wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์
ภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่รวมพื้นที่เทศมณฑลของยอร์กเชอร์เกือบทั้งหมด รวมทั้งส่วนหนึ่งของทางเหนือของลิงคอล์นเชอร์ที่ระหว่าง ค.ศ. 1974 ถึง ค.ศ. 1996 เป็นส่วนหนึ่งของฮัมเบอร์ไซด์ ภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์มีเนื้อที่ 15,420 ตารางกิโลเมตรและในปี ค.ศ. 2006 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 5,142,400 คน โดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 328 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร

มณฑลในภาคยอร์กเชอร์และฮัมเบอร์ประกอบไปด้วยเซาท์ยอร์กเชอร์, เวสต์ยอร์กเชอร์, นอร์ทยอร์กเชอร์, อีสต์ไรดิงออฟยอร์กเชอร์ และลิงคอล์นเชอร์
# ปลาฉลามเสือดาว (Stegostoma fasciatum)
ปลาฉลามเสือดาว  ปลาฉลามชนิดหนึ่งที่ไม่มีอันตรายต่อมนุษย์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Stegostoma fasciatum อยู่ในวงศ์ Stegostomatidae และถือเป็นปลาชนิดเดียวที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุล Stegostomaจาก itis.gov

ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาที่มีครีบหางยาวมาก มีส่วนหัวมนกลมสั้นทู่ พื้นลำตัวสีเหลืองสลับลายจุดสีดำคล้ายลายของเสือดาว ยกเว้นส่วนหัวและหาง จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาไทย (ในขณะที่  ในภาษาอังกฤษหมายถึงฉลามชนิด Triakis semifasciata) เมื่อยังเล็กอยู่ ลายบนลำตัวจะเป็นสีน้ำตาลดำคาดขาว คล้ายลายของม้าลาย บนลำตัวมีสันเป็นเหลี่ยมด้านละสองสัน ผิวหนังหยาบเป็นเม็ด ขนาดเมื่อโตเต็มที่ยาวได้ประมาณ 3 เมตร

ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาที่มีไม่มีฟันแหลมคมเหมือนปลาฉลามชนิดอื่น ๆ มีอุปนิสัยชอบนอนอยู่นิ่ง ๆ บนพื้นทรายและแนวปะการังใต้ทะเล ในความลึกตั้งแต่ 5–30 เมตร โดยพบในน่านน้ำเขตร้อนของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกและมหาสมุทรอินเดีย โดยใช้เวลาในช่วงกลางวันนอน กลางคืนออกหากิน อาหารได้แก่ สัตว์มีกระดองและสัตว์น้ำขนาดเล็กกว่า เมื่อถูกรบกวนจะว่ายหนีไป โดยใช้อวัยวะคล้ายหนวดที่อยู่รอบ ๆ ปลายส่วนหัวซึ่งเป็นอวัยวะใช้รับสัมผัสในการนำทางและหาอาหารJurassic Shark, รายการสารคดีทาง TTV 1: วันพฤหัสบดีที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2555 

ปลาฉลามเสือดาวเป็นปลาฉลามที่ออกลูกเป็นไข่ โดยจะวางไข่ในเขตน้ำตื้น ลูกปลาขนาดเล็กอาจจะเข้าไปอยู่ในบริเวณน้ำกร่อยหรือน้ำจืด แถบป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำได้ เมื่อโตขึ้นจึงค่อยย้ายลงสู่ทะเลลึก ดังนั้นลูกปลาขนาดเล็กจึงมักติดเบ็ดหรืออวนของชาวประมงอยู่บ่อย ๆ ซึ่งในทางประมงแล้ว ปลาฉลามชนิดนี้ไม่จัดว่าเป็นปลาที่ใช้ในการบริโภคแต่อย่างใดดำน้ำกับฉลามเสือดาว/วินิจ รังผึ้ง จากผู้จัดการออนไลน์

นอกจากนี้แล้วยังเป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม และมักพบเลี้ยงในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำต่าง ๆ ทั่วโลก

 รูปภาพ
# ยอร์ก
ยอร์ก  เป็นนครที่ยังมีกำแพงเมืองโบราณล้อมรอบที่ตั้งอยู่ในนอร์ธยอร์กเชอร์ในภูมิภาคยอร์กเชอร์และแม่น้ำฮ้มเบอร์ของอังกฤษ นครยอร์กตั้งอยู่ในบริเวณที่แม่น้ำอูสและแม่น้ำฟอสส์

ยอร์กเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และมีบทบาทมาเกือบตลอด 2,000 ปีที่ก่อตั้งมา เมืองยอร์กก่อตั้งเป็นเมืองป้อมปราการเอบอราคุม (Eboracum) ในปี ค.ศ. 71 โดยโรมัน และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของบริทาเนียน้อย (Britannia Inferior) ระหว่างสมัยโรมันบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เช่นจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชมีส่วนเกี่ยวข้องกับเมือง จักรวรรดิโรมันทั้งหมดปกครองจากยอร์กเป็นเวลาสองปีโดยจักรพรรดิเซปตีมิอุส เซเวรุส (Septimius Severus)

หลังจากชาวแองเกิลส์เข้ามาตั้งถิ่นฐานยอร์กก็ได้รับชื่อใหม่เป็น “Eoferwic” ของราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรีย เมื่อชนไวกิงเข้ายึดเมืองในปี ค.ศ. 866 ก็เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นจอร์วิกของราชอาณาจักรจอร์วิก (Jórvík) ที่มีอาณาบริเวณครอบคลุมทางบริเวณตอนเหนือของอังกฤษเกือบทั้งหมด จนกระทั่งราว ค.ศ. 1000 เมืองจึงมารู้จักกันในชื่อ “ยอร์ก”

ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 มีพระราชประสงค์ที่จะตั้งยอร์คเป็นเมืองหลวงของอังกฤษแต่ก่อนที่จะสำเร็จพระองค์ก็ทรงถูกถอดจากการเป็นพระมหากษัตริย์เสียก่อน หลังจากสงครามดอกกุหลาบ ยอร์คก็กลายเป็นที่ตั้งของสภาแห่งภาคเหนือ (Council of the North) และมีฐานะที่ยอมรับกันว่าเป็นเมืองหลวงของภาคเหนือ จนกระทั่งหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์เท่านั้นที่ความสำคัญทางการเมืองของยอร์คเริ่มลดถอยลง ภาคยอร์กเป็นหนึ่งในภาคคริสตจักรในคริสตจักรแห่งอังกฤษเช่นเดียวกับภาคแคนเทอร์เบอรี

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 คำว่า “นครยอร์ก” หมายถึงบริเวณที่รวมทั้งบริเวณรอบนอกออกไปจากเขตตัวเมืองเก่า บริเวณปริมณฑลยอร์กมีประชากรด้วยกันราว 137,505 คน แต่เมื่อรวมทั้งรอบนอกแล้วก็มีด้วยกัน 193,300 คน

 ระเบียงภาพ
# นานา คอนาดู
นานา คอนาดู (Nana Konadu) หรือ นานา ยอว์ คอนาดู เยบัวห์ นักมวยสากลชาวกานา เกิดเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 ที่ ประเทศกานา สถิติการชก 47 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 32) เสมอ 1 แพ้ 5

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์แอฟริกาตะวันตกรุ่นฟลายเวท (2528 – 2529)
 แชมป์แอฟริการุ่นฟลายเวท
 ชิง 13 ธันวาคม 2529 ชนะน็อค สตีฟ มูโชกี ยก 12 ที่ กานา
 แชมป์เครือจักรภพอังกฤษรุ่นฟลายเวท
 ชิง 10 ตุลาคม 2530 ชนะน็อค อัลเบิร์ต มูซันกาบาลา ยก 6 ที่ กานา
 แชมป์แอฟริการุ่นแบนตั้มเวท
 ชิง 10 ธันวาคม 2531 ชนะน็อค มูเก มูเกนเก ยก 1 ที่ กานา
 แชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC
 ชิง 11 มีนาคม 2532 ชนะคะแนน ซีซาร์ โปลันโก ที่ กานา
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 26 พฤษภาคม 2532 ชนะน็อค ปาร์ค ยองแด ยก 2 ที่ สิงคโปร์
 แชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC
 ชิง 7 พฤศจิกายน 2532 ชนะคะแนน ฆิลเบร์โต โรมัน ที่ เม็กซิโก
 เสียแชมป์ 20 มกราคม 2530 แพ้น็อค มุน ซ็อง-กิล ยก 9 ที่ เกาหลีใต้
 แชมป์ WBC FECARBOX รุ่นแบนตั้มเวท
 ชิง 27 พฤษภาคม 2538 ชนะน็อค อับราฮัม ทอร์เรส ยก 6 ที่ สหรัฐ
 แชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวท WBA
 ชิง 28 มกราคม 2539 ชนะทีเคโอ วีรพล นครหลวงโปรโมชั่น ยก 2 ที่ กาญจนบุรี
 เสียแชมป์ 27 ตุลาคม 2539 แพ้คะแนนโดยเทคนิค ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ ยก 10 ที่ อุตรดิษถ์
 แชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวท WBA
 ชิง 21 มิถุนายน 2540 ชนะทีเคโอ ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ ยก 7 ที่ สหรัฐ
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1 21 กุมภาพันธ์ 2541 ชนะน็อค อาบราอัม ตอร์เรส ยก 2 ที่ อาร์เจนตินา
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 30 พฤษภาคม 2541 ชนะฟาล์ว ฮูลิโอ ซี อัลฟาโร ยก 8 ที่ สหรัฐ
 เสียแชมป์ 5 ธันวาคม 2541 แพ้คะแนน จอห์นนี่ ทาเปีย ที่ สหรัฐ
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 16 มีนาคม 2534 แพ้ทีเคโอ มุน ซ็อง-กิล ยก 4 ที่ สเปน
 ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 12 พฤษภาคม 2544 แพ้น็อค ดาเนียล ซีดา ยก 9 ที่ สหรัฐ
# เวสต์มิดแลนส์ (ภาค)
ภาคมิดแลนส์ตะวันตกของอังกฤษ หรือ ภาคเวสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนกลางทางตะวันตกที่เรียกกันว่า “มิดแลนส์” รวมทั้งเบอร์มิงแฮมซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นลำดับสองของสหราชอาณาจักร นอกจากนั้นก็ยังมีการรวมกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตก (West Midlands conurbation) ที่รวมทั้งวุลเวอร์แฮมป์ตัน, ดัดลีย์, โซลิฮัลล์, วอลซาลล์ และเวสต์บรอมมิช รวมทั้งคอเวนทรีที่ตั้งอยู่ในมณฑลเวสต์มิดแลนด์แต่แยกจากกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตกโดยแนวไม้ (green belt) ที่ยาวหลายกิโลเมตร

ลักษณะทางภูมิศาตร์ในบริเวณนี้ก็แตกต่างกันไป ตั้งแต่บริเวณชุมชนใหญ่ของกลุ่มเมืองมิดแลนส์ตะวันตกไปจนถึงบริเวณที่มีประชากรเพียงเบาบางใกลออกไปของมลฑลชร็อพเชอร์และเฮริฟอร์ดเชอร์ที่ติดกับเวลส์ โดยมีแม่น้ำเซเวิร์น ซึ่งเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในสหราชอาณาจักร ไหลลดเลี้ยวในบริเวณตะวันออกเฉียงใต้ผ่านเมืองชรูสบรี, วุร์สเตอร์ และไอรอนบริดจ์กอร์จ (Ironbridge Gorge) ที่เป็นมรดกโลก รวมถึงเป็นที่เกิดของการปฏิวัติอุตสาหกรรม โดยมีสแตฟฟอร์ดเชอร์เป็นศูนย์กลางของกลุ่มเมืองอุตสาหกรรมการทำเครื่องถ้วยชามที่รวมทั้งสโตก-ออน-เทรนต์ และบริเวณสแตฟฟอร์ดเชอร์มัวร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ติดกับเขตแดนตะวันออกเฉียงใต้ของอุทยานแห่งชาติพีกดิสตริก (Peak District National Park) ไม่ไกลจากลีก  ในภูมิภาคนี้ยังเป็นที่ตั้งของเขตธรรมชาติงดงามดีเด่น 5 แห่ง นอกจากนี้ วอริกเชอร์ซึ่งเป็นมณฑลในภูมิภาคยังเป็นเมืองที่ตั้งของสแตรตเฟิร์ด-อะพอน-เอวอนที่เป็นเมืองเกิดของวิลเลียม เชกสเปียร์ กวีคนสำคัญ

“ภาคเวสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ” ไม่ใช่ “มณฑลเวสต์มิดแลนส์” ที่ครอบคลุมบริเวณที่มีประชาการหนาแน่นของภาคตั้งแต่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1974 ที่มาจากบางส่วนของสแตฟฟอร์ดเชอร์, วุร์สเตอร์เชอร์ และวอริกเชอร์ โดยมี 7 เขตมหานคร ได้แก่ เบอร์มิงแฮม, วุลเวอร์แฮมป์ตัน, ดัดลีย์, โซลิฮัลล์, วอลซาลล์, แซนเวลล์ และคอเวนทรี
# วิกฤตการณ์สละราชสมบัติของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8
วิกฤตการณ์สละราชสมบัติของพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8  เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจักรวรรดิอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 มีพระราชประสงค์จะทรงเสกสมรสกับวอลลิส ซิมป์ซัน หญิงชาวอเมริกันที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วถึงสองครั้ง ส่งผลให้เกิดข้อครหาว่าชอบด้วยรัฐธรรมนูญหรือไม่

พระราชประสงค์ดังกล่าว รัฐบาลอังกฤษและรัฐบาลประเทศราชต่างไม่เห็นชอบด้วย กับทั้งองค์กรทางศาสนา องค์กรทางกฎหมาย องค์กรทางการเมือง และองค์กรทางศีลธรรมต่างก็สนับสนุนความไม่เห็นด้วยของรัฐบาล เนื่องจากต่างก็เห็นว่าวอลลิสไม่สมควรจะขึ้นสู่ตำแหน่งพระมเหสี เพราะนางไม่ประสบความสำเร็จในการครองคู่เลย นอกจากนี้ การซุบซิบท่ามกลางกลุ่มผู้ทรงอำนาจก็ยังทำให้เกิดความเชื่อแพร่หลายกันต่อไปอีกว่า วอลลิสนั้นจะสมรสกับพระมหากษัตริย์เพราะประสงค์จะเข้าสู่พระราชวงศ์มียศถาบรรดาศักดิ์ มากกว่าเพราะมีความรักต่อพระองค์ อย่างไรก็ดี ถึงแม้จะมีการต่อต้านคัดค้านอย่างท่วมท้น พระเจ้าเอดเวิร์ดก็ทรงประกาศว่าทรงรักวอลลิส และไม่ว่ารัฐบาลจะเห็นชอบด้วยหรือไม่ก็จะทรงเสกสมรสกับนาง

การไม่ยอมรับวอลลิสอย่างกว้างขวางในสังคม ประกอบกับการที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่อาจทรงเพิกพระราชหฤทัยไปจากคนรักได้ ยังให้เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2479 พระเจ้าเอดเวิร์ดจึงทรงตัดสินพระทัยสละพระราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายอัลเบิร์ต พระอนุชา เสวยราชย์ต่อเป็นพระเจ้าจอร์จที่ 6 และทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น "เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งวินด์เซอร์" เมื่อทรงสละพระราชบัลลังก์แล้วก็ทรงเสกสมรสกับวอลลิสในปีถัดมา และทั้งสองครองรักกันตราบจนสิ้นพระชนม์และถึงแก่กรรมเป็นเวลาสามสิบห้าปี
# คาร์ไลล์
คาร์ไลล์  เป็นนครที่ตั้งอยู่ในนครคาร์ไลล์ (City of Carlisle) ที่ตั้งอยู่ในมณฑลคัมเบรียในภาคการปกครองตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ เมืองคาร์ไลล์ตั้งอยู่ตรงจุดที่แม่น้ำอีเดน, แม่น้ำคาลดรูว์ (River Caldew) และแม่น้ำเพ็ตเตอริ (River Petteril) มาบรรจบกัน 16  กิโลเมตรใต้เขตแดนอังกฤษ-สกอตแลนด์ เมืองคาร์ไลล์เป็นเมืองที่มีผู้ตั้งถิ่นฐานใหญ่ที่สุดในเคานตี้คัมเบรียและเป็นศูนย์กลางการบริหารทั้งของนครคาร์ไลล์และมณฑลคัมเบรีย ในปี ค.ศ. 2001 เมืองคาร์ไลล์เป็นเมืองที่มีประชากรประมาณ 71,773 คนโดยมีอีก 100,734 อยู่ในปริมณฑล

ในประวัติศาสตร์คาร์ไลล์เป็นเมืองหลวงของมณฑลคัมเบอร์แลนด์ ในยุคแรกของประวัติศาสตร์ของคาร์ไลล์ๆ เป็นเมืองที่ตั้งถิ่นฐานของโรมันที่ก่อตั้งเพื่อเป็นเมืองสนับสนุนป้อมต่างๆ ตามกำแพงเฮเดรียน (Hadrian's Wall) ระหว่างยุคกลางเพราะความที่ตั้งอยู่ติดพรมแดนติดกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ คาร์ไลล์กลายมามีความสำคัญในการเป็นที่ตั้งของที่มั่นทางการทหาร ปราสาทคาร์ไลล์ที่ยังคงอยู่ในสภาพดีสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1092 โดยสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 2 แห่งอังกฤษ และครั้งหนึ่งใช้เป็นที่จำขังสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ในปัจจุบันปราสาทใช้เป็นที่ตั้งของกรมทหารดยุคแห่งแลงคาสเตอร์ (Duke of Lancaster's Regiment) และพิพิธภัณฑ์ทหารชายแดน (Border Regiment Museum) เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ พระราชทานพระบรมราชานุญาติให้ก่อตั้งสำนักสงฆ์ในคาร์ไลล์ และคาร์ไลล์ได้รับฐานะเป็นสังฆมณฑลอิสระในปี 1122 และสำนักสงฆ์เลื่อนฐานะขึ้นเป็นมหาวิหารคาร์ไลล์

การนำอุตสาหกรรมอุตสาหกรรมการทอผ้าระหว่างสมัยการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นการนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจมาสู่คาร์ไลล์ ที่ทำให้เป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยอย่างหนาแน่น นอกจากนั้นก็ยังเป็นศูนย์กลางของการรถไฟโดยมีบริษัทรถไฟเจ็ดบริษัทที่ร่วมใช้สถานีคาร์ไลล์

คาร์ไลล์ ที่มีชื่อเล่นว่า “เมืองชายแดน” เป็นเมืองศูนย์กลางในทางวัฒนธรรม, การค้าขาย และกาอุตสาหกรรมของทางตอนเหนือของคัมเบรียและทางใต้ของสกอตแลนด์ นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยคัมเบรีย และพิพิธภัณฑ์และศูนย์วัฒนธรรมอีกหลายแห่ง
# แม่น้ำเซเวิร์น
แม่น้ำเซเวิร์น  เป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในสหราชอาณาจักรที่ยาว 354 ที่สูงที่สุดที่แม่น้ำไหลสูง 610 เมตรจากระดับน้ำทะเลที่พลินลิมอน (Plynlimon) ใกล้เพาวิส (Powys) ในเทือกเขาคัมเบรียในเวลส์ และไหลผ่านเทศมณฑลชรอปเชอร์ เทศมณฑลวุร์สเตอร์เชอร์ และเทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ โดยผ่านเมืองชรูส์บรี, วุร์สเตอร์และกลอสเตอร์ แม่น้ำเซเวิร์นถือว่าเป็นหนึ่งในแม่น้ำสำคัญสิบสายของสหราชอาณาจักร 

เซเวิร์นกลายเป็นปากน้ำระหว่างทางใต้ของมณฑลกลอสเตอร์เชอร์และมอนมอนมอธเชอร์ จากนั้นก็ไหลลงสู่ช่องแคบบริสตอล ไปยังทะเลเคลติก และในที่สุดมหาสมุทรแอตแลนติก บริเวณไหลผ่านของแม่น้ำเซเวิร์นครอบคลุมบริเวณ 11,420 ตารางกิโลเมตรที่ไม่รวมแม่น้ำวาย (River Wye) และแม่น้ำเอวอน สาขาสำคัญของแม่น้ำเซเวิร์นรวมทั้งแม่น้ำเวอร์นุย (River Vyrnwy), แม่น้ำทีม (River Teme), แม่น้ำอัปเพอร์เอวอน (Upper Avon) และแม่น้ำสเตาเวอร์ (River Stour)
# Nepenthes saranganiensis
Nepenthes saranganiensis (มาจากภาษาละติน: Sarangani = Sarangani, -ensis = จาก) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงของประเทศฟิลิปปินส์ มันเป็นญาติใกล้ชิดกับ N. alata แต่สามารถแบ่งแยกได้บนพื้นฐานของสิ่งที่ติดใบซึ่งเป็นครีบอย่างมาก
# Nepenthes ventricosa
Nepenthes ventricosa (มาจากภาษาละตินใหม่: ventricosus = มีการโป่งพองที่ฝั่งหนึ่ง) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูงของประเทศฟิลิปปินส์ ขึ้นที่ระดับความสูง 1200-1500 ม.ในป่าฝนดิบเขา เป็นพืชอิงอาศัยชอบไต่ไปบนไม้พุ่มเตี้ย มีหม้อขนาดกลางสูงถึง 9 นิ้ว มีความหลากหลาย สีเขียวซีดหรือมีกระแดงหรือแดงทั้งหม้อ

N. ventricosa เป็นญาติใกล้ชิดกับ N. burkei แต่สามารถแยกได้โดยเอวคอดที่กลางหม้อ ปากเล็กกว่าและเพอริสโตมบาง

 หน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด 

 Nepenthes ventricosa f. luteoviridis Y.Fukatsu (1999) nom.nud.
# Nepenthes vieillardii
Nepenthes vieillardii (ได้ชื่อตาม Eugène Vieillard ผู้เก็บต้นไม้จากนิวแคลิโดเนียและ Tahiti ระหว่าง ค.ศ. 1861 ถึง 1867) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของนิวแคลิโดเนีย กระจายไปทางฝั่งตะวันออกมากกว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่น มีถิ่นอาศัยในป่าแล้งเขตร้อนClarke, C.M., R. Cantley, J. Nerz, H. Rischer & A. Witsuba 2000. Nepenthes veillardii. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. IUCN 2006. Retrieved on 22 August 2007.

พบว่ายุงในสกุล Tripteroides แพร่พันธุ์ในหม้อของพืชชนิดนี้Iyengar, M.O.T. 1969. Eggs of two species of Tripteroides Giles from New Caledonia (Diptera: Culicidae). Australian Journal of Entomology 8 (2) : 214–216.

 หน่วยอนุกรมวิธานต่ำกว่าระดับชนิด 

 Nepenthes vieillardii var. deplanchei Dub. (1906)
 Nepenthes vieillardii var. humilis (Moore) Guilliaum. (1964)
 Nepenthes vieillardii var. minima Guillaum. (1953)
 Nepenthes vieillardii var. montrouzieri (Dub.) Macf. (1908)
# อรุณ สรเทศน์
ศาสตราจารย์ อรุณ สรเทศน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลศาสตราจารย์สัญญา ธรรมศักดิ์ และอดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

 ประวัติ 
อรุณ สรเทศน์ เกิดเมื่อ พ.ศ. 2457 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (โยธา) จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2480 และจบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (สุขาภิบาล) จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ ปริญญาโท วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (โยธา) และปริญญาเอก วิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับท่านผู้หญิง วรรณพิมล สรเทศน์

 การทำงาน 
อรุณ สรเทศน์ เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับแต่งตั้งเป็นคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 ถึง พ.ศ. 2518ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง แต่งตั้งอธิการบดีจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย, เล่ม ๘๘, ตอน ๘๓ ง ฉบับพิเศษ, ๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๑๔, หน้า ๒ราชกิจจานุเบกษา, 
ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง แต่งตั้งอธิการบดีจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย, เล่ม ๙๐, ตอน ๙๒ ง ฉบับพิเศษ, ๒๗ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๑๖, หน้า ๕ ต่อมาในรัฐบาลของศาสตราจารย์ สัญญา ธรรมศักดิ์ ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยของรัฐ และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมในรัฐบาลศาสตราจารย์ สัญญา ธรรมศักดิ์ ชุดที่ 2 นอกจากนั้นยังเคยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้จัดการร่วม บริษัท ชลประทานซีเมนต์ จำกัด

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย 
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๑ ตอนที่ ๒๒๙ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๘, ๓๑ ธันวาคม ๒๕๑๗
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๑ ตอนที่ ๑๔๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๒, ๑๗ สิงหาคม ๒๕๑๗
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๙๒ ตอนที่ ๙๕ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒, ๑๖ พฤษภาคม ๒๕๑๘
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๘๑ ตอนที่ ๑๑๘ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๖๘๕, ๑๗ ธันวาคม ๒๕๐๗
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๘๕ ตอนที่ ๒๕ ง หน้า ๘๘๘, ๑๙ มีนาคม ๒๕๑๑

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ 
  :
 พ.ศ. ไม่ปรากฎ - 80px เครื่องอิสริยาภรณ์ดาราอันสุกสกาว ชั้นที่ 1
# Nepenthes talangensis
Nepenthes talangensis (มาจากภาษาละติน: Talang = ภูเขา Talang, -ensis = จาก) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูงจากเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย

มันน่าจะเป็นญาติใกล้ชิดกับ N. jacquelineae และ N. tenuis

+ ลักษณะที่แตกต่างกันระหว่าง N. bongso, N. dubia, N. talangensis และ N. tenuis (Nerz & Wistuba, 1994)  ลักษณะ  N. bongso  N. dubia  N. talangensis  N. tenuis รูปทรงหม้อบน  หลอด - รูปกรวย  คล้ายหลอดในส่วนล่าง รูปกรวยเหนือกึ่งกลางขึ้นมา  หลอดถึงรูปกรวยในครึ่งล่าง รูปไข่ในครึ่งบน  รูปกรวยกว้างย่อลงจากใต้ปาก ฝา  รูปวงกลม  รูปลิ่มแคบ  รูปไข่กว้าง  รูปรีแคบมาก อัตราส่วนยาว/กว้างของหม้อบน  3,3  1,9  2,3  1,75
# ปาเต๊ะเรเคิดส์
บริษัทปาเต๊ะ  เป็นบริษัทค่ายเพลงและผู้ผลิตเครื่องเล่นเแผ่นเสียง มีสำนักงานใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส และดำเนินกิจการตั้งแต่ทศวรรษ 1890 ถึงทศวรรษ 1930

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เรื่องราวจานเสียงร่องกลับทาง ปาเต๊ะเพลงสยาม (พิพิธภัณฑ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงและหีบเสียงไทย)
 กำเนิดจานเสียงปาเต๊ะแผ่นแรกของโลก (พิพิธภัณฑ์เครื่องเล่นกระบอกเสียงและหีบเสียงไทย)
 Charles Pathé and the Phonograph 
 บริษัทบริติชปาเต๊ะ (British Pathé)
Pathé cylinder recordings, from the Cylinder Preservation and Digitization Project at the University of California, Santa Barbara Library.
Pathephone - Catalogue des appareils, Saison 1914
# อีสต์มิดแลนส์
ภาคมิดแลนส์ตะวันออกของอังกฤษ หรือ ภาคอีสต์มิดแลนส์ของอังกฤษ  เป็นหนึ่งในเก้าภูมิภาคของประเทศอังกฤษที่ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนกลางทางตะวันออกที่เรียกกันว่า “มิดแลนส์” ที่ประกอบด้วย 6 มณฑล ได้แก่ ดาร์บิเชอร์, เลสเตอร์เชอร์, รัทแลนด์, นอร์แทมป์ตันเชอร์, นอตทิงแฮมเชอร์ และส่วนใหญ่ของลิงคอล์นเชอร์ โดยเขตแดนของดาร์บิเชอร์, เลสเตอร์เชอร์ และนอตทิงแฮมเชอร์ มักจะรู้จักรวมกันว่า “เทรนต์ล็อก” (Trentlock)  ภาคมิดแลนส์ตะวันออกมีเนื้อที่ 15,627 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2001 มีประชากรทั้งหมดประมาณ 4,172,179  คนโดยมีความหนาแน่นของประชากรเป็นจำนวน 267 ต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร 
จุดที่สูงที่สุดคือ คินเดอร์ สเคาท์ (Kinder Scout]) ในดาร์บิเชอร์ในอุทยานแห่งชาติพีกดิสตริก ที่สูง 636 เมตร
# นากเล็กเล็บสั้น
นากเล็กเล็บสั้น  เป็นนากขนาดเล็กที่สุดในโลก ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย ขนตามลำตัวมีสีเทาเข้มหรือสีน้ำตาล แต่สีขนบริเวณท้องจะอ่อนกว่า แต่สามารถเปลี่ยนสีขนได้ตามฤดูกาล ลักษณะเด่นคือ พังผืดบริเวณนิ้วตีนจะมีขนาดเล็กลง ช่วยให้นิ้วเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากขึ้น ใต้คอมีสีขาว มีจมูกที่สั้นมากกว่านากชนิดอื่น ๆ ตัวที่ยังไม่โตเต็มวัยจะมีจมูกยาว และโค้งกว่า เมื่ออายุได้ 5 สัปดาห์จมูกก็จะหดสั้นลง

มีความยาวลำตัวและหางประมาณ 45-55 เซนติเมตร ความยาวหาง 25-35 เซนติเมตร น้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม

พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางทั้งในทวีปแอฟริกาและในทวีปเอเชีย ในทวีปเอเชียพบตั้งแต่ภาคเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย, เนปาล, บังกลาเทศ, ภาคใต้ของจีน, พม่า, ไทย, ลาว, กัมพูชา, เวียดนาม, เกาะสุมาตรา, เกาะบอร์เนียวและเกาะชวา (แบ่งเป็น 3 ชนิดย่อย ดูในตาราง)

นากเล็กเล็บสั้นมีความสามารถปรับตัวให้อยู่ในสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี ในธรรมชาติจะอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น ลำธารขนาดเล็ก, ป่าชายเลน, ริมทะเลสาบ, ห้วย, หนอง, คลอง, บึง หรือแม้แต่ในพื้นที่ชุ่มน้ำที่เป็นเขตเกษตรกรรมของมนุษย์ เช่น ตามท้องร่องสวนต่าง ๆ อาหารหลักได้แก่ สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ แต่ชอบกินปูมากที่สุด มักอาศัยอยู่เป็นฝูงเล็ก ๆ นากเล็กเล็บสั้นไม่ได้ใช้หนวดเป็นประสาทสัมผัสในการรับรู้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ เพราะมีประสาทสัมผัสอยู่ที่ขาหน้า ออกลูกตามโพรงไม้หรือโพรงหินที่มีอยู่แล้ว เพราะขาหน้าไม่แข็งแรงพอจะขุดโพรงริมตลิ่งได้เหมือนนากชนิดอื่น ๆ ออกหากินในเวลากลางคืน บางครั้งอาจพบได้ตั้งแต่ช่วงพลบค่ำจนถึงรุ่งเช้า

นากเล็กเล็บสั้นหากนำมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็ก จะเชื่องและสามารถทำตามคำสั่งของมนุษย์ได้ จึงมีการนำมาแสดงโชว์ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ซาฟารีเวิลด์ เป็นต้น สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภาค แม้แต่กระทั่งพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยพบในพื้นที่แถบคลองบางมด เขตทุ่งครุ
ฝั่งธนบุรี เป็นนากเล็กเล็บสั้นที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูง มีพฤติกรรมขโมยกินปลาของเกษตรกรในพื้นที่ตามท้องร่องสวนในเวลากลางคืนจุดประกาย 2, นากเมืองกรุง. "โลกในมือคุณ" โดย สรณรัชฏ์ กาญจนะวนิชย์. กรุงเทพธุรกิจปีที่ 30 ฉบับที่ 10332: วันพฤหัสบดีที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2560
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263 [แยกทางหลวงหมายเลข 108 (ขุนยวม)-บรรจบทางหลวงหมายเลข 1088 (แม่นาจร)] เป็นทางหลวงแผ่นดินเชื่อมระหว่างอำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน กับอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ ระยะทาง 66.725 กิโลเมตร ปัจจุบันใช้เป็นเส้นทางลัดสำหรับผู้ที่เดินทางระหว่างจังหวัดเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอนตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (ถนนเชียงใหม่-ฮอด) จากอำเภอฮอด แยกเข้าสู่อำเภอแม่แจ่ม ไปยังอำเภอขุนยวมและเมืองแม่ฮ่องสอนโดยไม่ผ่านอำเภอแม่สะเรียงและแม่ลาน้อย หรือใช้เส้นทางผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1009 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1192 จากอำเภอจอมทอง ผ่านอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ เข้าสู่อำเภอแม่แจ่มและขุนยวมโดยไม่ผ่านอำเภอฮอด เส้นทางนี้สามารถเชื่อมโยงจังหวัดเชียงใหม่เข้าสู่แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือน้ำตกแม่สุรินทร์ และทุ่งดอกบัวตอง ดอยแม่อูคอ ทั้งยังสามารถร่นระยะทางระหว่างเชียงใหม่และแม่ฮ่องสอนได้กว่า 80 กิโลเมตร

 รายละเอียดของเส้นทาง 
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ผิวทางลาดยาง เส้นทางส่วนใหญ่เป็นทางคดเคี้ยวขึ้นลงเขา แต่ไม่สูงชันมากนัก อยู่ในความดูแลของสำนักงานทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง แบ่งการดูแลออกเป็น 2 ช่วง
 ช่วงขุนยวม-ปางอุ๋ง ระยะทาง 20.525 กิโลเมตร อยู่ในความดูแลของแขวงทางหลวงแม่ฮ่องสอน เส้นทางเริ่มต้นจากสามแยกขุนยวม แยกขวาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 108 (มุ่งหน้าตัวเมืองแม่ฮ่องสอน) บริเวณกิโลเมตรที่ 201.1872 หน้าโรงเรียนขุนยวมวิทยา ตำบลขุนยวม อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน ผ่านตำบลแม่อูคอ ที่หมู่บ้านปู่กู  บ้านใหม่พัฒนา  บ้านนางิ้ว  บ้านหัวปอน สิ้นสุดที่เส้นแบ่งเขตจังหวัดแม่ฮ่องสอนกับจังหวัดเชียงใหม่  บริเวณดอยมือกา ใกล้หมู่บ้านปางอุ๋ง
 ช่วงปางอุ๋ง-แม่นาจร ระยะทาง 46.200 กิโลเมตร อยู่ในความดูแลของหมวดทางหลวงแม่แจ่ม แขวงทางหลวงเชียงใหม่ที่ 1 ในพื้นที่อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ เริ่มต้นจากบริเวณหมู่บ้านปางอุ๋ง ตำบลแม่ศึก สิ้นสุดเส้นทางที่สามแยกแม่ศึก จุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1088 (แม่แจ่ม-วัดจันทร์) ใกล้หมู่บ้านแม่นาจร ตำบลแม่นาจร

 ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง 
 ช่วงขุนยวม-ปางอุ๋ง ระยะทาง 20.525 กิโลเมตร
เดิมเส้นทางนี้ระหว่างกิโลเมตรที่ 0 ถึง 10.800 เป็นทางลำลอง กว้าง 3-4 เมตร เป็นทางดินตลอด ใช้ได้เฉพาะฤดูแล้ง ต่อมาหน่วยทหารช่างก่อสร้างที่ 4 ได้ก่อสร้างและขยายเป็นทางมาตรฐาน พร้อมกับก่อสร้างและบุกเบิกเส้นทางส่วนที่เหลือช่วงกิโลเมตรที่ 10.800-20.517 จากนั้นได้มอบสายทางนี้ให้กับกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2523 ข้อมูลทางหลวงในความดูแลของแขวงการทางแม่ฮ่องสอน สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง
 ช่วงปางอุ๋ง-แม่นาจร ระยะทาง 46.200 กิโลเมตร กรมทางหลวงได้รับมอบสายทางจากกองทัพภาคที่ 3 ในช่วงปี พ.ศ. 2536-2537
 เขตควบคุม 
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1263 แบ่งเขตควบคุมออกเป็น 2 ตอน ได้แก่ 
 ตอน  ชื่อตอน หลัก กม.  ระยะทาง (กม.) หมวดทางหลวง แขวงทางหลวง 0100ขุนยวม - ปางอุ๋ง 0+000 - 20+525 20.525 ขุนยวม แม่ฮ่องสอน 0200 ปางอุ๋ง - แม่นาจร 20+525 - 66+725 46.200 แม่แจ่ม เชียงใหม่ที่ 1 

 รายชื่อทางแยก
# ออกซฟอร์ด
เมืองออกซฟอร์ด  เป็นนครและเมืองหลวงของมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ของภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษ ที่มีประชาชนราว 151,000 คน  แม่น้ำเชอร์เวลล์และแม่น้ำเทมส์บรรจบกันทางใต้ของตัวเมือง บริเวณที่เป็นระยะทางราว  10 กิโลเมตรในบริเวณตัวเมืองอ๊อกซฟอร์ดริมฝั่งแม่น้ำเทมส์รู้จักกันว่า “ดิไอซิส” (The Isis)

เมื่อนึกถึงโรงเรียนประจำชั้นนำใน ออกซฟอร์ด ก็ต้องนึกถึงโรงเรียน Oxford International College หรือ OIC เป็นหนึ่งในที่แรกๆที่เรานึกถึง โรงเรียนนี้เป็นที่รู้จักจากการเรียนการสอนที่มีคุณภาพ มีมาตรฐานของหลักสูตรที่ดีเยี่ยม มีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัย และคุณครูมีความมุ่งมั่นและทุ่มเทในการสอน
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 สายแม่สอด–แม่สะเรียง เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรในช่วงอำเภอแม่สอดถึงอำเภอแม่ระมาด และ 2 ช่องจราจรในช่วงอำเภอแม่ระมาดถึงอำเภอแม่สะเรียง มีระยะทาง 230.497 กิโลเมตร มีเส้นทางเริ่มต้นที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และสิ้นสุดที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน เส้นทางจะขึ้นเขาสูงชันระหว่าง ตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก กับอำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน แนวเส้นทางส่วนใหญ่จะเลียบแม่น้ำเมย ซึ่งเป็นแนวชายแดนไทย-พม่า ซึ่งเกิดความไม่สงบบ่อยครั้งรวมทั้งโจร กะเหรี่ยง จึงทำให้ในอดีตเส้นทางนี้ไม่ค่อยได้ความนิยมมากนัก และขาดการบำรุงรักษา ทำให้ถนนช่วงบ้านท่าสองยางถึงสะพานข้ามแม่น้ำเงาเคยมีสภาพที่ชำรุดทรุดโทรมอย่างหนัก แต่ในปัจจุบันกรมทางหลวงได้ทำการปรับปรุงถนนในช่วงนี้ให้เป็นถนนที่ใช้การสัญจรได้สะดวกมากขึ้น

 ประวัติ 
ทางหลวงแผ่นดินสายนี้ แต่เดิมเป็นทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1085 (แม่สอด–ท่าสองยาง) และกรมทางหลวง ได้ก่อสร้างทางเพิ่มเติมผ่านอำเภอสบเมย ไปสิ้นสุดที่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมาได้ยกระดับขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 (ตาก–แม่สะเรียง) เพื่อเปิดเส้นทางเข้าสู่จังหวัดแม่ฮ่องสอนด้านทิศใต้เพิ่มขึ้นอีกเส้นทางหนึ่ง 

ภายหลังกรมทางหลวง ได้เปลี่ยนแปลงหมายเลขทางหลวงแผ่นดิน ช่วงตาก–แม่สอด–สะพานมิตรภาพไทย-พม่า เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 เพื่อให้รับโครงการถนนสายเศรษฐกิจตะวันออก-ตะวันตก ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 105 จึงมีระยะทางเท่าที่เหลืออยู่ในปัจจุบันคือ 230.497 กิโลเมตร

 รายชื่อทางแยก 

 สถานที่สำคัญ 
 อุทยานแห่งชาติขุนพะวอ
 อุทยานแห่งชาติแม่กาษา
 ถ้ำแม่อุสุ
 อุทยานแห่งชาติแม่เมย
 อุทยานแห่งชาติแม่เงา

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง  กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม

105
3-105
105
105
หมวดหมู่:เขตแดนไทย–พม่า
# เดอะวัน
เดอะวัน (The One) อาจหมายถึง
 เดอะวัน (อัลบั้มเพลง) โดย ซิลลี่ ฟูลส์
 เดอะวัน (ภาพยนตร์) ภาพยนตร์แสดงนำโดย เจ็ต ลี
 "เดอะวัน (เพลง)" ซิงเกิลของเทย์เลอร์ สวิฟต์