# สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส
สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส  หรือที่เรียกอย่างย่อว่า "ยูเว (Juve)" เป็นทีมฟุตบอลอาชีพของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ ณ เมืองตูริน แคว้นปีเยมอนเต ปัจจุบันเล่นอยู่ในเซเรียอาลีกสูงสุดของฟุตบอลอิตาลี สโมสรก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1897 โดยกลุ่มนักเรียนในตูริน และใช้ชุดแข่งสีขาวและสีดำเป็นหลักมาตั้งแต่ ค.ศ. 1903 ยูเวนตุสเคยใช้สนามเหย้ามาหลายแห่งตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร สนามปัจจุบันคือสนามกีฬายูเวนตุส มีความจุ 41,507 ที่นั่ง  

สโมสรมีชื่อเรียกในภาษาอิตาลีว่า "la Vecchia Signora" หมายถึง "หญิงชรา" ถือเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในอิตาลี โดยชนะเลิศลีกลีกสูงสุด 36 สมัย, โกปปาอีตาเลีย 15 สมัย, ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 9 สมัยซึ่งเป็นสถิติสูงสุดในทุกรายการ และสำหรับการแข่งขันระดับทวีป ยูเวนตุสชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรปและอเมริกาใต้ 2 สมัย, ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 2 สมัย, ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย, ยูฟ่าคัพ 3 สมัย (สถิติของสโมสรอิตาลี), ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2 สมัย และเป็นหนึ่งในสามสโมสรอิตาลีที่ชนะเลิศยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ ยูเวนตุสจึงถือเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดตามการจัดอันดับของสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี รวมทั้งอยู่ในอันดับ 6 ในทวีปยุโรป และอันดับ 12 ของโลกในแง่การชนะเลิศถ้วยรางวัลระดับทวีป และอันดับ 4 จากการจัดอันดับโดยสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป ยูเวนตุสเป็นสโมสรฟุตบอลยุโรปที่มีค่าสัมประสิทธิ์สูงที่สุดในช่วง 7 ฤดูกาลแรกนับตั้งแต่เริ่มนำระบบดังกล่าวมาคำนวณใน ค.ศ. 1979 

เริ่มก่อตั้งในชื่อ สปอร์ต คลับ ยูเวนตุส พวกเขาเป็นสโมสรอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองของอิตาลี โดยเป็นรองเพียงสโมสรเจนัว (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1893) ยูเวนตุสลงแข่งขันในอิตาเลียนฟุตบอลแชมเปียนส์ชิพ (ปัจจุบันคือเซเรียอา) ทุกฤดูกาลนับตั้งแต่ก่อตั้งฟุตบอลลีกใน ค.ศ. 1900 ยกเว้นในฤดูกาล 2006–07 ซึ่งสโมสรต้องตกชั้น นับตั้งแต่ ค.ศ. 1923 ยูเวนตุสอยู่ภายใต้การบริหารโดยตระกูลอันเญลลี หนึ่งในตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในโลก สโมสรยังมีความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์อิตาลี ส่งผลให้พวกเขากลายเป็นสโมสรกีฬาอาชีพสโมสรแรก ๆ ของอิตาลี โดยสถาปนาตนเองขึ้นมาเป็นสโมสรชั้นนำของประเทศตั้งแต่ทศวรรษ 1930 และกลายเป็นหนึ่งในทีมชั้นนำของฟุตบอลยุโรปตั้งแต่ทศวรรษ 1970 ก่อนจะกลายเป็นหนึ่งในสิบสโมสรที่มีมูลค่าทีมและผลกำไรสูงสุดของโลกตั้งแต่กลางทศวรรษ 1990 สโมสรได้จดทะเบียนเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์อิตาลีตั้งแต่ ค.ศ. 2001 

สโมสรชนะเลิศถ้วยรางวัล 13 รายการภายใต้การคุมทีมของ โจวันนี ตราปัตโตนี ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 จนถึงกลางทศวรรษ 1980 ซึ่งรวมถึงการชนะเลิศเซเรียอาหกสมัย และรายการระดับทวีปอีกห้ารายการ และกลายเป็นสโมสรแรกของทวีปที่ชนะการแข่งขันสามรายการหลักของยูฟ่าครบทั้งสามรายการ ได้แก่: ยูฟ่าคัพ ฤดูกาล 1976–77 (เป็นสโมสรแรกจากยุโรปใต้ที่ชนะเลิศ), ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ฤดูกาล 1983–84 และยูโรเปียนคัพ (ปัจจุบันคือยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก) ฤดูกาล 1984–85 และยังชนะเลิศยูโรเปียนคัพซูเปอร์คัพใน ค.ศ. 1984 และ อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ ค.ศ. 1985 ส่งผลให้ยูเวนตุสเป็นสโมสรเดียวที่ชนะเลิศถ้วยรางวัลห้ารายการดังกล่าว ต่อมาใน ค.ศ. 1999 ภายใต้การคุมทีมโดยมาร์เชลโล ลิปปี ยูเวนตุสชนะเลิศยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ ส่งผลให้พวกเขาเป็นสโมสรเดียวในอิตาลีที่ชนะเลิศการแข่งขันทุกรายการที่จัดแข่งขันโดยคณะกรรมการสมาคมฟุตบอลระหว่างประเทศในนามทีมชุดใหญ่ ยูเวนตุสได้รับการจัดอันดับโดยสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 ในอันดับ 7 ของสโมสรฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งศตวรรษ และการจัดอันดับโดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลนานาชาติ ค.ศ. 2009 ให้เป็นสโมสรฟุตบอลที่ดีที่สุดอันดับสองในยุโรป ซึ่งถือเป็นอันดับที่ดีที่สุดของสโมสรอิตาลีในการจัดอันดับทั้งสองประเภท

ยูเวนตุสเป็นสโมสรที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในประเทศ และหนึ่งในสโมสรที่มีผู้ติดตามมากที่สุดในโลก, cf. also Bilancio di sostenibilità (2016, p. 7) และสิ่งที่แตกต่างจากสโมสรกีฬาอื่น ๆ ในยุโรปคือ กลุ่มผู้สนับสนุนของยูเวนตุสกระจายตัวอยู่ทั่วประเทศ มิได้กระจุกตัวอยู่เพียงแต่ในเมืองที่ตั้งเท่านั้น ส่งผลให้สโมสรเป็นสัญลักษณ์ตรงข้ามของ กัมปานีลิสโม (campanilismo) ซึ่งหมายถึง ลัทธิจังหวัดนิยม และยังมีการเปรียบเปรยว่ายูเวนตุสเป็นสโมสรที่สะท้อนความเป็นอิตาลี (Italianness) มากที่สุด ผู้เล่นยูเวนตุสแปดคนได้รับรางวัลบาลงดอร์ โดยเป็นการชนะรางวัลสี่ครั้งติดต่อกันตั้งแต่ ค.ศ. 1982–85 โดยปาโอโล รอสซี และมีแชล ปลาตีนี นอกจากนี้ โอมาร์ ซิโบริ ยังถือเป็นผู้เล่นสัญชาติอิตาลี และผู้เล่นจากเซเรียอาคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้ใน ค.ศ. 1961 สองนักเตะตำนานอย่างโรแบร์โต บัจโจ และ ซีเนดีน ซีดาน ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกแห่งปี ยูเวนตุสเป็นสโมสรที่มีผู้เล่นทีมชาติอิตาลีมากกว่าสโมสรอื่น นักเตะหลายรายเป็นกำลังหลักในการคว้าแชมป์รายการสำคัญของทีมชาติ อาทิ ฟุตบอลโลก 1934, ฟุตบอลโลก 1982 และ ฟุตบอลโลก 2006 รวมทั้งฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป

 ประวัติ 

 ช่วงก่อตั้ง (ค.ศ. 1897–1918) 
thumb|left|ภาพถ่ายครั้งแรกของผู้เล่นยูเวนตุสในช่วงการก่อตั้งสโมสร ค.ศ. 1897
ยูเวนตุสก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1897 ในชื่อ สปอร์ต คลับ ยูเวนตุส โดยกลุ่มนักเรียนจากโรงเรียน มัสซิโม เด อาเซกีโล ในเมืองตูริน หนึ่งในนั้นได้แก่ ยูเจนีโอ กันฟารี และ เอนริโก กันฟารี ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นเป็น สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส ในเวลาอีกสองปีถัดมา สโมสรได้เข้าร่วมการแข่งขัน อิตาเลียนฟุตบอลแชมเปียนส์ชิพ (ปัจจุบันคือเซเรียอา) ครั้งแรกใน ค.ศ. 1900 การแข่งขันนัดแรกของสโมสรเกิดขึ้นในวันที่ 11 มีนาคม และจบลงด้วยความปราชัยต่อสโมสรโตริเนเซด้วยผลประตู 0–1 ต่อมาใน ค.ศ. 1904 มาร์โก อัจโมเน มาร์ซัน นักธุรกิจได้เข้ามาฟื้นฟูฐานะทางการเงินของสโมสร ส่งผลให้ยูเวนตุสย้ายสนามฝึกซ้อมจาก ปิอัสซา ดี อาร์มี ไปยังสนามเวโลโดรโมอัมเบรโต I ในช่วงเวลสนั้น ยูเวนตุสใช้สีชมพูและสีดำเป็นสีหลักของชุดแข่ง พวกเขาชนะการแข่งขันอิตาเลียนฟุตบอลแชมเปียนส์ชิพเป็นครั้งแรกใน ค.ศ 1905 และเปลี่ยนสีประจำทีมเป็นสีขาวและสีดำลายทาง และกางเกงสีดำ ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากสโมสรฟุตบอลในประเทศอังกฤษอย่าง สโมสรฟุตบอลนอตส์เคาน์ตี
thumb|ผู้เล่นยูเวนตุสชุดที่ชนะการแข่งขันฟุตบอลลีกครั้งแรก ใน ค.ศ. 1905
ใน ค.ศ. 1906 สโมสรได้มีการแยกทางกับพนักงาน และนักเตะบางส่วนออกไปเนื่องจากต้องการออกไปจากเมืองตูริน ประธานสโมสรชาวสวิสในขณะนั้นอย่าง อัลเฟรท ดิก จึงไม่พอใจและตัดสินใจแยกตัวออกไปพร้อมนักเตะแกนหลักบางราย เพื่อไปก่อตั้งสโมสรฟุตบอลโตรีโนซึ่งได้กลายมาเป็นคู่แข่งของยูเวนตุสในเวลาต่อมา และเป็นที่มาของแดร์บีเดลลาโมเล  ยูเวนตุสต้องใช้เวลาในการสร้างทีมขึ้นมาใหม่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งModena, Panini Edizioni (2005). Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004.

 เจ้าแห่งวงการลูกหนังอิตาลี (ค.ศ. 1923–1980) 
หลังจากนั้นเจ้าขององค์กรธุรกิจรถยนต์ (เฟียต)ในเมืองตูรินอย่าง เอโดอาร์โด อเกลลี ได้เข้ามาควบคุมกิจการของสโมสรในช่วง ค.ศ. 1923 และได้มีการสร้างสนามเหย้าใหม่ขึ้น (เนื่องจากสนามเดิมได้มีการพังทลายจากเหตุสงครามโลก) พวกเขาได้ช่วยให้สโมสรคว้าแชมป์ลีกได้อีกครั้งใน ค.ศ. 1926 ด้วยการชนะ อัลบา โรมา ไปถึง 12–1 ด้วยการทำประตูของ อันโตนีโอ โวจาค ซึ่งเป็นนักเตะยอดเยี่ยมของฤดูกาล 1925–26 หลังจากนั้นสโมสรได้เป็นกำลังสำคัญในวงการฟุตบอลอิตาลีตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1930 เป็นต้นมาและได้กลายเป็นสโมสรมืออาชีพครั้งแรกของประเทศและเป็นสโมสรแรกที่มีแฟนคลับกระจายอยู่หลายประเทศ ในขณะนั้นสโมสรอยู่ภายใต้การคุมทีมของ การ์โล การ์ซาโน อดีตผู้จัดการทีมชาตอิตาลี ซึ่งเขาสามารถนำยูเวนตุสได้แชมป์ลีกในระดับประเทศได้ถึง 4 สมัยติดต่อกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 ถึง ค.ศ. 1934 และในช่วงนั้นมีนักเตะระดับสตาร์ชื่อดังมากมายของสโมสรอาทิเช่น ไรมุนโด ออร์ซิ, ลูอิกี เบอร์โทลินี, จิโอวานนี เฟอร์รารี, ลุยส์ มอนตี และอื่น ๆ อีกมากมาย
thumb|145px|left|ซีโบรี, คาร์เรส และ โบนีเปอร์ตี สามนักเตะหลักของสโมสรในทศวรรษ 1950
สโมสรได้ย้ายไปใช้สนามเหย้าใหม่คือ สตาดีโอโอลิมปิกโกดิโทริโน เป็นสนามเหย้าในช่วง ค.ศ. 1933.แต่หลังจากนั้นในช่วงทศวรรษที่ 1940 เป็นต้นมา สโมสรไม่สามารถคว้าแชมป์รายการใหญ่มาได้เลย หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง กีอันนี อักเนลลี ได้เขามารับตำแหน่งประธานสโมสรต่อมา สโมสรก็สามารถคว้าแชมป์ลีกมาได้อีก 2 สมัยในช่วงฤดูกาล 1949–50 และ 1951–52 โดยในช่วงนั้นสโมสรได้อยู่ภายใต้การคุมทีมของ เจสเซ คาร์เวอร์ ผู้จัดการทีมชาวอังกฤษ ในฤดูกาล 1957–58 สโมสรได้เซ็นสัญญากับสองกองหน้าชื่อดังอย่าง โอมาร์ ซีโบรี นักเตะลูกครึ่งอิตาลี-อาร์เจนตินา และ จอห์น คาร์เลส นักเตะชาวเวลส์ โดยพวกเขาได้เล่นรวมกับ กีอัมปีเอโร โบนีเปอร์ตี นักเตะชื่อดังของสโมสรในเวลานั้น โดยทั้งสามคนเป็นกำลังสำคัญของยูเวนตุสมาโดยตลอด ต่อมา นักเตะใหม่อย่างซีโบรีก็เป็นนักเตะคนแรกของสโมสรที่ได้รับรางวัล นักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป ใน ค.ศ. 1961 ในปีเดียวกันนั้นพวกเขาชนะฟีออเรนตีนา คว้าแชมป์เซเรียอามาครองได้เป็นสมัยที่ 11 และคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลียได้ในฤดูกาลเดียวกัน ประวัติศาสตร์คว้าแชมป์สองรายการหลักพร้อมกันเป็นครั้งแรกของสโมสร และโบนีเปอร์ตี ผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสร ณ เวลานั้น ตัดสินใจเกษียณตนเองจากการเป็นนักฟุตบอล เขาจากไปพร้อมสร้างสถิติทำประตูสูงสุดทั้งหมด 182 ประตู

ทศวรรษต่อมา สโมสรคว้าแชมป์ลีกได้เพียงครั้งเดียวในฤดูกาล 1966–67 ต่อมา ในทศวรรษ 1970 ยูเวนตุสกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้ง พวกเขาได้เพิ่มความแข็งแกร็งในแต่ละตำแหน่งให้มากขึ้น รวมถึงการเซ็นสัญญากับ เซสเมียรฺ์ เวียฟซาปาเลก ผู้จัดการทีมชาวเช็ก ซึ่งนำยูเวนตุสคว้าแชมป์เซเรียอาได้อีกในฤดูกาล 1971–72 และ 1972–73 โดยมีนักเตะชื่อดัง อาทิ  โรแบร์โต เบตเตกา, ฟรานโก กาอูซีโอ และ โชเซ อัลตาฟีนี ในช่วงที่เหลือของทศวรรษที่ 70 สโมสรได้แชมป์ลีกเพิ่มอีกถึว 5 สมัย โดยมีกองหลังตัวหลักอย่าง เกเอตาโน ซีซ์เรีย ผู้จัดการทีม ณ ขณะนั้นคือ จีโอวานนี ตราปัตโตนี เป็นคนที่ช่วยนำสโมสรใหก้าวสู่ความยิ่งใหญ่อย่างต่อเนื่องจนถึงทศวรรษที่ 80 ยูเวนตุสยังชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลยุโรปเป็นครั้งแรกในยูฟ่าคัพฤดูกาล 1976–77 โดยเอาชนะอัตเลติกเดบิลบาโอด้วยกฎการยิงประตูทีมเยือน หลังจากเสมอกันสองนัดด้วยผลประตู 2–2

 ความยิ่งใหญ่ในเวทียุโรป (ค.ศ. 1980–1993) 
thumb|มีแชล ปลาตีนี นักฟุตบอลคนแรกของสโมสรที่ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป 3 สมัยติดต่อกัน
ในยุคของตราปาตโตนีเป็นยุคที่สโมสรประสบความสำเร็จมากที่สุด ซึ่งอยู่ในช่วงยุค ค.ศ. 1980 สโมสรเริ่มต้นได้ดีในช่วงทศวรรษใหม่ด้วยการคว้าแชมป์ลีก 3 สมัย โดยใน ค.ศ. 1984 สโมสรสามารถคว้าแชมป์ลีกสมัยที่ 20 และได้รับอนุญาตจากสมาพันธ์ฟุตบอลอิตาลีให้เพิ่มสัญลักษณ์ดาวสีทองดวงที่สองบนเสื้อแข่ง ต่อมา เปาโล รอสซี ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป จากการการนำอิตาลีคว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 1982 ซึ่งเขาทำผลงานโดดเด่นจนได้รับรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมประจำการแข่งขัน

นักเตะชาวฝรั่งเศสของสโมสรอีกคนอย่าง มีแชล ปลาตีนี ก็ถูกเสนอชื่อเป็นนักเตะยอดเยี่ยมอีกคน ซึ่งเขาคว้ารางวัลได้ถึง 3 สมัยติดต่อกันในปี 1983, 1984 และ 1985 โดยยูเวนตุสเป็นสโมสรเดียวที่มีนักเตะจากสโมสรคว้ารางวัลดังกล่าว 4 ปีติดต่อกัน การแข่งขันนัดสำคัญของปลาตีนีคือรอบชิงชนะเลิศ ยูโรเปียนส์คัพ ฤดูกาล 1985 ซึ่งเขาช่วยให้สโมสรเอาชนะลิเวอร์พูล 1–0 ทำให้ยูเวนตุสคว้าแชมป์สมัยแรก อย่างไรก็ตาม การแข่งขันดังกล่าวถือเป็นโศกนาฏกรรมสำคัญมาถึงทุกวันนี้ จากเหตุการณ์ภัยพิบัติเฮย์เซล โดยแฟนบอลทั้งสองฝ่ายทะเลาะกันส่งผลให้อัฒจันทร์พังลงมาและมีผู้เสียชีวิต 39 คน ในปีนี้เป็นปีที่ยูเวนตุสกลายเป็นสโมสรแรกในประวัติศาสตร์ของฟุตบอลยุโรปที่ได้รับรางวัลทั้งสามที่สำคัญการแข่งขันของยูฟ่า และหลังจากที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันอินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ ค.ศ. 1985 ส่งผลให้ยูเวนตุสเป็นสโมสรเดียวที่ชนะเลิศถ้วยรางวัลสำคัญทั้งห้ารายการที่จัดโดยสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป ต่อมา สโมสรยังชนะการแข่งขันที่จัดโดยยูฟ่าเป็นรายการที่หก หลังจากคว้าแชมป์ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ

สโมสรคว้าแชมป์เซเรียอาเพิ่มได้ในฤดูกาล 1985–86 ซึ่งเป็นแชมป์สมัยที่ 22 และเป็นแชมป์สุดท้ายในการคุมทีมของตราปาตโตนี โดยในช่วงที่เหลือของทศวรรษ 1980 ยูเวนตุสไม่ประสบความเร็จเท่าไรนัก เนื่องจากถูกท้าชิงโดยคู่อริอย่างนาโปลีนำโดยดิเอโก มาราโดนา รวมทั้งสองสโมสรใหญ่จากเมืองมิลานทั้ง เอซี มิลาน และอินเตอร์ แต่ยูเวนตุสยังคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยได้สองรายการด้วยแชมป์โกปปาอิาตาเลียฤดูกาล 1989–90 ต่อด้วยแชมป์ยูฟ่าคัพ 1990 ซึ่งเอาชนะฟีออเรนตีนาด้วยผลประตู 3–1 โดยผู้จัดการในขณะนั้นคือดีโน ซอฟฟ์ หนึ่งในตำนานของยูเวนตุสและทีมชาติอิตาลีModena, Panini Edizioni (2005). Almanacco Illustrato del Calcio – La Storia 1898–2004. ใน ค.ศ. 1990 ยูเวนตุสได้ย้ายสนามเหย้าแห่งใหม่ไปที่สตาดีโอเดลเลอัลปีซึ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 1990Goldblatt, David (2007). The Ball is Round: A Global History of Football. London: Penguin. ISBN 978-0-14-101582-8. แม้สโมสรจะเซ็นสัญญากับนักเตะชื่อดังอย่าง โรแบร์โต บัจโจ ซึ่งเป็นค่าตัวสถิติโลกในขณะนั้น แต่ยูเวนตุสภายใต้การคุมทีมของลุยจิ ไมเฟรดี ไม่ประสบความสำเร็จในช่วงต้นทศวรรษ 1990 โดยคว้าแชมป์ได้เพียงรายการเดียวจากการเอาชนะโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ด้วยผลประตูรวมสองนัด 6–1 ในรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพ 1993 ซึ่งบัจโจทำไปถึง 4 ประตูจากการลงเล่นทั้งสองนัด

ลิปปีผู้นำความสำเร็จ
มาร์เชลโล ลิปปีได้เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมให้กับสโมสรในฤดูกาล 1994–95 และฤดูกาลแรกก็นำทีมคว้าแชมป์เซเรียอาได้เป็นครั้งแรกตั้งแต่กลางทศวรรษ 1980 โดยมีผู้เล่นชื่อดัง อาทิ  ซีโร เฟอร์รารา, บัจโจ, จีอันลูกา วีอัลลี และนักเตะเยาวชนชื่อดังอย่าง อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร และยังเอาชนะปาร์มาในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลีย 1995 ตามด้วยแชมป์ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา และยังนำยูเวนตุสไปถึงรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกพบเอเอฟซีอาแจ็กซ์ ผลออกมาเสมอกันด้วยผลประตู 1–1 โดยยูเวนตุสได้จาก ฟาบรีซีโอ ราเวเนลลี ก่อนที่จะชนะด้วยการดวลลูกโทษ 4–2 คว้าแชมป์เป็นสมัยที่ 2
185px|thumb|left|มาร์เชลโล ลิปปี ผู้พายูเวนตุสคว้าแชมป์ 13 รายการ
หลังจากคว้าแชมป์ สโมสรได้เสริมทัพด้วยการซื้อผู้เล่นชื่อดังหลายคน อาทิ ฟีลิปโป อินซากี, ซีเนดีน ซีดาน, เอ็ดการ์ ดาวิดส์ ทำให้สโมสรคว้าแชมป์เซเรียอาได้ในฤดูกาล 1996–97 และ 1997–98 รวมทั้งแชมป์ระดับทวีปอีกสองรายการ ได้แก่ ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรยุโรป และ ยูฟ่าซูเปอร์คัพใน ค.ศ. 1996 ต่อมาใน ค.ศ. 1997 และ ค.ศ. 1998 สโมสรเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้อีกสองครั้ง แต่ก็ได้แค่รองแชมป์ทั้งสองครั้งด้วยการแพ้โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ และ เรอัลมาดริด ตามลำดับ ลิปปีก็กลับมาคุมทีมอีกครั้งใน ค.ศ. 2001 และซื้อผู้เล่นใหม่มากมาย อาทิ จันลุยจี บุฟฟอน, ดาวิด เทรเซกูเอต, ปาเวล เนดเวด และ ลีเลียน ทูร์ราม ช่วยให้สโมสรคว้าแชมป์เซเรียอาในฤดูกาล 2001–02 และ 2002–03 ใน ค.ศ. 2003 ยูเวนตุสเข้าไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกรอบชิงชนะเลิศโดยพบกับคู่แข่งร่วมลีกอย่าง เอซี มิลาน ผลออกมาเสมอกันในเวลาปกติ 0–0 และยูเวนตุสแพ้การดวลจุดโทษ ทำให้ลิปปีได้ลาออกเพื่อไปคุมทีมชาติอิตาลี ผลงานโดยรวมคือพายูเวนตุสคว้าแชมป์รวม 13 รายการ และเป็นหนึ่งในผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์สโมสร

 เหตุการณ์อื้อฉาว กัลโชโปลี (2004–2007) 
thumb|upright|จันลุยจี บุฟฟอน ตำนานผู้รักษาประตูทีมชาติอิตาลี เขาเป็นหนึ่งในนักเตะแกนหลักที่ตัดสินใจอยู่ช่วยสโมสรต่อ แม้จะถูกปรับตกชั้นใน ค.ศ. 2006 
ฟาบีโอ กาเปลโล เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมใน ค.ศ. 2004 และพาทีมคว้าแชมป์ลีกได้อีกสองสมัย ในช่วงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 ยูเวนตุสกลายเป็นหนึ่งในห้าสโมสรที่เชื่อมโยงกับเรื่องอื้อฉาวในการล้มบอล ผลจากการลงโทษทำให้ยูเวนตุสได้ถูกลดชั้นลงไปเล่นเซเรียบีเป็นครั้งแรกเป็นประวัติศาสตร์ของสโมสร สโมสรปลดกาเปลโลที่นำทีมได้แชมป์ลีกใน ค.ศ. 2005 และ ค.ศ. 2006 (โดนริบแชมป์) โดยแชมป์ดังกล่าวได้มอบให้แก่ทีมอันดับสามอย่างอินเตอร์แทน เหตุการณ์ดังกล่าวยังคงเป็นที่วิจารณ์กันถึงปัจจุบัน รวมถึงกรณีที่อินเตอร์ไม่ได้รับการตรวจสอบกรณีดังกล่าวในการแข่งขันในปี 2004 ผู้เล่นคนสำคัญหลายคนออกจากสโมสร อาทิ ซลาตัน อีบราฮีมอวิช, ฟาบีโอ กันนาวาโร, ปาทริก วีเยรา และ จันลูกา ซัมบรอตตา แต่ผู้เล่นคนอื่นคนอื่นก็ยังตัดสินใจอยู่ร่วมช่วยสโมสรเพื่อให้กับไปเล่นในเซเรียอาต่อเช่น อาเลสซันโดร เดล ปีเอโร, เนดเวด ขณะที่ผู้เล่นเยาวชนจากพรีมาเวรา เช่น เซบัสเตียน โจวินโก และ เคลาดีโอ มาร์คีซีโอ ก็ได้เลื่อนขั้นมาช่วยช่วยทีมชุดใหญ่ สโมสรเลื่อนชั้นขึ้นมาสู่เซเรียอาได้สำเร็จ โดยเป็นสโมสรแรกที่ตกชั้นจากเซเรียเอไปสู่เซเรียบีแล้วใช้เวลาแค่ฤดูกาลเดียวสามารถเลื่อนชั้นขึ้นมาได้ กัปตันทีมอย่าง เดล ปีเอโร เป็นดาวซัลโวสูงสุดของเซเรียบีในฤดูกาล 2006–07 จำนวน 21 ประตู 

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 ศาลฎีกาได้เผยแพร่เอกสารความยาว 150 หน้าที่อธิบายคำตัดสินขั้นสุดท้ายของคดีดังกล่าว โดยอิงตามคำตัดสินด้านกีฬาอันเป็นที่ถกเถียงใน ค.ศ. 2006 ซึ่งไม่ได้วินิจฉัยกรณีดังกล่าวกับสโมสรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องมาเนื่องจากหมดอายุความ และจำเป็นต้องขอและเพิกถอนคำพิพากษาตามมาตรา 39 แห่งประมวลกฎหมายความยุติธรรมกีฬา อย่างไรก็ตาม ศาลยืนยันว่าผู้บริหารของยูเวนตุสในขณะนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องในการฉ้อโกงเพื่อล็อคผลการแข่งขันให้กับยูเวนตุส จากรายงานของหนังสือพิมพ์ ลา กัสเซตา เดลโล สปอร์ต ผู้บริหารอย่าง ลูชาโน มอจจี และ อันโตนีโอ จิเราโด ถูกตัดสินให้มีความผิดฐาน "สบคบกับผู้อื่นกระทำอาชญากรรม" มีบทลงโทษจำคุก 2 ปี แต่เนื่องจากคดีหมดอายุความจึงไม่ต้องรับโทษ ยูเวนตุสหมดสิทธิ์ในการยื่นฟ้องร้องสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลีซึ่งแม้ภายหลังจะมีการตรวจสอบพบหลักฐานที่อินเตอร์มีส่วนพัวพันกับคดีนี้ เพราะมีการตรวจพบหลักฐานว่า อินเตอร์มิลานมีการติดต่อขอกำหนดตัวผู้ตัดสินในนัดที่ทีมลงแข่ง อีกทั้งประธานสโมสรอย่างมัสซิโม โมรัตติ ผู้เป็นเจ้าของทีมยังมีหุ้นส่วนใหญ่ใน บริษัทสื่อสาร TIM แต่เนื่องจากคดีหมดอายุความ ทำให้อินเตอร์ไม่ได้ถูกสอบสวนหรือริบแชมป์ย้อนหลังแต่อย่างใด 

 กลับสู่เซเรียอา (ค.ศ. 2007–2011) 
thumb|right|285px|ยูเวนตุสในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012–13 ในนัดที่พบกับ ชัคตาร์โดเนตสค์
ตั้งแต่กลับสู่เซเรียอาในฤดูกาล 2007–08 ด้วยการนำทีมของอดีตผู้จัดการทีมเชลซีอย่าง เคลาดีโอ รานีเอรี ซึ่งมาคุมทีมสองฤดูกาล สโมสจบอันดับสามหลังจากเลื่อนชั้นขึ้นมาในฤดูกาลแรก และในรอบคัดเลือกยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2008–09 สโมสรเอาชนะทีมจากสโลวาเกียได้ถึง 5–1 ต่อมา ในรอบแบ่งกลุ่มพวกเขาเอาชนะเรอัลมาดริดได้ในบ้าน และเป็นแชมป์กลุ่ม ก่อนจะแพ้เชลซีไปด้วยผลประตู 2–3 ก่อนจบฤดูกาลสองนัดสุดท้าย รานีเอรีโดนไล่ออกหลังจากไม่ประสบความสำเร็จในการคว้าแชมป์ และสโมสรได้แต่งตั้ง ซิโร เฟอร์รารา เป็นผู้จัดการทีมชั่วคราวสองนัดสุดท้ายของฤดูกาล และแต่งตั้งอย่างเป็นทางการในฤดูกาล 2009–10.

อย่างไรก็ตาม เฟอร์ราราก็ไม่ประสบความสำเร็จ โดยนำยูเวนตุสตกรอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกรอบแบ่งกลุ่ม และโกปปาอีตาเลียก็แพ้ให้กับอินเตอร์มิลานในรอบ 8 ทีมสุดท้าย และสโมสรจบเพียงอันดับ 6 ในลีก ต่อมา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2010 สโมสรได้ปลดเฟอร์รารา และแต่งตั้งอัลแบร์โต ซัคเคโรนี เป็นผู้จัดการทีมชั่วคราว แต่สโมสรก็จบอันดับ 7 ในฤดูกาล 2010–11 อันเดรอา อักเนลลี ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งประธานสโมสรแทน จีน-คลูเด บลันซ์ โดยอักเนลลีได้แต่งตั้งให้อเลสซีโอ เซกโก กับอดีตผู้จัดการทีมของอูนีโอเนกัลโชซัมป์โดเรียอย่าง ลูอีกี เดลเนรี เป็นผู้อำนวยการกีฬาของสโมสรแทนซาดเชโรนี และแต่งตั้งให้ กีอูเซปเป มารอตตา เป็นผู้จัดการทีมของสโมสร แต่การคุมทีมของเดลเนรีก็ล้มเหลวเนื่องจากทำผลงานไม่ได้ดีอย่างที่คิดทางสโมสรจึงแต่งตั้งอดีตผู้เล่นของสโมสรอย่าง อันโตนีโอ กอนเต ซึ่งทำผลงานได้ดีในการเป็นผู้จัดการทีมด้วยการนำทีมเซียนาเลื่อนชั้นจากเซเรียบีขึ้นมาสู่เซเรียอาได้สำเร็จ ยูเวนตุสได้ย้ายสนามเหย้าไปสู่สนามแห่งใหม่อีกครั้งซึ่งก็คือสนามกีฬายูเวนตุส ใน ค.ศ. 2011 ซึ่งในเวลาต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ สนามกีฬาอลิอันซ์

 ชนะเลิศสคูเด็ตโต 9 สมัยติดต่อกัน (ค.ศ. 2011–2020) 
left|thumb|อันเดรอา ปีร์โล กองกลางตัวหลักของสโมสรระหว่าง ค.ศ. 2011–2015
กอนเตพาทีมชนะเลิศเซเรียอาโดยไม่แพ้ทีมใดตลอดทั้งฤดูกาล 2011–12 โดยในช่วงครึ่งฤดูกาลหลัง สโมสรผลัดกันขึ้นเป็นทีมนำในตารางกับคู่แข่งอย่างเอซี มิลาน ยูเวนตุสคว้าแชมป์เซเรียเอาในนัดที่ 37 จากการชนะคัลยารี 2–0 และมิลานแพ้อินเตอร์ด้วยผลประตู 2–4 และในนัดสุดท้ายของฤดูกาล ยูเวนตุสเอาชนะอาตาลันตา3–1 ส่งผลให้พวกเขาเป็นสโมสรแรกที่ชนะเลิศฟุตบอลลีกในประเทศโดยไม่แพ้ใครตลอด 38 นัด ต่อมาใน เซเรียอา ฤดูกาล 2013–14 ยูเวนตุสคว้าแชมป์เซเรียอาสมัยที่สามติดต่อกัน โดยทำสถิติ 102 คะแนน และชนะได้ถึง 33 จาก 38 นัด และเป็นการคว้าแชมป์ลีกสูงสุดเป็นสมัยที่ 30 ในฤดูกาลนี้สโมสรยังเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ ยูฟ่ายูโรปาลีก แต่ตกรอบด้วยการแพ้สปอร์ลิชบัวอีไบฟีกาในนัดที่สองแม้คู่แข่งจะเหลือผู้เล่นสิบคน ทำให้ยูเวนตุสพลาดการลงแข่งรอบชิงชนะเลิศที่สนามกีฬายูเวนตุส
thumb|กัปตันทีมยูเวนตุส จอร์โจ กีเอลลีนี รับถ้วยรางวัลโกปปาอีตาเลีย ฤดูกาล 2016–17 จากแซร์โจ มัตตาเรลลา ประธานาธิบดีอิตาลี
ในฤดูกาล 2014–15 สโมสรแต่งตั้งมัสซีมีเลียโน อัลเลกรี เข้ามาคุมทีมซึ่งพาสโมสรคว้าแชมป์เซเรียอาสมัยที่ 31 และเป็นแชมป์ 4 สมัยติดต่อกัน และยังคว้าแชมป์โกปปาอิตาเลียสมัยที่ 10 โดยเอาชนะลัตซีโยด้วยผลประตู 2–1 ยูเวนตุสยังเอาชนะเรอัลมาดริดในรอบรองชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ก่อนจะแพ้บาร์เซโลนาในรอบชิงชนะเลิศ 1–3 ต่อมา ยูเวนตุสชนะเลิศโกปปาอิตาเลีย 2016 ด้วยการเอาชนะมิลาน 1–0 ทำสถิติเป็นสโมสแรกของอิตาลีที่คว้าแชมป์สองรายการหลักในประเทศสองฤดูกาลติดต่อกัน (เซเรียอาและโกปาอิตาเลีย) พวกเขาชนะเลิศโกปปาอิตาเลียอีกครั้งใน ค.ศ. 2017 เอาชนะลัตซีโยไปอีกครั้ง 2–0 ทำสถิติเป็นทีมแรกที่คว้าแชมป์รายการนี้สามสมัยติดต่อกัน ต่อมา ในวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ยูเวนตุสสร้างประวัติศาสตร์เป็นทีมแรกที่คว้าแชมป์เซเรียอา 6 สมัยติดต่อกัน นอกจากนี้ พวกเขายังเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้เป็นครั้งที่สองในรอบสามฤดูกาล แต่แพ้เรอัลมาดริด 1–4 ยูเวนตุสชนะเลิศโกปปาอิตาเลียสมัยที่ 4 ติดต่อกัน ด้วยการเอาชนะมิลาน 4–0 ในรอบชิงชนะเลิศ ค.ศ. 2018 รวมทั้งชนะเลิศเซเรียอา 7 สมัยติดต่อกัน  

สโมสรยังคงมุ่งมั่นที่จะคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกให้ได้ นำมาซึ่งการเซ็นสัญญากับคริสเตียโน โรนัลโด ในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 ด้วยค่าตัวสูงถึง 99.2 ล้านปอนด์ เป็นสถิติสูงที่สุดตลอดการสำหรับการเซ็นสัญญาของสโมสรอิตาลี การเซ็นสัญญาดังกล่าวได้รับการยกย่องจากสื่อในอิตาลีว่าเป็น "การย้ายทีมแห่งศตวรรษ" และสำหรับยูเวนตุสแล้ว การเซ็นสัญญาครั้งนี้มีเหตุผลเบื่้องหลังที่มากกว่าแค่เรื่องฟุตบอล หากแต่เป็นก้าวสำคัญในการยกระดับสถานะทางธุรกิจของสโมสรในฐานะแบรนด์ระดับโลก ในเวลาต่อมา ดีลอยท์ ทู้ช โธมัทสุจัดอันดับให้ยูเวนตุสกลายเป็นสโมสรที่มีฐานะการเงินดีที่สุด 10 อันดับแรกของโลก และยังนำมาซึ่งผู้ติดตามจำนวนมหาศาลทางสื่อสังคม โดยสโมสรยังมีเป้าหมายในการลดช่องวางในด้านความมั่นคงทางการเงินระหว่างสโมสรกับทีมมหาอำนาจอย่างเรอัลมาดริด, บาร์เซโลนา และแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ยูเวนตุสเอาชนะเอซีมิลานในซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2018 ด้วยผลประตู 1–0 จากประตูของโรนัลโด ทำสถิติคว้าแชมป์รายการนี้ 8 สมัย ต่อมา ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 สโมสรชนะเลิศเซเรียอาสมัยที่ 8 ติดต่อกัน และเมารีซีโอ ซาร์รี เข้ามาคุมทีมต่อจากอัลเลกรีซึ่งพาทีมชนะเลิศเซเรียอา 9 สมัยติดต่อกัน โรนัลโดถือเป็นกำลังสำคัญของความสำเร็จในช่วงเวลานี้ เขาสร้างสถิติใหม่ด้วยการเป็นผู้เล่นที่ทำครบ 100 ประตูได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ของเซเรียอา รวมถึงทาบสถิติในการทำประตูติดต่อกันในเซเรียอาจำนวน 11 นัด 

 ค.ศ. 2020–ปัจจุบัน 
ซาร์รีถูกปลดในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 หนึ่งวันภายหลังตกรอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2019–20 โดยแพ้ออแล็งปิกลียอแน อันเดรอา ปีร์โล เข้ามาคุมทีมต่อด้วยสัญญาสองปี ซึ่งพาทีมชนะนาโปลีในซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา ฤดูกาล 2020 ด้วยผลประตู 2–0 คว้าแชมป์สมัยที่ 9 แต่สโมสรเสียแชมป์ลีกเป็นครั้งแรกในรอบ 9 ฤดูกาลให้แก่อินเตอร์ โดยทำได้เพียงอันดับ 4 ยูเวนตุสเอาชนะอาตาลันตาในโกปปาอีตาเลีย 2021 นัดชิงชนะเลิศ ถือเป็นถ้วยรางวัลใบที่สองของปีร์โล และเป็นแชมป์สมัยที่ 14 แต่เขาถูกปลดในเดือนพฤษภาคม และอัลเลกรีกลับมาคุมทีมอีกครั้งด้วยสัญญา 4 ปี แต่ก็ทำได้เพียงจบอันดับ 4 ในลีกอีกครั้ง และยังแพ้อินเตอร์ในโกปปาอีตาเลีย 2022 นัดชิงชนะเลิศ โดยถือเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฤดูกาล 2010–11 ที่สโมสรจบฤดูกาลด้วยการไม่ชนะถ้วยรางวัลรายการใด และสโมสรไม่ประสบความสำเร็จในการคว้าแชมป์ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในยุคของโรนัลโด ซึ่งย้ายกลับไปแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดใน ค.ศ. 2021

เข้าสู่ฤดูกาล 2022–23 ยูเวนตุสมีผลงานย่ำแย่ในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก โดยชนะได้เพียงนัดเดียวและแพ้ไปถึงห้านัดในรอบแบ่งกลุ่ม ทำสถิติเก็บคะแนนและชัยชนะในรอบแบ่งกลุ่มรายการนี้ได้น้อยที่สุดนับตั้งแต่ร่วมแข่งขัน แต่ยังจบด้วยอันดับ 3 ของกลุ่มด้วยผลต่างประตูที่ดีกว่ามัคคาบีไฮฟา ได้ลงไปแข่งยูฟ่ายูโรปาลีกซึ่งพวกเขาเข้าถึงรอบรองชนะเลิศแต่แพ้เซบิยาในช่วงต่อเวลา 1–2 ณ สนามกีฬารามอน ซันเชซ ปิซฆวน ต่อมา ในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 สโมสรมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เมื่อผู้บริหารหลักลาออก นำโดย อันเดรอา อักเนลลี ประธานสโมสร, ปาเวล เนดเวต รองประธาน และ เมาริซิโอ อาร์ริวาเบเน ประธานกรรมการบริหาร อันเดรอา อักเนลลี เป็นประธานสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของทีม ด้วยการชนะเลิศถ้วยรางวัล 19 รายการในช่วงที่บริหารทีม จานลูกา เฟร์เรโร เข้ามารับตำแหน่งประธานคนใหม่ในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2023

ยูเวนตุสถูกศาลกีฬาสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี (เอฟไอซีจี) ลงโทษตัด 15 คะแนนหลังถูกตรวจพบมีการตกแต่งบัญชีเพื่อบิดเบือนข้อมูลทางการเงินซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวกับการซื้อขายผู้เล่นเกินจริงในระหว่างปี 2018–2020 หรือช่วงสถานการณ์โควิด-19 นำไปสู่การประท้วงของกลุ่มผู้สนับสนุนสโมสร สโมสรยื่นเรื่องอุทธรณ์ โดยได้รับการตัดสินใหม่ให้ตัด 10 คะแนนในวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 และสโมสรยินยอมเสียค่าปรับเป็นเงิน 718,240 ยูโร โดยไม่มีการลงโทษใด ๆ เพิ่มเติม ยูเวนตุสจบเพียงอันดับ 7 ในเซเรียอา ฤดูกาล 2022–23 ทำให้ได้ไปเล่นเพียงยูฟ่ายูโรปาคอนเฟอเรนซ์ลีก อย่างไรก็ตาม สโมสรถูกลงโทษจากยูฟ่าในฐานละเมิดกฎการเงิน ไฟแนนเชียล แฟร์ เพลย์ และจะไม่ได้แข่งขันรายการยุโรป ถือเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฤดูกาล 2011–12 ที่สโมสรจะไม่ได้ลงแข่งขันในรายการของยูฟ่า  

สโมสรคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลีย ฤดูกาล 2023–24 โดยเอาชนะอาตาลันตา 1–0 คว้าแชมป์สมัยที่ 15 แต่ได้แยกทางกับอัลเลกรีเนื่องจากความล้มเหลวในเซเรียอาฤดูกาล 2023–24 โดยยูเวนตุสจบในอันดับ 3 ตีอาโก มอตตา เข้ามาคุมทีมต่อในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 ด้วยสัญญาสามปี มอตตาพายูเวนตุสสร้างสถิติใหม่ด้วยการไม่เสียประตูในเซเรียอา 6 นัดติดต่อกัน (540 นาที) ก่อนจะยุติลงในนัดที่พวกเขาเปิดบ้านเสมอคัลยารีกัลโช 1–1 วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 2024 มอตตาอยู่ในตำแหน่ง 9 เดือนและถูกปลดในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2025 โดยยูเวนตุสอยู่อันดับ 5 ของตาราง และตกรอบฟุตบอลถ้วยทั้งสองรายการ สโมสรแต่งตั้งอีกอร์ ทูดอร์ รับตำแหน่งแทน ผู้ซึ่งพายูเวนตุสคว้าอันดับ 4 ในฤดูกาล 2024–25 โดยต้องลุ้นถึงนัดสุดท้าย และพวกเขาจะได้ลงแข่งขันในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2025–26 แต่สโมสรจบฤดูกาลโดยไม่ชนะถ้วยรางวัลใดเป็นครั้งที่สามในรอบสี่ฤดูกาลหลังสุด ต่อมา สโมสรลงแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2025 ในเดือนมิถุนายน 2025 ที่สหรัฐ 

แบรนด์เสื้อและผู้สนับสนุน
ปีที่ใช้แบรนด์เสื้อผู้สนับสนุน1979–1989KappaAriston1989–1992Upim1992–1995Danone1995–1998Sony1998–1999D+Libertà digitale / Tele+1999–2000CanalSatellite / D+Libertà digitale / Sony2000–2001LottoSportal.com / Tele+2001–2002Fastweb / Tu Mobile2002–2003Fastweb / Tamoil2003–2004Nike2004–2005Sky Sport / Tamoil2005–2007Tamoil2007–2010FIAT Group (New Holland)2010–2012BetClic / Balocco2012–2015FIAT S.p.A (จี๊ป)2015-AdidasFIAT S.p.A (จี๊ป)

 สนามแข่ง 
thumb|right|ยูเวนตุสสเตเดียม สนามเหย้าของสโมสรในปัจจุบัน
นับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร ยูเวนตุสได้ใช้สนามเหย้ามาแล้วทั้งหมด 5 สนาม เรียงตามลำดับดังนี้
 เวโลโดรโมอัมเบรโต I (ค.ศ. 1904–1909)
 สตาดีโอดีคอร์ซีเซบาสโตโปลี (ค.ศ. 1909–1922)
 สตาดีโอดีคอร์โซมาร์ซีเกลีย (ค.ศ. 1923–1933)
 สตาดีโอโอลิมปีโกโตริโน (ค.ศ. 1933–1990; 2006–2011)
 สตาดีโอเดลเลอัลปี (ค.ศ. 1990–2006)
 ยูเวนตุสสเตเดียม (ค.ศ. 2011–ปัจจุบัน)

 สโมสรคู่อริ 
thumb|left|270px|แดร์บีดีตาเลีย ในฤดูกาล 1973–74
ยูเวนตุสมีสโมสรคู่ปรับสำคัญในอิตาลีสองทีมหลักได้แก่ โตริโน การพบกันของทีมสองทีมมีชื่อเรียกว่า แดร์บีเดลลาโมเล ซึ่งมีประวัติสืบไปถึง ค.ศ. 1906 โดยสโมสรโตริโนก่อตั้งขึ้นจากกลุ่มนักเตะรวมถึงประธานสโมสรยูเวนตุสซึ่งแยกตัวออกไปจากสโมสร

อีกหนึ่งสโมสรที่มีความเป็นอริกับยูเวนตุสอย่างเข้มข้นคืออินเตอร์ สโมสรที่ตั้งอยู่ในเมืองมิลาน แคว้นลอมบาร์เดีย การแข่งขันมีชื่อเรียกว่า แดร์บีดีตาเลีย โดยทั้งสองทีมเป็นคู่แข่งแย่งความสำเร็จในประเทศมายาวนานหลายทศวรรษ และยังเป็นสโมสรที่มีผู้ติดตามมากที่สุดเป็นอันดับหนึ่งและอันดับสามในอิตาลี การเป็นอริของทั้งคู่พัฒนาขึ้นอย่างมีนัยสำคัญตั้งแต่กลางทศวรรษ 1990 รวมถึงกรณีเหตุการณ์อื้อฉาวในกลางทศวรรษ 2000 ซึ่งยูเวนตุสถูกปรับให้ตกชั้น

การแข่งขันกับเอซีมิลาน ถือว่าได้รับการจับตามองจากแฟนฟุตบอลทั่วโลกเช่นกัน ทั้งสองทีมมักแย่งการเป็นแชมป์เซเรียอาตลอดหลายฤดูกาล โดยเอซีมิลานเป็นทีมที่มีผู้ติดตามมากที่สุดเป็นอันดับสองในประเทศรองจากยูเวนตุส ทั้งสองทีมยังเป็นสโมสรที่มีมูลค่าการซื้อขายและมูลค่าตลาดหุ้นมากที่สุดในประเทศ สโมสรอื่น ๆ ที่เป็นอริกับยูเวนตุสได้แก่ โรมา, ฟีออเรนตีนา และนาโปลี

ผู้เล่น
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน

สตาฟโค้ชของสโมสร

 สถิติผู้เล่น 
 สถิติทำประตูสูงสุด 
 อเลสซานโดร เดล ปีเอโร - 272
 จามปีเอโร โบนีแปร์ตี - 182
 โรแบร์โต เบตเตก้า - 178
 โอมาร์ ซิวอรี - 167 
 เฟลีเซ ปลาซีโด โบเรล II -161

 สถิติเล่นให้สโมสรสูงสุด 
 อเลสซานโดร เดล ปีเอโร - 629 	
 เกตาโน ชีเรีย -552 
 จูเซปเป ฟูรีโน -528 		
จันลุยจี บุฟฟอน -509
 โรเบอร์โต เบตเตกา - 481 	

 เกียรติประวัติ 
thumb|280px|ถ้วยรางวัลของยูเวนตุส ซึ่งถูกจัดแสดง ณ พิพิธภัณฑ์สโมสร
ยูเวนตุสเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของอิตาลีตามประวัติศาสตร์ โดยคว้าแชมป์มาครองได้ถึง 70 รายการมากกว่าสโมสรอื่นในอิตาลี และยังเป็นหนึ่งในสโมสรที่มีชื่อเสียง และเกียรติประวัติมากที่สุดในโลก เพราะสามารถคว้าแชมป์ในประเทศได้ 59 รายการ และในระดับนานาชาติได้ถึง 11 รายการ ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จในระดับนี้เป็นอันดับ 3 ในยุโรป และอันดับ 6 ของโลก

ทีมหญิงชราทีมนี้ยังได้มีดาวสีทองสำหรับความยอดเยี่ยมบนเสื้อของทีม 2 ดวง เพื่อแสดงถึงการคว้าแชมป์ลีกนับครั้งไม่ถ้วน โดยการคว้าแชมป์ 10 ครั้ง จะได้สิทธิ์ในการติดดาว 1 ดวง แชมป์ 10 ครั้งแรกนั้นอยู่ในช่วงฤดูกาล 1957-58 และครบ 20 ครั้งในฤดูกาล 1981-82 นอกจากความยิ่งใหญ่ในประเทศ ยูเวนตุสยังเป็นสโมสรเดียวที่ได้แชมป์รายการระดับนานาชาติครบทุกรายการ เบียงโคเนรีถูกจัดอันดับให้อยู่อันดับ 7 และอันดับสูงสุดของทีมจากอิตาลี ในการจัดอันดับสโมสรของฟีฟ่าในศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีขึ้นในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) พวกเขาได้รับการจัดอันดับโดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลนานาชาติ ให้เป็นสโมสรฟุตบอลที่ดีที่สุดเป็นอันดับสองในยุโรป ซึ่งถือเป็นอันดับที่สุดของสโมสรอิตาลีในการจัดอันดับทั้งสองประเภท

  ระดับประเทศ 
 เซเรียอาThe 2004-05 and 2005-06 Italian League championship titles were stripped as consequence of the 2006 Serie A scandal. 
 ชนะเลิศ (36): 1905, 1925–26,Up until 1929, the top division of Italian football was the Federal Football Championship, since then, it has been the Lega Calcio Serie A. 1930–31, 1931–32, 1932–33, 1933–34, 1934–35, 1949–50, 1951–52, 1957–58, 1959–60, 1960–61, 1966–67, 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1976–77, 1977–78, 1980–81, 1981–82, 1983–84, 1985–86, 1994–95, 1996–97, 1997–98, 2001–02, 2002–03, 2011–12, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19, 2019–20

 โกปปาอีตาเลีย 
 ชนะเลิศ (15): 1937–38, 1941–42, 1958–59, 1959–60, 1964–65, 1978–79, 1982–83, 1989–90, 1994–95, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18 , 2020–21, 2023–24

 ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา
 ชนะเลิศ (9): 1995, 1997, 2002, 2003, 2012, 2013, 2015, 2018, 2020

 เซเรียบี
 ชนะเลิศ (1): 2006–07

  ระดับทวีปยุโรป 
 ยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกUp until 1992, the European football's premier club competition was the European Champion Clubs' Cup; since then, it has been the ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก.
 ชนะเลิศ (2): 1984–85, 1995–96

 ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ
 ชนะเลิศ (1): 1983–84

 ยูฟ่าคัพ/ยูฟ่ายูโรปาลีกThe European Inter-Cities Fairs Cup (1958–1971) was a football tournament organized by foreign trade fairs in European seven cities (London, Barcelona, Copenhagen, and others) played by professional and –in its first editions- amateur clubs. Along these lines, that's not recognized by the Union of European Football Associations. See: . 
 ชนะเลิศ (3): 1976–77, 1989–90, 1992–93

 ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ.
 ชนะเลิศ (1): 1999

 ยูฟ่าซูเปอร์คัพThe UEFA Super Cup 1985 final between the Old Lady and Everton, 1984-85 Cup Winners' Cup winners not played due to the Heysel Stadium disaster. See: .
 ชนะเลิศ (2): 1984, 1996

  ระดับโลก 
 อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพUp until 2004, the main FIFA football club competition was the Intercontinental Champions Club' Cup (so called European / South American Cup); since then, it has been the FIFA World Club Championship. 
 ชนะเลิศ (2): 1985, 1996

หุ้นของสโมสร