wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เรื่องของน้ำพุ
เรื่องของน้ำพุ เป็นวรรณกรรมที่แต่งจากเรื่องจริงของสุวรรณี สุคนธา โดยเป็นเรื่องของ น้ำพุ หรือ วงศ์เมือง นันทขว้าง  (13 มีนาคม 2499 - 28 พฤษภาคม 2517) ลูกชายของผู้เขียนที่ติดยาเสพติด โดยเนื้อเรื่องเป็นจดหมายที่น้ำพุเขียนถึงแม่ตอนไปอดยาที่สำนักสงฆ์ถ้ำกระบอก 

เรื่องของน้ำพุ ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง น้ำพุ ในปี พ.ศ. 2527 และละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2545

 เนื้อเรื่อง 
น้ำพุ   เด็กที่เกิดในครอบครัวที่แตกแยก   พ่อและแม่ก็เป็นศิลปิน   เมื่อน้ำพุโตขึ้นอยาก   คิดลองสิ่งเสพติด   ยิ่งเมื่อแม่ของนํ้าพุมีสามีคนใหม่   จึงทำาให้นํ้าพลุเริ่มแปลกแยกจากครอบครัว   รวมกับการที่เขาเลือกเพื่อนที่เสพยา   จนติดยาหนัก   แก้วเพื่อนสนิทของน้ำพุทราบ   ทำให้น้ำพุเสียใจมาก   จึงตัดสินใจบอกแม่และครอบครัวว่าจะเดินทางไปวัดถ้ำกระบอกกับเพื่อนเพื่อเลิกยา   แต่เมื่อเขากลับมาบ้านอีกครั้ง   เขากลับไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีเท่าที่เขาคาดไว้   จึงเกิดความรู้สึกน้อยใจตามประสาวัยรุ่น   จึงฉีดเฮโรอีนเกินขนาดจนทําให้เสียชีวิต

 การสร้าง 
เรื่องของน้ำพุ ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ได้แก่

 ในปี พ.ศ. 2527 ได้นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง น้ำพุ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา มุกดาสนิท นำแสดงโดย ภัทราวดี ศรีไตรรัตน์, อำพล ลำพูน, วรรษมน วัฒโรดม, เรวัติ พุทธินันท์ และ สุเชาว์ พงษ์วิไล

 ในปี พ.ศ. 2545 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 กำกับการแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง นำแสดงโดย สินจัย เปล่งพานิช, จิรายุส วรรธนะสิน, ตะวัน จารุจินดา และ เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ โดยออกอากาศระหว่างวันที่ 1 เมษายน - 4 พฤษภาคม 2545 
ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ผ่านการพิจารณาอนุมัติโดยบอร์ดคณะกรรมการพิจารณาช่อง 7 อนุมัติผลิต

รเรื่องของน้ำพุ
รเรื่องของน้ำพุ
หมวดหมู่:งานเขียนของ สุวรรณี สุคนธา
# ไมโครเพย์เมนต์
ระบบการชำระเงินในรูปแบบ ไมโคร เพย์เมนท์ (Micro Payment) ซึ่งเป็นรูปแบบการ ชำระเงินโดยวงเงินที่ใช้ชำระค่าบริการ หรือการสินค้าราคา "จำนวนเงินไม่มากประมาณ" 5-100 บาท เท่านั้น
# อักษรซูเมอร์
อักษรซูเมอร์ เป็นอักษรที่จัดว่าเก่ามาก ใช้ในเมโสโปเตเมียตอนใต้ ตั้งแต่ราว 4,457 ปีก่อนพุทธศักราช พัฒนาจากการบันทึกบนดินเหนียวที่เริ่มมีมาตั้งแต่ 7,457 ปีก่อนพุทธศักราช มาเป็นอักษรรูปลิ่ม

จุดกำเนิด
อักษรนี้เกิดจากแนวคิดของชาวซูเมอร์ในการเก็บรักษาแผ่นดินเหนียวที่ใช้นับผลผลิตทางเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมไม่ให้สูญหาย และสามารถจดจำได้ว่า มีจำนวนเท่าใดและใช้นับอะไร โดยการกดรอยให้เป็นสัญลักษณ์ลงบนแผ่นดินเหนียวที่ใช้เก็บขณะยังเปียกอยู่ ต่อมาจึงเลิกใช้แผ่นดินเหนียว หันมาเขียนเครื่องหมายลงบนดินเหนียวที่ยังเปียกอยู่แทน รวมทั้งพัฒนาสัญลักษณ์ในการนับขึ้นใช้แทนการวาดภาพหรือเครื่องหมายซ้ำ ๆ กันหลายอัน การบันทึกแบบนี้พบในเมืองของชาวซูเมอร์ เช่น อูรุก จัมคัต นาสร์ เมื่อราว 2,757 ปีก่อนพุทธศักราช 

ลักษณะ
การเขียนครั้งแรกเขียนจากบนลงล่าง ต่อมาเปลี่ยนเป็นจากซ้ายไปขวา (คาดว่าเมื่อราว 2,457 ปีก่อนพุทธศักราช) โดยหมุนรูปอักษรไป 90 องศา ทวนเข็มนาฬิกา และรูปอักษรเริ่มเปลี่ยนจากเส้นตรงและเส้นโค้งเป็นรูปลิ่ม ต่อมา เมื่อ 2,257 ปีก่อนพุทธศักราช เริ่มมีการพัฒนาระบบการเขียนเพื่อใช้แทนหน่วยเสียง มีคำพ้องเสียงที่ใช้แทนคำที่ออกเสียงเหมือนกัน แต่มีความหมายต่างกันมาก ทั้งนี้เพราะในภาษาซูเมอร์มีคำที่เป็นคำโดดมาก ตัวอย่างเช่น อักษรที่ใช้แทนเสียง “ti” (ลูกศร) เหมือนกับที่ใช้แทนเสียง “til” (ชีวิต)
right|thumb|400px|ตัวเลขของชาวบาบิโลเนีย

เมื่อระบบการเขียนพัฒนามากขึ้น การจำแนกระหว่างอักษรที่ใช้แทนคำกับอักษรที่ใช้แทนพยางค์ทำได้ยากขึ้น มีการพัฒนาอักษรที่เป็นศัพท์กำหนด ใช้นำหน้าหรือตามหลังสัญลักษณ์ ที่แทนเสียงของคำเพื่อบอกความหมาย ระบบการนับในภาษาซูเมอร์และอักษรรูปลิ่มอื่น ๆ เป็นทั้งเลขฐาน 10 และเลขฐาน 60 โดยมีสัญลักษณ์เฉพาะของเลขแต่ละฐาน รวมทั้งการรวมกัน และการยกกำลังของตัวเลขเหล่านั้น เช่น เลข 9 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 1 จำนวน 9 ตัว เลข 10 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 10 ตัวเดียว เลข 60 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 60 และเลข 70 ใช้สัญลักษณ์ของเลข 60 กับเลข 10 เลขฐาน 60 ในปัจจุบัน ยังใช้เป็นหน่วยของเวลาและมุมในวงกลม ชาวเมโสโปเตเมียรุ่นหลัง ๆ ได้แก่ชาวบาบิโลเนีย ชาวอัสซีเรีย และชาวเปอร์เซีย ปรับปรุงระบบเลขของชาวซูเมอร์ มาเป็นระบบที่ขึ้นกับตำแหน่ง แบบเดียวกับระบบที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ซึ่งลดจำนวนสัญลักษณ์ลงมาก

ชาวแอกแคดได้พัฒนาอักษรซูเมอร์มาใช้เขียนภาษาของตน ที่จริงแล้วภาษาซูเมอร์เลิกใช้พูดตั้งแต่ 1,257 ปีก่อนพุทธศักราช แต่ยังคงใช้เป็นภาษาเขียน เช่นเดียวกับการใช้ภาษาละตินในยุโรปยุคกลาง ทำให้มีการใช้ภาษาซูเมอร์ต่อมาจนถึงราว พ.ศ. 643
# ไชยา สิงห์ชัชวาลย์
ไชยา สิงห์ชัชวาลย์  สถิติการชก 5 ครั้ง ชนะ 4 แพ้ 1
 เกียรติประวัติ 
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท (2527)
 ชิง, 29 พฤศจิกายน 2527 ชนะคะแนน ทองเทพ เพชรศรีราชา
 อ้างอิง 

  สถิติการชก boxrec.com
# ชัยฤทธิ์ คงอุดม
ชัยฤทธิ์ คงอุดม สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 18 (น็อค 15) แพ้ 8

 เกียรติประวัติ 
 แชมป์ประเทศไทยรุ่นไลท์ฟลายเวท (2533)
 ชิง, 30 สิงหาคม 2533 ชนะคะแนน ทันใจ ดอนเจดีย์
 เสียแชมป์, 27 พฤศจิกายน 2533 แพ้น็อค พรชัย ศิษย์พระพรหม ยก 7
# จัมบ้า!
จัมบ้า!  เป็นกลุ่มบริษัทผู้ให้บริการทางด้านการบันเทิงในรูปแบบดิจิทัล หรือที่เรียกว่าคอนเทนต์โพรไวเดอร์ (Content Provider) โดยให้บริการในด้านเนื้อหา (คอนเทนต์) และการบริการ โดยมีสินค้าหลายหมวดหมู่ ตั้งแต่ เพลง ริงโทน กราฟิก เกม แอปฟลิเคชั่น (โปรแกรมมือถือ) รวมถึงบริการ ข่าวสารและข้อมูลทาง SMS การให้บริการจะส่งไปยังโทรศัพท์มือถือหรือคอมพิวเตอร์ของผู้รับ โดยลูกค้าสามารถสั่งสินค้าผ่านทาง SMS, WAP หรือผ่านอินเทอร์เน็ต จัมบ้า! เป็นส่วนหนึ่งของ VeriSign
 
ในปี 2006 นี้ บริษัท จัมบ้า! ได้ให้บริการโมบายคอนเทนต์ในกว่า 30 ประเทศ ใน 6 ทวีป ซึ่งในจำนวนนี้ มี อังกฤษ สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย จีน อัฟริกาใต้ และอีกหลายประเทศในยุโรปและเอเชีย ส่วนหนึ่งของการเติบโตมาจากบริษัทคู่ค้าและพันธมิตร ผู้ให้บริการด้านเครือข่ายที่อยู่ในประเทศต่างๆ โดย จัมบ้า! มีออฟฟิศกลางอยู่ที่นครเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ปัจจุบันมีจำนวนพนักงานมากกว่า 550 คน
# จังหวัดเฮียวโงะ
จังหวัดเฮียวโงะ  เป็นจังหวัดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซ ทางตอนใต้ของเกาะฮนชูNussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Hyōgo prefecture" in ; "Kansai" in . มีจำนวนประชากร 5,344,834 คน (1 เมษายน ค.ศ. 2024) และมีขนาดพื้นที่  มีอาณาเขตติดต่อได้แก่ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดเกียวโต ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับจังหวัดโอซากะ ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดโอกายามะและจังหวัดทตโตริ

นครโคเบะเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดเฮียวโงะ และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 7 ของประเทศ เมืองใหญ่อื่น ๆ ในจังหวัด เช่น ฮิเมจิ นิชิโนมิยะ และอามางาซากิNussbaum, "Kobe" in . อาณาบริเวณของจังหวัดเฮียวโงะครอบคลุมตั้งแต่ชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นไปจนถึงทะเลในเซโตะ รวมทั้งเกาะอาวาจิและหมู่เกาะเล็ก ๆ ภายในทะเลในเซโตะ จังหวัดเฮียวโงะเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ การคมนาคมขนส่ง และสถานที่ท่องเที่ยวทางตะวันตกของญี่ปุ่น พื้นที่ร้อยละ 20 ของจังหวัดอยู่ในเขตอุทยานธรรมชาติ จังหวัดเฮียวโงะเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครเคฮันชิง ซึ่งเป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองในญี่ปุ่น รองจากเขตมหานครโตเกียว

 ประวัติศาสตร์ 
thumb|200px|

จังหวัดเฮียวโงะในปัจจุบันประกอบด้วยแคว้นในอดีต ได้แก่ แคว้นฮาริมะ แคว้นทาจิมะ แคว้นอาวาจิ และบางส่วนของแคว้นทัมบะและแคว้นเซ็ตสึNussbaum, "Provinces and prefectures" in .

thumb|ปราสาทฮิเมจิ ในฮิเมจิ แหล่งมรดกโลกของยูเนสโก

ใน ค.ศ. 1180 เมื่อใกล้สิ้นสุดยุคเฮอัง จักรพรรดิอันโตกุ, ไทระ โนะ คิโยโมริ, และราชสำนักของจักรพรรดิ ได้ย้ายไปที่ฟูกูฮาระ (ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครโคบะ) เป็นช่วงสั้น ๆ ในระยะเวลาห้าเดือน ในจังหวัดเฮียวโงะมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์คือสุสานโบราณโกชิกิซูกะ  และยังมีปราสาทฮิเมจิ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่ในนครฮิเมจิ

จังหวัดเฮียวโงะทางตอนใต้ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิงเมื่อ ค.ศ. 1995 ขนาด 6.9 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ ซึ่งทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของโคเบะและอาวาจิ รวมถึงนิชิโนมิยะและอาชิยะ และจังหวัดโอซากะที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้มีผู้เสียชีวิตเกือบ 6,500 คน ปัจจุบันมีอนุสรณ์รำลึกครบรอบ 10 ปี แผ่นดินไหวที่โคเบะ มีผู้ไปรำลึกเหตุการณ์ครั้งนั้นมากมาย

 ภูมิศาสตร์ 
ลักษณะภูมิประเทศส่วนใหญ่ของจังหวัดเฮียวโงะเป็นที่ราบสลับหุบเขา ทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดทตโตริและจังหวัดโอกายามะ ทิศใต้ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดโอซากะและจังหวัดเกียวโต เมืองหลวงของจังหวัดคือนครโคเบะ มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 1,500,000 คน มีความสำคัญคือเป็นเมืองท่า มีโรงงานอุตสาหกรรมมาก

 การปกครอง 
จังหวัดเฮียวโงะประกอบด้วย 29 เทศบาลนคร และ 12 เทศบาลเมือง ดังนี้

 นคร 

 คาโกงาวะ 
 คาไซ 
 คาโต 
 คาวานิชิ 
 โคเบะ  (เมืองหลวง)
 ชิโซ 
 ซันดะ 
 ซาซายามะ 
 ซูโมโตะ 
 ทัตสึโนะ 
 ทัมบะ 
 ทากาซาโงะ 
 ทาการาซูกะ 
 โทโยโอกะ 
 นิชิโนมิยะ 
 นิชิวากิ 
 มิกิ 
 มินามิอาวาจิ 
 ยาบุ 
 อากาชิ 
 อาโก 
 อาชิยะ 
 อาซาโงะ 
 อามางาซากิ 
 อาวาจิ 
 อิตามิ 
 โอโนะ 
 ไอโออิ 
 ฮิเมจิ 

 อำเภอและเมือง 

 อำเภอคันซากิ 
 เมืองคามิกาวะ 
 เมืองฟูกูซากิ 
 เมืองอิจิกาวะ 
 อำเภอคาโกะ 
 เมืองอินามิ 
 เมืองฮาริมะ 
 อำเภอคาวาเบะ 
 เมืองอินางาวะ 
 อำเภอซาโย 
 เมืองซาโย 
 อำเภอทากะ 
 เมืองทากะ 
 อำเภอมิกาตะ 
 เมืองคามิ 
 เมืองชิง-อนเซ็ง 
 อำเภออาโก 
 เมืองคามิโงริ 
 อำเภออิโบะ 
 เมืองไทชิ
# 98
98 (เก้าสิบแปด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 97 (เก้าสิบเจ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 99 (เก้าสิบเก้า)

 คำเติมนำหน้า 
 ภาษากรีก - octaenneaconta-
 ภาษาละติน - octanoveginti-

 ความหมาย 
 98 เป็นเลขอะตอมของ แคลิฟอร์เนียม

 ในทางคณิตศาสตร์
# สถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก
สถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก ตั้งอยู่บ้านหนองปลาดุก หมู่ 6 ตำบลหนองกบ อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี เป็นสถานีรถไฟ ระดับ 2 เป็นชุมทางที่แยกไปรถไฟสายใต้ รถไฟสายตะวันตก และทางรถไฟสายสุพรรณบุรี

สถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก นับเป็นสถานีรถไฟต้นทางของทางรถไฟสายมรณะ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2http://www.oknation.net/blog/dao-aksorn/2007/12/13/entry-1

ตารางเวลาการเดินรถ

เที่ยวล่อง

เที่ยวขึ้น

อาหารเอกลักษณ์
ณ สถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก มีอาหารทีขึ้นชื่อเป็นเอกลักษณ์ คือ ข้าวแกงที่บรรจุใส่กระทงใบตอง ขายราคากระทงละ 10 บาท โดยขายอย่างยาวนานมากกว่า 40 ปี เริ่มแรกที่ราคาเพียงกระทงละ 1 บาท โดยมีเมนู 4 อย่าง คือ พะแนงเนื้อ, พะแนงไก่, แกงเขียวหวานไก่ และไข่พะโล้  รวมถึงเคยถวายสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มาแล้ว ในวโรกาสที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินพื้นที่จังหวัดกาญจนบุรีด้วยรถไฟพระที่นั่ง ซึ่งรถไฟได้จอดพักที่สถานีชุมทางแห่งนี้เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ด้วย

 ภาพ
# ตำบลตะกรบ
ตำบลตะกรบ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอไชยา โดยอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอไชยา ประมาณ 12 กิโลเมตร  

ภูมิศาสตร์ 
ตำบลตะกรบมีชายหาดทะเล ที่เป็นหาดทรายจำนวน  5 แห่ง ได้แก่ หาดทรายแก้ว,หาดนิยม,หาดนายอำเภอ,หาดบางโฉลง,หาดจินตรา ซึ่งประชาชนทั่วไปสามารถเข้ามาเที่ยวและผักผ่อนได้และยังมีป่าไม้

 ภูมิอากาศ 
เป็นเขตร้อนชื้น ได้รับอิมธิพลจากลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดผ่าน และมีฝนตกชุกตลอดทั้งปี
# ตำบลตะเคียนทอง (อำเภอกาญจนดิษฐ์)
ตำบลตะเคียนทอง เป็นตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

 ภูมิศาสตร์ 
ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลตะเคียนทอง ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 7 บ้านหนองจิก ตำบลตะเคียนทอง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอ ห่างจากที่ว่าการอำเภอกาญจนดิษฐ์ประมาณ 3 กิโลเมตร และห่างจากศาลากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานีประมาณ 12 กิโลเมตรตามเส้นทางคมนาคม ตำบลตะเคียนทองมีเนื้อทั้งหมดโดยประมาณ 27.80 ตารางกิโลเมตร หรือ 17,375 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลและอำเภออื่นๆ ดังนี้ 
 ทิศเหนือ ติดต่อกับ อ่าวไทย (อ่าวบ้านดอน)
 ทิศใต้ ติดต่อกับ ตำบลช้างขวา อำเภอกาญจนดิษฐ์
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับ ตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ตำบลทุ่งกง และ ตำบลท่าทองใหม่ อำเภอกาญจนดิษฐ์
 ภูมิประเทศ 
พื้นที่ตำบลตะเคียนทองประมาณ มากกว่าร้อยละ 70 เป็นสภาพพื้นที่ราบชายฝั่งทะเล มีลำคลองกะแดะแจะ ไหลผ่านพื้นที่ตอนกลางค่อนไปทางตะวันตก ส่วนพื้นที่มีสภาพราบเรียบ ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของตำบลมีคูคลองหลายสายกระจายอยู่ทั่วไป คูคลองเหล่านี้มีทั้งที่เกิดขึ้นเอง และสร้างขึ้น คลองที่สำคัญ เช่น คลองกะแดะแจะ คลองเฉงอะ เป็นต้น
# สิ่งแวดล้อมเดสก์ท็อปคอมมอน
Common Desktop Environment หรือ CDE เป็น ซอฟต์แวร์กรรมสิทธิ์ desktop environment ที่ทำงานบน ยูนิกซ์, โดยใช้วิจิททูลคิทที่ชื่อ MotifMotif
พัฒนาร่วมกันโดย ฮิวเลตต์-แพคการ์ด ไอบีเอ็ม โนเวลล์ และ ซัน ไมโครซิสเต็มส์

CDE ได้รับการยอมรับว่าเป็น de facto standard สำหรับ UNIX desktop มาโดยตลอด, จนกระทั่งช่วงปี 2000, desktop environment ที่เป็นซอฟต์แวร์เสรี เช่น KDE และ กโนม (GNOME) ได้รับการพัฒนาเติบโตขึ้นมากแล้ว จนแทบจะกลายเป็นมาตรฐานสำหรับระบบ กนู/ลินุกซ์ ที่มีฐานผู้ใช้เยอะกว่ามาก

ปี 2001 ฮิวเลตต์-แพคการ์ด (HP-UX) และ ซัน (โซลาริส) ประกาศว่าจะเลิกใช้ CDE และหันมาสนับสนุน กโนม แทน
แต่ปี 2003 ฮิวเลตต์-แพคการ์ด เปลี่ยนใจกลับมาใช้ CDE อีก โดยให้เหตุผลว่า API ของกโนม เปลี่ยนแปลงบ่อย และตัวระบบเองก็ไม่ค่อยเสถียรเท่าที่ควร
# ปลากดหัวผาน
ปลากดหัวผาน  ปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Hemiarius verrucosus อยู่ในวงศ์ปลากดทะเล (Ariidae)

 ลักษณะ 
มีรูปร่างคล้ายปลากดคัง (Hemibagrus wyckioides) ซึ่งเป็นปลาต่างวงศ์กัน แต่จะมีส่วนหัวที่ยาวและปลายจะงอยปากยื่นแหลมกว่า พื้นลำตัวเป็นสีดำอมน้ำตาล ท้องสีขาว และมีหนวดที่ไม่ยาวเก่าปลากดคัง มีครีบทั้งหมด 8 ครีบ โดยครีบหลังจะยาวใหญ่กว่า เงี่ยงแหลมที่ก้านครีบหลังใหญ่และแหลมคมกว่า ครีบอกมีเงี่ยงขนาดใหญ่แหลมคม ก้านครีบอก ครีบหลัง ครีบท้องสีซีดจาง ครีบไขมันค่อนข้างเล็ก เส้นประสาทข้างลำตัวเล็กมากจนแทบมองไม่เห็น มีขนาดประมาณ 40 เซนติเมตร ใหญ่สุด 80 เซนติเมตร น้ำหนักเต็มที่ประมาณ 6 กิโลกรัม

 การกระจายพันธุ์และสถานะในปัจจุบัน 
พบอาศัยอยู่อย่างชุกชุมในอดีตในเขตน้ำกร่อยตอนใต้ถึงน้ำจืดในแม่น้ำบางปะกง แต่พบน้อยมากที่แม่น้ำเจ้าพระยา ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดฉะเชิงเทรา จะพบได้บ่อยในอดีตในช่วงที่มีน้ำทะเลหนุน ที่สภาพน้ำมีความเค็มมาก ปลามักจะว่ายน้ำขึ้นทวนน้ำเพื่อหนีความเค็ม

ปัจจุบัน เป็นปลาที่พบได้น้อยมาก จนมีสภาพล่อแหลมต่อการใกล้สูญพันธุ์ (VN) ตามบัญชีแดง ของสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN) ในแม่น้ำเจ้าพระยา ในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พบซากฟอสซิลเพียงไม่กี่ชิ้นที่ก้นแม่น้ำ และในแม่น้ำบางปะกงได้หายไปหลังปี พ.ศ. 2535 ซึ่งก่อนหน้านั้นสามารถจับได้ปีละหลายสิบตัว และมีทุกขนาดตั้งแต่น้ำหนัก 3-5 กิโลกรัม สันนิษฐานว่าเป็นเพราะการสร้างเขื่อนทดน้ำบางปะกง ทำให้ปลาไม่สามารถว่ายทวนน้ำหนีความเค็มได้เหมือนเช่นในอดีต

ปลากดหัวผานยังสามารถพบได้อีกที่ลุ่มแม่น้ำโขง ที่นั่นจัดว่าเป็นปลาที่หาได้ไม่ยาก นิยมนำมาบริโภคมีขายกันในตลาดสดในประเทศลาว โดยพบได้ตั้งแต่ตอนใต้ของน้ำตกหลี่ผี และคอนพะเพ็ง จนถึงจังหวัดกระแจะ ในประเทศกัมพูชา บริเวณปากแม่น้ำโขง แต่ในประเทศไทยไม่มีรายงานพบมานานแล้วกว่า 20 ปี จึงสันนิษฐานว่าอาจสูญพันธุ์ไปแล้วจากธรรมชาติกิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์ ดร., ปลาน้ำจืดหายากที่สุด ๑๐ ชนิดของไทย นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 16 ปีที่ 2: ตุลาคม 2011 หน้า 60-61
# ตำบลลีเล็ด
ลีเล็ด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฏร์ธานี

 ภูมิศาสตร์ 
ลีเล็ดเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฏร์ธานี ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอำเภอ มีองค์การบริหารส่วนตำบลลีเล็ดเป็นหน่วยงานหลักในการบริหารจัดการการพัฒนาในระดับตำบล หน่วยงานดังกล่าวตั้งอยู่หมู่ที่ 5 ตำบลลีเล็ด อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 20 กิโลเมตร การเดินทางจากอำเภอมาทาง ถนนพุนพิน-ไชยา ระยะทางประมาณ 8 กิโลเมตร ถึงสามแยกทุ่งโพธ์ เลี้ยวขวามาทางถนนทุ่งโพธิ์-บางพลา ประมาณ 12 กิโลเมตร ถึงองค์การบริหารส่วนตำบลลีเล็ดซึ่งตั้งอยู่ทางด้านขวามือ ตำบลลีเล็ดมีเนื้อที่ประมาณ 26.6 ตารางกิโลเมตร หรือ 16,661 ไร่ หรือ 26.6 ตารางกิโลเมตร

 ภูมิประเทศ 
พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม มีแม่น้ำลำคลองไหลผ่าน คือคลองพุนพิน ฤดูฝนพื้นที่ส่วนใหญ่น้ำท่วมถึง มีพื้นที่ติดต่อกับทะเล เหมาะสำหรับทำการประมง สภาพภูมิอากาศ ได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งทำให้มีช่วงฤดูฝนยาวนานและมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือพัดผ่านทำให้ฤดูร้อนและฤดูฝนระยะเวลาใกล้เคียงกัน ทำให้ฤดูฝนน้ำมากเกินไป และฤดูร้อนเกิดการขาดแคลนน้ำในการอุปโภคและบริโภค

 อาณาเขต 
 ทิศเหนือ ติดต่อ อ่าวบ้านดอน อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี
 ทิศใต้ ติดต่อ ตำบลศรีวิชัย อำเภอพุนพิน
 ทิศตะวันออก ติดต่อ คลองพุนพิน
 ทิศตะวันตก ติดต่อ ตำบลศรีวิชัย อำเภอพุนพิน และ ตำบลท่าเคย อำเภอท่าฉาง
# ตำบลพลายวาส
ตำบลพลายวาส เป็นตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี

 ภูมิศาสตร์ 
องค์การบริหารส่วนตำบลพลายวาส ตั้งอยู่ในตำบลพลายวาส อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฏร์ธานี พื้นที่ส่วนหนึ่งติดต่อกับเทศบาลตำบลกาญจนดิษฐ์ และห่างจากเทศบาลนครสุราษฏร์ธานีประมาณ 18 กม. ตามเส้นทางการคมนาคม โดยมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลต่าง ๆ ดังนี้

 อาณาเขต 
ทิศเหนือติดต่อกับอ่าวบ้านดอน และตำบลท่าทอง อำเภอกาญจนดิษฐ์ทิศใต้ติดต่อกับตำบลกรูด อำเภอกาญจนดิษฐ์ทิศตะวันออกติดต่อกับตำบลท่าทอง และตำบลท่าอุแท อำเภอกาญจนดิษฐ์ทิศตะวันตกติดต่อกับตำบลกะแดะ  อำเภอกาญจนดิษฐ์

 ภูมิประเทศ 
พื้นที่ตำบลพลายวาส เป็นพื้นที่ราบลุ่ม พื้นที่บางส่วนเป็นพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ และพื้นที่ไม่มีเอกสารสิทธิ มีทางออกสู่ทะเล ตำบลพลายวาส มีเนื้อที่ประมาณ 92 ตร.กม. หรือประมาณ 57,500 ไร่ 

 การแบ่งเขตการปกครอง 
องค์การบริหารส่วนตำบลพลายวาส แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ดังนี้

หมู่ที่ 1บ้านดอนกายหมู่ที่ 2บ้านท่าเสาเภาหมู่ที่ 3บ้านในรามหมู่ที่ 4บ้านนาเหนือหมู่ที่ 5บ้านพ่วงหมู่ที่ 6บ้านปากกะแดะหมู่ที่ 7บ้านเขาไม้แดงหมู่ที่ 8บ้านกลางนาหมู่ที่ 9บ้านหนองเปล
# ปลาแค้ติดหินสามแถบ
ปลาแค้ติดหินสามแถบ  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) เป็นปลาแค้ติดหินชนิดหนึ่งที่มีลำตัวเพรียวยาว ครีบหางเว้าลึก ลำตัวสีน้ำตาลหรือคล้ำอมเหลือง มีแถบสีเหลืองสดพาดลำตัวตามแนวยาวตรงกลางหลังและด้านข้างไปถึงโคนครีบ ครีบสีเหลืองและมีแต้มสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 10 - 15  เซนติเมตร พบใหญ่สุด 30 เซนติเมตร

พบอาศัยอยู่เฉพาะลำธารและน้ำตกในระบบแม่น้ำสาละวินเท่านั้น และมีรายงานพบที่จีน, อินเดียและเนปาลด้วย มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นกลุ่ม โดยจะหันหน้าสู้กับกระแสน้ำ  อาหารได้แก่ แมลงน้ำและลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก 

เป็นปลาที่ไม่พบบ่อยมากนัก แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ที่บางครั้งพบมีขายในตลาดปลาสวยงาม โดยมีชื่อเรียกว่า "ฉลามทอง"

ปลาแค้ติดหินสามแถบ มีชื่อเรียกในภาษาเหนือว่า "ก๊องแก๊ง" หนังสือ คู่มือปลาน้ำจืด โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพ พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486
# วงศ์ปลาแค้
วงศ์ปลาแค้  เป็นปลาหนังหรือปลาไม่มีเกล็ดวงศ์หนึ่ง  ในอันดับปลาหนัง ที่แตกต่างจากวงศ์อื่นคือ ส่วนหัวโต ปากกว้างมากและอยู่ด้านล่าง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Sisoridae (/ไซ-ซอ-ริ-ดี/)

ลักษณะ
ผิวหนังบนหัวและตัวไม่เรียบ อาจสากหรือเป็นตุ่มนิ่มเล็ก ๆ บนหัวมีสันตื้น ๆ ไปถึงด้านหลัง 
ครีบไขมันมีขนาดเล็ก มีหนวด 4 คู่ หนวดที่ริมฝีปากเป็นเส้นแบนและแข็ง หนวดที่จมูกสั้น หนวดใต้คางยาว ส่วนมากที่ครีบหลังและครีบอกมีก้านแข็งแหลมคม ครีบท้องใหญ่ ครีบก้นเล็ก ครีบหางเว้าลึก 

ในบางสกุล  เช่น  Glyptothorax มีแผ่นหนังย่นใต้อกซึ่งใช้เกาะพื้นหินได้ 

เป็นปลากินเนื้อ ตั้งแต่สัตว์หน้าดินจนถึงปลาขนาดเล็กกว่า รวมถึงเศษซากสัตว์หรือปลาที่ตายแล้ว 

การกระจายพันธุ์
เป็นปลาที่อาศัยบริเวณพื้นน้ำ โดยหันหน้าทวนกระแสน้ำ  ชอบสภาพแวดล้อมพื้นทราย น้ำสะอาดใส มีออกซิเจนสูง มีการกระจายพันธุ์เฉพาะเขตร้อนของทวีปเอเชีย พบมากกว่า 50 ชนิด ใน 16 สกุล โดยแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อย ๆ ได้อีก 3 วงศ์

สำหรับในประเทศไทยพบประมาณ 17 ชนิด มีขนาดแตกต่างออกไปตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรในลำธารน้ำไหลเชี่ยวบนภูเขาสูง ไปจนถึง ปลาแค้ยักษ์ (Bagarius yarrelli) ที่อาศัยและหากินใต้ท้องน้ำ ที่มีขนาดถึง 2 เมตร

โดยชนิดที่พบบ่อยคือ ปลาแค้วัว (B. bagarius) หรือปลาแค้ธรรมดา กับ ปลาแค้ยักษ์หน้า 39, สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๒ โดย สมโภชนร์ อัคคะทวีวัฒน์ (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8738-8

อนึ่ง ในปัจจุบัน วงศ์ปลาแค้ขี้หมู (Erethistidae) ที่เคยมีปลาแค้ขี้หมู (Erethistes maesotensis) เป็นสมาชิกในวงศ์ เดิมเคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์นี้ด้วย แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกไปต่างหากNelson, Joseph S. (2006). Fishes of the World. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7.
# คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
คณะนิเทศศาสตร์  มหาวิทยาลัยกรุงเทพ  เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกที่เปิดสอนในสาขาวิชานิเทศศาสตร์ เปิดสอน ตั้งแต่ปีการศึกษา 2514

 หลักสูตรการเรียนการสอน 
ปัจจุบัน คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้ปรับปรุงหลักสูตรการเรียนการสอนให้มีความทันสมัยมากขึ้น โดยเปิดสอนปริญญาตรี 11 สาขาวิชา ทั้งหลักสูตรภาคปกติและหลักสูตรนานาชาติ ได้แก่

 ระดับปริญญาตรี นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts) 
 สาขาวิชาศิลปะการแสดง (Performing Arts) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และการผลิตสื่อสตรีมมิ่ง (Broadcasting and Streaming Media Production) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ (มุ่งเน้นการสร้างแบรนด์สร้างสรรค์) (Creative Branding) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ (มุ่งเน้นการประชาสัมพันธ์ดิจิทัล) (Digital Public Relations) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ (มุ่งเน้นการโฆษณาดิจิทัล) (Digital Advertising) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการผลิตอีเว้นท์ และการจัดการนิทรรศการและการประชุม นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการผลิตเนื้อหาสร้างสรรค์และประสบการณ์ดิจิทัล (Creative Content Production and Digital Experience) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ (มุ่งเน้นการสร้างแบรนด์อินฟลูเอนเซอร์) (Influencer Branding) นิเทศศาสตรบัณฑิต (นศ.บ.) / Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 สาขาวิชาการสื่อสารและสื่อใหม่ (มุ่งเน้นการสื่อสารดิจิทัลและอุตสาหกรรมสื่อ) (Digital Communication and Media) Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 Media and Communication (International) Bachelor of Arts (B.A.)(Communication Arts)
 Innovative Media Production (International)
# ปลาแค้วัว
ปลาแค้วัว หรือ ปลาแค้   เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีลักษณะหัวแบนราบมีด้านบนโค้งและด้านล่างเรียบ จะงอยปากยื่นยาว มองจากด้านบนจะโค้ง หนวดเป็นเส้นแข็งมีผังผืดที่ริมฝีปาก ตาเล็กอยู่ด้านบนของหัว มีลักษณะคล้ายตาของงูหรือจระเข้ คือ มีม่านตาดำเล็กเป็นช่องแนวตั้ง ปากกว้างมากมีฟันเป็นเขี้ยวแหลมคมอย่างสัตว์ดุร้าย ส่วนหลังยกสูง ลำตัวแบนราบเล็กน้อย ครีบหลังยกสูงมีก้านครีบแข็งแหลมคมเช่นเดียวกับครีบอก ที่ปลายครีบอก ครีบท้อง ครีบหลัง มีลักษณะเป็นเส้นเรียวยาว โดยเฉพาะในตัวเมีย

ผิวหนังสาก บนหัวมีกระ ไม่เรียบ ตัวมีสีเขียวมะกอกหรือน้ำตาลอ่อนอมเหลือง มีประด่างสีคล้ำและสีดำตลอดลำตัวด้านบนและครีบ ด้านท้องสีจาง ครีบท้องของปลาแค้วัวจะตั้งตรงอยู่แนวเดียวกับด้านท้ายของครีบหลัง

เป็นปลาล่าเหยื่อ กินปลาและซากสัตว์เป็นอาหาร อาศัยอยู่ในแม่น้ำสายใหญ่ของทุกภาคในประเทศไทย พบน้อยในภาคใต้ พบมากในแม่น้ำเจ้าพระยา ในต่างประเทศพบที่อินเดีย, กัมพูชา, เวียดนาม ไปจนถึงเกาะสุมาตรา, บอร์เนียว และชวา มีความยาวเต็มประมาณ 30-40 เซนติเมตร พบใหญ่สุดไม่เกิน 70 เซนติเมตร 

นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาตุ๊กแก" เป็นต้นแค้ น.ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

นิยมบริโภคด้วยการปรุงสด เนื้อมีรสชาติดี อร่อย ทำเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น ต้มยำ เป็นต้น มักพบขายในร้านแม่น้ำตามภูมิภาคที่ติดริมแม่น้ำ  และเลี้ยงเป็นปลาสวยงามหนังสือสารานุกรมปลาไทย โดย สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 9789748990026หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5
# ปลาแค้ยักษ์
ปลาแค้ยักษ์  เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งอยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) 

รูปร่างลักษณะ
มีรูปร่างคล้ายปลาแค้วัว (B. bagarius) ที่อยู่ในสกุลเดียวกันมากจนสังเกตได้ยาก ที่แตกต่างกันคือ ครีบท้องของปลาแค้ยักษ์จะอยู่เยื้องด้านท้ายของครีบหลัง สีสันก็คล้ายกันมาก แต่อาจมีสีน้ำตาลเข้มหรือคล้ำกว่าในปลาตัวเต็มวัย รวมทั้งมีกระตามผิวหนังมากกว่าด้วย เมื่อปลาโตยิ่งขึ้นยิ่งมีมากขึ้น  มีขนาดประมาณ 60-70 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร อาศัยอยู่ในสายใหญ่ตั้งแต่แม่น้ำสาละวินจนถึงแม่น้ำโขง พบน้อยในภาคใต้ แต่พบมากในแม่น้ำโขง เนื้อมีรสชาติดีและมีสีเหลืองอ่อนรวมถึงหนังและไขมัน ซึ่งต่างจากปลาแค้วัวซึ่งมีเนื้อสีขาว โดยทั้ง 2 ชนิด มักถูกปรุงเป็นอาหารด้วยวิธีเดียวกัน และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม

ปลาแค้ยักษ์ ยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาแค้ควาย" หรือ "ปลาตุ๊กแก" เป็นต้นหนังสือสารานุกรมปลาไทย โดย สุรศักดิ์ วงศ์กิตติเวชสกุล (กรุงเทพ, พ.ศ. 2540) ISBN 9789748990026 หนังสือปลาน้ำจืดไทย โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (กรุงเทพ,  พ.ศ. 2544) ISBN 974-475-655-5 

ข้อสงสัยกรณีทำร้ายมนุษย์
ปลาแค้ยักษ์ ในประเทศอินเดียและเนปาล ถูกต้องสงสัยว่าเป็นตัวการทำร้ายมนุษย์จนถึงแก่ชีวิต เนื่องจากมีเด็กวัยรุ่นลงเล่นน้ำในแม่น้ำ 2 รายแล้วถูกสัตว์ขนาดใหญ่บางอย่างฉุดกระชากลงไป  จึงมีการสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นปลาชนิดนี้ โดยอาจจะเป็นปลาที่กินซากศพของมนุษย์ที่ถูกทิ้งน้ำแล้วติดใจก็เป็นได้ ทั้ง ๆ ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะปลาชนิดนี้เป็นปลาที่สงบนิ่งมาก และจะกินอาหารเฉพาะสัตว์น้ำด้วยกันเท่านั้น  แต่ก็มีบางรายสันนิษฐานน่าจะเป็นปลาฉลามหัวบาตร (Carcharhinus leucas) มากกว่า ซึ่งเรื่องราวนี้ได้ถูกนำมาถ่ายทอดเป็นสารคดีทางโทรทัศน์ชุด River Monsters ในช่องแอนิมอลแพลนเน็ตในชื่อตอน Killer Catfish ในปี ค.ศ. 2009Corpse-Eating Mutant Fish Caught