wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มัดหมี่
มัดหมี่ เป็นกรรมวิธีการทอผ้าแบบหนึ่ง ที่อาศัยการย้อมเส้นด้ายก่อนการทอ ทั้งที่ย้อมเฉพาะด้ายพุ่งและย้อมด้ายยืน เพื่อให้เมื่อทอผ้าออกม้าเป็นผืนแล้ว เกิดเป็นลวดลายและสีสันตามที่ต้องการ เดิมนั้นนิยมใช้เส้นไหม แต่ปัจจุบันพบการมัดหมี่ทั้งเส้นไหม ฝ้าย และเส้นใยสังเคราะห์ 

คำว่า "มัดหมี่" มาจากกรรมวิธีการ "มัด" เส้นด้ายเป็นกลุ่ม ๆ ก่อนการย้อมสี ส่วน "หมี่" นั้น หมายถึงเส้นด้าย การมัดหมี่ใช้ขั้นตอนยุ่งยาก ตั้งแต่การเตรียมเส้นด้าย และมัดเพื่อย้อมสีเป็นช่วง ๆ กระทั่งได้สีที่ต้องการครบถ้วน ซึ่งต้องย้อมหลายครั้งด้วยกัน ในภาคเหนือนิยมเรียกว่า มัดก่าน ในต่างประเทศนิยมใช้คำว่า ikat ซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาอินโดนีเซีย-มลายู 

อาจมีความสับสนระหว่างคำว่า มัดหมี่ และ มัดย้อม ซึ่งพบได้มากในปัจจุบัน กล่าวคือ มัดหมี่ นั้นเป็นการมัดเส้นด้ายเพื่อนำมาใช้ทอ มีหลากสี และมีลวดลายที่ละเอียด ส่วน มัดย้อม นั้น เป็นการนำผ้าสำเร็จมามัดแล้วย้อมสี (มักจะย้อมครั้งเดียว สีเดียว) มีลวดลายขนาดใหญ่ ไม่เน้นลักษณะของลวดลายให้ชัดเจนนัก

ผ้ามัดหมี่พบได้ในหลายภูมิภาคในทวีปเอเชีย (อินเดีย จีน ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย ไทย ลาว เป็นต้น) และอเมริกาใต้ (อาร์เจนตินา, เม็กซิโก, กัวเตมาลา เป็นต้น) แต่ชาวตะวันตกมักรู้จักผ้ามัดหมี่ของมลายู-อินโดนีเซีย และเรียก "ikat" ตามไปด้วย

ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทย
ผ้ามัดหมี่ในประเทศไทยพบได้มากในภาคอีสาน โดยการมัดเป็นลวดลาย เช่น ลายนาค ลายโคม สัตว์ ดอกไม้ ใบไม้ ฯลฯ โดยนิยมมัดเฉพาะเส้นพุ่ง อย่างไรก็ตาม ในหมู่ช่างทอแถบอีสานใต้ เช่น จังหวัดสุรินทร์ มีการทอผ้าที่มัดทั้งด้ายยืนและด้ายพุ่ง เกิดเป็นลายตาราง หรือกากบาท 

ผ้าจากการมัดหมี่ อาจทอด้วยกรรมวิธีการทอสองตะกอตามปกติ หรือทอสามตะกอ เพื่อให้ได้ลวดลายในเนื้อผ้าที่ละเอียดเพิ่มขึ้นก็ได้

แหล่งข้อมูลอื่น
http://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/traditional-craftsmanship/241-craft/75-----m-s  
http://www.qsds.go.th/monmai/cloth_history.php?cloth_id=3
# วินเชนโซ จุสตีนีอานี
มาร์เกเซ วินเชนโซ จุสตีนีอานี (13 กันยายน ค.ศ. 1564 - 27 ธันวาคม ค.ศ. 1637) เป็นนายธนาคารและนักสะสมศิลปะคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 จุสตีนีอานีมีชื่อเสียงในปัจจุบันจากงานสะสมศิลปะที่พาลัซโซจุสตีนีอานี ใกล้ตึกแพนเทียนในกรุงโรมและที่ปาลัซโซของครอบครัวที่บัสซาโนโดยวินเชนโซและพี่ชายเบนเนเดตโตSilvia Danesi Squarzina, "The Collections of Cardinal Benedetto Giustiniani": Part I, The Burlington Magazine (November 1997) and Part II, The Burlington Magazine 140 (February 1998:102-118), documented by three inventories, of 1600, 1621 and 1638; see the virtual Giustiniani Collection . และในการเป็นผู้อุปถัมภ์การาวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญ
# จิตรกรรมบารอก
จิตรกรรมบารอก  เป็นจิตรกรรมที่เกี่ยวข้องกับขบวนการศิลปะบารอก ซึ่งเป็นขบวนการที่เกี่ยวข้องกับระบบสัมบูรณนิยมทางการเมือง (absolutism), การปฏิรูปศาสนาซ้อน (Counter Reformation) และการฟื้นฟูโรมันคาทอลิกCounter Reformation, from Encyclopædia Britannica Online, latest edition, full-article. Counter Reformation, from The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition.  2001-05. แต่ความนิยมของศิลปะบารอกและสถาปัตยกรรมบารอกมิได้จำกัดอยู่เพียงในบริเวณที่เป็นโรมันคาทอลิก แต่ยังเผยแพร่และเป็นที่นิยมในบริเวณที่เป็นโปรเตสแตนต์ด้วยHelen Gardner, Fred S. Kleiner, and Christin J. Mamiya, "Gardner's Art Through the Ages" (Belmont, CA: Thomson/Wadsworth, 2005)

ภาพเขียนที่สำคัญในสมัยบารอกเริ่มราวปี ค.ศ. 1600 จนตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 17 จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษ 18 ลักษณะของศิลปะแบบบารอกเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยนาฏกรรม, สีสด และแสงที่จัดและเงามืด ซึ่งตรงกันข้ามกับศิลปะในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มักจะแสดงภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะเกิดขึ้น ศิลปะบารอกจะแสดงวินาทีที่เป็นนาฏกรรมมากที่สุดหรือถ้าเป็นได้วินาทีที่เหตุการณ์เกิดขึ้น: มีเกลันเจโล ศิลปินยุคเรอแนซ็องส์สูงสลักเดวิด ยืนวางท่านิ่งก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับโกไลแอธ; แต่เดวิดของจัน โลเรนโซ แบร์นีนีในสมัยบารอกเป็นเดวิดที่กำลังขว้างก้อนหินไปยังโกไลแอธ ศิลปะบารอกเป็นศิลปะที่มีจุดประสงค์ในการกระตุ้นอารมณ์ผู้ดูแทนที่จะสร้างความสงบทางเหตุผลเช่นในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา

ในบรรดาจิตรกรเอกของยุคบารอกก็ได้แก่การาวัจโจ,Getty profile, including variant spellings of the artist's name. แร็มบรันต์,Gombrich, p. 420. เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์,Belkin (1998): 11–18. ดิเอโก เบลัซเกซ, นีกอลา ปูแซ็งHis Lives of the Painters was published in Rome, 1672.  Poussin's other contemporary biographer was André Félibien. และโยฮันเนิส เฟอร์เมร์W. Liedtke (2007) Dutch Paintings in the Metropolitan Museum of Art, p. 867. การาวัจโจมาจากศิลปินเรอแนซ็องส์สูงที่มาใช้ความเป็นจริงในการเขียนตัวแบบและเขียนจากคนจริงและใช้แสงบนตัวแบบบนฉากหลังที่มืด ที่ปูทางไปสู่การเขียนภาพแบบใหม่ จิตรกรรมแบบบารอกมักจะสร้างความเป็นนาฏกรรมของภาพด้วยการใช้แสงที่ตัดกันเช่นในงานของแร็มบรันต์, โยฮันเนิส เฟอร์เมร์ และฌอร์ฌ เดอ ลา ตูร์ ส่วนอันโตน ฟัน ไดก์ ก็เป็นผู้สร้างวิธีการเขียนภาพเหมือนที่มีอิทธิพลโดยเฉพาะในอังกฤษ

ความมั่งคั่งของฮอลแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ทำให้เกิดการเขียนภาพกันเป็นจำนวนมากที่เป็นภาพเขียนในหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพชีวิตประจำวัน, ภูมิทัศน์, ภาพนิ่ง, ภาพเหมือน หรือจิตรกรรมประวัติศาสตร์ | alloilpaintมาตรฐานการเขียนก็สูงขึ้นและจิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์กลายมาเป็นพื้นฐานที่มีอิทธิพลต่อมมาจนกระทั่งถึงยุคสมัยใหม่นิยม
# คยูจังกัก
thumb|คยูจังกักก่อนปี ค.ศ. 1910

คยูจังกัก  เป็นหอสมุดหลวงของ ราชวงศ์โชซ็อน ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1776 ตามพระบัญชาของ พระเจ้าช็องโจแห่งโชซ็อน ซึ่งเวลานั้นตั้งอยู่ในบริเวณ พระราชวังชังด็อกกุง ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อหอสมุดแห่งชาติคยูจังกัก หรือหอจดหมายเหตุคยูจังกัก ได้รับการดูแลโดยสถาบันคยูจังกักเพื่อการศึกษาภาษาเกาหลีที่ มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล ตั้งอยู่ในแขวงชินลิม เขตควันอัก กรุงโซล ทำหน้าที่เป็นคลังเก็บบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางสำหรับการวิจัยและตีพิมพ์วารสารประจำปีชื่อ คยูจังกัก
# อุมาพร บัวพึ่ง
อุมาพร บัวพึ่ง (28 สิงหาคม พ.ศ. 2497 - ) นักร้องแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน ประจำปี  พ.ศ. 2524 และเสาอากาศทองคำพระราชทาน ประจำปี พ.ศ. 2520   และรางวัลพระพิฆเนศทอง ประจำปี พ.ศ. 2560 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้เธอเป็นที่รู้จักจนปัจจุบันนี้คือเพลง "หนึ่งหญิงสองชาย" ของจงรัก จันทร์คณา ที่ร้องแก้กับเพลง" หนึ่งใจสองรัก " โดยชรัมภ์ เทพชัย

อุมาพร บัวพึ่ง เริ่มเป็นที่รู้จักการการประกวดร้องเพลงในรายการโทรทัศน์  "คนดังพาเลซ" ของ ยิ่งยง สะเด็ดยาด (ทวิชย์ โปสินธุ์) ทางไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อ พ.ศ. 2514 อุมาพร บัวพึ่ง สำเนาจาก ไทยโพสต์ แทบลอยด์, พ.ศ. 2549 
มีงานร้องเพลงตามงานคอนเสิร์ตและงานโชว์ตัวต่างๆ และร้องประจำทุกคืนวันเสาร์ที่โรงแรมนิรันดร์แกรนด์ นอกจากนี้เธอยังเป็นครูสอนร้องเพลงอีกด้วย ในปัจจุบัน ยังมีผลงานรับเชิญตามคอนเสิร์ตต่าง ๆ โดยมักจะได้ร่วมงานกับ ชรัมภ์ เทพชัย , ฎากร เทพทอง , พรหมเทพ เทพรัตน์ ในนามของคณะ สุเทพโชว์จูเนียร์ อยู่เสมอ

เทปแผ่นเสียง (เทปคาสเซ็ท)
เหตุการณ์รัก
ขวัญหล้า
หลงเพ้อ - กลัวจูบ
โกรธกันทำไม
อัลบั้มทั้งหมด (จากแผ่นซีดี)

อัลบั้มชุด รักจากดวงใจ รวม 34 เพลง
อัลบั้มชุด เพลงไทยยอดนิยม คนหน้าเดิม - บัวขาว - รักต้องห้าม - ให้ - ความรักไม่รู้จบ - หนึ่งหญิงสองชาย - เศษเนื้อข้างเขียง - จงรัก - ใครหนอ - HELLO (แบ่งเวลาไปหาฉันบ้าง - สามหัวใจ) - หากรู้สักนิด - หัวใจสลาย - ทาสรัก - คีรีบูนบิน
อัลบั้มชุด สานอดีตเพลงทอง ชุด เชียงรายรำลึก - สามหัวใจ และ ถ้าวันนี้มีเขาอยู่
อัลบั้มชุด เพลงประทับใจ 7-8 บาดหัวใจ - คนหน้าเดิม
อัลบั้มชุด อมตะเพลงทอง คนหน้าเดิม - เศษเนื้อข้างเขียง - จงรัก
อัลบั้มชุด แม่ไม้เพลงไทย หนึ่งหญิงสองชาย - ดาว
อัลบั้มชุด อมตะเพลงลูกกรุง เพชรนํ้าเอก 1-7
อัลบั้มชุด สานตำนานสุนทราภรณ์ ชรัม - อุมาพร
อัลบั้มชุด กลางกรุงสราญ ชุดที่ 4 และ 6
# ลีซาน จอมบัลลังก์พลิกแผ่นดิน
ลีซาน จอมบัลลังก์แผ่นดิน  ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม Lee San,Wind of the Palace เป็นละครประวัติศาสตร์ของเกาหลีใต้ปี 2550 นำแสดงโดย อี ซอ-จิน และ ฮัน จี-มิน ออกอากาศทาง เอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2550 ถึง 16 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. ซีรีส์นี้กำกับโดย อี บย็อง ฮุน ผู้สร้างซีรีส์ทางโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัลจาก แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง

อี ซอ-จินและฮัน จี-มินได้รับการยอมรับจากการแสดงของพวกเขาที่งาน MBC Drama Awards

 เรื่องย่อ 
ซีรีส์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของพระเจ้าช็องโจ กษัตริย์ลำดับที่ 22 แห่งราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าช็องโจเป็นที่จดจำในประวัติศาสตร์เกาหลีในฐานะผู้ที่เห็นอกเห็นใจคนทั่วไป แม้ว่าพระองค์จะได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีในฐานะพระราชวงศ์ก็ตาม

ละครเริ่มต้นในช่วงวัยเยาว์ของพระองค์ ซึ่งในช่วงนั้นพระองค์ได้ผูกมิตรกับเด็กสองคนที่ทำงานในพระราชวังซึ่งต่อมาก็ถูกไล่ออก พระเจ้าย็องโจ (พระอัยกาของเจ้าชายอีซาน) กษัตริย์ลำดับที่ 21 แห่งราชวงศ์โชซ็อนได้ทำการขังเจ้าชายรัชทายาทซาโด พระบิดาของเจ้าชายอีซานไว้ในถังข้าวโดยไม่ได้ให้อาหารหรือน้ำ เนื่องจากพระองค์เกรงว่าเจ้าชายรัชทายาทกำลังวางแผนก่อรัฐประหาร เจ้าชายอีซานต้องการช่วยพระบิดา และด้วยความช่วยเหลือจาก ซ็อง ซง-ย็อน และพัก แท-ซู พระสหายของพระองค์ พระองค์สามารถขอร้องให้พระอัยกาให้อภัยเจ้าชายรัชทายาท แต่เจ้าชายรัชทายาทก็สิ้นพระชนม์ไปเสียก่อน

จากนั้นละครจะข้ามไปยังวัยผู้ใหญ่ของเจ้าชายอีซาน เมื่อพระองค์และพระสหาย กลับมาติดต่อกันอีกครั้ง ตลอดมาตำแหน่งรัชทายาทของพระองค์ถูกคุกคามจากการวางแผนของบุคคลในวังทั้งขุนนางและเชื้อพระวงศ์

เจ้าชายอีซานเริ่มตกหลุมรักซ็อง ซง-ย็อน พระสหายในสมัยเด็กของพระองค์ ซึ่งพ่อของเธอเป็นศิลปินในวังและเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก เรื่องราวจะกล่าวถึงการขึ้นสู่อำนาจและการเป็นกษัตริย์ของพระองค์ และการวางแผนชั่วร้ายภายในวังที่พระองค์ต้องคอยป้องกันไม่ให้ถูกกลุ่มโนรนโจมตี

แม้ว่าการแสดงจะแตกต่างไปจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ในหลาย ๆ ประการ แต่การนำเสนอชีวิตในราชสำนักในช่วงราชวงศ์โชซ็อนนั้นดูเหมือนจะอิงตามแหล่งข้อมูลร่วมสมัย

 นักแสดง 
 อี ซอ-จิน - ลีซาน/พระเจ้าช็องโจ
 ฮัน จี-มิน - ซองซงยอน/พระสนมอึยพิน แห่งตระกูลซอง
 ลีจงซู -  ปาร์คเทซู (ตัวละครตัวนี้เป็นตัวละครสมมุติที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก แพ็ก ดง-ซู สมุหราชองครักษ์ในรัชสมัย พระเจ้าช็องโจ)
# จักรพรรดิโจวจิ้ง
สมเด็จพระจักรพรรดิจิงตี้ หรือ โจวจิ้งตี้ (ค.ศ. 573 - 581) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 และพระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์เป่ยโจว (โจวเหนือ) มีพระนามเดิมว่า อูเหวินเอี๋ยน ต่อมาเปลี่ยนเป็น อูเหวินชาน (Yuwen Chan)

ประสูติเมื่อปี ค.ศ. 573 (พ.ศ. 1116) โดยเป็นพระราชโอรสใน จักรพรรดิโจวเสวียนตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคตใน
ปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) องค์ชายอูเหวินชานจึงเสด็จขึ้นครองราชย์แทน มีพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิงตี้ ขณะพระชนม์เพียง 6 พรรษา

จักรพรรดิโจวจิงตี้ ทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ก็ทรงถูกหยางเจียง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และพระบิดาของหยางฮองเฮา ฮองเฮาในจักรพรรดิเสวียนตี้โค่นราชบัลลังก์ พร้อมกับสำเร็จโทษพระองค์ และต่อมาได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์สุย มีพระนามว่าจักรพรรดิสุยเหวินตี้

จิ้ง
หมวดหมู่:พระมหากษัตริย์ที่ขึ้นครองราชย์ขณะทรงพระเยาว์
# หมู่สุสานโคกูรยอ
หมู่สุสานโคกูรยอ  ตั้งอยู่ในประเทศเกาหลีเหนือ โดยสุสานทั้งหมดมี 30 สุสาน ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage) ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) พร้อมกับพื้นที่สุสานส่วนที่อยู่ในประเทศจีน โดยสถานที่นี้เป็นมรดกโลกแห่งแรกของเกาหลีเหนือ

 มรดกโลก 
หมู่สุสานโคกูรยอได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อปี พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้

  (i)  - เป็นตัวแทนที่แสดงถึงผลงานชิ้นเอกทีได้ถูกจัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันแสนฉลาด 
  (ii)  - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
  (iii)  - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
  (iv)  - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
# จักรพรรดิจิง
จักรพรรดิจิงตี้ (Jing Di) สามารถหมายถึง
 จักรพรรดิฮั่นจิงตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (156  - 141 ปีก่อนคริสตกาล)
 จักรพรรดิโจวจิ้งตี้ แห่งราชวงศ์โจวเหนือ (เป่ยโจว) (ค.ศ. 579 - 581)

en:Emperor Jing

จ
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
# จักรพรรดิโจวเสวียน
จักรพรรดิเซวียนแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวเซวียนตี้ (ค.ศ. 559 - 579) จักรพรรดิองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า อวี่เหวินอวิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 559 (พ.ศ. 1102) เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิโจวอู่ตี้ เมื่อพระราชบิดาสวรรคต ในปี ค.ศ. 578 อวี่เหวินอวินจึงขึ้นทรงราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้ เมื่อพระชนม์เพียง 19 พรรษา อูเหวินหยุนทรงเป็นจักรพรรดิที่อ่อนแอที่สุดในราชวงศ์ สวรรคตในปี ค.ศ. 579 (พ.ศ. 1122) ขณะพระชนม์เพียง 20 พรรษาเท่านั้น อวี่เหวินช่านจึงขึ้นครองราชย์ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวจิ้งตี้

เสวียน
# ลิ้มเซียนยี้
ลิ้มเซียนยี้ เป็นตัวละครในนิยายเรื่องฤทธิ์มีดสั้น ซึ่งแต่งโดยโกวเล้ง
ลิ้มเซียนยี้เป็นม่วยม่วยบุญธรรมของลิ้มซีอิม นางงดงามหยาดเยิ้มราวเทพธิดาจำแลงลงมา ไดชื่อว่าหญิงงามสะคราญอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน
แต่เป็นความงามที่เปี่ยมด้วยยาพิษ ล่อคนหลงให้ยอมมอบชีวิตได้เลย
ลิ้มเซียนยี้ได้หลอกล่ออาฮุยตัวเอกของเรื่องให้รักอย่างลุ่มหลงงมงาย ซึ่งทำให้เกิดเป็นที่มาของชื่อเรื่อง "มือกระบี่มากรัก กระบี่ไร้น้ำใจ" นั่นเอง
ลิ้มเซียนยี้หลอกใช้งานอาฮุย แต่กลับมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายอีกหลายคนเพื่อผลประโยชน์ ยกเว้นก็เพียงอาฮุยทีไม่ได้แตะต้องนางเลย 
เนื่องเพราะอาฮุยรักลิ้มเซียนยี้อย่างจริงใจ ความรักไม่ได้ผิดเพียงแต่อาฮุยรักคนผิด แม้แต่ลี้คิมฮวงก็ไม่อาจดึงอาฮุยออกมาจากขื่อคานี้ได้
แต่ต่อมาอาฮุยก็ได้คิดเอง และกลับไปสู่สุดยอดมือกระบี่ดังเดิม ส่วนบั้นปลายลิ้มเซียนยี้นั้นได้รับผลกรรมกลายเป็นนางคณิกาในซ่องที่ทรุดโทรม
ถึงแม้ในท้ายที่สุดลิ้มเซียนจะบังเกิดรักแท้ต่ออาฮุยก็ตาม แต่สายเกินไป
# จักรพรรดิโจวอู่
thumb
จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวอู่ตี้ (ค.ศ. 543 - 578) จักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินยง" (Yuwen Yong) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 543 (พ.ศ. 1086)

ทรงเป็นบุตรชายคนที่ 4 ของ อวี่เหวินไท่ (Yuwen Tai) ขุนพลแห่งราชวงศ์วุยตะวันตก เมื่อพระเชษฐา(พี่ชาย)คือ จักรพรรดิโจวหมิงตี้"อวี่เหวินอวี้" สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) อวี้เหวินยง พระราชอนุชาจึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวอู่ตี้ (ค.ศ. 560 - 578) ขณะพระชนมายุเพียง 17 พรรษา

ในปี ค.ศ. 572 (พ.ศ. 1115) ทรงล่อ ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คือ อวี่เหวินฮู่ มาสังหาร และทรงจัดระเบียบทหารใหม่ ทำให้ทหารมีระเบียบวินัยและเข้มแข็งมากขึ้น ในปี ค.ศ. 577 ทรงนำกองทัพบุกขยี้และยึด ราชวงศ์เป่ยฉี 

ในปี ค.ศ. 578 สวรรคตระหว่างรบ ขณะพระชนม์ได้ 35 พรรษาทำให้ อวี่เหวินอวิน(บุตรชาย) ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวเซวียนตี้

เรื่องราวของจักรพรรดิโจวอู่ตี้หรืออวี่เหวินยงนั้นยังถูกนำมาสร้างเป็นละครอีกด้วยอาทิ เช่น ศึกรักสะท้านแผ่นดิน (Lan Ling Wang 2013), ศึกรักลิขิตสวรรค์ (Princess of Lanling 2016), ตำนานสกุลตู๋กู (The Legend of Dugu 2018) และ ตู๋กูฮองเฮา (Queen Dugu 2018)

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา: อวี่เหวินไท่
 พระราชมารดา:เหวินเซวียนฮองเฮา/ชื่อหนูไทเฮา
พระเชษฐาและพระอนุชา
 อวี่เหวินอวี้
 อวี่เหวินเจิ่น
 อวี่เหวินเจวี๋ย
พระเชษฐภิคินี
 องค์หญิงเซียงหยาง
 พระมเหสีและพระสนม
 อาสือน่าฮองเฮา
 พระราชโอรส
 อวี่เหวินอวิน

อู่
หมวดหมู่:การเบียดเบียนพุทธศาสนิกชน
# อาจื่อ
อาจื่อ  เป็นตัวละครในนิยายเรื่องแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ซึ่งแต่งโดยกิมย้ง

อาจื่องามดั่งอสรพิษร้าย มีอายุประมาณสิบหกปี เป็นเด็กกำพร้า ต้องแยกกับบิดามารดาและพี่สาวตั้งแต่แบเบาะ ยังจำความไม่ได้ เนื่องจากบิดาและมารดาไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ทำให้อาจื่อเป็นเด็กที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน หนำซ้ำยังไปเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าหมู่ดาวติงชุนชิว 

อาจื่อเป็นบุตรสาวของต้วนเจิ้นฉุน มีพี่สาวอีกคนชื่ออาจู

อาจื่อติดตามเฉียวฟงตลอดหลังจากที่อาจูพี่สาวเสียชีวิต ซึ่งได้ฝากฝังให้เฉียวฟงช่วยดูแล เพราะเกรงอาจื่อจะหลงเดินทางผิด ในขณะเดียวกันอาจูก็ฝากฝังให้อาจื่อคอยดูแลปรนนิบัติเฉียวฟงด้วยเช่นกัน แต่ทว่าอาจื่อมีนิสัยกร้าวร้าว โหดเหี้ยมอำมหิต ทำให้เป็นภาระกับเฉียวฟงอยู่เสมอ แต่สุดท้ายอาจือก็รักเฉียวฟง
# จักรพรรดิโจวหมิง
จักรพรรดิหมิงแห่งราชวงศ์โจว หรือ โจวหมิงตี้ (ค.ศ. 534 - 560) จักรพรรดิองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์เป่ยโจว ทรงพระนามเดิมว่า "อวี่เหวินอวี้" (Yuwen Yu) ประสูติเมื่อ ค.ศ. 534 (พ.ศ. 1077) เป็นบุตรชายคนโตของ อวี่เหวินไท่ เมื่อพระราชอนุชาคือ จักรพรรดิเสี้ยวหมินตี้ ทรงถูกถอดและปลงพระชนม์โดยผู้สำเร็จราชการ พระองค์จึงถูกยกให้ขึ้นครองราชย์ ทรงพระนามว่า จักรพรรดิโจวหมิงตี้ ในปี ค.ศ. 557(พ.ศ. 1100) ขณะพระชนม์ได้ 23 พรรษา

ทรงครองราชย์ได้เพียง 3 ปี ก็ทรงถูกวางยาพิษโดยผู้สำเร็จราชการ ก่อนสวรรคตทรงยกราชสมบัติให้พระราชอนุชา สวรรคตในปี ค.ศ. 560 (พ.ศ. 1103) ขณะพระชนม์ได้ 26 พรรษา

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา: อวี่เหวินไท่
 พระราชมารดา:นางเหยา
พระเชษฐาและพระอนุชา
 อวี่เหวินยง
 อวี่เหวินเจิ่น
 อวี่เหวินเจวี๋ย
พระเชษฐภิคินี
 องค์หญิงเซียงหยาง
 พระมเหสีและพระสนม
 หมิงจี้ฮองเฮา สกุลตู๋กู
 พระสนมสกุลสวี
 พระราชโอรส
 อวี่เหวินเฉิน 

หมิง
# ฟรันส์ ฮัลส์
ฟรันส์ ฮัลส์ (ประมาณ ค.ศ. 1582 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1666) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในสมัยยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ฮัลส์มีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนและการใช้ฝีแปรงที่อิสระและเป็นผู้นำวิธีการเขียนที่มีชีวิตชีวามาสู่ศิลปะดัตช์ และเป็นผู้มีบทบาทในการวิวัฒนาการการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มคนในคริสต์ศตวรรษที่ 17

 ชีวิต 
ฟรันส์ ฮัลส์ เกิดเมื่อราว ค.ศ. 1582 หรือ ค.ศ. 1583Frans Hals at the Netherlands Institute for Art History  ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเบลเยียม) ครอบครัวของฮัลส์ก็เช่นเดียวกับครอบครัวอื่นที่หลบหนีออกจากแอนต์เวิร์ประหว่างการเสียเมืองแอนต์เวิร์ป (Fall of Antwerp, 1584–1585) จากเนเธอร์แลนด์ของสเปนไปฮาร์เลมที่ฮัลส์อาศัยอยู่จนตลอดชีวิต ฮัลส์ได้รับการศึกษาทางศิลปะจากจิตรกรชาวเฟลมิชที่หลบหนีมาอีกคนหนึ่งกาเริล ฟัน มันเดอร์ (Karel van Mander)Slive, Seymour, Frans Hals, and P. Biesboer (1989). Frans Hals. Munich: Prestel. p. 379. . . ที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิจริตนิยม แต่ไม่เห็นได้ชัดในภาพเขียน  

เมื่ออายุได้ 27 ปีฮัลส์ก็ได้เป็นสมาชิกของสมาคมช่างนักบุญลูกา และเริ่มทำงานเป็นช่างซ่อมศิลปะสำหรับเทศบาลเมือง ฮัลส์ซ่อมภาพในงานสะสมขนาดใหญ่ที่กาเริล ฟัน มันเดอร์ บรรยายในหนังสือ "หนังสือจิตรกรรม"  ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1604 งานที่เด่นคืองานของเคร์ตเคิน โตต ซินต์ ยันส์ (Geertgen tot Sint Jans), ยัน ฟัน สโคเริล (Jan van Scorel) และยัน โมสตาร์ต (Jan Mostaert) ที่แขวนอยู่ที่วัดเซนต์จอห์นในฮาร์เลม งานซ่อมภาพเขียนเป็นงานที่เมืองฮาร์เลมเป็นผู้จ่ายค่าจ้าง เพราะงานเขียนทางศาสนาทั้งหมดถูกยึดหลังจากเกิดการทำลายรูปเคารพ แต่งานเขียนทั้งหมดมิได้เป็นของเมืองฮาร์เลมอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1625 หลังจากที่ผู้อาวุโสของเมืองตัดสินความเหมาะสมของภาพที่จะเป็นเจ้าของ งานที่เหลือถูกตัดสินว่าเป็นโรมันคาทอลิกเกินไปและถูกขายให้แก่กอร์เนลิส กลาสส์ ฟัน วีริงเงิน (Cornelis Claesz van Wieringen) สมาชิกสมาคมช่างเขียนด้วยกัน โดยมีข้อแม้ว่าต้องนำออกจากเมือง เมื่อไม่มีงานเขียนมากนักที่จะต้องซ่อม ฮัลส์จึงต้องเริ่มอาชีพใหม่เป็นช่างเขียนภาพเหมือน

 สมุดภาพ
# จักรพรรดิเสวียน
จักรพรรดิเสวียนตี้ (Xuan Di) สามารถหมายถึง
 จักรพรรดิฮั่นเสวียนตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (74 - 49 ปีก่อนคริสตกาล)
 จักรพรรดิโจวเสวียนตี้‎‎ แห่งราชวงศ์เป่ยโจว (ค.ศ. 578 - 579)
 จักรพรรดิเสวียนตี้ แห่งราชวงศ์เหลียงตะวันตก (ค.ศ. 555 - 562)
 จักรพรรดิเสวียนตี้ แห่งราชวงศ์เฉิน (ค.ศ. 569 - 582)

ส
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
# จักรพรรดิหมิง
จักรพรรดิหมิงตี้ (Ming Di) สามารถหมายถึง
 จักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น (ค.ศ. 58 - 75)
 จักรพรรดิจิ้นหมิงตี้ แห่งราชวงศ์จิ้น (ค.ศ. 323 - 326)
 จักรพรรดิหมิงตี้ แห่งราชวงศ์หลิวซ่ง (ค.ศ. 465 - 472)
 จักรพรรดิหมิงตี้ แห่งราชวงศ์ฉีใต้ (ค.ศ. 494 - 498)
 จักรพรรดิโจวหมิงตี้‎‎ แห่งราชวงศ์เป่ยโจว (ค.ศ. 557 - 560)
 จักรพรรดิหมิงตี้ แห่งราชวงศ์เหลียงตะวันตก (ค.ศ. 562 - 585)

ห
หมวดหมู่:จักรพรรดิจีน
# โรแบร์ แลงกาต์
โรแบร์ แลงกาต์ (รอแบร์ แล็งกา) หรือ ร. แลงกาต์ (พ.ศ. 2435 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักนิติศาสตร์และอาจารย์สอนกฎหมายชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับกฎหมายในภาคพื้นเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อวงการกฎหมายไทยในอดีตอย่างยิ่ง

ชีวิตช่วงต้น

โรแบร์เกิดใน พ.ศ. 2435 ณ เมืองชาร์เลอวีล-เมซีแยร์ แคว้นอาร์แดน ประเทศฝรั่งเศส ชีวิตส่วนตัวของเขาไม่เป็นที่แพร่หลายนัก

ด้านการศึกษา ใน พ.ศ. 2462 เขาได้ศึกษาภาษาไทย ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต จนได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันภาษาตะวันออกแห่งกรุงปารีส ต่อมาได้ศึกษากฎหมายเอกชนจนได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตในปารีสเมื่อ พ.ศ. 2474 มีผลงานเป็นวิทยานิพนธ์เรื่อง "เลสกลาวาชปรีเวดองเลอวีเยอดรัวซียามัว" ("ระบบทาสเอกชนในกฎหมายเก่าของสยาม")

การงาน

ด้านการทำงาน ระหว่าง พ.ศ. 2461 ถึง พ.ศ. 2462 โรแบร์เป็นล่ามให้กองทัพไทยในฝรั่งเศส

ครั้น พ.ศ. 2467 ถึง พ.ศ. 2483 โรแบร์ย้ายมาประกอบอาชีพในกรุงเทพมหานคร โดยเป็นที่ปรึกษากฎหมาย และอาจารย์วิชานิติศาสตร์ ณ มหาวิทยาลัยหลายแห่งในเอเชีย รวมถึงอาจารย์วิชานิติศาสตร์ระดับปริญญาตรีและปริญญาโทของคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยสอนเป็นภาษาฝรั่งเศส และมีล่ามถ่ายทอดเป็นภาษาไทยอีกที

ช่วงนั้น เขายังได้เป็นที่ปรึกษากระทรวงยุติธรรม และได้ร่วมในการอภิปรายและศึกษาเกี่ยวกับระบบกฎหมายอินเดียที่กำลังเจริญเติบโต

เขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยกระทั่ง พ.ศ. 2498 จึงออกจากงาน ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศกัมพูชากลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของเขา

ชีวิตส่วนตัว

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงรายงานไว้ใน สาส์นสมเด็จ ว่า ใน พ.ศ. 2480 ระหว่างที่โรแบร์ทำงานในประเทศสยาม พระองค์เสด็จไปเยี่ยมเขาที่บ้าน และทรงพบว่า เขาสะสมพัดยศของพระภิกษุไว้มากมาย ในจำนวนนี้มีพัดโบราณและพัดประจำตำแหน่งซึ่งไม่ควรจะได้ไว้ เมื่อตรัสถามที่มา เขาก็บ่ายเบี่ยงเลี่ยงตอบกรมศิลปากร (ผู้รวบรวม). (2499). สาสน์สมเด็จ ลายพระหัตถ์สมเด็จเจ้าฟ้า กรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ และสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ (ภาค 22). พระนคร: โรงพิมพ์ฉัตรา. (พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานฌาปนกิจศพหม่อมหลวงหญิงประดับ อิศรเสนา ณ เมรุวัดมกุฏกษัตริยาราม วันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499). หน้า 45–46.

การตาย

โรแบร์กลับประเทศฝรั่งเศสไปสอนที่ศูนย์อินเดียศึกษา มหาวิทยาลัยปารีส จนเสียชีวิตในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 หนึ่งปีก่อนที่ผลงานของเขาจะได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและนำชื่อของเขาเข้าสู่โลกระดับสากล
# เครื่องยนต์นิสสัน RB
เครื่องยนต์นิสสัน RB เป็นเครื่องยนต์ 2.0-3.0 ลิตร จากนิสสัน โดยแบ่งเป็น

RB20 - 2.0 L (1998 ซีซี, bore: 78.0 มม, stroke: 69.7 มม)
RB24 - 2.4 L (2428 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 69.7 มม)
RB25 - 2.5 L (2498 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 71.7 มม)
RB26 - 2.6 L (2568 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 73.7 มม)
RB30 - 3.0 L (2982 ซีซี, bore: 86.0 มม, stroke: 85.0 มม)

 RB26DET 
RB26DET เป็นเครื่องยนต์ของรถยนต์นิสสัน สกายไลน์ ในรหัส GT-R ตั้งแต่ 
 นิสสัน สกายไลน์ GT-R R32 1989 - 1992
 นิสสัน สกายไลน์ GT-R R33 1993 - 1997
 นิสสัน สกายไลน์ GT-R R34 1998 - 2002
นอกจากนี้ยังมีรถยนต์นิสสันรุ่น Stagea 260RS และรถยนต์ทอมมี ไคระ (Tommy Kaira) รุ่น ZZ II ที่ผลิตหรือประกอบโดยใช้เครื่องยนต์รุ่นดังกล่าว
# นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ
นวรัตน์ เตชะรัตนประเสริฐ หรือ เกรซ เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2539 เป็นนักแสดงชาวไทย เป็นลูกของสมศักดิ์  เตชะรัตนประเสริฐ และเป็นลูกคนเดียวของนางเตือนใจ เตชะรัตนประเสริฐ มีพี่ชายและพี่สาวต่างมารดา 4 คน คือ อัครพล ชมศจี อวิกา และจาตุศม เตชะรัตนประเสริฐ สำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนร่วมฤดี อินเตอร์เนชั่นแนล สคูล (RIS) และคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้าสู่วงการภาพยนตร์กับผลงานแสดงนำในภาพยนตร์กำกับโดย พจน์ อานนท์ เรื่อง เอ๋อเหรอ เมื่อปี 2548 ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ได้รับรางวัลดารานำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม จากรางวัลสุพรรณหงส์   ครั้งที่ 15 ประจำปี 2548ฐานข้อมูลภาพยนตร์ไทย จากนั้นมีบทพากษ์เสียงในภาพยนตร์ แอนิเมชันไทยเรื่องดังอย่าง ก้านกล้วย (2549)

นวรัตน์เป็นบุคคลข้ามเพศจากหญิงเป็นชายคนแรกที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอนุญาตให้แต่งกายชุดครุยบัณฑิตสำหรับบุรุษในพิธีพระราชทานปริญญาบัตร

 ผลงานละคร 
 Bangkok รัก Stories ตอน ไม่เดียงสา @สีลม (2561)

 ผลงานภาพยนตร์ 
 มนต์เพลงลูกทุ่ง เอฟ.เอ็ม. (2545)
 เอ๋อเหรอ (2548)
 ข้าวเหนียวหมูปิ้ง (2549)
 ไฉไล (2549)
 ก้านกล้วย (พากย์-2549)
 สลัดตาเดียวกับเด็ก 200 ตา (2551)
 นาค (พากย์-2551)
 ส้มตำ (2551)
 5 หัวใจฮีโร่ (2552)
# ภาษาฮีบรูมิซนะห์
ภาษาฮีบรูมิซนะห์ (Mishnaic Hebrew language) หรือภาษาฮีบรูแรบไบรุ่นแรก (Early Rabbinic Hebrew language) เป็นลูกหลานโดยตรงของภาษาฮีบรูไบเบิลภาษาหนึ่ง ที่รักษาไว้โดยชาวกรุงในบาบิโลน และได้รับการบันทึกโดยชาวยิวที่เขียนมิซนะห์ สำเนียงนี้ไม่ได้ถูกใช้โดยชาวซามาริทันที่รักษาสำเนียงของตนในรูปภาษาฮีบรูซามาริทัน

 สัทวิทยา 

ระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูมิซนะห์ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูไบเบิล อย่างไรก็ตาม เสียงท้ายพยางค์ /m/ มักจะถูกแทนที่ด้วย /n/ ในมิซนะห์ ในหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกัน เสียงท้ายพยางค์ที่เป็นเสียงนาสิกถูกตัดออก โดยสระก่อนหน้านั้นถูกทำให้เป็นสระนาสิกแทน ต่อมาหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยอิทธิพลของภาษาอราเมอิก นอกจากนั้น ในภาษาฮีบรูมิซนะห์ไม่มีการแยกความแตกต่างของเสียงอะลิฟ (א) และอะยิน (ע)

 ระบบกริยา 

ระบบคำกริยาของภาษาฮีบรูมิซนะห์คล้ายกับภาษาฮีบรูไบเบิล แต่มีความเปลี่ยนแปลงซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆของภาษาฮีบรูด้วย รวมทั้งภาษาฮีบรูในม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซีและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ 
 รูปอดีต ใช้รูปแบบเดียวกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "משה קיבל תורה מסיניי"
อดีตกำลังกระทำ แสดงโดยใช้ Verb to be + รูปปัจจุบันซึ่งต่างไปจากภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר"
 ปัจจุบัน ใช้รูปแบบเดียวกับภาษาฮีบรูสมัยใหม่ เช่น การใช้อนุภาค (בינוני) ตัวอย่างเช่น "על שלושה דברים העולם עומד"
 อนาคต แสดงโดยใช้รูปอนาคต หรือ עתיד + คำชี้เฉพาะ ตัวอย่างเช่น "ולפני מי אתה עתיד ליתן דין וחשבון"
 คำสั่ง แสดงในรูปแบบเดียวกับอนาคตในภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר, אל תהיו כעבדים המשמשין את הרב"
ภาษาฮีบรูในยุคกลางมีลักษณะหลายอย่างที่ต่างจากภาษาฮีบรูในยุคโบราณ ได้แก่ ไวยากรณ์ ประโยค และรากศัพท์ใหม่ๆ ที่มีพื้นฐานมาจากรากศัพท์เก่า ในยุคทองของวรรณกรรมยิวในสเปน งานที่สำคัญทำโดยนักไวยากรณ์ในการอธิบายคำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนักไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูคลาสสิก นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรูที่สำคัญได้แก่ Judah ben David Hayyuj และ Jonah ibn Janah

ความต้องการที่จะแสดงความรู้ทางวิทยาศาสตร์และปรัชญาจากภาษากรีกคลาสสิกและภาษาอาหรับยุคกลาง ทำให้ภาษาฮีบรูยุคกลางมีการยืมคำและรูปแบบไวยากรณ์จากภาษาอื่น หรือคำที่มีค่าใกล้เคียง จากรากศัพท์ภาษาฮีบรูที่มีอยู่ ทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะของปรัชญาฮีบรูซึ่งเป็นการแปลจากภาษาอาหรับ
แหล่งข้อมูลอื่น

History of the Ancient and Modern Hebrew Language , David Steinberg
Short History of the Hebrew Language , Chaim Rabin

ฮีบรูมิซนะห์
ฮีบรูมิซนะห์