# ควังแฮกุน
ควังแฮกุน (ค.ศ. 1574 — ค.ศ. 1641) พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 15 แห่งราชอาณาจักรโชซ็อนโดยครองราชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1608 — ค.ศ. 1623 แต่ไม่ได้รับการขนานพระนามเป็นพระมหากษัตริย์เนื่องจากถูกยึดอำนาจจากฝ่ายตะวันตกใน ค.ศ. 1623 ในฐานะเจ้าชายรัชทายาท เจ้าชายควังแฮยืนหยัดนำทัพเกาหลีต่อต้าน การบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135–2141) ในขณะที่ พระเจ้าซ็อนโจ พระบิดาหลบหนีไปยังประเทศจีน หลังการรุกรานของญี่ปุ่นเจ้าชายควังแฮได้รับการสนับสนุนจากขุนนาง ฝ่ายเหนือใหญ่ หรือ แทบุก  ให้ขึ้นครองราชสมบัติแต่ถูกต่อต้านโดยขุนนาง ฝ่ายเหนือเล็ก หรือ โซบุก  ที่สนับสนุนเจ้าชายย็องชัง พระอนุชาต่างมารดาที่ประสูติจากพระมเหสี ในรัชสมัยของพระองค์ขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่ได้ทำการปราบปรามขุนนางฝ่ายเหนือเล็กอย่างรุนแรงรวมทั้งผลักดันให้มีการสำเร็จโทษประหารชีวิตเจ้าชายย็องชังและกักขังพระพันปีอินมก จนเป็นข้ออ้างให้ขุนนางฝ่ายตะวันตกก่อการรัฐประหารในปี ค.ศ. 1623 ล้มเจ้าชายควังแฮลงจากราชบัลลังก์และเนรเทศไปยังเกาะคังฮวาในที่สุด

หนทางสู่ราชบัลลังก์
เจ้าชายควังแฮประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1574 เป็นพระโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าซ็อนโจกับพระสนมคงบิน ตระกูลคิม  ซึ่งเป็นธิดาของนายพลคิมฮีชอล  ผู้ซึ่งเสียชีวิตในการต่อสู้กับญี่ปุ่น องค์ชายควังแฮมีพระเชษฐาคือ เจ้าชายอิมแฮ  ใน ค.ศ. 1592 เกิดการรุกรานของญี่ปุ่นโดยทัพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เจ้าชายอิมแฮ พระเชษฐาถูกทัพญี่ปุ่นของ คาโต คิโยมาซะ จับเป็นองค์เชลย ในขณะที่ทัพญี่ปุ่นรุกคืบเข้าสู่เมือง เปียงยางนั้น พระเจ้าซ็อนโจพระบิดาแต่งตั้งเจ้าชายควังแฮเป็นพระรัชทายาท หรือ วังเซจา (王世子 왕세자) ด้วยความรีบร้อนและเสด็จหนีไปยังประเทศจีน องค์ชายควังแฮเป็นผู้นำกองทัพชาวบ้านหรือ อีบยอง  ในมณฑลฮัมกยองและมณฑลจอลลา ในการต้านทานการรุกรานของญี่ปุ่น

เจ้าชายรัชทายาทมีบทบาทอย่างมากในการต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น แม้กระนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าชายควังแฮกับพระเจ้าซ็อนโจพระบิดานั้นไม่สู้จะดีนัก พระเจ้าซ็อนโจมีพระสนมองค์โปรดองค์ใหม่คือ พระสนมอินบิน ตระกูลคิม  และประสงค์จะให้พระโอรสของพระสนมอินบินขึ้นครองราชย์ ใน ค.ศ. 1600 พระนางอึยอิน พระมเหสีองค์แรกของพระเจ้าซ็อนโจสวรรคต พระเจ้าซ็อนโจราชาภิเษกสมรสพระมเหสีพระองค์ใหม่ใน ค.ศ. 1602 คือ พระนางอินมก ตระกูลคิม  ซึ่งได้ประสูติเจ้าชายย็องชัง  ใน ค.ศ. 1606 เท่ากับว่าความชอบธรรมในราชบัลลังก์ของเจ้าชายควังแฮถูกท้าทาย เนื่องจากพระโอรสที่ประสูติแต่พระมเหสีมีสิทธิมากกว่าพระโอรสที่เกิดแต่พระสนม ทำให้ขุนนางฝ่ายเหนือซึ่งมีอำนาจอยู่ในขณะนั้นแบ่งออกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายเหนือใหญ่ หรือ แทบุก ให้การสนับสนุนองค์ชายควังแฮ มีผู้นำได้แก่อีอีชอม  และจองอินฮง  และฝ่ายเหนือเล็กหรือ โซบุก ซึ่งต่อต้านองค์ชายควังแฮโดยสนับสนุนองค์ชายยองชังหรือองค์ชายอิมแฮแทน

พระเจ้าซ็อนโจสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1608 เจ้าชายรัชทายาทควังแฮจึงขึ้นครองราชย์ต่อมา แต่ทว่าอัครเสนาบดีรยูยองกยอง  ได้กล่าวอ้างว่าแท้จริงแล้วพระเจ้าซ็อนโจประสงค์จะให้เจ้าชายอิมแฮขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ โดยแสดงราชโองการเป็นหลักฐาน ทั้งสองฝ่ายต่างกล่าวหากันฝ่าราชโองการของอีกฝ่ายเป็นของปลอม อัครเสนาบดียูยองกยองจึงถูกประหารชีวิตและองค์ชายอิมแฮถูกเนรเทศไปเกาะคังฮวา ซึ่งจองอินฮงได้ส่งคนไปทำการบังคับให้องค์ชายอิมแฮปลิดพระชนม์ชีพพระองค์เองใน ค.ศ. 1609

เจ้าชายย็องชังแม้ว่าจะยังอายุน้อยแต่ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายเหนือเล็ก เปรียบเสมือนเป็นหอกข้างแคร่ทำให้ขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่ตัดสินใจผลักดันให้มีปลดองค์ชายยองชัง รวมทั้งพระพันปีอินมกพระมารดาลงเป็นสามัญชนใน ค.ศ. 1613 โดยเนรเทศเจ้าชายย็องชังไปยังเกาะคังฮวาและกักขังพระพันปีอินมกพร้อมทั้งเจ้าหญิงช็องมย็อง  พระธิดาเอาไว้ใน พระราชวังคยองฮี หรือพระราชวังตะวันตก หรือ ซอกุง  ห้ามใครเข้าเฝ้า และยังทำการกวาดล้างขุนนางฝ่ายเหนือเล็กที่ให้การสนับสนุนองค์ชายยองชังไปจนหมดสิ้น เรียกว่า เหตุการณ์ปีคเยชุก  ในปีต่อมา ค.ศ. 1614 อีอีชอมและจองอินฮงส่งคนไปทำการปลงพระชนม์เจ้าชายย็องชังที่เกาะคังฮวา เจ้าชายย็องชังจึงสิ้นพระชนม์ด้วยอายุเพียงเจ็ดพรรษา

 ฟื้นฟูประเทศ 
ราชกิจของเจ้าชายควังแฮคือการฟื้นฟูประเทศหลังจากสงครามเจ็ดปี โดยบูรณะ พระราชวังชังด็อก ให้เป็นพระราชวังใหม่แทนที่ พระราชวังคย็องบก ที่ถูกญี่ปุ่นเผาจนวอดวาย และยังเห็นความสำคัญของกำลังทหารในการป้องกันประเทศ จึงนำระบบโฮแปกลับมาใช้ใหม่เพื่อที่จะบันทึก สำมะโนประชากร เพื่อสะดวกใน การเกณฑ์ และย้ำว่าทุกชนชั้นไม่ว่าจะเป็นยังบันหรือสามัญชนต้องเกณฑ์ทหาร แต่ยังบันก็ยังสามารถหอีกเอี่ยงการเกณฑ์ทหารได้อยู่ดี จนกลับไปสู่ระบบเดิมในที่สุดและยังฟื้นฟูความสัมพันะระหว่างประเทศกับญี่ปุ่นโดยอนุญาตให้มีการค้าขายกับญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2152 และส่งทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีที่ เอโดะ ใน พ.ศ. 2160

ในพ.ศ. 2160 พระเจ้าหนูเอ่อร์ฮาชื่อ ได้รวบรวมเผ่าแมนจูและประกาศสงครามกับราชวงศ์หมิง ปีต่อมาพ.ศ. 2161 จีนจึงส่งกำลังไปต่อสู้ เจ้าชายควังแฮจึงส่งคังฮงนิปนำทัพโชซ็อนไปช่วยรบ ในการรบที่ซาร์ฮู แต่ฝ่ายจีนและโชซ็อนพ่ายแพ้ยับเยิน ทำให้ตระหนักว่าขณะนี้เผ่าแมนจูมีกำลังสามารถต่อกรกับราชวงศ์หมิงได้ จึงดำเนินนโยบายเป็นกลางเพื่อมิให้โชซ็อนต้องเดือดร้อน

 อินโจบันจอง 
การขึ้นครองราชย์ของเจ้าชายควังแฮทำให้ฝ่ายเหนือใหญ่มีอำนาจแม้เจ้าชายควังแฮเองพยายามที่จะสนับสนุนขุนนางฝ่ายอื่นเพื่อคานอำนาจแต่ก็ถูกจองอินฮองและอีอีชอมขัดขวางส่วนฝ่ายเหนือเล็กก็หันหาเจ้าชายย็องชังจน พ.ศ. 2156 ฝ่ายเหนือใหญ่เนรเทศเจ้าชายย็องชังซึ่งต่อมาถูกปลงพระชนม์ และใน พ.ศ. 2161 ปลด พระพันปีอินมก พระมารดาของ เจ้าชายย็องชัง ไปอยู่นอกวังและยังกำจัดขุนนางฝ่ายเหนือเล็กไปทีละคนละคนจนฝ่ายเหนือเล็กล่มสลายลงในที่สุด

ฝ่ายเหนือใหญ่ก็ยังคงเรืองอำนาจอยู่ก่อนที่จะจบลงกะทันหันด้วยการยึดอำนาจของฝ่ายตะวันตกใน พ.ศ. 2166 ซึ่งซุ่มซ่อนอยู่นานด้วยการอ้างความผิดของเจ้าชายควังแฮสองประการคือ เข่นฆ่าพี่น้อง (จริงแล้วเป็นฝีมือของฝ่ายเหนือใหญ่) และละทิ้งมารดา (ฝ่ายเหนือใหญ่อีกเช่นกัน และพระพันปีอินมกก็มิใช่พระมารดาของเจ้าชายควังแฮ) รวมทั้งฝ่ายตะวันตกมีนโยบายเอียงหาราชวงศ์หมิง เพราะเห็นว่าโชซ็อนควรจะมีความจงรักภักดีต่อเจ้านาย และต้องรวมมือในการทลายพวกแมนจูให้สิ้นซาก และให้ เจ้าชายนึงยาง พระโอรสของ เจ้าชายช็องว็อน ที่ไม่มีใครรู้จักขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าอินโจ

เจ้าชายควังแฮถูกเนรเทศไป เกาะคังฮวา ซึ่งใช้ชีวิตบั้นปลายของพระองค์อยู่นานถึง 20 กว่าปีและสิ้นพระชนม์ใน พ.ศ. 2188 ไม่ได้รับพระนามกษัตริย์และไม่ได้ฝังรวมกับราชตระกูล ซึ่งไม่สมกับคุณประโยชน์มากมายที่ทำให้กับอาณาจักรโชซ็อนเลย พระศพของพระองค์ได้รับการฝังไว้ข้างพระศพอดีตพระมเหสี ณ พระสุสานควังแฮกุนมโย เมืองนัมยางจู จังหวัดคย็องกี

 บุคคลสำคัญ 
หมอโฮจุน เป็นแพทย์หลวงในราชสำนัก เขียนหนังสือเรื่อง ทงอึยโพกัม (ความวิเศษของการแพทย์ตะวันออก) เริ่มเขียนใน พ.ศ. 2139 แต่หยุดไปด้วยสงครามเจ็ดปี และเสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2152 สมัยเจ้าชายควังแฮ เจ้าชายควังแฮทรงโปรดปรานซังกุงคนหนึ่งมา ชื่อว่า คิมคเยชิ หรือ คิมซังกุง พอพระองค์ทรงครองราชย์ทรงแต่งตั้งเป็น พระสนมซุกวอน ตระกูลคิม

 พระนามเต็ม 

สมเด็จพระราชา ควังแฮ ฮุนกุน จุนด็อก ฮงคง ซินซอง ยองซุก ฮุมมุน อินมู ซอรยุน อิปกิ มยองซอง ควางรยอล ยองบก ฮย็อนโบ มูจอง จุงฮุย เยชอล จางอึย จางฮอน ซุนจอง คอนอึย ซูจอง ชางโด ซุนกอป แห่งเกาหลี

 พระราชวงศ์ 
 พระราชบิดา: พระเจ้าซ็อนโจ (선조)
 พระราชมารดา: พระสนมกงบิน ตระกูลคิม (공빈 김씨)

พระมเหสี
 เจ้าหญิงพระชายามุนซอง ตระกูลยู (문성군부인 유씨, 1576-1623) 

พระสนม
 พระสนมโซอึย ตระกูลฮง (소의 홍씨)
 พระสนมโซอึย ตระกูลยุน (소의 윤씨)
 พระสนมซุกอึย ตระกูลฮอ (숙의 허씨)
 พระสนมซุกอึย ตระกูลวอน (숙의 원씨)
 พระสนมซุกอึย ตระกูลควอน (숙의 권씨)
 พระสนมโซยอง ตระกูลอิม (소용 임씨)
 พระสนมโซยอง ตระกูลจอง (소용 정씨)
 พระสนมซุกวอน ตระกูลซิน (소원 신씨)
 พระสนมซุกวอน ตระกูลชิม (소원 심씨)
 ซังกุง ตระกูลโจ (궁인 조씨)
 ซังกุง ตระกูลอี (상궁 이씨)
 ซังกุง ตระกูลคิม  (상궁 김씨, 김개시) นามเดิม คิม แคซี
 ซังกุง ตระกูลชเว (상궁 최씨)

พระโอรส
 เจ้าชายอีจี (폐세자 이지 ,廢世子 李祬 ,4 - December - 1598 - 25 - June - 1623) อดีตมกุฎราชกุมารแห่งโชซ็อน พระราชโอรสขององค์หญิงพระชายามุนซอง ตระกูลยู

พระธิดา
 เจ้าหญิงไม่ทราบพระนาม พระราชธิดาของพระสนมโซอึย ตระกูลยุน

 พงศาวลี