wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เทศบาลของประเทศญี่ปุ่น
เทศบาลของประเทศญี่ปุ่น เป็นระดับเขตการปกครองรองจากระดับจังหวัด ประเทศญี่ปุ่นแบ่งออกเป็น 47 จังหวัด แต่ละจังหวัดประกอบด้วยเทศบาลจำนวนมาก ทั้งประเทศมีเทศบาลรวม 1,719 แห่ง (ข้อมูลเดือนมกราคม ค.ศ. 2013)http://www.soumu.go.jp/gapei/gapei2.html เทศบาลมีอยู่ด้วยกัน 4 ประเภท ได้แก่ นคร เมือง หมู่บ้าน และเขตพิเศษของโตเกียว ซึ่งในภาษาญี่ปุ่นเรียกระบบนี้ว่า ชิกุโจซง  โดยที่คันจิแต่ละตัวแทนเทศบาลแต่ละประเภท นครใหญ่จะแบ่งเป็นหลายเขต แต่ไม่เหมือนกับเขตพิเศษของโตเกียว เนื่องจากเขตของนครใหญ่ไม่มีสถานะเป็นเทศบาล

 สถานะ 
สถานะของเทศบาล ถ้าเป็นหมู่บ้าน เมือง หรือนคร จะได้รับการจัดตั้งโดยจังหวัด โดยทั่วไป หมู่บ้านหรือเมืองสามารถเลื่อนสถานะเป็นนครได้เมื่อมีประชากรมากกว่าห้าหมื่นคน และนครก็สามารถลดสถานะเป็นเมืองหรือหมู่บ้านได้เมื่อมีประชากรลดลงน้อยกว่าห้าหมื่นคน (แต่ไม่จำเป็น) นครที่มีประชากรน้อยที่สุด คือ อูตาชิไน จังหวัดฮกไกโด มีประชากรเพียงสามพันกว่าคน ในขณะที่เมืองที่อยู่ในจังหวัดเดียวกันอย่าง โอโตฟูเกะ มีประชากรกว่าสี่หมื่นคน และหมู่บ้านที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ คือ โยมิตัน มีประชากร 40,517 คน

โตเกียวมีสถานะเป็น "มหานคร"  ซึ่งประกอบด้วยเทศบาล 62 แห่งได้แก่ 23 เขตพิเศษ, 26 นคร, 5 เมือง และ 8 หมู่บ้าน ซึ่งตั้งอยู่ทั้งในแผ่นดินใหญ่และหมู่เกาะห่างไกล แต่ละเทศบาลมีการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีและสภาเทศบาลของตนเอง

 ตัวอย่าง 
ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของนครในประเทศญี่ปุ่น
 ฟูกูโอกะ นครที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคคีวซู
 ฮิโรชิมะ นครแห่งอุตสาหกรรมการผลิตในภูมิภาคชูโงกุในเกาะฮนชู
 โคเบะ เมืองท่าสำคัญริมทะเลในเซโตะ ตั้งอยู่ใกล้กับโอซากะ
 คิตะกีวชู นครที่มีประชากรกว่าเก้าแสนคนในเกาะคีวชู
 เกียวโต อดีตเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น
 นางาซากิ เมืองท่าบนเกาะคีวชู
 นาโงยะ ศูนย์กลางการผลิตรถยนต์ที่สำคัญของภูมิภาคบนชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮนชู
 โอซากะ นครแห่งอุตสาหกรรมการผลิตริมทะเลในเซโตะ
 ซัปโปโระ เมืองใหญ่สุดในจังหวัดฮกไกโด
 เซ็นได ศูนย์กลางหลักของฮนชูตะวันออกเฉียงเหนือ (หรือเรียกว่า ภูมิภาคโทโฮกุ)
 โยโกฮามะ เมืองท่าทางใต้ของโตเกียว
# เชียงทอง
เชียงทอง เป็นชื่อสถานที่ อาจหมายถึง
 หลวงพระบาง ซึ่งเดิมมีชื่อว่าเชียงทอง
 เชียงทอง ตั้งอยู่ในจังหวัดดอยแหลม รัฐฉาน ประเทศเมียนมา
# งูเห่าพ่นพิษสีทอง
งูเห่าพ่นพิษสีทอง  เป็นงูเห่าชนิดหนึ่ง ไม่มีดอกจันที่แม่เบี้ย ไม่มีลวดลายตามลำตัว สีพื้นลำตัวเป็นสีเหลืองหรือสีทองสวยงาม ท้องมีสีขาว พบมากทางภาคใต้ของประเทศไทย และพบไปจนถึงมาเลเซียและสิงคโปร์ ซึ่งงูที่พบในมาเลเซียและสิงคโปร์นั้นจะมีลำตัวสีดำ ความยาวเต็มที่ 1.6 เมตร
# งูเห่าพ่นพิษสยาม
งูเห่าพ่นพิษสยาม  เป็นงูเห่าตระกูลงูเห่าพ่นพิษ กล่าวคือ เป็นงูเห่าที่สามารถพ่นพิษได้ โดยสามารถพ่นพิษได้แม่นยำและสามารถพ่นได้ไกลประมาณ 1-2 เมตร เมื่อพ่นน้ำพิษหมดแล้ว สามารถผลิตน้ำพิษได้ในเวลา 10 นาที ก็สามารถพ่นน้ำพิษใหม่ได้ ขณะชูคอแผ่แม่เบี้ยขู่ ก็จะอ้าปากเพื่อเตรียมพ่นพิษใส่ศัตรู จะมีรูของเขี้ยวพิษ อยู่ทางด้านหน้า เพื่อสะดวกในการฉีดพ่นพิษออกไป และถ้าพิษเข้าตา จะไม่ทำให้ตาบอดในทันที ยกเว้นเพียงแต่เราขยี้ตา ถ้าถูกพิษทางผิวหนังที่มีแผล ก็จะทำให้เกิดการอักเสบ แต่ไม่อันตรายมาก เพราะได้รับปริมาณพิษน้อย

 ลักษณะ 
ลักษณะรูปร่างทั่วไปจะคล้ายคลึงกับงูเห่าไทย (N.  kaouthia) แต่มีลำตัวที่สั้นกว่า โดยจะยาวเฉลี่ย1.5-2 เมตร มีความว่องไว นิสัยดุร้าย ดอกจันมักเป็นรูปตัว U หรือเลือนลางในบางตัว สีลำตัวบางตัวอาจมีลายดอกด่างขาว จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "งูเห่าพ่นพิษด่าง" หรือ "งูเห่าพ่นพิษขี้เรื้อน" เป็นต้น

 ถิ่นที่พบ 
งูเห่าชนิดนี้มีการแพร่กระจายพันธ์ในประเทศกัมพูชา, ลาว, ไทย และเวียดนาม

สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ทุกภาค ยกเว้นภาคใต้เท่านั้น
# ภาษากูย
ภาษากูย  หรือ ภาษากวย  เป็นตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร มีผู้พูดทั้งหมด 366,675 คน พบในไทย 300,000 คน (พ.ศ. 2535)Gordon, Raymond G., Jr. (ed.) , 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/. ในจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ อุบลราชธานี ร้อยเอ็ด มหาสารคาม นครราชสีมา ส่วนใหญ่พูดภาษาลาว ภาษาไทยถิ่นอีสาน ภาษาไทยหรือภาษาเขมรเหนือได้ด้วย พบในกัมพูชา 15,495 คน (พ.ศ. 2532) ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในจังหวัดพระวิหาร เสียมราฐ กำปงธม สตึงแตรง ส่วนใหญ่พูดภาษาเขมรได้ด้วย พบในลาว 51,180 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงสุวรรณเขต ส่วนใหญ่อยู่ตามริมแม่น้ำโขงในลาวภาคใต้   

สำเนียง
ภาษากูยเป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์ ใช้ระบบน้ำเสียงแทน ในประเทศไทยมี 3 สำเนียงคือ 
 กูยเญอ พบที่ อำเภอเมืองศรีสะเกษ และ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ 
 กูยไม พบที่ อำเภออุทุมพรพิสัย และ อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ
 กูยมะไฮ  พบที่ อำเภอเมืองจันทร์ ส่วนใหญ่อาศัยในเขต ตำบลเมืองจันทร์ และ บ้านโนนธาตุ ตำบลปราสาท อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ
 กูยปรือใหญ่ พบที่ อำเภอขุขันธ์ เป็นกลุ่มชนชาติพันธ์ดั้งเดิมที่อาศัยอยู่ในแถบพื้นที่เหนือพนมดงรักมานานแล้ว โดยเฉพาะตำบลปรือใหญ่ อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ

ภาษากูย หรือ ภาษากวย มีอยู่ที่จังหวัดสุรินทร์ มีภาษาที่ใช้สนทนามี 2 สำเนียงคือ
 กูยเขาพระวิหาร พบที่ อ.สำโรงทาบ อ.จอมพระ  เช่น เบีย แปลว่า สอง เดีย แปลว่า น้ำ เทีย แปลว่า เป็ด ทรูย แปลว่า ไก่ จีง แปลว่า ช้าง จีเนีย แปลว่า ไปไหน เจียโดย แปลว่า กินข้าว เป็นต้น
 กวยจำปาศักดิ์ พบที่ อ.สังขะ อ.ท่าตูม อ.สนม อ.บัวเชด อ.ศรีณรงค์ อ.ศีขรภูมิ เช่น บา หรือ เบือ แปลว่า สอง ดะ หรือ เดือ แปลว่า น้ำ ทา หรือ เทือ แปลว่า เป็ด ทรวย แปลว่า ไก่ เจียง แปลว่า ช้าง จีนา แปลว่า ไปไหน จาโดย แปลว่า กินข้าว เป็นต้น
# งูหลามปากเป็ด
งูหลามปากเป็ด  เป็นงูไม่มีพิษ มีลำตัวที่อ้วน หนา กว่างูหลามและงูเหลือม แต่มีหางที่สั้นแลดูไม่สมส่วน และมีลวดลายที่แปลกออกไป มีหลายหลากสี ทั้งน้ำตาล, แดง, เหลือง, ส้ม หรือ เขียว โดยงูแต่ละตัวจะมีสีสันและลวดลายต่างกันออกไป ขนาดโตเต็มที่ได้ประมาณ 1.50 เมตร จัดเป็นงูที่มีขนาดเล็กที่สุดในสกุลนี้Mehrtens JM. 1987. Living Snakes of the World in Color. New York: Sterling Publishers. 480 pp. ISBN 0-8069-6460-X.

พบในประเทศไทยตั้งแต่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ลงไป ตลอดจนมาเลเซีย, สิงคโปร์จนถึงอินโดนีเซีย โดยสถานที่ค้นพบครั้งแรกอยู่ที่เกาะสุมาตราMcDiarmid RW, Campbell JA, Touré T. 1999. Snake Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference, vol. 1. Herpetologists' League. 511 pp. ISBN 1-893777-00-6 (series). ISBN 1-893777-01-4 (volume). เป็นงูที่ไม่ค่อยขึ้นต้นไม้ มักจะซุ่มรออาหารตามพื้นดินที่เฉอะแฉะใกล้แหล่งน้ำ ความหมายของคำว่า "ปากเป็ด" ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ที่โดยมากเป็นสัตว์เลือดอุ่นขนาดเล็ก งูหลามปากเป็ดวางไข่ครั้งละประมาณ 30–50 ฟอง  

แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย คือ P. c. curtus เป็นชนิดทั่วไป, P. c. breitensteini พบในบอร์เนียว และ P. c. brongersmai พบในแหลมมลายูของมาเลเซียและสิงคโปร์ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.  2535 นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้ที่นิยมสัตว์เลื้อยคลานเพราะมีความสวยงาม ในบางข้อมูลจะให้ชนิดย่อยทั้ง 3 ชนิดนี้เป็นชนิดแยกกันไปเลย
รูปภาพ
# พระเจ้าชีเตซงแจ็น
พระเจ้าชีเตซงแจ็น  เป็นพระโอรสของพระเจ้าชีซงเตแจ็นและเป็นน้องชายของพระเจ้ามุนีสันโป ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนาด้วยดีตลอดรัชกาล มีพระโอรส 3 พระองค์ องค์แรกสละสิทธิในราชบัลลังก์ออกบวชเป็นพระภิกษุ ราชสมบัติจึงเป็นของพระเจ้ารัลปาแจ็น ราชโอรสองค์ที่ 2 และพระเจ้าลังทาร์มา พระโอรสองค์ที่ 3 ตามลำดับ
# พระนางตารา
พระนางตารา หรือ พระแม่ตารา เป็นพระโพธิสัตว์หญิงตามคติศาสนาพุทธมหายาน ที่ได้รับการบูชาสืบทอดอย่างต่อเนื่องในวัชรยาน คำว่าตารามาจากภาษาสันสกฤตหมายถึงข้าม การบูชาพระนางเริ่มเมื่อพุทธศตวรรษที่ 8 - 11 ในประเทศอินเดียเหนือและแพร่หลายที่สุดในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 - 17 โดยถือว่าเป็นชายาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ ปัจจุบันมีนับถือในอินเดีย เนปาล และทิเบต ส่วนชาวพุทธในประเทศจีนจะนับถือพระแม่กวนอิมที่เป็นภาคหญิงของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์แทน

 ประวัติการนับถือ 
คาดว่าแนวคิดการนับถือพระนางตาราเริ่มเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 8 และกลายเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีผู้นับถือแพร่หลายในพุทธศตวรรษที่ 13-17 มีผู้นับถือมากในเนปาล ทิเบต และมองโกเลีย เชื่อกันว่าแนวคิดการบูชาพระนางตาราเริ่มขึ้นในอินเดียเพื่อต่อต้านพิธีกรรมสตี

พระนางตาราได้รับการยกย่องว่าเป็นมารดาของพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ทั้งหลายในด้านของกรุณา ภาพลักษณ์ของพระนางส่วนหนึ่งจินตนาการมาจากพระนางสิริมหามายา มารดาของพระพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน

 กำเนิดและรูปลักษณ์ 
ตำนานทางพุทธศาสนามหายานกล่าวว่าพระนางตาราเกิดจากน้ำตาของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ เมื่อมองเห็นว่าสัตว์โลกมีแต่ความทุกข์ เมื่อน้ำตาของพระองค์ไหลลงมาจนกลายเป็นทะเลสาบ จึงเกิดดอกบัวขึ้น และในดอกบัวนั้นมีพระนางตาราสถิตย์อยู่ ตำนานบางฉบับกล่าวว่า พระนางตาราเกิดจากรังสีธรรมของพระอมิตาภพุทธะ

รูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระนางตารามี 2 แบบ คือพระนางตาราเขียวมีผู้นับถือมากในทิเบต และพระนางตาราขาวมีผู้นับถือมากในมองโกเลีย เมื่อแนวคิดเกี่ยวกับการบูชาพระนางตาราพัฒนาขึ้น จึงมีการสร้างภาคโกรธและภาคดุขึ้นมาหลายแบบ เช่น พระนางตาราน้ำเงิน อุครตารา เอกชฎะ ภาคเอกชฎะนี้เป็นภาคดุที่แพร่หลายที่สุด กายสีน้ำเงิน มีตาที่สามบนหน้าผาก ตกแต่งร่างกายด้วยงูและพวงมาลัยศีรษะคน เหยียบอยู่บนร่างของคนตาย นอกจากนี้ยังมีการสร้างพระนางตาราในภาคที่เป็นเทพแห่งความรักหรือเทพแห่งการรักษาโรคอีกด้วย

 พระนางตาราปางต่าง ๆ 
โดยทั่วไปในนิกายวัชรยานได้พูดถึงพระนางตาราทั้งหมด 21 ปาง แต่จะมีปางหลัก ๆ ที่มีการพูดถึงเป็นอย่างมากอยู่ 4 ปาง ดังนี้

โดยมีคำอธิบายถึงพระแม่ตาราทั้ง 4 ปางดังนี้

 พระนางตาราขาว หรือ พระจินดามณีจักรตารา ทรงชุดขาวล้วน ถือดอกบัวบาน เป็นตัวแทนของความกรุณา มีพระเนตร 7 ดวง หมายถึงเฝ้ามองสรรพสัตว์อยู่ตลอดเวลา พระหัตถ์ขวาประทานพร พระหัตถ์ซ้ายถือดอกบัว และทำมุทราไตรลักษณ์

มนตราของพระจินดามณีจักรตาราหรือพระนางตาราขาว คือ โอม ตาเร ตุตตาเร ตุเร มามา อายุ ปุญเญ จานา ปูทริม กูรู โซฮา

 พระนางตาราเขียว หรือพระศยามตารา ทรงชุดเขียวล้วน ถือดอกบัวตูมสีน้ำเงิน ออกโปรดสรรพสัตว์ในเวลากลางคืน

มนตราพระศยามตารา หรือ พระนางตาราเขียว คือ โอม ตาเร ตุต ตาเร ตุเร โซฮา

 พระนางตาราแดง หรือ พระแม่เจ้าคุลุคุลเล ทรงสีแดงทับทิม หมายถึงความปรารถนาของสรรพสัตว์ที่จะหลุดพ้นจากสังสารวัฏ ประทับบนพระอาทิตย์

มนตราของพระแม่คุลุคุลเล หรือ พระนางตาราแดง คือ โอม คุลุคุลเล ฮรี โซฮา

 พระนางตาราดำ ทรงสีดำ หมายถึงสุญญตา ซึ่งเป็นความสามารถในการข้ามพ้นอวิชชา ความเห็นผิดต่าง ๆ
# สองแคว
สองแคว (–แคฺว) อาจหมายถึง 
 เมืองสองแคว ชื่อเดิมของเมืองพิษณุโลก
 วิทยาลัยเทคนิคสองแคว
 อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน
 โรงพยาบาลสองแคว
 ตำบลสองแคว อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่
# ภาษาซองคา
ภาษาซองคา เป็นภาษาประจำชาติของภูฏาน อยู่ในตระกูลจีน-ทิเบต สาขาทิเบต-พม่า ใกล้เคียงกับภาษาสิกขิมและภาษาอื่น ๆ ของชาวภูฏาน ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาทิเบตสมัยใหม่ เทียบได้กับความแตกต่างระหว่างภาษาสเปนกับภาษาอิตาลี พระในทิเบตและภูฏาน เรียนภาษาทิเบตโบราณเพื่อการอ่านคัมภีร์พุทธศาสนา คำว่าซองคาหมายถึง ภาษา (คา) ที่พูดในวัดที่มีลักษณะเป็นป้อมปราการ (ซอง) ภาษานี้แพร่เข้ามาในภูฏานเมื่อราว พ.ศ. 2200 โดย ชับดรุง งาวัง นัมกเยล 

ภาษาซองคาและภาษาถิ่นอื่น ๆ เป็นภาษาแม่ของภูฏานตะวันตก มีผู้พูดภาษานี้ในเมืองกาลิมปงของอินเดียที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของภูฏาน แต่ปัจจุบันอยู่ในรัฐเบงกอลตะวันตก ภาษาซองคาเป็นภาษาที่ใช้ในโรงเรียน เป็นภาษากลางในภูฏานตอนใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษานี้เป็นภาษาแม่ เขียนด้วยอักษรทิเบต หนังสือพิมพ์ด้วยอักษรทิเบตแบบอูคันซึ่งเป็นแบบเดียวที่ใช้พิมพ์ภาษาทิเบต

ตัวอย่าง
นี่คือตัวอย่างประโยคในข้อที่ 1 ของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน:

ดูเพิ่ม
อักษรเบรลล์ซองคา
ตัวเลขซองคา
ภาษาในประเทศภูฏาน
# เดลตาฮีดรอน
เดลตาฮีดรอน  (, พหูพจน์: deltahedra) หมายถึงทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่มีหน้าทุกหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ชื่อของเดลตาฮีดรอนมาจากอักษรกรีก เดลตา ตัวใหญ่ (Δ) ที่มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม ทรงหลายหน้าจำนวนนับไม่ถ้วนสามารถจัดเป็นเดลตาฮีดรอนได้ แต่มีเพียง 8 รูปทรงเท่านั้นที่เป็นทรงนูน (convex) และไม่ควรสับสนระหว่างชื่อรูปทรงนี้กับ เดลโตฮีดรอน (deltohedron) ซึ่งหมายถึงทรงหลายหน้าที่มีทุกหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยมรูปว่าว

 เดลตาฮีดรอนทรงนูนทั้งแปด 
 รูปทรง  ภาพ  หน้า  ขอบ  จุดยอด  โครงแบบจุดยอด  Symmetry group ทรงสี่หน้าปรกติ (regular tetrahedron)  60px  4  6  4  4 × 3.3.3   พีระมิดคู่สามเหลี่ยม (triangular dipyramid)  60px  6  9  5  2 × 3.3.33 × 3.3.3.3   ทรงแปดหน้าปรกติ (regular octahedron)  60px  8  12  6  6 × 3.3.3.3   พีระมิดคู่ห้าเหลี่ยม (pentagonal dipyramid)  60px  10  15  7  5 × 3.3.3.32 × 3.3.3.3.3   สนับไดสฟีนอยด์ (snub disphenoid)  60px  12  18  8  4 × 3.3.3.34 × 3.3.3.3.3   ปริซึมสามเหลี่ยมไทรออกเมนเตต (triaugmented triangular prism)  60px  14  21  9  3 × 3.3.3.36 × 3.3.3.3.3   พีระมิดคู่สี่เหลี่ยมไจโรอีลองเกต (gyroelongated square dipyramid)  60px  16  24  10  2 × 3.3.3.38 × 3.3.3.3.3   ทรงยี่สิบหน้าปรกติ (regular icosahedron)  60px  20  30  12  12 × 3.3.3.3.3
# งูงวงช้าง
งูงวงช้าง  เป็นงูน้ำขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ไม่มีพิษ  อยู่ในวงศ์ Acrochordidae  จัดอยู่ในวงศ์เดียวและสกุลเดียวกับงูผ้าขี้ริ้ว (A. granulatus) ซึ่งในประเทศไทยพบเพียง 2 ชนิดนี้เท่านั้น 

งูงวงช้างมีผิวหนังย่นและสากแบบเปลือกขนุน หัวแบนเล็ก เกล็ดบนลำตัวมีลักษณะเป็นตุ่ม รวมถึงเกล็ดบริเวณด้านท้องซึ่งแตกต่างจากงูชนิดอื่น ท้องสีขาว ไม่มีลวดลาย ลำตัวป้อมอ้วนสั้น ฟันแหลมคม ถ้าอยู่พ้นน้ำจะมีสีเหลืองนวล แต่ถ้าอยู่ในน้ำจะมีสีน้ำตาลดำ  มีความยาวประมาณ 1 เมตร

เป็นงูที่อาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลา อาหารหลักคือ ปลา สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำทุกภาคของประเทศไทย ในต่างประเทศพบได้ที่อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, กัมพูชา, พม่า, ลาว โดยจะขุดรูอยู่ตามริมตลิ่ง อุปนิสัยไม่ดุ ปกติมักอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเขยื้อน แต่ถ้าถูกรบกวนมักจะใช้ลำตัวรัดพัน ดังนั้นเมื่อมีคนลงไปว่ายน้ำในถิ่นที่งูงวงช้างอาศัยอยู่  มักจะถูกงูรัด ทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นผีพรายมาฉุด  ออกลูกเป็นตัว ครั้งละ 25-30 ตัว ลูกที่เกิดใหม่มีความยาวประมาณ 29 เซนติเมตร ซึ่งสามารถกินอาหารได้เลย  หมายความของคำว่า งวงช้าง จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
# ปรีวีเคาน์ซิล
ปรีวีเคาน์ซิล หรือ สภาที่ปฤกษาในพระองค์  เป็นสภาที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2417 ตาม พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยพระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่จำนวน 49 คน มีหน้าที่ถวายคำปรึกษาส่วนพระองค์ สืบสวนข้อเท็จจริงในราชการต่างๆ เพื่อกราบบังคมทูลและถวายความเห็นให้ทรงทราบ สอดส่องเหตุการณ์สำคัญในบ้านเมือง  รวมไปถึงการชำระความฎีกาที่มีผู้นำมาถวาย  ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2430 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งสภาที่ปฤกษาในพระองค์เพิ่มอีก 42 คน 
http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2430/006/45.PDF http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2430/006/47.PDF 

ในปี พ.ศ. 2435 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงปฏิรูปการปกครอง และโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนสภาที่ปฤกษาในพระองค์เป็น "องคมนตรีสภา" แทน

 สภาที่ปฤกษาในพระองค์ 
จำนวน 91 คน 

แต่งตั้งครั้งแรก จำนวน 49 คน ประกอบด้วย
 สมเด็จเจ้าฟ้ามหามาลา (กรมพระยาบำราบปรปักษ์)
 สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี
 พระองค์เจ้ากฤษดาอภินิหาร
 พระองค์เจ้าคัคณางค์ยุคล
 พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ
 พระองค์เจ้าศุขสวัสดี
 พระองค์เจ้าสายสนิทวงษ์
 พระองค์เจ้าสิงหนาทราชตุรงค์ฤทธิ์
 พระองค์เจ้ากลาง (กรมพระเทเวศร์วัชรินทร์) 
 พระองค์เจ้าอรุณวงศ์ (กรมหลวงวรศักดาพิศาล) 
 พระองค์เจ้ายุคันธร (กรมหมื่นอนันตการฤทธิ์) 
 พระองค์เจ้าสิงหรา (กรมหมื่นอักษรสาสนโสภณ  ต่อมาทรงโปรดเกล้าฯ เป็น กรมหลวงบดินทรไพศาลโสภณ)
 พระองค์เจ้าชมพูนุท (กรมหมื่นเจริญผลพูลสวัสดิ์)
 เจ้าพระยาภาณุวงษ์ 
 เจ้าพระยาภูธราภัย
 พระยาราชสุภาวดี
 พระยาศรีพิพัฒน์
 พระยาราชวรานุกูล
 พระยากระสาปน์กิจโกศล
 พระยาภาษกรวงษ์
 พระยาอภัยรณฤทธิ์
 พระยามหาอำมาตย์
 พระยาเจริญราชไมตรี
 พระยาราไชยสวริยาธิบดี
 พระยาพิพิธโภไคย
 พระยาจ่าแสนบดี
 พระยาอนุรักษ์ราชมณเฑียร
 พระยารัตนภัณฑมนตรี
 พระยาอาหารบริรักษ์
 พระยาเพชรชฎา
 พระยาพิพัฒน์โกษา
 พระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง
 พระยาราชสงคราม
 พระยาโชฎึกราชเศรษฐี
 พระยานรนารถภักดี
 พระยามหาเทพย์
 พระยามหามนตรี
 พระยาอินทรเทพย์
 พระยาพิเรนทรเทพย์
 เจ้าหมื่นเสมอใจราช (พระยามนตรีสุริยวงศ์ ชื่น บุนนาค)
 เจ้าหมื่นไวยวรนารถ (พระยาประภากรวงศ์ ชาย บุนนาค)
 เจ้าหมื่นสรรพเพธภักดี
 พระสุนทรานุกิจปรีชา
 พระยาสมุทรบุรารักษ์ (เนตร)
 พระปรีชากลการ (สำอาง อมาตยกุล)
 พระราชเสนา
 พระนรินทรเสนี
 พระไพรัชพากยภักดี
 หลวงวิจารณ์จักรกิจ (พระยาเพชรพิชัย เจิม)

แต่งตั้งครั้งที่ 2 จำนวน 42 พระองค์ ประกอบด้วย
 สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระภาณุพันธุวงศ์วรเดช
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นประจักษ์ศลิปาคม
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าเกษมศรีศุภโยค
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นศิริธัชสังกาศ
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสิทธิประสงค์
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงเทวะวงศ์วโรปการ
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสมมตอมรพันธุ์
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าจันทรฑัตจุธาธาร
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าไชยานุชิต
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นดำรงราชานุภาพ
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนนริศรานุวัดติวงศ์
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าวัฒนานุวงศ์
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าสวัสดิโสภณ
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าไชยันตมงคล
สภาที่ปฤกษาในพระองค์นี้ ถือเป็นต้นแบบของคณะองคมนตรีในประเทศไทยในปัจจุบัน
# จี่หนาน
จี่หนาน  เป็นเมืองหลวงของมณฑลชานตง สาธารณรัฐประชาชนจีนที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลชานตง ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีจำนวนประชากร 6.8 ล้านคน เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในซานตงรองจากชิงเต่า พื้นที่ของจี่หนานในปัจจุบันมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้จากจุดเริ่มต้นของอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุด และได้พัฒนามาเป็นศูนย์กลางการปกครองเศรษฐกิจและการคมนาคมที่สำคัญของประเทศ  เมืองนี้มีสถานะเป็นเขตการปกครองย่อยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 จี่หนานมักถูกเรียกว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" เนื่องจากมีบ่อน้ำพุที่มีชื่อเสียง 72 แห่ง

 ชื่อ 
ชื่อจี่หนานในปัจจุบันมีความหมายตามตัวอักษรว่า "ทางใต้ของจี่" และหมายถึงแม่น้ำจี่เก่าที่ไหลไปทางเหนือของเมืองจนถึงกลางศตวรรษที่ 19 แม่น้ำจี่หายไปในปี พ.ศ. 2395ISBN 9781615301348 เมื่อแม่น้ำฮวงโหเปลี่ยนเส้นทางไปทางเหนือและแม่น้ำเดิมกลายเป็นที่ราบแทน ปัจจุบันการออกเสียงอักขระ "Ji" ด้วยเสียงที่สาม (จี่ - jǐ) ก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ก่อนหน้านี้ออกเสียงด้วยวรรณยุกต์ที่สี่ (จี้ - jì) ตำราเก่ากว่าสะกดชื่อเป็น "Tsinan" (ตามการสะกดอักษรโรมันแบบ Wade-Giles) หรือ "Chi-nan"

ในภาษาอังกฤษ แนะนำให้สะกดชื่อเมืองว่า Ji'nan (จี่หนาน) เพื่อหลีกเลี่ยงความคลุมเครือกับคำที่ออกเสียงว่า Jin'an (จินอาน 金安)

ในช่วงราชวงศ์โจว (1045 BC ถึง 256 BC) เรียกเมืองนี้ว่า ลี่เซี่ย (จีนตัวย่อ: 历下; จีนตัวเต็ม:  歷下; pinyin: Lìxià) เป็นที่ตั้งถิ่นฐานสำคัญในพื้นที่ ชื่อ ลี่เซี่ย มาจากตั้งของจี่หนานอยู่ที่เชิงเขาลี่ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองปัจจุบัน ลี่เซี่ย เป็นชื่อของเขตหนึ่งของเมือง อีกชื่อเรียกหนึ่งคิอ เมืองโบราณ Ān (จีน: 鞍) ได้รับการตั้งชื่อตาม ยุทธการแห่งอัน ซึ่งต่อสู้กันในพื้นที่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง (ในปี 589 ก่อนคริสต์ศักราช) ระหว่างรัฐ Qi และ Jin ซึ่งในปัจจุบันตั้งอยู่ภายในเขตเมืองของจี่หนาน ชื่อเรียกอื่นได้แก่ ชื่อเรียกที่มาร์โคโปโลให้คำจำกัดความสั้น ๆ เกี่ยวกับจี่หนานภายใต้ชื่อ ชิงลี่ หรือ ชินังลี และในตำราในศตวรรษที่ 19 และต้นศตวรรษที่ 20 มักใช้ชื่อเมืองนี้ว่า "Tsinan Fu" โดยที่ ฝู่ - Fu  ซึ่งมาจากศัพท์ที่ใช้สำหรับเมืองหลวงของมณฑล (จีน: 省府)

จี่หนานยังเรียกตามชื่อเล่นว่า "เมืองแห่งบ่อน้ำพุ" (จีน: 泉城) เนื่องจากมีบ่อน้ำพุหลายแห่งในใจกลางเมืองและบริเวณโดยรอบ
# ภาษากันตู
ภาษากันตู อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว ไม่มีลักษณะน้ำเสียง ภาษากันตูที่ใช้พูดที่บ้านอะฮัง แขวงเซกอง ถือเป็นสำเนียงที่ใกล้เคียงกับภาษากะตูโบราณมากที่สุด
อ้างอิง
 ธีระพันธ์ ล.ทองคำ. ภาษาของนานาชนเผ่าในแขวงเซกอง  ลาวใต้: ความรู้พื้นฐานเพื่อการวิจัยและและพัฒนา. กทม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2544.

กันตู
# ภาษาเกรียง
ภาษาเกรียง หรือภาษาแวะ ภาษาเงก  ภาษาเงะห์ ภาษาแง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูด มีผู้พูด 12,189 คน (พ.ศ. 2538) ในเวียดนาม และลาวภาคใต้ ในแขวงเซกอง จำปาศักดิ์และสาละวัน ลักษณะน้ำเสียง โดยเสียงก้องธรรมดากับเสียงก้องต่ำทุ้มมีความแตกต่างทางภาษาศาสตร์ พยัญชนะต้นมี 19 เสียง เสียงควบกล้ำมีน้อยกว่าภาษาตะโอย ตัวสะกดมี 14 เสียง สระมี 25 เสียงใกล้เคียงกับภาษาอาลัก
# ภาษาจะต็อง
ภาษาจะต็อง อยู่ในภาษากลุ่มกะตู มีผู้พูดในแขวงเซกอง ประเทศลาว มีลักษณะน้ำเสียง พยัญชนะต้นมี 19 เสียง ตัวสะกดมี 13 เสียง
# แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า
แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า  คือ
ภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 กำกับโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, ณัฐฐาวีรนุช ทองมี, จตุรงค์ พลบูรณ์, จิ้ม ชวนชื่น, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ค่อม ชวนชื่น, เอกรัตน์ ขลิบเงิน, มนัสนันท์ ปานดี

 นักแสดง 
 วรเวช ดานุวงศ์ รับบทเป็น สนิท
 จิ้ม ชวนชื่น รับบทเป็น เสนาะ
 ณัฐฐาวีรนุช ทองมี รับบทเป็น สวย
 เอกรัตน์ ขลิบเงิน รับบทเป็น สิงห์
 ค่อม ชวนชื่น รับบทเป็น สิทธิ์
 จตุรงค์ พลบูรณ์ รับบทเป็น แสบ
 โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบทเป็น สอง
 องอาจ เจียมเจริญพรกุล รับบทเป็น ปัญญา (พ่อของสวย)
 แอนนา ชวนชื่น รับบทเป็น โปรโมเตอร์มวย
 มนัสนันท์ ปานดี รับบทเป็น อู๊ด (ลูกสาวเจ้าของร้านสัก)

 การถ่ายทำ 
การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้าส่วนใหญ่ถ่ายทำภายในพื้นที่ของอำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยเฉพาะส่วนของตลาดเก่าบ้านใหม่ร้อยปีที่เป็นโลเคชั่นหลัก ซึ่งเป็นที่ถูกใจผู้กำกับเป็นอย่างมากที่ต้องการฉากในการถ่ายทำที่เป็นบ้านไทยย้อนยุค และบรรยากาศของตลาดเก่า

 รางวัล 
ปี พ.ศ.รางวัลสาขาผู้ได้รับการเสนอผล2549รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ครั้งที่ 28ผู้แสดงประกอบชายยอดเยี่ยมโก๊ะตี๋ อารามบอย  รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 16บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมพิง ลำพระเพลิง ลำดับภาพยอดเยี่ยมเฉลิม เพ็ชรทอง, ศักดิ์นคร เนตรหาญ รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 15ผู้แสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ณัฐฐาวีรนุช ทองมี  ผู้แสดงประกอบชายยอดเยี่ยม โก๊ะตี๋ อารามบอย  สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2006 ครั้งที่ 5นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมณัฐฐาวีรนุช ทองมี  นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมโก๊ะตี๋ อารามบอย  เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4นักแสดงหญิงในบทนำจากภาพยนตรไทยแห่งปีณัฐฐาวีรนุช ทองมี นักแสดงชายในบทสมทบจากภาพยนตร์ไทยแห่งปีโก๊ะตี๋ อารามบอย รางวัลสตาร์พิคส์ ครั้งที่ 4นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมณัฐฐาวีรนุช ทองมี นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมโก๊ะตี๋ อารามบอย
# ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์  (ยอร์ช) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย

 ประวัติ 
ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาทัศนศิลป์ เคยฝึกงานเป็นฝ่ายศิลป์ อยู่ที่โรงพิมพ์หนังสือ “ตลาดตลก” ในเครือ ศรีสยามการพิมพ์ อยู่หลายปี นอกจากจัดอาร์ต ยังมีหน้าที่เขียนเรื่องสั้นอีกด้วย

นอกจากนี้ ยอร์ช เคยทำเบื้องหลังรายการตลกทางทีวี นานร่วม 14 ปี ทั้งงานโปรดิวเซอร์, งานกำกับรายการโทรทัศน์ ชื่อดังมากมาย เช่น “555”, “ 3 ช่าคาเฟ่”, “ 5-4-3-2 โชว์” ฯลฯ

ปัจจุบัน ดูแลการผลิตรายการทีวี ภาพยนตร์ หนังโฆษณา ภายใต้ชื่อ บริษัท รฤก โปรดั๊กชั่น จำกัด

 ผลงานการกำกับ/เขียนบท/ผลิตภาพยนตร์ 
 พ.ศ. 2548 : พยัคฆ์ร้ายส่ายหน้า (อาวอง, อาร์เอส)
 พ.ศ. 2549 : แสบสนิท ศิษย์ส่ายหน้า (อาวอง, อาร์เอส)
 พ.ศ. 2550 : โปงลางสะดิ้ง ลำซิ่งส่ายหน้า (อาวอง, อาร์เอส)
 พ.ศ. 2552 : โหดหน้าเหี่ยว 966 (อาวอง, อาร์เอส)
 พ.ศ. 2552 : 32 ธันวา (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2553 : สุดเขตเสลดเป็ด (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2554 : ส.ค.ส. สวีทตี้ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2555 : วาเลนไทน์ สวีทตี้ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2555 : คุณนายโฮ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2556 : ฟัดจังโตะ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2558 : ป้าแฮปปี้ she ท่าเยอะ (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
 พ.ศ. 2559 : จำเนียรวิเวียนโตมร (เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์)
พ.ศ. 2561 : ไบค์แมน ศักรินทร์ตูดหมึก (เอ็มเทอร์ตี้ไนท์, เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์, เอ็มพิคเจอร์ส)

 ผลงานการผลิตละคร 
ละครโทรทัศน์
 พ.ศ. 2556 : ละครโทรทัศน์ อันโกะ กลรักสตรอว์เบอร์รี่ (ช่อง 3)
 พ.ศ. 2560 : ละครโทรทัศน์ ชะนีผีผลัก (ช่องเวิร์คพอยท์)
 พ.ศ. 2561 : ละครโทรทัศน์ สาวน้อยร้อยหม้อ (ช่องเวิร์คพอยท์)

ละครซิตคอม
 พ.ศ. 2553 : ละครซิตคอม รักล้นล้น 9 คน 4 คู่  (โมเดิร์นไนน์ทีวี) 
 พ.ศ. 2556 : ละครซิตคอม เณรจ๋า  (ช่อง 7 สี)
 พ.ศ. 2557 : ละครซิตคอม จูบ kiss me  (ช่องเวิร์คพอยท์)
 พ.ศ. 2558 : ละครซิตคอม แม่จ๋าอย่าหักโหม (ช่องเวิร์คพอยท์)
พ.ศ. 2561 : ละครซิตคอม จ่าเริงเซิ้งยับ (ช่องเวิร์คพอยท์)
# โขนนั่งราว
right|250px
right|250px ‎
โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น 

ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา (ฝ่ายพระราม) และฝ่ายลงกา (ฝ่ายทศกัณฐ์)การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย  วงขวา 

จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง

 โขนนอนโรง 
ในเวลาบ่ายก่อนถึงวันแสดงหนึ่งวัน ปี่พาทย์ทั้งสองวงจะบรรเลงเพลงโหมโรง พวกแสดงจะออกมากระทุ้งเส้าตามจังหวะเพลงที่กลางโรง 

จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป

สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น

 จารีตในการแสดงโขน 
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย 

จารีตเรื่องซ้ายขวานี้ใช้กับการแสดงโขนทุกชนิด ตำแหน่งของผู้แสดง ทางด้านขวามือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายชนะ ส่วนตำแหน่งทางด้านซ้ายมือบนเวที เป็นตำแหน่งของฝ่ายอธรรม หรือฝ่ายแพ้