wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# แองไคโลซอรัส
แองไคโลซอรัส หรือ แองคิโลซอรัส  เป็นไดโนเสาร์ที่ใหญ่ที่สุดในสกุล แองคิโลซอร์  อาศัยอยู่ในยุคครีเตเชียส ในทวีปอเมริกาเหนือ โครงกระดูกของ แองไคโลซอรัส ที่ค้นพบยังไม่สมบูรณ์   แองไคโลซอรัส เป็นไดโนเสาร์ที่มีลักษณะในแบบสกุล แองคิโลซอร์ที่มีน้ำหนักตัวหนักมีเกราะแข็งหุ้มทั่วทั้งตัวมันอึดมาก และมีลูกตุ้มขนาดใหญ่(ลักษณะคล้ายกับรังผึ้ง)สำหรับไว้ป้องกันตัวจากนักล่าในยุคนั้นอย่าง ไทรันโนซอรัส 

 ลักษณะ 
left|thumb|ภาพวาดของแองไคโลซอรัสขณะยังมีชีวิต
นักวิทยาศาสตร์ได้ให้ความยาวของ แองไคโลซอรัส ประมาณ6.25 (20ฟุต) - 9เมตร (30 ฟุต) ความสูงถึงสะโพก1.7 เมตร (5.5 ฟุต) มีน้ำหนักตัว 6 ตัน มีรูปร่างลำตัวที่กว้างมาก ขาหลังยาวกว่าขาหน้า มีกระดูกยื่นออกมาจากร่างกายเป็นเกราะป้องกันตัวชั้นดี กินพืชเป็นอาหาร มีฟันขนาดเล็กไว้สำหรับบดเคี้ยวพืช ปากมีลักษณะคล้ายนกแก้ว

 ลูกตุ้มขนาดใหญ่ 
thumb|หางของแองไคโลซอรัสที่มีลูกตุ้มขนาดใหญ่
ลูกตุ้มขนาดใหญ่ของ แองไคโลซอรัส เป็นส่วนกระดูกที่ยื่นออกมาจากหาง โดยมีกระดูกสันหลังส่วนบริเวณหางข้อที่เจ็ดรองรับน้ำหนักทั้งหมด มีเส้นเอ็นหนาติดกับกระดูกสันหลังส่วนหาง เส้นเอ็นเหล่านี้คล้ายกับกระดูกและไม่ยืดหยุ่นมากให้กำลังได้ดีที่จะส่งไปถึงปลายหาง จากการศึกษาพบว่าลูกบิดหางขนาดใหญ่ ของมันส่งผมกระทบร้ายแรงต่อกระดูกของไดโนเสาร์กินเนื้อที่จู่โจมมันอย่างนักล่าขนาดใหญ่เช่น ไทรันโนซอรัส ให้กระดูกหักได้ ทราบว่าหางที่ใช้ในการป้องกัน ต่อสู้
# เดนมาร์ก–นอร์เวย์
เดนมาร์ก-นอร์เวย์ (, ,) เป็นรัฐร่วมประมุขที่เกิดจากการรวมตัวระหว่างประเทศเดนมาร์กและนอร์เวย์ และรวมทั้งดินแดนอิสระไอซ์แลนด์ของนอร์เวย์ หลังจากการล่มสลายของสหภาพคาลมาร์แล้ว สองราชอาณาจักรก็ทำการตกลงรวมกันเป็นราชอาณาจักรร่วมประมุขใหม่ในปี ค.ศ. 1536 และรุ่งเรืองมาจนถึง ค.ศ. 1814

บางครั้งคำว่า "ราชอาณาจักรเดนมาร์ก" ก็จะหมายถึงทั้งสองอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1536 จนถึง ค.ศ. 1814 เพราะอำนาจทางการเมืองและทางการเศรษฐกิจมีศูนย์กลางอยู่ที่โคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก คำนี้ครอบคลุมส่วนที่เป็น "ราชอาณาจักร" โอลเดนบูร์กของปี ค.ศ. 1460 แต่ไม่รวมส่วนที่เป็น "ดัชชี" แห่งชเลสวิช และ ฮ็อลชไตน์ ภาษาราชการมีสองภาษา ภาษาเดนมาร์ก และ ภาษาเยอรมัน และมีอยู่ช่วงหนึ่งที่มีทั้งสภาเดนมาร์กและสภาเยอรมันRigsarkivets Samlinger. Arkivalier før 1848. Danske kancelli 1454–1848 ; Rigsarkivets Samlinger. Arkivalier før 1848. Tyske kancelli .

เดนมาร์ก และ นอร์เวย์ยุติการมีประมุขร่วมกันในปี ค.ศ. 1814 ไอซ์แลนด์ที่ตามกฎหมายแล้วเป็นอาณานิคมของเดนมาร์กกลายมาเป็นประเทศอิสระต่อมา
# ปราสาทครอนบอร์
ครอนบอร์  ตั้งอยู่ใกล้เมืองเฮลซิงเงอร์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเซแลนด์ในเดนมาร์ก ซึ่งเป็นจุดที่แคบที่สุดของเออเรซุนด์ ซึ่งเป็นอ่าวระหว่างเดนมาร์กและสวีเดน ตรงจุดนี้อ่าวมีความกว้างเพียง 4 กิโลเมตร ซึ่งทำให้เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของการรักษาป้อมในตำแหน่งที่สามารถควบคุมการเดินเรือในบริเวณทะเลบอลติก ปราสาทโครนบอร์กUNESCO: Kronborgเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นสำคัญของปราสาทแบบสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในทางตอนเหนือของยุโรป ซึ่งทำให้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000 

ระเบียงภาพ
# เดวิด เกฟเฟน
เดวิด ลอว์เรนซ์ เกฟเฟน  เกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 เป็นผู้อำนวยการสร้างเพลง โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ โปรดิวเซอร์ละครเวที นักการกุศลสังคม เกฟเฟนเป็นผู้ก่อตั้งแอสไซลัมเรเคิดส์ ในปี ค.ศ. 1970 (ที่ต่อมาขายให้กับวอร์เนอร์มิวสิกกรุป ซึ่งรวมเข้ากับอีเลกทราเรเคิดส์ ในปี 1972 เป็นค่าย อีเลกทรา/แอสไซลัมเรเคิดส์) และเกฟเฟนเรเคิดส์ ในปี 1980 และบทบาทของเขาต่อมาคือ เป็น 1 ใน 3 ผู้ก่อตั้งดรีมเวิร์กเอสเคจี หรือดรีมเวิร์กส ในปี 1994
# อินิโก โจนส์
อินิโก โจนส์ (15 กรกฎาคม ค.ศ. 1573 - 21 มิถุนายน ค.ศ. 1652) ถือกันว่าเป็นสถาปนิกคนสำคัญคนแรกของสถาปัตยกรรมสหราชอาณาจักรสมัยใหม่ และเป็นสถาปนิกคนแรกที่นำสถาปัตยกรรมแบบอิตาลีเข้ามายังอังกฤษ งานชิ้นสำคัญๆ ของโจนส์เป็นตึกโดดเช่นคฤหาสน์รับรอง, ไวท์ฮอลล์ และโคเวนต์การ์เดน ที่กลายมาเป็นแบบอย่างของการพัฒนาในบริเวณเวสต์เอ็นด์ นอกจากนั้นโจนส์ก็ยังมีบทบาทสำคัญในการออกแบบเวทีในฐานะนักออกแบบฉากละครสำหรับ งานสวมหน้ากากเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่ตามพระราชประสงค์จากราชสำนัก และอีกหลายชิ้นเป็นงานที่ทำร่วมกับเบ็น จอนสัน
# เกรียงอาจ สุวรรณภักดี
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี  เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ใครว่าข้าไม่เก่ง (KOKO TEKKENDEN TOUGH) ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 155 ซึ่งเขียนโดย เท็ตสึยะ ซารุวาตาริ

 ประวัติตามท้องเรื่อง 
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี เป็นนักมวยไทยตั้งแต่อายุ 10 ขวบจากภาคอีสานของไทย เขาเคยแข่งมวยกับเพื่อนนักมวยไทยคนหนึ่งจากคลองเตย ผลการแข่งในครั้งนั้น เกรียงอาจเป็นฝ่ายชนะ เพื่อนนักมวยจากคลองเตยจึงได้มอบพระเครื่อง ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "พระร่วง" แก่เกรียงอาจ ก่อนที่เพื่อนจากคลองเตยคนนี้ตัดสินใจใช้มีดตัดขาของตนทิ้งเพื่อละเส้นทางนักมวยเพื่อไปเป็นขอทาน เนื่องจากในสมัยนั้นหากหมดโอกาสแข่งขันแล้วก็ไม่สามารถหารายได้ด้วยวิธีอื่นได้อีกเลย เหตุการณ์ในครั้งนั้นสร้างความสะเทือนใจแก่เกรียงอาจเป็นอย่างมาก

เมื่อเกรียงอาจเติบโตขึ้น เขาได้เดินทางมายังประเทศญี่ปุ่น แล้วปราบนักสู้ชาวญี่ปุ่นไปหลายราย ไม่ว่าจะเป็น โอมุมะ รวมทั้งศิษย์สำนักคาราเต้ เทซึชิน, โทงุ อากิระ นักมวยคิกบอกซิ่ง และอาริคาวะ โคเก็น เจ้าสำนักเทซึชิน ทำให้ คีโบ (มิยาซาว่า คิอิจิ) ประจักษ์ในฝีมือ และมีความปรารถนาที่จะดวลฝีมือกับเกรียงอาจบ้าง คีโบจึงเริ่มฝึกวิชามวยไทยอย่างจริงจังเพื่อรอวันประลองฝีมือกับเกรียงอาจ เมื่อได้เผชิญฝีมือกันแล้วทำให้คีโบประจักษ์ว่ามวยไทย เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีทักษะท่ายืนที่ดีที่สุด ทั้งคู่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดหลายครั้ง และการปะทะกันในครั้งหลังส่งผลให้คีโบถึงกับหมดสติ ก่อนที่พ่อของคีโบจะเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน พ่อของคีโบนำพระเครื่องมามอบให้แก่เกรียงอาจ เมื่อเกรียงอาจเห็นเช่นนั้นแล้วจึงมีอาการสงบลง ในภายหลังเกรียงอาจกับคีโบได้เป็นเพื่อนกัน ก่อนที่จะให้คำมั่นสัญญาว่าจะพบกันอีกในโอกาสต่อไป

 ส่วนเกี่ยวข้อง 
 สถิติการชก : ชนะ 16 แพ้ 1
 ท่าไม้ตาย : จงอางฉก, ศอกกลับ

 การปรากฏตัวในสื่ออื่น 
ครั้งหนึ่ง ได้มีการนำเกรียงอาจ ไปเป็นตัวละครประกอบในเกมสล็อต แมชชีน ที่ประเทศญี่ปุ่นการปรากฏตัวของเกรียงอาจในเกมสลอทแมชชีน 

 การตอบรับ 
เกรียงอาจเป็นนักมวยไทยที่สามารถเอาชนะ มิยาซาว่า คิอิจิ (คีโบ) ตัวเอกของเรื่องได้ และได้รับการกล่าวว่าเป็นนักมวยไทยอันดับหนึ่งของเรื่องThe Global-Thai Backbone. กองบรรณาธิการ. THE COMPANY. ปีที่ 14 ฉบับที่ 166. กันยายน 2554. เลิฟแอนด์ลิฟเพรส. หน้า 101
# เสือเขี้ยวดาบ
เสือเขี้ยวดาบ  หรือ สไมโลดอน  จัดอยู่ในเผ่า Smilodontini ในวงศ์ย่อย Machairodontinae ของวงศ์เสือและแมว (Felidae) เสือเขี้ยวดาบเป็นสัตว์ตระกูลแมวที่มีเขี้ยวยาวที่สุดในโลก เมื่อกัดเข้าไปที่คอเหยื่อ จะทำให้เหยื่อมีโอกาสตายสูง แต่อย่างไรก็ตามเสือเขี้ยวดาบก็ยังมีขนาดที่เล็กกว่านักล่าตระกูลแมวใหญ่ทั่วไปเนื่องจากมันมีขนาดเท่ากันกับแมวในปัจจุบัน แต่ขนาดที่เล็กก็ยังทำให้มันวิ่งได้เร็วและคล่องแคล่วว่องไวเหมือนกับสิงโตอเมริกา (Panthera atrox) หลังจากการสูญพันธุ์ของไดโนเสาร์และโลกเข้าสู่ยุคของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ก็ได้มีสัตว์นักล่าสายพันธุ์ต่าง ๆ ปรากฏขึ้นมามากมาย โดยเสือเขี้ยวดาบถือเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมนักล่าที่โดดเด่นและอันตรายที่สุดชนิดหนึ่งที่เคยอยู่บนโลกใบนี้

 ลักษณะเด่น 
เขี้ยวคู่บนที่งอกยาวออกจนพ้นริมฝีปากจะยื่นยาวและแบนเรียบโค้งไปทางด้านหลังคล้ายกับใบกริช เขี้ยวที่ยาวนี้ช่วยให้พวกมันสามารถจัดการกับสัตว์กินพืชหนังหนาในตระกูลเดียวกับแรดและหมู ซึ่งเริ่มกระจายพันธุ์กว้างขวางในสมัยไมโอซีน

 ถิ่นกำเนิด 
ทวีปอเมริกาเหนือและกระจายพันธุ์เข้าสู่อเมริกาใต้หลังการเกิดขึ้นของแผ่นดินที่เชื่อมสองทวีปเข้าด้วยกันในสมัยไพลสโตซีนตอนกลาง โดยเสือเขี้ยวดาบมีช่วงขาค่อนข้างสั้น แข็งแรง เขี้ยวยาวกว่า 25 ซม. และอาจมีน้ำหนักตัวเกือบ 200 กิโลกรัม ลักษณะโครงสร้างร่างกายที่หนาและบึกบึน บ่งบอกว่าไม่ใช่นักล่าที่รวดเร็วมากนัก นักบรรพชีวินวิทยาเชื่อว่า เสือเขี้ยวดาบน่าจะล่าเหยื่อขนาดใหญ่ที่หนังหนาและเคลื่อนไหวช้า อย่างพวกมาสโตดอน ไบซันยักษ์ สลอธยักษ์ แมมมอธโคลอมเบีย รวมทั้งมาครอคีเนียที่ดูคล้ายอูฐผสมกับสมเสร็จ และทอคโซดอนซึ่งมีรูปร่างหน้าตาและขนาดใกล้เคียงกับฮิปโปโปเตมัส เป็นอาหาร

 สายวิวัฒนาการ 
เสือเขี้ยวดาบสืบเชื้อสายมาจาก โปรไอลูรัส (Proailurus) สัตว์ตระกูลแมวชนิดแรกของโลกที่มีวิวัฒนาการขึ้นเมื่อ 30 ล้านปีก่อน ในสมัยโอลิโกซีน โดยพวกเสือเขี้ยวดาบได้แยกสายวิวัฒนาการของพวกมันเมื่อราว 15 ล้านปีก่อน ในสมัยไมโอซีนตอนกลาง สายพันธุ์เกี่ยวเนื่องต่าง ๆ ในอเมริกามีหลากหลายสายพันธุ์เช่น โฮโมเทอเรียม (Homotherium) สิงโตอเมริกา เสือซิคิมิต้า เสือชีตาห์อเมริกา ในปัจจุบันสายพันธุ์ที่ใกล้ชิดมากที่สุดอาจเป็นเสือลายเมฆ (Neofelis) หรือสิงโตแอฟริกา
ดีเอ็นเอที่รักษาไว้อยู่ที่ระดับ 3/5 สัตว์ที่อุ้มบุญได้น่าจะเป็นสิงโต ความเหมาะสมในการอุ้มบุญ 3/5 หรือเหมาะสมพอประมาณ
# พระราชวังพลาเซนเชีย
พระราชวังพลาเซนเชีย  เป็นพระราชวังของพระราชวงศ์อังกฤษที่สร้างโดยฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์ในปี ค.ศ. 1447 Bold, p.7 ที่กรีนิชบนฝั่งแม่น้ำเทมส์ทางใต้ของลอนดอน พระราชวังถูกรื้อทิ้งในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และสร้างแทนที่ด้วยโรงพยาบาลกรีนิช (ปัจจุบันคือราชวิทยาลัยราชนาวีเดิม) เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17

ประวัติ 
ฮัมฟรีย์ ดยุคแห่งกลอสเตอร์เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 6 และสร้างวังโดยตั้งชื่อว่า "เบลลาคอร์ต" (Bella Court) ในปี ค.ศ. 1447 ต่อมาเมื่อหลังจากกลายเป็นผู้ไม่ได้รับการโปรดปรานโดยพระราชินีพระองค์ใหม่มาร์กาเร็ตแห่งอองชู ฮัมฟรีย์ก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏต่อแผ่นดิน และเสียชีวิตในคุก วิลเลียม เชคสเปียร์กล่าวว่าฮัมฟรีย์ถูกฆาตกรรม จากนั้นพระราชินีมาร์กาเร็ตก็ทรงยึดเบลลาคอร์ตและตั้งชื่อใหม่ว่า "พระราชวังพลาเซนเชีย" หรือบางครั้งก็สะกดเป็น "Palace of Pleasaunce"

พระราชวังพลาเซนเชียกลายมาเป็นพระราชฐานที่ประทับหลักต่อมาอีกสองร้อยปี และเป็นที่ประสูติของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในปี ค.ศ. 1491 และมีบทบาทอันสำคัญในรัชสมัยของพระองค์ หลังจากการเสกสมรสกับแคเธอรีนแห่งอารากอนแล้วพลาเซนเชียก็เป็นที่ประสูติของแมรี ทิวดอร์ผู้ต่อมาครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 ในเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 1516 หลังจากการเสกสมรสเป็นครั้งที่สองกับแอนน์ โบลีน พลาเซนเชียก็เป็นที่ประสูติของเอลิซาเบธ ทิวดอร์ผู้ต่อมาครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ในเดือนกันยายนปี ค.ศ. 1533 ต่อมาพระองค์ก็ทรงเสกสมรสกับแอนน์แห่งคลีฟส์ที่พลาเซนเชียในปี ค.ศ. 1540 1540 ต้นไม้ในอุทยานต้นหนึ่งกรีนิชเรียกก้นว่าต้นโอคพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่กล่าวกันว่าเป็นที่ที่ใช้ในการทรงพระสำราญเมื่อยังทรงพระเยาว์

ทั้งเจ้าหญิงแมรี และเจ้าหญิงเอลิซาเบธใช้เวลาเจริญพระชันษาขึ้นมาที่พระราชวังพลาเซนเชียเป็นเวลาหลายปีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่เมื่อมาถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 and สมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ก็ได้มีการสร้างตำหนักพระราชินีทางด้านใต้ของพระราชวัง เมื่อมาถึงช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษพระราชวังพลาเซนเชียก็ตกอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรม ระหว่างนั้นก็ใช้เป็นโรงงานทำบิสคิต และ ที่จำขังนักโทษสงครามอยู่ระยะหนึ่ง ในปี ค.ศ. 1660 สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ทรงตัดสินพระทัยสร้างพระราชวังใหม่ขึ้นแทนที่ โดยทรงจ้างจอห์น เวบบ์ให้เป็นสถาปนิกในการสร้างพระราชฐานขึ้นใหม่ แต่ส่วนเดียวที่สร้างเสร็จคือทางปีกตะวันออกของในที่ที่ปัจจุบันคือลานพระเจ้าชาร์ลส์ แต่ก็มิได้เคยทรงใช้เป็นที่ประทับ ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่ถูกรื้อถอน และ ทิ้งว่างอยู่จนกระทั่งเมื่อมาก่อสร้างโรงพยาบาลกรีนิชที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1694

กลุ่มสิ่งก่อสร้างของโรงพยาบาลกรีนิชกลายมาเป็นราชวิทยาลัยราชนาวีกรีนิชในปี ค.ศ. 1873 เมื่อวิทยาลัยราชนาวีย้ายมาจากพอร์ทสมัธ ในปัจจุบันกลุ่มสิ่งก่อสร้างเป็นมหาวิทยาลัยกรีนิช และ วิทยาลัยดนตรีทรินิตี

การก่อสร้างท่อระบายน้ำเมื่อปลายปี ค.ศ. 2005 พบซากสิ่งก่อสร้างจากสมัยทิวดอร์ที่ไม่ทราบจุดประสงค์ เมื่อทำการขุดค้นทางโบราณคดีที่เสร็จในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2006 พบชาเปลทิวดอร์และห้องศาสนภูษาที่ยังมีพื้นกระเบื้องดั้งเดิมอยู่ ห้องศาสนภูษาจึงเป็นห้องที่ไม่ได้ถูกทำลายไปพร้อมกับส่วนอื่นๆ ของพระราชวังและต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงเป็นห้องเหรัญญิกของโรงพยาบาลกรีนิช
# ฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์
ฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ หรือพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งโบฮีเมีย (, ; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1596 - 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1632) เป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ (พาลาทิเนต) และเป็นพระมหากษัตริย์แห่งโบฮีเมีย ในพระนามว่า "พระเจ้าฟรีดริชที่ 1"  ระหว่างปี ค.ศ. 1619 ถึงปี ค.ศ. 1620 อันเป็นระยะเวลาอันสั้นที่ทำให้เรียกกันว่า "เหมันตราชา"  

พระเจ้าฟรีดริชเสด็จพระราชสมภพที่ตำหนักล่าสัตว์ใกล้อัมแบร์กที่โอเบอร์ฟัลทซ์ พระองค์เป็นพระโอรสและทายาทของฟรีดริชที่ 4 ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์และเจ้าหญิงลูอีเซอ ยูเลียนาแห่งนัสเซาพระราชธิดาของวิลเลิมที่ 1 เจ้าชายแห่งออเรนจ์ และ ชาร์ล็อตแห่งบูร์บง พระองค์ทรงเป็นผู้คงแก่เรียนในด้านรหัสยลัทธิ  และทรงนับถือลัทธิคาลวิน ต่อมาฟรีดริชสืบราชสมบัติเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ในปี ค.ศ. 1610 ฟรีดริชทรงเป็นผู้สร้าง สวนพฤกษชาติพาเลไทน์ อันมีชื่อเสียงที่ไฮเดลแบร์ก
# คาร์ลที่ 1 ลูทวิช ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์
คาร์ลที่ 1 ลูทวิช ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ (, ; 22 ธันวาคม ค.ศ. 1617 - 28 สิงหาคม ค.ศ. 1680) เป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งรัฐผู้คัดเลือกฟัลทซ์ คาร์ลเป็นพระโอรสองค์รองของฟรีดริชที่ 5 ผู้คัดเลือกแห่งฟัลทซ์ และเอลิซาเบธ สจวตพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ และ อันนทแห่งเดนมาร์ก
# กงจักรปีศาจ
กงจักรปีศาจ  เป็นหนังสือสืบสวนการสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล (รัชกาลที่ 8) แห่งสยาม เขียนโดยนักเขียนชาวอังกฤษ-แอฟริกาใต้ที่ชื่อ เรย์นี ครูเกอร์ (Rayne Kruger) Kruger, Rayne The Devil's Discus: The Death of Ananda King of Siam. DMP Publications. ISBN 978-988-97752-5-4.

 เนื้อหาโดยสรุปของหนังสือ 
หนังสือแบ่งเป็น 4 หมวดหลัก ๆ แต่ละหมวดยังแบ่งเป็นบทย่อย ๆ หมวด "Before (ก่อน)" เป็นหมวดอารัมภบทก่อนไปถึงการการสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล พูดถึงความเป็นไปของสยามและพื้นหลังของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล

หมวดต่อไป “The Life and Death of Ananda (ชีวิตและความตายของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล)” มีทั้งสิ้น 10 บท เป็นพระราชประวัติของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล ตั้งแต่ทรงพระราชสมภพ ณ เมืองไฮเดลแบร์กในปี พ.ศ. 2468 จนถึงเสด็จสวรรคตด้วยทรงต้องพระแสงปืนอย่างลึกลับภายในพระบรมมหาราชวังในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2489 หมวดนี้จะพูดถึงบุคคลที่เกี่ยวข้องโดยรอบกับสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลและบุคคลที่กลายเป็นหัวข้อในการสืบสวนสาเหตุการเสด็จสวรรคต

“The Trial (การสอบสวน)” เป็นหมวดที่ 3 มีด้วยกัน 8 บท เป็นสรุปเหตุการณ์และข้อคิดเห็นของการสอบสวนการปลงพระชนม์ตามที่สามเจ้าหน้าที่พระราชวังที่เป็นจำเลย รวมถึงผู้ยื่นอุทธรณ์ทั้งสองที่การสอบสวนกินเวลามากกว่า 6 ปีและผลของการประหารชีวิตจำเลยทั้งสามในปี พ.ศ. 2498

หมวดสุดท้าย “Who Killed Ananda? ใครปลงพระชนม์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล” เป็นการวิเคราะห์ของครูเกอร์จากหลักฐาน นำไปสู่ข้อสรุปของเขาที่ว่าคำอธิบายที่น่าพอใจคือทรงกระทำอัตวินิบาตกรรมปลงพระชนม์ตัวพระองค์เอง เขาสนับสนุนทฤษฏีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลและเพื่อนนักศึกษานิติศาสตร์ แมรีเลน เฟอร์รารี (Marylene Ferrari) ซึ่งความสัมพันธ์ดังกล่าวไม่ได้รับการยอมรับในกลุ่มสนับสนุนสถาบันกษัตริย์ในสยาม

 ประวัติการตีพิมพ์ 
กงจักรปีศาจตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2507 โดยสำนักพิมพ์แคสเซลล์ (Cassell) รัฐบาลไทยได้สั่งห้ามตีพิมพ์ในทันทีและตัวครูเกอร์เองก็ถูกห้ามเข้าประเทศไทยด้วยเช่นกัน The Times, Obituaries, Rayne Kruger , 1 January 2003

กงจักรปีศาจได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย เรือเอก ชลิต ชัยสิทธิเวช ในปี พ.ศ. 2517 และมีการหมุนเวียนขายอยู่ในตลาดมืดในประเทศไทย โรงพิมพ์ที่ตีพิมพ์หนังสือฉบับภาษาไทยโดนเผาทำลายThe Daily Telegraph, Obituaries, Rayne Kruger, 9 January 2003 และหนังสือกงจักรปีศาจได้รับการประกาศเป็นหนังสือต้องห้ามเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ใน พ.ศ. 2559 ศาลฎีกายังพิพากษาว่า การขายหนังสือเรื่องนี้เป็นความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 โดยลงโทษจำคุก 2 ปี ไม่รอลงอาญา แก่ชายผู้หนึ่ง อายุ 67 ปี

เนื่องจากกลุ่มเสรีภาพต่อต้านการเซ็นเซอร์แห่งประเทศไทย (FACT)Freedom Against Censorship Thailand (FACT) http://facthai.wordpress.com/ ต้นฉบับภาษาอังกฤษจึงได้รับการพิมพ์ซ้ำในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552 โดยสำนักพิมพ์ DMP ในฮ่องกง
# สงครามสี่สัมพันธมิตร
สงครามสี่สัมพันธมิตร (ค.ศ. 1718–ค.ศ. 1720) เป็นสงครามที่เกิดจากความทะเยอทยานของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน, พระมเหสีเอลิซาเบธ ฟาร์เนเซ และอัครมหาเสนาบดีจุยลิโอ อัลแบโรนีในการพยายามที่จะยึดดินแดนในอิตาลีคืน และ อ้างสิทธิในการครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ฝ่ายสเปนเป็นฝ่ายแพ้ต่อสัมพันธมิตรที่รวมทั้งราชอาณาจักรบริเตนใหญ่, ราชอาณาจักรฝรั่งเศส, อาณาจักรอาร์คดยุคแห่งออสเตรีย (ขณะนั้นเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) และ สาธารณรัฐดัตช์ ต่อมาซาวอยเข้าร่วมในการสงครามกลายเป็นสัมพันธมิตรที่ห้า แม้ว่าการต่อสู้จะเริ่มขึ้นเมื่อต้นปี ค.ศ. 1717 แต่ก็มิได้มีการประกาศกันอย่างเป็นทางการจนกระทั่งเดือนธันวาคม ค.ศ. 1718 สงครามยุติลงด้วยการลงนามในสนธิสัญญากรุงเฮก (ค.ศ. 1720)
# ชาวกาว
ชาวกาวเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีกล่าวถึงในประวัติศาสตร์ไทย โดยเป็นคำที่ใช่เรียกเผ่าไทที่อยู่ในเมืองแพร่และเมืองน่าน มีปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษรในศิลาจารึกปู่หลานสบถกัน พ.ศ. 1935 เรียกบรรพบุรุษของกษัตริย์แพร่และน่านว่า ด้ำพงศ์กาว เมืองแพร่และเมืองน่านถูกผนวกรวมเข้ากับอาณาจักรสุโขทัยในสมัยพญาลิไท และเคยยกทัพมาช่วยสุโขทัยรบกับพระนครศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 1919 และมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับกษัตริย์สุโขทัย ดังที่ปรากฏในพงศาวดารน่านว่าเมื่อเกิดปัญหาแย่งชิงอำนาจภายในเมือง ฝ่ายแพ้จะหนีลงมาพึ่งพระยาเชลียง เจ้าเมืองสุโขทัย

เมื่อเจ้าศรีจันทะ ถูกพระยาเมืองแพร่ฆ่าตายเมื่อ พ.ศ. 1939 เจ้าหุงผู้เป็นอนุชามาขอกองทัพพระยาเชลียงไปยึดเมืองคืนได้ใน พ.ศ. 1941 ต่อมาใน พ.ศ. 1945 เจ้าอินต๊ะแก่นถูกน้องชายชิงเมือง ก็หนีไปพึงเจ้าเมืองสุโขทัยยกทหารมายึดเมืองคืน จนกระทั่ง พ.ศ. 1991 พระเจ้าติโลกราชยึดเมืองน่านได้ รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของล้านนา คำว่า "กาว" จึงหายไป

นอกจากจะมีชาวกาวในจังหวัดแพร่และน่านแล้วอาจจะมีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และประเทศลาวด้วย เพราะเมืองน่านมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหลวงพระบางมาตั้งแต่ครั้งพระเจ้าฟ้างุ้ม ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เคยมีหัวเมืองลาวกาว ประกอบด้วยเมืองสำคัญ 7 เมืองคือ อุบลราชธานี นครจำปาศักดิ์ ศรีสะเกษ สุรินทร์ ร้อยเอ็ด มหาสารคาม กาฬสินธุ์ เมื่อเปลี่ยนการปกครองหัวเมืองเป็นระบอบมณฑลเทศาภิบาล หัวเมืองลาวกาวจึงเป็นมณฑลลาวกาว ซึ่งตั้งกองบัญชาการมณฑล ณ เมืองอุบลราชธานี โดยมีกรมหลวงพิชิตปรีชากร เป็นผู้สำเร็จราชการมณฑลลาวกาวคนแรก และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลตะวันออกเฉียงเหนือเมื่อ พ.ศ. 2442 และเป็นมณฑลอีสานเมื่อ พ.ศ. 2443
 อ้างอิง 
 ประเสริฐ ณ นคร. มา กาว ลาว, ชนชาติ ใน ประวัติศาสตร์เบ็ดเตล็ด. กทม. มติชน. 2549 หน้า 272 - 275
หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย
# แอนโทนี่ มาร์เซียล
แอนโทนี่ มาร์เซียล   นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดที่ ซัมบัวงา จังหวัดซัมบัวงาใต้ ประเทศฟิลิปปินส์ ฉายา Rocky สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 14) แพ้ 1 

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์ WBO ตะวันออกไกลรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท
 ชิงแชมป์เฉพาะกาล 3 ตุลาคม 2551 ชนะน็อค ทองไท ราชานนท์ ยก 3 ที่ ฟิลิปปินส์
 ชิงแชมป์จริง 31 มกราคม 2552 ชนะน็อค วัชรกฤษ เสนาหาญ ยก 1 ที่ ฟิลิปปินส์
# แกรนด์ดัชเชสเยเลนา วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย
แกรนด์ดัชเชสเยเลนา วลาดีมีรอฟนาแห่งรัสเซีย (, 17 มกราคม พ.ศ. 2425 - 13 มีนาคม พ.ศ. 2500) ซึ่งในบางครั้งรู้จักในชื่อ เฮเลน (Helen) เฮเลนา (Helena) เฮลีเนอ (Helene) เอ็ลเล็น (Ellen) เยเลนา (Yelena) เอแลน (Hélène) หรือ เอเลนิ (Eleni) เป็นสมาชิกในราชวงศ์รัสเซีย โดยเป็นพระธิดาในแกรนด์ดยุควลาดิมีร์ อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย กับ เจ้าหญิงมารีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวรีน และเป็นพระชายาในเจ้าฟ้าชายนิโคลาสแห่งกรีซและเดนมาร์ก
# ซิลิเกต
ซิลิเกต  เป็นแร่ที่เกิดจากการรวมตัวของ ซิลิกอนและ ออกซิเจน และยังมีสารอื่นประกอบ ทำให้เกิดลักษณะต่างๆกันหลายชนิด ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 6 ชนิด คือ นีโซซิลิเกต (Nesosilicate), โซโรซิลิเกต (Sorosilicate), ไซโคลซิลิเกต (Cyclosilicate), ไอโนซิลิเกต (Inosilicate), ฟิลโลซิลิเกต (Phyllosilicate), เทกโทซิลิเกต (Tectsilicate)

 แหล่งข้อมูลอื่น
# วอตส์โกอิงออน (แก้ความกำกวม)
วอตส์โกอิงออน  เป็นชื่ออัลบั้มของมาร์วิน เกย์ และอาจหมายถึง

 "วอตส์โกอิงออน (เพลง)" เพลงที่อยู่ในอัลบั้มชื่อเดียวกับอัลบั้มของมาร์วิน เกย์ ต่อมาซินดี ลอเปอร์นำมาร้องใหม่ 
 "วอตส์โกอิงออน" เพลงของ ฮุสเกอร์ดุ จากอัลบั้ม Zen Arcade
 "วอตส์โกอิงออน" เพลงของแคนิบัส จากอัลบั้ม Can-I-Bus
 วอตส์โกอิงออน? เกมโชว์อเมริกัน
 วอตส์โกอิงออน ทัวร์ของตลกชาวอังกฤษ มาร์ก สตีล
# วอตเดอะเวิลด์นีดส์นาวอีสเลิฟ
"วอตเดอะเวิลด์นีดส์นาวอีสเลิฟ"  เป็นเพลงที่มีชื่อเสียงในปี ค.ศ. 1965 ประพันธ์เนื้อร้องโดยฮอล เดวิดและดนตรีประพันธ์โดยเบิร์ต แบแคแร็ก ทำให้มีชื่อเสียงอีกทั้งยังบันทึกเสียงครั้งแรกโดยแจ็กกี ดีแชนนอน ออกขายเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1965 กับสังกัดอิมพีเรียล ซึ่งก่อนหน้านี้จะออกกับค่ายลิเบอร์ตี้ค่ายพี่น้อง ในก่อนหน้านี้ 1 เดือน แต่ก็ถูกยกเลิกไป เพลงติดอันดับ 7 ในสหรัฐอเมริกา ในเดือนพฤษภาคม ในปีนั้น

 ประวัติการบันทึกเสียง
เพลงนี้เดิมทีจะแต่งให้ดิออน วอร์วิก แต่ก็ได้ปฏิเสธไปในเวลานั้น แต่ต่อมาเธอก็ได้บันทึกเสียงเพลงนี้ในอัลบั้มชุด Here Where There Is Love สำหรับในเวอร์ชันของดีแชนนอน บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1965 ที่เบลซาวด์สตูดิโอในนิวยอร์ก

เพลงนี้มีการนำมาขับร้องในการแสดงสด โดยศิลปินมากมายมากกว่า 100 ศิลปิน รวมถึง เดอะสเตเพิลซิงเกอร์ส, จูดี การ์แลนด์, ไวนอนนา จัดด์, เดอะซูพรีมส์, แม็กคอย ไทเนอร์, แบร์รี แมนิโลว์, เอ็ด เอเมส, สตีฟ ไทเรล, ลูเธอร์ แวนดรอส, แอนเดรีย รอส, ไอมี มานน์ และริก แอสต์ลีย์ และยังติดบนอันดับเพลงคันทรีโดย รอน ชอว์ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970
# วอตส์โกอิงออน (เพลง)
"วอตส์โกอิงออน"  เป็นเพลงที่เขียนโดยเรนัลโด "โอบี" เบนสัน, อัล คลีฟแลนด์ และมาร์วิน เกย์ เป็นเพลงชื่อเดียวกับอัลบั้มของมาร์วิน เกย์ในปี 1971 ชุด What's Going On และถือเป็นซิงเกิลฮิตที่ติดอันดับ 2 บนชาร์ตเพลงป็อปและติดอันดับ 1 บนชาร์ตอาร์แอนด์บี. เป็นเพลงที่พูดถึงปัญหาต่าง ๆ ในโลกนี้ เพลงซึ่งออกในช่วงเวลาอันพอเหมาะและถือเป็นการข้ามพ้นเพลงป็อปของมาร์วิน เกย์ ในรูปแบบเพลงโมทาวน์ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1960 อีกด้วยที่มีเนื้อหามาจากเขาเอง เพลงติดอันดับ 1 ในรายชื่อของหนังสือพิมพ์เมโทรไทมส์ ในหัวข้อ 100 เพลงดีทรอยต์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลThe 100 greatest Detroit songs ever! (Metro Times Detroit) และในปี 2004 ยังติดอยู่อันดับ 4 ของนิตยสารโรลลิงสโตนในหัวข้อเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล

เพลงนี้ยังมีศิลปินนำมาทำใหม่อยู่หลายครั้ง ที่เป็นที่รู้จักเช่นของซินดี ลอเปอร์ ที่ติดอันดับ 12 บนซิงเกิลเพลงป็อปในปี 1987
# Black May
Black May อาจหมายถึง
 พฤษภาทมิฬ - เหตุการณ์ความรุนแรงในการเคลื่อนไหวประท้วงรัฐบาล พล.อ.สุจินดา คราประยูร ในปี พ.ศ. 2535
 แบล็กเมย์ - การต่อสู้ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ในช่วงพฤษภาคม พ.ศ. 2486 ในมหาสมุทรแอตแลนติก
# อิแมจิน (เพลง)
"อิแมจิน"  เป็นเพลงที่เขียนและร้องโดยนักดนตรีร็อกชาวอังกฤษ จอห์น เลนนอน เป็นเพลงเปิดตัวในอัลบั้มของเขาชุด Imagine ออกในปี 1971 หลังจากการแตกของวง เดอะบีเทิลส์ 

เพลง "อิแมจิน" ออกเป็นซิงเกิลในสหรัฐอเมริกา ติดอันดับ 3 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นซิงเกิลอันดับ 1 ซิงเกิลเดียวของซิงเกิลหลังที่อยู่กับวงเดอะบีตเทิลส์ในชาร์ตออสเตรเลีย ติดอันดับ 1 นาน 5 สัปดาห์ เพลงนี้ยังเป็น 1 ใน 3 เพลงของเลนนอนในฐานะศิลปินเดี่ยว ร่วมกับเพลง "Instant Karma!" และ "Give Peace a Chance" ที่อยู่ในรายชื่อ 500 เพลงที่มีอิทธิพลของร็อกแอนด์โรล ในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล นิตยสารโรลลิงสโตนยังจัดให้อยู่อันดับ 3 ของเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล ใน 500 อันดับเพลง

thumb|200px|ประติมากรรมใบหน้า จอห์น เลนนอนในพิธีปิดโอลิมปิก
นอกจากนี้เพลง อิแมจิน เป็นหนึ่งในเพลง ปิดพิธีโอลิมปิกฤดูร้อน 2012ซึ่งเป็นหนึ่งในไฮไลท์ของงาน ที่มีเด็กพิการออทิสติกมาร่วมร้องบรรเลง เพลงนี้รวมถึง ชาวอังกฤษและนักกีฬาโอลิมปิกในสนาม ที่อยู่ในสนามต่างช่วยกันร้องเพลงนี้จนดังกึกก้องสนามโอลิมปิก 
ในเพลง
เพลงอิแมจิน ของจอห์น เลนนอน นั้นมีโครงสร้างเพลงที่ไม่ยุ่งยากซับซ้อนเป็นเพลงสั้นๆที่ได้ใจความ ไม่มีลูกเล่นอะไรมากมาย เพลงนี้ จอห์นกับภรรยา โยโกะ ได้ร่วมแสดง ใน มิวสิก วิดีโอด้วย โดยที่ตอนแรก จอห์น เลนนอนเดินเคียงคู่กับโยโก มาที่บ้านหลังหนึ่ง ต่อจากนั้นจอห์นเล่นเปียโน พร้อมกับร้องเพลง ส่วนโยโกะ ไม่ได้ร้อง แต่เป็นคนเปิดผ้าม่านในห้องมืดๆ ซึ่งหมายถึง การเปิดผ้าม่านเพื่อให้ห้องได้รับแสงสว่างในยามเช้า คอนเซปของเพลงนั้น คือ เพื่อให้โลกได้รับรู้ว่าทุกคนมีความฝัน คนเรานั้นไม่ใช่ว่าจะมีความฝันแล้วจะไม่เป็นความจริงเสมอ เปรียบเหมือนห้องมืดๆที่ซึ่ง ดูแล้วเหมือนคนไม่มีจินตนาการไม่มีความฝันเอาเสียเลย แต่เมื่อลองเปิดตาสู่โลกกว้างก็จะสามารถ ทำให้เรามีจินตนาการการได้ เพราะจินตนาการเกิดจากการสังเกตจากสิ่งรอบๆตัว ก็เปรียบเหมือนห้องที่สว่าง ไม่ยอมให้ความมืดเขาครอบงำ

ชาร์ต
ตำแหน่งสูงสุด
Chart (1971–2012)Peakposition Canada (RPM)1 Italy (Musica e Dischi)1 Japan (Japan Hot 100)64US Adult Contemporary (Billboard)7
# อุลริช ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค
อุลริช ดยุคแห่งเม็คเลนบวร์ก  (5 มีนาคม ค.ศ. 1527 - 14 มีนาคม ค.ศ. 1603) อุลริชเป็นดยุคแห่งเม็คเลนบวร์กระหว่างปี ค.ศ. 1555/1556 จนถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1603 อุลริชผู้เกิดเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1527 เป็นบุตรของอัลเบรชท์ที่ 7 ดยุคแห่งเม็คเลนบวร์กและอันนาแห่งบรานเดนบวร์ก
# เฮนรี โฮเวิร์ด เอิร์ลแห่งนอร์ทแธมพ์ตันที่ 1
เฮนรี โฮเวิร์ด เอิร์ลแห่งนอร์ทแธมพ์ตันที่ 1 (25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1540 - 15 มิถุนายน ค.ศ. 1614) เฮนรี โฮเวิร์ดเป็นขุนนางและข้าราชสำนักคนสำคัญชาวชาวอังกฤษ ผู้ที่ถูกต้องสงสัยว่าเป็นผู้นับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิกอย่างลับๆ จนตลอดชีวิต และในบางช่วงของชีวิตก็ประสบการไม่เป็นที่ทรงโปรดปรานจากพระมหากษัตริย์ ซึ่งทำให้ชื่อเสียงต้องได้รับความเสื่อมเสียเป็นอันมากตามไปด้วย เฮนรี โฮเวิร์ดผู้ที่เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นผู้คงแก่เรียน, ผู้มีความรู้ทางศิลปวัฒนธรรม และ ผู้มีใจบุญสุนทาน เป็นผู้สร้างคฤหาสน์นอร์ทธัมเบอร์แลนด์ในกรุงลอนดอน และเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างคฤหาสน์อันงดงามชื่อคฤหาสน์ออดลีย์เอนด์ นอกจากนั้นก็ยังเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลอีกหลายแห่งด้วย ฟรานซิส เบคอนอ้างคำกล่าวสามคำของเฮนรี โฮเวิร์ดใน Apophthegms และกล่าวว่าเฮนรี โฮเวิร์ดเป็น "ที่ปรึกษาราชการผู้ที่เป็นผู้มีการศึกษาดีที่สุดในราชอาณาจักร ผู้ที่ถวาย ความก้าวหน้าทางการศึกษา แด่พระมหากษัตริย์" เฮนรี โฮเวิร์ดมาเสียชีวิตก่อนที่จะต้องขึ้นศาลในข้อกล่าวหาว่ามีส่วนเกี่ยวข้องในการฆาตกรรมเซอร์ทอมัส โอเวอร์บรี

 งานเขียน 
 Treatise of Natural and Moral Philosophy (ค.ศ. 1569; ต้นฉบับอยู่ที่หอสมุดบอดเลียน)
 เอกสารสนับสนุนการเสกสมรสระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1และดยุคแห่งอองชู (ค.ศ. 1580; Harleian MSS. 180)
 A Defensative against the Poyson of supposed Prophecies (ค.ศ. 1583)
 ข้อตอบโต้เอกสารประณามรัฐบาลที่ปกครองโดยสตรี (ค.ศ. 1589; Harleian Manuscript 7021)
 Duello Foiled พิมพ์ใน Collection of Curious Discourses โดย ทอมัส เฮิร์น  (ค.ศ. 1775), ii.225
 บทแปลคำแนะนำสุดท้ายแด่พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปนจากสมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 5
 บทเขียนทางศาสนา (Arundel Manuscripts 300)
# จอห์น รูธเว็น เอิร์ลแห่งเกาว์รีที่ 3
จอห์น รูธเว็น เอิร์ลแห่งเกาว์รีที่ 3 (ราว ค.ศ. 1577 - 5 สิงหาคม ค.ศ. 1600) จอห์น รูธเว็นผู้เป็นขุนนางชาวสกอตแลนด์เป็นบุตรชายคนที่สองของวิลเลียม รูธเว็น เอิร์ลแห่งเกาว์รีที่ 1 และภรรยาโดโรเธีย สจวต จอห์น รูธเว็นเสียชีวิตเมื่อพยายามลักตัวพระเจ้าเจมส์ที่ 6 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1600 ในเหตุการณ์ที่มารู้จักกันว่า "การคบคิดเกาว์รี’’