wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ราม นารายัณ
ราม นารายัณ (; 25 ธันวาคม ค.ศ. 1927 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024) เป็นบัณฑิต นักดนตรีชาวอินเดียที่มีชื่อเสียงจากการเล่นเครื่องดนตรีสารังคี ในฐานะนักดนตรีศิลปินเดี่ยวในคอนเสิร์ต ของดนตรีคลาสสิกฮินดูสถานและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติผู้แรกในฐานะผู้เล่นเครื่องดนตรีสารังคี

ราม นารายัณเกิดที่เมืองอุทัยปุระ และเรียนการเล่นสารังคีตั้งแต่เล็ก เขาศึกษาการเล่นสารังคีและเป็นนักร้องและทำงานเป็นอาจารย์ด้านดนตรีและเป็นนักดนตรีเดินทางตั้งแต่เป็นวัยรุ่น เขาได้รับการว่าจ้างเป็นผู้ร้องตามให้กับกลุ่มนักร้องในสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ เมืองละฮอร์ ในปี ค.ศ. 1944 ต่อมาเขาย้ายไปเดลีหลังการแบ่งแยกอินเดียในปี ค.ศ. 1947 และเริ่มสนใจเรื่องการร้องร่วม หลังจากไม่ประสบความสำเร็จในบทร่วมนี้ เขาย้ายไปมุมไบทำงานด้านอุตสาหกรรมภาพยนตร์อินเดียในปี ค.ศ. 1949

และหลังจากไม่ประสบความสำเร็จในปี 1954 เขาก็เป็นศิลปินเดี่ยวในคอนเสิร์ตในปี 1956 และต่อมาหันหลังให้กับการร้อง เขาเริ่มบันทึกเพลงผลงานเดี่ยวและเริ่มออกทัวร์ในสหรัฐอเมริกาและยุโรปในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เขาสอนให้กับนักเรียนอินเดียและชาวต่างชาติ และแสดงบ่อยครั้งนอกอินเดีย ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2000 เขายังได้รับรางวัล Padma Vibhushan ในปี 2005
# รวี ศังกร
รวี ศังกร (;, 7 เมษายน ค.ศ. 1920 - 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักเล่นสิตาร์และนักประพันธ์ชาวอินเดีย หนังสือ Musik in Geschichte und Gegenwart กล่าวว่าเขาเป็นนักดนตรีร่วมสมัยชาวอินเดียที่เป็นที่รู้จักที่สุด

รวีเกิดในเมืองพาราณสีและใช้ชีวิตวัยรุ่นในการออกทัวร์ในยุโรปและอินเดียกับกลุ่มเต้นรำของพี่ชาย อุทัย ศังกร เขาหันหลังให้กับการเต้นรำในปี ค.ศ. 1938 เพื่อศึกษาการเล่นสิตาร์ ภายใต้การสอนของนักดนตรี อลูดิน คาห์น หลังจากศึกษาจบในปี ค.ศ. 1944 รวีทำงานในฐานะนักประพันธ์ สร้างสรรค์ดนตรีในภาพยนตร์เรื่อง The Apu Trilogy ของสัตยาจิต เรย์ และเป็นผู้กำกับดนตรีให้กับสถานีวิทยุออลอินเดียเรดิโอ ในนิวเดลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง 1956

ในปี ค.ศ. 1956 เขาเริ่มออกทัวร์ในยุโรปและอเมริกา เล่นดนตรีคลาสสิกอินเดียและได้รับความนิยมมากขึ้นที่นี่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 เนื่องจากการสอน การแสดงและการร่วมกับนักไวโอลินที่ชื่อ เยฮูดิ เมนูฮิน รวมถึงจอร์จ แฮร์ริสันแห่งวงเดอะบีตเทิลส์ รวีมีส่วนร่วมกับดนตรีตะวันตกโดยการเขียนเพลงคอนเสิร์ตในส่วนสิตาร์และออร์เครสตรา และออกทัวร์ทั่วโลกในคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 ตั้งแต่ปี 1956 ถึง 1992 เขาได้รับการเสนอชื่อในสภาสูงของรัฐสภาอินเดีย เขาได้รับรางวัล Bharat Ratna ในปี 1999 และได้รับ 3 รางวัลแกรมมี่ เขายังคงแสดงต่อในคริสต์ทศวรรษ 2000 โดยร่วมกับลูกสาว อนุษกา เป็นส่วนมาก
# สัตยชิต ราย
สัตยชิต ราย  (2 พฤษภาคม ค.ศ. 1921 - 23 เมษายน ค.ศ. 1992) เป็นผู้สร้างภาพยนตร์เบงกอลชาวอินเดีย เขาได้รับการยกย่องเป็น 1 ในผู้สร้างภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการภาพยนตร์ในศตวรรษที่ 20 สัตยชิตเกิดในเมืองกัลกัตตา (ปัจจุบันคือ โกลกาตา) ในครอบครัวชาวเบงกอลในโลกแห่งศิลปะและอักษร เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นศิลปินโฆษณา หลังจากนั้นได้เข้าสู่วงการสร้างภาพยนตร์อิสระ หลังจากรู้จักกับผู้สร้างภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส ฌอง เรอนัวร์และได้ดูภาพยนตร์อิตาลีที่ชื่อ Bicycle Thieves ในระหว่างเยี่ยมเมืองลอนดอน

สัตยชิตกำกับภาพยนตร์ 37 เรื่อง รวมถึงภาพยนตร์ สารคดีและภาพยนตร์สั้น เขายังเป็นนักเขียนนวนิยาย ผู้โฆษณา ผู้วาดภาพประกอบ นักออกแบบกราฟิกและนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ผลงานภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเรื่อง Pather Panchali (1955) ได้รับ 11 รางวัลระดับนานาชาติ รวมถึงในสาขาสารคดีมนุษย์ยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ร่วมไปกับภาพยนตร์ Aparajito (1956) และ Apur Sansar (1959) ที่เป็น 3 เรื่องใน The Apu Trilogy สัตยชิตยังเขียนสคริปต์ คัดเลือกนักแสดง ทำเพลงประกอบ ถ่ายภาพ กำกับศิลป์ ตัดต่อและออกแบบไตเติลเครดิตและอื่น ๆ เขาได้รับรางวัลใหญ่หลายครั้งในอาชีพการงาน รวมถึง 32 รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติอินเดีย หลายรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์และงานแจกรางวัล และยังได้รับรางวัลเกียรติยศ รางวัลออสการ์ในปี 1992
# ฮอเรซ แอนดี
ฮอเรซ แอนดี (Horace Andy) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 เป็นนักร้องเร้กเก้และนักแต่งเพลงจากจาเมกามีเพลงที่รู้จักกันคือเพลง "Government Land", "You Are My Angel", "Skylarking" แล ฉบับคัฟเวอร์  "Ain't No Sunshine". ซึ่งเขามักจะได้ร้องเพลงให้กับวงแมสซีฟแอตแทกอย่างเพลง "One Love" "Hymn of the Big Wheel" "Spying Glass" "Angel" "Man Next Door"  "Everywhen" และ "Name Taken"

แหล่งข้อมูลอื่น

 Discography with reviews of some albums
 Searchable discography at Roots Archives 
 Myspace page
 Site french on Horace Sleepy Andy: Discography, photographs, Videos/Mp3 ...
# กระเทียม (แก้ความกำกวม)
กระเทียม อาจหมายถึง
 พืช 
 กระเทียม
 กระเทียมต้น
 กระเทียมโทน
 กระเทียมเถา ไม้เลื้อยชนิดหนึ่ง นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ
# ไพรัช เพิ่มฉลาด
ไพรัช เพิ่มฉลาด อดีตสมาชิกวงคาราบาว เคยมีผลงานร่วมกับวง 2 ชุด คือ ชุด "ท.ทหารอดทน" ในปี พ.ศ. 2526 และ "เมด อิน ไทยแลนด์" ในปี พ.ศ. 2527

ไพรัช มีชื่อเล่นว่า "หนุ่ม" (แต่นิยมเรียกกันในวงว่า "รัช") เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 ที่จังหวัดเชียงราย เป็นนักดนตรีแบ๊คอัพในห้องอัดของอโซน่า เข้าร่วมวงคาราบาวจากการชักชวนของ อาจารย์ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี โดยเข้าร่วมวงในตำแหน่งมือเบส และกีตาร์ พร้อมกับตัวอ.ธนิสร์เอง, เทียรี่ เมฆวัฒนา และ  อำนาจ ลูกจันทร์ (เป้า) ทั้งนี้เนื่องจาก อนุพงษ์ ประถมปัทมะ (อ๊อด) มือเบสอีกคนจากวงเพรสซิเดนท์ที่ได้มีการชักชวนมาก่อนหน้านั้นติดการเล่นอยู่กับวงเพรสซิเดนท์ที่สหรัฐอเมริกา ไพรัชจึงเข้ามาในวงเสมือนตัวแทนของอ๊อด จึงมีผลงานเพียง 2 ชุดเท่านั้นกับวงแต่กลับเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศจากอัลบั้มเมด อิน ไทยแลนด์ ที่สามารถทำยอดขายได้ถึง 5,000,000 ตลับ นอกจากนั้นไพรัชยังได้มีส่วนร่วมกับอัลบั้มชุด กัมพูชา ซึ่งเป็นอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ ยืนยง โอภากุล หรือ แอ๊ด คาราบาว ซึ่งเป็นหัวหน้าวงอีกด้วย

ไพรัช เพิ่มฉลาด เสียชีวิตลงในกลางปี พ.ศ. 2549 ด้วยโรคมะเร็งที่ลิ้น รวมอายุได้ 58 ปี

 ผลงาน 
 คาราบาว 
 อัลบั้ม ท.ทหารอดทน (พ.ศ. 2526)
 อัลบั้ม เมด อิน ไทยแลนด์ (พ.ศ. 2527)

 ยืนยง โอภากุล 
 อัลบั้ม กัมพูชา (พ.ศ. 2527)

 คนด่านเกวียน 
 อัลบั้ม เด็กปั้ม (พ.ศ.2527)
# เร็กเกฟิวชัน
เร็กเกฟิวชัน  เป็นดนตรีเร็กเกหรือแดนซ์ฮอลล์ที่ผสมกับแนวดนตรีอื่นๆอย่าง ฮิปฮอป, อาร์แอนด์บี, ป็อป, เทคโน หรือ ดนตรีเฮาส์, ร็อก, แจ๊ส และ ดรัมแอนด์เบส
# เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง (เฟอร์เมร์)
เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยโยฮันส์ เวร์เมร์จิตรกรสมัยบาโรกชาวเนเธอร์แลนด์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนในประเทศเยอรมนี  

เวร์เมร์เขียนภาพ “เด็กสาวอ่านจดหมายริมหน้าต่าง” เสร็จในปี ค.ศ. 1657 ออกุสต์ที่ 3 อีเล็คเตอร์แห่งแซกโซนี (August III of Saxony) ซื้อภาพเขียนนี้ในปี ค.ศ. 1724 พร้อมกับภาพเขียนอื่นๆ ในปารีส แต่ขณะนั้นภาพเขียนได้รับการบ่งว่าเป็นงานเขียนของแรมบรังด์ ที่ต่อมาลดลงเหลือเพียง “ภาพที่เขียนแบบตระกูลการเขียนของแรมบรังด์” ในปี ค.ศ. 1783 ภาพก็ได้รับการบ่งว่าเป็นงานของ โกเวิร์ต ฟลิงก์ (Govaert Flinck) นาม “ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์” เริ่มปรากฏเป็นครั้งแรกในแคตาลอกในปี ค.ศ. 1806 แต่ถูกเปลี่ยนกลับไปเป็นฟลิงก์อีกในปี ค.ศ. 1817 ระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1860 ก็เปลี่ยนไปเป็นงานของเปียเตอร์ เดอ ฮูช (Pieter de Hooch) มาเมื่อปี ค.ศ. 1862 เท่านั้นจึงได้มาบ่งว่าเป็นงานของเวร์เมร์ในที่สุด หลักฐานที่กล่าวถึงบันทึกในเอกสารการเป็นเจ้าของภาษาดัทช์ที่อาจจะกล่าวถึงการขายของเปียเตอร์ ฟาน เดอร์ ลิพที่อัมสเตอร์ดัมในปี ค.ศ. 1712, หมายเลข 22, “เด็กสาวอ่านหนังสือในห้อง” โดย ฟาน เดอ เวร์เมร์จากเดลฟต์ แต่บันทึกไม่ละเอียดพอที่จะแยกจากภาพ “สตรีใส่เสื้อสีน้ำเงินยืนอ่านจดหมาย” ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งอัมสเตอร์ดัมได้

การระบุภาพเขียนว่าเป็นงานเขียนของเวเมร์จึงเป็นสิ่งที่ทำได้ยากดังกล่าวข้างต้น  เพราะไม่มีภาพใดที่สามารถสืบกลับไปถึงห้องเขียนภาพของเวเมร์โดยตรง หรือจดหมายหรือเอกสารสัญญาจ้างใดๆ เช่นกัน การบ่งว่าเป็นงานของเวเมร์จึงเป็นหน้าที่ของนักวิจารณ์งานศิลปะเท่านั้น ซึ่งทำให้เห็นถึงสาเหตุของความความเห็นอันแตกต่างอันกันไปอย่างมากมาย

ในภาพเขียนนี้สตรีสาวเป็นศูนย์กลางขององค์ประกอบของภาพหันข้างไปทางหน้าต่างที่เปิดทางซ้ายของภาพ ด้านหน้าของภาพเป็นโต๊ะที่คลุมด้วยพรมเปอร์เชียผืนเดียวกับที่พบในภาพ “สตรีหลับ” และบนจานใบเดียวกันกลางโต๊ะเป็นผลไม้ บนบานกระจกสะท้อนร่างของสตรีสาวขณะที่ทางขวาเป็นม่านใหญ่สีเขียวที่เหมือนเป็นกรอบภาพ ร่างของสตรีอยู่บนผนังที่ว่างเปล่าที่สะท้อนแสงกลับมาสว่างเรืองบนตัวแบบ

ภาพนี้แสดงถึงคุณสมบัติด้านหนึ่งของงานเขียนของเวร์เมร์ในการแสดงความรู้สึกอันละเอียดอ่อนและความเป็นเอกลักษณ์ ความเด่นของภาพอยู่ที่ความนิ่งและความเด่นของเนื้อหาของภาพ, ความหมกมุ่นและความห่างไกลจากโลกภายนอกของตัวแบบ สตรีสาวในภาพสนใจเพียงสิ่งเดียวคือจดหมายที่จับไว้ในมือและตั้งอกตั้งใจอ่านเนื้อหาในจดหมายอย่างแน่วแน่ 

วิธีการเขียนมาจากส่วนหนึ่งของแรมบรังด์ เวเมร์ใช้ปลายแปรงที่หนาเล็กๆ แต้มเพื่อสร้างโครงร่างของภาพ และเน้นด้วย Impasto แทนโทนสีที่หนักกว่าเช่นเดียวกับช่างเขียนจากเลย์เด็น ภาพเขียนนี้เป็นภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ทำให้เน้นความบอบบางของแบบในภาพจากสิ่งแวดล้อมต่างๆ รอบตัว 

มีบทความที่เขียนเกี่ยวกับเอ็ฟเฟ็คของความเป็นจริงของม่านซึ่งใช้กันมากในการเขียนของจิตรกรเนเธอร์แลนด์ตามแบบการเขียนของประเทศในยุโรปอื่นๆ แรมบรังด์, เกอร์ริต ดู และนิโคลาส แมร์ส (Nicolaes Maes) และจิตรกรภาพนิ่งและแม้แต่จิตรกรภูมิทัศน์ต่างก็ใช้ม่านเพื่อกระตุ้นให้ภาพเป็นนาฏกรรมมากขึ้น ฉากหลังสีอ่อนพบในภาพเขียนหลายภาพของคาเรล ฟาบริเชียส (Carel Fabritius) เช่นในภาพ “โกลด์ฟินช์” จากปี ค.ศ. 1654 ที่ Mauritshuis เป็นตัวอย่างหนึ่งที่มีชื่อเสียง Girl Reading a Letter at an Open Window, Web Gallery of Art
# ใคร...ในห้อง
ใคร...ในห้อง(อังกฤษ : Who are you ?) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยา กำกับโดย ภาคภูมิ วงศ์จินดา เข้าฉายวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่แสดงเนื้อหาที่เกี่ยวกับโรคฮิคิโคโมริ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนานเป็นเดือนเป็นปี โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างขึ้นมาจากเรื่องจริงเรื่องหนึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคฮิคิโคโมริ

เรื่องย่อ
นิดา (สินจัย เปล่งพานิช) แม่ค้าขายแผ่นซีดีตามตลาดนัดวัยกลางคน มีลูกชายวัยรุ่นคนหนึ่งชื่อ ต้น มีอาการประหลาดไม่ยอมออกจากห้องนอนตัวเองมาเป็นเวลานานถึง 5 ปี โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้ว่ามันเป็นความผิดปกติอะไร จนกระทั่งรุ่นน้องที่เธอรู้จักคนหนึ่งที่ทำงานเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ (พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล)  ได้รู้เข้า จึงอยากติดต่อไปออกรายการ แต่ต้นไม่ยอมไป แถมยังมีเศษกระดาษสอดออกมาจากใต้ประตูความว่า ห้ามยุ่ง ไม่เช่นนั้นเตรียมมาเก็บศพเขาได้เลย และที่บ้านตรงข้าม ป่าน (กัญญา รัตนเพชร์) เด็กสาววัยรุ่นรุ่นเดียวกับต้น ก็ถูกผู้เป็นแม่เก็บตัวไว้เฉพาะแต่ในห้องนอนเหมือนกัน เนื่องจากเธอเป็นโรคภูมิแพ้อย่างรุนแรง จากการที่จ้องมองไปยังห้องของต้นทุกวัน ป่านสงสัยว่าในบ้านตรงข้ามนั้นมีใครอยู่ในห้องหรือไม่
# พระเจ้ามูแห่งบัลแฮ
จักรพรรดิมูแห่งบัลแฮ ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรบัลแฮ เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าโก หรือ แด โจยอง 

 พระราชประวัติ 
แท มูเย ประสูติเมื่อใดที่ไหนไม่ปรากฏแน่ชัดเป็นพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้าโก หรือ แท โจยอง ปฐมจักรพรรดิแห่ง อาณาจักรพัลแฮ เมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 719 (พ.ศ. 1262) องค์ชายแท มูเยในที่รัชทายาทจึงเสด็จ
ขึ้นครองราชย์แทนสืบต่อมาเมื่อแรกครองราชย์ได้พระราชทานตำแหน่งและรัชศกแก่พระเจ้าโกผู้เป็นพระราชบิดาว่า อิน-อัน

 ในรัชสมัย 
ตลอด 18 ปีแห่งรัชสมัยของพระเจ้ามูทรงต้องทำสงครามกับหลายฝ่ายเช่น ราชวงศ์ถัง,คิตันและ โมเฮ เป็นต้นเสด็จสวรรคตลงเมื่อปี ค.ศ. 737 (พ.ศ. 1280) องค์ชายแด ฮึนมูพระราชโอรสจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็น พระเจ้ามุน
# ลีเยินเซ็ง
พระสนมลีซุกวอน พระสนมแห่งราชวงศ์โชซอน ในพระเจ้าจุงจง พระนามของท่านถูกตีแผ่ในภาพยนตร์เรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง โดยมีปาร์คอึนเฮ รับบทเป็นพระสนมลีซุกวอน ก่อนได้รับการเลื่อนตำแหน่ง พระองค์เป็นนางในในห้องเครื่องและยังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของ หมอหญิงซอจังกึม (ต่อมาได้รับตำแหน่งขุนนางขั้น 3 เป็นหมอหญิงประจำพระเจ้าจุงจงและเป็นหมอหญิงคนแรกที่ถวายการรักษาต่อพระมหากษัตริย์ราชวงศ์โชซอน) นางได้พบกับสุนัขตัวหนึ่งซึ่งเมืองต้าหมิงหรือจีนถวายเป็นเครื่องบรรณาการแด่พระเจ้าจุงจงเลยเป็นเหตุให้เกิดรักแรกพบ ในคืนต่อมานางได้รับการถวายตัวเป็น ซังกุงพิเศษ ลีซังกุงและภายหลังมีประสูติกาลองค์หญิงเลยได้รับการเลื่อนขั้นเป็น พระสนมซุกวอน พระนางมีไม่มีพระโอรส มีพระธิดาสองพระองค์คือ องค์หญิงจองซุนและองค์หญิงฮโยจอง
# เหิง เจิ้น
เจ้าชายเหิงเจิ้น  ประสูติ ณ กรุงปักกิ่ง เมื่อปี ค.ศ. 1944 (อายุ  ปี) เป็นพระประมุขราชสกุลอ้ายซินเจว๋หลัว ต่อจากยวี่เหยียน โดยสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิเต้ากวง รัชกาลที่ 8 แห่งราชวงศ์ชิง และเป็นพระญาติกับจักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิต้าชิงพระองค์สุดท้าย

 พระสันตติวงศ์ 
 พระชายา
 องค์หญิงถู ยั่นหลิง พระชายาเอก (塗艷玲 公主)
# โทกูงาวะ อิเอซาโตะ
เจ้า โทกูงาวะ อิเอซาโตะ  เป็นผู้นำตระกูลโทกูงาวะ คนที่ 16 และเป็นคนแรก หลังจากการล่มสลายของ รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1863 และถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ขณะอายุได้ 76 ปี

อิเอะซะโตะ เข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลโทกูงาวะ ต่อจาก โทกูงาวะ โยชิโนบุ ในปีค.ศ. 1868 ขณะอายุได้เพียง 5 ปี หลังจากนั้น จึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เจ้าสืบตระกูล จาก จักรพรรดิเมจิ และดำรงตำแหน่งประธาน สภาขุนนางญี่ปุ่น คนที่ 4 ซึ่งดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด เป็นเวลาถึง 30 ปี คือระหว่าง พ.ศ. 2446-2476 (ค.ศ. 1903-1933)
# แคสต์ (วงดนตรี)
แคส   เป็นวงดนตรีร็อกจากประเทศอังกฤษ  ก่อตั้งวงโดย  จอห์น เพาเวอร์ อดีตมือเบสวง เดอะลาส์ 

 ผลงาน 
 อลบั้ม 
 All Change (31st August 1995) (UK #7)
 Mother Nature Calls (14th April 1997) (UK #3)
 Magic Hour (8th November 1999) (UK #6)
 Beetroot (30th July 2001) (UK #78)

 ซิงเกิล 

 ปี เพลง อัลบั้ม ชาร์ต UK  IRE 1995"Fine Time" All Change17-"Alright" 13-1996"Sandstorm" 8-"Walkaway" 923"Flying"  —4-1997"Free Me" Mother Nature Calls7-"Guiding Star" 9-"Live the Dream" 7-"I'm So Lonely" 14-1999"Beat Mama" Magic Hour9-"Magic Hour" 28-2001"Desert Drought" Beetroot45-
# ฟองสบู่ (มิเล)
ฟองสบู่  เดิมชื่อ โลกของเด็ก  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "ฟองสบู่" เสร็จในปี ค.ศ. 1886 

ภาพ "ฟองสบู่" กลายเป็นภาพที่มีชื่อเสียงเมื่อถูกนำมาใช้แล้วใช้อีกในการโฆษณาสบู่ตราแพร์ส ซึ่งนำมาซึ่งข้อโต้แย้งของความสัมพันธ์ระหว่างศิลปะและการโฆษณา

ภาพ "ฟองสบู่" เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเด็กที่มิเลเขียนที่กลายมามีชื่อเสียงในบั้นปลายของชีวิต ผู้เป็นแบบคือหลานอายุห้าขวบชื่อวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ (William Milbourne James) เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพเขียนดัตช์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ของลักษณะที่เรียกว่าจิตรกรรมวานิตา (Vanitas) ซึ่งเป็นจิตกรรมภาพนิ่งที่เขียนขึ้นเพื่อสื่อความหมายของความเปลี่ยนแปลงของชีวิต ที่บางครั้งอาจจะเป็นภาพของเด็กเป่าฟองสบู่อยู่ข้างหัวกะโหลกหรือสัญลักษณ์อื่นที่เป็นนัยยะถึงความตายLady Lever Art Gallery: Artwork of the Month - August, 2006, 'Bubbles', by Sir John Everett Millais 

ภาพนี้เป็นภาพของเด็กชายผมทองที่กำลังชายตาตามฟองสบู่ที่ลอยขึ้นไป ที่เป็นสัญลักษณ์ของความงามและความเปราะบางของชีวิต ข้างที่นั่งด้านซ้ายมีกระถางที่มีไม้ที่กำลังโตและทางขวาเป็นกระถางที่ตกลงมาแตกซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่หมายถึงความตายแทนที่จะใช้กะโหลก ตัวแบบส่องสว่างเด่นจากบรรยากาศรอบที่เป็นสีที่เศร้าหมอง

เมื่อตั้งแสดงครั้งแรกที่หอศิลป์โกรฟเนอร์ ในลอนดอนในปี ค.ศ. 1886 ภายใต้ชื่อ "โลกของเด็ก" และได้รับการซื้อโดยวิลเลียม อิงแกรมแห่ง Illustrated London News ต่อมาก็ได้รับการก็อปปีและทำเป็นแม่แบบที่พิมพ์ในนิตยสารที่วิลเลียม บาร์เร็ตต์ผู้จัดการของบริษัทสบู่ตราแพร์สมาเห็นเข้า บาร์เร็ตต์ซื้อภาพต้นฉบับต่อจากอิงแกรมในราคา £2,200 ซึ่งทำให้ได้รับเอกสิทธิ์ในการใช้ภาพอย่างใดก็ได้ และได้ทำการขออนุญาตจากมิเลให้เพิ่มก้อนสบู่แพร์สเพื่อใช้ในการโฆษณา มิเลผู้ขณะนั้นเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในบริเตนแรกก็มีความรู้ลักลั่นในการที่ผลงานของตนอาจจะถูกนำไปใช้ในการโฆษณาซึ่งในขณะนั้นยังเป็นสิ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร แต่เมื่อเห็นภาพร่างที่ได้รับการเสนอมิเลก็มองเห็นว่าเป็นการเพิ่มรายละเอียดที่กลืนไปกับภาพและเป็นนัยยะว่าเด็กในภาพใช้สบู่ในการทำน้ำสบู่สำหรับเป่าฟองสบู่Bubbles painting on display หลังจากได้รับความสำเร็จในการใช้ภาพในการโฆษณาแล้ว มิเลก็ถูกโจมตีโดยนักเขียนมารี คอเรลลิ (Marie Corelli)  ผู้กล่าวหาในนวนิยาย The Sorrows of Satan ว่าขายพรสวรรค์เพื่อขายสบู่ มิเลเขียนจดหมายตอบชี้ให้เห็นว่าได้ขายลิขสิทธิ์ให้แก่ผู้ซื้อไปแล้ว ฉะนั้นจึงไม่สามารถมีอำนาจที่จะหยุดยั้งการนำภาพไปเปลี่ยนแปลงโดยผู้ซื้อได้ ลูกของมิเลอ้างต่อมาว่ามิเลพยายามหยุดยั้งการโฆษณาแต่ได้รับการแนะนำว่าไม่มีสิทธิทางกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น แต่คอเรลลิก็ถอนความเห็นออกจากนวนิยายฉบับที่พิมพ์ต่อมา 

โฆษณาเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายจนวิลเลียม มิลบอร์น เจมส์ผู้เมื่อเติบโตขึ้นเข้ารับราชการเป็นนายพลเรือในราชนาวีอังกฤษเป็นที่รู้จักในชื่อ "Bubbles" จนตลอดชีวิต

เมื่อสบู่แพร์สถูกซื้อโดยลีเวอร์บราเธอร์ส (Lever Brothers) ภาพเขียนก็ตกไปเป็นของเจ้าของใหม่ ผู้ให้ราชสถาบันศิลปะขอยืมไปแสดงอยู่ชั่วระยะหนึ่งก่อนที่นำมาตั้งแสดงที่หอศิลป์เลดีลีเวอร์ที่พอร์ตซันไลต์ในปี ค.ศ. 2006
# สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี (ฟัน โคค)
สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคคBeaujean, Dieter. Vincent van Gogh: Life and Work. Könemann, 1999. ISBN 3-8290-2938-1. จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพเขียนนี้เป็นงานสะสมส่วนบุคคล 

ภาพ "สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1890 เป็นภาพที่ฟัน โคคเขียนหลายครั้งhttp://www.vincent-gogh.com/woman.htm 

ภาพ "สาวชาวนาในทุ่งข้าวสาลี" เปลี่ยนมือหลายครั้ง ก่อนหน้าครั้งล่าสุดซื้อโดยสตีเวน วินน์ ในปี ค.ศ. 1997 ในราคา 47.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อมาวินน์ขายภาพนี้พร้อมกับภาพ "คนอาบน้ำ" (โดยโกแก็ง) ให้กับสตีเวน เอ. โคอิน ในราคากว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
http://www.nytimes.com/2005/10/07/arts/design/07voge.html
# ทีนเอจแฟนคลับ
ทีนเอจแฟนคลับ  เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากประเทศสกอตแลนด์ ก่อตั้งวงที่เมืองเบลล์ชิลล์ ตั้งแต่ปี 1989 ประกอบด้วยสมาชิกด้วยนอร์แมน เบลก (ร้องนำ กีตาร์) เรมงด์ แม็กกินลีย์ (ร้อง กีตาร์ลีด) เจอราร์ด เลิฟ (เบส) และฟรานซิส แมกดอนัลด์ (กลอง)

ผลงาน
อัลบัม
A Catholic Education (1990)
The King (1991) #53 UK
Bandwagonesque (1991) #22 UK, #137 US
Thirteen (1993) #14 UK
Grand Prix (1995) #7 UK, #68 Japan
Songs from Northern Britain (1997) #3 UK
Howdy! (2000) #33 UK
Words of Wisdom and Hope (2002) [with Jad Fair]
Man-Made (2005) #34 UK
Shadows (2010)

อัลบัมรวมเพลง
Deep Fried Fanclub (1995) [B-Sides Compilation]
Four Thousand Seven Hundred and Sixty-Six Seconds - A Shortcut to Teenage Fanclub (2003) [Compilation] #47 UK

ซิงเกิล
เพลงวันจำหน่ายชาร์ต U.K. Singles U.S. Modern Rock "Everything Flows"1990/1991 (U.S.)-- "Everybody's Fool"1990-- "The Ballad of John & Yoko"1990-- "God Knows It's True"199099- "Star Sign"18 Aug, 1991444 "The Concept"27 Oct 19915112 "The Peel Sessions"1991-- "What You Do to Me" (EP)2 Feb 19923119 "Free Again" / "Bad Seeds"1992-- "Radio"17 Jun 199331- "Norman 3"12 Aug 199350- "Hang On"14 Feb 1994-19 "Fallin'" (with De La Soul)28 Mar 199459- "Mellow Doubt"7 Apr 199534- "Sparky's Dream"15 May 199540- "Neil Jung"21 Aug 199562- "Teenage Fanclub Have Lost It" (EP)1995-- "Ain't That Enough"30 June 199717- "I Don't Want Control of You"11 Aug 199743- "Start Again"17 Nov 199754- "Long Shot"1998-- "I Need Direction"9 Oct 200048- "Dumb Dumb Dumb"18 June 2001-- "Near to You" (with Jad Fair)200268- "Did I Say"2002-- "Association" (International Airport / Teenage Fanclub)29 Aug 200475- "Fallen Leaves" (Limited to 2,000 copies)30 May 2005-- "It's All In My Mind"22 Nov 2005--

แหล่งข้อมูลอื่น
Official website
Fanpage with record listing
# ไอริส (ฟัน โคค)
ไอริส  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยฟินเซนต์ ฟัน โคคBeaujean, Dieter. Vincent van Gogh: Life and Work. Könemann, 1999. ISBN 3-8290-2938-1. จิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของลัทธิประทับใจยุคหลัง ปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เกตตี ที่เมืองลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา

ภาพ "ไอริส" ที่เขียนในปี ค.ศ. 1889 เป็นภาพที่ฟัน โคคเขียนขณะที่อยู่ในสถานบำบัดที่แซ็ง-ปอล-เดอ-โมซอล เมืองแซ็งต์-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ ในปีสุดท้ายของชีวิตก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1890

ฟัน โคคเริ่มเขียนก่อนที่จะล้มป่วยก่อนเข้าสถานบำบัด งานชิ้นนี้เป็นงานที่ขาดความตึงเครียดอย่างงานชิ้นอื่นที่เขียนในบั้นปลายของชีวิต ฟัน โคคเรียกงานชิ้นนี้ว่าเป็น "สายล่อฟ้าของความเจ็บป่วย" (the lightning conductor for my illness) เพราะเชื่อว่าการเขียนงานไปเรื่อย ๆ อาจจะเป็นวิธีป้องกันความบ้าคลั่งได้

"ไอริส" เป็นภาพที่มีอิทธิพลมาจากภาพพิมพ์แกะไม้อุกิโยะของญี่ปุ่น เช่นเดียวกับงานอื่น ๆ และงานของศิลปินอื่น ๆ ในช่วงนั้น ความคล้ายคลึงจะเห็นได้จากการตัดเส้นด้วยสีเข้ม มุมที่แปลกออกไป และภาพที่แสดงมุมมองที่ใกล้ชิด และการใช้โทนสีที่ราบ แทนที่จะปรับระดับตามแสงที่ส่องลงมาบนกอไอริส

ฟัน โคคถือว่าภาพนี้เป็นภาพศึกษา ซึ่งอาจจะเป็นสาเหตุที่ภาพนี้ไม่มีภาพวาดลายเส้นเหมือนภาพอื่นhttp://www.getty.edu/art/gettyguide/artObjectDetails?artobj=947 เตโอน้องชายเห็นว่าเป็นภาพที่ดี และยื่นเรื่องเพื่อนำเข้าแสดงในนิทรรศการของสมาคมศิลปินอิสระในเดือนกันยายน ค.ศ. 1889 พร้อมกับภาพราตรีประดับดาวเหนือแม่น้ำโรน เตโอเขียนถึงฟัน โคคเกี่ยวกับนิทรรศการว่าเป็น "ภาพที่สะดุดตามาแต่ไกล ภาพไอริสเป็นภาพศึกษาที่เต็มไปด้วยบรรยากาศและชีวิต"

ประวัติการเป็นเจ้าของ
เจ้าของภาพคนแรกคืออ็อกตาฟว์ มีร์โบ (Octave Mirbeau) นักวิพากษ์ศิลป์และนักอนาธิปไตย หนึ่งในบรรดาผู้ชื่นชมผลงานของฟัน โคคคนแรก มีร์โบซึ้อภาพในราคา 300 ฟรังก์

เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1987 "ไอริส" ก็กลายเป็นงานจิตรกรรมที่มีราคาสูงสุดเท่าที่เคยขายกันมา และดำรงตำแหน่งนั้นอยู่สองปีครึ่งVan Gogh's Portrait of Dr. Gachet sold for $82.5 million on May 15, 1990 at Christie's, New York ราคาที่ขายเป็นจำนวน 53.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐhttp://www.on-this-day.com/onthisday/thedays/alldays/nov11.htm ขายให้แก่แอลัน บอนด์ แต่บอนด์ไม่มีเงินพอ ต่อมาภาพนี้จึงขายอีกครั้งให้แก่พิพิธภัณฑ์เจ. พอล เกตตีในปี ค.ศ. 1990 ในปี ค.ศ. 2008 "ไอริส" เป็นภาพเขียนที่มีมูลค่าเป็นลำดับเจ็ดเท่าที่ขายกันมาเมื่อปรับตามค่าเงินเฟ้อแล้ว และถ้าไม่ปรับก็จะเป็นลำดับที่ 18
# โรงเรียนแม่จันวิทยาคม
โรงเรียนแม่จันวิทยาคม  ตั้งอยู่ในอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย จัดตั้งขึ้นในปีการศึกษา 2502 โดยการอนุมัติของกระทรวงศึกษาธิการ ตามหนังสือของกระทรวงศึกษาธิการที่ 450/2502 ลงวันที่ 19 มีนาคม 2502 ได้จัดสอนหลักสูตรมัธยมศึกษาวิสามัญศึกษาตอนปลาย ในปีแรกได้เปิดสอนชั้นมัธยมปีที่ 4 (เทียบเท่าชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ของหลักสูตรปัจจุบัน) จำนวน 1 ห้องเรียน โดยรับนักเรียนสหศึกษาจำนวน 40 คน

 ประวัติ 
เมื่อเริ่มเปิดทำการสอน ได้ใช้สถานที่บริเวณโรงอาหารของโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์แม่จัน ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลแม่จัน จังหวัดเชียงราย ได้ใช้สถานที่ดังกล่าวเปิดทำการสอนตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2502 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม 2503 จึงได้ย้ายมาสร้างอาคารเรียนชั่วคราวที่บริเวณโรงเรียนบ้านแม่จัน (เชียงแสนประชานุสาสน์) และได้เปิดทำการสอนอยู่ที่นี่ 2 ปีการศึกษา  จากนั้นจึงย้ายมาทำการสอน ณ ที่ทำการปัจจุบัน ตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2505 เป็นต้นมา ในปีการศึกษา 2520 ได้รับอนุมัติให้เปิดสอนหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 2 ห้องเรียน คือ แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์ และแผนการเรียนศิลป์-คณิต

โรงเรียนแม่จันวิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 65 หมู่ที่ 3 ตำบลป่าซาง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย โดยในระยะแรกมีพื้นที่ ประมาณ 20 ไร่ ซึ่งเป็นพื้นที่สาธารณประโยชน์ของตำบลป่าซาง ต่อมาได้รับความอนุเคราะห์จากชุมชนในการบริจาคที่ดิน สมาคมผู้ปกครอง-ครู และกรรมการของโรงเรียนร่วมบริจาคเงิน รวมทั้งการใช้งบประมาณปรับปรุง บริเวณโรงเรียน จัดซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่ของโรงเรียน ปัจจุบันโรงเรียนมีพื้นที่ทั้งหมด 75 ไร่ 120 ตารางวา
# เดชา สุขารมณ์
นาวาโท นายแพทย์ เดชา สุขารมณ์ ร.น. (21 กันยายน พ.ศ. 2478 – 20 กันยายน พ.ศ. 2564) อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี 5 สมัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ 1 สมัย

นายแพทย์เดชา สุขารมณ์ สมรสกับ ทิพย์สุดา สุขารมณ์ มีบุตรชายเป็นนักร้องในสังกัดเครือแกรมมี่ คือ นายแพทย์พรเดชา สุขารมณ์

 ประวัติ 
นาวาโทเดชา สุขารมณ์ เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2478 ที่กรุงเทพมหานครประวัติผู้สมัคร ส.ส. กรมการปกครอง เป็นบุตรของนายพร และนางอัมโพช สุขารมณ์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่น 14 จบแพทย์ศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (แพทยศาสตร์ศิริราช) พ.ศ. 2502 และหลักสูตรต่าง ๆ เช่น เวชศาสตร์ใต้น้ำ จากคีบช์ไดฟ์วิงค์คูล สหรัฐอเมริกา เวชศาสตร์การบิน จากโรงเรียนเสนาธิการทหารเรือ

 งานการเมือง 
นาวาโทเดชา สุขารมณ์ เข้าสู่วงการเมืองโดยการเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกาญจนบุรี ใน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคชาติไทย ใน พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย รวมระยะเวลาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี 5 สมัย ต่อมาใน พ.ศ. 2548 ได้ย้ายไปลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ

ในทางการเมือง เคยดำรงตำแหน่งสำคัญทางการเมือง ประธานคณะกรรมาธิการการท่องเที่ยว และประธานคณะกรรมาธิการการต่างประเทศ สภาผู้แทนราษฎร ต่อมาใน พ.ศ. 2540 ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย กระทั่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541 ได้มีการปรับคณะรัฐมนตรี ซึ่งนาวาโทเดชา ถูกปรับให้ไปดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๑๓ ตอนที่ ๒๒ ข หน้า ๒, ๔ ธันวาคม ๒๕๓๙
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๑๑๐ ตอนที่ ๒๐๐ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔, ๓ ธันวาคม ๒๕๓๖
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญพิทักษ์เสรีชน , เล่ม ๙๕ ตอนที่ ๗๕ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔๔, ๒๘ กรกฎาคม ๒๕๒๑
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา , เล่ม ๙๓ ตอนที่ ๒๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๓๑๘, ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๙