wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กิ้งก่ากายสิทธิ์
กิ้งก่ากายสิทธิ์ เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลกและแฟนตาซี ออกฉายในปี พ.ศ. 2528 นำแสดงโดย เด๋อ ดอกสะเดา, เหี่ยวฟ้า, สีเทา, ล้อต๊อก, ลักษณ์ อภิชาติ

 เนื้อเรื่อง 
กิ้งก่ากายสิทธิ์ เป็นกิ้งก่าตัวใหญ่ที่เฝ้าแก้วมณีที่ใต้ฐานพระปรางค์วัดอรุณ แล้วจู่ ๆ แก้วมณีนี้ก็ถูกมนุษย์ต่างดาวมาขโมยเอาไป กิ้งก่ากายสิทธิ์จึงต้องไปขอความช่วยเหลือจากยักษ์วัดแจ้ง ขณะที่ตัวเองก็ต้องวิ่งไปตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศไทย เพื่อหนีการตามล่าของคนที่ต้องการเอากิ้งก่ากายสิทธิ์ไปออกงานวัด โดยจะต้องผจญภัยกับสิ่งต่าง ๆ เช่น จระเข้กินคน, ฝูงช้างป่ากับเสือ, หมีควายแม่ลูกอ่อน, วิ่งหนีรถไฟ, ยุงยักษ์และผีโครงกระดูกในถ้ำมหาสมบัติ

 เบื้องหลังและการเข้าฉาย 
กิ้งก่ากายสิทธิ์ เป็นภาพยนตร์จากการกำกับและอำนวยการสร้างของ สมโพธิ แสงเดือนฉาย ผู้ให้กำเนิดตัวละครอุลตร้าแมน วีรบุรุษจากต่างดาวสัญชาติญี่ปุ่น นับเป็นภาพยนตร์ชุดเดียวกับ หนุมานพบ 7 ยอดมนุษย์ (พ.ศ. 2517) หรือ หนุมานพบ 5 ไอ้มดแดง (พ.ศ. 2518) ที่มีการสร้างและฉายมาก่อนหน้านี้ แต่สำหรับกิ้งก่ากายสิทธิ์นี้ได้ถูกทำให้เป็นภาพยนตร์ตลกมากขึ้น โดยให้สัตว์ต่าง ๆ ในเรื่องพูดได้ และมีการนำเอานักแสดงตลกที่มีชื่อเสียงหลายคนของไทย มาร่วมแสดง เช่น ล้อต๊อก ในบทของเศรษฐีเฒ่าหัวงูผู้ช่วยเหลือกิ้งก่ากายสิทธิ์ หรือ เด๋อ ดอกสะเดา และ เหี่ยวฟ้า ในบทของคู่หูนักล่ามหาสมบัติที่ต้องมาตายเพราะถูกยุงยักษ์กัด ที่เป็นบทล้อเลียนตัวละคร อินเดียน่า โจนส์ ในภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง Raiders of the Lost Ark เป็นต้น

นอกจากนี้แล้ว ภาพยนตร์ยังได้ไปถ่ายทำในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ๆ หลายแห่งทั่วประเทศไทยด้วย เช่น วัดอรุณราชวราราม, สะพานพระพุทธยอดฟ้า, แพะเมืองผี, สะพานข้ามแม่น้ำแคว, ทางรถไฟสายมรณะ เป็นต้น เพื่อเป็นการโฆษณาประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวในประเทศไทยไปในตัว โดยมีเพลง เมด อิน ไทยแลนด์ ของคาราบาว เป็นเพลงประกอบในตอนต้นเรื่องที่กิ้งก่ากายสิทธิ์ใส่รองเท้าสเก็ตเล่นที่สะพานพุทธและโหนเถาวัลย์ที่ทางรถไฟสายมรณะ

ตัวละครกิ้งก่ากายสิทธิ์นั้นสร้างมาจาก กิ้งก่าแผงคอ (Chlamydosaurus kingii) ซึ่งเป็นกิ้งก่าที่มีอยู่จริงในประเทศออสเตรเลีย โดยสามารถที่จะแผ่แผงหนังรอบคอและวิ่งได้ด้วย 2 ขาหลังด้วยความเร็ว และมนุษย์ต่างดาวที่เป็นตัวร้ายในเรื่องนั้นก็เป็นตัวละครในเรื่องจัมโบ้เอ  โดยสมโพธิได้แนวความคิดจากหลานชายที่ได้ไปศึกษาที่ประเทศออสเตรเลีย และได้นำรูปกิ้งก่าชนิดนี้กลับมา และสมโพธิเห็นว่ากิ้งก่าชนิดนี้มีความน่ารักในตัว

แต่การเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากขณะนั้นวิดีโอเทปกำลังเป็นที่นิยม จึงทำให้ยอดผู้ชมในโรงภาพยนตร์ลดลง และทำให้เรื่องนี้กลายเป็นผลงานภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายด้วยสมโพธิ และบริษัท ไชโยภาพยนตร์ ซึ่งหลังจากนี้สมโพธิก็ได้เดินทางไปยังบประเทศญี่ปุ่นเพื่อมุ่งหน้าทำงานเกี่ยวกับอุลตร้าแมนโดยเฉพาะอย่างเดียว

ในปี พ.ศ. 2545 ได้มีการผลิตวีซีดีภาพยนตร์เรื่องนี้ออกจำหน่าย โดย บริษัท ทีไอจีเอ จำกัด (TIGA)
# นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ ศึกสายสัมพันธ์
นารูโตะ ตำนานวายุสลาตัน เดอะมูฟวี่ ศึกสายสัมพันธ์  เป็นการ์ตูนภาคพิเศษตอนที่ 5 ของเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ กำกับโดย ฮาจิเมะ คาเมกาคิ และเขียนบทโดย จุนกิ ทาเคงามิ วางขายแบบ DVD ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 22 เมษายน 2552

ลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดย โรส วิดีโอ วางขายเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2553 ภาคต่อตอนต่อไปมีชื่อว่า ผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟ

 เนื้อเรื่อง 
วันนึง นินจาลึกลับผู้มาจากแคว้นโซระซึ่งน่าจะล่มสลายไปแล้วจากฝีมือของโคโนฮะ ก็กลับมาถล่มโคโนฮะเพื่อแก้แค้น ระหว่างที่ต่อสู้กันอยู่นั้น นารูโตะ บังเอิญไปเจอลุงแก่ๆคนนึง
มาช่วยรักษาคนเจ็บในหมู่บ้าน และก็หายไปก่อนที่นารูโตะจะได้ถามชื่อ หลังจากนั้นนินจาแคว้นโซระก็ถอยกลับไป

ที่โรงพยาบาลของหมู่บ้านโคโนฮะ มีคนเจ็บที่ได้รับการรักษาเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย จนทำให้พวกนินจาแพทย์และซากุระยังต้องตะลึง และอยู่ๆเด็กสาวที่ชื่ออามารุก็เข้ามาทางหน้าต่าง
และบอกกับพวกนารูโตะว่า นี่เป็นฝีมือของคนที่ชื่อ ชินโน ซึ่งเป็นอาจารย์ของอามารุ และอามารุก็สลบไป

วันต่อมาทีมสามคน ซึ่งประกอบด้วย นารูโตะ ซากุระ และ ฮินาตะ ก็ออกเดินทางเพื่อคุ้มครอง อามารุ และ ชินโน ไปยังหมู่บ้านของอามารุ ซึ่งโดนนินจาจากแคว้นโซระโจมตี
และทีมสี่คน ซึ่งประกอบด้วย คาคาชิ ชิกามารุ ชิโนะ และ ซาอิ ก็ออกไปโจมตีฐานทัพของนินจาแคว้นโซระ จากการคำนวณอย่างแม่นยำของชิกามารุ ทำให้ชนะได้อย่างง่ายดาย

ระหว่างทางที่ทีมของนารุโตะเดินทางไป เป็นป่าทึบซึ่งมีสัตว์อันตรายมากมาย นารุโตะก็รู้ว่า อามารุ เป็นผู้หญิง ซึ่งคนอื่นๆรู้หมดแล้ว ต่อจากนั้นก็พบว่าหมู่บ้านของอามารุได้ถูกทำลาย
ไปแล้ว เมื่ออามารุเข้าไปเพื่อตามหาคนในหมู่บ้าน ก็ไปโดนกับดักของนินจาแคว้นโซระที่วางไว้ ชินโนจึงเข้ามาช่วย และได้เสียชีวิตลงในที่สุด หลังจากนั้นพวกนารูโตะก็ได้ออกตามหา
คนในหมู่บ้าน เพราะในซากนั้นไม่มีศพของคนในหมู่บ้านอยู่เลย และได้ไปเจอกับโบราณสถาน และจู่ๆ อามารุ ก็โผล่ออกมาขว้างทาง นารูโตะ และ ซากุระ และก็ได้กลายร่างเป็น
สัตว์หาง ที่ชื่อว่า เรอิบิ (ศูนย์หาง หรือ ไม่มีหาง) และได้ต่อสู้กัน เรอิบิได้กระตุ้นนารุโตะ ทำให้นารุโตะกลายร่างเป็น จิ้งจอกเก้าหาง และได้ต่อสู้กัน ระหว่างที่นารุโตะกำลังได้เปรียบอยู่นั้น
เครื่องรางที่ จิไรยะ ให้นารูโตะไว้ ก็ได้กระเด็นออกมาจากตัวนารูโตะ เมื่อนารูโตะเห็นสิ่งนั้นก็ได้คืนร่างเป็นตัวนารูโตะคนเดิม และได้ปลุกให้อามารุตื่นขึ้นมาได้สำเร็จ

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Official website 
 TV-Tokyo's Naruto site
# สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์
thumb|240px|สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ของตึกที่ว่าการรัฐนิวยอร์ก, อัลบานี, นิวยอร์ก
สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์  เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่รุ่งเรืองในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่มีอิทธพลมาจากลักษณะสถาปัตยกรรมสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์Rolf Toman, Romanesque, Könemann, (1997), ISBN 3-89508-447-6ของคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12

ลักษณะสำคัญของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ก็จะมีซุ้มโค้งครึ่งวงกลม, โค้งครึ่งวงกลมเหนือหน้าต่าง และ แนวหิน, อิฐ หรือ ชิงเกิลที่เรียงเป็นแนวบนผนัง แต่สิ่งที่ต่างจากต้นฉบับคือส่วนที่เป็นโค้งจะเป็นโค้งที่ง่ายๆ ไม่ซับซ้อนเช่นที่ใช้ในสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ดั้งเดิม ลักษณะสถาปัตยกรรมนี้เป็นที่นิยมกันในการก่อสร้างตึกเรียนของมหาวิทยาลัยในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา เช่นที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส และที่ มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่นิยมกันในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถาน และ ศาสนสถานของศาสนายูดายอีกด้วย

ผู้ที่มีบทบาทสำคัญที่มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในบรรดาสถาปนิกชาวอเมริกันในรูปแบบที่เรียกว่า “โรมาเนสก์อิสระ” คือเฮนรี ฮ็อบสัน ริชาร์ดสัน สถาปัตยกรรมที่วิวัฒนาการมาจากตัวอย่างที่วางไว้โดยริชาร์ดสันจึงเรียกกันว่า “สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ริชาร์ดสัน”.(Richardsonian Romanesque)

สถาปัตยกรรมฟื้นฟูโรมาเนสก์ในระยะแรกตระกูลหนึ่งที่เรียกว่า “สถาปัตยกรรมรุนด์โบเก็นชตีล”.(Richardsonian Romanesque) หรือ “สถาปัตยกรรมโค้งกลม” นิยมกันในดินแดนเยอรมนี และ ในดินแดนที่ชาวเยอรมันไปตั้งถิ่นฐานในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1830

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 การเลือกลักษณะสถาปัตยกรรมในการก่อสร้างคริสต์ศาสนสถานอังกลิคันก็ขึ้นอยู่กับผู้เกี่ยวข้องกับสังฆมณฑล ถ้าเป็นคริสต์ศาสนสถานของไฮห์อังกลิคันก็มักจะมีอิทธิพลจากขบวนการอ๊อกซฟอร์ดที่จะนิยมสร้างแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค แต่ถ้าเป็นคริสต์ศาสนสถานของโลว์อังกลิคันและบรอดเชิร์ชก็มักจะเป็นแบบฟื้นฟูโรมาเนสก์
# ฮวาราง
ฮวาราง  หรือ หว่อเหล็ง หรือ ฮัว หลาง : เป็นตัวละครจากเกม เทคเคน (ปรากฏตัวครั้งแรกในภาค 3) ซึ่งเป็นชาวเกาหลีผู้ใช้วิชาเทควันโด้ในการต่อสู้ นอกจากนี้ ฮวาราง ยังได้กลับมามีบทบาทสำคัญอีกครั้งใน เทคเคน 6 ด้วยเช่นกัน

 ประวัติตามท้องเรื่อง 
ฮวาราง ได้เข้าร่วมศึก เพื่อล้างแค้นให้กับอาจารย์เบ็ค โต ซันของตนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการถูกทำร้ายโดยออการ์ ทั้งยังมีความมุ่งหมายที่จะแก้มือในการต่อสู้ที่เสมอกับจิน คาซามะมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ในทันที

ฮวาราง เป็นศิษย์เอกของเบ็ค โต ซัน ซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊ง ต่อมา ทางกองกำลังมิชิม่าได้ส่งจิน คาซามะ ผู้เป็นตัวแทนของกองกำลังมาสู้กับฮวาราง โดยปกติแล้วฮวารางเป็นนักสู้ที่ไม่เคยแพ้ใคร ซึ่งในการต่อสู้ครั้งนั้นทั้งคู่ได้เสมอกัน ฮวารางเริ่มนึกถึงคำสอนของอาจารย์เบ็ค โต ซัน ที่ว่า หากทำการฝึกฝนวิชาทุกวัน จะไม่มีผู้ใดสามารถโค่นล้มลงได้ ฮวารางสำนึกผิดที่ไม่ปฏิบัติตนตามคำสอนของอาจารย์ เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนอีกครั้ง เพื่อแก้มือให้กับตนเองต่อไป

 ข้อมูลจำเพาะ 
 ชื่อ : ฮวาราง (화랑)
 สัญชาติ : 
 วันเดือนปีเกิด : 18 ตุลาคม ค.ศ. 1981
 ส่วนสูง : 181 ซม.
 น้ำหนัก : 68 กก.
 กรุ๊ปเลือด : O
 อาชีพ : หัวหน้าแก๊งอันธพาล (ภาค 3) , ทหาร (ภาค 4)
 งานอดิเรก : ล่องเรือยอร์ช และสามารถเล่นกีฬาได้ทุกประเภท
 สิ่งที่ชอบ : เพลงร็อค, อาจารย์เบ็ค โต ซัน และการต่อสู้ข้างถนน
 สิ่งที่เกลียด : จิน คาซามะ, เดวิล จิน และ คาราเต้ตระกูลมิชิมะ

 ข้อมูลเพิ่มเติม 
 ฮวาราง เป็นลูกศิษย์ของ เบ็ค โต ซัน ผู้ซึ่งเป็นนักเทควันโด้ชาวเกาหลีเช่นเดียวกัน
# อาสนวิหารมาร์แซย์
อาสนวิหารมาร์แซย์  หรือชื่อเต็มว่า อาสนวิหารนักบุญมารีย์องค์ใหญ่แห่งมาร์แซย์  เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกที่มีฐานะเป็นอาสนวิหารCatholic enclyclopedia: Cathedral ที่ตั้งอยู่ที่เมืองมาร์แซย์ จังหวัดบุช-ดูว์-โรน แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารมาร์แซย์มีฐานะเป็นอาสนวิหารรองมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896 และเป็นที่ตั้งอาสนะของอัครมุขมณฑลแห่งมาร์แซย์ (เลื่อนฐานะจากมุขมณฑลในปี ค.ศ. 1948)

อาสนวิหารปัจจุบัน  ที่สร้างอย่างใหญ่โตเป็นแบบไบแซนไทน์-โรมาเนสก์สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1852 ถึงปี ค.ศ. 1896 บนสถานที่ที่เคยเป็นอาสนวิหารแห่งมาร์แซย์มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 โดยสถาปนิกเลอง โวดัวเย และอ็องรี-ฌัก แอ็สเปร็องดีเยอ (ค.ศ. 1829–1874) สิ่งก่อสร้างที่มีขนาดย่อมกว่าจากอาสนวิหารเดิม  ที่ยังคงตั้งอยู่เคียงข้างอาสนวิหารใหม่แต่ก็ถูกบดบังเพราะขนาดอันโอฬารของสิ่งก่อสร้างใหม่

อาสนวิหารมาร์แซย์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1906
# พอล ฟีนิกซ์
พอล ฟีนิกซ์  เป็นตัวละครหลักจากเกม เทคเคน ซึ่งปรากฏตัวตั้งแต่ภาคแรกเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และเป็นชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโดกับคาราเต้ในการต่อสู้ นอกจากนี้ พอล ฟีนิกซ์ ยังมีเพื่อนรักคนหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า มาร์แชล ลอว์ โดยทั้งคู่ต่างก็เป็นตัวละครสำคัญในเกม เทคเคน 6 ด้วยเช่นกัน

 ประวัติตามท้องเรื่อง 
เทคเคน ภาคแรก
พอล ฟีนิกซ์ เป็นนักสู้ชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโด ทั้งยังชอบเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ เขาชนะรายการแข่งขันต่างๆมาแล้วหลายรายการ และมีความต้องการประลองฝีมือกับนักสู้ที่มีฝีมือพอๆกับเขา กระทั่งได้ทราบข่าวการแข่งขัน เทคเคนครั้งที่ 1 เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อต้องการประกาศให้โลกรู้ว่า สุดยอดนักสู้อันดับหนึ่งของโลกนั้นเป็นของผู้ใด
เทคเคน 2
ช่วงที่พอลยังเป็นเด็ก เขาเคยมีความประทับใจต่อวิลลี่ วิลเลี่ยม ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนปราบหมี เมื่อพอลเติบโตขึ้น เขาก็เป็นบุคคลที่ได้รับความประทับใจเช่นเดียวกัน ทว่า ในการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 1 เขาพลาดการครองแชมป์ และ 2 ปีต่อมา ได้มีการจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 2 ขึ้น พอลจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อครองแชมป์ให้ได้

 ข้อมูลจำเพาะ 
 ชื่อ : พอล ฟีนิกซ์ (Paul Phoenix)
 สัญชาติ : 
 วันเดือนปีเกิด : 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1956
 ส่วนสูง : 187 ซม.
 น้ำหนัก : 81 กก.
 กรุ๊ปเลือด : O
 อาชีพ : คนว่างงาน (ในช่วงภาคแรกๆ), แชมป์นักสู้จ้าวจักรวาล (ภาค 3), เปิดค่ายฝึกวิชา (ภาค 4)
 งานอดิเรก : ขี่มอเตอร์ไซค์ และฝึกฝนการต่อสู้
 สิ่งที่ชอบ : พิซซ่า, กลิ่นแก๊สโซลีน, อาหารที่มาร์แชล ลอว์ทำ, สตีฟ ฟอกซ์ และ ครอบครัวตระกูลลอว์ (มาร์แชล ลอว์ กับ ฟอเรสท์ ลอว์)
 สิ่งที่เกลียด : ทางด่วนในญี่ปุ่น, คาซูยะ มิชิม่า, คุมะ และไบรอัน ฟิวรี่
# รัฐเมริดา
เมริดา  เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐชื่อเมือง เมริดา รัฐเมริดามีพื้นที่ครอบคลุม 11,300 ตร.กม. และในปี 2007 มีประชากรราว 843,800 คน

มเมริดา
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2407
หมวดหมู่:รัฐเมริดา
# หลังคาทรงปั้นหยา
หลังคาทรงปั้นหยา เป็นประเภทของหลังคาที่ทุกด้านลาดไหลลงสู่ผนัง โดยมักมีความชันไหลเอียงเท่ากัน หลังคาทรงปั้นหยาของบ้านทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า จะมีสามเหลี่ยม 2 ด้าน และมีสี่เหลี่ยมคางหมู 2 ด้าน ซึ่งเกือบทั้งหมดจะต้องมีความลาดเอียงเดียวกัน เพื่อให้สมดุลกัน หลังคาทรงปั้นหยาสามารถมีรางใต้รอบทุกด้านได้ นอกจากนี้หลังคาทรงปั้นหยายังสามารถมีหน้าต่างยื่นออกมาจากหลังคาในด้านที่ลาดเอียงได้
# ถู่โหล
ถู่โหล  เป็นที่อยู่อาศัยพื้นถิ่นของชุมชนในมณฑลฝูเจี้ยนทางตอนใต้ของประเทศจีน มักมีโครงสร้างแบบกลม โครงสร้างสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นนี้สร้างโดยกลุ่มชาวบ้าน

ถึงแม้ว่าถู่โหลจะเป็นโครงสร้างแบบตะวันออก แต่ความหมายของคำว่า "ถู่โหล" ก็เป็นรูปร่างที่เป็นเอกลักษณ์ของลักษณะอาคารและไม่จำกัดประเภทของสิ่งปลูกสร้าง ในบางแห่งใช้หินแกรนิตตัดหรือผนังอิฐ 

บ้านดินถู่โหล ที่มีชื่อเสียงได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโกในปี ค.ศ. 2008 ที่เป็นกลุ่มอาคารถู่โหลหลาย ๆ หลังเล็ก ๆ รวมกัน
# กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก
กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก เป็นกีฬาของภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้จัดขึ้นครั้งแรกที่ เตหะราน ประเทศอิหร่าน โดยจะมีการจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี

 การจัดการแข่งขัน 
ครั้งที่การแข่งขันเจ้าภาพจำนวนเหรียญทอง เมือง  ประเทศ อันดับ 1  อันดับ 2  อันดับ 3 1  กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 1997 (พ.ศ. 2540)  เตหะราน     (63)   (26)   (16) 2  กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2002 (พ.ศ. 2545)  คูเวตซิตี     (31)   (11)   (9) 3  กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2005 (พ.ศ. 2548)  โดฮา     (28)   (25)   (20) 4  กีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก 2014 (พ.ศ. 2557)  เตหะราน      

 เจ้าเหรียญทอง 

 อันดับ ประเทศ จำนวนครั้ง ปีที่เป็นเจ้าเหรียญทอง<center>1<center>   1 1997  1 2002  1 2005

 สรุปเหรียญรางวัลรวม 
 1   92  73  88  253 2   71  59  56  186 3   44  46  49  139 4   37  33  33  103 5   26  15  16  57 6   15  16  20  51 7   7  17  20  44 8   7  10  11  28 9   7  9  10  26 10   5  13  30  48 11   3  11  19  33 12   3  2  4  9 13   3  1  3  7 14   2  1  7  10 15   0  5  6  11  รวม  322  311  372  1005
# คณะคาร์ทูเซียน
คณะคาร์ทูเซียน (, ออกเสียง) หรือ คณะนักบุญบรูโน (Order of St. Bruno) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ตั้งชื่อตามนักบุญบรูโนแห่งโคโลญ ผู้ตั้งคณะนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1084 คณะคาร์ทูเซียนเป็นคณะนักบวชอารามิกประจำเขตพรต สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิงมาอยู่ร่วมกันและปฏิบัติตามวินัยของตนเองแทนที่จะถือ “วินัยของนักบุญเบเนดิกต์” (Rule of St Benedict) อย่างคณะนักบวชอารามิกอื่น ๆ นักพรตคาร์ทูเซียนถือวัตรปฏิบัติที่ผสมผสานการดำรงชีวิตอย่างสันโดษแบบฤๅษี (Hermit) กับการอยู่ร่วมกันเป็นประชาคมนักพรต (Cenobite)

ในภาษาอังกฤษคำว่า “Carthusian” แผลงมาจากคำว่า “Chartreuse Mountains” หรือ “เทือกเขาชาร์ทรูส” ที่นักบุญบรูโนได้ทำการสร้างอารามขึ้นเป็นแห่งแรกในหุบเขาในบริเวณเทือกเขาแอลป์ฝรั่งเศส ในภาษาอังกฤษคำว่า “Charterhouse” ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกอารามคาร์ทูเซียนมาจากคำคำเดียวกัน อารามคาร์ทูเซียนเรียกเป็นภาษาต่าง ๆ แตกต่างกัน

 ภาษาอังกฤษ  เช่น แอ็กซโฮล์มชาร์เทอร์เฮาส์
 ภาษาอิตาลี  เช่น แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน
 ภาษาเยอรมัน  เช่น อารามบุกซไฮม์
 ภาษาดัตช์  เช่น อารามคาร์ทูเซียนพระแม่มารีย์
 ภาษาฝรั่งเศส  เช่น กร็องด์ชาร์เทริซ
 ภาษาโปแลนด์  เช่น Kartuzja Trisulti ก็จะเรียกว่า อารามคาร์ทูเซียนแห่งทริซุลทิ
 ภาษาสเปน  เช่น Cartuja de Aula Dei ก็จะเรียกว่า การ์ตูคาเดเอาลาเดอี
# แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน
แชร์โตซาดีซันมาร์ตีโน  หรือชาร์เตอร์เฮาส์ (อาราม) แห่งเซนต์มาร์ติน  เดิมเป็นอารามCatholic Encyclopedia: Monasticism ของคณะคาร์ทูเซียนในคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองเนเปิลส์ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี แต่ในปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์ อารามเป็นสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นอยู่บนเนินโวเมโรที่มองเห็นได้แต่ไกล และจากตัวสิ่งก่อสร้างก็จะเป็นทิวทัศน์ของอ่าว

อารามนี้สร้างเสร็จและทำการเปิดใช้ในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีโจนที่ 1 แห่งเนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1368 เป็นคริสต์ศาสนสถานที่อุทิศให้แก่นักบุญมาร์ตินแห่งทัวร์ ระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 อารามก็ได้รับการขยายต่อเติม ต่อมาในปี ค.ศ. 1623 ก็ได้รับการขยายเพิ่มขึ้นในรูปทรงที่ใกล้เคียงกับที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน

ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1800 อารามก็ถูกปิดลงตามคำสั่งของคณะ ในปัจจุบันตัวสิ่งก่อสร้างเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์สำหรับแสดงศิลปะของสมัยบูร์บองและสเปน และเป็นที่แสดงงานสะสมงานศิลปะ “ฉากการประสูติของพระเยซู” (Nativity scene หรือ presepe) ที่ถือว่าเป็นงานสะสมชุดที่ดีที่สุดชุดหนึ่งของโลก

ระเบียงภาพ
# กินชาซา
กินชาซา (, ; ลิงกาลา: Kinsásá) หรือชื่อเดิมคือ เลออปอลวีล  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก หรือเป็นที่รู้จักในชื่อประเทศซาอีร์ในช่วงปี 1971 ถึง 1997 เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำคองโก

แต่เดิมเป็นหมู่บ้านชาวประมง ปัจจุบันเป็นพื้นที่เมือง มีประชากร 10,076,099 คนในปี 2009 ส่วนกรุงบราซาวีลของสาธารณรัฐคองโก (มีประชากรราว 1.5 ล้านคนในปี 2007 รวมเขตชานเมืองแล้ว) ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำคองโกของกินชาซา หากรวมประชากรเข้ากับกรุงบราซาวีลแล้ว มีประชากรเกือบ 12 ล้านคน และเพราะว่าเขตการบริหารที่กว้างขวางอย่างมาก กว่า 60% ของพื้นที่เมืองเป็นชนบทธรรมชาติ และพื้นที่ในเมืองมีเพียงส่วนน้อยในเขตตะวันตกไกลของเมือง กินชาซาเป็นเมืองที่มีสถานะเทียบเท่าเมืองโจฮันเนสเบิร์ก ที่เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตกึ่งสะฮารา และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 3 ของทวีป รองจากเมืองเลกอสและไคโร และยังมักถูกพิจารณาว่าเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นอันดับ 2 รองจากปารีสที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส และหากแนวโน้มด้านสถิติประชากรอย่างต่อเนื่อง กรุงกินชาซาจะมีประชากรมากกว่ากรุงปารีสก่อนปี 2020
ภูมิอากาศ
ภายใต้การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน กินชาซามีภูมิอากาศแบบเขตร้อนชื้นและแห้ง (Aw) ฤดูฝนที่ยาวนานเริ่มตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงเดือนพฤษภาคม โดยมีฤดูแล้งค่อนข้างสั้นระหว่างเดือนมิถุนายนถึงกันยายน กินชาซาตั้งอยู่ทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร ดังนั้นฤดูแล้งจึงเริ่มต้นประมาณเดือนครีษมายัน ซึ่งตรงกับเดือนมิถุนายน ซึ่งตรงกันข้ามกับเมืองในแอฟริกาที่อยู่ทางตอนเหนือซึ่งมีสภาพอากาศเช่นนี้ ซึ่งโดยปกติฤดูแล้งจะเริ่มประมาณเดือนธันวาคม ฤดูแล้งของกินชาซาจะเย็นกว่าฤดูฝนเล็กน้อย แม้ว่าอุณหภูมิจะคงที่ตลอดทั้งปีก็ตาม
# ทะเลสาบอี้นเล่
ทะเลสาบอี้นเล่ (,) หรือไทใหญ่เรียกว่า หนองอางเลจิตร ภูมิศักดิ์. ความเป็นมาของคำสยาม, ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : ชนนิยม, 2556, หน้า 173 เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่ในบริเวณภูเขาชานในรัฐชาน ห่างจากเมืองตองจีประมาณ 25 กิโลเมตร ในประเทศพม่า เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของพม่ามีพื้นที่ประมาณ 44.9 ตารางไมล์ (116 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2,900 ฟุต (880 เมตร) ในช่วงฤดูแล้งความลึกของน้ำเฉลี่ยอยู่ที่ 7 ฟุต (2.1 เมตร) โดยมีจุดที่ลึกที่สุดคือ 12 ฟุต (3.7 เมตร) แต่ในช่วงฤดูฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้กว่า 5 ฟุต (1.5 เมตร)

แม้ว่าทะเลสาบจะไม่ใหญ่มากนักแต่ก็มีสัตว์สายพันธุ์เฉพาะถิ่น หอยทากกว่า 20 สายพันธุ์ และปลา 9 ชนิดพบว่าไม่มีที่ไหนในโลก บางส่วนของสัตว์เฉพาะถิ่นเหล่านี้ เช่น ปลาซิวซอ-บว่า ปลาซิวกาแล็กซี มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์เล็กน้อยสำหรับการค้าให้แก่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และมีนกนางนวลหัวสีน้ำตาลและสีดำอพยพกว่า 20,000 ตัวในเดือนพฤศจิกายน ธันวาคมและมกราคมhttp://www.mrtv3.net.mm/newpaper/2511newsn.pdf Page 16 Col 1

ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนที่เรียกตนเองว่า ชาวอี้นต้า (Intha) ชนเผ่านี้อาศัยอยู่รอบทะเลสาบอี้นเล่มานานนับร้อยปีแล้ว โดยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการทำการเกษตรบนเกาะวัชพืชที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองกลางลำน้ำในทะเลสาบ

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้กลายเป็นสถานที่แห่งแรกของพม่าในเขตสงวนชีวมณฑลโลก เป็นหนึ่งใน 20 แห่งที่เพิ่มขึ้นจากการประชุมครั้งที่ 27 ของยูเนสโก ในโครงการมนุษย์และชีวมณฑล (MAB) และคณะกรรมการประสานงานนานาชาติ (ICC)
# พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ
พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ หรือชื่อที่นิยมเรียกติดปากของคนในพื้นที่ว่า หลวงพ่อใหญ่ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ประดิษฐานอยู่ ณ วัดม่วง ตำบลหัวตะพาน อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง เป็นรูปปั้นที่สูงที่สุดในประเทศไทย จัดเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดในโลกองค์หนึ่งรายการเช้านี้ที่หมอชิต : วันจันทร์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2553 ทางช่อง 7 

พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ สร้างขึ้นโดยดำริของ พระครูวิบูลอาจารคุณ (เกษม อาจารสุโภ) เจ้าอาวาสองค์แรกของวัดม่วง เพื่อถวายแด่พระพุทธเจ้าและพระพุทธศาสนา โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2534 แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ใช้ทุนทรัพย์ในการสร้างทั้งหมด 104,261,089.65 บาท จากการบริจาคของผู้มีจิตศรัทธา รวมเป็นระยะเวลากว่า 16 ปี โดยที่ พระครูวิบูลอาจารคุณนั้นได้ถึงแก่มรณกรรมไปเสียก่อนที่การก่อสร้างจะเสร็จด้วยโรคมะเร็ง ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2544 ณ โรงพยาบาลศิริราช แต่ก่อนที่ท่านจะมรณภาพ ท่านได้ให้ชื่อพระพุทธรูปว่า "พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ" เป็นการอุทิศแด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร

พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ มีความสูงจากฐานองค์พระถึงยอดเกศา 95 เมตร เทียบเท่ากับตึก 40 ชั้น และมีความกว้างของหน้าตัก 63.05 เมตร ซึ่งการเดินวนรอบองค์พระต้องใช้เวลากว่า 3 นาที

พระพุทธมหานวมินทรศากยมุนีศรีวิเศษชัยชาญ เป็นพระพุทธรูปที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล นับเป็นพระพุทธรูปองค์สำคัญของวัดม่วงและจังหวัดอ่างทอง
# ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์
ชีวิตอารามวาสีแบบศาสนาคริสต์Catholic Encyclopedia: Monasticism'  เป็นวิถีการปฏิบัติที่เริ่มวิวัฒนาการมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก โดยอาศัยแบบอย่างและอุดมคติจากคัมภีร์ไบเบิล ซึ่งรวมทั้งพันธสัญญาเดิมด้วย แต่มิได้ระบุไว้อย่างเป็นทางการ จนกระทั่งมีการบัญญัติวินัยของนักบวชขึ้นเช่น วินัยของนักบุญบาซิล วินัยของนักบุญเบเนดิกต์ วินัยของนักบุญออกัสติน ตลอดจนกฎหมายศาสนจักรคาทอลิกซึ่งระบุถึงการใช้ชีวิตอารามวาสี ผู้ที่ใช้ชีวิตอารามวาสีเรียกว่านักพรต (ชาย) และนักพรตหญิง หรือเรียกโดยรวม ๆ ว่าอารามิกชน

ในสมัยแรก นักพรตไม่ใด้อาศัยในอาราม แต่เป็นฤๅษีที่อยู่โดดเดี่ยวในป่า เมื่อนักพรตเริ่มมีจำนวนมากขึ้น จึงหันมาอาศัยอยู่ร่วมกัน จนกลายเป็นชุมชนนักพรตในอารามที่ยึดถือการปฏิบัติแบบพรตนิยม
# บักฟาสต์แอบบีย์
บักฟาสต์แอบบีย์  เป็นอารามCatholic Encyclopedia: Monasticism คณะเบเนดิกตินนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองบักฟาสต์ลีห์ในเทศมณฑลเดวอน อังกฤษ ที่อุทิศให้พระแม่มารีย์ บักฟาสต์แอบบีย์ก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1018 และเปลี่ยนไปอยู่ภายใต้การบริหารของคณะซิสเตอร์เชียน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1147 จนกระทั่งมาถูกทำลายลงเมื่อมีการยุบอารามในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1882 ก็เริ่มมีนักพรตกลับมาอาศัยขึ้นอีกครั้ง และในปัจจุบันบักฟาสต์แอบบีย์เป็นอารามของคณะเบเนดิกติน
# สรุปเหรียญพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008
สรุปเหรียญพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 เป็นรายชื่อของจำนวนเหรียญประเภทต่าง ๆ ที่ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมโอลิมปิกชนะระหว่างการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่ 6 กันยายน ถึง 17 กันยายน พ.ศ. 2551 นักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 3,951 คนจาก 146 ประเทศ ในการแข่งขัน 472 ครั้งในกีฬา 20 ชนิด

มีประเทศที่แข่งขันได้เหรียญรางวัล ทั้งหมด 76 ประเทศ และไม่ได้เหรียญรางวัลใด ๆ อีก 70 ประเทศ โดยประเทศลาว เลบานอน มองโกเลีย นามิเบีย ปากีสถาน ปาปัวนิวกีนี โรมาเนีย ซาอุดีอาระเบีย สิงคโปร์ และซีเรีย แข่งขันได้เหรียญรางวัลเป็นครั้งแรกในกีฬาพาราลิมปิก และนักกีฬาจากโครเอเชีย มองโกเลีย ซาอุดีอาระเบีย สิงคโปร์ และเวเนซุเอลาได้เหรียญทองเหรียญแรกในกีฬาพาราลิมปิก

ตารางเหรียญ
อันดับประเทศดังต่อไปนี้ถูกจัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (IPC)

1  8970522112  4229311023  363528994  241832745  232927796  213630  7  191021508  182322639  1614174710  1521225811  1425205912  1221195213  108133114  10372015  9932116  63182717  51482718  512133019  51072220  59102421  5711322  5631423  5361424  5341224  5341226  5331127  531928  4771829  4441230  441931  4381532  412733  411634  3261135  324936  311537  310438  2351039  231640  222641  1571342  142743  133744  121445  120346  112446  112448  110249  105650  101250  101252  100153  051654  030355  022456  020256  020258  015659  012360  011260  011260  011263  010163  010163  010163  010163  010168  002269  001169  001169  001169  001169  001169  001169  001169  0011 รวม (146 NPCs)  473  471  487  1431
# คณะซิสเตอร์เชียน
คณะซิสเตอร์เชียน (, , ออกเสียง) หรือคณะนักพรตขาว (White Monks) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทคณะนักบวชอารามิก ที่เรียกว่านักพรตขาวเพราะเสื้อนอกที่คลุมเครื่องแต่งกายชั้นในเป็นสีขาว วิถีชีวิตของนักพรตในคณะซิสเตอร์เชียนจะเน้นการใช้แรงงานด้วยมือและการดำรงชีพด้วยตนเอง ฉะนั้นอารามคณะซิสเตอร์เชียนจึงมักจะมีระบบการหารายได้เพื่อบำรุงตนเองด้วยกิจการต่าง ๆ เช่นการเกษตรกรรม หรือ การกลั่นเบียร์

ในภาษาอังกฤษคำว่า “Cistercian”  แผลงมาจากคำว่า “Cistercium”The American Heritage Dictionary of the English Language, 3rd ed., 1992. ซึ่งเป็นชื่อภาษาละตินของหมู่บ้าน “Cîteaux” ไม่ไกลจากเมืองดิฌงทางตะวันออกของฝรั่งเศส นักพรตคณะเบเนดิกตินที่หมู่บ้านนี้จากอารามมอเลมได้ทำการก่อตั้งอารามชีโตขึ้นในปี ค.ศ. 1098 โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะดำเนินตามวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัดยิ่งขึ้นไปอีก นักพรตที่มีชื่อเสียงของคณะซิสเตอร์เชียนที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็ได้แก่โรแบร์แห่งมอเลม อัลแบริกแห่งชีโตและนักพรตชาวอังกฤษสตีเฟน ฮาร์ดิง ผู้ที่เป็นอธิการสามองค์แรกของอาราม ส่วนแบร์นาร์แห่งแกลร์โวเข้าสำนักสงฆ์ราวต้นคริสต์ทศวรรษ 1110 พร้อมด้วยเพื่อนนักพรตอีก 30 องค์ เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 คณะซิสเตอร์เชียนก็เผยแพร่ไปทั่วฝรั่งเศส และต่อไปยังอังกฤษ, เวลส์, สกอตแลนด์, ไอร์แลนด์, สเปน, โปรตุเกส, อิตาลี และ ยุโรปตะวันออก

วัตถุประสงค์ของคณะซิสเตอร์เชียนคือการหวนกลับไปดำเนินชีวิตตามที่ระบุไว้ในวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัด และหันหลังให้กับการวิวัฒนาการใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น นักพรตคณะซิสเตอร์เชียนพยายามดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของนักพรตในสมัยของนักบุญเบเนดิกต์แห่งเนอร์เซียจนบางครั้งถึงกับเคร่งครัดยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมอีก หัวใจของการปฏิรูปวิถีชีวิตคือการกลับไปใช้แรงงานที่ทำด้วยมือ โดยเฉพาะในการทำเกษตรกรรมซึ่งเป็นลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของนักบวชซิสเตอร์เชียน ผู้มีบทบาทสำคัญต่อการเผยแพร่เทคโนโลยีในสมัยกลางของยุโรป

นอกจากนั้นแล้วสถาปัตยกรรมซิสเตอร์เชียนก็ยังถือกันว่าเป็นสถาปัตยกรรมที่มีความงดงามที่สุดสถาปัตยกรรมหนึ่งของสถาปัตยกรรมยุคกลาง