wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มาริอา เตเรซาแห่งสเปน
มาริอา เตเรซาแห่งสเปน (,) เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและ สมเด็จพระราชินีแห่งนาวาร์ ในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส 

ครั้งเมื่อ พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ออกรบกับ วิลเลียมแห่งออเรนจ์ ฮอลแลนด์  พระราชินีมารีทรงต้องปกครองพระราชวังแวร์ซายส์แทน และ ทรงสั่งห้ามพฤติกรรมที่ผิดศีลธรรม งานเลี้ยงมั่วสุม การพนัน และ อบายมุขทุกชนิด เนื่องจากอุปนิสัยของพระนางที่เครงศาสานา

นอกจากนี้ยังมีบทบาทในการเจรจาต่อรองสนธิสัญญากับสุลต่านจากอินเดีย
# โรซาริโอ้ บวก แวมไพร์
โรซาริโอ้ + แวมไพร์  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เขียนและวาดภาพโดย ทาคายูกิ อินางาคิ ลงในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายเดือน ระหว่าง สิงหาคม 2547 ถึง มิถุนายน 2550 และตอนพิเศษในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ ปัจจุบันมีภาคสองแล้วใช้ชื่อว่า โรซาริโอ้ + แวมไพร์ II ลงในนิตยสารจัมป์สแควร์

 เรื่องราว 

อาโอโนะ สึคุเนะ เป็นนักเรียนปกติ อยู่โรงเรียนมัธยมเป็นปีแรกและไม่สามารถเข้าโรงเรียนเอกชนเนื่องจากเขามีเกรดที่หน้ากลุ้มใจ มีเพียงโรงเรียนสุดท้ายที่เขาจะได้รับการยอมรับ โรงเรียนนั้นชื่อโรงเรียนโยไคเป็นโรงเรียนที่มีอภินิหารและสัตว์ประหลาดเรียนอยู่

 ตัวละครหลัก 

อาโอโนะ สึคุเนะ (Aono Tsukune)

พระเอกของเรื่อง เด็กหนุ่มมัธยมปลายธรรมดาที่ต้องเข้าไปเรียนอยู่ในโรงเรียนโยไคหรือโรงเรียนของปิศาจโดยไม่ได้ตั้งใจและได้พบกับเด็กสาวแวมไพร์ชื่อ "อาคาชิยะ โมกะ" ซึ่งเธอนั้นชื่นชอบเลือดของสึคุเนะเป็นพิเศษเพราะมีรสชาติที่อร่อย โดยตอนแรกเธอนั้นไม่รู้เลยว่าสึคุเนะเป็นมนุษย์แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เปิดเผยตัวให้โมกะได้รู้ สึคุเนะสามารถดึงผนึกโรซาริโอ้ที่แขวนคอของโมกะออกได้ซึ่งโรซาริโอ้นั้นคืออุปกรณ์ที่ใช้สะกดพลังร่างแวมไพร์ของโมกะไว้ หากมันหลุดออก เธอจะกลายเป็นอีกคนนึงทันที สึคุเนะได้รับเลือดแวมไพร์จากโมกะในปริมาณมาก ทำให้เขามีความสามารถใกล้เคียงกับแวมไพร์มาก (ใส่กำไรอยู่ เพื่อป้องกันการกลายเป็น "กูล" คล้ายๆ นางเอกสะกดร่างแวมไพร์)

อาคาชิยะ โมกะ (Akashiya Moka)

นางเอกของเรื่อง เธอเป็นแวมไพร์และมีผมสีชมพูยาว นิสัยเอ๋อๆ ต๊องๆ แต่หากผนึกโรซาริโอ้ที่ห้อยคอหลุดออก เธอจะกลายเป็นแวมไพร์สุดแกร่ง ผมเปลี่ยนเป็นสีเงินและตาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เธอชอบดูดเลือดของสึคุเนะมากเพราะเลือดของมนุษย์มีรสชาติที่อร่อยมาก เธอเป็นคนที่สึคุเนะพบคนแรกตั้งแต่มาที่โรงเรียนโยไค

คุโรโนะ คุรุมุ (Kurono Kurumu)

เด็กสาวที่ย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนโยไค เธอชอบสึคุเนะอยู่และเป็นคู่แข่งของโมกะ เธอคือซัคคิวบัส เมื่อจูบใครก็ตามคนๆ นั้นจะตกเป็นทาสของเธอในทันที

ชิรายูกิ มิโซเระ (Shirayuki Mizore)

เธอเป็นปิศาจหิมะ ปกติจะอมแคนดี้อยู่ตลอดเวลาเพราะเธอเป็นปิศาจหิมะจึงต้องไม่ปล่อยความเย็นหายออกจากร่างกายโดยการอมแคนดี้ที่มีความเย็นมากและเธอเป็นพวกแอบมองและจับตาสึคุเนะจากที่ไกลๆรวมทั้งเป็นคู่กัดของคูรุมุอีกด้วย

เซนโด ยูคาริ (Sendo Yukari)

เธอเป็นสาวน้อยอัจฉริยะ อายุเพียง 12 ปีเท่านั้นแต่เรียนข้ามชั้นมาอยู่มัธยมปลาย เธอเป็นจอมเวทย์ซึ่งเป็นที่รังเกียจของทั้งเหล่าปิศาจและมนุษย์แต่พวกสึคุเนะต่างยอมรับในตัวเธอและได้เป็นกับพวกโมกะ

ซูเชน โคโค้อา (Shuzen Kokoa)

เธอเป็นน้องสาวต่างสายเลือดของโมกะและก็เป็นคู่ซ้อมให้โมกะอยู่ประจำหลังจากที่เธอรู้ว่าตัวโมกะจะต้องย้ายไปอยู่ครอบครัวของเขาที่โลกมนุษย์ทำให้เกิดความชิงชังในตัวโมกะทันทีจนตามราวีตัวเธอตั้งแต่สมัยเด็กๆจนมาถึงที่ตัวเธอเข้าเรืยนในโรงเรียนโยไคมีนิสัยไม่ชอบร่างปกติที่รักสงบของโมกะแต่พอเปลี่ยนเป็นร่างแวมไพร์ของโมกะนิสัยของเธอจะเปลี่ยนความหลงใหลในตัวของเขาแต่ก็จับตาดูพวกโมกะตามไปด้วยถ้ามีเวลาว่างเพื่อที่จะนำโมกะอีกคนหนึ่งกลับบ้านมีโคจังค้างคาวตัวจิ๋วเป็นคู่หูของเธอ

โทโจ รูบี้ (Toujou Ruby)

เธอเป็นผู้ทำหน้าที่อาจารย์ในโรงเรียนโยไคและเป็นแม่มดด้วยและเลขาของอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนโยไคในการรักษาสมดุลของโลกมนุษย์กับโลกปีศาจอีกด้วยซึ่งมีบทบาทมากมายในภาคสอง

โมริโอกะ กินเนะ (Morioka Ginne)

เขาเป็นมนุษย์หมาป่าซึ่งเป็นของคนของชมรมหนังสือพิมพ์ในการติดตามข่าวสารของโรงเรียนโยไคซึ่งพวกโมกะอยู่ในกิจกรรมนี้อีกด้วยและมีหน้าที่เป็นตากล่องของชมรมนี้เพื่อสืบเรื่องของสาวๆในโรงเรียนเท่านั้นเอง

 รายชื่อตอน
# พีระมิดลูฟวร์
พีระมิดลูฟวร์  เป็นพีระมิดที่สร้างขึ้นจากกระจกและโลหะ มีพีระมิดขนาดเล็กกว่า 3 หลังตั้งอยู่โดยรอบ ตั้งอยู่ที่ลานหน้าพิพิธภัณฑสถานลูฟวร์ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ทำหน้าที่เป็นทางเข้าหลักของพิพิธภัณฑ์ สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2532 และกลายเป็นหนึ่งในจุดสังเกตของกรุงปารีส

 การออกแบบและก่อสร้าง 

การก่อสร้างพีระมิดนี้มอบหมายโดยฟร็องซัว มีแตร็อง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2527 ออกแบบโดย ไอ. เอ็ม. เพ สถาปนิกที่เคยรับผิดชอบการออกแบบ Miho Museum ที่ญี่ปุ่น โครงสร้างพีระมิดนี้สร้างขึ้นจากแผ่นกระจกทั้งหลัง มีความสูง 20.6 เมตร ฐานรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความยาวด้านละ 35 เมตร ประกอบขึ้นจากแผ่นกระจกรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน 603 แผ่น และแผ่นกระจกรูปสามเหลี่ยม 70 แผ่น
 
พีระมิดและโถงทางเข้าที่อยู่ข้างใต้ สร้างขึ้นเนื่องจากทางเข้าเดิมของลูฟวร์ไม่สามารถรองรับจำนวนผู้มาเยือนที่มีมากในแต่ละวันได้อีกแล้ว ผู้มาเยือนที่เข้าจากพีระมิดจะลงไปโถงทางเข้ากว้างขวาง แล้วกลับขึ้นไปยังอาคารหลักของลูฟวร์ พิพิธภัณฑ์อีกหลายแห่งได้นำแนวคิดนี้ไปใช้ เช่น Museum of Science and Industry ในชิคาโก การก่อสร้างพีระมิดและโถงทางเข้าใต้ดินดำเนินการโดย Dumez

 กระจก 666 แผ่น: ตำนานเมือง 
thumb|right|300px|พีระมิดล้อมรอบด้วยอาคารของลูฟวร์

บางคนกล่าวอ้างว่าแผ่นกระจกบนพิระมิดลูฟวร์มีทั้งหมด 666 แผ่น ซึ่งเป็น "number of the beast" ที่มักจะถูกนำไปเชื่อมโยงกับซาตาน ผู้สนใจด้านประวัติศาสตร์จำนวนมาก ตัวอย่างเช่น หนังสือของ Dominique Stezepfandt ที่มีชื่อว่า François Mitterrand, Grand Architecte de l'Univers ได้กล่าวไว้ว่า "พีระมิดถูกอุทิศให้แก่พลังที่เล่ากันว่าเป็น Beast ใน พระคัมภีร์วิวรณ์ (...) โครงสร้างทั้งหลังมีรากฐานอยู่บนเลข 6"

เรื่องราวของกระจก 666 แผ่นเริ่มต้นขึ้นเมื่อราวทศวรรษที่ 1980 (พ.ศ. 2523-2532) โดยแผ่นพับโฆษณาอย่างเป็นทางการที่ตีพิมพ์ระหว่างการก่อสร้างได้กล่าวอ้างถึงตัวเลขนี้ถึงสองครั้ง แต่หน้าก่อน ๆ ในแผ่นพับกล่าวไว้ว่ากระจกมี 673 แผ่น ตัวเลข 666 ยังถูกกล่าวถึงในหนังสือพิมพ์หลายฉบับ อย่างไรก็ตาม พิพิธภัณฑสถานลูฟวร์ได้แถลงว่า พีระมิดประกอบขึ้นจากแผ่นกระจก 673 แผ่น (รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน 603 แผ่น และรูปสามเหลี่ยม 70 แผ่น)  มีผู้พยายามนับจำนวนแผ่นกระจกบนพีระมิดอยู่หลายครั้ง โดยแต่ละครั้งจะนับได้จำนวนที่แตกต่างกันเล็กน้อย แต่จะมากกว่า 666 แผ่นทุกครั้ง

ข่าวลือได้กลับมาอีกครั้งใน พ.ศ. 2546 เมื่อนวนิยาย The Da Vinci Code ของแดน บราวน์ ได้กล่าวถึงเรื่องนี้ โดยที่ตัวเอกของเรื่องครุ่นคิดว่า "พีระมิดหลังนี้สร้างขึ้นด้วยแผ่นกระจก 666 แผ่นพอดี ตามความต้องการของประธานาธิบดีมิตแตร์รองด์ ซึ่งกลายเป็นหัวข้อร้อนท่ามกลางผู้สนใจทฤษฎีสมคบคิดที่กล่าวอ้างว่า 666 เป็นตัวเลขของซาตาน" อย่างไรก็ตาม David A. Shugarts ได้รายงานว่า จากคำกล่าวของโฆษกประจำสำนักงานของไอ. เอ็ม. เพ ประธานาธิบดีฝรั่งเศสไม่เคยระบุจำนวนแผ่นกระจกที่ต้องการให้ใช้ในการก่อสร้างพีระมิด
# บรรณาธิการ
บรรณาธิการ (คำสนธิ: บรรณ (หนังสือ) + อธิการ (เจ้าการ)) เป็นบุคคลซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบ ในการจัดทำ รวบรวม ตรวจแก้ คัดเลือก หรือควบคุม เนื้อหาและภาพทั้งหมด ที่จะตีพิมพ์เป็นหนังสือ หรือเป็นสิ่งพิมพ์ที่มีกำหนดว่าจะออกเรื่อยไปตามลำดับ โดยใช้ชื่อเดิม เช่น หนังสือพิมพ์ และนิตยสารต่าง ๆ และนิยมใช้เป็นคำย่ออย่างไม่เป็นทางการว่า “บ.ก.” ส่วนคำที่ใช้เรียกกระบวนการลักษณะดังกล่าว คือ บรรณาธิกร 

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายของ บรรณาธิการ ไว้ว่า ผู้จัดเลือกเฟ้น รวบรวม ปรับปรุง และรับผิดชอบเรื่องลงพิมพ์พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 หน้า 604. และในมาตรา 4 แห่งพระราชบัญญัติการพิมพ์ พุทธศักราช 2550 ระบุว่า บรรณาธิการ หมายความถึง บุคคลผู้รับผิดชอบ ในการจัดทำ และควบคุมเนื้อหา ข้อความ หรือภาพ ที่ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ รวมทั้งวัสดุ หรือเอกสาร ที่แทรกในหนังสือพิมพ์ โดยความเห็นชอบของบรรณาธิการด้วย เมื่อหนังสือพิมพ์ มีความหมายรวมไปถึง นิตยสาร วารสาร สิ่งพิมพ์ ที่เรียกชื่ออย่างอื่น ในทำนองเดียวกันพระราชบัญญัติจดแจ้งการพิมพ์ พ.ศ. 2550 จากราชกิจจานุเบกษา เล่ม 124 ตอน 93 ก ลงวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2550

 ประเภทของบรรณาธิการ 
 บรรณาธิการอำนวยการ  ทำหน้าที่เชื่อมโยงและประสานงาน ระหว่างฝ่ายบริหาร และฝ่ายปฏิบัติการของสิ่งพิมพ์
 บรรณาธิการที่ปรึกษา  ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่บรรณาธิการ ในกรณีต่าง ๆ
 บรรณาธิการบริหาร  หรือ บรรณาธิการใหญ่  ทำหน้าที่รับผิดชอบฝ่ายนโยบายของสิ่งพิมพ์ในภาพรวม ทั้งเรื่องธุรกิจ และการนำเสนอเนื้อหา ตลอดจนการประสานงานกับฝ่ายต่าง ๆ
 บรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณา  ทำหน้าที่จัดการ และรับผิดชอบในการพิมพ์ ตลอดจนจัดการ ให้สิ่งพิมพ์แพร่หลายออกไป ด้วยประการใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นการขาย หรือให้เปล่า รวมถึงการเป็นผู้รับผิดชอบต่อเนื้อหาที่ลงตีพิมพ์ โดยมักจะตกเป็นจำเลย ในกรณีที่ถูกฟ้องร้องดำเนินคดี จนมีผู้ให้ฉายาว่า “บ.ก.ติดคุก”
 บรรณาธิการภาพ  ทำหน้าที่รวบรวม คัดเลือก และควบคุม การนำเสนอภาพในสิ่งพิมพ์ทุกกรณี โดยมักมีการแบ่งแยกในโครงสร้างของนิตยสาร
 บรรณาธิการข่าว  ทำหน้าที่ตรวจแก้ รวบรวม คัดเลือก และควบคุม การนำเสนอเนื้อหาข่าวในกลุ่มเนื้อหาที่แตกต่างกันไป เช่น การเมือง เศรษฐกิจ การศึกษา ภูมิภาค กีฬา บันเทิง เป็นต้น จากนั้นจึงนำเสนอไปยังบรรณาธิการบริหารอีกชั้นหนึ่ง
 สาราณียกร  ทำหน้าที่เช่นเดียวกับบรรณาธิการ ในกรณีของสิ่งพิมพ์เฉพาะกิจ เช่น หนังสือรุ่นนักเรียนนักศึกษา หนังสือที่ระลึกในโอกาสต่าง ๆ เป็นต้น

 กองบรรณาธิการ 
กองบรรณาธิการ เป็นกลุ่มบุคคลซึ่งทำหน้าที่เป็นคณะทำงานของบรรณาธิการ ในการช่วยตรวจสอบบทความแทนบรรณาธิการ รวมถึงการเขียนคอลัมน์ที่สำคัญในฉบับ เช่น บทบรรณาธิการ, คอลัมน์จดหมายถึงบรรณาธิการ  รายงานพิเศษ (สกู๊ป), บทสัมภาษณ์ เป็นต้น
# ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส
ราชวงศ์ยูลิอุส-เกลาดิอุส  ประกอบด้วยจักรพรรดิโรมัน 5 พระองค์ ได้แก่ เอากุสตุส, ติแบริอุส, กาลิกุลา, เกลาดิอุส และแนโรBrill's New Pauly, "Julio-Claudian emperors"

ชื่อ Julio-Claudian เป็นศัพท์ทางประวัติศาสตร์นิพนธ์จากตระกูลทั้งสองในราชวงศ์นี้: ยูลิอี ไกซาเรส และ เกลาดิอี แนโรเนส

เส้นเวลาราชวงศ์

จักรพรรดิเอากุสตุส (27 ปีก่อนคริสต์ศักราช–ค.ศ. 14)
จักรพรรดิติแบริอุส (ค.ศ. 14–37)
จักรพรรดิกาลิกุลา (ค.ศ. 37–41)
จักรพรรดิเกลาดิอุส (ค.ศ. 41–54)
จักรพรรดิแนโร (ค.ศ. 54–68)

พงศาวลี

center|1000px
# วิทยุครอบครัวข่าว
วิทยุครอบครัวข่าว ดำเนินการโดย บริษัท เซิร์ช ไลฟ์ จำกัด ออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงเสียงจากทหารเรือ 1 วังนันทอุทยาน (ชื่อย่อ: ส.ทร.1 วังนันทอุทยาน) แผนกวิทยุกระจายเสียง กองวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ สำนักปฏิบัติการ กรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ กองบัญชาการกองทัพเรือ ระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์ เริ่มตั้งแต่วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2550 เวลา 00.00 น. เป็นต้นมา จนถึงปัจจุบัน โดยรูปแบบการนำเสนอส่วนมากเป็นการรับสัญญาณถ่ายทอดเสียง รายการโทรทัศน์ประเภทข่าว และเหตุการณ์ปัจจุบัน ที่ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี อีกส่วนหนึ่งเป็นรายการวิทยุ ที่มีกลุ่มผู้ประกาศข่าวและพิธีกร “ครอบครัวข่าว 3” เป็นผู้ดำเนินรายการ

 ประวัติ 
วิทยุครอบครัวข่าว ส.ทร. FM 106 MHz. เกิดขึ้นจากแนวคิดของวิบูลย์ ลีรัตนขจร ประธานเจ้าหน้าที่บริหารกลุ่มบริษัทเซิร์ช มีวัตถุประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้ติดตามรายการข่าว ของ ครอบครัวข่าว 3 ที่ประสบปัญหาไม่สามารถรับชมรายการทางโทรทัศน์ได้ เนื่องจากสภาพการจราจรติดขัดอยู่บนท้องถนนในกรุงเทพมหานคร รวมถึงเพื่อเปิดพื้นที่นำเสนอข่าวสาร ด้วยความใกล้ชิดผูกพัน ผ่านทางการเล่าข่าวทางวิทยุเพิ่มขึ้น

สำหรับเนื้อหารายการของ วิทยุครอบครัวข่าว นำเสนอรายการประเภทข่าว สนทนา และรูปแบบหลากหลาย ออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งต่างจากการผลิตรายการโทรทัศน์ ที่มีข้อจำกัดในเรื่องเวลา จึงทำให้ต้องกระชับเนื้อหา ขณะที่การผลิตรายการวิทยุ สามารถดำเนินรายการไปได้ตลอดทั้งวัน จึงให้เนื้อหาในเชิงลึกได้ นับว่าวิทยุครอบครัวข่าว เป็นส่วนเติมเต็มของกลุ่มรายการครอบครัวข่าว 3 นั่นเอง โดยได้รับความร่วมมือจากแผนกวิทยุกระจายเสียง กองวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ สำนักปฏิบัติการ กรมการสื่อสารและเทคโนโลยีสารสนเทศทหารเรือ กองทัพเรือ ต้นสังกัดของสถานีวิทยุเสียงจากทหารเรือ (ส.ทร.1 วังนันทอุทยาน) ในการออกอากาศ ด้วยระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 106 เมกะเฮิร์ตซ์, ฝ่ายข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 อสม 
ท ททบ. กองทัพบก
 ที่อนุญาตให้ถ่ายทอดเสียงรายการข่าวของสถานีฯ ออกอากาศทางวิทยุ และอนุญาตให้ใช้ข้อมูลข่าวสารต่าง ๆ ประกอบในการผลิตรายการทางวิทยุ ตลอดจนชื่อ ครอบครัวข่าว เพื่อให้ผู้ชมและผู้ฟัง เข้าใจเชื่อมโยงกันระหว่างรายการข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ
# โจ-วิลฟรีด ซองกา
โจ-วิลฟรีด ซองกา (, ; เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2528) เป็นนักเทนนิสอาชีพชาวฝรั่งเศส เป็นมืออันดับที่ 9 ของโลกในปัจจุบัน เขาเคยขึ้นถึงอันดับโลกสูงสุด คือ อันดับที่ 6 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551

 สถิติการแข่งขันอาชีพ 
 แกรนด์สแลม ชายเดี่ยว รอบชิงชนะเลิศ (1) 

 รองชนะเลิศ (1) 
ปี
|width="200"|รายการคู่แข่งในรอบชิง
|width="175"|ผลการแข่งขัน 2551   ออสเตรเลียนโอเพน  นอวาก จอกอวิช  6–4, 4–6, 3–6, 6–7(2)

 หมายเหตุ
# ฟลีตสตรีต
ฟลีตสตรีต  เป็นถนนในกรุงลอนดอน อังกฤษ ตั้งชื่อตามแม่น้ำฟลีทซึ่งปัจจุบันไหลอยู่ข้างใต้ถนน ถนนฟลีตเป็นที่ตั้งของสำนักงานหนังสือพิมพ์ต่างๆ จนถึงทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าสำนักงานของสื่อมวลชนรายใหญ่แห่งสุดท้ายคือ Reuters จะย้ายออกไปตั้งแต่ พ.ศ. 2548 แต่ชื่อถนนก็ยังคงถูกใช้เรียกแทนสื่อสารมวลชนสัญชาติบริเตน

 ประวัติและสถานที่ 
thumb|300px|ฟลีตสตรีต เมื่อ พ.ศ. 2433
ฟลีตสตรีตเริ่มต้นจากถนนที่ทอดจากนครลอนดอน ไปยังศูนย์กลางทางการปกครองที่เวสต์มินสเตอร์ ความยาวของถนนแสดงถึงการขยายตัวของเมืองในศตวรรษที่ 14 ปลายสุดด้านทิศตะวันออกเป็นจุดที่แม่น้ำฟลีทไหลแนบกับ walls of London ในยุคกลาง ปลายด้านทิศตะวันตกคือเทมเปิลบาร์ ที่แสดงขอบเขตของเมืองที่ขยายมาถึงจุดนี้เมื่อ พ.ศ. 1872

ด้านทิศใต้ของถนนเป็นกลุ่มอาคารที่รู้จักในชื่อว่า The Temple ซึ่งเคยเป็นของอัศวินเทมพลาร์ เป็นที่ตั้งของอินส์ออฟคอร์ทสองในสี่แห่ง คือ อินเนอร์เทมเปิล และมิดเดิลเทมเปิล บริเวณใกล้เคียงมีสำนักงานของทนายความมากมาย
thumb|right|300px|Ludgate Circus
กิจการหนังสือพิมพ์เริ่มต้นใน Fleet Street เมื่อประมาณ พ.ศ. 2043 โดย Wynkyn de Worde ลูกมือฝึกหัดของ William Caxton ได้ก่อตั้งโรงพิมพ์ขึ้นใกล้กับ Shoe Lane ขณะที่ในช่วงเวลาเดียวกัน Richard Pynson ได้ก่อตั้งสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์ติดกับ St Dunstan's church ต่อมามีสำนักพิมพ์และโรงพิมพ์อื่นๆเพิ่มขึ้น ซึ่งโดยหลักแล้วจะ supply legal trade ใน Law Inns สี่แห่งในบริเวณนั้น ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2245 หนังสือพิมพ์ เดอะเดลีคูแรนท์ ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของลอนดอน ได้จัดพิมพ์ขึ้นที่ Fleet Street ใน premises เหนือ White Hart Inn

ที่เทมเปิลบาร์ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดอาณาเขตของนครลอนดอนบนฟลีตสตรีต จะเป็นจุดเริ่มต้นของถนนสแตรนด์ ทางทิศตะวันออกเลยจาก Ludgate Circus ออกไป ถนนจะลาดขึ้นตาม Ludgate Hill สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ Temple, Chancery Lane, และแบล็กเฟลียร์
# แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น
แอร์สเทอร์ เอ็ฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น Süddeutschlands Fussballgeschichte in Tabellenform 1897–1988, author: Ludolf Hyll เป็นสโมสรในประเทศเยอรมนี อยู่ที่เมืองไคเซิร์สเลาเทิร์นในรัฐไรน์ลันท์-ฟัลทซ์

 ประวัติ 
เริ่มก่อตั้งเมื่อ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1900 โดยการรวมตัวกันระหว่าง 2 สโมสรฟุตบอลในเมืองไคเซิร์สเลาเทิร์น คือ Germania 1896 Kaiserslautern และ FG Kaiserslautern เกิดเป็นสโมสรฟุตบอล FC 1900 Kaiserslautern ถัดจากนั้นในปี ค.ศ. 1909 ทางสโมสรได้รวมตัวกับ FC Palatia Kaiserslautern (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1901) และ FC Bavaria Kaiserslautern (ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1902) เปลี่ยนชื่อเป็น FV 1900 Kaiserslautern และในปี ค.ศ. 1929 รวมตัวกับ  SV Phönix Kaiserslautern กลายเป็น FV Phönix-Kaiserslautern หลังจากนั้น 30 ปี จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น 1. FC Kaiserslautern

ฟุตบอลโลก ปี 1954 เป็นปีที่ทีมชาติเยอรมันได้ชนะเลิศโลก นักเตะชุดนั้นมีนักเตะจาก 1. เอฟเซ ไคเซิร์สเลาเทิร์น  5 คน ช่วยให้เยอรมันได้ชนะเลิศโลก ประกอบด้วย ฟริทซ์ วัลเทอร์ (กัปตันทีมชาติ), ฮอสท์ เอคเคิล, แวร์เนอร์ โคลไมเออร์, แวร์เนอร์ ลีบริช, ออทท์มาร์ วัลเทอร์

ในปี 1997/1998 ภายใต้การคุมทีมของออทโท เรฮาเกิล แอร์สเทอร์ไคเซิร์สเลาเทิร์นสร้างประวัติศาสตร์คว้าชนะเลิศบุนเดิสลีกาได้ตั้งแต่ฤดูกาลแรกที่เลื่อนชั้นมาจากลีกา 2 เป็นทีมแรกในประวัติศาสตร์ของเยอรมนี และนับเป็นชนะเลิศลีกสูงสุดของเยอรมนีครั้งที่ 4 ของสโมสรฟุตบอลแห่งนี้

 เกียรติประวัติ 

ระดับประเทศ

 บุนเดิสลีกา 
 ชนะเลิศ (4): 1950–51, 1952–53, 1990–91, 1997–98
รองชนะเลิศ (4): 1948, 1954, 1955, 1993–94

 ซไวเทอบุนเดิสลีกา
ชนะเลิศ (2): 1996–97, 2009–10

 เดเอ็ฟเบ-โพคาล 
 ชนะเลิศ (2): 1989–90, 1995–96
รองชนะเลิศ (6): 1960–61, 1971–72, 1975–76, 1980–81, 2002–03, 2023-24
   
 เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ
 ชนะเลิศ (1): 1991

ระดับทวีปยุโรป
 ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
 รอบก่อนรองชนะเลิศ (1): 1998–99

 ยูฟ่าคัพ
 รอบรองชนะเลิศ (2): 1981–82, 2000–01

ระดับภูมิภาค
 ลีกสูงสุดเยอรมันฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ 
 ชนะเลิศ (11): 1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1963
รองชนะเลิศ (2): 1945–46, 1957–58

 ผู้เล่นที่มีชื่อเสียงของสโมสร 
 Fritz Walter
 Michael Ballack
 Miroslav Klose
 Mario Basler
 Andreas Brehme
 Stefan Kuntz
 Olaf Marschall
 Youri Djorkaeff
 Hans-Peter Briegel
 Ciriaco Sforza
 Klaus Toppmöller
 Halil Altıntop
 Ronnie Hellström
 Miroslav Kadlec
 Pavel Kuka
 Wynton Rufer
 Mark Schwarzer
 Ervin Skela
 Marian Hristov
 Igli Tare
 Lucien Mettomo
 Datsakorn Thonglao
 Tim Wiese
 Tamas Hajnal
 Ottmar Walter
 Horst Eckel
 Werner Kohlmeyer
 Werner Liebrich

 ผู้เล่นชุดปัจจุบัน
# เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา
เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์Web Gallery of Art: Peter Pauwel Rubens จิตรกรชาวเฟลมิชคนสำคัญในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานศิลปะแห่งเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี รือเบินส์เขียนภาพ "เพอร์ซิอัสปล่อยแอนดรอมิดา" เสร็จในปี ค.ศ. 1620

ภาพเขียนภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของแอม. ปัสกีเยในรูอ็องซึ่งถูกประมูลขายในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1755 ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภาพเขียนนี้ก็กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพระเจ้าฟรีดริชที่ 2 แห่งปรัสเซีย และในปี ค.ศ. 1830 ภาพ "ปล่อยแอนดรอมิดา" ได้กลายไปเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของพิพิธภัณฑ์ศิลปะแห่งเบอร์ลิน

ภาพนี้คล้ายกับภาพเขียนชื่อเดียวกันอีกภาพหนึ่งที่รือเบินส์เขียน ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแอร์มิทาชในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เป็นภาพเขียนจากตำนานเทพเจ้ากรีกที่เป็นภาพของเทพเพอร์ซิอัสกำลังปล่อยตัวเทพีแอนดรอมิดาหลังจากที่ได้รับชัยชนะต่อพรายทะเลที่จับแอนดรอมิดาไปเป็นนักโทษ เทพเพอร์ซิอัสแต่งตัวอย่างทหารโรมัน สวมหมวกทหาร เสื้อเกราะ และมีชายคลุมสีแดง ทางด้านขวาของภาพมียุวเทพสองตน ตนหนึ่งช่วยแก้เชือกที่มัดเทพีแอนดรอมิดากับก้อนหิน ส่วนทางด้านซ้ายของภาพมียุวเทพอีกสองตนกำลังเล่นอยู่กับเพกาซัส ซึ่งเป็นม้ามีปีกของเพอร์ซิอัส
# เอเคอร์ (แก้ความกำกวม)
__NOTOC__
เอเคอร์ อาจจะหมายถึง

 เอเคอร์ (Acre) -  เป็นหน่วยวัดพื้นที่ของตะวันตก เอเคอร์หนึ่งเท่ากับ 4,046.8564224 ตารางเมตร (เอเคอร์สากล) หรือ 4,840 ตารางหลา หรือ 43,560 ตารางฟุต
 เอเคอร์ (Acre) - เมืองทางตะวันตกของกาลิลีในอิสราเอล
 อากรี (Acre) - รัฐในบราซิล
 แม่น้ำอากรี (Acre River) - แม่น้ำที่ไหลผ่านเปรู โบลิเวีย และบราซิล
# รูปขบวนเชิงยุทธวิธี
การจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธี คือการจัดเรียงหรือการใช้งานหน่วยรบเคลื่อนที่เช่นทหารราบ ทหารม้า อากาศยาน และเรือรบ การจัดกระบวนทัพนี้มีการใช้มาแต่โบราณไม่ว่าจะในชนเผ่ามาวรี20:32; 27:57, Journal of the Polynesian Society หรือในสมัยโบราณ หรือสมัยกลาง เช่น กำแพงโล่ (นอร์สโบราณ:skjaldborg) ฟาลังซ์ การจัดกระบวนเชืงยุทธวิธีนั้นรวมไปถึง
 กระบวนทัพรูปลิ่ม
 กระบวนทัพสี่เหลี่ยมจัตุรัส
 กระบวนทัพแถวตอน
 กระบวนทัพแถวหน้ากระดาน
สำหรับรูปแบบกระบวนทัพของกองทัพอากาศนั้นได้แก่
 vee-formation
 echelon
 combat box
 finger-four

สำหรับกองหน้านั้นหมายถึงหน่วยทหารที่อยู่หน้าสุดของกระบวนทัพ และกองหลังหมายถึงหน่วยทหารที่อยู่หลังสุดของกระบวนทัพ
# ปราสาทมาร์กัต
ปราสาทมาร์กัต (หรือ Marqab,) เป็นซากปราสาทที่สร้างโดยทหารครูเสด ปัจจุบันตั้งอยู่ในประเทศซีเรีย  ปราสาทมาร์กัตเป็นที่ตั้งมั่นสำคัญของอัศวินเซนต์จอห์น ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1062

ปราสาทมาร์กัตตั้งอยู่บนเนินสูงราว 500 เมตรจากระดับน้ำทะเลบนภูเขาไฟที่ดับแล้วริมถนนระหว่างทริโปลิและลาทาเคียราวสองกิโลเมตรจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนราว 6 กิโลเมตรจากทางใต้ของบันนิยาส เดิมคาดว่าเป็นป้อมโบราณแต่สิ่งก่อสร้างในทางการป้องกันทางการทหารเริ่มก่อสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1062 โดยอาหรับผู้ยังรักษาป้อมต่อมาภายในนครรัฐอันติโอค (Principality of Antioch) ของคริสเตียนหลังสงครามครูเสดครั้งที่ 1 เมื่อนครรัฐพ่ายแพ้ในปี  ค.ศ. 1104 ในยุทธการฮาร์รัน (Battle of Harran) จักรวรรดิไบแซนไทน์ก็ฉวยโอกาสยึดปราสาทมาร์กัตจากฝ่ายมุสลิม สองสามปีต่อมาปราสาทก็ถูกยึดโดยทานเคร็ด เจ้าชายแห่งกาลิลี (Tancred, Prince of Galilee) ผู้สำเร็จราชการของอันติโอคผู้รวมปราสาทมาร์กัตเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครรัฐอันติโอค

ในคริสต์ทศวรรษ 1170 เรย์นาลด์ที่ 2 มาซอร์แห่งอันติโอคก็ปกครองปราสาทมาร์กัตในฐานะที่เป็นปราสาทที่ขึ้นกับอาณาจักร์เคานท์แห่งทริโปลิ ปราสาทมีขนาดใหญ่โตมากจนต้องมีเจ้าหน้าที่ของตนเองและมีปราสาทอื่นที่มาขึ้นเป็นของตนเอง ลูกชายของ เรย์นาลด์ขายปราสาทให้กับอัศวินเซนต์จอห์นในปี  ค.ศ. 1186 เพราะตระกูลมาซอร์ไม่มีงบประมาณเพียงพอที่จะบำรุงรักษา หลังจากการซ่อมแซมและขยายโดยฮอสพิทาลเลอร์แล้วมาร์กัตก็กลายเป็นศูนย์กลางของอัศวินเซนต์จอห์นในซีเรีย ภายใต้การควบคุมของอัศวินเซนต์จอห์นของปราสาทสิบสี่หอก็เป็นปราสาทที่เข้ายึดได้ยาก  ศอลาฮุดดีนTouregypt.net: Saladin (Salah al-Din Yusuf Ibn Ayyub) 
and his Cairo
 ล้อมปราสาทในปี  ค.ศ. 1188 แต่ไม่สามารถยึดได้ และเป็นปราสาทในบรรดาดินแดนอีกเล็กน้อยที่ศอลาฮุดดีนไม่สามารถจะยึดได้หลังจากที่ได้รับชัยชนะส่วนใหญ่ต่อคริสเตียน

เมื่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 อัศวินเซนต์จอห์นก็ปกครองอาณาบริเวณรอบๆ ปราสาทและถนนที่ผ่านปราสาท และสามารถทำรายได้ได้เป็นจำนวนมากจากนักเดินทางและนักแสวงบุญที่ต้องเดินทางผ่าน ไอแซ็ค คอมเนนัสแห่งไซปรัส (Isaac Comnenus of Cyprus) ถูกจำขังไว้ที่ปราสาทนี้หลังจากที่ถูกสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษไปจับตัวมาจากไซปรัสระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 3 สังฆราชจากวาเลเนียเองก็ใช้มาร์กัตเป็นศูนย์กลางราวปี ค.ศ. 1240 มาร์กัตมีขนาดใหญ่เป็นที่สองรองจากปราสาทเชวาลิเยร์

มามลุค (Mamluk)  สุลต่านแห่งอียิปต์ คาลาวัน (Qalawun) เริ่มล้อมมาร์กัตเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1285 และเพียงเดือนเดียวก็สามารถยึดมาร์กัตได้โดยการระเบิดกำแพงทางด้านเหนือของปราสาท เพราะความที่มีความนับถือในความมั่นคงของปราสาทและในความกล้าหาญของผู้ต่อสู้รักษาปราสาทไว้ คาลาวันจึงอนุญาตให้อัศวินเซนต์จอห์นออกจากปราสาทได้โดยนำของติดตัวไปได้เท่าที่จะแบกไหวเท่านั้น และแทนที่จะทำลายปราสาทเช่นที่ทำลายปราสาทอื่นๆ ที่ผ่านมาก่อนหน้านั้น คาลาวันก็ใช้มาร์กัตเป็นที่ตั้งของกองทหารมามลุค
# ป้อมเนิน
ป้อมเนินTiscali. Hill Fort   คือค่ายหรือที่ตั้งถิ่นฐานที่มีระบบป้องกันที่ตั้งอยู่บนเนินหรือที่สูงที่ทำให้ได้เปรียบทางการป้องกัน ป้อมเนินมักจะเป็นการก่อสร้างระบบป้องกันที่ใช้กันในยุโรปในยุคสำริด และยุคเหล็ก ระบบการป้องกันมักจะสร้างตามรูปทรงของเนินที่ประกอบด้วยแนวดินหนึ่งหรือสองแนวพร้อมด้วยกำแพงระเนียด (stockade) หรือ กำแพงป้องกัน (defensive walls) และคูด้านนอก

 ป้อมเนินในยุโรปในยุคสำริดและยุคเหล็ก 
ป้อมเนินบางแห่งในยุโรปมีที่มาตั้งแต่ปลายสมัยยุคหินใหม่ แต่ที่มานิยมกันในยุคต่อมาที่รวมทั้ง:
 อารยธรรมเอิร์นฟิลด์ (Urnfield culture) (ราว 1300 - 750 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างยุคสำริด 
 อารยธรรมฮัลล์ชตัทท์ (Hallstatt culture) (ราว  1200 - 500 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างปลายยุคสำริด ถึงต้นยุคเหล็ก
 วัฒนธรรมลาแตน (La Tene culture) (ราว  600 ก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 50) ปลายยุคเหล็ก 

ป้อมเนินสร้างในบริเวณที่ตั้งถิ่นฐานของเคลต์ในตอนกลางของทวีปยุโรปตะวันตกจนกระทั่งถูกพิชิตโดยจักรวรรดิโรมัน จูเลียส ซีซาร์กล่าวถึงป้อมเนินขนาดใหญ่ของปลายยุคเหล็กที่พบระหว่างการรณรงค์ในกอล ว่าเป็นoppidum เมื่อมาถึงสมัยนั้นป้อมเนินใหญ่ก็มีขนาดพอๆ กับเมืองมากกว่าที่จะเป็นเพียงป้อมค่าย และป้อมเนินหลายป้อมก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองโรมันต่อมา

นอกจากคำบรรยายง่ายของ “ป้อมเนิน” แล้วลักษณะของป้อมเนินก็แตกต่างกันไปเป็นหลายแบบและเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยตั้งแต่ยุคสำริดมาจนถึงยุคกลาง
# ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟ  คือขนมปังกรอบหรือคุกกี้กึ่งหวานชนิดหนึ่ง เป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ กรีซ และประเทศที่มีฐานะปานกลางอื่นๆ ชื่อ ไดเจสทีฟ ที่มีความหมายว่าช่วยย่อยนั้น มีที่มาจากความเชื่อเมื่อแรกผลิตที่ว่าการใช้โซเดียมไบคาร์บอเนตทำให้ขนมปังกรอบมีคุณสมบัติลดกรดในกระเพาะได้

 ประวัติ 
ขนมปังกรอบไดเจสทีฟถูกคิดค้นขึ้นที่เอดินเบอระ โดย McVitie's ในปีค.ศ. 1892 ผู้ที่คิดค้นมีชื่อว่าอเล็กซานเดอร์ กรันท์ (Alexander Grant)

ขนมปังกรอบชนิดนี้ถูกโฆษณาว่ามีส่วนช่วยในการย่อยอาหาร แต่ผลการวิจัยในช่วงหลังได้สรุปว่าที่โฆษณานั้นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด แต่ทั้งที่มีข่าวลือว่าเมื่อมีผลวิจัยออกมาเช่นนี้แล้ว การที่ขนมปังกรอบชนิดนี้ยังใช้ชื่อ ไดเจสทีฟ ในการวางขายที่สหรัฐอเมริกานั้นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ขนมปังกรอบไดเจสทีฟก็ยังมีจำหน่ายทั่วไปบนชั้นสินค้านำเข้าในร้านชำและสั่งทางไปรษณีย์

และปัจจุบันนี้ "เดอะ ออริจินัล ไดเจสทีฟ" ก็ยังคงเป็นบริษัทขนมปังกรอบที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับเก้าในสหราชอาณาจักร

 การบริโภค 
ขนมปังไดเจสทีฟมักนิยมรับประทานคู่กับชาหรือกาแฟ บ่อยครั้งจะทานโดยจุ่มขนมปังลงไปในชาก่อนแล้วรีบทานโดยเร็วก่อนที่ขนมปังกรอบจะยุ่ย
นอกจากนี้ ขนมปังไดเจสทีฟยังเป็นที่นิยามในการนำไปทำฐานของชีสเค้กและนำมากรุแทนแป้งพาย

ในปีหนึ่ง เฉพาะที่สหราชอาณาจักรเพียงที่เดียว ขนมปังกรอบมียอดขายรวมสูงถึง 35 ล้านปอนด์ ซึ่งก็หมายความว่า ชาวอังกฤษซื้อขนมปังกรอบไดเจสทีฟปีละ 71 ล้านถุง และรับประทานขนมปังกรอบไดเจสทีฟวันละ 52 แผ่น

 วัตถุดิบที่คล้ายคลึงกัน 
โดยทั่วไปแล้ว หากไม่ได้อาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักรหรือหาขนมปังกรอบไดเจสทีฟไม่ได้ จะใช้ขนมปังกรอบเกรแฮม (Graham crackers) แทน

 References
# แถวตอน
thumbnail|กองทัพสปาร์ตายาตราทัพเข้าสู่สมรภูมิเธอร์โมไพเลด้วยกระบวนทัพแถวตอน

กระบวนทัพแถวตอน คือการจัดกำลังพลเชิงยุทธวิธีที่ใช้งานมาแต่ยุคโบราณได้ตั้งแต่การเดินทัพแถวตอนเดี่ยวของหน่วยทหารไปจนถึงหลายแถวตอนประกอบเข้าด้วยกัน โดยระยะตอนลึกของกระบวนทัพนั้นจะกว้างกว่าทางกว้าง (แถวหน้ากระดาน) กระบวนทัพแถวตอนนี้สามารถประยุกต์ใช้กับการเคลื่อนกำลังพลเชิงยุทธวิธีสำหรับยานพาหนะและเรือได้อีกด้วย

ข้อดีของกระบวนทัพแถวตอน
 มีความคล่องตัวในการเคลื่อนที่สูง
 สามารถเคลื่อนที่บนถนนได้
 มีความเร็วในการเคลื่อนกำลังสูง
ข้อเสียของกระบวนทัพแถวตอน
 อ่อนแอต่อการถูกโจมตีตรงหน้าและทางข้าง