# ชุดตัวอักษรอาหรับ
ชุดตัวอักษรอาหรับ (หรือ ,) เป็นตัวอักษรที่ใช้เขียนภาษาอาหรับ เขียนจากขวาไปซ้ายในรูปตัวเขียน และมี 28 ตัวอักษร ตัวอักษรส่วนใหญ่มีรูปเชื่อม

อักษรอาหรับเคยพิจารณาเป็นอักษรไร้สระ (ใช้แค่พยัญชนะ) แต่ปัจจุบันถือเป็น "อักษรไร้สระไม่บริสุทธิ์" ซึ่งมีการระบุเสียงสระด้วยเครื่องหมายเสริมสัทอักษร เช่นอักษรฮีบรู  

อักษรอาหรับเป็นระบบอักษรที่มีผู้ใช้มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของโลก เป็นรองแค่อักษรละตินและอักษรจีน โดยเป็นชุดของอักษรที่มีความสำคัญในศาสนาอิสลาม เพราะคัมภีร์อัลกุรอานเขียนด้วยอักษรนี้ อักษรนี้จึงมีใช้แพร่หลายในกลุ่มผู้นับถือศาสนาอิสลาม แม้แต่ภาษานอกกลุ่มเซมิติก เช่น ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอูรดู และภาษามลายูปัตตานี ตัวอักษรมีหลายแบบแต่รูปร่างของอักษรเหมือนกัน

 โครงสร้างของอักษรอาหรับ 
เขียนจากขวาไปซ้าย มีอักษรพื้นฐาน 28 ตัว การปรับไปเขียนภาษาอื่น เช่น ภาษาเปอร์เซียและภาษาอูรดูจะเพิ่มอักษรอื่นเข้ามา ไม่มีความแตกต่างระหว่างตัวพิมพ์กับตัวเขียนและตัวเล็กกับตัวใหญ่ อักษรแต่ละตัวจะเขียนติดกับอักษรตัวอื่นแม้ในการพิมพ์และรูปอักษรเปลี่ยนไปขึ้นกับตำแหน่งในคำ ไม่มีการเขียนสระเสียงสั้น ผู้อ่านต้องจดจำเอาเองว่าคำคำนั้นมีเสียงสระเป็นอย่างไร จะเขียนเฉพาะสระเสียงยาวเท่านั้น ในคัมภีร์อัลกุรอานหรือในการสอนจะใช้เครื่องหมายแสดงการออกเสียง ในหนังสือรุ่นใหม่จะแสดงเครื่องหมายการยกเว้นเสียงสระ (ซุกูน) และเครื่องหมายเพิ่มความยาวเสียงพยัญชนะ (ชัดดะฮ์)
ชื่อของอักษรอาหรับมาจากคำที่มีความหมายในภาษาเซมิติกแรกเริ่ม การจัดเรียงอักษรอาหรับมี 2 แบบ 
 รูปแบบเดิมคือ แบบอับญะดี (Abjadī أبجدي) เป็นการจัดเรียงตามชุดตัวอักษรฟินิเชีย คล้ายกับการเรียงแบบ ABC ในภาษาอังกฤษ 
 รูปแบบที่ใช้ในปัจจุบันคือ แบบฮิญาอี (Hejā’i هجائي) ซึ่งเรียงตามรูปร่างของอักษร
การจัดเรียงแบบอับญะดี เป็นการจับคู่อักษรอาหรับ 28 ตัวกับอักษรฟินิเชีย 22 ตัว ที่เหลืออีก 6 ตัว เรียงไว้ข้างท้าย
ٲ ب ج د ه و ذ ح ط ي ك ل م ن س ع ف ص ق ر ش ت ث خ ز ض ظ غ

 ตัวอักษรพื้นฐาน 
{|class="wikitable"
|+ อักษรอาหรับที่ใช้เขียนภาษาอาหรับ
|-
!rowspan="2"|ชื่อ
!rowspan="2"|ถอดอักษร
!rowspan="2"|เสียง (IPA)
!colspan="3"|รูปร่าง
!rowspan="2"|อักษรเดี่ยว
|-
!ท้ายคำ
!กลางคำ
!ต้นคำ
|- style="text-align:center;"
| อลิฟ
|<big></big> / 
|หลายแบบ,รวมทั้ง  
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| บาอ์
|
|(บางครั้ง  ในคำยืม)
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ตาอ์
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ษาอ์
| (หรือ)
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ญีม
| (หรือ , g )
| ~  ~  
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| หาอ์
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| คออ์
| (also ,)
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ดาล
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ษาล (ซาล)
| (หรือ)
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| รออ์
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| /  ซัย/ซาย
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ซีน
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ชีน
| (also)
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ศอด/ซ้อด
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ฎ๊อด/ด๊อด
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ฏออ์
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ษออ์~ซออ์
|
| ~ 
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| อัยน์
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ฆอยน์
| (also ,)
| (บางครั้ง  ในคำยืม)
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ฟาอ์
|
|(บางครั้ง  ในคำยืม)
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"| 
|- style="text-align:center;"
| ก๊อฟ
|
|(บางครั้ง  ในคำยืม)
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"| 
|- style="text-align:center;"
| ก๊าฟ
|
|(บางครั้ง  ในคำยืม)
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ลาม
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| มีม
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| นูน
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ฮาอ์
|
|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| เวา
| /  / 
|, , , บางครั้ง , , และ  ในคำยืม
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|- style="text-align:center;"
| ยาอ์
| /  / 
|, , , บางครั้ง , , และ  ในคำยืม
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"|
|style="line-height:180%;padding:10px;"| 
|}

  อลิฟแสดงได้หลายหน่วยเสียงในภาษาอาหรับ:
 ไม่มี เครื่องหมายแสดงเสียงสระ: 
 ต้นคำ:   หรือเป็นรูปย่อของคำนำหน้านาม   กลางหรือท้ายคำ:  .
 อลิฟ กับ ฮัมซะฮ์ ด้านบน: 
 ต้นคำ:   
 กลางหรือท้ายคำ:    .
 อลิฟ กับ ฮัมซะฮ์ ข้างล่าง: 
 ต้นคำ:    ; ไม่มีรูปกลางหรือท้ายคำ
 อลิฟ กับ มัดดะหฺ:
 ต้น กลางหรือท้ายคำ:    .

   และ  แสดงด้วย และ ‎/ڥ หรือไม่ใช้,  และ ‎/ڢ ใช้ได้ด้วยเช่นกัน แต่ไม่มีในภาษาอาหรับมาตรฐาน

 สำหรับผู้พูดภาษาอาหรับ หน่วยเสียง แสดงด้วยอักษรต่างกัน ขึ้นกับสำเนียง  ใช้ทั่วไปในอียิปต์ และบางครั้งในเยเมนและโอมาน  ใช้แทนเสียง  ในสำเนียงท้องถิ่น  หรือ  ใช้ในที่ที่  ไม่มีในสำเนียงท้องถิ่น  อักษรอื่น ๆ เช่น  ,‎ ݣ หรือ ڨ ใช้ได้เช่นกัน แต่ไม่ถือเป็นอักษรอาหรับมาตรฐาน ในที่ที่  แสดง  สามารถใช้ สำหรับ ~, หรืออักษร  ที่ใช้ได้ในอียิปต์ 

   และ  ในมักเรบ เขียนเป็น ڢ และ ڧـ ـڧـ ـٯ ตามลำดับ โดยเขียนจุดที่ต้นคำหรือกลางคำ 

   รูปเดี่ยวและรูปท้ายคำในลายมือเขียนและตัวพิมพ์ในอียิปต์ ซูดาน และบางครั้งในที่อื่นด้วย จะไม่มีจุด   ทำให้บางครั้งเกิดความสับสนกับ อักษรดัดแปลง

รูปชื่อถอดอักษรหน่วยเสียง (IPA)เดี่ยวท้ายคำกลางคำต้นคำ or   / h / , ดูที่ ʾalif maqṣūrah ที่ อลิฟ ในภาษาอาหรับ / 

 การใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาต่าง ๆ 
มีการใช้อักษรอาหรับเขียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอาหรับอย่างกว้างขวาง โดยมีการปรับแต่งหรือเพิ่มลักษณะเพื่อแทนเสียงที่ต่างไปจากอักษรอาหรับตัวอย่างเช่น ภาษาอาหรับไม่มีเสียง /ป/ ฉะนั้น ภาษาอื่น ๆ ที่มีเสียง /ป/ จึงต้องสร้างอักษรของตัวเองขึ้นมา การเพิ่มเติมนี้แบ่งเป็น 3 กลุ่มคือ 
 กลุ่มอักษรดัดแปลงของเปอร์เซียใช้กับภาษาในอินเดียทั้งหมดรวมทั้งภาษาตุรกี 
 กลุ่มอักษรอยามีใช้ในแอฟริกาตะวันตก 
 อักษรยาวีใช้ในภาษามลายู
ภาษาปัจจุบันที่เขียนด้วยอักษรอาหรับได้แก่ 
 ภาษาเคิร์ดและภาษาเติร์กเมนในอิรัก 
 ภาษาเปอร์เซีย ภาษาอาเซอรี ภาษาโวรานี-เคิร์ด ภาษาบาโลชิ ในอิหร่าน 
 ภาษาดารี ภาษาปาทานและภาษาอุซเบกในอัฟกานิสถาน 
 ภาษาอูรดู ภาษาปัญจาบ (ชาห์มูคี) ภาษาสินธี ภาษาแคชเมียร์ และภาษาบาโลชิในปากีสถาน 
 ภาษาอูรดูและภาษาแคชเมียร์ในอินเดีย 
 ภาษาอุยกูร์ ภาษาคาซัคและภาษาคีร์กีซในจีน 
 ภาษามลายูในบรูไน และใช้เป็นภาษาตำราศาสนาอิสลามในไทย มาเลเซีย อินโดนีเซีย 
 ภาษาโคโมรอส (ใช้ร่วมกับอักษรละติน) ภาษาโวลอฟในซาอีร์-คองโก
 ภาษาฮัวซาใช้ในทางศาสนา 
 ภาษามันดินกา 
 ภาษาทามาไซต์และภาษากลุ่มเบอร์เบอร์อื่น ๆ
ภาษาที่เคยเขียนด้วยอักษรอาหรับมาก่อนแต่เลิกใช้แล้วในปัจจุบัน ได้แก่ 
 ภาษาแอลเบเนีย 
 ภาษาอาเซอร์ไบจาน 
 ภาษาเบลารุส 
 ภาษาเบอร์เบอร์ 
 ภาษาบอสเนีย 
 ภาษาคาซัค ในคาซัคสถาน
 ภาษาคีร์กีซ ในคีร์กีซสถาน
 ภาษามลายู (ในมาเลเซียและอินโดนีเซีย) 
 ภาษามัวร์ 
 ภาษาสันสกฤต 
 ภาษาโซมาลี 
 ภาษาตุรกี (ออตโตมัน) 
 ภาษาเติร์กเมน ในเติร์กเมนิสถาน
 ภาษาอุซเบก ในอุซเบกิสถาน
 ภาษาของชาวมุสลิมในอดีตโซเวียตรัสเซีย

 การเขียนอักษรอาหรับ 
การเขียนอักษรอาหรับเป็นการเขียนแบบต่อเนื่องกันไป อักษรแต่ละตัวมีรูปร่างต่างไปขึ้นกับตำแหน่งในคำว่าอยู่ต้น กลางหรือท้ายคำ มีอักษร 6 ตัวที่มีเพียงแบบเดี่ยวกับท้ายคำ ดังนั้นเมื่อตามหลังอักษรตัวอื่นจะไม่มีการเชื่อมต่อและอักษรตัวต่อไปจะใช้แบบต้นคำหรือแบบเดี่ยวถ้าไม่มีแบบต้นคำ อักษรที่ไม่มีแบบต้นคำหรือกลางคำจะไม่ใช้เป็นตัวตามอักษรอื่นแม้ภายในคำ ฮัมซะฮ์ ไม่ใช้นำหน้าหรือตามหลังอักษรอื่นบางครั้งใช้เขียนบนวาว ยาอุ หรือ อลิฟเพื่อแสดงเสียง/อ/ อลิฟ มักศูเราะฮ์ (alif maqsurah) ในภาษาอาหรับ รูปร่างเหมือนตัวยาอุที่ไม่มีจุดข้างล่าง (ی) ใช้เฉพาะตำแหน่งท้ายคำเท่านั้น ใช้แทนเสียงสระอา เช่นเดียวกับ อลิฟในภาษาเปอร์เซียและภาษาอูรดูเรียก ฟาร์ซี เยห์ (Farsi yeh) ซึ่งมีรูปต้นคำกับกลางคำด้วย ส่วนอลิฟ มักศูเราะฮ์ ไม่มีรูปดังกล่าว
 การเชื่อมต่อ 
thumb|right|240px| องค์ประกอบของคำว่า อัลลอหฺ "Allah": 1. อลิฟ2. ฮัมซะฮ์ (همزة وصل)3. ลาม4. ลาม5. ชัดดะฮ์ (شدة) 6. อลิฟบน (ألف خنجرية) 7. เฮ
การเขียนอักษรอาหรับแบบเชื่อมต่อเป็นสิ่งที่เห็นได้โดยทั่วไป บางตัวมีรูปแบบเฉพาะ เช่น   + ''
 รูป ชื่อ ท้ายคำ กลางคำ ต้นคำ เดี่ยว   lām + ’alif

การเชื่อมต่อที่เป็นรูปแบบเฉพาะคือ ลาม + อลิฟ (لا)  ตัวอย่างเช่นคำว่า อัลลอฮ์ เขียนได้เป็น اﷲ

 ฮัมซะฮ์ 
ในระยะแรก อลิฟใช้แทนเสียง /อ/ ซึ่งเป็นลักษณะที่มาจากอักษรฟินิเชีย ปัจจุบันนำมาใช้แทนสระเสียงยาวเช่นเดียงกับวาวและยาอุ ทำให้เกิดความคลุมเครือว่าอลิฟตัวนั้นแทนเสียง /อ/ หรือสระอา อักษรอาหรับปัจจุบันจึงเพิ่มฮัมซะฮ์ใช้แทนเสียง /อ/ ซึ่งปรากฏได้ทุกที่ภายในคำ เขียนทั้งโดยลำพังและเกาะกับอักษรอื่น
 ชัดดะฮ์ 
ชัดดะฮ์ (◌ّ) บ่งถึงการซ้ำพยัญชนะ โดยเขียนบนพยัญชนะตัวที่ 2 เมื่อมีการซ้ำ

 ซุกูน 
พยางค์ในภาษาอาหรับมีทั้งพยางค์เปิด และพยางค์ปิดซึ่งใช้กับสระเสียงสั้นเท่านั้น เมื่อเป็นพยางค์ปิดพยัญชนะตัวที่เป็นตัวสะกดจะไม่มีเสียงสระ และใช้เครื่องหมายซุกูน (◌ْ) เพื่อลดความคลุมเครือ โดยเฉพาะเมื่อตัวหนังสือนั้นไม่ได้แสดงเครื่องหมายการออกเสียง ตัวหนังสือมาตรฐานนั้นจะมีแต่พยัญชนะเท่านั้น เช่น qalb  “หัวใจ” เขียนเป็น qlb

ซุกูนเป็นตัวบ่งชี้ให้รู้ว่าตรงไหนไม่ต้องใส่เสียงสระ คำ qlb อาจหมายความว่าจะใส่เสียงสระเข้าที่ q l หรือ b ก็ได้ แต่เมื่อเติมซุกุนเหนือตัว l และ b ทำให้รู้ว่าต้องใส่สระที่ตัว q เท่านั้น เขียนได้ว่า قلْبْ เมื่อกำหนดการออกเสียงโดยสมบูรณ์จะเพิ่มเครื่องหมายฟัตฮะฮ์ เป็น قَلْبْ คัมภีร์อัลกุรอานเป็นหนังสือที่แสดงการออกเสียงโดยสมบูรณ์ นอกจากนั้นแล้ว การใส่ซุกูนเหนือตัวยาอุเพื่อกำหนด /อี/ และ วาว เพื่อกำหนด /อู/ พบน้อยมาก เพราะยาอุ + ซุกุน อาจอ่านเป็น /ไอ/ และวาว + ซุกุนอาจอ่านเป็น /เอา/

ตัวอักษร m-w-s-y-q-ā (موسيقى มีอลิฟ มักศูเราะฮ์ที่ท้ายคำ) ปกติอ่านเป็น mūsīqā (ดนตรี) ถ้าเขียนซุกุนบนตัววาว ยาอุ และอลิฟ เป็น موْسيْقىْ จะอ่านเป็น mawsaykāy (ควรจำไว้ว่า อลิฟ มักศูเราะฮ์แม้จะอยู่ท้ายคำแต่ไม่ต้องใส่ซุกุน คำนี้จะถูกเขียนเป็น مُوْسِيْقَى ในคัมภีร์อัลกุรอาน (ถ้ามีคำนี้อยู่) หรือ مُوسِيقَى โดยทั่วไป ซุกุนจะไม่วางที่ตำแหน่งท้ายคำแม้ว่าพยัญชนะนั้นจะไม่มีเสียงสระ

 สระ 
ในภาษาอาหรับไม่เขียนสระเสียงสั้นยกเว้นในหนังสือศักดิ์สิทธิ์ เช่น อัลกุรอาน จะใช้เฉพาะเมื่อกิดความคลุมเครือขึ้น โดยเครื่องหมายสระเสียงสั้นจะเป็นเครื่องหมายอยู่บนหรือล่างพยัญชนะ ในกรณีสระเสียงยาว เช่น /อา/ จะแสดงโดยใช้เครื่องหมายสระเสียงสั้นคู่กับอลิฟ (/อา/) ยาอุ (/อี/) หรือ วาว (/อู/) เสียงสระอาตามด้วยฮัมซะฮ์จะแทนด้วยอลิฟ มัดดะหรือเขียนฮัมซะฮ์ แล้วตามด้วยอลิฟ อักษรยาอุที่แทนสระอาจเชื่อมต่อกับพยัญชนะตัวต่อไปได้
 สระเสียงสั้น 
สระเสียงสั้น(แสดงเสียงอ่าน)ชื่อถอดอักษรค่า064E  َ  064F  ُ  0650  ِ  
 สระเสียงยาว 
สระเสียงยาว(แสดงเสียงอ่าน)ชื่อถอดอักษรค่า064E 0627  َا  064E 0649  َى   / 064F 0648  ُو  0650 064A  ِي  

สระเสียงยาว(ไม่แสดงเสียงอ่าน)ชื่อถอดอักษรค่า0627(implied) 0649(implied)  / 0648(implied)  / 064A(implied)  / 
 สระประสม 
สระประสม(แสดงเสียงอ่าน)ชื่อถอดอักษรค่า064E 064A  َي  064E 0648  َو  

 ตันวีน (◌ً ◌ٍ ◌ٌ) 
ใช้กำหนดการลงท้ายทางไวยากรณ์ด้วย /อัน/ /อิน/ และ /อุน/ ในภาษาอาหรับโบราณมักใช้เชื่อมกับอลิฟ แต่ไม่ค่อยใช้ในภาษาสมัยใหม่

 ตัวเลข 
ตัวเลขที่ใช้มี 2 แบบ คือแบบมาตรฐานกับแบบอาหรับตะวันออก ที่ใช้ในอิหร่าน ปากีสถาน และอินเดีย ในภาษาอาหรับเรียกเลขนี้ว่า ตัวเลขอินเดีย (هنديه  أرقام  arqām hindiyyah) ในแอฟริกาเหนือปัจจุบันใช้ตัวเลขแบบตะวันตก ในยุคกลางมีการใช้ตัวเลขแบบตะวันตกที่ต่างไปเล็กน้อย (เช่นจากอิตาลี) การเขียนตัวเลขต่างจากตัวอักษรคือเขียนจากซ้ายไปขวา

นอกจากนี้อักษรอาหรับใช้แทนเลขได้ด้วยแต่ใช้น้อยในปัจจุบัน การใช้ขึ้นกับอันดับอับญะดีย์  เช่น ا= 1 ب  = 2 ج= 3 จนกระทั่ง  1000 = غ

 อักษรอาหรับและการทับศัพท์ 
 พยัญชนะ 
ข้ออักษรชื่ออักษรภาษาไทยหมายเหตุ 1  ﺀ/ ا  ฮัมซะฮ์/อลิฟ อ, สระ อา  
 ถ้าฮัมซะฮ์เป็นซุกูน จะเขียนเป็น <อ์> ในภาษาไทย เช่น <มะอ์มูร> 2  ﺏ  บาอ์  บ   3  ﺕ  ตาอ์  ต   4  ﺙ  ษาอ์  ษ   5   ﺝ  ญีม  ญ, จญ์  ญะวาด, ฮัจญ์, ฮิจญ์เราะฮ์, ฮิญิร 6  ﺡ  หาอ์  ฮ   7  ﺥ  คออ์  ค   8  ﺩ  ดาล  ด   9  ﺫ  ษาล  ษ   10  ﺭ  รออ์  ร  
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ร่อ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะฮัมซะฮ์ ฮาอ์ และหาอ์ที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <เราะ>, <เราะฮ์> และ <เราะฮ์> ตามลำดับ
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพพยัญชนะอื่นที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ร่อน> เป็นต้น
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <รอ> 	 11  ﺯ   ซัย  ซ  
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ซะ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <ซา> 	 12  ﺱ  ซีน  ซ, ส  
 ถ้าเป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ส> เช่น <อับบาส>
 ถ้าสะกดด้วยสระ ในภาษาไทยเป็น <ซ> <อับบาซียะฮ์> 	 13  ﺵ  ชีน  ช   14  ﺹ  ศ้อด  ศ  
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ศ็อ>, <เศาะ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะฮัมซะฮ์ ฮาอ์ และหาอ์ที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <เศาะ>, <เศาะฮ์> และ <เศาะฮ์> ตามลำดับ
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพพยัญชนะอื่นที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ศ็อน> เป็นต้น
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <ศอ> 	 15  ﺽ  ฎ๊อด  ฎ  
 ถ้าสะกดด้วยฎ็อมมะฮ์ หรือฎ็อมมะฮ์+วาว ใช้ ด เป็น <ดุ> และ <ดู> เนื่องจากถ้าเขียนด้วย ฎ และ สระอุหรือสระอูแล้ว (ฎุ, ฎู) สระทั้งสองจะไม่ปรากฏออกมา 
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ฎ็อ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะฮัมซะฮ์ ฮาอ์ และหาอ์ที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <เฎาะ> <เฎาะฮ์> และ <เฎาะฮ์> ตามลำดับ
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะอื่นที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ฎ็อน> เป็นต้น
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <ฎอ> 16  ﻁ   ฏออ์  ฏ  
 ถ้าสะกดด้วยฎ็อมมะฮ์ หรือฎ็อมมะฮ์+วาว ใช้ ต เป็น <ตุ> และ <ตู> เนื่องจากถ้าเขียนด้วย ฏ และ สระอุหรือสระอูแล้ว (ฏุ, ฏู) สระทั้งสองจะไม่ปรากฏออกมา 
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ฏ็อ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะฮัมซะฮ์ ฮาอ์ และหาอ์ที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <เฏาะ>, <เฏาะฮ์> และ <เฏาะฮ์> ตามลำดับ
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพพยัญชนะอื่นที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ฏ็อน> เป็นต้น
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <ฏอ> 17  ﻅ  ซออ์  ซ  
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ซ่อ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะฮัมซะฮ์ ฮาอ์ และหาอ์ที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <เซาะ>, <เซาะฮ์> และ <เซาะฮ์> ตามลำดับ
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพพยัญชนะอื่นที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ซ่อน> เป็นต้น
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <ซอ> 18  ﻉ  อัยน์  อ  
 ถ้าเป็นซุกูน จะเขียน อ์ ในภาษาไทย เช่น <มะอ์มูร> 19  ﻍ  ฆอยน์  ฆ  
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ฆ็อ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <ฆอ> 20  ﻑ  ฟาอ์  ฟ   21  ﻕ  ก๊อฟ  ก  
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ในภาษาไทยเป็น <ก็อ>
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพยัญชนะฮัมซะฮ์ ฮาอ์ และหาอ์ที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <เกาะ>, <เกาะฮ์> และ <เกาะฮ์> ตามลำดับ
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์ ตามด้วยพพยัญชนะอื่นที่เป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ก็อน> เป็นต้น
 ถ้าสะกดด้วยฟัตฮะฮ์+อลิฟ ในภาษาไทยเป็น <กอ> 22  ﻙ  ก๊าฟ  ก   23  ﻝ  ลาม  ล   24  ﻡ  มีม  ม   25  ﻥ  นูน  น   26  ﻭ  วาว  ว   27  ﻩ  ฮาอ์  ฮ, ห  
 ถ้าเป็นซุกูน ในภาษาไทยเป็น <ฮ์> เช่น <มะดีนะฮ์>
 ถ้าสะกดด้วยสระ ในภาษาไทยเป็น <ฮ> เช่น <ฮิชาม> 28  ﻱ  ยาอ์  ย  
 ถ้า ยาอ์ มีสัญลักษณ์ตัชดีด ในภาษาไทยจะสะกดเป็น ย และ การันต์ เช่น <อะลีย์>

 สระ 

ข้อคำอ่านเสียงสระหมายเหตุ 1  ฟัตฮะฮ์  สระอะ  ถ้าตัว خ, ر, ص, ض, ط, ظ  ,غ, ق เจอกับฟัตฮะฮ์ จะเป็นสระเอาะ 2  กัสเราะฮ์  สระอิ   3  ฎ็อมมะฮ์  สระอุ   4  ฟัตฮะฮ์ + อลิฟ  สระอา   เสียงยาว ถ้าเป็น خ, ر, ص, ض, ط, ظ, غ, ق เจอกับฟัตฮะฮ์อลิฟ จะเป็นสระออ 5  กัสเราะฮ์ + ยาอ์  สระอี  เสียงยาว 6  ฎ็อมมะฮ์ + วาว  สระอู  เสียงยาว 7  ฟัตฮะฮ์ + ยาอ์  อัย, เอ  ถ้าพยางค์นั้นลงท้ายด้วยพยัญชนะที่เป็นซุกูน จะเป็น สระเอ เช่น <ฮุเซน>, ถ้าเป็น خ, ر ,ص ,ض, ط, ظ, غ, ق เจอกับฟัตฮะฮ์ + ยาอ์ จะเป็นสระอ็อย 8  ฟัตฮะฮ์ + วาว  เอา เช่น <เลา>  ถ้าเป็น خ, ر, ص, ض, ط, ظ, غ, ق จะเป็นสระอ็อว

 หมายเหตุ 
 ไม้ไต่คู้และสระออ <-็อ> ใช้กับ <ฎ>, <ฏ>, <ศ> เมื่อถอดรูปฟัตฮะฮ์ เช่น <ฎ็อ>, <ฏ็อ> <ศ็อ> และ <ก็อ>ถ้ามีตัวสะกด แต่อาจจะไม้ไต่คู้ละไว้ในฐานที่เข้าใจ เช่น <ฎอ>, <ฏอ> และ <ศอ>
 ไม้เอกและสระออ< -่อ> ใช้กับ <ร> เมื่อถอดรูปฟัตฮะฮ์ เช่น <ร่อซูล> แต่อาจจะละไว้ในฐานเข้าใจ เช่น <รอซูล>
 ไม่มีการตัดสระอะเมื่อถอดรูปฟัตฮะฮ์ นอกจากคำว่า นบี, อลิฟ เท่านั้น เช่น <อบูบักรฺ> จะต้องเป็น <อะบูบักรฺ>

 ยูนิโคด