wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กากยวี
นิกายการ์จู หรือ คากิว เป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งของพุทธศาสนาในทิเบต ซึ่งคําว่าการ์จูเป็นการรวมกันของคําสองคําคือ การ์ หมายถึงอรรถาธิบาย(อุปเทศ)ข้อบัญญัติวจนะ ส่วน  จู หมายถึงสายการปฏิบัติที่สืบทอดจากคุรุสู่ศิษย์ไม่ขาดช่วง      มีที่มาจากพระวัชรธรได้มอบคําสอนให้กับท่านติโลปะ และท่านติโลปะได้มอบคําสอนให้กับท่านมาร์ปา โชคี โลโด  ซึ่งเดินทางไปศึกษาพุทธศาสนานิกายตันตระในอินเดียและเนปาล ศิษย์ที่สืบทอดความรู้และนำมาเผยแพร่ในทิเบตคือมิลาเรปะ คำสอนของนิกายนี้มีทั้งสายสมาธิและสายการฝึกฝนทางปรัชญา
 นิกายย่อย
นิกายการ์จูแบ่งย่อยได้อีกเป็น 4 นิกายคือ
 การ์จูริเริ่มโดย ซางยูดรักปา ซอนดู ดักปา
 บารอมการ์จูริเริ่มโดย บารอมทรมาวังจุก ผู้สร้างวัดบารอม
 ฟักดูการ์จู ริเริ่มโดย พักโม่ ดรูปะ โตเจ กยัลโป นิกายนี้แตกย่อยได้อีกเป็น 8 นิกายแต่เหลือในปัจจุบันเพียง 3 นิกายคือ นิกายดรุกปา นิกายดริกุง การ์จูและซังปาการ์จู ส่วนนิกายที่เหลือถูกลืนเข้ากับนิกายอื่น
 กรรมาการ์จู ริเริ่มโดย ดุสุม เค็มปา นิกายนี้มีการสืบทอดตำแหน่งผู้นำโดยการกลับชาติมาเกิด

 คำสอน 
นิกายการ์จูมีหลักปฏิบัติเฉพาะนิกายคือ โยคะทั้ง 6 ของนาโรปา จักรสัมภวะ มหากาล มหามุทรา ความแตกต่างของแต่ละนิกายย่อยอยู่ที่วิธีการสอนของอาจารย์ การศึกษาของพระสงฆ์ในนิกายนี้ เน้นเรื่องปัญญาบารมี มาธยมิก การรับรู้ที่ถูกต้อง พระวินัย และปรากฏการณ์วิทยา
# อักษรบูฮิด
อักษรบูฮิดหรือมังยัน พัฒนามาจากอักษรกวิของชวา บาหลี และสุมาตรา ซึ่งมาจากอักษรปัลลวะอีกทีหนึ่ง อักษรนี้ยังใช้อยู่ในฟิลิปปินส์ โดยชาวบูฮิดในมินโดโร เขียนจากซ้ายไปขวา ในแนวนอน อักษรแต่ละตัวมีเสียงสระเกาะอยู่ และจะเปลี่ยนเสียงสระเมื่อเพิ่มเครื่องหมายบนพยัญชนะ

 ใช้เขียน 
 ภาษาบูฮิด

 ยูนิโคด
# ปาร์มา
ปาร์มา  เป็นเมืองในจังหวัดปาร์มา แคว้นเอมีเลีย-โรมัญญา ประเทศอิตาลี มีชื่อเสียงในด้านการผลิตแฮม ชีส และด้านสถาปัตยกรรม เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยปาร์มา และสโมสรฟุตบอลปาร์มา มีประชากร 184,044 คน (ค.ศ. 2009)
# อักษรลิมบู
อักษรลิมบู (Limbu) หรือ กิรัต หรือ สิริชังฆา (सिरीजङ्घा) อาจเป็นต้นแบบของอักษรเลปชาโดยผ่านทางอักษรทิเบตอีกต่อหนึ่ง กษัตริย์สิริชังฆาประดิษฐ์อักษรสิริชังฆา เมื่อราวพ.ศ. 1500 อักษรนี้หายไปเป็นเวลานานจนได้รับการฟื้นฟูโดยเต-องสิ สิริชังฆา ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นการกลับชาติมาเกิดใหม่ของกษัตริย์สิริชังฆา เมื่อราว พ.ศ. 2200 ต่อมา พ.ศ. 2468 อิมัน สิงห์ เช็มโจง นักวิชาการเกี่ยวกับลิมบูตั้งชื่ออักษรนี้หลังจากสิริชังฆาตายไป

 ใช้เขียน 
 ภาษาลิมบู (ยักทุงบา ปัน หรือ ยักทุงปัน) ซึ่งเป็นภาษากลุ่มทิเบต-พม่า มีผู้พูด 280,626 คนในเนปาลตะวันออก ภูฎาน และภาคเหนือของอินเดีย ลิมบูแปลว่าผู้ยิงธนู

 ยูนิโคด
# อักษรเลปชา
อักษรเลปชา (Lepcha หรือ Róng script) ประดิษฐ์โดยทิดูง เมน ซาลอง ในราว พ.ศ. 2200 ซึ่งอาจได้รับอิทธิพลจากการเผยแพร่ศาสนาพุทธ ปัจจุบันใช้ในหนังสือพิมพ์ นิตยสาร ตำราเรียน กวีนิพนธ์และการละคร พยัญชนะทุกตัวมีเสียงอะ เว้นช่องว่างระหว่างคำ

 ใช้เขียน 
 ภาษาเลปชาหรือรองรีง ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มทิเบต-พม่า มีผู้พูด 65,000 คนในรัฐสิกขิม เบงกอลตะวันตก และกาลิมปงในอินเดีย รวมทั้งในเนปาลและภูฎานด้วย

 ยูนิโคด
# ชุดตัวอักษรอุยกูร์
ชุดตัวอักษรอุยกูร์ เริ่มแรกภาษาอุยกูร์เขียนด้วยอักษรออร์กอนซึ่งเป็นอักษรรูน อักษรอุยกูร์นี้พัฒนามาจากชุดตัวอักษรซอกเดียที่มาจากชุดตัวอักษรแอราเมอิกอีกต่อหนึ่ง ใช้ในระหว่าง พ.ศ. 1300–2100 อักษรนี้ต่างจากอักษรซอกเดียคือเขียนในแนวตั้งจากซ้ายไปขวา (ในขณะที่อักษรซอกเดียเขียนจากขวาไปซ้าย แนวนอน) โดยหมุนรูปอักษรไป 90 องศา ต่อมาช่วง พ.ศ. 2100–2500 ภาษาอุยกูร์เขียนด้วยอักษรอาหรับดัดแปลงที่เรียกชะกะไต หลังจากนั้นได้นำอักษรละตินและอักษรซีริลลิกมาใช้  แต่อักษรละตินไม่เป็นที่นิยมมากนัก พ.ศ. 2530 อักษรอาหรับได้รับการยกฐานะเป็นอักษรราชการสำหรับภาษาอุยกูร์ในจีน
# อันเดรอา ปัลลาดีโอ
อันเดรอา ปัลลาดีโอ (Andrea Palladio, 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1508 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1580) เป็นสถาปนิกชาวอิตาลีที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่มีอิทธิพลมากที่สุดผู้หนึ่งทางด้านแนวคิดการออกแบบในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันตก ผลงานชิ้นสำคัญของ ปัลลาดิโอ คือ หนังสือเรื่อง Quattro Libri dell'Architettura หรือ เดอะ โฟร์ บุคส์ ออฟ อาร์คิเท็คเจอร์ (The Four Books of Architecture)
# ฟร็องซัว ม็องซาร์
ฟร็องซัว ม็องซาร์ (13 มกราคม ค.ศ. 1598 - 23 กันยายน ค.ศ. 1666 ที่กรุงปารีส) เป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศส ผู้คิดแนวทางการออกแบบระบบคลาสสิกเข้าไปผสมกับแบบบารอกในฝรั่งเศส สารานุกรมบริตานิกา (The Encyclopædia Britannica) ได้กล่าวถึงม็องซาร์ว่า เป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จที่สุดในศตวรรษที่ 17 เป็นผู้ที่ทำงานอย่างละเอียดละออ ใส่ใจกับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในทุกส่วนของสถาปัตยกรรม 

ม็องซาร์เกิดมาในตระกูลครอบครัวช่างไม้ ไม่ได้รับการฝึกหัดให้เป็นสถาปนิก แต่ได้รับการฝึกฝนจากญาติ ๆ ให้เป็นช่างก่อหินและประติมากร นักประวัติศาสตร์เชื่อว่า ม็องซาร์ได้รับการฝึกให้เป็นสถาปนิกในสำนักของซาลอมง เดอ บร็อส ซึ่งเป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงที่สุดในแผ่นดินของพระเจ้าอองรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส

ม็องซาร์ได้รับการยกย่องเป็นอย่างมากในทศวรรษที่ 1620 ในด้านแนวคิดการออกแบบและทักษะของเขา แต่ข้อเสียก็คือ เขาถูกมองว่าเป็นสถาปนิกที่ดื้อรั้น และเป็นผู้ที่ต้องการความสมบูรณ์ในผลงานทุกชิ้น หรือที่เรียกกันว่า เพอร์เฟกชันนิสต์ (perfectionist) ถึงขนาดมีการสั่งให้ทุบอาคารลงทั้งหมดเพื่อสร้างใหม่ตั้งแต่ต้นในบางกรณี ดังนั้นคนที่จะมีโอกาสว่าจ้างม็องซาร์ให้ทำงานได้ต้องเป็นมหาเศรษฐีเท่านั้น
# คอนกรีตบล็อก
thumb|คอนกรีตบล็อก

คอนกรีตบล็อก เป็นวัสดุก่อสร้างประเภทวัสดุก่อ สำหรับการก่อสร้างผนังอาคารทั่วไป ผลิตจากส่วนผสมของซีเมนต์ ทราย หินย่อย และน้ำ

 ขนาดของคอนกรีตบล็อกมาตรฐาน 
 0.07 x 0.19 x 0.39 ม.
 0.09 x 0.19 x 0.39 ม.
 0.14 x 0.19 x 0.39 ม.

หมายเหตุ: คอนกรีตบล็อก มักเรียกกันด้วยภาษาตลาดโดยทั่วไปว่า อิฐบล็อก

คอนกรีตบล็อก 1 ตารางเมตรจะใช้ 12.5 ก้อน

 ส่วนผสมของปูนก่อ 
thumb|left|อาคารที่สร้างด้วยอิฐบล็อกคอนกรีต
 ปูนซีเมนต์ 1 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 6.75 กก.)
 ทรายหยาบ 4 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 0.03 ลบ.ม.)
 ปูนขาว 1 ½ ส่วน(1 ตร.ม. ใช้ 3.9 กก.) แต่ปัจจุบันมักนิยมใช้น้ำยาเคมีแทนปูนขาว
 น้ำสะอาด 5 ลิตร
หมายเหตุ: ปริมาณสำหรับการก่อคอนกรีตบล็อก ขนาดความหนา 0.07 ม.

ข้อสังเกต: เมื่อเทียบกับการก่ออิฐสามัญ ที่ความหนาของผนังเท่ากัน จะประหยัดวัสดุก่อได้มากกว่า ร้อยละ 50
# อักษรพักปา
ส่วนอักษรจีนตัวเล็กๆด้านซ้ายขวาในภาพเขียนว่า 延祐甲寅 และ 良月吉日
thumbnail|400px|เอกสารเขียนด้วยอักษรพักปา

อักษรพักปา  หรืออักษรพักส์-ปา  ประดิษฐ์ขึ้นโดยพระทิเบตชื่อโจเกินเชอกยาพักปาในปี ค.ศ. 1269 ตามคำสั่งของกุบไลข่านแห่งจักรวรรดิมองโกลเพื่อใช้สำหรับเขียนภาษามองโกเลีย ซึ่งในขณะนั้นภาษามองโกเลียเดิมเขียนด้วยอักษรอุยกูร์ซึ่งไม่เหมาะกับเสียงในภาษา พักปาออกแบบอักษรใหม่โดยใช้อักษรทิเบตเป็นแบบ เป็นอักษรชนิดเดียวในตระกูลอักษรพราหมีที่เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา พยัญชนะทุกตัวมีเสียงสระอะติดตัว และจะใส่รูปสระหากต้องการออกเสียงสระอื่น 

อักษรนี้ใช้เขียนและถอดเสียงกลุ่มภาษาจีน, กลุ่มภาษาทิเบต, มองโกเลีย, อุยกูร์, สันสกฤต, เปอร์เซีย และภาษารอบข้างในสมัยราชวงศ์หยวน 

 ใช้เขียน 
 ภาษามองโกเลีย
 เคยพบจารึกอักษรพักปาที่ใช้เขียน ภาษาจีน ภาษาทิเบต ภาษาสันสกฤต ภาษาเปอร์เซีย และภาษาอุยกูร์ด้วย

 ยูนิโคด 
อักษรพักปาได้ถูกบรรจุลงในยูนิโคดตั้งแต่เวอร์ชัน 5.0 ในเดือนกรกฎาคม 2006 ช่วงรหัส U+A840 – U+A877
# การก่ออิฐ
การก่ออิฐ คือ การนำอิฐมาประสานเข้าด้วยกัน ด้วยปูนก่อ เรียงกันเป็นผนังก่ออิฐ

 ประเภทของผนังก่ออิฐ 
 ผนังก่ออิฐครึ่งแผ่น เป็นการก่อผนังอิฐแบบก้อนเดียวเรียงต่อกันไปตามความยาวของผนัง (1 ตร.ม. ใช้ อิฐสามัญ138 ก้อน)
 ผนังก่ออิฐเต็มแผ่น เป็นการก่อผนังอิฐแบบหนาสองก้อนเรียงสลับกัน (1 ตร.ม. ใช้ อิฐสามัญ 276 ก้อน)

 ส่วนผสมของปูนก่อ 
 ปูนซีเมนต์ 1 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 16 กก.)
 ทรายหยาบ 4 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 0.05 ลบ.ม.)
 ปูนขาว 1 ½ ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 10.29 กก.) แต่ปัจจุบันมักนิยมใช้น้ำยาเคมีแทนปูนขาว
 น้ำสะอาด 10 ลิตร

หมายเหตุ: ปริมาณสำหรับการก่ออิฐ ครึ่งแผ่น

 ส่วนผสมของปูนฉาบ 
 ปูนซีเมนต์ 1 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 12 กก.)
 ทรายละเอียด 5 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 0.04 ลบ.ม.
 ปูนขาว 2 ส่วน (1 ตร.ม. ใช้ 7.7 กก.) แต่ปัจจุบันนิยมใช้น้ำยาเคมีแทนปูนขาว
 น้ำสะอาด 3 ลิตร

หมายเหตุ: ปริมาณสำหรับการฉาบปูนด้านเดียว
# ซีเมนต์
ซีเมนต์ หรือ ปูนซีเมนต์ (cement) เป็นวัสดุผสานสำหรับผลิตคอนกรีต มีส่วนผสมหลักคือ หินปูนและดินเหนียว และมีผสมอื่นเช่น ซิลิก้า อลูมิน่า สินแร่เหล็ก ยิปซั่ม และสารเพิ่มพิเศษอื่น ๆ

ปูนซีเมนต์ มีการค้นพบว่ามีการใช้งานในสมัยมาซิโดเนียและโรมัน และได้หายไปจนกระทั่งในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมได้มีการคิดค้นขึ้นมาจากหลายคน จนกระทั่งผลงานของแอสป์ดินได้มีการจดสิทธิบัตรของซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ เกิดจากการค้นคว้า ของ โยเซฟ แอสป์ดิน ชาวอังกฤษ ช่วงเวลากว่า 13 ปี พ.ศ. 2354 ถึง พ.ศ. 2367 โดยทดลองเอาหินปูนผสมกับดินเหนียวแล้วไปเผาก่อนนำมาบด เมื่อจะใช้งานก็นำมาผสมทราย กรวดและน้ำ โดยเขาตั้งชื่อว่า ปอตแลนด์ซีเมนต์ เพราะว่าสีเหมือนกับหินที่เกาะปอร์ตแลนด์ ประเทศอังกฤษความคิดพิชิตโลก,วารสาร อวพช. มีนาคม 2551 ,หน้า 8

 ประเภทของซีเมนต์ 
 ประเภทของซีเมนต์ตามมาตรฐาน ASTM ของอเมริกัน 
ซึ่งการแบ่งประเภทนี้ถูกจัดนำมาใช้ในเมืองไทยตามมาตรฐาน มอก. เช่นกันมาตรฐานอุตสาหกรรม มอก. 15 เล่ม 1 -2547

 ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ธรรมดา (Ordinary Portland) ASTM C150
 ปูนซีเมนต์ไฮดรอลิก   (Hydraulic Cement) ASTM C1157
 ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ดัดแปลง (Modified Portland Cement)
 ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์แข็งตัวเร็ว (High - Early Portland Cement)
 ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์เกิดความร้อนต่ำ (Low - Heat Portland Cement)
 ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ทนเกลือซัลเฟตได้สูง (Sulfate – Resistant Portland Cement)

 ประเภทของซีเมนต์ตามมาตรฐาน European EN-197 

 I	Portland cement
 II	Portland-composite cement
 III	Blastfurnace cement
 IV	Pozzolanic cement
 V	Composite cement

 ประเภทอื่น 
นอกจากนี้ยังมีซีเมนต์พิเศษ อื่น ๆ เช่น
 ซีเมนต์ผสม สำหรับใช้งานก่อ และฉาบ 
 ซีเมนต์ขาว สำหรับงานตกแต่ง ปูกระเบื้อง
 ซีเมนต์พิเศษอื่น ๆ สำหรับงานบ่อขุดเจาะน้ำมัน ฯลฯ

 ปูนซีเมนต์ที่ยกเลิกการผลิต 
 ซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ดัดแปลง (Modified Portland Cement)

 มาตรฐานของซีเมนต์ 
 มาตรฐานของอเมริกา ASTM C-150 , ASTM C-1157
 มาตรฐานของอังกฤษ BS-EN 197
 มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมไทย (ม.อ.ก.) ม.อ.ก. 15-2562
 มาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมไทย (ม.อ.ก.) ม.อ.ก. 2594-2556
# ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน
ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน (Københavns Lufthavn, Kastrup) เป็นท่าอากาศยานที่รองรับการจราจรทางอากาศกรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก และเป็นท่าอากาศยานสำคัญและมีผู้ใช้บริการมากที่สุดในกลุ่มประเทศนอร์ดิก อีกทั้งยังเป็นท่าอากาศยานหลักของสแกนดิเนเวียน แอร์ไลน์ ซิสเต็ม

เดิมทีท่าอากาศยานแห่งนี้ชื่อว่า ท่าอากาศยานกาสทรัป ตามเมืองที่ท่าอากาศยานตั้งอยู่ และชื่ออย่างเป็นทางการก็ยังคงใช้ชื่อว่า ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน กาสทรัป เพื่อมิให้สับสนกับท่าอากาศยานรอสคิลเดอร์ ซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน รอสคิลเดอร์
# ร่างแหเอนโดพลาซึม
ร่างแหเอนโดพลาซึม หรือ เอ็นโดพลาสมิกเรติคิวลัม  เป็นออร์แกเนลล์ชนิดหนึ่งของเซลล์สิ่งมีชีวิตยูแคริโอตซึ่งก่อเครือข่ายถุงหรือท่อแบนมีเยื่อหุ้มติดต่อระหว่างกัน เรียก ซิสเทอร์นี (cisternae) เยื่อของ ER ต่อเนื่องกับเยื่อชั้นนอกของเยื่อหุ้มนิวเคลียส ร่างแหเอนโดพลาซึมเกิดในเซลล์ยูแคริโอตส่วนใหญ่ รวมถึงจีอาเดียที่เก่าแก่สุด แต่ไม่พบในเม็ดเลือดแดงและตัวอสุจิ มีร่างแหเอนโดพลาซึมสองชนิด คือ ร่างแหเอนโดพลาซึมขรุขระ (RER) และร่างแหเอนโดพลาซึมเรียบ (SER) ผิวนอก (ไซโทโซลิก) ของร่างแหเอนโดพลาซึมขรุขระมีไรโบโซมอยู่กระจายซึ่งเป็นแหล่งสังเคราะห์โปรตีน ร่างแหเอนโดพลาซึมขรุขระโดดเด่นเป็นพิเศษในเซลล์อย่างเซลล์ตับซึ่งร่างแหเอนโดพลาซึมเรียบกัมมันต์ไม่มีไรโบซึมและทำหน้าที่ในเมแทบอลิซึมลิพิด เมแทบอลิซึมคาร์โบไฮเดรต และการขจัดพิษ และพบมากเป็นพิเศษในตับและเซลล์ต่อมบ่งเพศของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

 ชนิด 

 ร่างแหเอนโดพลาซึมแบบขรุขระ 
ร่างแหเอนโดพลาซึมแบบขรุขระ (rough endoplasmic reticulum : RER) เป็นชนิดที่มี ไรโบโซมเกาะ
หน้าที่
การสังเคราะห์โปรตีน ของไรโบโซมที่เกาะอยู่ โดยมีกอลจิบอดี (golgi body) เป็นตัวสะสม หรือทำให้มีขนาดพอเหมาะ ที่ส่งออกนอกเซลล์
ลำเลียงสาร ซึ่งได้แก่ โปรตีน ที่สร้างได้ และสารอื่นๆ เช่น ลิพิดชนิดต่างๆ
ในเซลล์ที่เกิดใหม่ พบว่ามี RER มากกว่า SER แต่เมื่อเซลล์มีอายุมากขึ้น พบว่า SER มากกว่า RER เชื่อกันว่า RER จะเปลี่ยนเป็น SER เมื่อเซลล์มีอายุมากขึ้น พบในตับอ่อน ลำไส้เล็ก ต่อมใต้สมอง มีการลำเลียงแบบ intracellular transport

 ร่างแหเอนโดพลาซึมแบบเรียบ 
ร่างแหเอนโดพลาซึมแบบเรียบ (smooth endoplasmic reticulum : SER) เป็นชนิดที่ไม่มี ไรโบโซมเกาะ พบมากในเซลล์ที่มีหน้าที่กำจัดสารพิษ และสร้างสารสเตอรอยด์ จึงพบในเซลล์ที่ต่อมหมวกไต เซลล์แทรกของเลย์ดิกในอัณฑะ เซลล์คอร์ปัสลูเทียมในรังไข่ และในเซลล์ของตับ และยังทำหน้าที่ คือ ลำเลียงสารต่างๆ เช่น RNA ไขมัน โปรตีน
เนื่องจากผนังของ ER ยอมให้สารประกอบโมเลกุลใหญ่บางชนิด รวมทั้ง ไขมัน เอนไซม์ และโปรตีนผ่านเข้าออกได้ จึงเป็นทางผ่านของสาร และเกลือแร่เข้าไปกระจายทั่วเซลล์ รวมทั้งสารต่างๆ ยังอาจสะสมไว้ใน ER อีกด้วย และการขับของเสีย ออกจากเซลล์ โดยผ่านทาง ER เรียกว่า เอกโซไซโทซิส (exocytosis)

 ซาโคพลาสมิกเรติคิวลัม 
thumb|left|250px|เส้นใยกล้ามเนื้อ SR แสดงด้วยสีน้ำเงิน
ซาโคพลาสมิกเรติคิวลัม (sarcoplasmic reticulum : SR) มาจากศัพท์ภาษากรีก sarx แปลว่าเนื้อ เป็นรูปแบบพิเศษของ ER แบบเรียบ พบในเซล์ของกล้ามเนื้อลาย  องค์ประกอบสำคัญที่ทำให้ SR ต่างจาก ER แบบเรียบ คือ การจัดเรียงตัวของโปรตีนในรูปแบบที่เป็นระเบียบที่พบได้ใน SR SR นี้ทำหน้าที่เก็บไอออนแคลเซียมและขับออกสู่ซาร์โคพลาซึมเมื่อเส้นใยในกล้ามเนื้อถูกกระตุ้น แคลเซียมนี้จะไปจับกับคอนแทรกไทล์โปรตีนซึ่งใช้พลังงาน ATP เพื่อทำให้กล้ามเนื้อหดตัว
# กองหลัง
กองหลัง  เป็นตำแหน่งในกีฬาฟุตบอล ผู้เล่นที่เล่นเป็นกองหลังมีหน้าที่ป้องกันการบุกของคู่ต่อสู้ โดยกองหลังจะยืนอยู่ถัดจากกองกลาง และอยู่ก่อนหน้าผู้รักษาประตู

กองหลังมีรูปแบบย่อยอีก 4 แบบ คือ เซ็นเตอร์แบ็ก, ฟุลแบ็ก, วิงแบ็ก และสวีปเปอร์

 เซ็นเตอร์แบ็ก 
เซ็นเตอร์แบ็ก (center back) คือกองหลังตัวกลาง ที่คอยป้องกันการบุกของผู้เล่นทีมคู่ต่อสู้ โดยเฉพาะกองหน้า ทีมส่วนมากนิยมใช้เซ็นเตอร์แบ็ก 2 คนยืนประจำอยู่หน้าผู้รักษาประตู กลยุทธที่นิยมใช้ในการป้องกันของเซ็นเตอร์แบ็กคือ การป้องกันแบบโซน (แต่ละคนมีพื้นที่รับผิดชอบ) และการมาร์คตัว (แต่ละคนรับหน้าที่ประกบกองหน้าคู่ต่อสู้แบบเจาะจงตัว)

เซ็นเตอร์แบ็กส่วนใหญ่มีรูปร่างสูง และมีทักษะในการโหม่ง การประกบ ในบางครั้งเซ็นเตอร์แบ็กที่มีรูปร่างสูงใหญ่อาจขึ้นไปช่วยโหม่งทำประตู เมื่อทีมได้ลูกตั้งเตะ เช่น ลูกเตะคอร์เนอร์ หรือฟรีคิก

เดิมทีตำแหน่งนี้ถูกเรียกว่า เซ็นเตอร์ฮาล์ฟ (center half) เนื่องจากในช่วงก่อนศตวรรษที่ 20 ทีมส่วนมากนิยมใช้แผนการเล่นแบบ 2-3-5 โดยผู้เล่นกองหลัง 3 คนสุดท้ายจะเรียกว่า เซ็นเตอร์ฮาล์ฟ

ตัวอย่างเซ็นเตอร์แบ็กที่มีชื่อเสียงในอดีต ได้แก่ ฟาบีโอ กันนาวาโร, เปาโล มัลดีนี, อาเลสซันโดร เนสตา, จอห์น เทร์รี, ลีลีย็อง ตูว์ราม, ลูซียู, การ์เลส ปูยอล, วีลียาม กาลัส, เจมี คาร์เรเกอร์ และริโอ เฟอร์ดินานด์ เป็นต้น

ส่วนเซ็นเตอร์แบ็กที่มีชื่อเสียงและยังคงเล่นอยู่ได้แก่ เซร์ฆิโอ ราโมส, เฟอร์จิล ฟัน ไดก์, ราฟาแอล วาราน, จอร์โจ กีเอลลีนี, เลโอนาร์โด โบนุชชี, เดวิด อาลาบา, รูแบน ดียัช, ฌาราร์ต ปิเก และนิคคลัส ซือเลอ เป็นต้น

 ฟุลแบ็ก 
ฟุลแบ็ก (full back) เป็นตำแหน่งในการป้องกันด้านกว้าง โดยยืนอยู่แต่ละข้างของขอบสนาม หน้าที่หลักคือการสกัดการส่งผ่านบอลของฝ่ายตรงข้ามเข้าสู่เขตโทษ ฟุลแบ็กส่วนใหญ่จะมีบทบาทในเกมรุก โดยขึ้นไปทางปีก และส่งผ่านบอลเข้าสู่เขตโทษของฝ่ายตรงข้าม

ในระบบ 2-3-5 ผู้เล่นกองหลังอีก 2 คนที่ไม่ใช่เซ็นเตอร์แบ็กจะเรียกว่า "ฟุลแบ็ก" และถูกเรียกต่อมาจนถึงปัจจุบัน

ตัวอย่างฟุลแบ็กที่มีชื่อเสียงได้แก่ โรแบร์ตู การ์ลุส, แอชลีย์ โคล, จันลูกา ซัมบรอตตา เป็นต้น

 วิงแบ็ก 
วิงแบ็ก (wing back) เป็นรูปแบบหนึ่งของฟุลแบ็ก โดยเน้นบทบาทในเกมบุกมากกว่าเดิม ชื่อวิงแบ็กนั้นเกิดจากการผสมกันของ "วิง" (ปีก) และ "แบ็ก" (กองหลัง) เดิมนิยมใช้ในระบบ 3-5-2 และถูกนับเป็นส่วนหนึ่งของกองกลาง แต่ก็อาจใช้ในแผน 5-3-2 โดยนับเป็นกองหลังได้เช่นกัน

ผู้เล่นตำแหน่งวิงแบ็กต้องมีความแข็งแกร่งของร่างกายสูง เนื่องจากเป็นตำแหน่งที่ต้องวิ่งเป็นระยะทางมากกว่าตำแหน่งอื่น

ตัวอย่างวิงแบ็กที่มีชื่อเสียงและยังเล่นอยู่ ได้แก่ โรเบร์ตู การ์ลูส, ดานีแยล อัลวิส, ฆาบิเอร์ ซาเนตติ, จันลูกา ซัมบรอตตา, ฟิลลิพ ลาห์ม, ไมกง โดกลัส ซีเซนังดู และยุน อาเนอ รีเซอ เป็นต้น

 สวีปเปอร์ 
สวีปเปอร์ (sweeper) หรือลีเบโร (แปลว่า "อิสระ, เสรี") เป็นรูปแบบหนึ่งของเซ็นเตอร์แบ็ก โดยเปรียบเสมือน "ตัวกวาด" ตัวสุดท้ายหน้าผู้รักษาประตู ตำแหน่งนี้มีอิสระในการเล่นสูงกว่าเซ็นเตอร์แบ็กปกติที่มีหน้าที่ประกบตัวชัดเจน สวีปเปอร์ต้องมีทักษะในการอ่านเกมสูงที่สุดในทีม และบางครั้งอาจเป็นบุคคลสำคัญที่เป็นผู้ตัดสินใจในเกมบุกแบบโต้กลับ จึงจำเป็นต้องมีทักษะในการควบคุมบอลและการส่งลูกที่ดีอีกด้วย

สวีปเปอร์ที่มีชื่อเสียงในวงการฟุตบอลมีไม่มากนัก เช่น ฟรันทซ์ เบ็คเคินเบาเออร์, มัททีอัส ซัมเมอร์ เป็นต้น ผู้เล่นในปัจจุบันได้แก่ ริโอ เฟอร์ดินานด์, มาร์โก มาเตรัซซี, ดาวิด ลูอีซ โมเรย์รา โมริญญู
# ศูนย์กีฬาหัวหมาก
ศูนย์กีฬาหัวหมาก  เป็นศูนย์กีฬาหลักของการกีฬาแห่งประเทศไทย ภายในประกอบด้วยอาคารหลายหลัง และสนามที่สำคัญในสนามกีฬานี้มีอยู่ 2 แห่ง คือราชมังคลากีฬาสถาน และอินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก ตั้งอยู่เลขที่ 286 ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร ติดกับมหาวิทยาลัยรามคำแหง และใกล้กับมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ วิทยาเขตหัวหมาก

 อาคารสถานที่ภายในบริเวณ 
 ราชมังคลากีฬาสถาน 

ราชมังคลากีฬาสถาน (Rajamangala National Stadium) เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ 5 ธันวาคม 2530 และ พระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก 2 กรกฎาคม 2531 แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2541 เพื่อใช้ในการแข่งขันกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานครเป็นเจ้าภาพ

ความสามารถในการรองรับผู้เข้าชมภายในอาคาร จำนวน 80,000 คน ความสามารถในการรองรับผู้เข้าชม (อัฒจันทร์) ภายหลังจากติดตั้งเก้าอี้เพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลเอเชียนคัพ 2007 และกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2007 ปัจจุบันมีเก้าอี้ทั้งสิ้น 49,722 ที่นั่ง (เป็นเก้าอี้ VIP จำนวน 172 ที่นั่ง) ทำให้ความจุสนามลดลงจากเดิม 65,000 คน และมีเก้าอี้เพียง 18,527 ที่นั่ง และภายในมีสนามฟุตบอลขนาดมาตรฐานขนาด 105×68 เมตร, ลู่วิ่ง, ลานกรีฑา, มีจอวิดีโอสกอร์บอร์ด 1 ตัว และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ 

ราชมังคลากีฬาสถาน เป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติไทย และเคยจัดการแข่งขันฟุตบอลนัดสำคัญต่าง ๆ นอกจากนี้ยังใช้จัดคอนเสิร์ตกลางแจ้ง และการถ่ายทำภาพยนตร์ เป็นต้น

 อินดอร์สเตเดียม 

อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก เดิมมีชื่อว่า สนามกีฬากิตติขจร เป็นสนามกีฬาในร่ม สำหรับการแข่งขันและฝึกซ้อมกีฬาในร่ม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2509 สร้างขึ้นเพื่อรองรับการจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งที่ 6 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ ความจุของผู้เข้าชมภายในอาคารได้จำนวน 10,000 – 15,000 คน แต่ปัจจุบันได้มีการปรับปรุงอาคาร ทำให้ความสามารถในการรองรับผู้เข้าชม (อัฒจันทร์) ลดลงเหลือจำนวน 6,000 ที่นั่ง

 อาคารอื่น ๆ 
 อาคารเวโลโดรม สำหรับแข่งจักรยาน ความจุ 700 ที่นั่ง
 สนามยิงปืน ความจุ 6,000 ที่นั่ง
 สระว่ายน้ำ และสระกระโดด ความจุ 15,000 คน
 อาคารบริการสนามเทนนิส
 ศูนย์ฝึกกีฬาเพื่อการแข่งขัน
 ศูนย์ฝึกกีฬาในร่ม
 อาคารที่ทำการสำนักงานการกีฬาแห่งประเทศไทย
 ที่พักนักกีฬา รวมทั้งหมด 500 เตียง
 ห้องสมุด (การกีฬาแห่งประเทศไทย ร่วมมือกับ สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย)
# ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก
ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก  ตั้งอยู่ในเขตไฟนด์เลย์ทาวน์ชิป, รัฐเพนซิลเวเนีย, สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองพิตต์สเบิร์กไปทางตะวันตกประมาณ 32 กิโลเมตร (20 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานสำคัญอันดับ 2 ของการจราจรบนน่านฟ้าเพนซิลเวเนีย นอกจากนี้พิตต์สเบิร์กยังเป็นท่าอากาศยานรองของยูเอสแอร์เวย์ และมีสกายเวสต์แอร์ไลน์ที่มีเที่ยวบินขึ้นลงที่พิตต์สเบิร์กมากเป็นอันดับที่ 2 อีกทั้งยังเป็นท่าอากาศยานหลักของแอร์มิดเวสต์, โคลแกนแอร์ และรีพับลิกแอร์ไลน์

ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก มีเนื้อที่ถึง 45 ตารางกิโลเมตร (12,900 เอเคอร์) ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของสหรัฐอเมริกา โดยมีเนื้อมากถึงขนาดที่สามารถจุโอแฮร์ในชิคาโก และฮาร์ทสฟิลด์-แจ็คสันในแอตแลนตา ลงไปรวมกันได้

 อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน 
 อาคารเทียบเครื่องบิน เอ 
 เซาท์เวสต์แอร์ไลน์
 ยูเอสแอร์เวย์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย โคลแกนแอร์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย โชโตกัวแอร์ไลน์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย ทรานส์สเตทส์แอร์ไลน์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย พีเอสเอแอร์ไลน์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เพียดมอนต์แอร์ไลน์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย แอร์มิดเวสต์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย แอร์วิสคอนซิน

 อาคารเทียบเครื่องบิน บี 
 ยูเอสแอร์เวย์
 ยูเอสแอร์เวย์ เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย รีพับลิกแอร์ไลน์

 อาคารเทียบเครื่องบิน ซี 
 เจ็ตบลูแอร์เวย์
 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
 ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์
 ยูไนเต็ด เอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย สกายเวสต์
 ยูเอสเอ3000
 ยูเอสแอร์เวย์
 แอร์แคนาดา
 แอร์แคนาดาแจ็ซ
 แอร์ทรานแอร์เวย์

 อาคารเทียบเครื่องบิน ดี 
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
 คอนติเนนตัล คอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมมูตแอร์
 คอนติเนนตัลเอ็กซ์เพรส ให้บริการโดย เอ็กซ์เพรสเจ็ตแอร์ไลน์
 เดลต้า แอร์ไลน์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมแอร์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย โชโตกัวแอร์ไลน์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย สกายเวสต์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติกเซาท์เวสต์แอร์ไลน์
 นอร์ธเวสต์แอร์ไลน์
 นอร์ธเวสต์แอร์ลิงก์ ให้บริการโดย พินนาเคิลแอร์ไลน์
 มิดเวสต์แอร์ไลน์
 มิดเวสต์คอนเนค ให้บริการโดย สกายเวย์แอร์ไลน์
 มิดเวสต์คอนเนค ให้บริการโดย สกายเวสต์
 เมียร์เติลบีชไดเร็ค
 เมียร์เติลบีชไดเร็ค ให้บริการโดย สกายคิง
 เมียร์เติลบีชไดเร็ค ให้บริการโดย เอ็กซ์ตร้าแอร์เวย์
 อเมริกันแอร์ไลน์
 อเมริกัน อีเกิล

 อาคารเทียบเครื่อง อี 
เดิมเคยใช้โดยยูเอสแอร์เวย์เอ็กซ์เพรส ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่อาคารเทียบเครื่องบิน เอ ปัจจุบันนี้ใช้เป็นส่วนตรวจความปลอดภัย และท่าเทียบทั้งหมดปิดใช้บริการ และกำหนดให้เป็นเขตหวงห้ามเฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้น ทั้งนี้ทางยูเอสแอร์เวย์ยังไม่มีแผนที่จะเปิดใช้งานในส่วนนี้อีกครั้ง

 สายการบินขนส่งสินค้า 
 ดีเอชแอล
 เฟดเอ็กซ์
 เฟดเอ็กซ์ ฟีดเดอร์ ให้บริการโดย วิกกินส์แอร์เวย์
 ยูพีเอส

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ท่าอากาศยานนานาชาติพิตต์สเบิร์ก
# สมาคมอุตสาหกรรมก่อสร้างไทย
สมาคมอุตสาหกรรมก่อสร้างไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์   เดิมมีชื่อว่า สมาคมนายช่างแห่งกรุงสยาม จดทะเบียนเป็นสมาคมตามพระราชบัญญัติเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2471 และได้อัญเชิญ นายพลเอกพระเจ้าพี่ยาเธอกรมหลวง กำแพงเพ็ชรอรรคโยธิน ทรงเป็นนายกสมาคมฯ พระองค์แรก มีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมความรู้ทางด้านช่างให้มีความเจริญ สร้างความสามัคคีในระหว่างนายช่าง รักษาฐานและความประพฤติของนายช่างให้เป็นที่นับถือ โดยไม่เป็นปรปักษ์แก่พระราชกำหนดกฎหมาย

 ชื่อของสมาคม 
สมาคมได้มีการเปลี่ยนชื่อหลายครั้งดังนี้
 ชื่อเมื่อแรกตั้งสมาคม “สมาคมนายช่างแห่งกรุงสยาม” ปีพ.ศ. 2471 
 เปลี่ยนชื่อเป็น สมาคมนายช่างแห่ง ประเทศไทย ปีพ.ศ. 2479
 เปลี่ยนชื่อเป็น สมาคมนายช่างเหมาไทย เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2509
 เปลี่ยนชื่อเป็น สมาคมอุตสาหกรรมก่อสร้างไทย เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2526

นายกสมาคมฯ คนปัจจุบัน คือนายอังสุรัสมิ์ อารีกุล ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ ปีพ.ศ. 2561-2563

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์ของ สมาคมอุตสาหกรรมก่อสร้างไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
# ปลิงแดงยักษ์กีนาบาลู
ปลิงแดงยักษ์กีนาบาลู  เป็นปลิงขนาดใหญ่ ยาวไม่เกิน 30 ซม. มีสีส้มแดงสว่าง เป็นสัตว์เฉพาะถิ่นของยอดเขากีนาบาลูบนเกาะบอร์เนียว ปัจจุบันยังมีข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์ชนิดนี้อยู่น้อย และเป็นสปีชีส์ที่ยังไม่มีการศึกษาค้นคว้ามากนัก ปลิงชนิดนี้ไม่ดูดกินเลือดสัตว์ชนิดอื่นเหมือนปลิงอื่น ๆ แต่จะกินเฉพาะไส้เดือนยักษ์กีนาบาลูเป็นอาหาร อาศัยอยู่ในดินหรือกองใบไม้ชื้นตามรอยแตกระหว่างหิน พบได้ในอุทยานแห่งชาติกีนาบาลูที่ระดับความสูง 2,500-3,000 เมตร โดยจะปรากฏให้เห็นเฉพาะเวลาที่ฝนตกหนักหรือหลังจากฝนหยุดตกไม่นานBlakemore, R.J., C. Csuzdi, M.T. Ito, N. Kaneko, T. Kawaguchi & M. Schilthuizen 2007.  Zootaxa 1613: 23–44. Phillipps, A. & F. Liew 2000. Globetrotter Visitor's Guide – Kinabalu Park. New Holland Publishers (UK) Ltd.
อ้างอิงช่าง

[[หมวดหมู่:สัตว์ไม่มีกระ
ดูกสันหลัง]]
# รายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดอ่างทอง
รายชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดอ่างทอง

 รายชื่อ 
 วัดจันทรังษี 
 วัดม่วง
 วัดป่าโมกวรวิหาร
 อินทร์โตฟาร์ม
 วัดขุนอินทประมูล
 โครงการฟาร์มตัวอย่างตามพระราชดำริ สีบัวทอง
 วัดไชโยวรวิหาร
 บ้านหุ่นเหล็ก 
 วัดท่าอิฐ
 วัดต้นสน
 พระตำหนักคำหยาด
 ตลาดศาลเจ้าโรงทอง
 ศูนย์ตุ๊กตาชาววังบ้านบางเสด็จ
 วัดท่าสุทธาวาส
 หมู่บ้านทำกลองเอกราช
 วัดสังกระต่าย
 วัดบ้านพราน
 วัดฝาง
 ตลาดนัดโรงสี
 ตลาดน้ำสามโก้
 อนุสาวรีย์พันท้ายนรสิงห์
 วัดสี่ร้อย
# เดือน 5
เดือน 5 คือเดือนที่ห้าของปี อาจหมายถึงเดือนพฤษภาคมตามปฏิทินกริกอเรียน หรือเดือนที่ห้าตามปฏิทินจันทรคติ และเนื่องจากปฏิทินจันทรคติกำหนดตามดิถีจันทร์ เดือน 5 จึงไม่ตรงกันทุกปีเมื่อเทียบกับปฏิทินสุริยคติแบบกริกอเรียน แบ่งได้เป็น

 ปฏิทินจันทรคติไทย 
ตามปฏิทินจันทรคติไทย เดือน 5 มักเริ่มในเดือนมีนาคมหรือเมษายน มี 29 วัน คือ ตั้งแต่ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ถึงแรม 14 ค่ำ เดือน 5 มีช่วงเวลาดังนี้
 9 เมษายน พ.ศ. 2548 - 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
 30 มีนาคม พ.ศ. 2549 - 27 เมษายน พ.ศ. 2549
 19 มีนาคม พ.ศ. 2550 - 16 เมษายน พ.ศ. 2550
 6 เมษายน พ.ศ. 2551 - 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
 26 มีนาคม พ.ศ. 2552 - 23 เมษายน พ.ศ. 2552
ในอดีตวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 เคยถือเป็นวันปีใหม่ของไทยตามคติพราหมณ์

 ปฏิทินจีน 
ตามปฏิทินจีน เดือน 5 มักเริ่มในเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายน มีช่วงเวลาดังนี้
 7 มิถุนายน พ.ศ. 2548 - 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2548
 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 - 25 มิถุนายน พ.ศ. 2549
 15 มิถุนายน พ.ศ. 2550 - 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
 4 มิถุนายน พ.ศ. 2551 - 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 - 22 มิถุนายน พ.ศ. 2552
# เดือน 6
เดือน 6 คือเดือนที่หกของปี อาจหมายถึงเดือนมิถุนายนตามปฏิทินกริกอเรียน หรือเดือนที่หกตามปฏิทินจันทรคติ และเนื่องจากปฏิทินจันทรคติกำหนดตามดิถีจันทร์ เดือน 6 จึงไม่ตรงกันทุกปีเมื่อเทียบกับปฏิทินสุริยคติแบบกริกอเรียน แบ่งได้เป็น

 ปฏิทินจันทรคติไทย 
ตามปฏิทินจันทรคติไทย เดือน 6 มักเริ่มในเดือนเมษายนหรือพฤษภาคม มี 30 วัน คือ ตั้งแต่ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 6 ถึงแรม 15 ค่ำ เดือน 6 มีช่วงเวลาดังนี้
 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 - 6 มิถุนายน พ.ศ. 2548
 28 เมษายน พ.ศ. 2549 - 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2549
 17 เมษายน พ.ศ. 2550 - 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 - 3 มิถุนายน พ.ศ. 2551
 24 เมษายน พ.ศ. 2552 - 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
วันสำคัญในเดือนนี้คือวันวิสาขบูชา ตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 หากปีใดมีอธิกมาส (มีเดือน 8 สองหน) วันวิสาขบูชาจะเลื่อนไปเป็นวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 7

 ปฏิทินจีน 
ตามปฏิทินจีน เดือน 6 มักเริ่มในเดือนมิถุนายนหรือกรกฎาคม มีช่วงเวลาดังนี้
 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 - 4 สิงหาคม พ.ศ. 2548
 26 มิถุนายน พ.ศ. 2549 - 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2549
 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2550
 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 - 19 สิงหาคม พ.ศ. 2552