wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฟืม
ฟืมเป็นอุปกรณ์อย่างหนึ่งในการทอผ้า ประกอบด้วยซี่แนวตั้งวางเรียงกัน อยู่ในกรอบไม้ ใช้สำหรับกระทบเส้นด้ายพุ่งให้ชิดเป็นระเบียบ หากไม่มีฟืมแล้ว ไม่สามารถทอผ้าให้เป็นผืนได้เลย โดยเฉพาะผ้าที่มีความกว้างและมีเส้นด้ายที่เล็กละเอียด

ฟืมสำหรับทอผ้าไหม หรือเส้นด้ายที่ละเอียด จะมีซี่ฟันถี่ ส่วนฟืมสำหรับทอผ้าฝ้าย หรือเส้นด้ายขนาดใหญ่ จะมีฟันฟืม หรือฟันหวีที่ห่าง ตามขนาดของเส้นด้าย ในอดีตฟันฟืม หรือซี่ฟืมทำด้วยไม้ แต่การทอผ้าด้วยกี่พื้นเมืองทั่วไปในปัจจุบันนิยมใช้ฟันฟืมที่เป็นโลหะ เพราะมีความแข็งแรง และทนทานสูง ส่วนเครื่องทอผ้าในโรงงานอุตสาหกรรมจะใช้ฟืมโลหะทั้งสิ้น

สำหรับการทอผ้าหน้าแคบ หรือการทอด้วยกี่เอวอาจไม่จำเป็นต้องใช้ฟืม แต่มีวัสดุสำหรับตีแนวด้ายพุ่งให้ชิดเป็นแนวแทน

ในการทอผ้านั้น ฟืมจะถูกร้อยด้ายยืนเข้าไปตั้งแต่แรกก่อนจะทอ เรียกว่า ร้อยรูฟืม ความตึงของเส้นด้ายยืนจะช่วยพยุงน้ำหนักของฟืมเอาไว้
# นกพญาไฟสีเทา
นกพญาไฟสีเทา (;ชื่อวิทยาศาสตร์:Pericrocotus divaricatus) เป็นนกอยู่ในวงศ์ย่อย อีกา มีขนาดเล็กมากจนถึงขนาดกลาง ความยาวจากปลายปากจดหาง 20 ซม. มักพบอยู่เป็นฝูง และ อาจพบหากินร่วมกับ นกกินแมลง ชนิดอื่น 

นกตัวผู้ หน้าผากและลำตัวด้านล่างสีขาว มีเส้นสีดำลากผ่านตากลางกระหม่อม และท้ายทอยสีดำ โคนขนปีกมีลายแถบสีขาว บางตัวอาจไม่มีลายสีขาวที่กลางปัก ขนหางคู่นอก ส่วนใหญ่เป็นสีขาว ไหล่ และ ขนคลุมหางด้านบน สีเทา 
 
นกตัวเมีย ตั้งแต่ กระหม่อมลงไปถึงท้ายทอย และ ลำตัวด้านล่าง สีเทา บางส่วนของกระหม่อมจะมีสีเข้ม มีแถบสีขาวลากจากหน้าผากผ่านตา และ มีแถบสีดำจางๆบริเวณหน้าผาก
# โคซูเกะ ฟูจิชิมะ
โคซูเกะ ฟูจิชิมะ (เกิด 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ที่จังหวัดชิบะ) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น

 ผลงาน 
 เรื่อง  ปี  ส่วนร่วมเป็นYou're Under Arrestพ.ศ. 2529–พ.ศ. 2535ผู้แต่ง / ผู้วาดโอ้เทพธิดา (Oh! My Goddess)พ.ศ. 2531–ปัจจุบันผู้แต่ง / ผู้วาดสงครามซากุระพ.ศ. 2540–พ.ศ. 2548ออกแบบตัวละครéX-Driverพ.ศ. 2543ผู้แต่ง / ออกแบบตัวละครTales of Phantasiaพ.ศ. 2537 พ.ศ. 2542 พ.ศ. 2546 พ.ศ. 2549ออกแบบตัวละครGungraveพ.ศ. 2545 พ.ศ. 2546 พ.ศ. 2547ออกแบบตัวหุ่นยนต์Tales of Symphoniaพ.ศ. 2546 พ.ศ. 2547ออกแบบตัวละครTales of the Abyssพ.ศ. 2548ออกแบบตัวละครTales of Vesperiaพ.ศ. 2551ออกแบบตัวละคร

 แหล่งข้อมูลอื่น
# จุลมงกุฎ
จุลมงกุฎ  คือมงกุฎสำหรับผู้มีตำแหน่งรองจากพระมหากษัตริย์ที่มีเครื่องตกแต่งบนวงแหวนโลหะ จุลมงกุฎต่างจากมงกุฎตรงที่ส่วนใหญ่จะไม่มีโค้งเหนือมงกุฎเช่นที่เห็นในมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด คำว่า “Coronet” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า “Coronete” ที่มาจาก “Co(u)ronne” (Crown) จากคำว่า “Corona” ในภาษาละตินที่แปลว่าพวงหรีด

จุลมงกุฎมิได้หมายความว่าเป็นมงกุฎขนาดเล็กเช่นมงกุฎเพชรพระราชินีนาถวิคตอเรียซึ่งเป็นมงกุฎขนาดจิ๋ว แต่คำว่า “จุลมงกุฎ” เป็นมงกุฎที่แสดงตำแหน่งของผู้เป็นเจ้าของว่ารองจากพระมหากษัตริย์ ตามธรรมเนียมแล้วเช่นในภาษาเยอรมันของคำว่า “Adelskrone” (มงกุฎของขุนนาง) ใช้สำหรับขุนนางและเจ้าชายหรือเจ้าหญิงในตราอาร์ม แทนที่จะเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ที่จะใช้คำว่า “มงกุฎ” (Crown) ซึ่งเป็นคำที่ตามปกติจะใช้กับพระมหากษัตริย์ นอกจากจะเป็นมงกุฎเล็กแล้วก็ยังบอกฐานะหรือตำแหน่งของผู้สวมด้วย ฉะนั้นในภาษาเยอรมันจึงมีคำว่า “Rangkrone” (มงกุฎประจำตำแหน่ง) การเรียก “มงกุฎ” หรือ “จุลมงกุฎ” เป็นการบ่งฐานะอย่างเป็นทางการ แต่ในทางปฏิบัติโดยทั่วไปบางครั้งคำว่า “มงกุฎ” ก็จะใช้เรียกรวม ๆ ระหว่างทั้ง “มงกุฎ” หรือ “จุลมงกุฎ” 

ในสหราชอาณาจักรขุนนางสืบตระกูลจะสวมจุลมงกุฎในโอกาสวันที่มีพระราชพิธีบรมราชาภิเษกซึ่งเป็นโอกาสเดียวเท่านั้นขุนนางจะสวมมงกุฎได้
# วันสตรีสากล
วันสตรีสากล   เป็นการเฉลิมฉลองในวันที่ 8 มีนาคมของทุกปีทั่วโลก และเป็นจุดสำคัญในการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรี

หลังพรรคสังคมนิยมอเมริกันจัดงานวันสตรีขึ้นในนิวยอร์กซิตีเมื่อ 28 กุมภาพันธ์ 1909 ผู้แทนชาวเยอรมัน คลารา เซตคิน, เคท ดันเกอร์, พอลา เธียด และคนอื่น ๆ ได้เสนอแก่งานสัมมนาสตรีสังคมนิยมสากล ปี 1910 ให้มี "วันสตรีเป็นพิเศษ" จัดขึ้นในทุก ๆ ปี ภายหลังสตรีจำนวนมากทุกข์ทนภายใต้การปกครองของโซเวียตรัสเซียในปี 1917 วันที่ 8 มีนาคม ได้กลายเป็นวันหยุดทางการของที่นั่น นับแต่นั้นมา วันสตรีได้เป็นที่เฉลิมฉลองในบรรดากลุ่มเรียกร้องสังคมนิยมและประเทศคอมมิวนิสต์จนกระทั่งในราวปี 1967 ที่ซึ่งกลุ่มเรียกร้องสิทธิสตรีได้เริ่มนำวันนี้มาใช้ สหประชาชาติได้เริ่มฉลองวันสตรีสากลครั้งแรกในปี 1977
# แซนโฮเซ (รัฐแคลิฟอร์เนีย)
แซนโฮเซ  มีชื่ออย่างเป็นทางการคือ ซิตี้ออฟแซนโฮเซ (City of San José) ในคำว่า San พยางค์เดียวจะออก "" เป็นเมืองเศรษฐกิจ วัฒนธรรม และศูนย์กลางของซิลิคอนแวลลีย์ และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ (ทั้งประชากรและพื้นที่) มีประชากรประมาณ 1,035,317 คน (ข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2560) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามในรัฐแคลิฟอร์เนีย (รองจากลอสแอนเจลิส และแซนดีเอโก) และเป็นเมืองขนาดใหญ่อันดับสิบในสหรัฐ แซนโฮเซตั้งอยู่บริเวณใจกลางของแซนตาแคลราแวลลีย์ และอยู่ทางทิศใต้ของอ่าวซานฟรานซิสโก แซนโฮเซมีพื้นที่ทั้งสิ้น 197.97 ตารางไมล์ (446.1 ตารางกิโลเมตร)  

แซนโฮเซตั้งอยู่ในซิลิคอนแวลลีย์ ซึ่งเป็นแหล่งรวมของบริษัทด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์กว่า 6,600 แห่ง อันประกอบด้วยบุคคลชั้นนำด้านไอทีจำนวนมากของโลกมารวมอยู่ในที่เดียวกัน

จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ระบุว่า มีอารยชนอพยพมาตั้งหลักปักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1777

 เชิงอรรถ
# เจ้าจอมมารดาโหมด
เจ้าจอมมารดาโหมด อาจหมายถึง

 เจ้าจอมมารดาโหมด อินทรวิมล ในรัชกาลที่ 4 พระมารดาพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา
 เจ้าจอมมารดาโหมด บุนนาค ในรัชกาลที่ 5 พระมารดาพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นไชยาศรีสุริโยภาส
 เจ้าจอมโหมด บุนนาค ในรัชกาลที่ 5
# โดเบ ซิกฟรีด
โดเบ ซิกฟรีด แห่งดาวอัลฟา  ตัวละครจากเรื่องเซนต์เซย่า เป็นหนึ่งในก็อดวอริเออร์ทั้ง 7

 ประวัติตามท้องเรื่อง 
ก็อดวอริเออร์ที่มีฝีมือกล้าแข็งที่สุดในเหล่าก็อดวอริเออร์ทั้งเจ็ด  สวมก็อดโร้บรูปมังกร 2 หัว ฟาฟเนียร์ มีท่าไม้ตายคือ ดราก้อน เบรเวสต์ บลิซซาร์ด ซิกฟรีดเป็นองครักษ์คนสนิทที่ทำหน้าที่คุ้มครองฮิลด้ามาตั้งแต่สมัยเด็กๆ และได้สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อฮิลด้าจนถึงที่สุด เขามีร่างกายอันเป็นอมตะเช่นเดียวกับ ซิกฟรีด ผู้กล้าแห่งยุโรปเหนือในสมัยเทพนิยายที่ได้อาบเลือดของมังกร ทว่าบนร่างกายของเขาก็ยังมีจุดอ่อนเล็กๆ อยู่จุดหนึ่ง ทำให้เซย่ากับชิริว ร่วมมือกันจนสามารถเอาชนะได้ จากนั้นเมื่อได้ล่วงรู้ความจริงว่าโพไซดอนเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังฮิลด้า เขาจึงมอบโอดีนแซฟไฟร์ของตนเองให้เซย่า และยอมสละชีวิตเพื่อจัดการกับ ไซเรน โซเรนต์ หนึ่งในขุนพลแห่งโพไซดอน (พากย์เสียงโดย อากิระ คามิยะ)

 ภาคอัศวินแห่งแอสการ์ด 
ซิกฟรีดเข้าต่อสู้กับชิริวโดยที่ชิริวได้สามารถทำให้จุดอ่อนที่อยู่ตรงหัวใจของซิกฟรีดพอดี เพื่อบอกเซย่า เมื่อความจริงปรากฏ และรู้ว่าโพไซดอน เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้ ซิกฟรีดก็ได้มอบโอดีนแซฟไฟร์ ชิ้นสุดท้ายแก่พวกเซย่า และสละชีวิตตนเองไปพร้อมกับ ไซเรน โซเรนต์ ในที่สุด
# จูเลี่ยน โซโล
จูเลี่ยน โซโล (หมายถึง "เจ้ามหาสมุทร" หรือ "จักรพรรดิแห่งมหาสมุทร") เป็นตัวละครการ์ตูนญี่ปุ่นจากเรื่องเซนต์เซย์ย่า เขาเป็นทายาทมหาเศรษฐีแห่งตระกูลโซโล ผู้ดำเนินกิจการทางทะเลมาหลายชั่วอายุคน ผู้เป็นร่างจุติของ เจ้าสมุทรโพไซดอน ซึ่งโพไซดอนจะเลือกใช้ร่างของคนในตระกูลโซโลเท่านั้นในการลงมาจุติในทุกยุคทุกสมัย 

 บทบาท 
ผู้พิทักษ์เสาหลัก เมนเบรดวินเนอร์ เทพเจ้าสมุทรโพไซดอน อดีตคู่ปรับเก่าทำสงครามรบกับอาธีน่าจนพ่ายแพ้กับกลายเป็นผีถูกผนึกในคนโทของอาธีน่า ทุกยุคที่ถูกปลดผนึกทางใดทางนึงจะเลือกไปสิง 1 ในทายาทตระกูลโซโรเจ้าพาณิชย์ทางทะเลของกรีกแบบสุ่มเสมอ แต่ก็แพ้สงครามสุดท้ายถูกขังอยู่ในคนโทตามเดิม ในยุคปัจจุบันช่วงที่คาน่อนคิกแผนก่อกบฏแต่ถูกซากะ(พี่ชาย)ขังอยู่ในแหลมสุนิอ้อน คาน่อนได้พบกับตรีศูลของโพไซดอน กับคาน่อนจึงดึตรีศูลเพราะคิดว่าหาทางหนี แต่หลงไปติดในวิหารโพเซดอน ไปเผลอปลดผนึกตนจากคนโท พอได้ฟังจากคาน่อนเรื่องอาธีน่าจุติ เกิดสงสัย พอรู้ว่าสาเหตุที่กลับมา เพราะทำสงครามกับฮาเดสที่มีความอยากยิ่งกว่าตน จึงสั่งคาน่อนให้เตรียมตัวสร้างกองทัพพร้อมรบ ทางตนก็ไปสิงหลับไหลในตัวจูเลี่ยน โซโร กับกำชับห้ามปลุกจนกว่าจะอายุครบ 16 ปี

 ภาคเจ้าสมุทรโพไซดอน 
โพเซดอนได้จับตัวอาเธน่าลงไปยังโลกใต้สมุทร หลักจากนั้นไชน่าเดินทางมาที่วิหารโพเซดอน เขาเกือบฆ่าไชน่าแต่พอเซย่ามาถึงวิหารโพเซดอน เซย่าได้สวมโกลด์คล็อธซาจิทาเรียสแล้วเซย่าก็ยิงศรใส่โปเซดอนหลายทีไร้ผล แต่ชุน เฮียวกะ ไชนะ มาช่วยเป้นโล่กับให้กำลังใจกับคอสโมจนยิงทำให้โพเซดอนตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์ แต่ในขณะเดียวกันเซย่าก็ช่วยอาธีน่าได้สำเหร็จ จนทำให้โพไซดอนกลับสู่ห่วงนิทราอีกครั้ง (จูเลี่ยน ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมด้วย) แล้วจากนั้นจูเลี่ยนก็นำมรดกมาเป็นทุนกุศลในบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยมีโซเรนเป็นผู้ติดตาม

 ภาคเจ้านรกฮาเดส 
จูเลี่ยน โซโลมีบทบาทอีกครั้งในภาคเจ้านรกฮาเดส ขณะที่อยู่ ณ แหลมสุนิอ้อน จู่ ๆ วิญญาณของโพไซดอนก็ได้เข้าสิงร่างของจูเลี่ยน โซโล อีกครั้ง และได้บอกกับไซเรนท์ โซเรนท์ ว่า ได้ส่งโกลด์คล็อธข้ามห้วงจักรวาลที่ผันแปรไปช่วยพวกเซย์ย่า ซึ่งกำลังต่อกรกับทานาทอส ที่เอริเซี่ยน  หลังจากนั้นผีของโพไซดอนก็ได้ไปยังเอริเซี่ยน และนิทราตลอดกาล
# เลิฟแมชีน
เลิฟแมชีน (,) เป็นเพลงซิงเกิลลำดับที่ 7 ของ"มอร์นิงมูซูเมะ" วางจำหน่ายวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2542 ในรูปแบบซีดีขนาด 8 เซนติเมตร

ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ซิงเกิลนี้ได้รวมเอาไว้ในชุดรวมอัลบั้ม "เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" และในปี พ.ศ. 2548 ได้วางจำหน่ายในรูปแบบของซีดีขนาด 12 เซนติเมตร

"เลิฟแมชีน" ได้สร้างยอดจำหน่ายรวมในประเทศญี่ปุ่นได้ทั้งหมด 1,646,630 ชุด ซึ่งถือเป็นยอดจำหน่ายเพลงซิงเกิลที่สูงที่สุดในบรรดาทุกเพลงซิงเกิลของมอร์นิงมูซูเมะ

เพลงซิงเกิลนี้เป็นการเปิดตัวของมากิ โกะโต สมาชิกรุ่นที่ 3 และเป็นผลงานสุดท้ายของอายะ อิชิงูโระ ในฐานะสมาชิกมอร์นิงมูซูเมะ

 รายชื่อเพลง 
 ซีดี 8 เซนติเมตร 
 เลิฟแมชีน – 5:02 นาที
 21 เซกิ (21世紀) – 4:45 นาที
 เลิฟแมชีน (บรรเลง) – 5:01 นาที

 แผ่นเสียง 
 หน้าเอ
 เลิฟแมชีน
 เลิฟแมชีน (บรรเลง)
 หน้าบี
 เลิฟแมชีน ~อนาล็อกรีมิกซ์~ (Loveマシーン ～Analog Remix～)
 เลิฟแมชีน ~อนาล็อกรีมิกซ์~ (บรรเลง)
 ซีเคร็ตแทร็ก (シークレットトラック)

 ซีดี 12 เซนติเมตร และอัลบั้มใน เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์ 
 เลิฟแมชีน
 21 เซกิ
 เลิฟแมชีน (บรรเลง)
 เลิฟแมชีน (เออร์ลียูนิชันเวอร์ชัน)

 สมาชิก 
รุ่นที่ 1
 ยูโกะ นากาซาวะ
 อายะ อิชิงูโระ (ผลงานซิงเกิลสุดท้าย)
 คาโอริ อีดะ
 นัตสึมิ อาเบะ
รุ่นที่ 2
 เค ยาซูดะ 
 มาริ ยางูจิ 
 ซายากะ อิจิอิ 
รุ่นที่ 3
 มากิ โกะโต (ปรากฏตัวครั้งแรก)

 เลิฟแมชีนในสื่ออื่นๆ 
 วิดีโอเกม 
 Just Dance Wii U (Ubisoft, 2014)
# บุนทิว
บุนทิว ตามสำเนียงกลาง  เป็นแม่ทัพของอ้วนเสี้ยว เป็นหนึ่งในสองขุนพลของอ้วนเสี้ยวทีมีฝีมือเลื่องชื่อ แต่ก่อนได้รับฉายาว่าเจ้าแห่งทวนเพราะใช้ทวนเก่งมาก (ขุนพลของอ้วนเสี้ยวอีกคนคือ งันเหลียง) เคยประมือกับจูล่งถึง 60 เพลงก่อนหนีกลับค่ายไป และเมื่อรู้ว่างันเหลียงถูกฆ่าตายในสนามรบก็คิดจะออกไปแก้แค้น บุนทิวถูกฆ่าตายในการศึกกับทัพของโจโฉ เมื่อ ค.ศ. 200 ในสามก๊กของหลอกว้านจง เล่าว่าบุนทิวถูกกวนอูสังหาร แต่บางตำรากล่าวว่าบุนทิวถูกอาวุธของเตียวเลี้ยวขณะทำการรบติดพันจนเสียชีวิต
# ขอบแนวกลางของกระดูกสะบัก
ขอบแนวกลางของกระดูกสะบัก หรือ ขอบด้านกระดูกสันหลังของกระดูกสะบัก เป็นขอบที่ยาวที่สุดในบรรดาขอบทั้งสามของกระดูกสะบัก เชื่อมตั้งแต่มุมด้านบน (medial angle) ลงมาถึงมุมด้านล่างของกระดูกสะบัก (inferior angle)

ขอบนี้มีลักษณะโค้ง มีความหนามากกว่าขอบด้านบนแต่บางกว่าขอบด้านข้าง และส่วนของขอบที่อยู่เหนือแนวสันกระดูกสะบัก (spine) ทำมุมป้านกับส่วนด้านล่าง

ขอบนี้ประกอบด้วยแนวด้านหน้า (anterior lip) และแนวด้านหลัง (posterior lip) และมีบริเวณแคบๆ ระหว่างแนวทั้งสอง

แนวด้านหน้า เป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้อเซอร์ราตัส แอนทีเรียร์ (Serratus anterior) และแนวด้านหลัง แบ่งออกเป็นส่วนที่เหนือแนวสันกระดูกสะบัก เป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้อซุปปราสไปนาตัส (Supraspinatus) และส่วนใต้แนวสันกระดูกสะบักเป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้ออินฟราสไปนาตัส (Infraspinatus)

ส่วนบริเวณระหว่างแนวทั้งสองเป็นจุดยึดเกาะของกล้ามเนื้อหลายมัด ส่วนเหนือบริเวณรูปสามเหลี่ยมซึ่งเป็นจุดเริ่มของแนวสันกระดูกสะบักเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อลีเวเตอร์ สแคปูเล (Levator scapulæ) ที่ขอบของพื้นผิวนั้นเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อรอมบอยด์ ไมเนอร์ (Rhomboideus minor) และส่วนใต้ลงมาเป็นที่เกาะของกล้ามเนื้อรอมบอยด์ เมเจอร์ (Rhomboideus major) ซึ่งมีลักษณะเป็นโค้งพังผืด (fibrous arch) เชื่อมส่วนบนของพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมส่วนล่างที่ฐานของแนวสันกระดูกสะบัก และส่วนล่างของบริเวณล่างขอบนี้

 ภาพอื่นๆ
# เจียวก้าน
เจียวก้าน หรือในภาษาจีนกลางว่า เจี่ยง ก้าน (ค.ศ. 209) ชื่อรอง จื่ออี้ เป็นนักพูดและนักวิชาการผู้มีชีวิตในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลายของจีน เขาเป็นที่รู้จักจากการเกลี้ยกล่อมจิวยี่ ขุนพลที่รับใช้ซุนกวน ให้แปรพักตร์เข้ากับโจโฉ ศัตรูของซุนกวน หลัง ยุทธการที่เซ็กเพ็กในฤดูหนาว ค.ศ. 208–209 ส่วนในวรรณกรรมสามก๊กในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ไม่เพียงแค่ระบุว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น ก่อน ยุทธการนี้เท่านั้น ยังมีเนื้อหาที่เกินจริงอย่างมากด้วย

ในบันทึกทางประวัติศาสตร์
แหล่งข้อมูลประวัติศาสตร์ที่ยังมีอยู่เพียงแหล่งเดียวเกี่ยวกับชีวิตของเจียงก้านคือ เจียงเปี่ยวเฉฺวียน (江表傳) ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 เผย์ ซงจือเพิ่มข้อความที่ตัดตอนมาจากเจียงเปี่ยวเฉฺวียน ลงในอรรถาธิบายสามก๊กจี่ ที่นำข้อมูลจากสามก๊กจี่ (ซานกั๋วจื้อ) ตำราประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ของตันซิ่ว(江表傳曰： ...) อรรถาธิบาย เจียงเปี่ยวเฉฺวียน ใน สามก๊กจี่ เล่มที่ 54.

เจียวก้านมาจากจิ่วเจียงจฺวิ้น (九江郡; ครอบคลุมพื้นที่มณฑลอานฮุยบริเวณแม่น้ำหฺวายในปัจจุบัน) ซึ่งอาจสับสนกับนครจิ่วเจียงในมณฑลเจียงซี เขามีหน้าตาดีและเป็นที่รู้จักในฐานะนักพูดที่ดีเยี่ยมในเจียงหนานและภูมิภาคแม่น้ำหฺวาย(幹有儀容，以才辯見稱，獨步江、淮之閒，莫與為對。) อรรถาธิบาย เจียงเปี่ยวเฉฺวียน ใน สามก๊กจี่ เล่มที่ 54.

ใน ค.ศ. 209 หลังยุทธการที่เซ็กเพ็ก(曹操密遣九江蔣幹往說周瑜。 ... 還白操，稱瑜雅量高致，非言辭所能間也。) จือจื้อทงเจี้ยน เล่มที่ 66. โจโฉได้ยินเรื่องทักษะของจิวยี่และหวังให้จิวยี่รับใช้เขา โจโฉจึงเดินทางไปยังจิ๋วเป็นการลับและส่งเจียวก้านไปเกลี้ยกล่อมจิวยี่ เมื่อไปพบจิวยี่ เจียวก้านแต่งตัวเรียบง่ายและถือสัมภาระด้วยตัวเอง(初曹公聞瑜年少有美才，謂可游說動也，乃密下揚州，遣九江蔣幹往見瑜。乃布衣葛巾，自託私行詣瑜。) อรรถาธิบาย เจียงเปี่ยวเฉฺวียน ใน สามก๊กจี่ เล่มที่ 54.

ในนิยายสามก๊ก
เมื่อเจียวก้านขออาสาตัวเองไปเจรจาเกลี้ยกล่อมจิวยี่ให้ยอมแพ้  แต่จิวยี่รู้ทันจึงทำอุบายซ้อนกลเจียวก้านอีกต่อ โดยหลอกว่า ซัวมอและเตียวอุ๋น แม่ทัพเรือคนใหม่ของโจโฉที่ทรยศต่อเล่าเปียวมาเข้ากับโจโฉ  หักหลังโจโฉ โดยเจียวก้าน เหลือบไปเห็นจดหมายของซัวมอ และเตียวอุ๋น ที่จิวยี่ทำปลอมไว้ ขณะนอนหลับในกระโจมเดียวกับจิวยี่  เจียวก้านขโมยจดหมายแล้วกลับไปรายงานโจโฉ โจโฉเชื่อตามนั้น สั่งตัดหัวซัวมอและเตียวอุ๋นทันที แต่มารู้ทีหลังว่าเป็นแผนของจิวยี่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

และอีกครั้งหนึ่งที่ โจโฉ ต้องการคนไปหาข่าวจากกังตั๋ง เจียวก้านรับอาสาไปอีกครั้งเอง เพื่อขอแก้ตัวที่เคยทำพลาดจากครั้งที่แล้ว จิวยี่รู้ทันอีกครั้ง คราวนี้จึงแกล้งทำเป็นโกรธเจียวก้าน ที่เจียวก้านครั้งก่อนลาไปโดยไม่ได้บอกกล่าว  จึงสั่งให้โลซกจำกัดบริเวณเจียวก้านอยู่ที่เขาเมืองซงหยง  จึงทำให้เจียวก้านได้พบกับบังทอง ซึ่งบังทองเจตนาอ่านคัมภีร์เสียงดัง ๆ เพื่อให้เจียวก้านเข้าใจว่าเป็นผู้มีความรู้สูง เมื่อได้สนทนากัน เจียวก้านเชื่ออย่างเต็มเปี่ยมว่า บังทองคือผู้มีความรู้ความสามารถจริง ๆ จึงชักนำมาหาโจโฉ และเป็นที่มาของแผน "ห่วงโซ่สัมพันธ์" ที่ผูกมัดกองเรือของโจโฉเป็นหนึ่ง ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ทำให้จิวยี่สามารถเผาทัพเรือโจโฉให้ราบคาบได้

ดูเพิ่ม
 รายชื่อบุคคลในสามก๊ก

หมายเหตุ
# มุมด้านบนของกระดูกสะบัก
มุมด้านบนของกระดูกสะบัก เป็นมุมที่เกิดจากขอบด้านบนและขอบแนวกลางของกระดูกสะบัก มีลักษณะบาง เรียบ โค้งมน เอนไปทางด้านข้างลำตัว และเป็นที่ยึดเกาะของใยกล้ามเนื้อบางใยของกล้ามเนื้อลีเวเตอร์ สแคปูเล (Levator scapulae)

 แหล่งข้อมูลอื่น
# โลซก
โลซก (ค.ศ. 172–217) ชื่อรอง จื้อจิง เป็นขุนพลและขุนนางชาวจีนที่รับใช้ขุนศึกซุนกวนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลาย ปรากฏตัวครั้งแรกเมื่อซุนกวนส่งตัวไปเกงจิ๋วเพื่อคารวะศพเล่าเปียวที่เพิ่งเสียชีวิตไม่นาน ขณะนั้นเล่าปี่กำลังลำบากเนื่องจากหาเมืองอาศัยไม่ได้ เพราะถูกรุกรานอย่างหนักจากโจโฉ ขงเบ้งจึงว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ความช่วยเหลือจากซุนกวน โดยจะชักชวนซุนกวนให้ร่วมรบกับโจโฉ อันเป็นที่มาของศึกเซ็กเพ็กอันลือลั่น

 ประวัติ 
โลซกเกิดในปี พ.ศ. 715 ในครอบครัวเศรษฐีทำการค้าขายที่อพยพลงมายังกังตั๋ง ได้รู้จักกับทางฝ่ายง่อก๊กเมื่อจิวยี่และซุนเซ็กต้องการตั้งตัว จิวยี่ได้ไปขอยืมเสบียงและทุนทรัพย์จากโลซก โลซกก็ยกให้มากกว่าที่จิวยี่คาดเสียอีก

โลซกเป็นคนซื่อสัตย์ บุคลิกเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่ก็ถือได้ว่าเป็นคนมีปัญญาและได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่หลังจากจิวยี่ เมื่อขงเบ้งมาเป็นที่ปรึกษาให้กับง่อก๊กในศึกเซ็กเพ็ก จิวยี่ได้แย้มกรายให้โลซกรู้ว่า ตนต้องการกำจัดขงเบ้งเสียขณะนี้เพื่อไม่ให้เป็นศัตรูที่ยากต่อการต่อมาในภายหลัง โลซกตกใจและได้ห้ามปรามจิวยี่หลายครั้ง แต่โลซกก็ไม่เคยบอกแก่ขงเบ้งตรง ๆ เลยว่าจิวยี่ต้องการฆ่าขงเบ้ง ซ้ำโลซกยังได้ให้การช่วยเหลือขงเบ้งหลายต่อหลายครั้งระหว่างที่อยู่กังตั๋ง จนขงเบ้งตอนหนีกลับได้ขอบคุณโลซกที่ได้ช่วยเหลือหลายครั้ง 

ครั้งหนึ่ง เมื่อจิวยี่ไปเยี่ยมโลซกถึงบ้านพัก เห็นสภาพบ้านพักทรุดโทรมทั้งที่เป็นขุนนางใหญ่ เมื่อจิวยี่มาถึง โลซกไม่มีทรัพย์สินเงินทองใด ๆ ที่จะเลี้ยงรับรองจิวยี่ โลซกให้คนรับใช้นำเสื้อคลุมของตนไปขายเพื่อซื้อสุรามาเลี้ยงจิวยี่

เมื่อจิวยี่เสียชีวิตไปแล้ว โลซกได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่แทน เมื่อขงเบ้งที่เสมือนเป็นคู่ปรับจิวยี่ และเป็นเหตุให้จิวยี่ต้องกระอักเลือดตาย ได้มาคารวะศพจิวยี่ ขงเบ้งได้ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจต่อการตายของจิวยี่ จนขุนศึกหลายคนที่คิดจะล้างแค้นให้จิวยี่ ต้องเปลี่ยนใจไปตาม ๆ กันเพราะเชื่อว่า ขงเบ้งเสียใจจริง ๆ แม้แต่โลซกเองก็ยังคิดว่า ขงเบ้งจริงใจต่อจิวยี่ แต่จิวยี่เองที่ใจแคบ คิดร้ายต่อขงเบ้ง ก่อนจิวยี่ตาย โลซกมักเป็นบุคคลที่จิวยี่ใช้ให้ไปทวงถามเรื่องการคืนเมืองเกงจิ๋วของเล่าปี่ตามที่เคยได้ให้สัญญากันไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จสักครั้งเดียว เนื่องจากความเป็นคนซื่อของโลซกนี่เอง ซ้ำโลซกยังต้องกลายมาเป็นผู้ลงชื่อรับประกันสัญญาเองเสียด้วย จิวยี่ถึงกับออกปากว่า ท่านนี่ซื่อจริง ๆ หลงกลขงเบ้งกับเล่าปี่แล้วโดยไม่รู้ตัว แต่โลซกกลับไม่คิดเช่นนั้น

โลซกมีบทบาทอีกครั้ง ตอนที่เล่าปี่เดินทัพสู่เสฉวนเพื่อหาทางยึดเป็นที่มั่นให้ได้ และเมืองเกงจิ๋วที่เคยเป็นของซุนกวน ก็ยกให้กวนอูรักษา โลซกวางแผนให้กวนอูข้ามฟากมายังง่อก๊ก เพื่อกินเลี้ยงแล้วใช้โอกาสนี้สังหารกวนอูเสีย แต่กวนอูรู้ทัน และด้วยความห้าวหาญของกวนอู ทำให้ทหารของโลซกไม่อาจกล้าทำตามแผนได้ และกวนอูก็เดินทางกลับมาอย่างปลอดภัย หลังจากนั้นไม่นาน โลซกก็ได้ล่มป่วยและเสียชีวิตโดยผู้ที่มาแทนที่เขาในตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นั่นก็คือลกซุนซึ่งจะมีบทบาทในศึกอิเหลง

คำว่า “โลซก” เคยได้นำมาเป็นคำสแลงในยุคสมัยหนึ่ง โดยเป็นการเปรียบเปรยหมายถึงคนที่ซื่อมากๆ

กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตซุน-เล่า

เสียชีวิต
โลซกเสียชีวิตตอนอายุ 46 ปี (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) ใน ค.ศ. 217 ซุนกวนร่ำไห้ต่อการเสียชีวิตของเขาและเข้าร่วมพิธีศพ จูกัดเหลียงก็จัดพิธีศพแก่เขาด้วย(肅年四十六，建安二十二年卒。權為舉哀，又臨其葬。諸葛亮亦為發哀。) Sanguozhi vol. 54.
# มุมด้านล่างของกระดูกสะบัก
มุมด้านล่างของกระดูกสะบัก เป็นมุมที่มีความหนาและขรุขระ เกิดจากการทำมุมกันของขอบแนวกลางและขอบด้านข้างของกระดูกสะบัก พื้นผิวด้านหลังเป็นที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อเทเรส เมเจอร์ (Teres major) และอาจมีใยบางส่วนของกล้ามเนื้อแลททิสซิมุส ดอร์ไซ (Latissimus dorsi)

 แหล่งข้อมูลอื่น
# มุมด้านข้างของกระดูกสะบัก
มุมด้านข้างของกระดูกสะบัก หรือ หัวกระดูกสะบัก  เป็นส่วนที่หนาที่สุดของกระดูกสะบัก 

บริเวณนี้มีพื้นผิวที่เป็นข้อต่อ มีลักษณะตื้น รูปชมพู่หรือลูกแพร์ เรียกว่า แอ่งกลีนอยด์ (glenoid cavity) ซึ่งชี้ไปทางด้านข้างลำตัวและด้านหน้า เป็นข้อต่อกับส่วนหัวของกระดูกต้นแขน (head of the humerus) พื้นผิวของแอ่งนี้ปกคลุมด้วยกระดูกอ่อน ที่ขอบซึ่งยกสูงขึ้นเล็กน้อยยึดติดกับโครงสร้างที่เป็นไฟโบรคาร์ทิเลจ (fibrocartilage) เรียกว่า กลีนอยด์ ลาบรัม (glenoid labrum) ซึ่งช่วยในการยกขอบให้แอ่งนี้ลึกขึ้น ที่ยอดของแอ่งมีการยกสูงเล็กน้อยเป็นปุ่มเรียกว่า ปุ่มเหนือแอ่งกลีนอยด์ (supraglenoid tuberosity) เป็นจุดเกาะของปลายจุดเกาะต้นด้านยาว (long head) ของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (biceps brachii)

ที่คอของกระดูกสะบัก (neck of the scapula) มีลักษณะคอดเล็กน้อย ซึ่งบริเวณด้านล่างและด้านหลังจะแตกต่างกับด้านบนและด้านหน้าอย่างชัดเจน

 แหล่งข้อมูลอื่น
# ทวารหนักของมนุษย์
ทวารหนักของมนุษย์  เป็นอวัยวะหนึ่ง เป็นส่วนท้ายสุดของระบบย่อยอาหาร ซึ่งทำหน้าที่เป็นช่องทางขับถ่ายอุจจาระ ประกอบด้วยกล้ามเนื้อหูรูด 2 ส่วน คือ หูรูดภายใน (Internal Sphincter) และหูรูดภายนอก  (External Sphincter) โดยเป็นส่วนภายในร่างกายที่เป็นส่วนต่อจากลำไส้ และ ภายนอกลักษณะเป็นรูอยู่กลางร่างกายระหว่างก้น

โรคที่เกี่ยวข้องเช่น ริดสีดวงทวาร
# คอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน
คอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน  เป็นส่วนของกระดูกต้นแขน อยู่ในแนวเฉียง เกิดเป็นมุมป้านกับส่วนกลางของกระดูก จะเห็นได้เด่นชัดที่สุดทางครึ่งล่างของเส้นรอบคอกระดูก ครึ่งบนของคอกระดูกจะเห็นเป็นร่องแคบๆ ที่แยกระหว่างส่วนหัวกระดูกและปุ่มกระดูก

คอกระดูกนี้เป็นที่ยึดเกาะของแคปซูลข้อต่อของข้อต่อไหล่ และยังมีช่องสำหรับหลอดเลือดเข้ามาเลี้ยงอีกมากมาย

 ภาพอื่นๆ
# คอกระดูกเชิงศัลยศาสตร์ของกระดูกต้นแขน
คอกระดูกเชิงศัลยศาสตร์ของกระดูกต้นแขน  เป็นรอยคอดของกระดูกต้นแขนที่อยู่ใต้ปุ่มใหญ่ (greater tubercle) และปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน (lesser tubercle) เป็นบริเวณที่กระดูกมักจะหักได้บ่อยมากกว่าคอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน (anatomical neck of the humerus) การหักของกระดูกต้นแขนบริเวณนี้มักจะทำให้เกิดความเสียหายต่อเส้นประสาทรักแร้ (axillary nerve)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 
 surgical_neck_of_humerus article at GE's Medcyclopaedia
# นุ้ย อักษรชื่น
นุ้ย  ชัยภิรมย์  หรือ นายนุ้ย อักษรชื่น เป็นศิษย์ของหมื่นมวยมีชื่อ  เป็นนักชกชั้นดี ขั้นครูบาอาจารย์ที่สามารถถ่ายทอดความรู้วิชามวยไทยได้เป็นเยี่ยม  ศิษย์ฝีมือเยี่ยมของนายนุ้ย จึงมีอย่างมากมาย เพราะตนเองมีประสบการณ์การต่อสู้มามาก และส่วนใหญ่ผลการต่อสู้ก็มีเสมอกับชนะ  เมื่อมาตั้งคณะมวย “ชัยภิรมย์” ที่ได้กล่าวมาแล้วนอกจากนั้นแล้วศิษย์ชั้นยอดเยี่ยมอีกผู้หนึ่งของนายนุ้ย  คือ นายสม เวชวิสุทธิ์   อดีตนายกเทศมนตรีเทศบาลเมืองสุราษฎร์ธานี
# จ้อย เหล็กแท้
นายจ้อย เหล็กแท้  เป็นผู้ตั้งค่ายมวยวงค์ไชยา

 ประวัติ 
เริ่มชกที่อำเภอไชยา บ้านเกิดก่อน เพราะฝึกหัดมวยมาตั้งแต่เด็ก หลังจากบวชเรียนก็เดินทางไปทำการประมงในเขตชุมพร เมื่อมีรายการชกมวย จึงขึ้นประลองกับเขาบ้าง ได้รับชัยชนะติดต่อกัน 4 ครั้ง พอดีกับคุณนายชื่น ศรียาภัยลงมาจากกรุงเทพฯ มาธุระที่เมืองชุมพร และได้ให้คุณหลวงศรี (เป็นผู้แทนในสมัยนั้น) เรียกตัวนักมวยเมืองชุมพรเข้าพบ นายจ้อย ถูกกำนันที่นั่นเรียกตัวให้เข้าพบด้วย เมื่อคุณนายชื่น ทราบประวัติการชกที่เมืองชุมพร รวมทั้งทราบว่า เป็นนักมวยจากไชยาบ้านเกิด จึงนำตัวนายจ้อยเข้ากรุงเทพฯแต่เพียงผู้เดียว และเปลี่ยนชื่อในการชกมวยมาเป็น “นายเนียม วงค์ไชยา”

ครั้นวันเปรียบคู่มวยครั้งแรก ได้คู่กับนายแก้ว นักมวยชาวอุตรดิตถ์ แต่ถูกสบประมาทจากนายวร พระประแดง จึงจับเอานายวรด้วยโดยชกกันคนละอาทิตย์ ซึ่งทางสนามก็ยอมตกลง ผลการชกทั้งสองครั้งได้รับชัยชนะ ในช่วงนั้นมีการชกมวยเพื่อที่จะนำเงินไปบำรุงกองทัพ จึงเสนอตัวเข้าทำการชกโดยไม่ขอเงินรางวัล จนเพื่อนนักมวยด้วยกันต้องออกปากถามว่า “ชกทำไมไม่เอาเงิน” นายจ้อยตอบอย่างภาคภูมิใจเสมอว่า “นายเนียม วงค์ไชยา เป็นเด็กของแม่ชื่น เมื่อแม่ชื่นให้กินให้ใช้ ให้ที่อยู่ เงินรางวัลจึงไม่จำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นการชกเพื่อนำเงินบำรุงกองทัพ” และรางวัลทุกครั้งที่ขึ้นชกเพื่อเป็นเกียรติ จะได้เหรียญหรือเข็มเชิดชูเกียรติเท่านั้นเอง 

นายจ้อยอยู่ตระเวนชกในกรุงเทพฯ เป็นเวลา 3 ปี 5 เดือน ซึ่งส่วนใหญ่ไม่เคยเพลี่ยงพล้ำ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ถูกตัดสินให้แพ้ฟาล์ว เพราะใช้หัวขวิดคู่ต่อสู้จนเป็นแผลแตกฉกรรจ์แต่มีการโต้เถียงกันขึ้น จนปรมาจารย์กิมเส็ง ทวีสิทธิ์ ต้องขึ้นมาตัดสินเอง หลังจากที่ได้พูดเรื่องแม่ไม้มวยไทยกันจนเพียงพอ ก็ได้กลับคำตัดสินให้นายจ้อยเป็นผู้ชนะได้

ครั้นกลับมาบ้านเกิดเมืองไชยา ก็ได้ตั้งคณะมวย “วงค์ไชยา” ฝึกหัดศิษย์ให้รู้แม่ไม้มวยไทยเป็นต้นมา ปัจจุบันจ้อย เหล็กแท้ มีบ้านพักอยู่บ้านเลขที่ 78 หมู่ที่ 1 ตำบลทุ่ง อำเภอไชยา
# ปุ่มใหญ่ของกระดูกต้นแขน
ปุ่มใหญ่ของกระดูกต้นแขน  เป็นปุ่มกระดูกที่อยู่ด้านข้างต่อหัวกระดูกและปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน

 พื้นผิว 
พื้นผิวด้านบน (upper surface) มีลักษณะกลม และมีรอยประทับแบนๆ 3 รอย ได้แก่
 หน้าประกบด้านบน (superior facet) เป็นรอยประทับที่อยู่บนสุด เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อซุปปราสไปนาตัส (Supraspinatus)
 หน้าประกบตรงกลาง (middle facet) เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้ออินฟราสไปนาตัส (Infraspinatus)
 หน้าประกบด้านล่าง (inferior facet) อยู่ล่างสุด รวมยาวลงมาถึงส่วนตัวกระดูกประมาณ 2.5 เซนติเมตร เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อเทเรส ไมเนอร์ (Teres minor)

พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ของปุ่มกระดูกใหญ่มีลักษณะนูน ขรุขระ และต่อเนื่องกับพื้นผิวด้านข้างของตัวกระดูก

 ภาพอื่นๆ
# ปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน
ปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน  เป็นปุ่มกระดูกบนกระดูกต้นแขน (humerus) แม้ว่าจะมีขนาดเล็กกว่าปุ่มใหญ่ของกระดูกต้นแขน (greater tubercle) แต่ก็ยื่นออกมามากกว่า ตั้งอยู่ด้านหน้า และชี้ไปทางใกล้กลางลำตัวและไปด้านหน้า 

เหนือต่อและหน้าต่อปุ่มกระดูกนี้เป็นรอยประทับซึ่งเป็นจุดเกาะปลายของเอ็นกล้ามเนื้อใต้กระดูกสะบัก (Subscapularis)

 ภาพอื่นๆ
# เมอร์เมด เททีส
เมอร์เมด เททีส มารีนเนอร์คนเดียวที่เป็นหญิงสาว เททิสเป็นผู้รับใช้คนสนิทของโพไซดอน และเป็นคนที่ทำให้ "จูเลี่ยน โซโล" ระลึกชาติได้ว่าเขาก็คือเจ้าสมุทรโพไซดอน เททีสเริ่มต้นขึ้นที่การพาจูเลี่ยน โซโล ลงไปสู่วิหารใต้สมุทร เพื่อประทับร่างเป็นโพไซดอน และเธอยังเป็นผู้ที่อธิบายวิธีการที่จะช่วยอาเทน่าออกจากเสาเมนเบรดวินเนอร์ให้พวกเซย่าได้รับรู้ นั่นก็คือต้องโค่นเสาค้ำมหาสมุทรทั้ง 7 ซึ่งมีขุนพลมารีนเนอร์คอยคุ้มกันอยู่ให้ได้เสียก่อน 

 บทบาท 

 ภาคโปไซดอน 
เททีสได้พา จูเลี่ยน โซโล ลงไปสู่วิหารใต้สมุทร เพื่อประทับร่างเป็นโพไซดอน และเธอยังเป็นผู้ที่อธิบายวิธีการที่จะช่วยอาเทน่าออกจากเสาเมนเบรดวินเนอร์ให้พวกเซย่าได้รับรู้ นั่นก็คือต้องโค่นเสาค้ำมหาสมุทรทั้ง 7 ซึ่งมีขุนพลมารีนเนอร์ เมื่อไชน่านำไลบร้าคล็อธมาเธอได้เข้าต่อสู้กับไชน่าอย่างดุเดือด  ในตอนท้ายหลังจากที่ดวงวิญญาณของโพไซดอน ออกจากร่างของจูเลี่ยนไปแล้ว เธอได้สละชีวิตตนเองนำพาจูเลี่ยนซึ่งหมดสติ กลับขึ้นสู่โลกมนุษย์อย่างปลอดภัย และเธอก็เสียชีวิตในร่างของปลาน้อย แต่ในตอนท้ายของฉบับแอนิเมชั่น หลังจากช่วยจูเลี่ยนแล้ว ร่างของเธอก็กลายเป็นนางเงือกไปซะเฉยๆ และไม่ตายอีกด้วย
# ร่องไบซิพิทัล
ร่องไบซิพิทัล  หรือ ร่องระหว่างปุ่มกระดูก  เป็นร่องลึกบนกระดูกต้นแขน (humerus) ที่แบ่งระหว่างปุ่มใหญ่ (greater tubercle) และปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน (lesser tubercle) ซึ่งเป็นช่องสำหรับเอ็นของปลายจุดเกาะต้นด้านยาวของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (Biceps brachii) และเป็นทางผ่านของแขนงหลอดเลือดแดงรอบต้นแขนด้านหน้า (anterior humeral circumflex artery) ไปยังข้อต่อไหล่ (shoulder-joint)

ร่องนี้วิ่งลงมาในแนวเฉียง และสิ้นสุดประมาณ 1/3 ด้านบนของกระดูกต้นแขน

ร่องนี้ยังเป็นผนังด้านข้างของรักแร้อีกด้วย
# ร่องสไปรัล
ร่องสไปรัล, ร่องเรเดียล หรือ ร่องมัสคิวโลสไปรัล  เป็นร่องที่อยู่ตรงกลางของขอบด้านข้างของกระดูกต้นแขน (humerus) มีลักษณะกว้าง ตื้น วิ่งในแนวเฉียง เป็นร่องสำหรับเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)