wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระแม่มารีแห่งพาร์โต
พระแม่มารีแห่งพาร์โต (ภาษาอิตาลี: Madonna del Parto) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์มาดอนนาเดลพาร์โตที่มอนเตร์ชิในประเทศอิตาลี

“พระแม่มารีแห่งพาร์โต” เป็นงานที่เขียนหลังปี ค.ศ. 1457 เปียโรใช้เวลาเขียนเพียงเจ็ดวัน ใช้สีที่มีคุณภาพดีและส่วนใหญ่เป็นสี “blu oltremare” ซึ่งทำจากหินลาพิส ลาซูริ (lapis lazuli) ซึ่งเป็นหินสีน้ำเงินที่มีค่าที่ใช้กันในยุคกลางที่มาจาก ประเทศอัฟกานิสถานผ่านทางสาธารณรัฐเวนิส

จิตรกรรมเดิมอยู่บนผนังของวัดซานตามาเรีย ดิ โมเมนตานาซึ่งเป็นวัดเล็กๆ ที่เมืองมอนเตร์ชิบนเขา แต่วัดมาถูกทำลายเมื่อเกิดแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1785 ซึ่งทำให้ต้องเลาะงานเขียนออกจากผนังและนำไปตั้งเหนือแท่นบูชาเอกภายในชาเปลใหม่ในสุสาน ในปี ค.ศ. 1992 ภาพเขียนก็ถูกย้ายไปตั้งที่พิพิธภัณฑ์มาดอนนาเดลพาร์โตที่มอนเตร์ชิ งานนี้เพิ่งได้รับการยืนยันว่าเป็นงานของเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาในปี ค.ศ. 1889 แต่เวลาที่เขียนยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้ซึ่งประมาณว่าอาจจะระหว่างปี ค.ศ. 1450 ถึงปี ค.ศ. 1475 จอร์โจ วาซารีจิตรกรและนักประพันธ์จากคริสต์ศตวรรษที่  16 บ่งว่าเขียนเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1459 เมื่อเปียโตรกลับไปซานเซพอลโครในโอกาสที่แม่เสียชีวิต

ภาพเขียนนี้มีบทบาทสำคัญในนวนิยายของริชาร์ด เฮเยอร์ “Visus”, ในภาพยนตร์โดยอันเดร ทาร์คอฟสกี  “Nostalghia” และโคลง “ซานเซพอลโคร” โดย โจรี แกรม

 ความหมาย 
ภาพพระแม่มารีทรงครรภ์เป็นหัวเรื่องหนึ่งในชีวิตของพระแม่มารีที่นิยมเขียนกันในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในทัสเคนี เช่นงานเขียนของแทดดิโอ แกดดี (Taddeo Gaddi), เบอร์นาร์โด แดดดี (Bernardo Daddi) และ นาร์โด ดิ ชิโอเน (Nardo di Cione) ที่จะเป็นพระแม่มารีในรูปที่ทรงยืนอยู่คนเดียวโดยมีหนังสืออยู่เหนือพระครรภ์ซึ่งเปรียบเหมือนโลก

แต่พระแม่มารีของเปียโรไม่มีทั้งหนังสือและสิ่งใดที่เป็นสัญลักษณ์เช่นภาพเขียนในหัวเรื่องเดียวกันที่เขียนกันก่อนหน้านั้นในยุคกลาง  ในภาพของเปียโรพระแม่มารีทรงยืนมีพระหัตถ์ซ้ายเท้าสะเอวพระหัตถ์ขวาอยู่บนพระครรภ์เป็นทำนองพยุง  สองข้างกระหนาบด้วยเทวดาที่เบิกม่านของศาลาที่ภายในตกแต่งด้วยผลทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูที่จะมาถึง  เทวดาสององค์สองข้างเหมือนกันเพียงแต่กลับข้างกัน เพราะจิตรกรใช้ร่างเดียวกันปรุผนังก่อนวาด ส่วนบนของภาพสูญหายไป

สัญลักษณ์ทางคริสต์ศาสนวิทยาค่อนข้างจะซับซ้อน มอริซิโอ คาลเวซิมอริซิโอ คาลเวซิ,  “Art e Dossier”, 1989 เสนอว่าอาจเป็นสัญลักษณะของ “หีบพันธสัญญา” (Ark of the Covenant) โดยมีพระแม่มารีเป็นผู้ประสานเพราะเป็นพระมารดาของพระเยซู ส่วนนักวิชาการผู้อื่นสันนิษฐานว่าศาลาเป็นสัญลักษณ์ของคริสต์ศาสนจักรและพระแม่มารีคือสัญลักษณ์ของ “แท่นบูชา” (Tabernacle) เพราะทรงเป็นผู้แบกร่างของพระเยซูก็เป็นได้
# ราชวิทยาลัยศิลปกรรม
ราชวิทยาลัยศิลปกรรม  เป็นสถาบันศิลปะ ตั้งอยู่ที่คฤหาสน์เบอร์ลิงตัน ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1768 มีจุดประสงค์ในการส่งเสริมศิลปะอังกฤษและมีสมาชิกเป็นศิลปิน สถาบันจัดงานแสดงศิลปะทั้งถาวรและชั่วคราว และมีโรงเรียนศิลปะ
# พระเจ้าคย็องจง
พระเจ้าคย็องจง (Gyeongjong) สามารถหมายถึง
 พระเจ้าคย็องจงแห่งโครยอ กษัตริย์องค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 976-981)
 พระเจ้าคย็องจงแห่งโชซ็อน กษัตริย์องค์ที่ 20 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1720-1724)
# พระเจ้าซองจง
พระเจ้าซองจง (Seongjong) สามารถหมายถึง
 พระเจ้าซองจงแห่งโครยอ กษัตริย์องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 981–997)
 พระเจ้าซ็องจงแห่งโชซอน กษัตริย์องค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1469–1494)

ดูเพิ่ม
 จักรพรรดิเฉินจง หรือ เตมูร์ ข่าน (จักรพรรดิจีน)
# พระเจ้าอินจง
พระเจ้าอินจง (Injong) สามารถหมายถึง
 พระเจ้าอินจงแห่งโครยอ กษัตริย์องค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1109 - 1146)
 พระเจ้าอินจงแห่งโชซ็อน กษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โชซ็อน (ค.ศ. 1515 – 1545)

ดูเพิ่ม
 จักรพรรดิเหรินจง (จักรพรรดิจีน)
# พระเจ้ามย็องจง
พระเจ้าเมียงจง (Myeongjong) สามารถหมายถึง
 พระเจ้ามยองจงแห่งโครยอ กษัตริย์องค์ที่ 19 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1170 - 1197)
 พระเจ้ามยองจงแห่งโชซอน กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1545 - 1567)
# พระเจ้าฮอนจง
พระเจ้าฮอนจง (Heonjong) สามารถหมายถึง
 พระเจ้าฮอนจงแห่งโครยอ กษัตริย์องค์ที่ 14 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1094-1095)
 พระเจ้าฮอนจงแห่งโชซอน กษัตริย์องค์ที่ 24 แห่งราชวงศ์โชซอน (ค.ศ. 1834-1849)
# ลัทธิคลาสสิกใหม่
ลัทธิคลาสสิกใหม่  เป็นชื่อที่ใช้สำหรับขบวนการทางวัฒนธรรมของศิลปะการตกแต่ง ทัศนศิลป์ วรรณคดี การละคร ดนตรี และสถาปัตยกรรมที่มาจากศิลปะคลาสสิกและวัฒนธรรมซึ่งส่วนใหญ่มาจากกรีกโบราณหรือโรมันโบราณ) ขบวนการเหล่านี้มีความนิยมระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 19

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 ลัทธิคลาสสิกใหม่ที่ "ประวัติศาสตร์ของศิลปะ"
# วิซเดิล
ภาษาพรรณนาบริการเว็บ หรือ วิซเดิล  คือ เอกสารที่เขียนด้วยภาษา XML ที่ใช้ในการอธิบาย/บรรยาย Web Service โดยจะบอกถึง วิธี/รูปแบบ การติดต่อกับ Web Services และบอกว่า Web Service นั้นมี Service อะไรไว้ให้ใช้บริการบ้าง
# พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน  เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่ทางตะวันออกของเซ็นทรัลพาร์คในนครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิทันก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1870

พิพิธภัณฑ์เป็นเจ้าของงานศิลปะถาวรกว่าสองล้านชิ้นที่แบ่งเป็นสิบเก้าแผนก อาคารหลักมักจะเรียกสั้น ๆ ว่า “the Met” เป็นหอศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกหอศิลป์หนึ่งแลมีสาขาที่สองที่เล็กกว่าที่“เดอะคล็อยสเตอร์ส”  (The Cloisters) ในอัพเพอร์แมนแฮตตัน Upper Manhattan ซึ่งเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะยุคกลาง

ศิลปะถาวรที่เป็นเจ้าของเป็นงานศิลปะตั้งแต่ศิลปะยุคคลาสสิกและศิลปะอียิปต์โบราณ, จิตรกรรมและประติมากรรมของจิตรกรชั้นครูจากเกือบทุกประเทศในยุโรปตะวันตก และงานสะสมศิลปะอเมริกันและศิลปะสมัยใหม่ นอกจากนั้นพิพิธภัณฑ์ก็ยังเป็นเจ้าของงานศิลปะจากแอฟริกา, เอเชีย, ศิลปะจากหมู่เกาะแปซิฟิค, ศิลปะไบเซนไทน์ และศิลปะอิสลาม  นอกไปจากศิลปะแล้วพิพิธภัณฑ์ก็ยังสะสมเครื่องดนตรี เสื้อผ้าและเครื่องตกแต่ง อาวุธโบราณ เสื้อเกราะและอาวุธจากทั่วโลก ภายในพิพิธภัณฑ์มีสิ่งก่อสร้างที่แสดงการตกแต่งภายในเป็นการถาวรตั้งแต่จากคริสต์ศตวรรษที่ 1 ของสมัยโรมันไปจนถึงสมัยใหม่ของสหรัฐอเมริกา

พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1870 โดยกลุ่มชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งรวมทั้งนักธุรกิจและนักการเงินและผู้นำศิลปินและนักคิดในสมัยนั้น ประสงค์จะก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่นำศิลปะและการศึกษาศิลปะมาสู่ประชาชนอเมริกัน พิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872

ในปี ค.ศ. 2007 พิพิธภัณฑ์มีความยาวทั้งสิ้นเกือบหนึ่งในสี่ไมล์และมีเนื้อที่ทั้งหมดกว่าสองล้านตารางฟุต
# ดอกไม้ป่า
ดอกไม้ป่า คือดอกไม้ที่เกิดขึ้นเองในธรรมชาติ(ลักษณะที่ไม่ถูกตั้งใจปลูก) มักมีลักษณะผสมกันระหว่างหลายสปีชีส์
# ตลาดข้อมูล
ตลาดข้อมูล  คือ คลังข้อมูลขนาดเล็ก  ข้อมูลใน Data Mart เป็น subset ของ Data warehouse ซึ่งมีลักษณะดังนี้  มีลักษณะเฉพาะของแต่ละเรื่อง/หัวข้อ  หรือความเคลื่อไหวทางธุรกิจ สามารถใช้เป็นยุทธวิธีเพื่อแก้ปัญหาทางธุรกิจในทันทีทันใด (สามารถสร้าง Data Mart จากการสร้าง Data warehouse)

สาเหตุที่ต้องมีการสร้าง Data Mart ได้แก่ มีความเร็วใน query สูง  เพราะว่ามีข้อมูลน้อย มีการแย่งข้อมูลระหว่างผู้ใช้ระบบด้วยกันน้อย และสามารถปรับปรุงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว
# พระเจ้าควังแกโทมหาราช
พระเจ้าควังแกโทมหาราช (ค.ศ. 374–413) เป็นจักรพรรดิรัชกาลที่ 19 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ทรงพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 374 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกยัง (ค.ศ. 384–391) 

เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 391 รัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าควังแกโท ตามตำนานพระองค์คือพระราชาจูซิน พระเจ้าควังแกโทมหาราชทรงสนับสนุนทุกด้าน จนบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ระหว่างรัชกาลมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์ว่า "พระเจ้าย็องนัก"  หลังสวรรคตแล้วมีผู้ถวายพระราชสมัญญาให้พระองค์อีกพระนามหนึ่งว่า "แทวัง"

สวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 413 ขณะพระชนมายุได้ 39 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 22 ปี  พระราชโอรสขึ้นครองราชย์สืบต่อมาเป็นพระเจ้าชังซูแห่งโคกูรยอ

 พระราชวงศ์ 
พระราชบิดา พระเจ้าโคกุกยัง
พระราชโอรส พระเจ้าชังซู

 พงศาวลี
# ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์
ลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ เป็นลานสวนกลางแจ้งตั้งอยู่บริเวณมุมถนนราชดำเนินกลางตัดกับถนนมหาไชย แขวง บวรนิเวศ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ตั้งชื่อตามพระนามกรมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ พื้นที่โดยรอบเป็นลานกว้าง มีพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวประดิษฐานอยู่  นอกจากนี้ ยังมีการรจัดสร้างพลับพลาที่ประทับเพื่อใช้เป็นที่สำหรับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงออกรับแขกเมืองของประเทศ ลานพลับพลาแห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 บนสถานที่เดิมของศาลาเฉลิมไทย ที่ได้รื้อถอนไปด้วยเหตุผลด้านทัศนียภาพ

ทัศนียภาพบริเวณลานพลับพลามหาเจษฎาบดินทร์ มีสิ่งปลูกสร้างและสำคัญหลายแห่ง เช่น โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ป้อมมหากาฬ และพระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง วัดสระเกศ
# พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศส (13 ธันวาคม ค.ศ. 1553 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1610) ทรงเป็นที่รู้จักในชื่อเรียกขานทั่วไปว่า พระเจ้าอ็องรีผู้ทรงธรรม  หรือ พระเจ้าอ็องรีมหาราช ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ (นามว่า พระเจ้าเอนริเกที่ 3) ตั้งแต่ ค.ศ. 1572 และพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ตั้งแต่ ค.ศ. 1589 ถึง 1610 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกที่มาจากราชวงศ์บูร์บง สาขาย่อยจากสายเลือดราชวงศ์กาเปเซียง พะองค์ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ใน ค.ศ. 1610 โดยฟร็องซัว ราวายัก ผู้คลั่งศาสนานิกายคาทอลิก และได้รับการสืบทอดต่อจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 พระราชโอรสของพระองค์

พระองค์ทรงเป็นโอรสของ อ็องตวนแห่งบูร์บง ดุกแห่งว็องโดม และสมเด็จพระราชินีนาถโยอานาที่ 3 แห่งนาวาร์ อ็องรีเข้าพิธีบัพติศเป็นชาวคาทอลิก แต่ได้รับการเลี้ยงดูจากความศรัทธาโปรเตสแตนต์โดยพระมารดา พระองค์ทรงสืบราชบังลังก์แห่งนาวาร์ใน ค.ศ. 1572 เมื่อพระมารดาทรงสวรรคต ในฐานะที่ทรงเป็นอูว์เกอโน พระเจ้าอ็องรีทรงมีส่วนเกี่ยวข้องในสงครามศาสนาของฝรั่งเศส แทบจะไม่รอดพ้นจากการถูกลอบปลงพระชนม์ในการสังหารหมู่วันเซนต์บาโทโลมิว ต่อมาพระองค์ทรงนำกองทัพโปรเตสแตนต์ต่อต้านกองทัพหลวง

พระเจ้าอ็องรีที่ 4 และพระเจ้าอ็องรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ผู้อยู่ในตำแหน่งคนก่อนของพระองค์เป็นทายาทสายตรงของพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 พระเจ้าอ็องรีที่ 3 ซึ่งอยู่ในราชวงศ์วาลัว สือเชื้อสายมาจากพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสองค์โตของนักบุญหลุยส์ ส่วนพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ซึ่งอยู่ในราชวงศ์บูร์บง สืบเชื้อสายมาจากโรเบิร์ต เคานต์แห่งแคลร์มงต์ พระราชโอรสองค์เล็กของนักบุญหลุยส์ ในฐานะหัวหน้าของราชวงศ์บูรบง อ็อรีทรงเป็น"เจ้าชายสืบสายพระโลหิตองค์แรก" เมื่อพระเจ้าอ็องรีที่ 3 ผู้เป็นพระเทวันและพระญาติห่าง ๆ ทรงสวรรคตใน ค.ศ. 1589 พระเจ้าอ็องรีทรงถูกเรียกตัวให้มาสืบราชบังลังก์แห่งฝรั่งเศสโดยกฏหมายซาลิก 

ในช่วงแรก พระองค์ยังคงศรัทธาโปรเตสแตนต์ (นับเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสพระองค์แรก และพระองค์เดียวที่นับถือนิกายดังกล่าว) และต้องต่อสู้รบกับสันนิบาตคาทอลิก ซึ่งไม่ยอมรับว่า พระองค์จะสามารถสวมมงกุฏแห่งฝรั่งเศสในฐานะชาวโปรเตสแตนต์ ภายหลังจากสี่ปีแห่งการจนมุม พระองค์ทรงเปลี่ยนมานับถือนิกายคาทอลิกเพื่อได้รับอำนาจการปกครองเหนืออาณาจักรของพระองค์ (มีรายงานว่า ทรงอุทานว่า "Paris vaut bien une messe" (ปารีสมีค่าพอให้ร่วมมิสซา)) ในฐานะที่เป็นนักการเมืองเชิงปฏิบัติ (ในสำนวนของสมัยนั้นว่า Politique) พระองค์ทรงประกาศพระราชกฤษฎีกาน็องต์ (ค.ศ. 1598) ซึ่งได้รับรองเสรีภาพทางศาสนาแก่นิกายโปรเตสแตนต์ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นผลทำให้สงครามศาสนาของฝรั่งเศสได้ยุติลงในที่สุด

ในฐานะผู้ปกครองที่เข้มแข็ง พระเจ้าอ็องรีทรงทำงานเพื่อให้การเงินของรัฐกลับมาเป็นปกติ ส่งเสริมเกษตรกรรม ขจัดฉ้อราษฎร์บังหลวง และส่งเสริมการศึกษา ในรัชสมัยของพระองค์ การล่าอาณานิคมของฝรั่งเศสในทวีปอเมริกาได้เริ่มต้นอย่างแท้จริงด้วยก่อตั้งอาณานิคมแห่งอาคาเดีย คานาดา พอร์ท-รอยัล และควิเบก โดยตามลำดับ พระองค์ทรงมีชื่อเสียงโด่งดังในเพลงยอดนิยม "วีฟว์เลอรัวอ็องรี" (ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีของพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสในรัชสมัยของพระองค์) และในมหากาพย์ La Henriade ของวอลแตร์
# พระเจ้าโคกุกยัง
พระเจ้าโคกุกยัง  หรือพระเจ้ายังวัง (? - 391) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏโดยเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโคกุกว็อน (ค.ศ. 331 - ค.ศ. 371) จักรพรรดิองค์ที่ 16 ของราชวงศ์ที่ถูกสังหารโดยพระเจ้ากึนโชโกแห่งแพ็กเจ และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโซซูริม (ค.ศ. 371 - 384) กษัตริย์ องค์ที่ 17 ของอาณาจักร

เมื่อพระเจ้าโซซูริมพระเชษฐาสวรรคตโดยไร้รัชทายาท พระอนุชาจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าโคกุกยัง (ค.ศ. 384 - 391)

พระเจ้าโคกุกยัง เป็นพระราชบิดาของพระเจ้าควังแกโทมหาราช (ทัมด็อก) จักรพรรดิมหาราชองค์แรกของเกาหลี

ตลอด 7 ปีในรัชกาล ทรงรบกับอาณาจักรต่าง ๆ โดยในปี ค.ศ. 386 (พ.ศ. 929) ทรงส่งทหารจำนวน 50,000 คน ไปรบกับจักรวรรดิจีน และทรงมีองค์ชายทัมต๊อกรัชทายาท เป็นแม่ทัพที่สำคัญแต่ในรัชสมัยของพระองค์นั้น พระองค์ทรงคิดว่าพระองค์เองไม่เหมาะกับตำแหน่งจักรพรรดิ เพราะตำแหน่งจักรพรรดินั้น เหมาะกับองค์ชายรัชทายาทของพระองค์มากกว่า ซึ่งตามตำนานนั้นกล่าวไว้ว่า องค์ชายรัชทายาทของพระองค์ พระเจ้าควังแกโทมหาราชนั้นทรงเป็นพระราชาจูซินมาถือกำเนิด พระองค์จึงเป็นแค่เพียงจักรพรรดิรักษาการเพื่อรอการขึ้นครองราชย์ของพระราชโอรสของพระองค์

พระเจ้าโคกุกยังทรงครองราชย์ได้เพียง 7 ปี ก็สวรรคตลงในปี ค.ศ. 391 (พ.ศ. 934) องค์รัชทายาททัมด็อกจึงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าควังแกโทมหาราช

 พงศาวลี
# แฟ็ตเบอร์เกอร์
แฟ็ตเบอร์เกอร์  เป็นวงดนตรีแนวสมูทแจ๊สจากอเมริกาที่มีชื่อเสียงวงหนึ่ง ฟอร์มวงในปี1985 โดย Carl Evans Jr. กับ Hollis Gentry III และต่อมาก็ได้ Steve Laury , Mark Hunter และ Kevin Koch เข้าร่วมวง ไม่นานก็ทำผลงานอัลบั้มชุดแรกในปี 1986 ที่มีชื่อว่า One of a kind หลังจากนั้น Hollis Gentry ก็ออกจากวงไป แต่Fattburger ก็มีงานใหม่ๆออกมาเช่น Good News ในปี 1987 , Living In A Paradise ในปี 1988 , Time Will Tell ในปี 1989 และ Come & Get It ในปี 1990

และพอหลังจากชุด Come & Get It นั้น Steve Laury ก็ได้ออกจากวงไปทำงานเดี่ยวของตนเอง อัลบั้ม ชุดถัดมา ปี 1993 On A Roll ก็ได้ Kiko Cibrian มาเล่นกีต้าร์ให้แทน แต่พอชุดถัดมาในปี 1995 Livin Large Evan Marks ก็รับตำแหน่งมือกีต้าร์แทน และเป็นสมาชิกถาวรจนกระทั่งปัจจุบัน ส่วน Hollis Gentry III ก็ยังคงมาช่วยงานกับวงเป็นครั้งคราว

แม้ว่ายุคหลังๆของพวกเขาจะไม่ได้รับความนิยมเท่ากับยุคแรกๆ แต่ก็ยังมีผลงานอยู่อย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งปัจจุบัน Carl Evans Jr. ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคเบาหวาน เมื่อวันที่ 10 เมษา 2008 ส่วน Hollis Gentry เองก็เสียชีวิตไปในวันที่ 5 กันยา 2006 อย่างไรก็ตามในปี 2009 Allan Phillips เข้ามารับหน้าที่มือคียบอร์ด และทางวงก็กลับมาแสดงสดอีกครั้ง เพียงแต่ยังไม่มีอัลบั้มชุดใหม่ออกมา

 สมาชิกวงในปัจจุบัน 
 Mark Hunter (เบส) 1985-
 Kevin Koch (กลอง) 1985-
 Tommy Aros (เครื่องเคาะ) 1985-
 Evan Marks (กีต้าร์) 1995-
 Allan Phillips (คียบอร์ด) 2009-

 สมาชิกวงในอดีต 
 Carl Evans Jr. (คียบอร์ด,หัวหน้าวง) 1985-2008 (เสียชีวิตแล้ว)
 Steve Laury (กีต้าร์) 1985-1990
 Hollis Gentry III (แซกโซโฟน) 1985-1986 , 1994 , 1996 ,1998 , 2003 , 2004 (เสียชีวิตแล้ว)
 Kiko Cibrian (กีต้าร์) 1993

 ผลงานอัลบั้ม 
 One Of A Kind (ปี 1986) 
 Good News (ปี 1987)
 Livin In The Paradise (ปี 1988) 
 Time Will Tell (ปี 1989)  
 Come & Gei It (ปี 1990) 
 On A Roll (ปี 1993) 
 Livin Large (ปี 1995) 
 All Natural Ingredigents (ปี 1996)  
 Sugar (ปี 1999)
 Fattburger.Com (ปี 200) 
 T.G.I.F (ปี 2001)  
 Sizzlin (ปี 2003)
 Work To Do (ปี 2004)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวง
# วงศ์เมือง นันทขว้าง
วงศ์เมือง นันทขว้าง (ชื่อเล่น: น้ำพุ; 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 – 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2517) เด็กหนุ่มที่เกิดในครอบครัวที่มีชื่อเสียง และฐานะครอบครัวที่มั่นคง แต่พ่อแม่หย่าร้างกัน และต้องมาอยู่กับแม่พร้อมกับพี่น้องอีก 3 คนซึ่งล้วนแต่เป็นผู้หญิง ทำให้ผู้เป็นแม่ที่ต้องทำงานเลี้ยงลูกทั้ง 4 คนดูแลได้ไม่ทั่วถึง และด้วยวัยที่ย่างเข้าสู่วัยรุ่น ประกอบกับความที่เป็นคนมีจิตใจที่อ่อนไหว จนเกิดเป็นปมด้อย ทำให้หันเหเข้าเสพยาเสพติด จนทำให้เสียชีวิตก่อนวัยอันควร ซึ่งเป็นอุทาหรณ์ได้ดีในยุคสมัยนั้น

 ประวัติ 
วงศ์เมือง นันทขว้าง หรือชื่อเล่นในครอบครัวว่า "น้ำพุ" เกิดเมื่อวันอังคารที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของ สุวรรณี สุคนธา นักเขียน, นักประพันธ์นวนิยายชื่อดัง กับ ทวี นันทขว้าง อาจารย์ประจำคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533 ซึ่งได้หย่าร้างกันในเวลาต่อมา น้ำพุเป็นบุตรชายคนเดียวในลำดับที่ 2 จากจำนวนพี่น้อง 4 คนโดยมีพี่สาว 1 คนและน้องสาวอีก 2 คน หลังจากที่บิดาและมารดาได้หย่าขาดจากกัน น้ำพุและพี่น้องทั้ง 4 คนได้มาอยู่กับมารดา โดยมารดาเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายและดูแลบุตร

เมื่อน้ำพุเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ได้เข้ารับการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนศรีวิกรม์จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 น้ำพุเป็นเด็กที่มีจิตใจอ่อนไหวทำให้เกิดปมด้อยในเรื่องของครอบครัว ประกอบกับในครอบครัวมีแต่ผู้หญิง ทำให้ความสนิทสนมระหว่างน้ำพุกับครอบครัวมีน้อยเกินกว่าที่ควรจะเป็น และเนื่องจากมารดามีภาระหน้าที่ค่อนข้างมาก จึงไม่สามารถเอาใจใส่น้ำพุที่เป็นลูกชายคนเดียวได้อย่างเต็มที่ เมื่อเติบโตจนเข้าสู่วัยรุ่นจึงเริ่มเที่ยวเตร่และหันเข้าหายาเสพติด และเคยมีเรื่องราวต้องขึ้นศาลเยาวชนและเข้าสถานพินิจมาแล้ว  และเนื่องจากน้ำพุมีความสนใจในด้านศิลปะจึงขออนุญาตมารดาเข้าศึกษาต่อด้านศิลปะที่โรงเรียนช่างศิลป์หรือวิทยาลัยช่างศิลปกรมศิลปากรในปัจจุบัน น้ำพุจึงได้เพื่อนสนิทใหม่และได้ชักชวนกันเสพยาเสพติด ในช่วงนี้เองที่น้ำพุได้เสพยาหนักขึ้นจนทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดเรียนไปเข้ารับการบำบัดเลิกยาเสพติด ที่สำนักสงฆ์วัดถ้ำกระบอก จังหวัดสระบุรี

นอกจากน้ำพุจะชอบเขียนรูปแล้วยังมีความสามารถในการเขียนหนังสือ โดยมีบทความเป็นจดหมายที่เขียนถึงมารดา ซึ่งเป็นเรื่องราวของตนเองในแต่ละวันช่วงที่ไปเข้ารับการบำบัดเลิกเสพยา บทเรียงความสั้น ๆ เรื่อง"พฤติกรรมของวัยรุ่น" และเรื่อง "ครอบครัวของข้าพเจ้า" ซี่งทั้ง 3 เรื่อง ได้ถูกตีพิมพ์ลงเป็นหนังสือเรื่องของน้ำพุ ซี่งเป็นหนังสือระลึกงานฌาปนกิจของตัวเอง

หลังจากการบำบัดเลิกยาเสพติด จึงกลับเข้าเรียนโรงเรียนช่างศิลป์ต่อ และในรุ่งสางของวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 คนในบ้านได้เข้ามาพบน้ำพุนอนหงายหมดสติอยู่กลางพื้นห้องนอน จึงได้รีบนำส่งที่โรงพยาบาลเดชา แต่น้ำพุก็ได้เสียชีวิตลง สันนิษฐานว่าน้ำพุหันกลับมาเสพยาเสพติดอีกโดยเสียชีวิตจากการเสพเฮโรอีนเกินขนาด และจากการวินิจฉัยของแพทย์ระบุว่าหัวใจวายเฉียบพลัน สิริอายุได้ 18 ปี 2 เดือน 15 วัน เรื่องราวของน้ำพุเป็นอุทาหรณ์ของครอบครัวและอันตรายของยาเสพติด โดยได้ถูกนำเรื่องราวมาทำเป็นภาพยนตร์และละครทางโทรทัศน์

 ในวัฒนธรรมสมัยนิยม 
เรื่องน้ำพุได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง น้ำพุ ในปี พ.ศ. 2527 รับบทโดย อำพล ลำพูน, ภัทราวดี มีชูธน, เรวัติ พุทธินันทน์, วรรษมน วัฒโรดม กำกับโดย ยุทธนา มุกดาสนิท และละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2545 รับบทโดย ตะวัน จารุจินดา, สินจัย เปล่งพานิช, จิรายุส วรรธนะสิน
# พระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าแทมูชิน (ค.ศ. 4-44) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งโคกูรยอ อาณาจักรเหนือสุดของสามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์เป็นผู้นำโคกูรยอในยุคแรก ๆ ผ่านช่วงเวลาของการขยายดินแดนครั้งใหญ่ พิชิตอาณาจักรเล็ก ๆ หลายแห่งและรวมถึงอาณาจักรพูยอตะวันออกที่ทรงพลัง

 พระราชประวัติ 
พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายมูฮยอล พระราชโอรสองค์ที่ 3 ในพระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ เมื่อพระชนมายุได้ 11 พรรษา พระองค์ขึ้นเป็นเจ้าชายรัชทายาท เนื่องจากพระเชษฐาของพระองค์ซึ่งดำรงตำแหน่งรัชทายาทอยู่ก่อนได้ปลงพระชนม์พระองค์เอง และพระองค์ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในอีก 4 ปีต่อมา

พระเจ้าแทมูชินได้เสริมสร้างการปกครองส่วนกลางของโคกูรยอ และขยายพระราชอาณาเขตของอาณาจักร พระองค์ผนวกพูยอตะวันออกและสังหารพระเจ้าแทโซในปี 22 ในปี 26 พระองค์พิชิต แกมะกุก ริมแม่น้ำอัมนก และพิชิต กูดากุก ในเวลาต่อมา

หลังจากป้องกันการโจมตีของจีนในปี 28 พระองค์ได้ส่งเจ้าชายโฮดง พระราชโอรส ซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุประมาณ 16 พรรษา เข้าโจมตีอาณาจักรนังนัง นอกจากนี้พระองค์ยังเอาชนะอาณาจักรนักรัง ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาหลีในปี 32 พระองค์ทำลายนังนังในปี 37New History of Korea. Written by Lee Hyun Hee, Park Sung Soo, Yoon Nae Hyung; published by Jimundang. Published in year 2005.Yong-ho Ch'oe, Reinterpreting Traditional History in North Korea. The Journal of Asian Studies, 40, 503-523. แต่กองทัพฮั่นตะวันออกที่ส่งโดยจักรพรรดิฮั่นกวังอู่ ยึดคืนได้ในปี 44 และพระองค์ก็สวรรคตในปีนั้น พระศพของพระองค์ถูกฝังอยู่ในแทซูชุนว็อน

ในตำนานของเจ้าชายโฮดงและเจ้าหญิงแห่งนักรัง พระเจ้าแทมูชินได้ส่งพระราชโอรสของพระองค์ไปหลอกลวงเจ้าหญิงแห่งนักรังให้ทำลายกลองที่จะเตือนพวกเขาสำหรับการรุกรานที่กำลังจะมาถึงSamguk Sagi

 พระราชวงศ์ 
พระราชบิดา: พระเจ้ายูรี (유리명왕, 瑠璃明王)
พระอัยกา: พระเจ้าทงมย็อง (동명성왕, 東明聖王)
พระอัยยิกา: พระนางยีโซยา (예씨 부인, 禮氏 夫人)
พระราชมารดา: พระราชินี แห่งตระกูลซง (왕후 송씨, 王后 松氏)
พระอัยกา: Song Yang, Marquis Damul (송양 다물후, 松讓 多勿侯)
พระมเหสี:
พระนางที่ไม่ทราบพระนาม ("พระมเหสีหลัก" (원비))
พระราชโอรส: พระเจ้าโมบน (해우, 解憂; สวรรคต ค.ศ. 53)
Lady Hae ("พระมเหสีรอง" (차비))
พระราชโอรส: เจ้าชายโฮดง (호동, 好童; สวรรคต ค.ศ. 32) – อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิง Nakrang (낙랑공주; สวรรคต ค.ศ. 32)

 พงศาวลี
# พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ
พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ (38 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 18) เป็นกษัตริย์องค์ที่สองของอาณาจักรโคกูรยอ ซึ่งอยู่เหนือสุดของสามราชอาณาจักรเกาหลี พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าทงมย็องแห่งโคกูรยอ ผู้ก่อตั้งอาณาจักร เช่นเดียวกับกษัตริย์เกาหลียุคแรก ๆ หลาย ๆ พระองค์ เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพของพระองค์เป็นที่รู้จักส่วนใหญ่มาจากซัมกุก ซากี

 รัชสมัย 
พระเจ้ายูรีได้รับการอธิบายว่าเป็นกษัตริย์ที่ทรงอำนาจและประสบความสำเร็จด้านการทหาร พระองค์พิชิตเผ่าเซียนเป่ย์ ใน 9 ปีก่อนคริสตกาล ด้วยความช่วยเหลือของ Bu Bun-noSamguk sagi,Book 13,  "十一年，夏四月，王謂群臣曰：「鮮卑恃險，不我和親，利則出抄，不利則入守，為國之患。若有人能折此者，我將重賞之。」扶芬奴進曰：「鮮卑險固之國，人勇而愚，難以力鬪，易以謀屈。」王曰：「然則為之奈何？」答曰：「宜使人反間入彼，僞說：『我國小而兵弱，怯而難動。』則鮮卑必易我，不為之備。臣俟其隙，率精兵從間路，依山林以望其城。王使以羸兵出其城南，彼必空城而遠追之。臣以精兵走入其城，王親率勇騎挾擊之，則可克矣。」王從之。鮮卑果開門出兵追之。扶芬奴將兵走入其城，鮮卑望之，大驚還奔。扶芬奴當關拒戰，斬殺甚多。王擧旗鳴鼓而前，鮮卑首尾受敵，計窮力屈，降為屬國。王念扶芬奴功，賞以食邑，辭曰：「此王之德也。臣何功焉。」遂不受，王乃賜黃金三十斤、良馬一十匹。" ใน 3 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้ายูรีย้ายเมืองหลวงจาก Jolbon ไปยัง กุงแน ราชวงศ์ฮั่นถูกโค่นล้มโดยหวังหมั่ง ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ซิน ในปี ค.ศ. 12 หวังหมั่งได้ส่งผู้ส่งสารไปยังโคกูรยอเพื่อขอกองทหารเพื่อช่วยในการพิชิตซงหนู พระเจ้ายูรีปฏิเสธคำขอและโจมตีซินแทน《三国史记》：“三十三年　春正月　立王子无恤为太子　委以军国之事　秋八月　王命乌伊・摩离　领兵二万　西伐梁貊　灭其国　进兵袭取汉高句丽县”

 พระราชวงศ์ 
พระราชบิดา พระเจ้าทงมย็อง 동명성왕
พระราชมารดา พระนางยีโซยา
พระเชษฐา เจ้าชายพีรยู เป็นพระเชษฐาที่ประสูติจากพระนางโซซอโน
พระอนุชา พระเจ้าอนโจ เป็นพระอนุชาที่ประสูติจากพระนางโซซอโน

พระมเหสี
พระนางซงแยฮวา จากตระกูลซง (ธิดาของ ซงยาง กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งเผ่าพีรยู)
พระนางซงแจฮย็อน จากตระกูลซง 

พระสนม
 พระสนมฮวาฮี 
 พระสนมชีฮี 

พระโอรส-พระธิดา
 เจ้าชายโทจอล ประสูติจาก พระนางซงแยฮวา จากตระกูลซง
 เจ้าชายแฮมยอง ประสูติจาก พระนางซงแยฮวา จากตระกูลซง
 เจ้าหญิงเซยู ประสูติจาก พระนางซงแยฮวา จากตระกูลซง
 พระเจ้าแทมูชิน ประสูติจาก พระนางซงแยฮวา จากตระกูลซง
 เจ้าหญิงยอรัง ประสูติจาก พระนางซงแยฮวา จากตระกูลซง
 เจ้าชายยอจิน ประสูติจาก พระนางซงแจฮย็อน จากตระกูลซง
 พระเจ้ามินจุง ประสูติจาก พระสนมฮวาฮี
 เจ้าชายแชซา ประสูติจาก พระสนมชีฮี

 พงศาวลี
# พระเจ้ามินจุงแห่งโคกูรยอ
พระเจ้ามินจุง (? - ค.ศ. 48) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในพระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ และเป็นพระราชอนุชาในพระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายแฮซักจู เมื่อพระเจ้าแทมูชินสวรรคตในปี ค.ศ. 44 (พ.ศ. 587) โดยที่เจ้าชายแฮอู พระราชโอรสของพระเจ้าแทมูชิน ยังเยาว์อยู่ เจ้าชายแฮซักจู จึงขึ้นครองราชย์แทนพระนามว่าพระเจ้ามินจุง

สวรรคตในปี ค.ศ. 48 (พ.ศ. 591) หลังจากครองราชย์ได้เพียง 4 ปี เจ้าชายแฮอู พระภาติยะจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาทรงพระนามว่าพระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ (Mobon)

 พงศาวลี 

มินจุง
# พระเจ้าโมบนแห่งโคกูรยอ
พระเจ้าโมบน (ค.ศ. 30 - ค.ศ. 53) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งอาณาจักรโกคูรยอ มีพระนามเดิมว่าเจ้าชายแฮอู เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าแทมูชินแห่งโคกูรยอกับพระนางซงแมซอนซู เมื่อพระเจ้ามินจุงแห่งโคกูรยอพระปิตุลาสวรรคตไปในปี ค.ศ. 48 (พ.ศ. 591) เจ้าชายแฮอูจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนามว่าพระเจ้าโมบน  (ค.ศ. 48 - 53) แต่ครองราชย์ได้เพียง 5 ปี ก็ถูกปลงพระชนม์โดยขุนนางของพระองค์เอง ขณะพระชนมายุเพียง 23 พรรษา

โกกุง พระญาติอีกพระองค์หนึ่งจึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อมา พระนามว่าพระเจ้าแทโจมหาราช (Taejo The Great) 

ถือว่าพระเจ้าโมบนเป็นจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายที่มาจากราชสกุลแฮ ที่เป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้าแทมูชิน เพราะจักรพรรดิพระองค์ต่อมาเป็นเชื้อพระวงศ์พระเจ้ายูรีแห่งโคกูรยอ  

 พงศาวลี 

โมบน
หมวดหมู่:บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 573
หมวดหมู่:บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 596
# มหายุคพาลีโอโซอิก
มหายุคพาลีโอโซอิก (จากภาษากรีก palaio (παλαιο), "เก่าแก่" และ zoe (ζωη), "ชีวิต", หมายถึง "ชีวิตโบราณ")) เป็นมหายุคแรกสุดจาก 3 มหายุคในบรมยุคฟาเนอโรโซอิก ซึ่งเป็นยุคทางธรณีกาลของโลก ช่วงเวลาของมหายุคพาลีโอโซอิกอยู่ในช่วง 542-251 ล้านปีมาแล้ว และแบ่งย่อยออกเป็นหกยุคเรียงตามลำดับเก่า-ใหม่ ได้แก่ ยุคแคมเบรียน ยุคออร์โดวิเชียน ยุคไซลูเรียน ยุคดีโวเนียน ยุคคาร์บอนิเฟอรัส และ ยุคเพอร์เมียน

 ชีวิตในมหายุคพาลีโอโซอิก 
thumb|right|150px|ไตรโลไบต์แพร่พันธุ์มากที่สุดในช่วงตอนต้นของมหายุคพาลีโอโซอิกแต่ก็สูญพันธุ์ในช่วงยุคเพอร์เมียน
มหายุคพาลีโอโซอิกครอบคลุมช่วงเวลาตั้งแต่ช่วงที่มีการปรากฏตัวเป็นจำนวนมากของซากดึกดำบรรพ์เปลือกอ่อนนุ่ม จนถึงช่วงเวลาที่ทวีปรวมตัวเป็นทวีปขนาดใหญ่ ซึ่งสัมพันธ์กับช่วงที่มีการพัฒนาขึ้นของสัตว์เลื้อยคลานและพืชสมัยใหม่ ช่วงเริ่มต้นของมหายุคเริ่มตั้งแต่มีการกำเนิดขึ้นเป็นจำนวนมากของสิ่งมีชีวิตจำพวกไตรโลไบต์และ Archeocyathid ส่วนช่วงปลายมหายุคเกิดในช่วง 300 ล้านปีถัดจากช่วงเริ่มมหายุค เป็นช่วงที่มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ซึ่งรู้จักกันในชื่อการสูญพันธุ์เพอร์เมียน การเรียนการสอนสมัยใหม่กำหนดให้ช่วงปลายมหายุคคือช่วงที่มีการปรากฏตัวครั้งแรกของรอยซากดึกดำบรรพ์ (trace fossil) ที่มีลักษณะเฉพาะ เรียกว่า Trichophycus pedum

 ธรณีแปรสัณฐาน 
250px|right|thumb|ธรณีแปรสัณฐานเมื่อ 290 ล้านปีมาแล้ว
ทางธรณีวิทยา, มหายุคพาลีโอโซอิกเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากการแยกของมหาทวีปที่ชื่อว่า แพนโนเทีย (Pannotia) และสิ้นสุดยุคน้ำแข็งของโลก ตลอดช่วงต้นมหายุคพาลีโอโซอิก แผ่นดินของโลกแยกออกเป็นทวีปเล็ก ๆ หลายทวีป จนกระทั่งสิ้นสุดมหายุค ทวีปต่าง ๆ เคลื่อนมารวมกันจนเป็นมหาทวีปที่มีชื่อว่าแพนเจีย ซึ่งประกอบด้วยพื้นดินส่วนใหญ่ของโลก