่น้ำไรน์ของเยอรมนี มอนต์โกเมอรี่ได้ถึงแก่กรรมขณะมีอายุ 88 ปี
 จอมพล ฮาโรลด์ อเล็กซานเดอร์ (Harold Alexander, 1st Earl Alexander of Tunis) (10 ธันวาคม 2434 - 16 มิถุนายน 2512) จากแคนาดา
 จอมพล อลัน บรู๊ก (Alan Brooke, 1st Viscount Alanbrooke) 
 จอมพล อาชิบาลด์ วาเวลล์ (Archibald Wavell, 1st Earl Wavell) 
 จอมพล จอห์น เวเกอร์ (John Vereker, 6th Viscount Gort) 
 พลเอก เคลาด์ ออเชนเลก (Claude Auchinleck) 
 จอมพลอากาศ ชาร์ลี พอเทอ (Charles Portal, 1st Viscount Portal of Hungerford) 
 พลอากาศเอก อาร์เธอร์ แฮร์ริส (Sir Arthur Harris, 1st Baronet) 
 พลอากาศเอก ฮิวจ์ โดว์ดิง (Hugh Dowding, 1st Baron Dowding) 
 จอมพลเรือ แอนดรูว์ คันนิงแฮม (Andrew Cunningham, 1st Viscount Cunningham of Hyndhope) 
 จอมพลเรือ หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนที่ 1 แห่งพม่า (Louis Mountbatten, 1st Earl Mountbatten of Burma) เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรแห่งกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระหว่างปี พ.ศ. 2486-2488
 จอมพลเรือ ดูลลี่ ปอน (Dudley Pound) 
 จอมพลเรือ เจมส์ ซอเมอร์วิลล์ (James Somerville) 

 สหภาพโซเวียต 

thumb|right|150px|โจเซฟ สตาลิน
thumb|right|150px|เกออร์กี จูคอฟ
thumb|right|150px|อีวาน โคเนฟ

 จอมทัพ โจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) (18 ธันวาคม 2421 - 5 มีนาคม 2496) โจเซฟ สตาลิน เกิดที่เมือง Gori สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจีย เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์และดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหภาพโซเวียตทันทีที่  ื้  ซึ่งเขาได้ครอบครองอำนาจเหนือสหภาพโซเวียตยาวนานเกือบ 30 ปี ในสมัยที่สตาลินดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหภาพโซเวียต ได้มีการสังหารพลเรือนไปมากถึง 20 ล้านคน และในปี พ.ศ. 2476 มีชาวยูเครนเสียชีวิตถึง 7 ล้านคน ซึ่งชาวยูเครนส่วนใหญ่เสียชีวิตจากการขาดแคลนอาหาร และสตาลินยังเป็นผู้ที่ทำให้สหภาพโซเวียตมีชัยชนะเหนือนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งนี้อีกด้วยและเขาถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2496 ขณะมีอายุ 74 ปี เขาถึงแก่กรรมเนื่องจากทะเลาะกับ นิกิตา ครุสซอฟ อย่างรุนแรง ซึ่งครุสซอฟ ได้เป็นผู้นำสหภาพโซเวียตต่อจากสตาลิน โดยครุสซอฟได้มีการเปิดเผยรายละเอียดและสิ่งที่สตาลินเคยทำเอาไว้กับสหภาพโซเวียตในอดีต และได้สั่งทำลายรูปปั้นของเขาลง
 พลเอก เกออร์กี จูคอฟ (Georgy Konstantinovich Zhukov) (1 ธันวาคม 2439 - 18 มิถุนายน 2517) เขาทำงานในกองทัพตั้งแต่ปี 2458 จนถึงปี 2500 เขาเป็นผู้บัญชาการของกองทัพแดงในการโต้ตอบกองทัพนาซีเยอรมันในยุทธการที่สตาลินกราด และเขายังสามารถทำให้กองทัพโซเวียตได้ชัยชนะในยุทธการเคิร์สและเขายังทำให้กองทัพโซเวียตสามารถยึดครองกรุงเบอร์ลิน นครหลวงของเยอรมนีได้
 พลเอก คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี (Konstantin Rokossovsky) (21 ธันวาคม 2439 - 3 สิงหาคม 2511) เขาทำงานในกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปี 2457- 2460 ในกองทัพสหภาพโซเวียต 2460-2492 เป็นผู้บัญชาการกองทัพโปแลนด์ 2492-2499 และกลับมาสหภาพโซเวียตอีกครั้งหนึ่งในปี 2499-2511 เขาเป็นนายพลที่รับใช้กองทัพโซเวียตจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 2511 ด้วยอายุ 71 ปี
 พลเอก อะเลคซันดร์ วาซีเลฟสกี (Aleksandr Mikhaylovich Vasilevsky) (30 กันยายน 2438 - 5 ธันวาคม 2520) เขาทำงานให้กับกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปี 2458- 2460 กองทัพของสหภาพโซเวียต 2460-2502 โดยเขาได้ทำการวางแผนการรบร่วมกับ นายพลกอร์กี้ ชูคอฟ ในการตอบโต้กองทัพเยอรมนีและเขาได้ออกจากองทัพในปี พ.ศ. 2502
 พลเอก วาซีลี ชุยคอฟ (Vasily Ivanovich Chuikov) (12 กุมภาพันธ์ 2443 - 18 มีนาคม 2525) เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการปฏิวัติในรัสเซียเมื่อปี 2460 และเขาเป็นผู้ที่ทำให้กองทัพโซเวียตได้ชัยชนะในการรบที่ยุทธการสตาลินกราด
 พลเอก อีวาน โคเนฟ (28 ธันวาคม 2440 - 21 พฤษภาคม 2516) เขาเป็นผู้บัญชาการกองทัพแดงของโซเวียตและยังเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังของการปราบปรามการก่อกบฏในฮังการีในปี พ.ศ. 2499
 นายพล เลโอนิต โกโวลอฟ	(22 กุมภาพันธ์ 2440 - 19 มีนาคม 2498) เขาทำงานให้กับกองทัพแดงเมื่อปี พ.ศ. 2463 โดยเขาได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพแดงในการต้านกับกองทัพเยอรมนีที่กรุงเลนินกราด ซึ่งกรุงเลนินกราดได้ถูกกองทัพฝ่ายอักษะล้อมไว้นานกว่า 900 วัน ก็ยังไม่สามารถที่จะตีแตกได้
 นายพล เซมิออน ตีโมเชนโค	(Semyon Konstantinovich Timoshenko) (18 กุมภาพันธ์ 2438 - 31 มีนาคม 2513)
 นายพล นีโคไล บุลกานิน (Nikolai Fyodorovich Vatutin) (16 ธันวาคม 2444 - 14 เมษายน 2487)
 นายพล วาซีลี โซโคลอฟสกี	(Vasily Danilovich Sokolovsky) (21 กรกฎาคม 2440 - 10 พฤษภาคม 2511)
 นายพล คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ	(4 กุมภาพันธ์ 2424 - 2 ธันวาคม 2512)
 นายพล ดมิลีร์ ลีไลยูเชนโก
 นายพล อเล็กสกี้ แอนโทนอฟ
 นายพล อิวาน เฟดยุนนินสกี้
 นายพล วาเลเรียน โฟรลอฟ	
 นายพล วาซิลลี่ กอร์ดอฟ	
 นายพล มิคาอิล คีร์โพนอส
 นายพล พาเวล ไลบัลโก
 นายพลเรือ นิโคเลย์ คูเนสซอฟ (Nikolay Gerasimovich Kuznetsov) (24 กรกฎาคม 2447 - 6 ธันวาคม 2517) เริ่มเขาทำงานในกองทัพเรือโซเวียตเมือปี พ.ศ. 2463-2499 ต่อมาเขาได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพเรือโซเวียตในปี พ.ศ. 2484 ในการปฏิบัติการต่อสู้กับกองทัพนาซีเยอรมัน ร่วมกันกับ นายพล กอร์กี้ ชูคอฟ และ นายพล เซมโยน ทิโมเชนโก 
 พลเรือเอก อิวาน ยูมาเชฟ  (Ivan Stepanovich Yumashev) (9 ตุลาคม 2438 - 2 กันยายน 2515)
 พลเรือเอก วลาดิเมียร์ ตริบุคต์  (Vladimir Filippovich Tributs) (28 กรกฎาคม 2443 - 30 สิงหาคม 2520)

 ฝรั่งเศส 
thumb|right|150px|ชาร์ล เดอ โกล

 พลตรี ชาร์ล เดอ โกล (Charles de Gaulle) ผู้นำของฝรั่งเศส เขาได้ถูกนายเรโนด์ นายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศสในสมัยนั้น ส่งไปราชการทหารที่ลอนดอนในวันที่ 5 มิถุนายน 2483 พอหลังจากฝรั่งเศสได้พ่ายแพ้ต่อกองทัพนาซีแล้ว เขาได้ประกาศให้ชาวฝรั่งเศสทำการต่อสู้กับผู้รุกรานต่อไป และหลังสงครามสงบลง เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีแห่งฝรั่งเศส
 จอมพล ฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี (Jean de Lattre de Tassigny) 
 จอมพล อาลฟงซ์ จูน (Alphonse Juin) 
 พลเอกพิเศษ มอริซ กาเมอแลง (Maurice Gamelin) 
 พลเอกพิเศษ แมกซิม เวก็อง (Maxime Weygand) 
 จอมพลเรือ ฟร็องซัว ดาล็อง (François Darlan) 

 จีน 
thumb|right|150px|เจียง ไคเช็ก
 จอมพลสูงสุด เจียง ไคเช็ก (Chiang Kai-shek) ผู้นำของสาธารณรัฐจีน
 นายพล หยาน ซีซาน (Yan Xishan) เป็นอดีตขุนศึกจากชานซีซึ่งต่อสู้รบร่วมกับเจียง ไคเชกในสงครามต่อต้านจีน
 นายพล เฉิน เฉิง (Chen Cheng) เป็นนายพลแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน และนักการเมืองคนสำคัญในสภาทหารแห่งชาติ
 นายพล จาง เสฺวเหลียง (Zhang Xueliang) 
 จอมพล จู เต๋อ (Zhu De) เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพสายที่ 8 และเป็นผู้นำทหารระดับสูงภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีน
 นายพล เซฺว เยฺว่ (Xue Yue) เป็นนายพลแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนและผู้บัญชาการแห่งภูมิภาคทหารที่เก้า
 นายพล หลี่ ซ่งเริน (Li Zongren) เป็นอดีตขุนศึกจากกวางสีซึ่งต่อสู้รบร่วมกับเจียง ไคเชกในสงครามต่อต้านจีน
 นายพล ไป่ ฉงซี (Bai Chongxi) เป็นพันธมิตรใกล้ชิดของขุนศึกจากกวางสีนามว่า หลี่ ซ่งเริน และรองหัวหน้าเสนาธิการทหารของสภาทหารแห่งชาติ
 จอมพลเรือ เฉิน เชากวน (Chen Shaokuan) 
 พลเรือเอก เฉิน ซี (Chen Ce) 
 พลเรือเอก เสิ่น หงเล่ย (Shen Honglie) 

 ออสเตรเลีย 
 พลโท เวอร์นอน สเตอร์ดี้
 พลเอก โทมัส เบลมีย์
 พลโท เอ็ดมุนด์ เฮอร์ริง
 พลโท เลสลี่ มอร์เชด
 พลเรือโท จอห์น เกรกอรี เครซ

 แคนาดา 
 พลเอก แฮร์รี่ เครราร์
 พลโท กาย ซิเมินดส์
 พลโท แอนดรูว์ แมคนอตัน
 พลอากาศโท จอร์จ ครอยล์
 พลอากาศเอก ลอยด์ ซามูเอล บรีดเนอร์

 แอฟริกาใต้ 
 พลตรี เอเวเรด พูล
 พลตรี แดน พีนาร์
 พลเอก จอร์จ บริงค์
 พลเอก เฮนดริค คลอปเปอร์
 พลตรี ไอแซก ปิแอร์ เดอ วิลเลิร์ส
 พลเรือตรี จอห์น เกรกอรี เครซ

 นิวซีแลนด์ 
 พลโท เบอร์นาร์ด เฟรย์เบิร์ก บารอนเฟรย์เบิร์กที่ 1
 พลอากาศเอก คีท พาร์ก
 พลอากาศโท โรเดอริค คารร์

 โปแลนด์ 
 จอมพล เอ็ดเวิร์ด ริดซ์ สมิกลี่
 พลเอก วลาดิสลาฟ ซีกอร์สกี
 พลเอก ววาดึสวัฟ แอนเดอร์
 จอมพล มิชาล โรลา-ซิมีแยร์สกี้

 เนเธอร์แลนด์ 
 พลเอก แฮ็นรี วิงเกิลมัน
 พลเรือโท คอนราด เฮลฟริช

 ลักเซมเบิร์ก 
 นายเอมีล สเปลเลอร์

 ยูโกสลาเวีย 
 พลเอกแห่งกองทัพ ดราฌา มิฮาอิลอวิช
 จอมพล ยอซีป บรอซ ตีโต

 ฝ่ายอักษะ 

 นาซีเยอรมัน 
thumb|right|150px|อดอล์ฟ ฮิตเลอร์
thumb|right|150px|แฮร์มัน เกอริง
thumb|right|150px|ไฮน์ริช ฮิมเลอร์
 กองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (Oberkommando der Wehrmacht)
 ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแวร์มัคท์ (Oberste befehlshaber der Wehrmacht)
 ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (ปี 1935–1945) 
 จอมพลเรือ คาร์ล เดอนิทซ์ (ปี 1945)
 หัวหน้ากองบัญชาการใหญ่แห่งแวร์มัคท์ (Chef des Oberkommandos der Wehrmacht) – เทียบเท่ารัฐมนตรีกลาโหม
  จอมพล วิลเฮล์ม ไคเทิล (ปี 1938–1945)
 เสนาธิการกิจการทหารแห่งแวร์มัคท์ (Chef des Wehrmachtführungsstabes der Wehrmacht)
 พลเอกอาวุโส อัลเฟรด โยเดิล (ปี 1939–1945)
 กองบัญชาการใหญ่กองทัพบก (Oberkommando des Heeres)
 ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพบก (Oberbefehlshaber des Heeres)
 พลเอกอาวุโส แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์ (ปี 1935–1938)
 จอมพล วัลเทอร์ ฟ็อน เบราคิทช์ (ปี 1938–1941)
 ฟือเรอร์และนายกรัฐมนตรี อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (ปี 1941–1945)
 จอมพล แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์ (ปี 1945)
 เสนาธิการกองทัพบก (Generalstabschef des Heeres)
 พลเอกทหารปืนใหญ่ ลูทวิช เบ็ค (ปี 1935–1938)
 พลเอกอาวุโส ฟรันทซ์ ฮัลเดอร์ (ปี 1938–1942)
 พลเอกอาวุโส ควร์ท ไซทซ์เลอร์ (ปี 1942–1944)
 พลโท อาด็อล์ฟ ฮ็อยซิงเงอร์ (ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่ง; กรกฎาคม 1944)
 พลเอกอาวุโส ไฮนทซ์ กูเดรีอัน (ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่ง; 1944–1945)
 พลเอกทหารราบ ฮันส์ เครพส์ (ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่ง; มีนาคม–พฤษภาคม 1945)
 จอมพล วิลเฮล์ม ไคเทิล (ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่ง; 1-13 พฤษภาคม 1945)
 พลเอกอาวุโส อัลเฟรท โยเดิล (ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่ง; 13-23 พฤษภาคม 1945)
 กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือ (Oberkommando der Marine)
 ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ (Oberbefehlshaber der Marine)
 จอมพลเรือ เอริช เรเดอร์ (ปี 1928–1943)
 จอมพลเรือ คาร์ล เดอนิทซ์ (ปี 1943–1945)
 พลเรือเอกอาวุโส ฮันส์-เกออร์ค ฟ็อน ฟรีเดอบวร์ค (ปี 1945)
 กองบัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ (Oberkommando der Luftwaffe)
 ผู้บัญชาการใหญ่กองทัพอากาศ (Oberbefehlshaber  der Luftwaffe)
 จอมพลไรช์ แฮร์มัน เกอริง (ปี 1935–1945)
 จอมพลอากาศ โรแบร์ท ฟ็อน ไกรม์ (ปี 1945)
 กองทัพบกกลุ่มเหนือ (Heeresgruppe Nord)
 จอมพล เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค
 จอมพล วิลเฮ็ล์ม ริทเทอร์ ฟ็อน เลพ
 จอมพล กึนเทอร์ ฟ็อน คลูเกอ
 จอมพล วัลเทอร์ โมเดิล
 พลเอกอาวุโส เกออร์ค ลินเดอมัน
 พลเอกอาวุโส โยฮันเนส ฟรีสเนอร์
 จอมพล แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์
 พลเอกอาวุโส โลทาร์ เร็นดูลิค
 กองทัพบกกลุ่มกลาง (Heeresgruppe Mitte)
 จอมพล เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค
 จอมพล กึนเทอร์ ฟ็อน คลูเกอ
 จอมพล แอ็นสท์ บุช
 พลเอกอาวุโส วัลเทอร์ โมเดิล
 พลเอกอาวุโส เกออร์ค-ฮันส์ ไรน์ฮาร์ท
 พลเอกอาวุโส แฟร์ดีนันท์ เชอร์เนอร์
 กองทัพบกกลุ่มใต้ (Heeresgruppe Süd)
 จอมพล แกร์ท ฟ็อน รุนท์ชเต็ท
 จอมพล วัลเทอร์ ฟ็อน ไรเชอเนา
 จอมพล เฟดอร์ ฟ็อน บ็อค
 จอมพล มัคซีมีลีอาน ฟ็อน ไวชส์
 จอมพล เอริช ฟ็อน มันชไตน์
 พลเอกอาวุโส โยฮันเนส ฟรีสเนอร์
 พลเอกทหารราบ อ็อทโท เวอเลอร์
 กองทัพยานเกราะแอฟริกา (Panzerarmee Afrika)
 พลเอกอาวุโส แอร์วีน ร็อมเมิล
 พลเอกทหารยานเกราะ ลูทวิช ครือเว็ล
 จอมพล แอร์วีน ร็อมเมิล
 พลเอกทหารยานเกราะ เกออร์ค ชตุมเมอ
 จอมพล แอร์วีน ร็อมเมิล
 พลเอกทหารยานเกราะ กุสทัพ เฟน
 จอมพล แอร์วีน ร็อมเมิล
 พลเอกอาวุโส ฮันส์-เยือร์เกิน ฟ็อน อาร์นิม
 องค์การชุทซ์ชตัฟเฟิล (SS)
 ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส ไฮน์ริช ฮิมเลอร์
 เซ็พ ดีทริช
 ควร์ท ดาลือเกอ

 ราชอาณาจักรอิตาลี 

thumb|right|150px|เบนิโต มุสโสลินี
thumb|right|150px|ปีเอโตร บาโดลโย
thumb|right|150px|อิตาโล บัลโบ

 พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี (11 พฤศจิกายน 2412 - 28 ธันวาคม 2490) พระมหากษัตริย์อิตาลี และประมุขสูงสุดของกองทัพอิตาลี
 สิบโท เบนิโต มุสโสลินี (Benito Mussolini) (29 กรกฎาคม 2426 - 28 เมษายน 2488) ผู้นำของอิตาลี ซึ่งเขาได้นำพาอิตาลีไปอยู่ฝ่ายเดียวกันกับนาซีเยอรมัน และก่อนสงครามสิ้นสุดลง เขากับภรรยาถูกฝ่ายคอมมิวนิสต์ลอบสังหารเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2488 โดยศพของเขากับภรรยาถูกลากไปที่ Piazzale Loreto (มิลาน) และถูกห้อยหัวลงที่หน้าปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง
 จอมพล ปีเอโตร บาโดลโย (28 กันยายน 2414 - 1 พฤศจิกายน 2499) จอมพลแห่งกองทัพอิตาลี หนึ่งในผู้นำกองทัพอิตาลีในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง ลาออกจากตำแหน่งจอมพลหลังพ่ายแพ้ให้กรีซในปี พ.ศ. 2483 ในปี พ.ศ. 2486 ได้เป็นผู้มีส่วนร่วมในการจัดการให้อิตาลีลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร และจัดตั้งรัฐบาลฝ่ายนิยมกษัตริย์ขึ้นในภาคใต้ของอิตาลี
 จอมพล โรดอลโฟ กราซีอานี (11 สิงหาคม 2425 - 11 มกราคม ค.ศ. 2498) จอมพลแห่งกองทัพอิตาลี หนึ่งในผู้นำกองทัพอิตาลีในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการอาณานิคมแอฟริกาเหนือของอิตาลีและผู้ว่าการอาณานิคมลิเบียของอิตาลี หลังพ่ายแพ้ให้กับฝ่ายอังกฤษในการบุกอียิปต์ เขาจึงลาออกจากตำแหน่งดังกล่าวในปี พ.ศ. 2484 หลังมุสโสลินีสิ้นอำนาจจากการถูกรัฐประหาร พ.ศ. 2486 กราซีอานิยังคงเป็นนายทหารคนเดียวที่ยังคงภักดีต่อมุสโสลินี เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลี และควบคุมกองทัพผสมอิตาลี-เยอรมนี "กองทัพลีกูเรียที่ 97" (LXXXXVII "Liguria" Army) 
 จอมพล อูโก กาวัลเลโร (20 กันยายน 2423 - 13 กันยายน 2486) ผู้บัญชาการทหารบกแห่งกองทัพราชอาณาจักรอิตาลีในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาได้นำทัพอิตาลีในการทำสงครามกับกรีซซึ่งประสบกับความล้มเหลว 
 จอมพล โจวันนี เมสเซ (10 ธันวาคม 2426 - 18 ธันวาคม 2511) ผู้บัญชาการกองทัพน้อยของอิตาลีในรัสเซีย (Corpo di Spedizione Italiano in Russia, CSIR) กองกำลังดังกล่าวนี้ร่วมมือกับกองทัพนาซีเยอรมนีรบกับฝ่ายสหภาพโซเวียตในแนวรบด้านตะวันออก
 จอมพล เอ็ตทอร์ บัสติโก
 จอมพล เอมีลีโอ เด โบโน
 พลเอก มารีโอ โรอัตตา
 พลเอก อัลเฟรโด กุซโซนี
 พลเอก วิตโตริโอ แอมโบรซิโอ
 พลเอก จูเซปเป แคสเทลาโน
 พลเรือเอก อาร์ตูโร ริคาร์ดี (30 ตุลาคม 2421 - 20 ธันวาคม 2509) พลเรือเอกและผู้บัญชาการทหารเรือแห่งราชนาวีอิตาลีระหว่าง พ.ศ. 2483 - พ.ศ. 2486
 พลเรือเอก แอนเจโล่ ลาชิโน
 พลเรือเอก อินิโก แคมปิโอนี่
 พลเรือเอก จูเซปเป ฟิโอราวันโซ
 พลเรือเอก อัลแบร์โต ดา ซาร่า
 จอมพลอากาศ อิตาโล บัลโบ (6 มิถุนายน 2439 - 28 มิถุนายน 2483) ผู้บัญชาการทหารอากาศแห่งกองทัพอากาศราชอาณาจักรอิตาลีตั้งแต่คริสต์ทศวรรษที่ 1930 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2483 และเป็นผู้ควบคุมกองทัพที่ 10 ของอิตาลีในลิเบียตราบจนเสียชีวิต 
 เสนาธิการทหารอากาศ รีโน คอร์โซ ฟูเรียร์
 เสนาธิการทหารอากาศ ฟรันเชสโก ปริโกโล

 จักรวรรดิญี่ปุ่น 

thumb|right|150px|พลเอกฮิเดกิ โตโจ  นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น คนที่ 27
thumb|right|150px|ฮาจิเมะ ซูงิยามะ
thumb|right|150px|อิโซโรกุ ยามาโมโตะ

 จักรพรรดิฮิโระฮิโตะ (29 เมษายน 2444 - 7 มกราคม 2532) ระหว่างสงครามทรงพระราชทานคำปรึกษาด้านนโยบายแก่ผู้นำทางทหาร ตลอดจนพระราชทานขวัญกำลังใจ
 พลเอก ฮิเดกิ โทโจ (30 ธันวาคม 2427 - 23 ธันวาคม 2491) นายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ภายหลังแพ้สงครามได้กระทำอัตวินิบาตกรรมแต่ไม่สำเร็จ และถูกพิจารณาคดีในฐานะอาชญากรสงคราม
 จอมพล ฮาจิเมะ ซูงิยามะ (1 มกราคม 2423 - 12 กันยายน 2488) จอมพลและเสนาธิการทหารบกของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2483 – พ.ศ. 2487
 จอมพล เจ้าชายโคโตฮิโตะ คังอินโนะมิยะ (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2409 - 21 พฤษภาคม 2488) จอมพลและเสนาธิการกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2474 – พ.ศ. 2483
 จอมพล ฮิซาอิจิ เทราอุจิ 
 จอมพล ชุนโรกุ ฮาตะ (26 กรกฎาคม 2422 - 10 พฤษภาคม 2505) จอมพลแห่งกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฮาตะเป็นผู้นำกองกำลังญี่ปุ่นระหว่างสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
 พลเอก โคะเระชิกะ อะนะมิ (21 กุมภาพันธ์ 2430 - 15 สิงหาคม 2488) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม ภายหลังแพ้สงครามได้กระทำอัตวินิบาตกรรม
 จอมพลเรือ โอซามิ นางาโนะ (15 มิถุนายน 2423 - 5 มกราคม 2490) จอมพลเรือและหัวหน้าคณะกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2484 – พ.ศ. 2487
 จอมพลเรือ เจ้าชายฮิโรยาซุ ฟูชิมิโนะมิยะ (16 ตุลาคม 2418 — 16 สิงหาคม 2489) จอมพลเรือและหัวหน้าคณะกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 – พ.ศ. 2484
 จอมพลเรือ อิโซโรกุ ยามาโมโตะ (4 เมษายน 2427 - 18 เมษายน 2486) ผู้บัญชาการกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น
 จอมพลเรือ มิเนอิจิ โคกะ 
 พลเรือเอก ชูอิจิ นางูโมะ (25 มีนาคม 2430 - 6 กรกฎาคม 2487) ผู้บัญชาการกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามหลัก เช่น การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์, การทิ้งระเบิดดาร์วินและยุทธนาวีที่มิดเวย์ นางูโมะเป็นผู้นำกองกำลังญี่ปุ่นระหว่างยุทธการที่ไซปัน
 พลเรือเอก โซเอมุ โทโยดะ (22 พฤษภาคม 2428 - 22 กันยายน 2500) พลเรือเอกและผู้บัญชาการกองเรือผสมของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2487 – พ.ศ. 2488
 พลเรือโท จิซาบุโร โอซาวะ 
 พลเอก โคทาโร่ นากามูระ (28 สิงหาคม 2424 - 29 สิงหาคม 2490) ผู้บัญชาการกองทัพภาคตะวันออก (คันโต และ ฮนชู)
 พลเอก โทโมยูกิ ยามาชิตะ (8 พฤศจิกายน 2428 - 23 กุมภาพันธ์ 2489) ในยศพลโทเขานำกำลังเข้ายึดสิงคโปร์และมาลายาของอังกฤษ
 พลเอก อิวาเนะ มัตสึอิ 
 พลเอก ทาดามิจิ คูริบายาชิ (7 กรกฎาคม 2434 - 23 มีนาคม 2488) ผู้นำกำลังเข้ายึดฮ่องกง และผู้บัญชาการในยุทธการที่อิโวะจิมะ
 พลโท ฮะรุกิชิ เฮียะกุตะเกะ (25 พฤษภาคม 2431 - 10 มีนาคม 2490) ผู้บัญชาการกองกำลังญี่ปุ่นที่นำกำลังเข้ายึดปาปัวนิวกินี และหมู่เกาะโดยรอบ
 พลโท อาเกโตะ นากามูระ (1 เมษายน ค.ศ. 2432 – 12 กันยายน 2509) ผู้บัญชาการกองทัพญี่ปุ่นประจำประเทศไทย เป็นนายพลระดับสูงเพียงไม่กี่คนที่รอดพ้นโทษประหาร
 พลโท โยะชิสึงุ ไซโต (2 พฤศจิกายน 2433 - 6 กรกฎาคม 2487) ผู้บัญชาการในยุทธการไซปัน

 ราชอาณาจักรฮังการี 

thumb|right|150px|กุสตาฟ ยานี

 พลเอกอาวุโส กุสตาฟ ยานี
 พลเอกอาวุโส เดซโซ ลาสซโล
 พลเอกอาวุโส เกซา ลาคาตอส
 พลเอกอาวุโส ฟีเรนซ์ ซอมบาเธลี่
 พลเอกอาวุโส เบลา มิกลอส
 พลเอกอาวุโส อิวาน ฮินดี
 พันตรี แฟแร็นตส์ ซาลอชี

 ราชอาณาจักรไทย 

thumb|right|150px|จอมพล ป. พิบูลสงคราม  นายกรัฐมนตรีไทย คนที่ 3
thumb|right|150px|จรูญ รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์

 จอมพล ป. พิบูลสงคราม (14 กรกฎาคม 2440 - 11 มิถุนายน 2507) นายกรัฐมนตรีของไทย ผู้บัญชาการทหารบก การปกครองในสมัยนี้อยู่ภายในแนวคิดลัทธิชาตินิยมทางเศรษฐกิจและนโยบายการต่อต้านชาวจีน จอมพล ป. ได้ตัดสินใจนำไทยเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิญี่ปุ่นในปลายปี พ.ศ. 2484 และยอมให้ญี่ปุ่นใช้ไทยเป็นทางผ่านในการเคลื่อนทัพเข้าสู่พม่าและมลายา เขาได้ลาออกจากนายกรัฐมนตรีในปี พ.ศ. 2487
 พลโท พิชิต เกรียงศักดิ์พิชิต
 พลเอก พจน์ พหลโยธิน
 พลโท จรูญ รัตนกุล เสรีเริงฤทธิ์ (27 ตุลาคม 2438 - 19 กรกฎาคม 2526) ผู้นำกองทัพพายัพเข้ารุกรานพม่ามีส่วนสำคัญในการก่อตั้งสหรัฐไทยเดิม
 พลโท จิร วิชิตสงคราม
 พลโท ผิน ชุณหะวัณ (14 ตุลาคม 2434 - 26 มกราคม 2516) ผู้บัญชาการกองพลที่ 3 แห่งกองทัพพายัพ ต่อมาได้เป็นรองแม่ทัพแห่งกองทัพพายัพ ภายหลังได้เป็นข้าหลวงทหารประจำสหรัฐไทยเดิม 
 พลเรือเอก สินธุ์ กมลนาวิน
 นาวาเอก หลวงพร้อมวีระพันธ์
 นาวาตรี ชั้น สิงหชาญ
 เรือเอก ประทิน ไชยปัญญา
 นาวาตรี ใบ เทศนะสดับ
 เรือเอก กระวิน ธรรมพิทักษ์
 พลอากาศโท มุนี มหาสันทนะ เวชยันตรังสฤษฏ์
 พลอากาศโท บุญเจียม โกมลมิศร์
 พลอากาศโท กาพย์ ทัตตานนท์
 นาวาอากาศตรี หม่อมหลวงประวาศ ชุมสาย
 เรืออากาศเอก คำรบ เปล่งขำ
 เรืออากาศเอก เทอดศักดิ์ วรทรัพย์
 พลอากาศตรี ฟื้น รณนภากาศ ฤทธาคนี
 นาวาอากาศตรี เฉลิมเกียรติ วัฒนางกูร

 ราชอาณาจักรโรมาเนีย 

thumb|right|150px|อียอน อันตอเนสกู

 จอมพล อียอน อันตอเนสกู (14 มิถุนายน 2425 - 1 มิถุนายน 2489) นายกรัฐมนตรีของโรมาเนีย
 พลเอก ปีเตอร์ ดูมิเทรสคู
 พลเอก คอนสแตนติน คอนสแตนติเนสคู-คลาปส์
 พลเอก จอร์จ อัฟราเมสคู
 พลเอก ไอออน มิเฮล ราโควิตซา
 พลเอก วาซิล อตานาซิอู
 พลเอก มิเฮล ลาสการ์
 พลเอก คอนสแตนติน ซานาเทสคู
 พลโท คอนสแตนติน นิโคเลสคู
 พลโท คอร์เนลู ดรากาลิน่า
 พลตรี ไอออน ดูมิตราเช
 พลตรี จอร์จ มาโนลิอู
 พลจัตวา ดูมิทรู ดามาเซียนู
 พลจัตวา คอร์เนลู เตโอโดรินี่

 ราชอาณาจักรบัลแกเรีย 
 พันตรี สโตยาน สโตยานอฟ
 พลเอกอาวุโส วลาดิมีร์ สตอยเชฟ

 สโลวาเกีย 
 พลตรี เฟอร์ดินานด์ ชัตลอช

 อื่น ๆ 

 ฟินแลนด์ 
 จอมพล คาร์ล กุสตาฟ เอมิล มันเนอร์เฮม
 พลโท รูเบน ลากุส
 พลเอก เอริค เฮนริชส์
 พลเอก วิลโฮ เพตเตอร์ เนะโนะเน็น
 พลเอก ปาโว ตัลเวลา

 พม่า 
 พลตรี อองซาน

 ยูเครน 
 พลเอก โรมัน ชูเควิช