# พรีเมียร์ลีก
พรีเมียร์ลีก  เป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับสูงสุดของระบบลีกฟุตบอลอังกฤษ โดยแข่งขันกัน 20 สโมสร มีระบบการเลื่อนชั้นและการตกชั้นกับอิงกลิชฟุตบอลลีก (อีเอฟแอล) ฤดูกาลการแข่งขันเริ่มต้นตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงพฤษภาคม แต่ละทีมลงเล่นทั้งหมด 38 นัดจากการพบกันเหย้าและเยือน จำนวนการแข่งขันทั้งหมดสามารถคำนวณได้โดยใช้สูตร n*(n-1) โดยที่ n คือจำนวนทีมทั้งหมด โดยนัดการแข่งขันส่วนใหญ่มักจะแข่งขันในช่วงบ่ายวันเสาร์และวันอาทิตย์ (เวลาท้องถิ่น)

การแข่งขันก่อตั้งในชื่อ เอฟเอพรีเมียร์ลีก  เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 หลังการตัดสินใจของสโมสรใน ฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชัน (ลีกสูงสุดตั้งแต่ ค.ศ. 1888 ถึง 1992) ที่ต้องการจะแยกตัวออกจาก อิงกลิชฟุตบอลลีก อย่างไรก็ตาม ทีมต่าง ๆ ยังอาจตกชั้นหรือเลื่อนชั้นจาก อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ได้ พรีเมียร์ลีกได้ใช้ประโยชน์จากข้อตกลงลิขสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์มูลค่า 5 พันล้านปอนด์ โดยที่ สกายและบีทีกรุป ได้ลิขสิทธิ์การถ่ายทอดในประเทศ 128 นัดและ 32 นัด ตามลำดับ ข้อตกลงนี้จะเพิ่มขึ้นเป็น 6.7 พันล้านปอนด์สำหรับสี่ฤดูกาลตั้งแต่ ค.ศ. 2025 ถึง 2029 คาดว่าลีกจะได้รับรายได้จากลิขสิทธิ์การถ่ายทอดทางทีวีในต่างประเทศมูลค่า 7.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 2022 ถึง 2025 พรีเมียร์ลีกเป็นบริษัทที่ผู้บริหารระดับสูง ริชาร์ด มาสเตอส์ มีหน้าที่บริหารจัดการ ในขณะที่สโมสรสมาชิกทำหน้าที่เป็นผู้ถือหุ้น สโมสรได้รับรายได้จากเงินส่วนกลางจำนวน 2.4 พันล้านปอนด์ในฤดูกาล 2016–17 และอีก 343 ล้านปอนด์จ่ายให้กับสโมสรใน อิงกลิชฟุตบอลลีก (อีเอฟแอล)

พรีเมียร์ลีกเป็นลีกกีฬาที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก โดยมีการถ่ายทอดสดใน 212 ดินแดน ไปยังบ้าน 643 ล้านหลังและคาดว่ามีผู้ชมโทรทัศน์ 4.7 พันล้านคน มีผู้ชมในสนามเฉลี่ย 38,375 คน ในฤดูกาล 2023–24 เป็นรองแค่ บุนเดิสลีกา ซึ่งมีผู้ชมในสนามเฉลี่ยที่ 39,512 คนBundesliga 2024/24 » Zuschauer  weltfussball.de, Spectator figures 2023–24 . Retrieved 23 October 2024 และมีผู้ชมในสนามสะสมในทุกนัดการแข่งขันที่สูงที่สุดมากกว่าลีกฟุตบอลอื่น โดยเกือบทุกสนามมีผู้ชมเกือบเต็มความจุของสนามณ ค.ศ. 2025 พรีเมียร์ลีกมีค่าสัมประสิทธิ์ยูฟ่าเป็นอันดับที่หนึ่ง โดยค่าสัมประสิทธิ์ยูฟ่าคือการนำผลงานการแข่งขันในยุโรปจำนวนห้าฤดูกาลก่อนมาคำนวณ   สโมสรจากลีกสูงสุดของอังกฤษชนะเลิศ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก / ยูโรเปียนคัพ เป็นอันดับสอง รองจากลีกสูงสุดของสเปน โดยมี 6 สโมสรจากอังกฤษคว้าถ้วยยุโรปทั้งหมด 15 ใบ

มี 51 สโมสรที่เคยแข่งขันในพรีเมียร์ลีกตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1992 โดยแบ่งเป็นสโมสรจากอังกฤษ 49 สโมสรและสโมสรจากเวลส์ 2 สโมสร มี 7 สโมสรจากทั้งหมดที่ชนะเลิศพรีเมียร์ลีก ได้แก่ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (13), แมนเชสเตอร์ซิตี (8), เชลซี (5),  อาร์เซนอล (3), ลิเวอร์พูล (2), แบล็กเบิร์นโรเวอส์ (1) และเลสเตอร์ซิตี (1) มีเพียงหกสโมสรที่ยังไม่เคยตกชั้นจากพรีเมียร์ลีก ได้แก่ อาร์เซนอล, เชลซี, เอฟเวอร์ตัน, ลิเวอร์พูล, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และทอตนัมฮอตสเปอร์

 ประวัติ 

ต้นกำเนิด
เมื่อทศวรรษ 1970 และต้นทศวรรษ 1980 สโมสรจากอังกฤษประสบความสำเร็จอย่างมากในยุโรป แต่ช่วงปลายทศวรรษ 1980 เป็นช่วงที่ตกต่ำที่สุดของฟุตบอลอังกฤษ เนื่องจากสนามกีฬาเสื่อมสภาพ, ผู้สนับสนุนต้องทนกับสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่ดี, เต็มไปด้วยฮูลิแกนและสโมสรอังกฤษถูกแบนจากการแข่งขันในยุโรปเป็นเวลาห้าปีหลังจากภัยพิบัติเฮย์เซลในปี ค.ศ. 1985 ฟุตบอลลีกดิวิชัน 1 เป็นการแข่งขันระดับสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษตั้งแต่ปี ค.ศ. 1888 การแข่งขันดังกล่าวเป็นรอง เซเรียอาของอิตาลี และลาลิกาของสเปน ในแง่ของผู้ชมและรายได้และผู้เล่นชั้นนำของอังกฤษหลายคนย้ายไปเล่นในต่างประเทศ

ภายในช่วงเปลี่ยนทศวรรษ 1990 แนวโน้มขาลงเริ่มกลับตัว เมื่อ ฟุตบอลโลก 1990 อังกฤษเข้ารอบรองชนะเลิศ, ยูฟ่า ซึ่งเป็นคณะปกครองของฟุตบอลยุโรป ยกเลิกการแบนห้าปีสำหรับสโมสรอังกฤษในการแข่งขันระดับยุโรปในปี ค.ศ. 1990 ทำให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะเลิศ ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ในปี ค.ศ. 1991 รายงานเทย์เลอร์ เกี่ยวกับมาตรฐานความปลอดภัยของสนามกีฬา ซึ่งเสนอให้มีการปรับปรุงราคาแพงเพื่อสร้างสนามกีฬาแบบที่นั่งได้ทั้งหมดหลังภัยพิบัติฮิลส์โบโร ได้รับการตีพิมพ์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1990

ในช่วงทศวรรษ 1980 สโมสรชั้นนำในอังกฤษได้เริ่มแปรสภาพเป็นธุรกิจร่วมทุน โดยใช้หลักการทางการค้าในการบริหารสโมสรเพื่อเพิ่มรายได้ให้สูงสุด มาร์ติน เอ็ดเวิร์ดส์ จาก แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, เออร์วิง สกอเลอร์ จาก ทอตนัมฮอตสเปอร์ และ เดวิด เดน จาก อาร์เซนอล เป็นหนึ่งในผู้นำในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ความจำเป็นทางการค้านำไปสู่สโมสรชั้นนำที่ต้องการเพิ่มอำนาจและรายได้: สโมสรในเฟิสต์ดิวิชันขู่ว่าจะแยกตัวออกจากฟุตบอลลีก และด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงสามารถเพิ่มอำนาจการลงคะแนนและรับการจัดการทางการเงินที่ดีขึ้นได้ ส่วนแบ่งร้อยละ 50 ของรายได้โทรทัศน์และการสนับสนุนทั้งหมดในปี ค.ศ. 1986 พวกเขาเรียกร้องให้บริษัทโทรทัศน์จ่ายเงินมากขึ้นสำหรับการรายงานข่าวการแข่งขันฟุตบอล และรายได้จากโทรทัศน์ก็มีความสำคัญเพิ่มขึ้น ฟุตบอลลีกได้รับ 6.3 ล้านปอนด์สำหรับข้อตกลงสองปีในปี ค.ศ. 1986 แต่ในปี ค.ศ. 1988 ในข้อตกลงที่ตกลงกับ ไอทีวี ราคาเพิ่มขึ้นเป็น 44 ล้านปอนด์ในช่วงสี่ปีโดยสโมสรชั้นนำรับเงินสดร้อยละ 75 สกอเลอร์ซึ่งมีส่วนร่วมในการเจรจาข้อตกลงทางโทรทัศน์ระบุว่า แต่ละสโมสรในเฟิสต์ดิวิชัน ได้รับเงินเพียง 25,000 ปอนด์ต่อปีจากสิทธิ์ทางโทรทัศน์ก่อนปี ค.ศ. 1986 หลังการเจรจาในปี ค.ศ. 1986 สโมสรในเฟิสต์ดิวิชันได้รับเงินเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 50,000 ปอนด์ จากนั้นเพิ่มอีกเป็น 600,000 ปอนด์ในปี ค.ศ. 1988 การเจรจาในปี ค.ศ. 1988 ดำเนินไปภายใต้การคุกคามของ 10 สโมสรที่จะจากไปเพื่อก่อตั้ง "ซูเปอร์ลีก" แต่ในที่สุดพวกเขาก็ถูกเกลี้ยกล่อมให้อยู่ต่อ โดยที่สโมสรชั้นนำรับส่วนแบ่งจากข้อตกลงนี้ การเจรจายังทำให้สโมสรใหญ่ ๆ เชื่อมั่นว่าเพื่อให้ได้คะแนนโหวตเพียงพอ พวกเขาจำเป็นต้องนำทีมในเฟิสต์ดิวิชันทั้งหมดไปด้วย แทนที่จะเป็น "ซูเปอร์ลีก" ที่มีขนาดเล็กกว่า ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 สโมสรใหญ่ได้พิจารณาที่จะแยกทางกันอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่พวกเขาต้องระดมทุนเพื่อปรับปรุงสนามกีฬาตามที่รายงานเทย์เลอร์เสนอ

เมื่อปี ค.ศ. 1990 เกร็ก ไดค์ กรรมการผู้จัดการของ ลอนดอนวีกเอนเทเลวิชัน (แอลดับเบิลยูที) ร่วมรับประทานอาหารค่ำกับตัวแทนสโมสรฟุตบอล "บิกไฟว์" ในอังกฤษ (แมนเชอร์เตอร์ยูไนเต็ด, ลิเวอร์พูล, ทอตนัมฮอตสเปอร์, เอฟเวอร์ตันและอาร์เซนอล) การประชุมครั้งนี้เป็นการปูทางให้สโมสรแยกตัวออกจากเดอะฟุตบอลลีก ไดค์เชื่อว่าแอลดับเบิลยูทีจะมีกำไรมากขึ้น หากมีเพียงสโมสรขนาดใหญ่ในประเทศเท่านั้นที่ได้รับการนำเสนอทางโทรทัศน์ระดับชาติและต้องการพิสูจน์ว่าสโมสรจะสนใจในส่วนแบ่งเงินสิทธิ์ทางโทรทัศน์ที่มากขึ้นหรือไม่ สโมสรทั้งห้าเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะและตัดสินใจที่จะดำเนินการต่อไป อย่างไรก็ตาม ลีกจะไม่มีความน่าเชื่อถือหากไม่ได้รับการสนับสนุนจาก สมาคมฟุตบอล ดังนั้น เดวิด เดน จากอาร์เซนอล จึงได้มีการพูดคุยเพื่อดูว่าเอฟเอเปิดรับแนวคิดนี้หรือไม่ เอฟเอไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันมิตรกับฟุตบอลลีกในขณะนั้น และคิดว่ามันเป็นหนทางที่จะทำให้ตำแหน่งของฟุตบอลลีกอ่อนแอลง เอฟเอได้เผยแพร่รายงาน พิมพ์เขียวเพื่ออนาคตของฟุตบอล ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1991 ซึ่งสนับสนุนแผนสำหรับพรีเมียร์ลีก โดยเอฟเอมีอำนาจสูงสุดที่จะดูแลลีกที่แยกตัวออกมา

การก่อตั้งและการครอบงำของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ทศวรรษ 1990)

+ ทศวรรษ 1990 ช่วงการก่อตั้งและการครอบงำของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในยุคแรก ฤดูกาล   ชนะเลิศ  รองชนะเลิศ 1992–93  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  แอสตันวิลลา 1993–94  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  แบล็กเบิร์นโรเวอส์ 1994–95 แบล็กเบิร์นโรเวอส์ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 1995–96 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด 1996–97 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  นิวคาสเซิลยูไนเต็ด 1997–98 อาร์เซนอล แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 1998–99  แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  อาร์เซนอล ดับเบิลแชมป์ เทรเบิลแชมป์

เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1990–1991 มีการนำข้อเสนอสำหรับการจัดตั้งลีกใหม่ที่จะนำเงินมาสู่เกมการแข่งขันโดยรวมมากขึ้น ข้อตกลงสำหรับสมาชิกผู้ก่อตั้ง ลงนามเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 โดยสโมสรชั้นนำและได้กำหนดหลักการพื้นฐานสำหรับการก่อตั้งเอฟเอพรีเมียร์ลีก ดิวิชันสูงสุดที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่จะต้องได้รับอิสรภาพทางการค้าจากสมาคมฟุตบอลและฟุตบอลลีก โดยให้ใบอนุญาตเอฟเอพรีเมียร์ลีกในการเจรจาข้อตกลงการออกอากาศและการสนับสนุนของตนเอง ข้อตกลงที่ให้ไว้ในขณะนั้นคือรายได้เสริมจะช่วยให้สโมสรจากอังกฤษสามารถแข่งขันกับทีมต่าง ๆ ทั่วยุโรปได้ แม้ว่าไดค์จะมีบทบาทสำคัญในการสร้างพรีเมียร์ลีก แต่เขาและไอทีวี (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแอลดับเบิลยูที) แพ้การประมูลสิทธิ์ในการออกอากาศ บีสกายบี ชนะการประมูลด้วยการเสนอราคา 304 ล้านปอนด์ในระยะเวลาห้าปี กับ บีบีซี ได้รับรางวัลแพ็คเกจไฮไลต์ที่ออกอากาศใน แมตช์ออฟเดอะเดย์

ลูตันทาวน์, นอตส์เคาน์ตีและเวสต์แฮมยูไนเต็ด คือสามทีมที่ตกชั้นจากเฟิสต์ดิวิชันเดิมเมื่อจบฤดูกาล 1991–92 และไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันพรีเมียร์ลีกฤดูกาลแรก พวกเขาถูกแทนที่ด้วย อิปสวิชทาวน์, มิดเดิลส์เบรอและแบล็กเบิร์นโรเวอส์ ที่เลื่อนชั้นจากเซกคันด์ดิวิชัน 22 สโมสรในเฟิสต์ดิวิชันลาออกจากสมาคมฟุตบอลในปี ค.ศ. 1992 และเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคมของปีเดียวกัน เอฟเอพรีเมียร์ลีกก่อตั้งขึ้นในฐานะบริษัทจำกัด โดยทำงานในสำนักงานที่สำนักงานใหญ่ของสมาคมฟุตบอลในขณะนั้นที่ประตูแลงคาสเตอร์ สมาชิกเปิดตัว 22 สโมสรของพรีเมียร์ลีกใหม่ ได้แก่:

อาร์เซนอล
แอสตันวิลลา
แบล็กเบิร์นโรเวอส์
เชลซี
คอเวนทรีซิตี
คริสตัลพาเลซ
เอฟเวอร์ตัน
อิปสวิชทาวน์
ลีดส์ยูไนเต็ด
ลิเวอร์พูล
แมนเชสเตอร์ซิตี
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
มิดเดิลส์เบรอ
นอริชซิตี
นอตทิงแฮมฟอเรสต์
โอลดัมแอทเลติก
ควีนส์พาร์กเรนเจอส์
เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด
เชฟฟีลด์เวนส์เดย์
เซาแทมป์ตัน
ทอตนัมฮอตสเปอร์
วิมเบิลดัน

การก่อตั้งพรีเมียร์ลีกหมายถึงการแยกตัวของฟุตบอลลีกอายุ 104 ปีที่แข่งขันกันมาจนถึงตอนนั้นด้วยสี่ดิวิชัน พรีเมียร์ลีกจะดำเนินการแข่งขันเป็นดิวิชันเดียวและฟุตบอลลีกอีกสามดิวิชัน ไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแข่งขัน จำนวนทีมที่เข้าแข่งขันในลีกสูงสุด และการเลื่อนชั้นและการตกชั้นระหว่างพรีเมียร์ลีกและเฟิสต์ดิวิชันใหม่ยังคงเท่าเดิมกับเฟิสต์ดิวิชันและเซคันด์ดิวิชันเก่าที่มีสามทีมตกชั้นจากลีกและสามทีมเลื่อนชั้น

ลีกจัดการแข่งขันแรกในฤดูกาล 1992–93 ประกอบด้วย 22 สโมสร (ลดลงเหลือ 20 สโมสรในฤดูกาล 1995–96) ประตูแรกของพรีเมียร์ลีกโดย ไบรอัน ดีน จาก เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด ชนะ 2–1 ในการแข่งขันพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 

แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะเลิศในลีกใหม่ครั้งแรก ถือเป็นการสิ้นสุดการรอคอย 26 ปี สำหรับการชนะเลิศในลีกสูงสุดของอังกฤษ ต่อมา แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกลายเป็นทีมที่โดดเด่นในการแข่งขันทันที โดยการคว้าถ้วยรางวัลไปได้ 7 จาก 9 ถ้วยแรก ได้แก่ ชนะเลิศในลีกและเอฟเอคัพอย่างละ 2 สมัย และชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลถ้วยยุโรป 3 สมัย ภายใต้การนำของนักเตะมากประสบการณ์อย่าง ไบรอัน ร็อบสัน, สตีฟ บรูซ, พอล อินซ์, มาร์ก ฮิวจ์สและเอริก ก็องโตนา ก่อนที่ก็องโตนา, บรูซและรอย คีน จะเป็นผู้นำทีมน้องใหม่ที่เต็มไปด้วยพลังและเปี่ยมด้วยพลัง ซึ่งเต็มไปด้วยผู้เล่นรุ่นคลาสออฟ 92 รวมถึง เดวิด เบคแคม จากศูนย์เยาวชนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

ระหว่าง ค.ศ. 1993 ถึง 1997 แบล็กเบิร์นโรเวอส์และนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เกือบจะท้าทายการครอบงำของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในช่วงแรกได้สำเร็จ แบล็กเบิร์นชนะเลิศเอฟเอพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 1994–95 และนิวคาสเซิลเกือบชนะเลิศเหนือแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ในช่วง ฤดูกาล 1995–96 ถึง 1996–97 อาร์เซนอล เลียนแบบการครอบงำของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในปลายทศวรรษ ด้วยการชนะเลิศลีกและเอฟเอคัพในฤดูกาล 1997–98 และทั้งสองทีมก็ผูกขาดลีกร่วมกันระหว่าง ค.ศ. 1997 ถึง 2003

การอุบัติของ "บิกโฟร์" (ทศวรรษ 2000)
+ ผลการแข่งขันของทีม 'บิกโฟร์' ในช่วงทศวรรษ 2000 ฤดูกาล         1999–2000 2  5  4  1  2000–01 2  6  3  1 2001–02 1  6  2  3 2002–03  2  4  5  1 2003–04  1  2  4  3 2004–05 2  1  5  3 2005–06 4  1  3  2 2006–07  4  2  3  1 2007–08  3  2  4  1 2008–09 4  3  2  1   10  7  8  10จาก 10 แชมป์ลีก แชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม แชมเปียนส์ลีก รอบคัดเลือกรอบที่สาม / รอบเพลย์ออฟ แชมเปียนส์ลีก รอบคัดเลือกรอบที่หนึ่ง ยูฟ่าคัพ / ยูโรปาลีก
เมื่อช่วงต้นทศวรรษ 2000 เห็นการครอบงำพรีเมียร์ลีกของ อาร์เซนอล, เชลซี, ลิเวอร์พูล และแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ต่อมาจึงเรียกสโมสรเหล่านี้ว่า "บิกโฟร์" โดยแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดชนะเลิศพรีเมียร์ลีกห้าสมัย (1999–2000, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08), อาร์เซนอลชนะเลิศสองสมัย (2001–02, 2003–04) ขณะที่เชลซีชนะเลิศสามสมัยภายใต้การคุมทีมของโชเซ มูรีนโย (2004–05, 2005–06, 2009–10) หลังฤดูกาล 2003–04 อาร์เซนอลได้รับฉายา "ดิอินวินซิเบิลส์" เนื่องจากเป็นสโมสรแรกที่แข่งขันในพรีเมียร์ลีกโดยไม่แพ้เกมใดเลย และเป็นครั้งเดียวที่เคยเกิดขึ้นในยุคพรีเมียร์ลีก มีสโมสรอื่นเพียงสามสโมสรเท่านั้นที่จบสี่อันดับแรกในช่วงทศวรรษนี้ ได้แก่ นิวคาสเซิลยูไนเต็ด (2001–02, 2002–03), เอฟเวอร์ตัน (2004–05) และทอตนัมฮอตสเปอร์ (2009–10) อย่างไรก็ตาม บิกโฟร์ครองอันดับสูงสุดอย่างต่อเนื่อง โดยมีสามทีมที่จบอันดับสี่อันดับแรกในทุกฤดูกาล ตั้งแต่ฤดูกาล 1999–2000 ถึง 2009–10

ระหว่างปี ค.ศ. 2005 ถึง 2012 มีสโมสรจากพรีเมียร์ลีกเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเจ็ดจากแปดครั้ง โดยมีเพียงสโมสร "ท็อปโฟร์" ที่ไปถึงรอบดังกล่าว ได้แก่ ลิเวอร์พูล (2005), แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (2008) และ เชลซี (2012) ชนะการแข่งขันในช่วงเวลานี้ ขณะที่ อาร์เซนอล (2006), ลิเวอร์พูล (2007), เชลซี (2008) และ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (2009 และ 2011) แพ้รอบชิงชนะเลิศทั้งหมด ลีดส์ยูไนเต็ดเป็นทีมเดียวที่ไม่ใช่ท็อปโฟร์ที่เข้าถึงรอบรองชนะเลิศของแชมเปียนส์ลีกใน ฤดูกาล 2000–01 มีสามทีมจากพรีเมียร์ลีกที่เข้าถึงรอบรองชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกในฤดูกาล 2006–07, 2007–08 และ 2008–09 เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นห้าครั้ง (เช่นเดียวกับ เซเรียอา ใน 2002–03 และ ลาลิกา ใน 1999–2000)

นอกจากนี้ ระหว่างฤดูกาล 1999–2000 และ 2009–10 มีทีมจากพรีเมียร์ลีกเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ ยูฟ่าคัพหรือยูโรปาลีก มีเพียง ลิเวอร์พูล เท่านั้นที่ชนะเลิศรายการนี้ใน 2001 ขณะที่ อาร์เซนอล (2000), มิดเดิลส์เบรอ (2006) และ ฟูลัม (2010) แพ้รอบชิงชนะเลิศทั้งหมด

การอุบัติของ "บิกซิกซ์" (ทศวรรษ 2010)
+ ผลการแข่งขันของ 'บิกซิกซ์' ในช่วงทศวรรษ 2010 ฤดูกาล             2009–10  3  1  7  5  2  4 2010–11  4  2  6  3  1  5 2011–12  3  6  8  1  2  4 2012–13  4  3  7  2  1  5 2013–14  4  3  2  1  7  6 2014–15  3  1  6  2  4  5 2015–16  2  10  8  4  5  3 2016–17  5  1  4  3  6  2 2017–18  6  5  4  1  2  3 2018–19  5  3  2  1  6  4   7  7  4  9  6  6   10  9  6  10  9  10จาก 10 แชมป์ลีก แชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม แชมเปียนส์ลีก รอบเพลย์ออฟ ยูโรปาลีก

หลังปี ค.ศ. 2009 มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของ "ท็อปโฟร์" โดยมี ทอตนัมฮอตสเปอร์ และ แมนเชสเตอร์ซิตี แข่งขันจบสี่อันดับแรกเป็นประจำ ทำให้จาก "ท็อปโฟร์" กลายเป็น "บิกซิกซ์" ใน ฤดูกาล 2009–10 ทอตนัมจบอันดับสี่และกลายเป็นทีมแรกที่จบอันดับในท็อปโฟร์ ตั้งแต่ เอฟเวอร์ตัน ทำไว้เมื่อห้าปีก่อน 

การวิพากษ์วิจารณ์ช่องว่างระหว่างกลุ่ม "สโมสรใหญ่" ชั้นนำและสโมสรส่วนใหญ่ของพรีเมียร์ลีกยังคงดำเนินต่อไป เนื่องจากความสามารถในการใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นมากกว่าสโมสรอื่น ๆ ในพรีเมียร์ลีก แมนเชสเตอร์ซิตี เป็นแชมป์ลีกใน ฤดูกาล 2011–12 กลายเป็นสโมสรแรกนอกเหนือจาก "บิกโฟร์" ที่ชนะเลิศตั้งแต่ แบล็กเบิร์นโรเวอส์ ใน ฤดูกาล 1994–95 นอกจากนี้ใน ฤดูกาล 2011–12 ยังเห็นสองสโมสรของ "ท็อปโฟร์" (เชลซีและลิเวอร์พูล) จบนอกสี่อันดับแรกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดูกาลนั้น

สำหรับการแข่งขันในลีก สโมสรที่จบสี่อันดับแรกสามารถเข้าไปแข่งขันในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ทำให้เกิดการแข่งขันกันมากขึ้น แม้ว่าจะมาจากฐานที่แคบของหกสโมสร ในห้าฤดูกาลหลังฤดูกาล 2011–12 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและลิเวอร์พูลต่างพบว่าพวกเขาอยู่นอกสี่อันดับแรกสามครั้ง ในขณะที่เชลซีจบอันดับที่ 10 ในฤดูกาล 2015–16 อาร์เซนอลจบอันดับที่ 5 ในฤดูกาล 2016–17 หยุดสถิติการจบท็อปโฟร์ 20 ครั้งติดต่อกัน

ในฤดูกาล 2015–16 เลสเตอร์ซิตี ชนะเลิศพรีเมียร์ลีกอย่างน่าอัศจรรย์ และเป็นครั้งแรกที่สโมสรที่ไม่ใช่บิกซิกซ์ชนะเลิศพรีเมียร์ลีก นับตั้งแต่แบล็กเบิร์นในฤดูกาล 1994–95

นอกสนาม "บิกซิกส์" ใช้อำนาจและอิทธิพลทางการเงินที่สำคัญ โดยสโมสรเหล่านี้โต้เถียงว่าพวกเขาควรได้รับส่วนแบ่งรายได้มากขึ้นเนื่องจากสโมสรของพวกเขาเติบโตขึ้นทั่วโลกและพวกเขาตั้งเป้าที่จะเล่นฟุตบอลที่น่าดึงดูด ผู้คัดค้านโต้แย้งว่าโครงสร้างรายได้ที่คุ้มทุนในพรีเมียร์ลีกช่วยรักษาลีกการแข่งขันซึ่งมีความสำคัญต่อความสำเร็จในอนาคต ในฤดูกาล 2016–17 รายงานดีลอยต์ฟุตบอลมันนีลีก แสดงความเหลื่อมล้ำทางการเงินระหว่าง "บิกซิกซ์" และสโมสรในลีกที่เหลือ ทุกสโมสรของ "บิกซิกซ์" มีรายได้มากกว่า 350 ล้านยูโร แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด มีรายได้มากที่สุดในลีกอยู่ที่ 676.3 ล้านยูโร เลสเตอร์ซิตี เป็นสโมสรที่ใกล้เคียงกับ "บิกซิกซ์" มากที่สุดในแง่ของรายได้ โดยมีตัวเลขอยู่ที่ 271.1 ล้านยูโร ในฤดูกาลดังกล่าว ได้รับความช่วยเหลือจากการมีส่วนร่วมในแชมเปียนส์ลีก เวสต์แฮมมีรายได้มากที่สุดเป็นอันดับแปด ซึ่งไม่ได้เล่นในการแข่งขันระดับยุโรป โดยมีรายได้ 213.3 ล้านยูโร เกือบครึ่งหนึ่งของสโมสรที่มีรายได้มากเป็นอันดับห้าคือลิเวอร์พูล (424.2 ล้านยูโร) 

รายได้ส่วนใหญ่ของสโมสรในขณะนั้นมาจากข้อตกลงการออกอากาศทางโทรทัศน์ โดยสโมสรที่ใหญ่ที่สุดแต่ละแห่งรับจากข้อตกลงดังกล่าวตั้งแต่ 150 ล้านปอนด์ถึงเกือบ 200 ล้านปอนด์ในฤดูกาล 2016–17 ในรายงานของดีลอยต์เมื่อปี ค.ศ. 2019 ทุกสโมสรของ "บิกซิกซ์" อยู่ในสิบอันดับแรกของสโมสรที่ร่ำรวยที่สุดในโลก

การครอบงำของแมนเชสเตอร์ซิตี (ทศวรรษ 2020)
+ ผลการแข่งขันของ 'บิกซิกซ์' ในช่วงทศวรรษ 2020 ฤดูกาล             2019–20  8  4  1  2  3  6 2020–21  8  4  3  1  2  7 2021–22 5  3  2  1  6  4 2022–23  2  12  5  1  3  8 2023–24  2  6  3  1  8  5 2024–25  2  4  1  3  15  17   3  4  5  6  3  1   4  5  6  6  4  3จาก 6 แชมป์ลีก แชมเปียนส์ลีก ยูโรปาลีก คอนเฟอเรนซ์ลีก
ผู้ช่วยผู้ตัดสินวิดีโอ ถูกนำมาใช้ในลีกตั้งแต่ ฤดูกาล 2019–20 และเป็นฤดูกาลแรกที่ลิเวอร์พูลชนะเลิศพรีเมียร์ลีก พวกเขาชนะเลิศลีกสูงสุดครั้งแรกในรอบ 30 ปี

โปรเจกต์บิกพิกเจอร์ ได้รับการประกาศเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 โดยอธิบายถึงแผนการที่จะรวมสโมสรชั้นนำในพรีเมียร์ลีกกับ อิงกลิชฟุตบอลลีก เสนอโดย แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและลิเวอร์พูล สโมสรชั้นนำในพรีเมียร์ลีก แผนการดังกล่าวถูกวิพากษ์วิจารณ์จากผู้นำพรีเมียร์ลีกและ กรมดิจิทัล, วัฒนธรรม, สื่อและการกีฬา ของรัฐบาลสหราชอาณาจักร

เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2021 การแข่งขันหยุดชั่วคราวในระหว่างนัดที่เลสเตอร์ซิตีพบกับคริสตัลพาเลซ เพื่อให้ผู้เล่น เวสลีย์ โฟฟานาและแชกู กูยาเต เพื่อพักไปละศีลอด เชื่อกันว่าเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีกที่การแข่งขันหยุดชั่วคราวเพื่อให้ผู้เล่นมุสลิมกินและดื่มหลังจากพระอาทิตย์ตกดินตามกฎของความเชื่อ

ฤดูกาล 2022–23 จะเป็นฤดูกาลแรกที่มีพักเป็นเวลาหกสัปดาห์ระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม ค.ศ. 2022 เพื่อให้ ฟุตบอลโลกฤดูหนาวครั้งแรก กับการกลับมาของนัดการแข่งขันในวันเปิดกล่องของขวัญ ผู้เล่นพรีเมียร์ลีกตัดสินใจคุกเข่าเฉพาะ "ช่วงเวลาสำคัญ" ที่เลือกไว้ แทนที่จะเป็นกิจวัตรก่อนการแข่งขัน อย่างไรก็ตาม พวกเขายืนยันว่าจะ "ยังคงมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ในการขจัดอคติทางเชื้อชาติ" ในฤดูกาลนี้ยังเห็นการจบอันดับหลังฤดูกาลด้วยทีมที่ไม่ใช่ "บิกซิกซ์" เดิม เมื่อ นิวคาสเซิลยูไนเต็ดและไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน จบอันดับที่ 4 และ 6 ตามลำดับ ขณะที่ทีม "บิกซิกซ์" ทอตนัมฮอตสเปอร์และเชลซี จบอันดับที่ 8 และ 12 ตามลำดับ ส่วน เลสเตอร์ซิตี แชมป์ลีกเมื่อฤดูกาล 2015–16 ตกชั้นในฤดูกาลนี้ กลายสโมสรที่สองที่เคยได้แชมป์ลีกแล้วตกชั้นตั้งแต่ ค.ศ. 1992 ต่อจาก แบล็กเบิร์นโรเวอส์ ในฤดูกาล 2010–11

ในฤดูกาล 2023–24 แมนเชสเตอร์ซิตีชนะเลิศพรีเมียร์ลีกเป็นสมัยที่หกในเจ็ดปี และกลายเป็นทีมแรกในลีกสูงสุดที่ชนะเลิศลีกสูงสุดสี่สมัยติดต่อกันในประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษ ขณะที่ แอสตันวิลลา ซึ่งไม่ใช่ทีม "บิกซิกซ์" จบอันดับที่สี่และเข้าไปแข่งขันใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2024–25

โครงสร้างองค์กร
บริษัท สมาคมฟุตบอลพรีเมียร์ลีก จำกัด  ดำเนินการในฐานะองค์กรและเป็นเจ้าของโดย 20 สโมสรสมาชิก แต่ละสโมสรเป็น ผู้ถือหุ้น และมีสโมสรละหนึ่งเสียงในประเด็นต่าง ๆ เช่น การเปลี่ยนแปลงกฎและสัญญา สโมสรจะเลือกประธาน, ผู้บริหารระดับสูงและคณะกรรมการบริหารเพื่อดูแลการดำเนินงานประจำวันของลีก สมาคมฟุตบอลไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับการดำเนินงานแบบวันต่อวันของพรีเมียร์ลีก แต่มีอำนาจยับยั้งในฐานะผู้ถือหุ้นพิเศษระหว่างการเลือกตั้งประธานและหัวหน้าผู้บริหารและเมื่อกฎใหม่ถูกนำมาใช้โดยลีก

ผู้บริหารสูงสุดคนปัจจุบันคือ ริชาร์ด มาสเตอส์ โดยได้รับการแต่งตั้งเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 และประธานคนปัจจุบันคือ อลิสัน บริตเทน ได้รับการแต่งตั้งเมื่อช่วงต้น ค.ศ. 2023

พรีเมียร์ลีกส่งตัวแทนไปยังสมาคมสโมสรยุโรปของยูฟ่า จำนวนสโมสรและสโมสรที่เลือกเองตามค่าสัมประสิทธิ์ของยูฟ่า สำหรับฤดูกาล 2023–24 พรีเมียร์ลีกมีตัวแทน 13 สโมสรในสมาคม ได้แก่ อาร์เซนอล, แอสตันวิลลา, ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน, เชลซี, เอฟเวอร์ตัน, ลิเวอร์พูล, แมนเชสเตอร์ซิตี, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, นิวคาสเซิลยูไนเต็ด, นอตทิงแฮมฟอเรสต์, ทอตนัมฮอตสเปอร์, เวสต์แฮมยูไนเต็ดและวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ สมาคมสโมสรยุโรปมีหน้าที่เลือกสมาชิกสามคนเข้าสู่คณะกรรมการการแข่งขันสโมสรของยูฟ่า ซึ่งเกี่ยวข้องกับการดำเนินการของการแข่งขันยูฟ่า เช่น แชมเปียนส์ลีกและยูฟ่ายูโรปาลีก

+ผู้ดำรงตำแหน่งตำแหน่งลำดับที่ชื่อดำรงตำแหน่งผู้บริหารสูงสุด1ริก แพร์รี1991–19972ริชาร์ด สคูดามอร์1999–20183ริชาร์ด มาสเตอส์2019–ประธาน1เซอร์ จอห์น ควินตัน1991–19992เดฟ ริชาร์ดส์1999–20133แอนโทนี ฟราย2013–20144ริชาร์ด สคูดามอร์2014–20185แกรี ฮอฟฟ์แมน2020–20226อลิสัน บริตเทน2023–

วิจารณ์การปกครอง 
พรีเมียร์ลีกต้องเผชิญกับการวิพากษ์วิจารณ์เรื่องวิธีการปกครองเนื่องจากขาดความโปร่งใสและภาระรับผิดชอบ

หลังพรีเมียร์ลีกพยายามหยุดยั้งการเข้าซื้อกิจการนิวคาสเซิลยูไนเต็ดโดยสมาคมที่ได้รับการสนับสนุนจากกองทุนรวมเพื่อการลงทุนสาธารณะ ผ่านการทดสอบของเจ้าของและกรรมการของลีก, ส.ส. หลายคน, แฟน ๆ ของนิวคาสเซิลยูไนเต็ดและผู้ที่เกี่ยวข้องในข้อตกลง ประณามพรีเมียร์ลีกเนื่องจากขาดความโปร่งใสและภาระรับผิดชอบตลอดกระบวนการ เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 อแมนดา สเตฟลีย์ สมาชิกกลุ่มสมาคมแห่งพีซีพีแคปิทัลพาร์ตเนอร์ส กล่าวว่า "แฟน ๆ สมควรได้รับความโปร่งใสอย่างแท้จริงจากหน่วยงานกำกับดูแลในทุกกระบวนการ - เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาทำหน้าที่อย่างมีความรับผิดชอบ พวกเขา (พรีเมียร์ลีก) กำลังทำหน้าที่เหมือนหน่วยงานของรัฐ แต่ไม่มีระบบความรับผิดชอบแบบเดียวกัน"

เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 ส.ส. เทรซีย์ เคราช์  – ประธานคณะกรรมการตรวจสอบการบริหารฟุตบอลของสหราชอาณาจักรที่นำโดยแฟนบอล - ประกาศในผลการพิจารณาชั่วคราวของการพิจารณาว่าพรีเมียร์ลีกได้ "สูญเสียความไว้วางใจและความมั่นใจ" ของแฟน ๆ การตรวจสอบยังแนะนำให้สร้างหน่วยงานกำกับดูแลอิสระใหม่เพื่อดูแลเรื่องต่าง ๆ เช่น การเข้าซื้อกิจการของสโมสร

ริชาร์ด มาสเตอร์ หัวหน้าผู้บริหารของพรีเมียร์ลีก ได้กล่าวก่อนหน้านี้ถึงการบังคับใช้หน่วยงานกำกับดูแลอิสระ โดยกล่าวในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 ว่า "ผมไม่คิดว่าหน่วยงานกำกับดูแลอิสระคือคำตอบสำหรับคำถาม ผมจะปกป้องบทบาทของพรีเมียร์ลีกในฐานะผู้กำกับดูแลสโมสรของลีกตลอด 30 ปีที่ผ่านมา"

รูปแบบการแข่งขัน

การแข่งขัน
มีสโมสรร่วมกันแข่งขันในพรีเมียร์ลีก 20 ทีม ในช่วงระหว่างฤดูกาล (ตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงพฤษภาคม) โดยแต่ละทีมจะพบกันหมดแบบเหย้าและเยือน ทีมชนะได้ 3 คะแนน ทีมเสมอได้ 1 คะแนน และทีมแพ้ไม่ได้คะแนน ตลอดฤดูกาลทุกทีมจะต้องแข่งขันทั้งสิ้น 38 นัด ทีมจะถูกจัดอันดับโดยเรียงจาก คะแนน, ผลต่างประตูได้เสียและผลประตูรวม หากยังคงเท่ากันทีมจะถือว่าครองตำแหน่งเดียวกัน หากว่ายังเสมอกันเพื่อตกชั้นสู่การแข่งขันลีกแชมเปียนชิปหรือการคัดเลือกไปยังการแข่งขันอื่น ๆ ผลเฮดทูเฮดระหว่างทีมที่เสมอกันจะถูกนำมาพิจารณา (คะแนนที่ทำได้ในการแข่งขันระหว่างทีม ตามด้วยประตูเยือนในการแข่งขันเหล่านั้น) หากทั้งสองทีมยังคงเสมอกัน จะมีการแข่งขันเพลย์ออฟที่สนามกลางเพื่อตัดสินอันดับ

การเลื่อนชั้นและการตกชั้น
มีระบบการเลื่อนชั้นและการตกชั้นระหว่างพรีเมียร์ลีกและอีเอฟแอลแชมเปียนชิป โดยสามทีมที่ได้อันดับต่ำสุดในพรีเมียร์ลีก จะต้องตกชั้นไปเล่นใน แชมเปียนชิป และทีมที่อันดับสูงที่สุดสองทีมในแชมเปียนชิปจะเลื่อนชั้นไปพรีเมียร์ลีก พร้อมกับอีกหนึ่งทีมที่มาจากการชนะเลิศในการแข่งขันเพลย์ออฟระหว่างอันดับที่ 3, 4, 5 และ 6 จำนวนสโมสรลดลงจาก 22 เหลือ 20 ใน ค.ศ. 1995 ทำให้มีทีมตกชั้นจากลีกไปสี่ทีม และมีเพียงสองทีมเท่านั้นที่เลื่อนชั้น ลีกสูงสุดเคยขยายเป็น 22 ทีม ในช่วงเริ่มต้นฤดูกาล 1991–92 ซึ่งเป็นหนึ่งปีก่อนที่จะก่อตั้งพรีเมียร์ลีก

เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2006 สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ ขอให้ลีกใหญ่ของยุโรปทั้งหมด รวมถึง เซเรียอาของอิตาลี และลาลิกาของสเปน ลดจำนวนทีมลงเหลือ 18 ทีม ในช่วงเริ่มต้นฤดูกาล 2007–08 พรีเมียร์ลีกตอบโต้ด้วยการประกาศความตั้งใจที่จะต่อต้านการลดจำนวนดังกล่าว ท้ายที่สุด ฤดูกาล 2007–08 ก็เริ่มต้นแข่งขันอีกครั้งด้วยจำนวน 20 ทีม

ผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์
ผู้ช่วยผู้ตัดสินใช้วีดิทัศน์ (VAR) เริ่มต้นใช้งานใน พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2019–20 โดยใช้เทคโนโลยีและเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยเหลือผู้ตัดสินในการตัดสินใจบนสนาม อย่างไรก็ตาม การใช้เทคโนโลยีนี้ได้รับการตอบรับทั้งดีและไม่ดีจากแฟนบอลและผู้เชี่ยวชาญ โดยบางคนชื่นชมความแม่นยำ ในขณะที่บางคนวิพากษ์วิจารณ์ถึงผลกระทบต่อความต่อเนื่องของเกมและความสม่ำเสมอของการตัดสินใจ

ผู้ตัดสินในสนามยังคงเป็นผู้ตัดสินใจขั้นสุดท้าย แต่วีเออาร์สามารถช่วยผู้ตัดสินในการตัดสินใจได้ วีเออาร์ใช้ได้เฉพาะกับการตัดสินสี่ประเภทเท่านั้น ได้แก่ การทำประตู, การตัดสินการยิงลูกโทษ, เหตุการณ์ใบแดงโดยตรง และกรณีระบุตัวผิด เจ้าหน้าที่วีเออาร์จะตรวจสอบภาพวิดีโอและสื่อสารกับผู้ตัดสินในสนามผ่านชุดหูฟัง เจ้าหน้าที่วีเออาร์อยู่ในห้องควบคุมส่วนกลางซึ่งมีมุมกล้องหลายมุมและสามารถเล่นภาพซ้ำได้ด้วยความเร็วต่าง ๆ

ออตโต โคลบิงเงอร์ และเมลานี น็อปป์ ได้ทำการศึกษาวิจัยการประเมินของแฟนบอลต่อวีเออาร์ในพรีเมียร์ลีก โดยวิเคราะห์ข้อมูลจากทวิตเตอร์ นักวิจัยใช้การวิเคราะห์ความรู้สึกเพื่อวัดทัศนคติเชิงบวกหรือเชิงลบโดยรวมที่มีต่อวีเออาร์ เช่นเดียวกับการสร้างแบบจำลองหัวข้อเพื่อระบุปัญหาเฉพาะที่แฟน ๆ กำลังพูดถึงที่เกี่ยวข้องกับวีเออาร์ ผลการศึกษาพบว่าการตอบรับของวีเออาร์บนทวิตเตอร์ส่วนใหญ่เป็นไปในทางลบ โดยแฟนบอลแสดงความไม่พอใจและวิพากษ์วิจารณ์ผลกระทบของเทคโนโลยีต่อความต่อเนื่องของเกมและความไม่สอดคล้องกันของการตัดสินใจ นอกจากนี้ นักวิจัยยังระบุถึงปัญหาเฉพาะ เช่น การตัดสินแฮนด์บอลและการล้ำหน้า ซึ่งแฟนบอลวิพากษ์วิจารณ์เป็นพิเศษ ผลการศึกษาสรุปว่าแฟนบอลในพรีเมียร์ลีกยังไม่ได้รับการตอบรับที่ดีนัก และจำเป็นต้องมีการพยายามปรับปรุงเทคโนโลยีและเพิ่มความโปร่งใสในการตัดสินใจเพื่อแก้ไขข้อกังวลเหล่านี้

สโมสร

มีห้าสิบเอ็ดสโมสรที่เคยเล่นในพรีเมียร์ลีกตั้งแต่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1992 และรวมถึงฤดูกาล 2023–24

ผู้ชนะเลิศ

สโมสรชนะเลิศรองชนะเลิศฤดูกาลที่ชนะเลิศ1371992–93, 1993–94, 1995–96, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2002–03, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2010–11, 2012–13แมนเชสเตอร์ซิตี832011–12, 2013–14, 2017–18, 2018–19, 2020–21, 2021–22, 2022–23, 2023–24เชลซี542004–05, 2005–06, 2009–10, 2014–15, 2016–17อาร์เซนอล381997–98, 2001–02, 2003–04ลิเวอร์พูล252019–20, 2024–25แบล็กเบิร์นโรเวอส์111994–95เลสเตอร์ซิตี102015–16

ตัวอักษรเอียง หมายถึงอดีตแชมป์พรีเมียร์ลีกที่ปัจจุบันไม่ได้แข่งขันในพรีเมียร์ลีก

ฤดูกาล 2024–25
ยี่สิบสโมสรที่แข่งขันใน พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2024–25 โดยมีสามสโมสรที่เลื่อนชั้นจากแชมเปียนชิป:

สโมสรในฤดูกาล 2024–25อันดับใน 2023–24ฤดูกาลแรกในดิวิชันสูงสุดฤดูกาลแรกในพรีเมียร์ลีกจำนวนฤดูกาลที่อยู่ในดิวิชันสูงสุด จำนวนฤดูกาลที่อยู่ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลแรกที่อยู่ในดิวิชันสูงสุดแล้วยังอยู่ถึงปัจจุบันจำนวนฤดูกาลที่อยู่ในพรีเมียร์ลีกแล้วยังอยู่ถึงปัจจุบันจำนวนครั้งที่ชนะเลิศในดิวิชันสูงสุดชนะเลิศครั้งสุดท้ายในดิวิชันสูงสุด อาร์เซนอล  2nd  1904–05  1992–93  108  33  1919–20 (99 ฤดูกาล)  33  13  2003–04 แอสตันวิลลา  4th  1888–89  1992–93  111  30  2019–20 (6 ฤดูกาล)  6  7  1980–81 บอร์นมัท  12th  2015–16  2015–16  8  8  2022–23 (3 ฤดูกาล)  3  0  – เบรนต์ฟอร์ด  16th 1935–36  2021–22  9  4  2021–22 (4 ฤดูกาล)  4  0  – ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน  11th  1979–80  2017–18  12  8 2017–18 (8 ฤดูกาล)  8  0  – เชลซี  6th  1907–08  1992–93  90  33  1989–90 (36 ฤดูกาล) 33  6  2016–17 คริสตัลพาเลซ  10th  1969–70  1992–93  25  16  2013–14 (12 ฤดูกาล)  12  0  – เอฟเวอร์ตัน  15th  1888–89  1992–93  122  33  1954–55 (71 ฤดูกาล)  33  9  1986–87 ฟูลัม  13th  1949–50  2001–02  30  18  2022–23 (3 ฤดูกาล)  3  0  – อิปสวิชทาวน์ 2nd (EFL) 1961–62  1992–93  27  6  2024–25 (1 ฤดูกาล)  1  1  1961–62 เลสเตอร์ซิตี 1st (EFL) 1955–56  1994–95  56  18  2024–25 (1 ฤดูกาล)  1  1  2015–16 ลิเวอร์พูล  3rd  1894–95  1992–93  110  33  1962–63 (63 ฤดูกาล)  33  19 2019–20 แมนเชสเตอร์ซิตี  1st  1899–1900  1992–93  96  28  2002–03 (23 ฤดูกาล)  23  10  2023–24 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด  8th  1892–93  1992–93  100  33  1975–76 (50 ฤดูกาล)  33  20  2012–13 นิวคาสเซิลยูไนเต็ด 7th  1898–99  1993–94  93  30  2017–18 (8 ฤดูกาล)  8  4  1926–27 นอตทิงแฮมฟอเรสต์  17th 1892–93  1992–93  59  8  2022–23 (3 ฤดูกาล)  3  1  1977–78 เซาแทมป์ตัน  4th เพลย์ออฟ (EFL) 1893–94  1992–93  47  25  2024–25 (1 ฤดูกาล)  1  0  – ทอตนัมฮอตสเปอร์  5th  1909–10  1992–93  90  33  1978–79 (47 ฤดูกาล)  33  2  1960–61 เวสต์แฮมยูไนเต็ด  9th  1923–24  1993–94  67  29  2012–13 (13 ฤดูกาล)  13  0  – วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์  14th  1888–89  2003–04  70  11  2018–19 (7 ฤดูกาล)  7  3  1958–59

ลูตันทาวน์, เบิร์นลีย์และเชฟฟีลด์ยูไนเต็ด ตกชั้นสู่ อีเอฟแอลแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2024–25 ขณะที่ เลสเตอร์ซิตี, อิปสวิชทาวน์และเซาแทมป์ตัน เลื่อนชั้นจาก ฤดูกาล 2023–24 จากการเป็นทีมชนะเลิศ, รองชนะเลิศและชนะเพลย์-ออฟ ตามลำดับ
เบรนต์ฟอร์ด, ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน เป็นสองสโมสรที่ยังอยู่ในพรีเมียร์ลีกตั้งแต่เลื่อนชั้นครั้งแรก โดยอยู่มา 4 และ 8 ฤดูกาล (จาก 33 ฤดูกาล) ตามลำดับ

สโมสรที่ไม่ใช่อังกฤษ

หลัง สวอนซีซิตี เลื่อนชั้นใน ค.ศ. 2011 ทำให้เป็นสโมสรจากเวลส์ที่เข้าแข่งขันในพรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรก การแข่งขันพรีเมียร์ลีกนัดแรกที่จะลงเล่นนอกประเทศอังกฤษ คือการแข่งขันนัดเหย้าของสวอนซีซิตีที่ ลิเบอร์ตีสเตเดียม กับ วีแกนแอทเลติก เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2011 จำนวนสโมสรจากเวลส์ในพรีเมียร์ลีกเพิ่มขึ้นเป็นสองในฤดูกาล 2013–14 เมื่อ คาร์ดิฟฟ์ซิตี เลื่อนชั้น แต่พวกเขาตกชั้นหลังจากฤดูกาลแรกของพวกเขา คาร์ดิฟฟ์ซิตีเลื่อนชั้นอีกครั้งในฤดูกาล 2017–18 แต่จำนวนสโมสรจากเวลส์ยังคงเท่าเดิมใน พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2018–19 เนื่องจากสวอนซีซิตีตกชั้นจากพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2017–18 หลังคาร์ดิฟฟ์ซิตีตกชั้นในฤดูกาล 2018–19 ปัจจุบันไม่มีสโมสรจากเวลส์แข่งขันในพรีเมียร์ลีกเลย

มีการตั้งคำถามว่าสโมสรอย่าง สวอนซีซิตี ควรเป็นตัวแทนจากอังกฤษหรือเวลส์ในการแข่งขันระดับยุโรป เพราะพวกเขาเป็นสมาชิกของ สมาคมฟุตบอลเวลส์ (FAW) ทำให้เกิดการถกเถียงกันอย่างยาวนานในยูฟ่า สวอนซีซิตีคว้าหนึ่งในสามของตำแหน่งที่อังกฤษมีอยู่ในยูโรปาลีก ฤดูกาล 2013–14 หลังพวกเขาชนะเลิศลีกคัพในฤดูกาล 2012–13 สิทธิของสโมสรเวลส์ในการรับตำแหน่งดังกล่าวในอังกฤษเป็นที่สงสัย จนกระทั่งยูฟ่าออกมาชี้แจงในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 โดยอนุญาตให้พวกเขาเข้าร่วมได้

การเข้าร่วมแข่งขันในพรีเมียร์ลีกโดยบางสโมสรในสกอตแลนด์หรือไอร์แลนด์นั้นเคยมีการพูดคุยกันบ้างแล้ว แต่ก็ไม่มีผลลัพธ์ใด ๆ เกิดขึ้น แนวคิดนี้เกือบจะเป็นจริงได้มากที่สุดใน ค.ศ. 1998 เมื่อ วิมเบิลดัน ได้รับการอนุมัติจากพรีเมียร์ลีกให้ย้ายไปดับลิน, ไอร์แลนด์ แต่การย้ายดังกล่าวถูกสมาคมฟุตบอลไอร์แลนด์ปฏิเสธ นอกจากนี้ สื่อยังพูดคุยกันเป็นครั้งคราวถึงแนวคิดที่ว่าทีมใหญ่สองทีมของสกอตแลนด์อย่าง เซลติกและเรนเจอส์ ควรหรือจะเข้าร่วมในพรีเมียร์ลีก แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากการพูดคุยเหล่านี้

การแข่งขันระดับนานาชาติ
การผ่านเข้ารอบแข่งขันระดับยุโรป

เกณฑ์คุณสมบัติสำหรับฤดูกาล 2024–25

ทีมสี่อันดับแรกในพรีเมียร์ลีกจะเข้าไปแข่งขันใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบลีกของฤดูกาลถัดไปโดยอัตโนมัติ ส่วนทีมที่ชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกและยูฟ่ายูโรปาลีก อาจเข้าไปแข่งขันในแชมเปียนส์ลีกรอบลีกในฤดูกาลถัดไปได้ หากไม่ได้จบในสี่อันดับแรก หมายความว่า หากมีทีมจากพรีเมียร์ลีกหกทีมผ่านเข้ารอบ ทีมที่อยู่อันดับที่สี่ในพรีเมียร์ลีกจะได้เข้าไปแข่งขันในยูโรปาลีกแทน เนื่องจากชาติใดชาติหนึ่งจะสามารถมีทีมในแชมเปียนส์ลีกได้มากที่สุดห้าทีมเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2024–25 มีตำแหน่งเพิ่มเติมสำหรับสองสมาคมที่มีผลงานดีที่สุดจากการจัดอันดับของฤดูกาลก่อนหน้านี้ ซึ่งอาจส่งผลให้มีทีมสูงสุดหกทีมจากสมาคมเดียวในแชมเปียนส์ลีก

ทีมอันดับที่ห้าในพรีเมียร์ลีกและผู้ชนะเลิศ เอฟเอคัพ จะเข้าไปแข่งขันในยูโรปาลีกรอบลีกของฤดูกาลถัดไป หากผู้ชนะเลิศเอฟเอคัพจบอันดับที่ห้าในพรีเมียร์ลีกเช่นกัน หรือชนะเลิศหนึ่งในรายการใหญ่ของยูฟ่า ตำแหน่งดังกล่าวจะส่งต่อไปยังทีมที่จบอันดับที่หก ผู้ชนะเลิศ อีเอฟแอลคัพ จะเข้าไปแข่งขันใน ยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก ของฤดูกาลถัดไป หากผู้ชนะเลิศได้ผ่านเข้าไปแข่งขันในรายการของยูฟ่าเรียบร้อยแล้วจากผลงานในการแข่งขันอื่น ตำแหน่งดังกล่าวจะส่งต่อไปยังทีมที่จบอันดับที่หกในพรีเมียร์ลีกหรืออันดับที่เจ็ด หากผลการแข่งขันเอฟเอคัพทำให้ทีมอันดับที่หกได้ผ่านเข้าไปแล้ว

จำนวนตำแหน่งที่จัดสรรให้กับสโมสรอังกฤษในการแข่งขันของยูฟ่านั้น ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของประเทศในอันดับค่าสัมประสิทธิ์ของยูฟ่า ซึ่งคำนวณจากผลงานของทีมในการแข่งขันของยูฟ่าในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ปัจจุบัน อังกฤษอยู่ในอันดับที่หนึ่ง โดยนำหน้าสเปน

ณ วันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2025 ค่าสัมประสิทธิ์มีดังต่อไปนี้ (แสดงเฉพาะห้าลีกชั้นนำของยุโรปเท่านั้น):

อันดับสมาชิกสมาคมค่าสัมประสิทธิ์ทีมตำแหน่งปกติในฤดูกาล 2026–2720252024 2020–212021–222022–232023–242024–25รวมCLELCOรวม11 – อังกฤษ 24.35721.00023.00017.37528.892114.6243/7421722 – อิตาลี 16.28515.71422.35721.00021.87597.2311/833 – สเปน 19.50018.42816.57116.06223.89294.4531/744 – เยอรมนี 15.21416.21417.12519.35718.42186.3310/855 – ฝรั่งเศส 7.91618.41612.58316.25017.64272.8071/7

ฤดูกาลก่อนหน้านี้
ข้อยกเว้นของการเข้าไปแข่งขันในระดับยุโรปแบบปกติเกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 2005 หลัง ลิเวอร์พูล ชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกฤดูกาลก่อนหน้านี้ แต่จบอันดับในพรีเมียร์ลีกที่ไม่ได้ไปแข่งขันในแชมเปียนส์ลีก ยูฟ่าให้สิทธิพิเศษแก่ลิเวอร์พูลในเข้าไปแข่งขันในแชมเปียนส์ลีก ทำให้อังกฤษได้สิทธิ์เข้าแข่งขันถึงห้าทีม ต่อมา หน่วยงานกำกับดูแลได้ตัดสินว่าแชมป์เก่าจะผ่านเข้ารอบการแข่งขันในปีถัดไปโดยไม่คำนึงถึงอันดับในลีกในประเทศ อย่างไรก็ตาม สำหรับลีกที่มีทีมเข้าร่วมแชมเปียนส์ลีกสี่ทีม นั่นหมายความว่า หากผู้ชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกจบอันดับนอกสี่อันดับแรกในลีกในประเทศ ทีมดังกล่าวก็จะผ่านเข้ารอบได้ แทนทีมที่อยู่อันดับที่สี่ ในเวลานั้น สมาคมไม่สามารถมีทีมเข้าร่วมแชมเปียนส์ลีกได้เกินสี่ทีม เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นใน ค.ศ. 2012 เมื่อเชลซีชนะเลิศแชมเปียนส์ลีก แล้วจบอันดับที่หกในลีก ทำให้เชลซีเข้าไปแข่งขันแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2012–13 แต่ ทอตนัมฮอตสเปอร์ ที่จบอันดับที่สี่ในลีก ได้เข้าไปแข่งขันยูโรปาลีกแทน

ตั้งแต่ฤดูกาล 2015–16 ผู้ชนะเลิศยูโรปาลีกจะได้แข่งขันในแชมเปียนส์ลีก เพิ่มจำนวนทีมสูงสุดที่สามารถเข้าแข่งขันเป็นห้าทีมต่อประเทศ เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นในอังกฤษเมื่อฤดูกาล 2016–17 เมื่อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดจบอันดับที่หกในลีกและชนะเลิศยูโรปาลีก ทำให้อังกฤษมีห้าทีมที่เข้าไปแข่งขันในแชมเปียนส์ลีกฤดูกาล 2017–18 ในกรณีเหล่านี้ ตำแหน่งใด ๆ ในยูโรปาลีกที่ว่างลงจะไม่ถูกส่งต่อให้กับทีมที่จบอันดับดีที่สุดในพรีเมียร์ลีก นอกเหนือจากตำแหน่งที่ผ่านเข้ารอบ หากผู้ชนะเลิศแชมเปียนส์ลีกและยูโรปาลีกทั้งสองทีมอยู่ในสมาคมเดียวกันและจบอันดับนอกสี่อันดับแรก ทีมที่อยู่อันดับที่สี่จะถูกโอนไปแข่งขันในยูโรปาลีก

ผลงานในการแข่งขันระดับนานาชาติ

สโมสรจากอังกฤษประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่สามในฟุตบอลยุโรป โดยชนะเลิศคว้าถ้วยรางวัลระดับทวีปจำนวน 48 ใบ ตามหลัง อิตาลี (50) และ สเปน (67) สำหรับการแข่งขันในระดับสูงสุด มีหกสโมสรจากอังกฤษที่ชนะเลิศ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ซึ่งเป็นเป็นสถิติสูงสุด โดยชนะเลิศ 15 ครั้ง และแพ้ 11 ครั้งในนัดชิงชนะเลิศ ตามหลังสโมสรจากสเปนที่ชนะเลิศ 20 ครั้ง และแพ้ 11 ครั้ง สำหรับการแข่งขันในระดับที่สอง สโมสรจากอังกฤษประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่สามใน ยูฟ่ายูโรปาลีก โดยชนะเลิศ 9 ครั้ง และแพ้ 8 ครั้ง ในนัดชิงชนะเลิศ ส่วนการแข่งขันระดับที่สองในอดีต สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศ ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 8 ครั้ง และแพ้ 5 ครั้ง ในรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งเป็นสถิติสูงสุด สำหรับการแข่งขัน อินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ ที่ไม่ได้จัดโดย ยูฟ่า สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศ 4 ครั้ง และแพ้ 4 ครั้ง ในนัดชิงชนะเลิศ โดยประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่สอง ตามหลังสเปนที่ชนะเลิศ 6 ครั้ง และแพ้ 3 ครั้ง ในนัดชิงชนะเลิศ สำหรับการแข่งขันในระดับที่สาม สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศใน ยูฟ่าคอนเฟอเรนซ์ลีก 1 ครั้ง ร่วมกับสโมสรจากชาติอื่น ส่วนการแข่งขันระดับที่สี่ในอดีต สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศใน ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ 4 ครั้ง และแพ้ 1 ครั้ง ในนัดชิงชนะเลิศ โดยประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่ห้า แม้ว่าสโมสรในอังกฤษจะมีชื่อเสียงในด้านการปฏิบัติต่อการแข่งขันนี้ด้วยความดูถูก โดยส่งทีม "บี" หรือถอนตัวออกจากการแข่งขันไปเลยก็ตามRisolo, Don (2010). Soccer Stories: Anecdotes, Oddities, Lore, and Amazing Feats  p.109. U of Nebraska Press. Retrieved 29 February 2012. สำหรับการแข่งขันนัดเดียว สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศใน ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 10 ครั้ง และแพ้ 10 ครั้ง โดยประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่สอง ตามหลังสเปนที่ชนะเลิศ 17 ครั้ง และแพ้ 15 ครั้ง สโมสรจากอังกฤษไม่ได้ให้ความสำคัญกับ อินเตอร์คอนติเนนตัลคัพ มากนัก คล้ายกับอินเตอร์โตโตคัพ แม้ว่าการแข่งขันดังกล่าวจะมีสถานะเป็น การแข่งขันชิงแชมป์สโมสรโลก ในระดับนานาชาติก็ตาม พวกเขาปรากฎตัวในนัดชิงชนะเลิศ 6 ครั้ง โดยชนะเลิศแค่ครั้งเดียว และถอนตัวอีกสามครั้ง สโมสรจากอังกฤษชนะเลิศ ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ ที่จัดโดย ฟีฟ่า 4 ครั้ง โดยประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับที่สองร่วมกับบราซิล และตามหลังสเปนที่ชนะเลิศ 8 ครั้ง

 ผู้สนับสนุน 

หลังเริ่มต้นฤดูกาลโดยไม่มีผู้สนับสนุน พรีเมียร์ลีกได้รับการสนับสนุนโดย คาร์ลิง ตั้งแต่ ค.ศ. 1993 ถึง 2001 การแข่งขันในช่วงเวลาดังกล่าวเป็นที่รู้จักในชื่อ เอฟเอคาร์ลิงพรีเมียร์ชิป พรีเมียร์ลีกทำข้อตกลงการสนับสนุนใหม่กับ บาร์คลีการ์ด ใน ค.ศ. 2001 แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น เอฟเอบาร์คลีการ์ดพรีเมียร์ชิป แล้วก็เปลี่ยนชื่อเป็น เอฟเอบาร์คลีส์พรีเมียร์ชิป ในฤดูกาล 2004–05 แล้วก็เปลี่ยนชื่อเป็น บาร์คลีส์พรีเมียร์ลีก ในฤดูกาล 2007–08

ช่วงปีผู้สนับสนุนชื่อลีก1992–1993 ไม่มี เอฟเอพรีเมียร์ลีก1993–2001 คาร์ลิงเอฟเอคาร์ลิงพรีเมียร์ชิป2001–2004บาร์คลีการ์ดเอฟเอบาร์คลีการ์ดพรีเมียร์ชิป2004–2007 บาร์คลีส์เอฟเอบาร์คลีส์พรีเมียร์ชิป2007–2016 บาร์คลีส์พรีเมียร์ลีก ไม่มี  พรีเมียร์ลีก

สัญญาของบาร์คลีส์กับพรีเมียร์ลีกสิ้นสุดลงเมื่อจบฤดูกาล 2015–16 องค์กรประกาศเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ว่าจะไม่ทำข้อตกลงสนับสนุนชื่อใด ๆ อีกต่อไปสำหรับพรีเมียร์ลีก โดยให้เหตุผลว่าพวกเขาต้องการสร้างแบรนด์ที่ "สะอาด" ให้กับการแข่งขัน โดยสอดคล้องกับลีกกีฬาหลักของสหรัฐ

thumb|upright|ลูกบอล ไนกี้ "แมกซิม" ใช้ในพรีเมียร์ลีกเมื่อ ค.ศ. 2012
นอกเหนือจากการสนับสนุนลีกแล้ว พรีเมียร์ลีกยังมีหุ้นส่วนและผู้ค้าอย่างเป็นทางการอีกจำนวนมาก ผู้จัดหาลูกบอลอย่างเป็นทางการของลีกคือ ไนกี้ ซึ่งมีสัญญาตั้งแต่ฤดูกาล 2000–01 เมื่อเข้ามารับช่วงต่อจาก ไมเทอร์ ท็อปส์ เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ในการผลิตของสะสมสำหรับพรีเมียร์ลีกระหว่าง ค.ศ. 1994 ถึง 2019 รวมถึงสติกเกอร์ (สำหรับอัลบั้มสติกเกอร์) และการ์ดสะสม ภายใต้แบรนด์ เมอร์ลิน แมตช์แอตแทกซ์ของท็อปส์ ซึ่งเป็นเกมการ์ดสะสมอย่างเป็นทางการของพรีเมียร์ลีก เปิดตัวในฤดูกาล 2007–08 ถือเป็นของสะสมเด็กผู้ชายที่ขายดีที่สุดในสหราชอาณาจักร และยังเป็นเกมการ์ดสะสมกีฬาที่มียอดขายดีที่สุดในโลก ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018 ปานินี ได้รับใบอนุญาตให้ผลิตของสะสมตั้งแต่ฤดูกาล 2019–20 บริษัทช็อกโกแลต แคดเบอรี เป็นหุ้นส่วนขนมอย่างเป็นทางการของพรีเมียร์ลีกมาตั้งแต่ ค.ศ. 2017 และเป็นผู้ให้การสนับสนุนรางวัล รองเท้าทองคำ, ถุงมือทองคำ และผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งฤดูกาล ตั้งแต่ฤดูกาล 2017–18 ถึงฤดูกาล 2019–20 บริษัท โคคา-โคลา (ภายใต้สายผลิตภัณฑ์ โคคา-โคลา ซีโร ชูการ์) เป็นผู้ให้การสนับสนุนรางวัลเหล่านี้ในฤดูกาล 2020–21 และ คาสตรอล เป็นผู้ให้การสนับสนุนรางวัลเหล่านี้ในฤดูกาล 2021–22

การเงิน

พรีเมียร์ลีกมีรายได้สูงที่สุดในบรรดาลีกฟุตบอลทั่วโลก โดยมีรายได้รวมของสโมสรอยู่ที่ 2.48 พันล้านยูโรในฤดูกาล 2009–10 สโมสรในพรีเมียร์ลีกมีกำไรสุทธิรวมกันเกินกว่า 78 ล้านปอนด์ในฤดูกาล 2013–14 เนื่องจากรายได้จากโทรทัศน์และการควบคุมต้นทุนที่เพิ่มขึ้น ซึ่งมากกว่าลีกฟุตบอลอื่น ๆ ทั้งหมด พรีเมียร์ลีกได้รับรางวัล ควีนส์อวอร์ดฟอร์เอ็นเตอร์ไพรส์ ในสาขาการค้าระหว่างประเทศเมื่อ ค.ศ. 2010 สำหรับผลงานโดดเด่นด้านการค้าระหว่างประเทศ และคุณค่าที่นำมาสู่วงการฟุตบอลอังกฤษและอุตสาหกรรมการออกอากาศของสหราชอาณาจักร 

พรีเมียร์ลีกประกอบไปด้วยสโมสรฟุตบอลที่ร่ำรวยที่สุดในโลก "ฟุตบอลมันนีลีก" ของดีลอยท์ มีเจ็ดสโมสรจากพรีเมียร์ลีกอยู่ใน 20 อันดับแรกของฤดูกาล 2009–10 และทั้งหมด 20 สโมสรติดใน 40 อันดับแรกของโลก เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2013–14 ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลจากรายได้จากการออกอากาศที่เพิ่มขึ้น เมื่อ ค.ศ. 2019 ลีกสร้างรายได้ประมาณ 3.1 พันล้านปอนด์ต่อปี จากลิขสิทธิ์ทางโทรทัศน์ในประเทศและต่างประเทศ

สโมสรในพรีเมียร์ลีกตกลงกันในหลักการเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 เพื่อควบคุมต้นทุนใหม่ที่รุนแรง ข้อเสนอทั้งสองข้อประกอบด้วยกฎจุดคุ้มทุนและขีดจำกัดจำนวนเงินที่สโมสรสามารถเพิ่มค่าจ้างได้ในแต่ละฤดูกาล ด้วยข้อตกลงทางโทรทัศน์ใหม่ ๆ ที่กำลังจะมาถึง แรงผลักดันได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในการค้นหาวิธีป้องกันไม่ให้เงินส่วนใหญ่ไปถึงผู้เล่นและตัวแทนโดยตรง

การจ่ายเงินส่วนกลางสำหรับฤดูกาล 2016–17 มีจำนวน 2,398,515,773 ปอนด์ สำหรับทั้ง 20 สโมสร โดยแต่ละทีมจะได้รับค่าธรรมเนียมการเข้าร่วมแบบคงที่ 35,301,989 ปอนด์ และการชำระเงินเพิ่มเติมสำหรับการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ (1,016,690 ปอนด์ สำหรับสิทธิ์ทั่วไปในสหราชอาณาจักรเพื่อชมไฮไลต์ของนัดการแข่งขัน 1,136,083 ปอนด์ สำหรับการถ่ายทอดสดในสหราชอาณาจักรแต่ละนัดการแข่งขันของพวกเขา และ 39,090,596 ปอนด์ สำหรับสิทธิ์ในต่างประเทศทั้งหมด) สิทธิ์เชิงพาณิชย์ (ค่าธรรมเนียมคงที่ 4,759,404 ปอนด์) และเงินจากการวัด "ผลงาน" ซึ่งพิจารณาจากตำแหน่งสุดท้ายในลีก เงินจากผลงานคือ จำนวนเงิน 1,941,609 ปอนด์ คูณด้วยตำแหน่งที่จบเมื่อนับจากท้ายตาราง (เช่น เบิร์นลีย์ จบอันดับที่ 16 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 นับได้ห้าตำแหน่งจากท้ายตาราง จะได้รับเงินจำนวน 5 × 1,941,609 ปอนด์ = 9,708,045 ปอนด์)

การตกชั้น

ตั้งแต่แยกตัวออกจากฟุตบอลลีก สโมสรที่ก่อตั้งในพรีเมียร์ลีกมีเงินทุนไม่เท่าเทียมกับสโมสรในลีกระดับล่าง รายได้จากลิขสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์ระหว่างลีกต่าง ๆ มีส่วนทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

ทีมที่เลื่อนชั้นพบว่ายากที่จะหลีกเลี่ยงการตกชั้นในฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีก โดยทีมที่เลื่อนชั้นมาในพรีเมียร์ลีกหนึ่งทีม จะตกชั้นกลับไปสู่ฟุตบอลลีกทุกฤดูกาล ยกเว้น ฤดูกาล 2001–02, 2011–12, 2017–18 และ 2022–23 ส่วนในฤดูกาล 1997–98 และ 2023–24 ทั้งสามสโมสรที่เลื่อนชั้นขึ้นมาล้วนตกชั้นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล

พรีเมียร์ลีกจะจ่ายรายได้ส่วนหนึ่งจากโทรทัศน์ในรูปแบบ "เงินช่วยเหลือ" ให้กับสโมสรที่ตกชั้นเพื่อชดเชยรายได้จากโทรทัศน์ที่สูญเสียไป ทีมในพรีเมียร์ลีกโดยเฉลี่ยจะได้รับเงิน 41 ล้านปอนด์ ในขณะที่สโมสรในแชมเปียนชิป โดยเฉลี่ยจะได้รับเงิน 2 ล้านปอนด์ การจ่ายเงินเหล่านี้เกินกว่า 60 ล้านปอนด์ตลอดสี่ฤดูกาล โดยเริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 2013–14 นักวิจารณ์ยืนยันว่าการจ่ายเงินดังกล่าว ทำให้ช่องว่างระหว่างทีมที่ไปถึงพรีเมียร์ลีกกับทีมที่ไปไม่ถึงนั้นกว้างขึ้น ส่งผลให้เกิดเหตุการณ์ทั่วไปที่ทีม "เลื่อนชั้นกลับมาได้" ไม่นานหลังจากตกชั้น

สโมสรที่ล้มเหลวในการเลื่อนชั้นกลับสู่พรีเมียร์ลีกทันทีต้องเผชิญกับปัญหาทางการเงิน ในบางกรณีคือการล้มละลายหรือการชำระบัญชี สโมสรหลายแห่งไม่สามารถรับมือกับช่องว่างดังกล่าวได้และต้องตกชั้นต่อไป

 การถ่ายทอดสด 

สหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์
+ การถ่ายทอดสดนัดการแข่งขันในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์ฤดูกาลสกายอื่น ๆ1992–200160–602001–20041101102004–20071381382007–200992เซตันตา46–1382009–201092อีเอสพีเอ็น461382010–2013115อีเอสพีเอ็น231382013–2016116ทีเอ็นทีชื่อ บีทีสปอร์ต จนถึง ค.ศ. 2023381542016–2019126421682019–202512852แอมะซอน20200
thumb|เอแดน อาซาร์ กำลังครองบอลในการแข่งขันระหว่าง เชลซีและนอริชซิตี เมื่อ ค.ศ. 2012
โทรทัศน์มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ของพรีเมียร์ลีก การตัดสินใจของลีกในการมอบสิทธิ์การถ่ายทอดสดให้กับสกายใน ค.ศ. 1992 ถือเป็นการตัดสินใจที่รุนแรงในขณะนั้น แต่ก็คุ้มค่า เพราะในเวลานั้น การจ่ายเงินเพื่อรับชมโทรทัศน์ถือเป็นข้อเสนอที่แทบไม่มีการทดลองในตลาดของสหราชอาณาจักร เช่นเดียวกับการเรียกเก็บเงินจากแฟน ๆ เพื่อรับชมการถ่ายทอดสดฟุตบอล อย่างไรก็ตาม การผสมผสานระหว่างกลยุทธ์ของสกาย, คุณภาพของฟุตบอลพรีเมียร์ลีก และความต้องการของสาธารณชนที่มีต่อเกม ทำให้มูลค่าของสิทธิ์ในการรับชมฟุตบอลพรีเมียร์ลีกพุ่งสูงขึ้น

พรีเมียร์ลีกขายลิขสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์แบบรวมกลุ่ม ซึ่งต่างจากลีกอื่น ๆ ในยุโรป เช่น ลาลีกา ที่แต่ละสโมสรขายลิขสิทธิ์ของตัวเอง ทำให้รายได้รวมทั้งหมดตกไปอยู่ที่สโมสรชั้นนำเพียงไม่กี่แห่ง เงินจะถูกแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ร้อยละห้าสิบของเงินจะถูกแบ่งเท่า ๆ กันระหว่างสโมสร ร้อยละยี่สิบห้าเป็นเงินรางวัลจากผลงานโดยพิจารณาจากตำแหน่งสุดท้ายของลีก โดยสโมสรอันดับสูงสุดจะได้รับ 20 เท่าของสโมสรอันดับสุดท้าย และจะลดลงไปเรื่อย ๆ ตามอันดับในตาราง และร้อยละยี่สิบห้า จะจ่ายเป็นค่าอำนวยความสะดวกสำหรับนัดที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ โดยสโมสรอันดับสูงสุดจะได้รับส่วนแบ่งมากที่สุด รายได้จากลิขสิทธิ์ในต่างประเทศจะแบ่งเท่า ๆ กันระหว่างสโมสรทั้ง 20 สโมสร

ไม่ใช่ว่าการแข่งขันพรีเมียร์ลีกทั้งหมดจะถ่ายทอดสดในสหราชอาณาจักร เนื่องจากลีกยังคงห้ามถ่ายทอดการแข่งขันฟุตบอลทุกรายการ (ในประเทศหรืออื่น ๆ) ที่เริ่มแข่งขันระหว่างเวลา 14.45 น. ถึง 17.15 น. ของวันเสาร์มาอย่างยาวนาน

ข้อตกลงสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์ครั้งแรกของสกายมีมูลค่า 304 ล้านปอนด์ตลอดห้าฤดูกาล สัญญาฉบับต่อไปที่การเจรจาเริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 1997–98 เพิ่มขึ้นเป็น 670 ล้านปอนด์ในตลอดสี่ฤดูกาล สัญญาฉบับที่สามเป็นสัญญาที่มีมูลค่า 1.024 พันล้านปอนด์กับ บีสกายบี เป็นเวลาสามฤดูกาลตั้งแต่ ค.ศ. 2001 ถึง 2004 ลีกมีรายได้ 320 ล้านปอนด์จากการขายลิขสิทธิ์การถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ต่างประเทศในช่วงระยะเวลา 3 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง 2007 โดยลีกขายลิขสิทธิ์ออกไปในแต่ละพื้นที่ 

การผูกขาดของสกายถูกทำลายลงตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 เมื่อ เซตันตาสปอร์ตส์ ได้รับลิขสิทธิ์ในการถ่ายทอดสดสองในหกแพ็คเกจของนัดการแข่งขัน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากที่คณะกรรมาธิการยุโรป ยืนกรานว่าไม่ควรขายสิทธิ์พิเศษให้กับบริษัทโทรทัศน์เพียงบริษัทเดียว สกายและเซตันตาจ่ายเงิน 1.7 พันล้านปอนด์ เพิ่มขึ้นสองในสามเท่า ซึ่งทำให้นักวิจารณ์หลายคนประหลาดใจ เพราะหลายคนคาดการณ์กันว่ามูลค่าของสิทธิ์ได้คงที่แล้ว หลังจากที่เติบโตรวดเร็วมาหลายปี นอกจากนี้ เซตันตายังถือลิขสิทธิ์การถ่ายทอดสดเวลา 15.00 น. สำหรับผู้ชมชาวไอร์แลนด์เท่านั้น บีบีซี ยังคงถือครองลิขสิทธิ์ในการออกอากาศไฮไลต์ในสามฤดูกาลเดียวกัน (ในรายการ แมตช์ออฟเดอะเดย์) มีมูลค่า 171.6 ล้านปอนด์ เพิ่มขึ้นร้อยละ 63 จาก 105 ล้านปอนด์ที่จ่ายไปเมื่อช่วงสามปีก่อน สกายและบีทีกรุป (ผ่านช่องใหม่ บีทีสปอร์ตส์ ซึ่งปัจจุบันคือ ทีเอ็นทีสปอร์ตส์) ตกลงร่วมกันจ่ายเงิน 84.3 ล้านปอนด์เพื่อซื้อลิขสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์ย้อนหลังจำนวน 242 นัด (ซึ่งถือเป็นสิทธิ์ในการถ่ายทอดเกมทั้งหมดทางโทรทัศน์และทางอินเทอร์เน็ต) โดยส่วนใหญ่จะเป็นช่วง 50 ชั่วโมงหลังเวลา 22.00 น. ของวันแข่งขัน ลิขสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์ในต่างประเทศทำรายได้ 625 ล้านปอนด์ ซึ่งเกือบสองเท่าของสัญญาฉบับก่อนหน้านี้ ยอดเงินรวมที่ได้จากข้อตกลงเหล่านั้น มีมูลค่ามากกว่า 2.7 พันล้านปอนด์ ทำให้สโมสรในพรีเมียร์ลีกมีรายได้จากสื่อโดยเฉลี่ยจากเกมลีกประมาณ 40 ล้านปอนด์ต่อปีตั้งแต่ ค.ศ. 2007 ถึง 2010

thumb|คริสเตียโน โรนัลโด เตรียมที่จะเตะฟรีคิกในนัดการแข่งขันระหว่าง แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดกับลิเวอร์พูล เมื่อ ค.ศ. 2009

ข้อตกลงสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์ระหว่างพรีเมียร์ลีกและสกาย เผชิญข้อกล่าวหาว่าเป็นกลุ่มผูกขาด และส่งผลให้มีการดำเนินคดีในศาลหลายคดี การสืบสวนโดย สำนักงานส่งเสริมการค้าที่เป็นธรรม ใน ค.ศ. 2002 พบว่า บีสกายบี มีอำนาจเหนือตลาดกีฬาทางทีวีแบบชำระเงิน แต่สรุปได้ว่าไม่มีเหตุผลเพียงพอสำหรับการกล่าวอ้างว่า บีสกายบีได้ใช้ตำแหน่งที่เหนือกว่าของตนโดยมิชอบ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1999 วิธีการของพรีเมียร์ลีกในการขายสิทธิ์โดยรวมให้กับสโมสรสมาชิกทั้งหมดได้รับการสอบสวนโดยศาลการปฏิบัติที่จำกัดของสหราชอาณาจักร ซึ่งสรุปได้ว่าข้อตกลงดังกล่าวไม่ขัดต่อผลประโยชน์สาธารณะ

แพ็กเกจไฮไลต์ของบีบีซีในคืนวันเสาร์และวันอาทิตย์ รวมไปถึงช่วงเย็นอื่น ๆ ที่มีการแข่งขันจริง ออกอากาศจนถึง ค.ศ. 2016 เฉพาะสิทธิ์การถ่ายทอดทางโทรทัศน์ในช่วง ค.ศ. 2010 ถึง 2013 ถูกซื้อไปในราคา 1.782 พันล้านปอนด์ เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2009 เนื่องจาก เซตันตาสปอร์ตส์ ประสบปัญหาไม่สามารถชำระเงินให้กับพรีเมียร์ลีกได้ครบตามกำหนด อีเอสพีเอ็น จึงได้รับลิขสิทธิ์การถ่ายทอดในสหราชอาณาจักรจำนวน 2 แพ็กเกจ ซึ่งประกอบด้วยนัดการแข่งขัน 46 นัดสำหรับฤดูกาล 2009–10 รวมถึงแพ็กเกจ 23 นัดต่อฤดูกาลตั้งแต่ ค.ศ. 2010 ถึง 2013 เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2012 พรีเมียร์ลีกประกาศว่า บีที ได้รับสิทธิ์ในการถ่ายทอด 38 นัดต่อฤดูกาล สำหรับฤดูกาล 2013–14, 2014–15 และ 2015–16 ในราคา 246 ล้านปอนด์ต่อปี ส่วนอีก 116 นัดที่เหลือ สิทธิ์การถ่ายทอดยังคงอยู่กับสกาย ซึ่งจ่ายเงิน 760 ล้านปอนด์ต่อปี สิทธิ์การถ่ายทอดภายในประเทศรวมแล้วสูงถึง 3.018 พันล้านปอนด์ เพิ่มขึ้นร้อยละ 70.2 เมื่อเทียบกับสิทธิ์การถ่ายทอดในฤดูกาล 2010–11 ถึง 2012–13 มูลค่าของข้อตกลงลิขสิทธิ์เพิ่มขึ้นอีกร้อยละ 70.2 ใน ค.ศ. 2015 เมื่อสกายและบีทีจ่ายเงิน 5.136 พันล้านปอนด์ เพื่อต่อสัญญากับพรีเมียร์ลีกอีกสามปีจนถึงฤดูกาล 2018–19

สิทธิ์การถ่ายทอดสดวงจรใหม่เริ่มต้นในฤดูกาล 2019–20 โดยแพ็คเกจในประเทศเพิ่มเป็น 200 นัดโดยรวม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 บีทีได้รับแพ็คเกจ 32 นัดในช่วงพักกลางวันของวันเสาร์ ในขณะที่สกายได้รับแพ็คเกจ 4 จาก 7 แพ็คเกจ ซึ่งครอบคลุมนัดส่วนใหญ่ของวันหยุดสุดสัปดาห์ (รวมถึงนัดช่วงเวลาไพรม์ไทม์ใหม่ 8 นัดในวันเสาร์) เช่นเดียวกับนัดของวันจันทร์และวันศุกร์ สองแพ็คเกจที่เหลือ โดยแต่ละแพ็คเกจมี 20 นัด ซึ่งจะขายในภายหลัง รวมถึงนัดกลางสัปดาห์สามนัด และนัดวันหยุดธนาคารหนึ่งนัด เนื่องจากสกายเป็นเจ้าของจำนวนนัดสูงสุดที่สามารถถ่ายทอดสดได้อยู่แล้วโดยไม่เกินขีดจำกัด 148 นัด จึงมีการคาดเดาว่าแพ็คเกจใหม่อย่างน้อยหนึ่งแพ็คเกจอาจตกไปอยู่ในมือของผู้เล่นรายใหม่ เช่น บริการสตรีมมิง แพ็คเกจทั้งห้าแพ็คเกจที่ขายให้กับบีที และสกายมีมูลค่า 4.464 พันล้านปอนด์ มีการประกาศในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 ว่า แอมะซอนไพรม์วิดีโอ และบีทีเป็นผู้ซื้อสองแพ็คเกจที่เหลือ แอมะซอนได้สิทธิ์การถ่ายทอดสด 20 นัดต่อฤดูกาล ซึ่งครอบคลุมรอบกลางสัปดาห์ในเดือนธันวาคม และนัดการแข่งขันในวันเปิดกล่องของขวัญทั้งหมด การถ่ายทอดสดทางแอมะซอนผลิตร่วมกับ ซันเซ็ต + ไวน์ และบีทีสปอร์ต

หลังพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2019–20 กลับมาแข่งขันต่ออีกครั้ง เนื่องจากเกิดการระบาดทั่วของโควิด-19 ในสหราชอาณาจักร พรีเมียร์ลีกประกาศว่านัดการแข่งขันที่เหลือทั้งหมดจะถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ของอังกฤษ โดยแบ่งการถ่ายทอดสดหลักผ่านทาง สกาย, บีที และแอมะซอน นัดการแข่งขันจำนวนมากยังถูกกำหนดให้มีการถ่ายทอดสดทางฟรีทีวี โดยสกายออกอากาศ 25 นัดทางช่องพิก, แอมะซอนสตรีมสี่นัดผ่านทางทวิตช์ และบีบีซีถ่ายทอดสดสี่นัดเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของลีก

เนื่องจากนัดการแข่งขันจะยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีผู้ชมเมื่อพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2020–21 เริ่มต้นขึ้น สโมสรต่าง ๆ จึงลงมติเมื่อวันที่ 8 กันยายนว่า จะถ่ายทอดสดนัดการแข่งขันต่าง ๆ ทั้งหมดต่อไปอย่างน้อยจนถึงเดือนกันยายน (โดยบีบีซีและแอมะซอนจะถ่ายทอดสดนัดการแข่งขันเพิ่มเติมอีกช่องทางละหนึ่งนัด) และมีการทำ "การจัดเตรียมที่เหมาะสม" สำหรับเดือนตุลาคม ต่อมาได้มีการประกาศว่า นัดการแข่งขันที่ไม่ได้รับการคัดเลือกให้ออกอากาศจะออกอากาศแบบจ่ายเมื่อรับชม ผ่านบีทีสปอร์ตบ็อกซ์ออฟฟิศ และสกายบ็อกซ์ออฟฟิศ ในราคา 14.95 ปอนด์ต่อนัด แต่ได้รับการตอบรับไม่ดี สหพันธ์ผู้สนับสนุนฟุตบอลรู้สึกว่าราคาสูงเกินไป และมีความกังวลว่าอาจส่งเสริมการละเมิดลิขสิทธิ์ มีการเรียกร้องจากผู้สนับสนุนให้คว่ำบาตรการจ่ายเมื่อรับชม และบริจาคเงินเพื่อสนับสนุนกิจกรรมการกุศลแทน (โดยแคมเปญ "แชริตีนอตพีพีวี" ของนิวคาสเซิลระดมทุนได้ 20,000 ปอนด์ให้กับธนาคารอาหารท้องถิ่น และแฟนบอลอาร์เซนอลระดมทุนได้ 34,000 ปอนด์ให้กับอิสลิงตันกิปวิง) เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ท่ามกลางการนำมาตรการต่าง ๆ กลับมาใช้ทั่วสหราชอาณาจักร พรีเมียร์ลีกได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่านัดการแข่งขันที่ไม่ได้ถ่ายทอดทางโทรทัศน์จะถูกโอนไปยังหุ้นส่วนการถ่ายทอดสดหลัก และรวมถึงนัดการแข่งขันเพิ่มเติมสำหรับบีบีซีและแอมะซอนไพรม์อีกครั้ง

สิทธิ์การถ่ายทอดสดในรอบต่อไประหว่างฤดูกาล 2022–23 และ 2024–25 ได้รับการต่ออายุโดยไม่มีการประมูลเนื่องจากสถานการณ์จำเป็น และเป็นข้อยกเว้นอันเนื่องมาจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ดังนั้นสิทธิ์จึงยังคงอยู่เช่นเดิมนับตั้งแต่ฤดูกาล 2019–20

ไฮไลต์ของสหราชอาณาจักร

รายการไฮไลต์ช่วงปีช่องแมตช์ออฟเดอะเดย์ค.ศ. 1992–2001บีบีซีเดอะพรีเมียร์ชิปค.ศ. 2001–2004ไอทีวี

บีบีซีประกาศในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 ว่า จะสร้างรายการรูปแบบนิตยสารใหม่สำหรับพรีเมียร์ลีกชื่อว่า เดอะพรีเมียร์ลีกโชว์

ทั่วโลก

พรีเมียร์ลีกเป็นลีกฟุตบอลที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก ถ่ายทอดไปยัง 212 ดินแดนสู่บ้านเรือนจำนวน 643 ล้านหลัง และมีผู้ชมทางโทรทัศน์ที่อาจเป็นไปได้จำนวน 4.7 พันล้านคน ฝ่ายผลิตของพรีเมียร์ลีกคือ พรีเมียร์ลีกโปรดักชันส์ ดำเนินการโดยไอเอ็มจีโปรดักชันส์ และผลิตเนื้อหาให้กับหุ้นส่วนโทรทัศน์ในต่างประเทศ เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2024 พรีเมียร์ลีกได้ประกาศแผนการยุติข้อตกลงกับไอเอ็มจี และเข้ามาดำเนินการผลิตของพรีเมียร์ลีกภายในองค์กร เริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 2026–27

พรีเมียร์ลีกเป็นรายการกีฬาที่มีการเผยแพร่มากที่สุดในเอเชีย นัดการแข่งขันถ่ายทอดสดผ่านทางสตาร์สปอตส์ในอนุทวีปอินเดีย บีอินสปอตส์ เป็นผู้ถือสิทธิ์การถ่ายทอดสดพรีเมียร์ลีกในภูมิภาคตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือแต่เพียงผู้เดียว สิทธิ์การออกอากาศในประเทศจีนได้มอบให้แก่ อ้ายฉีอี้, มิกุ และซีซีทีวี ซึ่งเริ่มในฤดูกาล 2021–22 เอสซีทีวี เป็นผู้ถ่ายทอดสดในประเทศอินโดนีเซีย และแอสโตรในประเทศมาเลเซีย บริษัทโทรคมนาคม ออปตัส เป็นผู้ถือสิทธิ์ในการถ่ายทอดสดพรีเมียร์ลีกแต่เพียงผู้เดียวในประเทศออสเตรเลีย โดยให้บริการถ่ายทอดสดและการเข้าถึงออนไลน์ (แต่เดิมฟอกซ์สปอตส์เป็นผู้ถือสิทธิ์) ณ ฤดูกาล 2022–23 สิทธิ์สื่อของแคนาดาในพรีเมียร์ลีกเป็นของฟูโบทีวี หลังจากที่เป็นเจ้าของร่วมกันโดย สปอร์ตเนต และทีเอสเอ็น และล่าสุดคือ ดะโซน

พรีเมียร์ลีกออกอากาศในสหรัฐโดย เอ็นบีซีสปอตส์ แผนกหนึ่งของคอมคาสต์ ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของสกาย เอ็นบีซีสปอตส์ได้รับการชื่นชมอย่างกว้างขวางในความครอบคลุมของการถ่ายทอดสดพรีเมียร์ลีกใน ค.ศ. 2013 (แทนที่ ฟอกซ์ซอกเกอร์ และอีเอสพีเอ็น) เอ็นบีซีสปอตส์ได้ขยายสัญญากับพรีเมียร์ลีกเป็นเวลา 6 ปีใน ค.ศ. 2015 เพื่อถ่ายทอดสดลีกจนถึงสิ้นสุดฤดูกาล 2021–22 ด้วยข้อตกลงมูลค่า 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (640 ล้านปอนด์) ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 เอ็นบีซีได้ขยายสัญญาออกไปอีกหกปีจนถึง ค.ศ. 2028 ด้วยข้อตกลงมูลค่า 2.76 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (2 พันล้านปอนด์)

พรีเมียร์ลีกถ่ายทอดสดโดย ซูเปอร์สปอร์ต ทั่วแอฟริกาใต้สะฮารา ผู้ถ่ายทอดสดในยุโรปภาคพื้นทวีปจนถึง ค.ศ. 2025 ได้แก่ คาแนล+ ในประเทศฝรั่งเศส, สกายสปอร์ตเยอรมนี ในประเทศเยอรมนีและออสเตรีย แมตช์ทีวี ในประเทศรัสเซีย, สกายสปอร์ตอิตาลี ในประเทศอิตาลี, อีเลฟเวนสปอร์ต ในประเทศโปรตุเกส, ดะโซน ในประเทศสเปน, บีอินสปอตส์ตุรกี ในประเทศตุรกี, ดิจิสปอร์ต ในประเทศโรมาเนีย, และเอ็นอีเอ็นที ในกลุ่มประเทศนอร์ดิก (สวีเดน เดนมาร์ก และนอร์เวย์), โปแลนด์ และเนเธอร์แลนด์ อีเอสพีเอ็น เป็นผู้ถ่ายทอดสดในพื้นที่ส่วนใหญ่ของทวีปอเมริกาใต้, โดยมีการถ่ายทอดสดในบราซิลร่วมกันระหว่าง อีเอสพีเอ็นบราซิล และอีเอสพีเอ็น4 พาราเมาต์+ ถ่ายทอดสดลีกในอเมริกากลาง

ไทยสกายทีวี, ไอบีซี, ยูบีซี และอีเอสพีเอ็น เป็นผู้ซื้อลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดพรีเมียร์ลีกในประเทศไทยในช่วงแรก ต่อมา ทรูวิชันส์ เป็นผู้ซื้อลิขสิทธิ์ถ่ายทอดสดพรีเมียร์ลีกใน ค.ศ. 2007−2013, ซีทีเอชใน ค.ศ. 2013−2016, บีอินสปอตส์ใน ค.ศ. 2016−2019, ทรูวิชันส์ใน ค.ศ. 2019−2025 และจัสมินใน ค.ศ. 2025−2031

สนามกีฬา

ณ ฤดูกาล 2023–24 ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกมีการแข่งขันในสนามกีฬา 61 แห่ง นับตั้งแต่ก่อตั้งลีก ภัยพิบัติฮิลส์โบโรใน ค.ศ. 1989 และรายงานเทย์เลอร์ที่ตามมา มีข้อเสนอแนะว่าควรยกเลิกอัฒจันทร์แบบยืน ส่งผลให้สนามกีฬาทั้งหมดในพรีเมียร์ลีกเป็นแบบที่นั่งทั้งหมด นับตั้งแต่การก่อตั้งพรีเมียร์ลีก สนามฟุตบอลในอังกฤษก็ได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องทั้งด้านความจุและสิ่งอำนวยความสะดวก โดยมีบางสโมสรที่ย้ายไปสร้างสนามกีฬาใหม่ สนามกีฬาที่เคยจัดการแข่งขันพรีเมียร์ลีก 11 แห่งถูกทำลายทิ้งแล้ว สนามที่ใช้จัดการแข่งขันในฤดูกาล 2023–24 นั้นมีความจุที่แตกต่างกันมาก เช่น โอลด์แทรฟฟอร์ด สนามเหย้าของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด มีความจุ 74,031 ที่นั่ง ขณะที่ ดีนคอร์ต สนามเหย้าของบอร์นมัท มีความจุ 11,307 ที่นั่ง ความจุรวมของพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2023–24 อยู่ที่ 787,002 ที่นั่ง โดยมีความจุเฉลี่ยที่ 39,350 ที่นั่ง

ผู้เข้าชมในสนามกีฬาถือเป็นแหล่งรายได้ประจำที่สำคัญของสโมสรในพรีเมียร์ลีก การแข่งขันพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 2022–23 มีจำนวนผู้เข้าชมโดยเฉลี่ยของสโมสรในลีกอยู่ที่ 40,235 คน โดยมีผู้เข้าชมรวม 15,289,340 คน ตัวเลขดังกล่าวเพิ่มขึ้น 19,109 คน จากจำนวนผู้เข้าชมเฉลี่ย 21,126 คนในฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีก (1992–93) อย่างไรก็ตาม ในระหว่างฤดูกาล 1992–93 ความจุของสนามกีฬาส่วนใหญ่ลดลง เนื่องจากสโมสรต่าง ๆ เปลี่ยนอัฒจันทร์เป็นมีที่นั่ง เพื่อให้เป็นไปตามกำหนดเส้นตายของรายงานเทย์เลอร์ในฤดูกาล 1994–95 เพื่อให้อัฒจันทร์ของสนามกีฬาเป็นแบบที่นั่งทั้งหมด ฤดูกาล 2022–23 ยังสร้างสถิติการแข่งขันในเรื่องจำนวนผู้ชมทั้งหมดด้วยจำนวนผู้ชมมากกว่า 15 ล้านคน จำนวนผู้ชมโดยเฉลี่ยก็ทำลายสถิติเดิมด้วยเช่นกัน โดยทำลายสถิติเดิม 39,989 คนที่ทำไว้ในฤดูกาล 2021–22 ซึ่งในทางกลับกันก็ทำลายสถิติเก่าแก่กว่า 70 ปีที่ทำไว้ในฤดูกาล 1948–49

มีรายงานในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 ว่า รัฐบาลกำลังวางแผนที่จะมอบอำนาจให้หน่วยงานกำกับดูแลอิสระเพื่อหยุดยั้งสโมสรในพรีเมียร์ลีกจากการขายสนามกีฬาของตนให้กับบริษัทในเครือหรือบริษัทภายนอก

ผู้จัดการทีม

ผู้จัดการทีมในพรีเมียร์ลีกมีส่วนร่วมในการทำงานประจำวันของทีม ได้แก่ การฝึกซ้อม, การคัดเลือกทีมและการจัดหาผู้เล่น อิทธิพลของพวกเขาแตกต่างกันไปในแต่ละสโมสรและเกี่ยวข้องกับความเป็นเจ้าของสโมสรและความสัมพันธ์ของผู้จัดการกับแฟน ๆ ผู้จัดการทีมต้องมี ยูฟ่าโปรไลเซนซ์ ซึ่งเป็นใบอนุญาตการฝึกสอนระดับสูงสุด ต่อจาก ยูฟ่า 'B' และ 'A' ไลเซนซ์ ยูฟ่าโปรไลเซนซ์นั้นจำเป็นสำหรับทุกคนที่ประสงค์จะจัดการสโมสรในพรีเมียร์ลีกเป็นการถาวร (เช่น คุมทีมมากกว่า 12 สัปดาห์, ระยะเวลาที่ผู้จัดการทีมชั่วคราวจะได้รับอนุญาตให้ควบคุมทีมได้) การแต่งตั้งผู้จัดการทีมชั่วคราวคือการเติมช่องว่างระหว่างการออกจากตำแหน่งของผู้จัดการทีมและการแต่งตั้งใหม่ ผู้จัดการทีมชั่วคราวหลายคนได้ไปรับตำแหน่งผู้จัดการทีมถาวรหลังจากทำผลงานได้ดี เช่น พอล ฮาร์ต กับ พอร์ตสมัท, เดวิด พลีต กับ ทอตนัมฮอตสเปอร์ และ อูเลอ กึนนาร์ ซูลชาร์ กับ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด

อาร์แซน แวงแกร์ เป็นผู้จัดการทีมที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุด โดยคุมทีมอาร์เซนอลในพรีเมียร์ลีกตั้งแต่ ค.ศ. 1996 จนถึงสิ้นสุดฤดูกาล 2017–18 และครองสถิติคุมทีม 828 นัดกับอาร์เซนอล เขาทำลายสถิติของ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันผู้จัดการทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในพรีเมียร์ลีก. ballded.com .สืบค้นเมื่อ 2025-03-26  ซึ่งคุมทีม 810 นัดกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดตั้งแต่พรีเมียร์ลีกเริ่มต้นจนถึงเกษียณเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2012–13 เฟอร์กูสันเป็นผู้จัดการทีมของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1986 จนกระทั่งเกษียณอายุเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2012–13 หมายความว่าเขาเป็นผู้จัดการทีมในช่วงห้าปีสุดท้ายของฟุตบอลลีกเฟิสต์ดิวิชันเก่าและ 21 ฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีก

มีการศึกษาหลายเรื่องเกี่ยวกับเหตุผลเบื้องหลังและผลกระทบของการไล่ผู้จัดการทีมออก การศึกษาที่มีชื่อเสียงที่สุดโดย ศาสตราจารย์ ซู บริดจ์วอเตอร์ จากมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล และ ดร.บาส เตอร์ วีล จากมหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัม ได้ทำการศึกษาสองชิ้นแยกกัน ซึ่งช่วยอธิบายสถิติเบื้องหลังการไล่ผู้จัดการทีมออกจากตำแหน่ง การศึกษาของบริดจ์วอเตอร์พบว่าโดยทั่วไปแล้วสโมสรจะไล่ผู้จัดการทีมออกเมื่อทำคะแนนได้ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยหนึ่งแต้มต่อนัด

thumb|อาร์แซน แวงแกร์ อดีตผู้จัดการทีมอาร์เซนอลที่ทำหน้าที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก

+ ผู้จัดการทีมพรีเมียร์ลีกปัจจุบันผู้จัดการทีมสัญชาติสโมสรแต่งตั้งเมื่อวันที่ช่วงเวลาที่เป็นผู้จัดการทีม   แมนเชสเตอร์ซิตี       อาร์เซนอล       ฟูลัม       นิวคาสเซิลยูไนเต็ด       แอสตันวิลลา       บอร์นมัท         ลีดส์ยูไนเต็ด       นอตทิงแฮมฟอเรสต์         คริสตัลพาเลซ         ลิเวอร์พูล         ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน        เชลซี        ซันเดอร์แลนด์        เบิร์นลีย์        แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด          วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์        เวสต์แฮมยูไนเต็ด        เอฟเวอร์ตัน       ทอตนัมฮอตสเปอร์       เบรนต์ฟอร์ด    

ผู้เล่น

 ลงเล่นมากที่สุด 
thumb|left|upright|แกเร็ท แบร์รี เป็นผู้เล่นที่ลงเล่นมากที่สุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก รวม 653 นัด

+ ลงเล่นมากที่สุดอันดับชื่อลงเล่น 1 แกเร็ท แบร์รี 653 2  เจมส์ มิลเนอร์ 638 3 ไรอัน กิกส์ 632 4 แฟรงก์ แลมพาร์ด 609 5 เดวิด เจมส์ 572 6 แกรี สปีด 535 7 เอมีล เฮสกีย์ 516 8 มาร์ก ชวาร์เซอร์ 514 9 เจมี คาร์เรเกอร์ 508 10 ฟิล เนวิล 505ตัวเอียง หมายถึง ยังคงเล่นฟุตบอลอาชีพตัวหนา ยังเล่นอยู่ในพรีเมียร์ลีก

ระเบียบการโอนและนักเตะต่างชาติ

การโอนย้ายผู้เล่นสามารถทำได้ในช่วงตลาดซื้อขายนักเตะซึ่งกำหนดโดยสมาคมฟุตบอล การโอนย้ายทั้งสองช่วงเริ่มตั้งแต่วันสุดท้ายของฤดูกาลจนถึงวันที่ 31 สิงหาคม และตั้งแต่วันที่ 31 ธันวาคมถึง 31 มกราคม การลงทะเบียนผู้เล่นไม่สามารถแลกเปลี่ยนนอกกรอบเวลาเหล่านี้ได้ ยกเว้นภายใต้ใบอนุญาตเฉพาะจากสมาคมฟุตบอลซึ่งโดยปกติจะเป็นกรณีฉุกเฉิน ตั้งแต่ฤดูกาล 2010–11 พรีเมียร์ลีกได้ออกกฎใหม่ที่กำหนดว่าแต่ละสโมสรจะต้องลงทะเบียนผู้เล่นจำนวนสูงสุด 25 คนที่มีอายุมากกว่า 21 ปี โดยรายชื่อทีมจะอนุญาตให้เปลี่ยนแปลงได้เฉพาะตลาดซื้อขายนักเตะหรือในสถานการณ์พิเศษเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อให้กฎ "โฮมโกรว์" มีผลบังคับใช้ โดยตั้งแต่ ค.ศ. 2010 เป็นต้นไป พรีเมียร์ลีกจะกำหนดให้ผู้เล่นอย่างน้อยแปดคนในทีมที่มีชื่อ 25 คนเป็น "ผู้เล่นโฮมโกรว์"

ในช่วงเริ่มต้นของพรีเมียร์ลีกในฤดูกาล 1992–93 มีผู้เล่นเพียง 11 คนที่มีชื่ออยู่ในรายชื่อตัวจริงสำหรับการแข่งขันนัดแรกของงพรีเมียร์ลีกที่มาจากนอกสหราชอาณาจักรหรือไอร์แลนด์ ในฤดูกาล 2000–01 จำนวนผู้เล่นต่างชาติที่เข้าร่วมในพรีเมียร์ลีกคือร้อยละ 36 ของผู้เล่นทั้งหมด ในฤดูกาล 2004–05 ตัวเลขเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 45 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1999 เชลซีกลายเป็นทีมในพรีเมียร์ลีกทีมแรกที่ส่งผู้เล่นตัวจริงจากต่างประเทศทั้งหมด และเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 อาร์เซนอลเป็นทีมแรกที่มีชื่อผู้เล่นต่างชาติ 16 คนสำหรับนัดการแข่งขัน ใน ค.ศ. 2009 ผู้เล่นต่ำกว่าร้อยละ 40 ในพรีเมียร์ลีกเป็นชาวอังกฤษ ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 มี 117 สัญชาติที่แตกต่างกันเล่นในพรีเมียร์ลีก และมี 101 สัญชาติที่ทำประตูได้ในการแข่งขัน

กระทรวงมหาดไทยได้กำหนดกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดในการให้ใบอนุญาตทำงานแก่นักเตะจากประเทศนอกสหภาพยุโรปมากขึ้นใน ค.ศ. 1999 เพื่อตอบสนองต่อความกังวลว่าสโมสรต่าง ๆ จะมองข้ามผู้เล่นชาวอังกฤษรุ่นเยาว์แล้วเลือกผู้เล่นชาวต่างชาติแทน ผู้เล่นที่ไม่ใช่สหภาพยุโรปที่ยื่นขอใบอนุญาตจะต้องเคยเล่นให้กับประเทศของเขาในนัดการแข่งขันทีม 'เอ' อย่างน้อยร้อยละ 75 ที่เขาได้รับเลือกให้เข้าร่วมในช่วงสองปีที่ผ่านมา และประเทศของเขาจะต้องมีค่าเฉลี่ยอย่างน้อยอันดับ 70 ในอันดับโลกอย่างเป็นทางการของฟีฟ่าในช่วงสองปีที่ผ่านมา หากผู้เล่นไม่ตรงตามเกณฑ์ดังกล่าว สโมสรที่ต้องการเซ็นสัญญากับเขาสามารถยื่นอุทธรณ์ได้

หลังการบังคับใช้เบร็กซิตในเดือนมกราคม ค.ศ. 2021 มีการนำกฎระเบียบใหม่มาใช้ซึ่งกำหนดให้ผู้เล่นต่างชาติทุกคนต้องได้รับการรับรองจากหน่วยงานกำกับดูแล (จีบีอี) จึงจะเล่นฟุตบอลในสหราชอาณาจักรได้ ไม่ว่าจะอยู่ในสหภาพยุโรปหรือไม่ก็ตาม

 ทำประตูสูงสุด 

thumb|upright|แอลัน เชียเรอร์ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีกด้วยจำนวน 260 ประตู

อันดับผู้เล่นปีประตูลงเล่นอัตราส่วน1  1992–20062604412  2012–20232133203  2002–20182084914  1992–20081874145  2014–20152017–1863016  2011–20211842757  1995–20151776098  1999–200720121752589  1993–2007200816337910  2001–20032004–20142015–2019162496

thumb|upright|ตีแยรี อ็องรี ได้รับรางวัลรองเท้าทองคำพรีเมียร์ลีกสี่ครั้ง ซึ่งถือเป็นสถิติสูงสุด
รางวัลรองเท้าทองคำพรีเมียร์ลีกจะถูกมอบให้กับผู้ทำประตูสูงสุดในแต่ละฤดูกาล แอลัน เชียเรอร์ อดีตกองหน้าของแบล็กเบิร์นโรเวอส์ และนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ครองสถิติเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในพรีเมียร์ลีกด้วย 260 ประตู มีผู้เล่นสามสิบสามคนที่ทำได้ 100 ประตู นับตั้งแต่ฤดูกาลแรกของพรีเมียร์ลีกในปี 1992–93 มีผู้เล่น 23 คนจาก 11 สโมสรที่ได้รับรางวัลหรือร่วมตำแหน่งผู้ทำประตูสูงสุด ตีแยรี อ็องรี ได้รับรางวัลรองเท้าทองคำเป็นครั้งที่สี่ในฤดูกาล 2005–06 โดยทำได้ 27 ประตู อาลิง โฮลัน ครองสถิติเป็นผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในหนึ่งฤดูกาลของพรีเมียร์ลีก (38 นัด) โดยทำได้ 36 ประตู ณ วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ไรอัน กิกส์ อดีตผู้เล่นของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ครองสถิติเป็นผู้เล่นที่ทำประตูติดต่อกันทุกฤดูกาลมากที่สุด โดยทำประตูได้ใน 21 ฤดูกาลแรกของลีก กิกส์ยังครองสถิติเป็นผู้เล่นที่ช่วยทำประตูมากที่สุดในพรีเมียร์ลีกด้วยจำนวน 162 ครั้ง

ค่าจ้าง
พรีเมียร์ลีกไม่มีการกำหนดเพดานเงินเดือนของทีมหรือรายบุคคล อันเป็นผลจากข้อตกลงทางโทรทัศน์ที่มีค่าตอบแทนสูงมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ค่าจ้างผู้เล่นเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากการก่อตั้งพรีเมียร์ลีก ซึ่งค่าจ้างผู้เล่นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 75,000 ปอนด์ต่อปี ในฤดูกาล 2018–19 เงินเดือนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 2.99 ล้านปอนด์

เงินเดือนรวมของสโมสรในพรีเมียร์ลีกทั้ง 20 สโมสรในฤดูกาล 2018–19 อยู่ที่ 1.62 พันล้านปอนด์ เปรียบเทียบกับ 1.05 พันล้านปอนด์ในลาลิกา 0.83 พันล้านปอนด์ในเซเรียอา 0.72 พันล้านปอนด์ในบุนเดิสลีกา และ 0.54 พันล้านปอนด์ในลีกเอิง สโมสรที่มีค่าจ้างเฉลี่ยสูงที่สุดคือแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่ 6.5 ล้านปอนด์ ซึ่งน้อยกว่าสโมสรที่มีค่าจ้างสูงที่สุดในสเปน (บาร์เซโลนา 10.5 ล้านปอนด์) และอิตาลี (ยูเวนตุส 6.7 ล้านปอนด์) แต่สูงกว่าในเยอรมนี (ไบเอิร์นมิวนิก 6.4 ล้านปอนด์) และฝรั่งเศส (ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง 6.1 ล้านปอนด์) ตั้งแต่ฤดูกาล 2018–19 อัตราส่วนของค่าจ้างสูงสุดและต่ำสุดต่อทีมในพรีเมียร์ลีกอยู่ที่ 6.82 ต่อ 1 ซึ่งต่ำกว่าในลาลิกา (19.1 ต่อ 1), เซเรียอา (16 ต่อ 1), บุนเดิสลีกา (20.5 ต่อ 1) และลีกเอิง (26.6 ต่อ 1) มาก เนื่องจากค่าจ้างของแต่ละทีมในพรีเมียร์ลีกมีความแตกต่างกันน้อยกว่า จึงมักถูกมองว่ามีการแข่งขันสูงกว่าลีกชั้นนำอื่น ๆ ของยุโรป

รางวัล
ถ้วยรางวัล
thumb|upright|ถ้วยรางวัลพรีเมียร์ลีกทองคำที่มอบให้กับอาร์เซนอล หลังพวกเขาชนะเลิศในฤดูกาล 2003–04 โดยไม่แพ้ใคร
พรีเมียร์ลีกมีถ้วยรางวัลอยู่สองใบ ได้แก่ ถ้วยรางวัลจริง (เก็บรักษาไว้โดยแชมป์เก่า) และถ้วยจำลองสำรอง การมีถ้วยรางวัลสองใบเพื่อจุดประสงค์ในการมอบรางวัลภายในไม่กี่นาทีหลังจากชนะเลิศ ในกรณีที่ในวันสุดท้ายของฤดูกาล มีสโมสรสองแห่งที่ยังมีโอกาสชนะเลิศลีก ในกรณีที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก หากมีสโมสรมากกว่าสองสโมสรแย่งชิงตำแหน่งในวันสุดท้ายของฤดูกาล จะใช้แบบจำลองที่ชนะเลิศโดยสโมสรก่อนหน้านี้

ถ้วยรางวัลพรีเมียร์ลีกในปัจจุบันสร้างโดย รอยัลจีเวลเลอส์แกร์เริร์ดแอนด์โค/แอสเพรย์ออฟลอนดอน และได้รับการออกแบบภายในบริษัท แกร์เริร์ดแอนด์โค โดย เทรเวอร์ บราวน์ และพอล มาร์สเดน ประกอบด้วยถ้วยรางวัลพร้อมมงกุฎทองคำและฐานรองทำด้วยหินมาลาไคต์ ฐานมีน้ำหนัก 15 กิโลกรัม และถ้วยรางวัลมีน้ำหนัก 10 กิโลกรัม ถ้วยรางวัลและฐานสูง 76 ซม. กว้าง 43 ซม. และลึก 25 ซม.

ตัวถ้วยรางวัลหลักทำจากเงินสเตอร์ลิงและชุบเงิน ส่วนฐานทำจากมาลาไคต์ ซึ่งเป็นอัญมณีกึ่งมีค่า ฐานมีแถบสีเงินรอบวงซึ่งแสดงรายชื่อสโมสรที่ชนะเลิศ สีเขียวของมาลาไคต์หมายถึงสนามแข่งขันสีเขียว การออกแบบถ้วยรางวัลได้รับแรงบันดาลใจจากมุทราศาสตร์ของสิงโตสามตัวซึ่งเกี่ยวข้องกับฟุตบอลอังกฤษ มีสิงโตสองตัวอยู่เหนือด้ามจับทั้งสองข้างของถ้วยรางวัล ส่วนตัวที่สามเป็นสัญลักษณ์โดยกัปตันทีมที่ชนะเลิศ ขณะที่เขาชูถ้วยรางวัลและมงกุฎทองคำขึ้นเหนือศีรษะเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล ริบบิ้นที่พันบริเวณด้ามจับจะแสดงเป็นสีขอทีมที่ชนะเลิศลีกในปีนั้น มีการสั่งผลิตถ้วยรางวัลพิเศษที่เป็นทองคำใน ค.ศ. 2004 เพื่อรำลึกถึงอาร์เซนอลที่สามารถชนะเลิศพรีเมียร์ลีกโดยไม่แพ้ใคร