wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# แตง (ภาพยนตร์)
แตง เป็นภาพยนตร์สั้น ที่กำกับโดยรัตน์ เปสตันยี เมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นภาพยนตร์สมัครเล่น ถ่ายด้วยฟิล์มขาวดำขนาด 16 ม.ม. มีความยาว 400 ฟุต เป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงหม้ายคนหนึ่งกับลูกชาย

ภาพยนตร์เรื่องแตง ถูกส่งเข้าประกวดในเทศกาลภาพยนตร์สมัครเล่นสก็อตแลนด์ (Scottish Amateur Film Festival - SAFF) ประจำปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) ซึ่งจัดโดย The Mateor Film Producing Society ที่เมืองกลาสโกว์ ประเทศสก็อตแลนด์ เป็นประจำทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1933 โดยในปีนั้นเมืองกลาสโกวมีการจัดงานแสดงสินค้านานาชาติ Empire Exhibition Glasgow งานเทศกาลภาพยนตร์ SAFF จึงเปิดรับภาพยนตร์ต่างประเทศเข้าประกวดเป็นปีแรก

เทศกาลภาพยนตร์สมัครเล่นสก็อตแลนด์ ประจำปี 1938 ใช้ชื่อการประกวดว่า Empire Amateur Film Festival จัดขึ้นระหว่างวันที่ 26-28 พฤษภาคม พ.ศ. 2481 ภาพยนตร์สั้น แตง เข้าประกวดในสาย British Subjects Abroad (หนังจากพลเมืองอังกฤษจากนอกประเทศ) มีภาพยนตร์เข้าประกวด 13 เรื่องจาก 5 ประเทศ คือ ออสเตรเลีย อินเดีย โปรตุเกส สิงคโปร์ และสยาม กรรมการผู้ตัดสินคือ อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก ภาพยนตร์สั้นแตงได้รับรางวัลชนะเลิศ

เมื่อครั้งที่อัลเฟร็ด ฮิตช์ค็อก พร้อมด้วยอัลมา เรวิล ภรรยา เดินทางมากรุงเทพ เพื่อประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์เรื่อง To Catch A Thief ในปี พ.ศ. 2498 รัตน์ เปสตันยี ได้มาต้อนรับพร้อมกับนำถ้วยรางวัลที่ได้มาเมื่อปี พ.ศ. 2481 มาอวดด้วย

การที่รัตน์ เปสตันยี เคยกำกับภาพยนตร์สั้นได้รับรางวัลนี้ เป็นเหตุให้มูลนิธิหนังไทยจัดการประกวดประกวดภาพยนตร์สั้นเป็นประจำทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ใช้ชื่อว่า "รางวัลรัตน์ เปสตันยี"
# คริสท็อฟ ดีนท์เซินโฮเฟอร์
คริสท็อฟ ดีนท์เซินโฮเฟอร์  เกิดเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1665 ที่เมืองซังคท์มาร์กาเรเทิน (St. Margarethen) ในบาวาเรีย ตายเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1722 ที่เมืองปรากในโบฮีเมีย คริสท็อฟเป็นสถาปนิกบาโรกแบบโบฮีเมีย เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงทางสถาปัตยกรรม และเป็นพ่อของคีลีอาน อิกนาทซ์

คริสท็อฟเป็นลูกชายคนหนึ่งในเจ็ดคนของเกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Georg Dientzenhofer) และอันนา ทันเนอร์ (Anna Thanner)

 ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์ 
พี่น้องที่เป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงด้วยกันก็มี:
 เกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (ค.ศ. 1643 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1689)
 ว็อล์ฟกัง ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Wolfgang Dientzenhofer; 16 มีนาคม ค.ศ. 1648 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1706)
 เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Leonhard Dientzenhofer; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1660 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1707)
 โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Johann Dientzenhofer; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1663 – 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1726)
นอกจากนั้นก็ยังมี:
 ยุสทุส ไฮน์ริช ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Justus Heinrich Dientzenhofer; 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1702 – 4 ธันวาคม 1744) – ลูกของโยฮัน
 คีลีอาน อิกนาทซ์ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Kilian Ignaz Dientzenhofer; 1 กันยายน ค.ศ. 1689 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1751) – ลูกของคริสท็อฟ

คริสท็อฟและคีลีอานเป็นสถาปนิกที่มีบทบาทสำคัญต่อสถาปัตยกรรมแบบบาโรกในเช็กเกีย พวกเขามิได้สร้างแต่สิ่งก่อสร้างใหญ่ ๆ อย่างมหาวิหารหรือวัด แต่ยังสร้างบ้านเรือนหรือสิ่งก่อสร้างขนาดย่อมทั่วไปในเช็กเกีย

 งานสถาปัตยกรรมในเช็กเกีย 
 วัดเซนต์นิโคลัส (เมืองปราก, ค.ศ. 1703–1711) เสร็จโดยคีลีอาน
 อารามบแช็ฟโนฟ (Břevnov Monastery, เมืองปราก, ค.ศ. 1708–1721)
 หอนาฬิกา ที่วัดลอเร็ตตา (St. Loreta) ที่ปราสาทปราก
 Jesuit Gymnasium (เมืองปราก, ค.ศ. 1711)
 อารามเบราเนา (, เมืองปราก, ค.ศ. 1709–1711)
 ปราสาทในเมืองบุชแจฮรัต (Buštěhrad)
 วัดเซนต์คลาราแห่งเอเกอร์ (เมืองแค็ป, ค.ศ. 1708–1711)
 วัดเซนต์มารี (หมู่บ้าน Chlum Svaté Maří, ค.ศ. 1690–1697)
 ชาเปลของปราสาทสมีร์ฌิตแซ (Smiřice, ค.ศ. 1699–1713)
 วัดโฮลีทรินิตี (, เมืองแตปลา)
# คีลีอาน อิกนาทซ์ ดีนท์เซินโฮเฟอร์
คีลีอาน อิกนาทซ์ ดีนท์เซินโฮเฟอร์  เกิดเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1689 ที่เมืองปราก ตายเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1751 คีลีอานเป็นสถาปนิกบาโรกแบบโบฮีเมีย เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงทางสถาปัตยกรรม และเป็นลูกของคริสท็อฟ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ แม่เป็นชาวโบฮีเมีย ระหว่างมีชีวิตอยู่ คีลีอานทำงานร่วมกับพ่อ และยัน บลาแฌย์ ซันตินี-ไอแค็ล (Jan Blažej Santini-Aichel) หรือที่รู้จักกันว่า โจวันนี ซันตีนี (Giovanni Santini)

คีลีอานและคริสท็อฟเป็นสถาปนิกที่มีบทบาทสำคัญต่อศิลปะบาโรกในเช็กเกีย ทั้งพ่อและลูกมิได้สร้างแต่สิ่งก่อสร้างใหญ่ ๆ อย่างมหาวิหารหรือวัด แต่ยังสร้างบ้านเรือนหรือสิ่งก่อสร้างเล็กๆทั่วไปในเช็กเกีย ผลงานระยะหลังของคีลีอานมาเสร็จโดยอันเซลโม มาร์ตินโน โลราโก (Anselmo Martino Lurago) ผู้เป็นลูกเขย

 งานสถาปัตยกรรมในปราก 
 วัดเซนต์นิโคลัส (ค.ศ. 1703–1711) เริ่มสร้างโดยคริสท็อฟ
 วัง Goltz-Kinsky (ปราก)
 วิลาอเมริคา (Villa Amerika, ค.ศ. 1717–1720) ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์อันโตญีน ดโวฌาก
 อารามบแช็ฟโนฟ (Brevnov Monastery, ประมาณ ค.ศ. 1717)
 วัดเซนต์จอห์นแห่งแนโปมุก (St. John of Nepomuk, ค.ศ. 1720–1728)
 วัดเซนต์ลอเร็ตตา (St. Loreta Chruch) ที่ปราสาทปราก  – ออกแบบใหม่ (ค.ศ. 1723)
 วัดเซนต์ทอมัส [St. Thomas Church (sv. Tomáše)] – ออกแบบใหม่เป็นแบบบาโรก (ค.ศ. 1725–1731)
 วิล่าพอเทียมคา (Villa Portheimka, ค.ศ. 1725)
 ซุ้มบันได (Covered stairway, Dlouhá, ค.ศ. 1728)

 งานสถาปัตยกรรมนอกเมืองปราก 
 วัดออลเซนต์ (All Saints Church, Heřmánkovice, ค.ศ. 1722–1726)
 วัดเซนต์แมกดาเลน (St. Magdalena Church, เมืองการ์โลวีวารี, ค.ศ. 1729–1730)
 ปราสาท Ploskovice (ใกล้เมืองลิโตมแญฌิตแซ)
 ปราสาท Meziměstí (ใกล้เมืองโบรว์โมฟ)
 วัดเซนต์เคลเม็นต์ (St. Clement Church, เมืองโอโดแลนาโวดา, ค.ศ. 1733–1735)
 อารามบแช็ฟโนฟ (Brevnov Monastery, ค.ศ. 1727–1735)
 วัดอื่น ๆ บริเวณอารามบแช็ฟโนฟ
 วัดซิสเตอร์เชียน (เมืองปลาซี, ค.ศ. 1739)
# สมองส่วนหน้า
ในกายวิภาคศาสตร์ของสมองของสัตว์มีกระดูกสันหลัง สมองส่วนหน้า หรือ โปรเซนเซฟาลอน (prosencephalon หรือ forebrain) เป็นส่วนของสมองที่อยู่ด้านบนที่สุด เป็นหนึ่งในส่วนหลักของสมองในขณะที่มีการเจริญของระบบประสาทกลาง อันได้แก่ สมองส่วนหน้า, สมองส่วนกลาง (midbrain หรือ mesencephalon) และสมองส่วนท้าย (hindbrain หรือ rhombencephalon)

ในระยะที่สมองเจริญออกเป็น 5 กระเปาะ สมองส่วนหน้าจะแบ่งออกเป็นสมองส่วนไดเอนเซฟาลอน (ได้แก่ พรีทาลามัส, ทาลามัส, ไฮโปทาลามัส, ซับทาลามัส, อิพิทาลามัส และพรีเทคทัม) และ เทเลนเซฟาลอน (ซีรีบรัม)

 ภาพอื่นๆ
# ประสาทกายวิภาคศาสตร์
ประสาทกายวิภาคศาสตร์  เป็นสาขาหนึ่งของวิชากายวิภาคศาสตร์ซึ่งศึกษาเกี่ยวกับการจัดเรียงโครงสร้างทางกายวิภาคของระบบประสาท ซึ่งในสัตว์มีกระดูกสันหลังจะประกอบเส้นประสาทจำนวนมากที่กระจายตัวจากสมองไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกาย รวมทั้งโครงสร้างภายในของสมองซึ่งมีความซับซ้อนมาก การศึกษาประสาทกายวิภาคศาสตร์จึงมีการพัฒนาอย่างเป็นระเบียบในตัวมันเอง และยังเป็นสาขาวิชาที่มีการศึกษาเป็นพิเศษในวิชาประสาทวิทยาศาสตร์ การอธิบายความแตกต่างของโครงสร้างและส่วนของสมองจะเน้นไปถึงการศึกษาการทำงานของมัน ดังเช่นการศึกษาของนักประสาทวิทยาศาสตร์จะมาจากการศึกษาความผิดปกติ (damage หรือ lesion) ของสมองในแต่ละส่วนว่ามีผลอย่างไรต่อพฤติกรรมหรือการทำงานของประสาท

 ตัวอย่าง 

ระบบประสาทของมนุษย์แบ่งออกได้เป็นระบบประสาทกลาง หรือ ซีเอ็นเอส (central nervous system) และระบบประสาทนอกส่วนกลาง หรือ พีเอ็นเอส (peripheral nervous system) ระบบประสาทกลางประกอบด้วยสมอง (brain) และไขสันหลัง (spinal cord) ซึ่งมีหน้าที่หลักในการควบคุมพฤติกรรม ส่วนระบบประสาทนอกส่วนกลางประกอบด้วยเซลล์ประสาททั้งหมดที่อยู่นอกระบบประสาทกลาง ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นระบบประสาทกาย (somatic nervous system) และระบบประสาทอิสระ หรือ เอเอ็นเอส (autonomic nervous system) 
ระบบประสาทกายประกอบด้วยเซลล์ประสาทนำเข้า (afferent neuron) ที่ส่งข้อมูลการรับความรู้สึกจากอวัยวะรับความรู้สึกมายังสมองและไขสันหลัง และเซลล์ประสาทนำออกที่ขนส่งข้อมูลสั่งการออกไปยังกล้ามเนื้อหรืออวัยวะที่ตอบสนองอื่นๆ ระบบประสาทอิสระแบ่งออกได้เป็น 2 ส่วน คือ ระบบประสาทซิมพาเทติก (sympathetic nervous system) ซึ่งเป็นชุดของเส้นประสาทที่กระตุ้นการตอบสนองแบบ สู้หรือหนี ("fight-or-flight" response) ส่วนระบบประสาทพาราซิมพาเทติก (parasympathetic nervous system) ตรงกันข้ามกันคือเตรียมความพร้อมร่างกายให้พักผ่อนและเก็บพลังงานเอาไว้

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Neuroanatomy, an annual journal of clinical neuroanatomy
 Neuroanatomy Bookshelf Essentials 
 Mouse, Rat, Primate and Human Brain Atlases (UCLA Center for Computational Biology) 
 brainmaps.org: High-Resolution Neuroanatomically-Annotated Brain Atlases
 BrainInfo for Neuroanatomy 
 High quality neuroanatomical visual glossary with several hundred entries
 Brain Gene Expression Map , mouse gene expression neuroanatomical resource from St. Jude Children's Research Hospital
 Brain Architecture Management System , several atlases of brain anatomy
 White Matter Atlas, Diffusion Tensor Imaging Atlas of the Brain's White Matter Tracts
# โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์
โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์  เกิดเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1663 ที่เมืองซังคท์มาร์กาเรเทิน (St. Margarethen) ในบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตายเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1726 ที่เมืองบัมแบร์ค โยฮันเป็นลูกชายคนหนึ่งในเจ็ดคนของเกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Georg Dientzenhofer) และอันนา ทันเนอร์ (Anna Thanner)

 ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์ 
thumb|right|270px|อาสนวิหารฟุลดา
ตระกูลดีนท์เซินโฮเฟอร์มีความสำคัญในแขนงสถาปัตยกรรมแบบบาโรกทั้งในเยอรมนีและโบฮีเมีย (ปัจจุบันอยู่ในเช็กเกีย) พี่น้องที่เป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียงด้วยกันก็มี:
 เกออร์ค ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (ค.ศ. 1643 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1689)
 ว็อล์ฟกัง ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Wolfgang Dientzenhofer; 16 มีนาคม ค.ศ. 1648 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1706)
 คริสท็อฟ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Christoph Dientzenhofer; 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1665 – 20 มิถุนายน ค.ศ. 1722)
 เลอ็อนฮาร์ท ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Leonhard Dientzenhofer; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1660 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1707)
นอกจากนั้นก็ยังมี:
 ยุสทุส ไฮน์ริช ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Justus Heinrich Dientzenhofer; 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1702 – 4 ธันวาคม 1744) – ลูกของโยฮัน
 คีลีอาน อิกนาทซ์ ดีนท์เซินโฮเฟอร์ (Kilian Ignaz Dientzenhofer; 1 กันยายน ค.ศ. 1689 – 18 ธันวาคม ค.ศ. 1751) – ลูกของคริสท็อฟ

 งานสถาปัตยกรรม 
thumb|right|270px|อารามบันทซ์
 อาสนวิหารฟุลดา (ค.ศ. 1704–1712)
 ปราสาทเมืองฟุลดา (, ค.ศ. 1707–1712)
 ปราสาทบีเบอร์ชไตน์ (, รัฐเฮ็สเซิน, ค.ศ. 1709)
 ปราสาทในเมืองไกซา 
 ปราสาทไวเซินชไตน์ (, เมืองพ็อมเมิร์สเฟ็ลเดิน, ค.ศ. 1711–1718)
 ปราสาทไรช์มันส์ดอร์ฟ (, ค.ศ. 1714–1719)
 ศาลาว่าการเมืองใหม่ (, เมืองบาทคิสซิงเงิน, ค.ศ. 1709)
 เบิททิงเงอร์เฮาส์ (, เมืองบัมแบร์ค, ค.ศ. 1708–1713)
 วังโรเทินฮาน (, เมืองบัมแบร์ค, ค.ศ. 1711–1718)
 วังบีบรา (, เมืองบัมแบร์ค, ค.ศ. 1714–1716)
 อารามฮ็อลทซ์ (, เมืองอุนเทอร์ฟรังเคิน) – ตัวอารามและอาคารอื่น ๆ 
 อารามบันทซ์  หลังจากเลอ็อนฮาร์ทเสียชีวิต (ค.ศ. 1695–1704) – ตัวอารามและอาคารอื่น ๆ 
 ปราสาทของเจ้าแห่งเลอเวินชไตน์-แวร์ทไฮม์ เมืองไคลน์ฮ็อยบัค ใช้ผังของหลุยส์ เรมี เดอ ลา ฟ็อส (Louis Remy de la Fosse)
 วัดซังคท์เว็นท์เซิล (, เมืองลิทเซินดอร์ฟ)
 ปราสาทโอเบอร์ชวัพพัค (, ใกล้เมืองคเน็ทซ์เกา)
 บูรณะชาเปลที่ไวทซ์แบร์ค (เมืองชตัฟเฟิลชไตน์, ค.ศ. 1718–1719)
 ปราสาทของบารอนแห่งฟรังเคินชไตน์ (เมืองอุลชตัท, ค.ศ. 1718–1725)
 ด้านหน้าน็อยมึนส์เทอร์ (, เมืองเวือทซ์บวร์ค, ค.ศ. 1711–1716)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 The art of persuasion - Baroque art in Central Europe
 โยฮัน ดีนท์เซินโฮเฟอร์ที่ arcINFORM 
 อารามในบาวาเรีย 
 วังบีบรา
# เอเรกิออน
เอเรกิออน (Eregion) คือชื่ออาณาจักรเอลฟ์ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในหนังสือ ซิลมาริลลิออน และ Unfinished Tales  ชื่อ 'เอเรกิออน' เป็นภาษาซินดาริน ซึ่งในภาษาเวสทรอนเรียกว่า ฮอลลิน (Hollin) เนื่องจากบริเวณนั้นมีต้นฮอลลี่อยู่มาก (ereg หมายถึง ต้นฮอลลี่ มีรากศัพท์จากคำว่า EREK- หมายถึงหนามแหลมคม)

อาณาจักรเอเรกิออนก่อตั้งขึ้นโดยเอลฟ์ชาวโนลดอร์ หลังจากแผ่นดินเบเลริอันด์ล่มจมลงสู่ใต้สมุทรเมื่อสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง ชาวโนลดอร์ที่หลงเหลือได้เดินทางข้ามเอเรียดอร์ และตั้งอาณาจักรแห่งนี้ขึ้นที่เชิงเทือกเขาฮิธายเกลียร์ ทางฟากตะวันตก ใกล้กับอาณาจักรมอเรียของเหล่าคนแคระ  เมืองหลวงของเอเรกิออนชื่อว่า โอสต์-อิน-เอดิล (Ost-in-Edhil) ได้ชื่อว่าเป็นเมืองหลวงแห่งรัตนากร เนื่องจากเป็นแหล่งชุมนุมของช่างอัญมณีฝีมือดีของชาวโนลดอร์จำนวนมาก

ในบันทึกงานประพันธ์ของโทลคีน ไม่มีส่วนใดระบุถึงกษัตริย์หรือผู้นำของชาวเอเรกิออน แต่อาจสันนิษฐานได้ว่า ผู้ปกครองเอเรกิออนน่าจะเป็น กาลาเดรียลกับเคเลบอร์น เนื่องจากกาลาเดรียลเป็นเชื้อพระวงศ์โนลดอร์ชั้นสูงเพียงคนเดียวที่เดินทางกลับมาจากอามันและยังมีชีวิตอยู่  หรือมิฉะนั้นก็อาจเป็น เคเลบริมบอร์ บุตรของคูรูฟิน หลานของเฟอานอร์ ซึ่งได้สืบทอดฝีมือช่างชั้นสูงมาจากเฟอานอร์ด้วย  งานศึกษาวรรณกรรมของโทลคีนทั่วไปเชื่อว่า ผู้ปกครองเอเรกิออนคือ เคเลบริมบอร์

ในยุคที่สอง เซารอนในร่างแปลง 'อันนาทาร์' ได้เข้ามาร่วมสมาคมกับเหล่าช่างแห่งโอสต์-อิน-เอดิล และได้สอนให้พวกเขาสร้าง แหวนแห่งอำนาจ ขึ้น พวกเอลฟ์สร้างแหวนแห่งอำนาจขึ้นครั้งแรกจำนวน 16 วง หลังจากนั้นเซารอนแอบกลับไปยังมอร์ดอร์ และสร้างแหวนเอกธำมรงค์ขึ้นจากไฟใต้พิภพที่โอโรดรูอิน  ระหว่างนั้น เคเลบริมบอร์ได้สร้างแหวนแห่งเอลฟ์ ขึ้นอีก 3 วง โดยที่เซารอนไม่ล่วงรู้

หลังจากเซารอนสร้างแหวนเอกสำเร็จ และสวมแหวนนั้น พวกเอลฟ์จึงได้รู้ว่าตัวตนที่แท้ของอันนาทาร์ คือใคร เคเลบริมบอร์รีบส่งแหวนเอลฟ์สามวงไปเสียให้พ้น ส่วนเซารอนก็ยกทัพออร์คมาโจมตีเอเรกิออนเพื่อแก้แค้นพวกเอลฟ์

สงครามเอเรกิออน
สงครามเอเรกิออนเกิดขึ้นเมื่อเซารอนยกทัพจากมอร์ดอร์มาโจมตีอาณาจักรเอเรกิออนเพื่อแก้แค้นพวกเอลฟ์ แต่ชาวเอเรกิออนล้วนเป็นช่างฝีมือ ไม่ใช่นักรบ พวกเขาจึงอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ คนแคระแห่งคาซัดดูมส่งทัพมาช่วยเหลือ แต่ก็ถูกเซารอนตีโต้อย่างหนักจนต้องถอยทัพกลับไปและปิดประตูตะวันตกเสีย

ทัพเอลฟ์ของกษัตริย์กิล-กาลัดจากลินดอน ส่งมาช่วย โดยมีเอลรอนด์ เป็นผู้นำทัพ แต่ไม่สามารถตีฝ่าวงล้อมทัพของมอร์ดอร์เข้าไปได้ จนเมื่อเคเลบอร์นนำชาวเอเรกิออนตีฝ่าออกมา เอลรอนด์จึงพาผู้คนทั้งหมดหนีไปยังหุบเขาอิมลาดริส ตั้งหลักป้องกันตัวอยู่ที่นั่นโดยทัพมอร์ดอร์ไม่สามารถบุกเข้าไปได้

เคเลบริมบอร์เสียชีวิตในการศึกครั้งนี้ เมื่อทัพหนุนของเซารอนยกตามขึ้นมา ทัพมนุษย์ชาวนูเมนอร์ก็ยกมาช่วย โดยเดินทางขึ้นมาจากทางใต้ ตีกระหนาบทัพมอร์ดอร์โดยมีทัพของเอลรอนด์ตีกระหนาบทางด้านเหนือ ทำให้เซารอนพ่ายแพ้ในสงครามคราวนี้ แต่เมืองเอเรกิออนก็เสียหายหนักจนไม่สามารถฟื้นฟูได้อีกแล้ว

ชาวโนลดอร์ในเอเรกิออนแยกย้ายกันไปลี้ภัยอยู่ที่ลินดอน ที่อิมลาดริส (ริเวนเดลล์) และที่ลอธลอริเอน
# ซาไลวาบาสตาดส์
ซาไลวาบาสตาดส์  เป็นวงดนตรีแนวป็อป/ร็อก/อินดี้ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548 สมาชิกประกอบไปด้วย มหาสมุทร บุณยรักษ์ (จีน) (ร้องนำ, กีต้าร์), ปวินท์ ประกอบสันติสุข (เป็ก) (ร้องนำ, กีต้าร์) และชายยุทธ ยุทธวรเดชกุล (เอิร์ท) (เบส) มีผลงานอัลบั้มแรกชื่อ Saliva Bastards ในปี พ.ศ. 2549

 ผลงาน 
 อัลบั้มเพลง 

 ผลงานอื่น ๆ 
 เพลง หมอกหรือควัน จากอัลบั้ม Sanamluang Connects
# หมอลำกลอน
หมอลำกลอน เป็นการแสดงศิลปะพื้นบ้านของชาวอิสาน เริ่มมีมานานแล้วเท่าใดไม่ปรากฏหลักฐาน ทราบเพียงแต่ว่าเป็นศิลปะที่แทรกซึมอยู่ในสายเลือดของชาวอิสาน เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของพวกเขา นักแสดงจะมีชื่อเรียกกันว่า "หมอลำ" คำว่า"หมอ" ก็แปลว่าผู้เชี่ยวชาญทางใดทางหนึ่ง คำว่าก็หมอกลอน คือหมอกวีที่ชำนาญการขับร้องลำนำ คำบท คำกลอนนั่นเอง 

เพลงหมอลำกลอน มีไว้เพื่อให้ชาวบ้านได้นำมาร้องมารำในยามมีงานบุญต่าง ๆ ในหมู่บ้าน หรือในงานวัด ทั้งงานสุขและงานทุกข์ ชาวบ้านก็จะนำเอาหมอลำกลอนมาเล่นกันให้สนุกสนาน โดยเฉพาะในช่วงหลังฤดูกาลเก็บเกี่ยวข้าว โดยมักนำเอาเรื่องราวในวรรณคดี นิทานพื้นเมืองความเป็นอยู่หรือสภาพของสังคม ตลอดจนเหตุการณ์ทั่วไป มาแต่งเป็นเรื่องราวเพื่อขับร้องเพื่อให้ผู้ฟังได้เกิดความเข้าใจและบันเทิง
# อาจยังไม่สาย
อาจยังไม่สาย เป็นสตูดิโออัลบั้มเต็มชุดแรกของ สควีซ แอนิมอล วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ภายใต้สังกัดสไปซีดิสก์ โดยมี "โต้ง-มณเฑียร แก้วกำเนิด" หรือ Save Da Last Piece มือกีตาร์วงพีโอพี มาเป็นโปรดิวเซอร์ในอัลบั้มชุดนี้

 รายชื่อเพลง 
ทุกเพลง แต่งคำร้อง และ ทำนอง โดย วิน ศิริวงศ์ 
 Suffocated Intro   
 ครึ่งสายตา Half an eye sight
 จะรักดีไหม Undeniable
 ฉันไม่เหงา I'm not lonely 
 รักไม่หลอก Love never lie
 ไม่มองกลับหลัง Not looking back
 ทำไงดี Tum ngai dee (คำร้อง และ ทำนอง โดย ประชาธิป มุสิกพงษ์)
 นางในฝัน Nang Nai Fun
 อีกสักครั้ง Another day
 อาจยังไม่สาย It ain't to late
 Materialistic    
 Let's Cry    
 เริ่มใหม่ Restart
 อาย Shy (คำร้อง และ ทำนอง โดย ประชาธิป มุสิกพงษ์)
 Suffocated Outtro

 รายละเอียดอัลบั้ม 
 อำนวยการผลิต - พิชัย จิราธิวัฒน์
 โปรดิวเซอร์ - มณเฑียร แก้วกำเนิด 
 โค-โปรดิวเซอร์ - Sqweez Animal 

 นักดนตรี 
 ร้องนำ - วิน ศิริวงศ์ (ยกเว้นเพลง "ทำไงดี" และ "อาย" โดย ประชาธิป มุสิกพงษ์)
 กีตาร์ - ประชาธิป มุสิกพงษ์ 
 เบส และ ดับเบิลเบส - ณัฐนันท์ สังขะทรัพย์, อาณัติ ทองก้อน, ประชาธิป มุสิกพงษ์ 
 คีย์บอร์ด - สมิทธิ์ ปุญญะยันต์ 
 กลอง - มาตรชัย มะกรูดทอง 
 ปรับแต่งเสียงกลอง - สุธิติ ไชยสมุทร 
 โปรแกรม และ ซินธิไซเซอร์ - ประชาธิป มุสิกพงษ์, มณเฑียร แก้วกำเนิด 

 อื่น ๆ 
 บันทึกเสียงที่ Sexy Pink Studio โดย อาจอำพล จันทวุฒิ 
 ผสมเสียงที่ Kangaroo Studio โดย วรายุทธ ประชาพิพัฒ 
 ทำต้นฉบับที่ West Side Studio / BKK โดย Wooddy Pornpitaksuk 
 ออกแบบ และ กำกับศิลป์ - บริษัท 'Ductstore the Design Guru จำกัด
 ถ่ายภาพ - กรกฤช เจียรพินิจนันท์
 ปรับแต่งภาพ - บริษัท 'Ductstore the Design Guru จำกัด, บริษัท Visionary Group จำกัด

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 http://www.facebook.com/sqweez.animal
 http://www.siamzone.com/music/n/1864/
 ปกอัลบั้ม "อาจยังไม่สาย"
# คู่แรด
คู่แรด  เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2550 กำกับโดย นพรัตน์ พุทธรัตนมณี นำแสดงโดย หม่ำ จ๊กมก, เซกิ โอเซกิ, บุศริน หยกพรายพันธ์, ปราปต์ปฎล สุวรรณบาง, ทองขาว ภัทรโชคชัย, เกริก ชิลเลอร์, มอริส เค, อรนภา กฤษฎี, ยุทธนา ลอพันธ์ไพบูลย์, วสันต์ อุตตมะโยธิน, สมเกียรติ จันทร์พราหมณ์คู่แรด siamzone.com

 เรื่องย่อ 
เซกิ นายตำรวจญี่ปุ่นเดินทางสืบหาฆาตกรโหด ซึ่งสังหารเหยื่อเป็นจำนวนมากในประเทศไทย ฆาตกรรายนี้จะตามล่าเฉพาะกะเทยเท่านั้น โดยมีพยานที่สามารถชี้ตัวฆาตกรผู้นี้ได้คือ ลิลลี่  (แสดงโดยหม่ำ จ๊กมก) และหนึ่งในผู้ที่ถูกฆาตกรรายนี้ฆ่าก็คือ แองจี้ (สมเกียรติ จันทร์พราหมณ์) ซึ่งเป็นเพื่อนรักของลิลลี่

ลิลลี่สามารถใช้เส้นสายจากที่บ้าน ไปเข้าทำงานในคลับคาบาเร่ต์แห่งหนึ่งได้ โดยเซกิทำหน้าที่ปกป้องเธอ แต่เมื่อเกิดการไล่ล่าขึ้นในแหล่งซ่อนตัวของเธอ เซกิเริ่มตระหนักได้ว่าลิลลี่ไม่ได้อ่อนแออย่างกะเทยทั่วไป ลิลลี่สามารถเตะ ต่อย และหลบเลี่ยงจากการถูกรุมได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว

ต่อมาลิลลี่ตัดสินใจกลับไปหากลุ่มเพื่อนฝูงเหมือนเดิม แล้วเซกิกับลิลลี่ก็มีเหตุให้ไปรู้ว่า มีการแอบลอบวางระเบิดอยู่ใต้เวทีการแสดงในงานประกวดกะเทยประจำปี  ในที่ทำงานของเธอ และเป็นวันที่ฆาตกรโหดกำลังจะกระทำการล่าเหยื่อรายต่อไป

 นักแสดง 

 เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา ... ลิลลี่ (สุรินทร์ ผ่องอินทรีย์)
 เซกิ โอเซกิ ... เซกิ
 บุศริน หยกพรายพันธ์ ... หมวดแพท
 ปราปต์ปฎล สุวรรณบาง ... เคน ซาคาโมโตะ
 ทองขาว ภัทรโชคชัย ... หมวดหิน
 เกริก ชิลเลอร์ ... เจ๊ตือ
 มอริส เค ... เลขาฯ หอย
 อรนภา กฤษฎี ... ม้าเถิง
 ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ ... ศักดิ์สปาต้า
 วสันต์ อุตตมะโยธิน ... เจ๊โหน่ง
 สมเกียรติ จันทร์พราหมณ์ ... แองจี้
 สายเชีย วงศ์วิโรจน์ ... ใบ้
 พิพัฒน์ พึ่งทรัพย์ ... ไข่มุก ซุปตาร์

 ดารารับเชิญ  
 คุณฟู ไดอิจิ ... ท่านตำรวจญี่ปุ่น
 บรรจง บุษราคัมวงษ์ ... เสี่ยค่ายมวย
 โน้ต เชิญยิ้ม ... พ่อของลิลลี่
 ถั่วแระ เชิญยิ้ม ... ตำรวจที่สเก็ตภาพ
 ปริญญา เจริญผล ... น้องตุ้ม (นักมวย)
 อาภาภรณ์ ทรงเผ่า ... แป๋ม
 จ๋องแจ๋ง เชิญยิ้ม ... พี่แจ๋ง
 ตุ้มเม้ง เถิดเทิง ... ลูกน้องพี่แจ๋ง
 สริญญา บาโรส ... กุลสตรี
 ชัยพจน์ สุวรรณรักษ์ ... สารวัตรตำรวจ
 เอกวีร์ พงศ์สร้อยเพ็ชร ... สารวัตรตำรวจ
 สหัสวรรษ ชอบชิงชัย ... มือปืนที่ส่งมาเก็บ ลิลลี่
 ดำรงค์ ต่ายทอง ... โฆษกเวทีมวย
 อภิเดช ศิษย์หิรัญ ... ครูทีเด็ด
 สำราญศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ... ครูซ้อมมวย

 การตอบรับ 
ในนิตยสาร ฟิล์มแมกซ์ มีนักวิจารณ์ร่วมให้ดาว "คู่แรด" ทั้งหมด 6 คน รวม 7 ดาว เฉลี่ยเท่ากับ 1.16 ดาว (จากคะแนนเต็ม 4 ดาว) คอลัมน์วิจารณ์ นิตยสารฟิล์มแมกซ์ เดือนกันยายน 2550 หน้า 140
# ดนตรีนิวเอจ
ดนตรีนิวเอจ   หากแปลตามตัวก็หมายถึง ดนตรียุคใหม่ เป็นแนวดนตรีชนิดหนึ่งมีจุดเริ่มต้นจากงานความหลากหลายของนักดนตรียุโรปและอเมริกันในทศวรรษที่ 60 ที่ทำเพลงอีเลกโทรนิกและอคูสติก โดยทั่วไปมีลักษณะการใช้เครื่องดนตรีพื้นฐานและความซ้ำของเมโลดี้ในธรรมชาติ การบันทึกเสียงจากธรรมชาติก็มีการนำมาใช้ในเพลง ดนตรีนิวเอจมีดนตรีที่ให้ความผ่อนคลาย แรงบันดาลใจ และมักใช้กับกิจกรรมต่าง ๆ อย่างเช่น โยคะ การนวด การทำสมาธิ การอ่านหนังสือ และการบริหารความเครียดLehrer, Paul M.; David H. (FRW) Barlow, Robert L. Woolfolk, Wesley E. Sime (2007). Principles and Practice of Stress Management, Third Edition, p46-47. ISBN 1-59385-000-X.  ที่จะสร้างบรรยากาศไม่ว่าจะที่บ้านหรือสถานที่ต่าง ๆ

ลักษณะของดนตรีนิวเอจมักผสมระหว่างเสียงเอฟเฟกหรือเสียงจากธรรมชาติ รวมกับเพลงอีเลกโทรนิกและเครื่องดนตรี อาศัยโครงของดนตรีหนุนไว้ อย่างเช่น ฟลุต เปียโน อคูสติกกีตาร์ และอาจรวมถึงเครื่องดนตรีตะวันออก ซึ่งในบางเพลงอาจมีการร้องลำนำในภาษาสันสกฤต ทิเบต หรือการสวดของคนพื้นถิ่นในทวีปอเมริกาเหนือ เป็นต้น หรือในบางครั้งก็มีการเขียนเนื้อร้องที่อิงมาจากเทพนิยายอย่างตำนานเคลติก เป็นต้น สำหรับเพลงที่มีความยาวมากกว่า 20 นาทีในเพลงประเภทนี้ไม่ใช่สิ่งที่แปลกอะไร และในบางครั้งลักษณะของเพลงแบบนี้ก็มีการเปรียบได้ว่าดนตรีแอมเบียนต์ (ambient music) เพื่อใช้เปิดในสถานที่สาธารณะ

ในช่วงทศวรรษที่ 80 ดนตรีนิวเอจได้รับความนิยมทางสถานีวิทยุทั่วไป
# เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ
เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ   เป็นคำขวัญประจำชาติของประเทศฝรั่งเศส

 ประวัติ 
ในยุคสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศสได้เกิดคำขวัญขึ้นมาว่า "เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ หรือความตาย" (Liberté, Égalité, Fraternité, ou la Mort!) แต่หลังจากนั้นในสมัยจักรวรรดิฝรั่งเศสและการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง คำขวัญดังกล่าวก็ได้ถูกลืมหายไปจนกระทั่งปี พ.ศ. 2391 ปีแอร์ เลอรูซ์ได้นำคำขวัญกลับคืนมาใช้อีกครั้งหนึ่ง และนายกเทศมนตรีนครปารีสได้เขียนคำขวัญดังกล่าวบนกำแพงเมือง จนกระทั่งสมัยสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ที่คำขวัญนี้ได้กลายเป็นคำขวัญอย่างเป็นทางการ

ในระหว่างการบุกประเทศฝรั่งเศสของเยอรมนีในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 คำขวัญได้ถูกแทนโดย "งาน ครอบครัว ปิตุภูมิ" (Travail, famille, patrie) โดยฟิลิป เปแตง หัวหน้ารัฐบาลวิชีฝรั่งเศสโดยการสนับสนุนของนาซีเยอรมนี อย่างไรก็ตามคำขวัญใหม่นี้ได้ถูกล้อเลียนเป็น "แสวงโชค อดอยาก ลาดตระเวน" (Trouvailles, famine, patrouilles) ซึ่งเป็นการสะท้อนชีวิตความเป็นอยู่ในสมัยวิชีฝรั่งเศสที่มีความขาดแคลนและความยากลำบากในการดำรงชีวิต

ปัจจุบันประเทศฝรั่งเศสได้ใช้คำขวัญว่า "เสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ" (Liberté, Égalité, Fraternité) เป็นคำขวัญประจำชาติซึ่งก็ได้บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญฝรั่งเศสปี 2489 และ 2501
right|thumb|250px|ช่องกลางของคานประตูโบสถ์มีคำขวัญประจำชาติ ซึ่งได้ใส่ไว้ในปี พ.ศ. 2448 ตามกฎหมายแยกรัฐออกจากศาสนาของประเทศฝรั่งเศส

 เสรีภาพ 
เสรีภาพ (Liberté) คือการเน้นในเสรีภาพของบุคคล หรือ ปัจเจกชนนิยม และได้ขยายไปในเรื่องเสรีภาพในด้านความคิด ความเชื่อทางศาสนา การศึกษาหาความรู้ การพิมพ์และเผยแพร่ข่าวสาร รวมทั้งเสรีภาพในทางการเมือง

 เสมอภาค 
เสมอภาค (Égalité) คือความเท่าเทียมกันตามกฎหมายของปัจเจกชน ความเสมอภาคขึ้นอยู่กับหลักความเที่ยงธรรม ความเท่าเทียมกันในเรื่องสิทธิและหน้าที่ เช่น ความเท่าเทียมในด้านการเสียภาษี และสิทธิในการออกเสียงเลือกตั้ง

 ภราดรภาพ 
ภราดรภาพ (Fraternité) คือความเป็นพี่เป็นน้องกัน มนุษย์ทุกคนจะต้องมีความเท่าเทียมกันและปฏิบัติต่อกันดุจพี่น้อง ความเป็นพี่เป็นน้อง เป็นสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้มนุษย์ คือ การไม่เน้นผิวพรรณ หรือ เผ่าพันธุ์
# บลูส์ (ร็อคแมน)
บลูส์ (ภาษาอังกฤษ: Blues , Protoman) เป็นตัวละครจากซีรีส์ร็อคแมนคลาสสิกมีลักษณะเด่นคือมีผ้าพันคอสีเหลืองเป็นหุ่นยนต์ตัวแรกของดร.โทมัส ไรท์โดยตัวต้นแบบของบลูส์คือสไนเปอร์ โจซึ่งเป็นหุ่นยนต์ตำรวจ

 ประวัติ 
บลูส์เป็นหุ่นยนต์ต่อสู้หมายเลข 000 ของดร.ไลท์ซึ่งเป็นหุ่นยนต์ตัวแรกแต่ด้วยนิสัยของบลูส์ที่ชอบสันโดดทำให้บลูส์ได้หายสาบสูญ เต่ก็ไม่ได้ไปเป็นพวกไวลี่ ยังคงเป็นผู้มีคุณธรรมอยู่ บ่อยครั้งที่จะเป็นผู้ที่ออกมาช่วยร็อคบ้าง ท้าสู้บ้าง เป็นครั้งคราว
# รัช
รัช เป็นตัวละครในร็อคแมนโดยส่วนมากจะเป็นผู้ช่วยร็อคแมนเป็นประจำ

 ร็อคแมน 
รัช คือสุนัขหุ่นยนต์ที่ดร.ไลท์สร้างขึ้นเพื่อช่วยร็อก
รัช สามารถเปลี่ยนเป็น เจ็ทรัช ช่วยในการบิน สปริงรัช ในการกระโดด ขับเคลื่อนในน้ำ และช่วยขุดเอาไอเท็มในภาค7ได้
รัชสามารถรวมร่างกับร็อก (ในภาค7) ทำให้บินได้ช่วงหนึ่งและชาร์จช็อตยิงหมัดออกไปได้ แลกกับการสไลด์ไม่ได้
 ร็อคแมนเอ็กเซ่
# ระบบกึ่งประธานาธิบดี
สาธารณรัฐกึ่งประธานาธิบดี , ระบบกึ่งประธานาธิบดี , ระบบบริหารคู่ , ระบบกึ่งประธานาธิบดีกึ่งรัฐสภา หรือ ระบบกึ่งรัฐสภากึ่งประธานาธิบดี เป็นระบอบการปกครองแบบหนึ่งที่ประธานาธิบดีเป็นประมุขของรัฐ และหัวหน้าฝ่ายบริหาร โดยมีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล ระบบกึ่งประธานาธิบดีมีต้นกำเนิดในฝรั่งเศส

 ประวัติของระบบกึ่งประธานาธิบดี 
ระบอบกึ่งประธานาธิบดีนั้นเกิดขึ้นครั้งแรก ณ  ประเทศฝรั่งเศส โดยมี เป็น ทั้งนี้เพราะไม่ว่าผู้ใดจะมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ก็ทำให้เกิดความวุ่นวาย มีข้อขัดแย้งมากและต้องยุบสภาบ่อย รัฐบาลหรือรัฐสภาต้องออกจากตำแหน่งและมีการเลือกตั้งใหม่อยู่บ่อยครั้ง ทำให้เสียงบประมาณ ดังนั้นนักรัฐศาสตร์และนักนิติศาสตร์ของจึงได้พัฒนารูปแบบการปกครองโดยผสมผสานกันระหว่างระบอบรัฐสภาและระบอบประธานาธิบดี ทั้งนี้ได้มีการบัญญัติไว้ใน และมีการแก้ไขในปี  อีกด้วย

 หลักการปกครอง 

 อำนาจบริหาร 

อำนาจบริหาร ประธานาธิบดีมีอำนาจในการบริหารสูงสุด และเป็นผู้แต่งตั้งนายกรัฐมนตรี โดยที่นายกรัฐมนตรีจะต้องเสนอรายชื่อรัฐมนตรีในคณะรัฐมนตรี และประธานาธิบดีจะลงนามอนุมัติ ประธานาธิบดีจึงเป็นประมุขแห่งรัฐและหัวหน้าอำนาจบริหาร ส่วนนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล

 อำนาจนิติบัญญัติ 

อำนาจนิติบัญญัติ รัฐสภา (สภาผู้แทนราษฎร (สภาล่าง) และวุฒิสภา (สภาสูง) เป็นผู้ใช้อำนาจและยังทำหน้าที่ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของรัฐบาลให้เป็นไปตามที่เสนอไว้ต่อสภา ทั้งยังมีอำนาจลงมติไม่ไว้วางใจคณะรัฐบาลด้วย แต่ขณะเดียวกันประธานาธิบดีก็มีอำนาจยุบสภาผู้แทนราษฎรได้เช่นกัน

 อำนาจตุลาการ 

อำนาจตุลาการ ศาลมีอำนาจตุลาการและแยกเป็นอิสระจากอำนาจทุกฝ่าย

 รายชื่อประเทศที่ปกครองแบบระบบกึ่งประธานาธิบดี 

 ระบบประธานาธิบดี-รัฐสภา 

 ระบบนายกรัฐมนตรี-ประธานาธิบดี