wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เอไดน์
เอไดน์  เป็นชื่อเรียกมนุษย์ กลุ่มหนึ่ง ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน กล่าวคือ เป็นมนุษย์กลุ่มที่เดินทางเข้ามาถึงแผ่นดินเบเลริอันด์จำนวนสามตระกูลแรก นับแต่ยุคที่หนึ่งของอาร์ดา และได้เป็นสหายเอลฟ์

คำว่า 'เอไดน์' เป็นภาษาซินดาริน รูปเอกพจน์คือ อดาน (Adan) เดิมเป็นคำที่หมายถึง มนุษย์ ซึ่งเป็นบุตรแห่งอิลูวาทาร์เช่นเดียวกัน มีความหมายว่า "ทุติยชน" หรือผองชนลำดับที่สอง เนื่องจากพวกเขา "ตื่น" ขึ้นภายหลังพวกเอลฟ์ ซึ่งเป็นปฐมชน หรือผู้เกิดก่อน  ในภาษาเควนยาเรียกว่า อทานิ (Atani) รูปเอกพจน์คือ อทาน (Atan)

สามตระกูลใหญ่ของเอไดน์ได้แก่

 ตระกูลเบออร์ เป็นชนที่มีรูปร่างล่ำสันแข็งแรง ผมสีดำ ลักษณะคล้ายชาวโนลดอร์มากที่สุด ชนกลุ่มนี้เดินทางข้ามเทือกเขาเอเร็ดลูอินมาเป็นกลุ่มแรก และฟินร็อด เฟลากุนด์ เป็นผู้แรกที่ได้มาพบ ชาวตระกูลเบออร์จึงภักดีต่อราชสกุลฟินาร์ฟิน ภายหลังได้รับมอบแว่นแคว้นศักดินา ลาดรอส เป็นของตนเอง (ลาดรอส อยู่ในเขตอาณาจักรดอร์โธนิออน)
 ชาวฮาลาดิน หรือ ผองชนแห่งฮาเล็ธ เป็นชนที่มีรูปร่างสันทัด ผมสีดำ คล้ายชาวเบออร์ แต่ร่างเล็กกว่า ชนกลุ่มนี้ชื่นชอบใช้ชีวิตอิสระอยู่ในป่า พวกเขาตั้งถิ่นฐานอยู่ในป่าเบรธิล ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือของโดริอัธ 
 ตระกูลมารัค แต่ภายหลังเป็นที่รู้จักในชื่อ ตระกูลฮาดอร์ ชนกลุ่มนี้มีรูปร่างสูง เรือนผมสีทอง ลักษณะคล้ายชาววันยาร์ แต่มีความกล้าหาญและชำนาญการศึก พวกนี้มีจำนวนมากที่สุด ภักดีต่อราชสกุลฟิงโกลฟิน ได้รับแว่นแคว้นศักดินา ดอร์-โลมิน อยู่ในฮิธลุม

หลังสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง สายเลือดของชาวเอไดน์ที่สืบทอดต่อมายังชาวนูเมนอร์ คือเอลรอส ทาร์-มินยาทัวร์ ผู้เป็นบุตรของเออาเรนดิล (บุตรของทูออร์แห่งตระกูลฮาดอร์) และเอลวิง (บุตรีของดิออร์ ผู้บุตรของเบเรนแห่งตระกูลเบออร์)
# อุเทน เตชะไพบูลย์
อุเทน เตชะไพบูลย์ (3 มกราคม พ.ศ. 2456 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550สิ้น'อุเทน'เจ้าสัวใหญ่ ผู้ก่อตั้งแบงก์ศรีนคร ข่าวจากไทยรัฐ) เป็นคนไทยเชื้อสายจีนที่ในสมัยหนึ่งได้ชื่อว่าเป็นมหาเศรษฐีของเมืองไทยดร.อุเทน เตชะไพบูลย์ ผู้ก่อตั้งธนาคารศรีนคร และมูลนิธิป่อเต็กตึ๊ง รวมถึงนิคมอุตสาหกรรมบางปู  

นายอุเทน เป็นผู้ร่วมก่อตั้ง บริษัท สุรามหาคุณ ที่ได้สัมปทานในการผลิตและจำหน่ายสุราของโรงงานสุราบางยี่ขัน ในชื่อ “แม่โขง” และ “กวางทอง”  เมื่อ พ.ศ. 2502 ก่อนจะสูญเสียธุรกิจนี้ไปจากการพ่ายแพ้การประมูลให้แก่นายเจริญ สิริวัฒนภักดี นอกจากนี้นายอุเทนยังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท วังเพชรบูรณ์  ผู้ก่อสร้างโครงการเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ปัจจุบัน คือ เซ็นทรัลเวิลด์)

นายอุเทน  เกิดในตระกูลแต้ มีบิดาชื่อนายแต้จือปิง (鄭子彬) มารดาชื่อนางไอ๋เหีย (靄霞) โดยก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็น "อุเทน" ได้ใช้ชื่อเดิมว่า  "แต้โหง่วเล้า" (鄭午樓) หรือในภาษาจีนกลางออกเสียงว่า "เจิ้งอู่โหลว" ซึ่งนายอุเทน เป็นบิดาของนายวิรุฬ เตชะไพบูลย์

การศึกษา
อุเทน เตชะไพบูลย์ จบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ (อสช 8893) และได้รับพระราชทานปริญญาศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ในปี พ.ศ. 2523 และปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง (พ.ศ. 2534) สังคมสงเคราะห์ศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ (พ.ศ. 2545) ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาบริหารการศึกษา จากสถาบันราชภัฏสวนสุนันทา (พ.ศ. 2546)

ชีวิตครอบครัว

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา. ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๖, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๘
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๐๗ ตอนที่ ๒๔๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๐, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๓
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๑๓ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๒, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๙
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๑๐ ตอนที่ ๕๗ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๒,  ๓ พฤษภาคม ๒๕๓๖
# ภาษาบราฮุอี
ภาษาบราฮุอี  เป็นภาษาตระกูลดราวิเดียนที่พูดโดยชาวบราฮุอีบางส่วน โดยหลักมีผู้พุดในบริเวณตอนกลางของแคว้นบาโลชิสถาน ประเทศปากีสถาน และมีชุมชนขนาดเล็กกระจายทั่วพื้นที่อิหร่าน, อัฟกานิสถาน และเติร์กเมนิสถาน และโดยชาวบราฮุอีที่อยู่ต่างประเทศในอิรัก, กาตาร์ และสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์"International Journal of Dravidian Linguistics, Volumes 36-37" department of linguistics, University of Kerala ภาษานี้เป็นภาษาที่อยู่ห่างจากประชากรที่พูดภาษาตระกูลดราวิเดียนที่ใกล้ที่สุดในอินเดียใต้ด้วยระยะทางมากกว่า  

เป็นภาษากลุ่มดราวิเดียนที่ได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มอิหร่านมาก เช่นจากภาษาบาโลจ เชื่อว่าเป็นส่วนที่เหลืออยู่ของภาษากลุ่มดราวิเดียนที่เคยแพร่กระจายในบริเวณดังกล่าว ก่อนที่ชาวอารยันจะอพยพเข้ามา นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่า ชาวบราฮุอีเป็นลุกหลานของกลุ่มชนที่เจ้าของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ ขณะที่สมมติฐานอื่นเชื่อว่าภาษานี้เกิดจากการกลมกลืนกันของภาษากลุ่มดราวิเดียนและอินโด-อารยันในยุคก่อนพระเวท

อักขรวิธี
อัหษรเปอร์เซีย-อาหรับ
ภาษาบราฮุอีเป็นภาษาตระกูลดราวิเดียนภาษาเดียวที่ไม่ได้เขียนด้วยอักษรฐานพราหมี แต่ใช้อักษรอาหรับตั้งแต่ครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20:

 อักษร  เทียบอักษรละติน  สัทอักษรสากล   á, a, i, u  , , ,    b     p     t     ŧ     (s)     j     c     (h)     x     d     đ     (z)     r     ŕ     z     ź     s     ş     (s)     (z)     (t)     (z)     ', (a), (i), (u)  , , ,    ģ     f     (k)     k     g     l     ļ     m     n     ń     v     h     (h)     y, í  ,    e  

อักษรละติน
เมื่อไม่นานมานี้ มีการประดิษฐ์อักษรวิธีฐานละตินชื่อว่า Brolikva (ชื่อย่อของ Brahui Roman Likvar) โดยคณะกรรมการภาษาบราฮุอีประจำมหาวิทยาลัยบาโลชิสถานที่เควตตาและใช้งานในหนังสือพิมพ์ Talár

ข้างล่างนี้คืออักขรวิธี Bráhuí Báşágal Brolikva แบบใหม่:

bápísyşvxezźģfúmnlgctŧrŕdođhjkaiuńļ

ตัวอย่าง
ไทย
มนุษย์ทั้งหลายเกิดมามีอิสระและเสมอภาคกันในเกียรติศักดิ์และสิทธิ ต่างมีเหตุผลและมโนธรรม และควรปฏิบัติต่อกันด้วยเจตนารมณ์แห่งภราดรภาพ

อักษรอาหรับ
مُچَّا اِنسَاںک آجو او اِزَّت نَا رِد اَٹ بَرےبَر وَدِى مَسُّنو. اوفتے پُهِى او دَلِىل رَسےںگَانے. اَندَادے وفتے اَسِ اےلو تون اِىلُمِى اے وَدِّفوئِى اے.

อักษรละติน
Muccá insáńk ájo o izzat ná rid aŧ barebar vadí massuno. Ofte puhí o dalíl raseńgáne. andáde ofte asi elo ton ílumí e vaddifoí e.
# สวัสดิ์ จำปาศรี
พันตำรวจเอกสวัสดิ์ จำปาศรี เกิดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2495 ที่ อ.ชุมพวง จ.นครราชสีมา โดยเป็นบุตรของพ่อซึ่งเป็นกำนัน ชื่อ นายทองคำ และแม่คือ นางกองศรี จำปาศรี

พ.ต.อ.สวัสดิ์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ปริญญาโท บริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ เริ่มรับราชการตำรวจ โดยเริ่มตั้งแต่เป็นลูกแถวและผู้บังคับหมู่ กองกำกับการสวัสดิภาพเด็กและเยาวชน และเป็นสารวัตรประจำแผนกสืบสวนสอบสวนในสถานีตำรวจแถบฝั่งธนบุรีหลายท้องที่นานถึง 25 ปี เช่น หนองค้างพลู, บางขุนเทียน เป็นต้น จนกระทั่งได้ลาออกจากราชการในปี พ.ศ. 2548 ในยศ พันตำรวจเอก (พ.ต.อ.) เพื่อออกมาเล่นการเมือง

โดยในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ได้ลงรับสมัคร ส.ส. ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในเขตบางขุนเทียน โดยได้เป็นผู้สมัครของพรรคประชาธิปัตย์อย่างกะทันหัน เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงตัวผู้สมัคร และ พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งในครั้งนั้น

จากนั้น พ.ต.อ.สวัสดิ์ จำปาศรี ก็ยังคงลงพื้นที่อย่างต่อเนื่อง ในการเลือกตั้งในปลายปี พ.ศ. 2550 พ.ต.อ.สวัสดิ์ ก็ยังคงสมัครในพื้นที่เดิมกับทางพรรคประชาธิปัตย์  แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง

ชีวิตส่วนตัว สมรสแล้วกับ นางรัตนา จำปาศรี (นามสกุลเดิม สุวภาพ) มีบุตรสาว 2 คน 

ต่อมา พ.ต.อ.สวัสดิ์ มีทำหน้าที่ที่ปรึกษาผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ม.ร.ว.สุขุมพันธุ์ บริพัตรกทม.คิดเพิ่มค่าเวนคืนสร้างถนน (14 สิงหาคม 2552)
# เบเลริอันด์
เบเลริอันด์ (Beleriand) เป็นชื่อดินแดนแห่งหนึ่งในโลกจินตนาการ มิดเดิลเอิร์ธ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแผ่นดินมิดเดิลเอิร์ธ ทางฟากตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (หรือเทือกเขาสีน้ำเงิน ด้านตะวันตกของแคว้นไชร์ ใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์) ติดกับมหาสาคร หรือเบเลกายร์ ปรากฏเป็นฉากหลังสำคัญอยู่ในเรื่อง ซิลมาริลลิออน งานเขียนอื่นๆ ของโทลคีนที่เกี่ยวข้องกับแผ่นดินเบเลริอันด์ ได้แก่ The Lays of Beleriand, ตำนานบุตรแห่งฮูริน (The Children of Hurin), The Book of Lost Tales และอื่นๆ ในหนังสือชุด ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ

อาณาเขตเบเลริอันด์ ด้านตะวันตกจรดทะเลเบเลกายร์ ด้านตะวันออกจรดเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ทิศเหนือจรดทุ่งอาร์ด-กาเลน ทิศใต้แผ่ไปถึงผืนป่าเทาร์-อิม-ดุยนัธ มีแม่น้ำสายหลักอยู่สองสาย ได้แก่แม่น้ำซิริออน กับแม่น้ำเกลิออน  แม่น้ำซิริออนเป็นแม่น้ำใหญ่กว่า ไหลผ่านกึ่งกลางแผ่นดินเบเลริอันด์ แบ่งพื้นดินออกเป็นเบเลริอันด์ตะวันออก และเบเลริอันด์ตะวันตก  ส่วนแม่น้ำเกลิออนแม้จะแคบกว่า แต่ยาวกว่า ไหลผ่านเบเลริอันด์ตะวันออกเลียบไปกับแนวเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ฟากตะวันออกของเกลิออนเป็นแผ่นดินที่เรียกว่า ออสซิริอันด์ มีแควสาขาอีกหกสายไหลจากเอเร็ดลูอินลงมาบรรจบกับเกลิออน ดังนั้นบางครั้งก็เรียกดินแดนนี้ว่า 'แผ่นดินแห่งแม่น้ำทั้งเจ็ด' หรือ 'ดินแดนสัตตนที'

แผ่นดินเบเลริอันด์ถึงคราววิบัติจนล่มจมลงสู่ใต้มหาสมุทร เมื่อครั้งสงครามแห่งความโกรธา อันเป็นสงครามเทพ ระหว่างทัพของวาลาร์ กับมอร์กอธ เป็นอันสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง คงเหลือแต่เพียงแผ่นดินซึ่งเป็นที่ตั้งหลุมศพของมอร์เวน ทูริน และนิเอนอร์ ที่ยังโผล่พ้นมหาสมุทรอยู่ เรียกว่า 'โทลมอร์เวน'

อาณาจักรต่างๆ ในเบเลริอันด์

 กอนโดลิน (ตั้งในปีที่ 116 ของยุคแห่งตะวัน) 
 ดอร์-โลมิน (ตั้งในปีที่ 50 ของยุคแห่งตะวัน มอบให้แก่มนุษย์ในปีที่ 400) 
 โดริอัธ (ก่อตั้งในปีทวิพฤกษาศกที่ 1152) 
 เบเลริอันด์ตะวันออก  
 ธาร์เกลิออน (ตั้งในปีที่ 7 ของยุคแห่งตะวัน) 
 นาร์โกธรอนด์ (ตั้งในปีที่ 102 ของยุคแห่งตะวัน) 
 เนฟรัสต์   
 ฟาลัส
 พรมแดนมายดรอส  (ตั้งในปีที่ 7 ของยุคแห่งตะวัน) 
 ช่องแคบมากลอร์ (ตั้งในปีที่ 7 ของยุคแห่งตะวัน)
 ออสซิริอันด์ (หรือ ลินดอน ก่อตั้งปีทวิพฤกษาศกที่ 1350) 
 ช่องแคบอะกลอน 
 อะมอนเอเร็บ (ตั้งในปีที่ 7 ของยุคแห่งตะวัน) 
 อาร์แวร์นิเอน (ตั้งในปีที่ 511 ของยุคแห่งตะวัน)
 เอสโตลัด 
 ฮิธลุม (ตั้งในปีที่ 1 ของยุคแห่งตะวัน)
 ฮิมลัด (ตั้งในปีที่ 7 ของยุคแห่งตะวัน)
# อรุณ กิติยากร ณ อยุธยา
ท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม: สนิทวงศ์ ณ อยุธยา; 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 − 29 กันยายน พ.ศ. 2551) เป็นภริยาของหม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร และพระเชษฐนี  (พี่สะใภ้) ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2470 เป็นธิดาของหม่อมหลวงจรูญ สนิทวงศ์ (หลวงจรูญสนิทวงศ์) กับหม่อมหลวงรวง สนิทวงศ์ สำเร็จการศึกษาจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ และกลับมาเป็นครูที่โรงเรียนสาธิตประสานมิตร ภายหลังได้ลาออกมาประกอบอาชีพส่วนตัว สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา ข่าวในพระราชสำนัก, วันที่ 29 มกราคม 2552

ท่านผู้หญิงอรุณเป็นคุณหญิงจากการรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับตระกูลจุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้า เมื่อ วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2512  ชั้นทุติยจุลจอมเกล้า เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2530

ท่านผู้หญิงอรุณ กิติยากร ณ อยุธยา สมรสกับหม่อมราชวงศ์กัลยาณกิติ์ กิติยากร มีบุตรธิดา 2 คน  คือ
 ร้อยโท หม่อมหลวงพลายชุมพล กิติยากร (12 สิงหาคม 2501 − 26 ธันวาคม 2559) สมรสกับอภิญญา กิติยากร ณ อยุธยา (สกุลเดิม สุวรรณวิหค)
 หม่อมหลวงสิริณา กิติยากร สมรสกับปิยะ จิตตาลาน

เครื่องราชอิสริยาภรณ์
# มอร์ดอร์
มอร์ดอร์ (Mordor) เป็นชื่อดินแดนแห่งหนึ่งในจินตนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเป็นที่ตั้งอาณาจักรอันชั่วร้ายของ เซารอน คำว่า มอร์ดอร์ เป็นภาษาซินดาริน มีความหมายว่า 'แผ่นดินแห่งความมืด'

มอร์ดอร์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของมิดเดิลเอิร์ธ ในกำบังของเทือกเขาเอเฟลดูอัธ และเอเร็ดลิธุย ข้างตะวันออกของแม่น้ำอันดูอิน จึงตั้งประชิดอยู่ทางตะวันออกของอาณาจักรกอนดอร์

ภายในมอร์ดอร์เป็นที่ตั้งของ บารัดดูร์ หอคอยทมิฬ ซึ่งเป็นที่อยู่ของเซารอน นอกจากนี้ยังมีเมาท์ดูม หรือ โอโรดรูอิน หรือภูมรณะ ซึ่งเป็นภูเขาไฟที่เปิดสู่แหล่งลาวาใต้พิภพ เป็นที่ที่มีอัคคีความร้อนสูงที่สุดบนมิดเดิลเอิร์ธ เป็นสถานที่เพียงแห่งเดียวที่สามารถหลอมสร้างแหวนเอกธำมรงค์ และเป็นที่เดียวที่ทำลายมันลงได้ เมาท์ดูมคือจุดหมายในการเดินทางของโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และ แซมไวส์ แกมจี ในภารกิจทำลายแหวนเอกในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์

การเข้าสู่มอร์ดอร์ สามารถเข้าได้จากทางทิศเหนือ ผ่านประตูดำแห่งมอร์ดอร์ ชื่อว่า 'โมรันนอน' ซึ่งตั้งอยู่ที่ช่องแคบเชิงเขาระหว่างเอเฟลดูอัธกับเอเร็ดลิธุย  อีกทางหนึ่งคือผ่านช่องเขาบนเอเร็ดลิธุย ซึ่งมีเมืองปราการแห่งหนึ่งตั้งอยู่ ชื่อ มินัสมอร์กูล เมืองนี้แต่เดิมเป็นเมืองของชาวกอนดอร์ ซึ่งสร้างขึ้นสำหรับคอยเฝ้าระวังการเคลื่อนไหวของเซารอน ต่อภายหลังถูกพวกภูตแหวนยึดไปได้ และกลายเป็นที่อยู่ของวิชคิง หรือราชันขมังเวท

ด้านหน้าประตูดำเป็นทุ่งราบกว้างใหญ่  ชื่อทุ่งดาร์กอลัด หรือ ทุ่งสมรภูมิ เป็นสถานที่ซึ่งเกิดสงครามครั้งยิ่งใหญ่ในช่วงปลายยุคที่สอง คือ สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย เป็นที่สิ้นพระชนม์ของกิล-กาลัด และ เอเลนดิล ในยุคที่สามทุ่งกว้างใหญ่แห่งนี้กลายเป็นบึงน้ำเฉอะแฉะ เรียกกันว่า 'บึงมรณะ' ข้างใต้บึงเป็นหลุมศพของเอลฟ์และมนุษย์ที่เสียชีวิตในสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย
# แหวนแห่งเอลฟ์
แหวนแห่งเอลฟ์ หรือ ไตรธำมรงค์ เป็นสิ่งประดิษฐ์วิเศษในตำนานชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นแหวนที่มีพลังอำนาจมากที่สุดในบรรดาแหวนแห่งอำนาจ เป็นรองแต่เพียง เอกธำมรงค์ เท่านั้น

แหวนแห่งเอลฟ์ทั้งสามสร้างขึ้นในยุคที่สองของอาร์ดา โดย เคเลบริมบอร์ ผู้เป็นหลานของ เฟอานอร์ โดยที่เซารอนไม่ได้มีส่วนในการสร้างด้วย ดังนั้นแหวนเอกจึงไม่สามารถมีอิทธิพลบังคับบัญชาผู้สวมแหวนเอลฟ์ได้ อย่างไรก็ดี เคเลบริมบอร์สร้างแหวนทั้งสามขึ้นโดยอาศัยความรู้จาก 'อันนาทาร์' ซึ่งเป็นร่างแปลงของเซารอน ดังนั้นแหวนแห่งเอลฟ์จึงพันผูกอยู่กับแหวนเอกอยู่ในแง่หนึ่ง เมื่อแหวนเอกถูกทำลาย อำนาจอันวิเศษของแหวนแห่งเอลฟ์ก็สูญสลายไปด้วย

แหวนแห่งเอลฟ์ถูกสร้างขึ้นด้วยจุดมุ่งหมายในการธำรงรักษา อันเป็นธรรมชาตินิสัยของเหล่าเอลฟ์ ดังนั้นแหวนทั้งสามจึงมีคุณสมบัติในการชะลอความร่วงโรย ทำให้สรรพสิ่งที่อยู่ใกล้ๆ มีแต่ความสดชื่นเยาว์วัย 

แหวนแห่งเอลฟ์ถูกนำออกไปจากมิดเดิลเอิร์ธในตอนปลายยุคที่สาม พร้อมกับผู้ถือแหวนที่เดินทางออกจากเกรย์เฮเวนส์ กลับไปสู่แผ่นดินอมตะ

นาร์ยา
นาร์ยา (Narya) หรือ แหวนแห่งไฟ เป็นหนึ่งในไตรธำมรงค์ หัวแหวนเป็นอัญมณีสีแดง

ตามตำนานที่ปรากฏใน Unfinished Tales เมื่อพวกเอลฟ์ ล่วงรู้ถึงตัวตนแท้จริงของอันนาทาร์ และเริ่มทำสงครามกับเซารอนในยุคที่สอง เคเลบริมบอร์ได้มอบแหวนนาร์ยา พร้อมกับแหวนวิลยา ให้อยู่ในความดูแลของกษัตริย์กิล-กาลัด ต่อมากิลกาลัดจึงได้มอบแหวนนาร์ยาให้แก่เคียร์ดัน ผู้ครองนครท่าเกรย์เฮเวนส์

เมื่อแกนดัล์ฟเดินทางมาถึงมิดเดิลเอิร์ธในช่วงต้นของยุคที่สาม เคียร์ดันล่วงรู้ถึงภารกิจของพ่อมดผู้นี้ จึงได้มอบแหวนนาร์ยาให้แก่แกนดัล์ฟ เพื่อให้ช่วยบรรเทาความอ่อนล้าในภารกิจอันหนักหนาของพ่อมด แหวนนี้อยู่ในความครอบครองของแกนดัล์ฟตราบจนถึงเวลาจากมิดเดิลเอิร์ธไปในปลายยุคที่สาม

เนนยา
เนนยา (Nenya) หรือ แหวนแห่งน้ำ เป็นหนึ่งในไตรธำมรงค์ หัวแหวนเป็นยอดเพชร (Adamant) ตัวเรือนทำด้วยมิธริล

เคเลบริมบอร์มอบแหวนเนนยาให้อยู่ในความดูแลของเลดี้กาลาเดรียล  นางได้ใช้อำนาจของแหวนนี้ธำรงรักษาอาณาจักรในความดูแลของนาง คือ ลอธลอริเอน ให้สดชื่นสวยงามอยู่ตลอดกาล สิ่งชั่วร้ายทั้งปวงล้วนไม่กล้าเข้าใกล้เขตอาณาจักรนี้

โฟรโด และ แซม เคยมีโอกาสเห็นแหวนเนนยา เมื่อครั้งที่คณะพันธมิตรแห่งแหวน เดินทางผ่านลอธลอริเอน แซมบอกว่า เขา "เห็นดวงดาวอยู่บนมือนาง" 

กาลาเดรียลสวมเนนยาเมื่อนางเดินทางจากมิดเดิลเอิร์ธไปสู่แผ่นดินอมตะในตอนปลายยุคที่สาม

วิลยา
วิลยา (Vilya) หรือ แหวนแห่งลม เป็นหนึ่งในไตรธำมรงค์ หัวแหวนเป็นแซฟไฟร์ (Sapphire) สีน้ำเงิน ตัวเรือนเป็นทองคำ

เคเลบริมบอร์ส่งแหวนวิลยาไปให้กับกิลกาลัดพร้อมแหวนนาร์ยา นับแต่ช่วงเริ่มทำสงครามกับเซารอนในยุคที่สอง ด้วยความคิดว่า แหวนอันสำคัญควรอยู่ในการพิทักษ์ของจอมกษัตริย์แห่งโนลดอร์องค์สุดท้าย  ในเวลาต่อมา กิลกาลัดได้มอบแหวนวงนี้ให้แก่เอลรอนด์ เอลฟ์กึ่งมนุษย์ บุตรแห่งเออาเรนดิล ที่อยู่ในความดูแลของเขา 

วิลยาถือเป็นแหวนที่มีพลังอำนาจมากที่สุดในบรรดาไตรธำมรงค์ นอกจากอำนาจในการธำรงความดีงาม แหวนนี้ยังมีอำนาจในการเยียวยารักษา คฤหาสน์ของเอลรอนด์ในอิมลาดริส จึงเป็นสถานที่พำนักอันวิเศษสำหรับผู้บาดเจ็บเช่นโฟรโด และยังเป็นสถานที่ฟูมฟักทายาทคนสุดท้ายแห่งอาร์นอร์ คือ อารากอร์น เอสเตล มาตลอดช่วงเวลาอันมืดมนของราชวงศ์เหนือ 

หลังจากเซารอนถูกทำลายพร้อมกับแหวนเอก อำนาจของวิลยาก็เสื่อมไป เอลรอนด์นำแหวนนี้ติดตัวไปสู่ดินแดนอมตะ เมื่อสิ้นสุดยุคที่สาม

ดูเพิ่ม
 ว่าด้วยแหวนแห่งอำนาจ และยุคที่สาม จากตำนานเรื่อง ซิลมาริลลิออน
# ไรทาลิน
ไรทาลิน   คือวงพังก์ร็อกที่มีส่วนผสมของอีโม ประกอบด้วยสมาชิก เฟิร์น- นันธิภาคย์ สินสิวะมงคล ร้องนำและเล่นกีตาร์, ปารโมทย์ แก้วจันทร์ หรือ โจ ในตำแหน่งมือเบส, พงษ์ดนัย นัยนานนท์ หรือบอล มือกลอง และ คงกฤษ คล้ายแดง หรืออาร์ท ในตำแหน่งมือกีตาร์ 

ไรทาลินมีโอกาสขึ้นแสดงตามงานต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นงาน Nirvana Tribute Concert ตั้งแต่ครั้งที่ 2 เป็นต้นมา  ต่อมาได้มีผลงานในเพลง "เกิดมาเพื่อสิ่งนี้" ในโปรเจกต์ DO IT OR DIE งานโปรเจกต์พิเศษฉลองครบรอบ 10 ปี ของค่ายอินดี้ มิวสิค บั๊กส์ จนมีผลงานอัลบั้มเต็มครั้งแรก กับอัลบั้ม Heaven & Hell

 สมาชิก 
 นันธิภาคย์ สินสิวะมงคล (เฟิร์น) (ร้องนำ) , (กีตาร์) 
 คงกฤษ คล้ายแดง (อาร์ต) (กีตาร์) 
 ปราโมทย์ แก้วจันทร์ (โจ) (เบส) 
 พงษ์ดนัย นัยนานนท์ (บอล) (กลอง)
 มรรษกร คำหงษา (จิว) (เนื้อเพลง)

 ผลงาน 
 อัลบั้ม DO IT OR DIE (พ.ศ. 2549)
7. เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ (Track 7)

 อัลบั้ม Heaven & Hell (พ.ศ. 2550)

 Heinous Strom
 ดิน ฟ้า อากาศ
 สูงสุดสู่สามัญ
 Stellar
 ตายทั้งเป็น
 อายตัวเอง
 เกิดมาเพื่อสิ่งนี้
 ความสุข
 Angle From Heaven
 Say U Love
 รักยังคงอยู่
 ในความมืด
 Helless
 ผู้ต้องสงสัย
 วันปล่อยผี

 New Single (พ.ศ. 2553)
 สนามบิน

 New Single (พ.ศ. 2554)
เหนือมนุษย์ Ost.เหนือมนุษย์

 New Single (พ.ศ. 2560)
ยังจดจำ (Remember)

 New Single (พ.ศ. 2562)
ดื้อดึง

 New Single (พ.ศ. 2563)
ฉันยอมพูด
# อำเภอนาแก
นาแก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอนาแกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวังยาง อำเภอปลาปาก และอำเภอเรณูนคร
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอธาตุพนม
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดงหลวง (จังหวัดมุกดาหาร)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเต่างอยและอำเภอโคกศรีสุพรรณ (จังหวัดสกลนคร)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอนาแกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 ตำบล 143 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.นาแกNa Kae2.พระซองPhra Song3.หนองสังข์Nong Sang4.นาคู่Na Khu5.พิมานPhiman6.พุ่มแกPhum Kae7.ก้านเหลืองKan Lueang8.หนองบ่อNong Bo9.นาเลียงNa Liang10.บ้านแก้งBan Kaeng11.คำพี้Kham Phi12.สีชมพูSi Chomphu

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอนาแกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลนาแก  ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาแก
 เทศบาลตำบลพระซอง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระซองทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาแก  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาแก (นอกเขตเทศบาลตำบลนาแก)
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองสังข์  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองสังข์ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาคู่  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคู่ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลพิมาน  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพิมานทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลพุ่มแก  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพุ่มแกทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลก้านเหลือง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลก้านเหลืองทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบ่อ  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองบ่อทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาเลียง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเลียงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแก้ง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแก้งทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลคำพี้  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำพี้ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลสีชมพู  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสีชมพูทั้งตำบล

 สถานที่สำคัญ 
วัดศรีจำปาตำบลนาแก
 วัดพระธาตุศรีคุณ ตำบลนาแก
 วัดภูพานอุดมธรรม (ดานสาวคอยวนาราม) ตำบลนาแก
 วัดธรรมบรรพต (วัดถ้ำพระเวส) ตำบลนาแก 
 ศาลหลักเมือง ตำบลนาแก
 อนุสรณ์สถานแห่งความสงบ ตำบลพิมาน
 วัดส้างพระอินทร์ ตำบลพุ่มแก

 สถานศึกษา 
มหาวิทยาลัยรามคำแหง (สาขาวิทยาบริการเฉลิมพระเกียรติ)
วิทยาลัยการอาชีพนาแก
วิทยาลัยอาชีวศึกษานาแก
โรงเรียนพระซองสามัคคีวิทยา
โรงเรียนนาแกพิทยาคม
โรงเรียนนาแกสามัคคีวิทยา
โรงเรียนหนองบ่อวิทยานุกูล
โรงเรียนนาแกผดุงราชกิจเจริญ
โรงเรียนเซนต์ยอแซฟนาแก
โรงเรียนธรรมากรวิทยานุกูล

นาแก
# อำเภอบ้านแพง
บ้านแพง  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอบ้านแพงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบึงโขงหลง (จังหวัดบึงกาฬ)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงบอลิคำไซ แขวงคำม่วน (ประเทศลาว) และอำเภอท่าอุเทน
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอศรีสงคราม 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนาทม และอำเภอบึงโขงหลง (จังหวัดบึงกาฬ)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอบ้านแพงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 75 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.บ้านแพงBan Phaeng2.ไผ่ล้อมPhai Lom3.โพนทองPhon Thong4.หนองแวงNong Waeng5.นางัวNa Ngua6.นาเขNa Khe

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอบ้านแพงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลบ้านแพง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแพงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลไผ่ล้อม  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไผ่ล้อมทั้งตำบล 
 องค์การบริหารส่วนตำบลโพนทอง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนทองทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแวง  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแวงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนางัว  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนางัวทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาเข  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเขทั้งตำบล

บ้านแพง
หมวดหมู่:เขตแดนไทย–ลาว
# ศุภพร มาพึ่งพงศ์
ศุภพร มาพึ่งพงศ์  (13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489 - 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550) ผู้บรรยายกีฬาโดยเป็นผู้บุกเบิกการชมกีฬาอเมริกันฟุตบอลในประเทศไทยศุภพร มาพึ่งพงศ์ : ยอดนักพากย์ ผู้ทำให้คนไทยรู้จัก 'อเมริกันฟุตบอล' 

ในปี พ.ศ. 2521 ช่อง 3 ได้ลิขสิทธิ์การถ่ายทอดกีฬาอเมริกันฟุตบอลเป็นครั้งแรก ทำการพากย์โดย ชัยณรงค์ มนเทียรวิเชียรฉาย ต่อมา ศุภพร ซึ่งจบการศึกษาจากสหรัฐอเมริกา โดยในขณะเรียนเป็นนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลของมหาวิทยาลัยในตำแหน่งตัวเตะ  ได้เข้ามาเป็นผู้บรรยายร่วมและได้เป็นผู้บรรยายหลักในเวลาต่อมา โดยมีเทคนิคการพากย์ที่เน้นการอธิบายกฎกติกา เทคนิค และรายละเอียดปลีกย่อยของเกม นักกีฬา โค้ช  รวมถึงแผนการเล่นต่างๆจนกีฬาชนิดนี้เป็นรู้จัก  ทำให้ศุภพรได้เป็นผู้บรรยายกีฬาชนิดนี้ติดต่อกันนานหลายปี 

ต่อมาศุภพรได้เป็นผู้บุกเบิกการชมกีฬามวยปล้ำหญิง โดยนำเทปการแข่งขันจากประเทศญี่ปุ่นมาถ่ายทอดทางช่อง 7 เมื่อ พ.ศ. 2530  เขาเป็นผู้จัดการสำนักงานส่งเสริมกีฬา บริษัท บุญรอดบริวเวอรี่ จำกัด  มีหน้าที่ดูแลนักกอล์ฟสมัครเล่นในสังกัดของสโมสรสิงห์

ศุภพร เสียชีวิตเมื่อคืนวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 หลังจากนำนักกีฬากอล์ฟในสังกัดของบริษัท ไปฝึกซ้อม แล้วเกิดอาการไม่สบายกะทันหัน สิริอายุได้ 61 ปี'ศุภพร มาพึ่งพงศ์' นักพากย์กีฬาชื่อดัง เสียชีวิตอย่างกะทันหัน
# คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหนึ่งใน 3 คณะที่จัดตั้งในระยะเริ่มแรกของวิทยาเขตศรีราชา

 ประวัติ 
คณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา ก่อตั้งขึ้นเพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาและรองรับการพัฒนาเขตเศรษฐกิจบริเวณพื้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก โดยมุ่งเน้นผลิตบัณฑิต และพัฒนากำลังคนด้านวิศวกรรมศาสตร์ในสาขาต่างๆ ตลอดจนศึกษา ค้นคว้าวิจัยและให้บริการทางวิชาการ เพื่อสนับสนุนการดำเนินงาน พัฒนาอุตสาหกรรมรวมทั้งการเสริมสร้างและยกระดับเทคโนโลยีของประเทศให้ก้าวสูงขึ้นอีกระดับหนึ่ง ประวัติความเป็นมาของคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา  สืบค้นเมื่อวันที่่ 30 กรกฎาคม 2566

 หน่วยงาน 
ภาควิชา สำนัก สถาบัน และศูนย์ ภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา
 สำนักงานเลขานุการ
 ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
 ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์
 ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
 ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล
 ภาควิชาวิศวกรรมโยธา

 หลักสูตร 
<span style="color:White"> ระดับปริญญาตรี<span style="color:White"> ระดับปริญญาโทหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.)
 สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและระบบการผลิต (พหุวิทยาการ)
 สาขาวิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์และสารสนเทศศาสตร์
 สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการออกแบบ
 สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
 สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์
 สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการและระบบ
 สาขาวิชาวิศวกรรมหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติ (นานาชาติ)หลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (วศ.ม.)
 สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลและการออกแบบ (ภาคปกติ)
 สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (ภาคปกติ)
 สาขาวิชาการจัดการวิศวกรรมและเทคโนโลยี (ภาคพิเศษ)
 สาขาวิชาวิศวกรรมความปลอดภัยและการจัดการสิ่งแวดล้อม (ภาคพิเศษ)

 ทำเนียบคณบดี 
ทำเนียบคณบดีนับตั้งแต่เป็นโครงการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จนมาเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในปัจจุบัน

ทำเนียบคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ศรีราชา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ รายนามคณบดี<span style="color:Black"> ระยะเวลาในการดำรงตำแหน่ง 1. รองศาสตราจารย์ ดร.วิชาญ ภู่พัฒน์ พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2542 2. รองศาสตราจารย์ ดร.ศานติ วิริยะวิทย์ พ.ศ. 2542 - พ.ศ. 2545 3. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ อวยชัย จีระชน พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2549 4. รองศาสตราจารย์ ดร.เกียรติยุทธ กวีญาณ พ.ศ. 2549 - พ.ศ. 2557 5. ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สุภัทรชัย ชมพันธุ์ พ.ศ. 2557 - พ.ศ. 2561 6. รองศาสตราจารย์ ดร.สถาพร เชื้อเพ็ง พ.ศ. 2562 - 2567 7. รองศาสตราจารย์ ดร.ณัฐพล จันทร์พาณิชย์ พ.ศ. 2568 - ปัจจุบัน
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น