wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สุราขาว
สุราขาว หรือ เหล้าขาว คือ สุรากลั่นที่ปราศจากเครื่องย้อมหรือสิ่งผสมปรุงแต่ง มีแรงแอลกอฮอล์ต่ำกว่า 80 ดีกรีเป็นสุราที่ได้จากการควบคุมการหมักและกลั่นอย่างพิถีพิถัน
มีการตรวจสอบวิเคราะห์คุณภาพทุกขั้นตอนในกระบวนการผลิตโดยห้องปฏิบัติการ วิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยและได้รับการอนุญาตจากกรมโรงงานอุตสาหกรรมน้ำที่นำมาใช้ปรุงแต่ง ปรับดีกรีสุราเป็นน้ำที่สะอาดปราศจากแร่ธาตุ จึงทำให้ได้น้ำสุราที่ใสรสชาติชวนดื่ม

ประวัติ
“หยิงหยาเชิ่งหล่าน” ของจีน (1405–1433) ระบุว่า เซียนหลัว (暹羅, Xiānluó) มีสุราขาวสองแบบ ทั้งสองแบบเป็นสุรากลั่น ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ ทูตชาวฝรั่งเศสผู้เดินทางมายังสยามในสมัยอยุธยาตอนกลาง เขียนเกี่ยวกับสุราสยามไว้ดังนี้:

สุราขาวปัจจุบันส่วนใหญ่กลั่นมาจากกากน้ำตาลแทนข้าวเพื่อลดต้นทุนการผลิต

ดูเพิ่ม

 ไวน์ไทย
 แม่โขง
 แสงโสม
 อาวาโมริ
 สาโท

 หมายเหตุ
# ซาวาจิกะ เอริ
ซาวาจิกะ เอริ  เป็นหนึ่งในตัวละครจาก หนังสือ/ภาพยนตร์การ์ตูน เรื่องสกูลรัมเบิ้ล สูตรรักฉบับนักเรียน

 ประวัติตามท้องเรื่อง 
เอริ เป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของ ซึคาโมโต้ เท็นมะ พ่อของเอริเป็นเศรษฐีชาวอังกฤษ ส่วนแม่ของเธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น เอริจึงไม่ถนัดการใช้ตัวอักษรคันจิ ฐานะทางบ้านของเธอดีมาก และถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ (ชาวยุโรปในญี่ปุ่นมักจะถูกมองว่ามีฐานะดีและมีชีวิตที่หรูหรา) แม้ว่าเอริจะรักพ่อมากแต่พ่อของเธอก็มักจะยุ่งเรื่องงานอยู่เสมอ จนไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ และเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่ทำให้ เอริได้เริ่มพัฒนาความรู้สึกของเธอที่มีต่อ ฮาริมะ เคนจิ แม้ว่าเธอจะชอบฮาริมะ แต่เธอก็มักจะไม่ยอมรับกับเพื่อนๆหรือแม้แต่กับตัวเธอเอง เธอพยายามอย่างมากที่จะเกลียดฮาริมะ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อฮาริมะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และพยายามหาทางเข้าหาเขาอยู่ตลอดจนต้องมีปัญหากับเพื่อนสนิทของตัวเองมาแล้วอย่างเท็นมะและมิโคโตะนอกจากนี้เธอก็ยังไม่ค่อยถูกชะตากับยาคุโมะเท่าไรนักเพราะเธอมองยาคุโมะในฐานะคู่แข่งอีกคน เอรินั้นแม้จะเป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีสตางค์แต่เธอก็ไม่ค่อยมีความสุขมากนักซึ่งเธอไม่เคยแสดงส่วนนี้ออกมาให้ใครเห็นและมักจะชอบยิ้มกลบเกลื่อนความในใจแทนแต่กับฮาริมะเธอกลับหลุดได้เกือบตลอดเวลาแม้ภายนอกจะดูเหมือนทะเลาะกันก็ตามทำให้เธอพบว่าเมื่ออยู่กับเขาแล้วนั้นเธอกลับเป็นตัวของตัวเธอเองมากกว่าเวลาอื่นๆซึ่งจากตรงนี้ทำให้เธอแอบชอบฮาริมะ(แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี)ถึงแม้จะถูกแซวจากเพื่อนๆก็ตาม

ฮาริมะมักเรียกเอริด้วยชื่อเล่นว่า "คุณหนู" ขณะที่เอริเรียกฮาริมะว่า "หนวด"
# ชุดตัวอักษรแมนจู
ชุดตัวอักษรแมนจู (แมนจู: ; ; พินอิน: mǎn wén หม่าน เหวิน,) เริ่มปรากฏเมื่อ พ.ศ. 2142 ประดิษฐ์โดยผู้นำชาวแมนจู นูร์ฮาจี ผู้สถาปนารัฐแมนจู พัฒนามาจากอักษรมองโกเลียโบราณ มีการปรับปรุงเล็กน้อยเมื่อ พ.ศ. 2175 เมื่อชาวแมนจูสถาปนาราชวงศ์ชิงเมื่อ พ.ศ. 2187 ช่วง 200 ปีแรก ภาษาแมนจูเป็นภาษาราชการหลักและใช้เป็นภาษากลาง เมื่อราว พ.ศ. 2393 ชาวแมนจูจำนวนมากหันมาใช้ภาษาจีนและเขียนภาษาแมนจูด้วยอักษรจีนจนกระทั่งสิ้นสุดราชวงศ์ชิง 

อักษรในชุดนี้เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา อักษรแต่ละตัวมีรูปต้นคำ กลางคำและท้ายคำ สระมีรูปแยกต่างหาก อักษรบางตัวมีรูปร่างต่างไปขึ้นกับว่าสระมาก่อนหรือตามหลังอักษรนั้น

 ใช้เขียน 
 ภาษาแมนจูซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษาตุงกูซิก มีชาวแมนจูราว 9 ล้านคนอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ส่วนใหญ่คนกลุ่มนี้จะพูดภาษาจีนกลาง ในมณฑลซินเจียงมีชาวซิโบราว 27,000 คน พูดภาษาใกล้เคียงกับภาษาแมนจู ชาวซิโบเข้ามาอยู่ในซินเกียงตั้งแต่ พ.ศ. 2307
# ยางลบ
ยางลบ (อเมริกัน: eraser บริติช:rubber) คือเครื่องเขียนชนิดหนึ่ง ใช้สำหรับลบรอยดินสอหรือปากกาที่เขียนบนวัสดุอย่างหนึ่งเช่นกระดาษ โดยใช้ยางลบถูไปมาจนรอยเขียนหายไป และดินสอส่วนมากมักจะมียางลบติดมาด้วยเพื่อใช้ควบคู่กัน ยางลบนั้นทำมาจากยางเป็นหลัก แต่สำหรับยางลบที่ใช้งานเฉพาะทางก็อาจผลิตด้วยไวนิล พลาสติก หรือยางธรรมชาติอื่น ๆ ก็ได้ ส่วนมากจะพบเป็นสีขาว แต่ก็สามารถผลิตให้เป็นสีอื่น ๆ ได้เพื่อความสวยงาม 

 ประวัติ 
thumb|ยางลบที่ปลายดินสอ
ผู้คนในสมัยก่อนที่จะมียางลบ พวกเขาใช้ขนมปังสีขาวที่ไม่มีขอบเพื่อลบรอยดินสอแกรไฟต์และถ่านหิน ซึ่งวิธีนี้บางครั้งยังมีการใช้อยู่โดยศิลปินสมัยใหม่

ในปี ค.ศ. 1770 วิศวกรชาวอังกฤษชื่อ เอดเวิร์ด แนร์น (Edward Nairne) ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้คิดค้นยางลบที่ทำจากยางเป็นคนแรก เหตุที่แนร์นค้นพบยางลบคือเขาไปหยิบก้อนยางแทนที่จะเป็นขนมปังมาถูรอยดินสอโดยไม่ได้ตั้งใจ และค้นพบคุณสมบัติในการลบของยาง จากนั้นจึงเริ่มผลิตยางลบออกขาย และมีการรายงานว่ายางลบของเขามีราคา 3 ชิลลิงต่อครึ่งลูกบาศก์นิ้ว ซึ่งแพงมากในสมัยนั้น

อย่างไรก็ตาม ยางลบก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสะดวกสบายไปมากกว่าขนมปัง เนื่องจากยางลบในขณะนั้นสามารถเน่าเสียและย่อยสลายได้เหมือนขนมปัง ต่อมาในปี ค.ศ. 1839 ชาลส์ กู๊ดเยียร์ (Charles Goodyear) ค้นพบกระบวนการวัลคาไนเซชัน (vulcanization) ซึ่งเป็นวิธีการรักษายางและทำให้เป็นวัสดุที่คงทนถาวร ยางลบที่ทำจากยางวัลคาไนซ์จึงเป็นที่นิยมจนถึงปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1858 ไฮเมน ลิปแมน (Hymen Lipman) จากฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา จดสิทธิบัตรในการติดยางลบเข้ากับปลายดินสออีกข้างหนึ่งเป็นครั้งแรก แต่ในภายหลังถูกยกเลิกเนื่องจากเป็นเพียงการนำอุปกรณ์สองชนิดประกอบเข้าด้วยกัน มากกว่าที่จะเป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่http://supreme.justia.com/us/92/347/case.html Reckendorfer v. Faber 92 U.S. 347 (1875)
# น้ำมะนาว
น้ำมะนาว  คือน้ำผลไม้ที่คั้นมาจากมะนาว เป็นน้ำผลไม้ที่คนนิยมไม่แพ้น้ำส้ม ปกติน้ำที่คั้นจากมะนาวนั้นผู้คนจะไม่นิยมนำมาบริโภคทันทีเพราะมีรสชาติที่เปรี้ยวจัด ซึ่งต้องผ่านการปรุงรสก่อนถึงจะนำไปบริโภคได้ มีลักษณะคล้ายน้ำเลมอน (lemonade) ที่คั้นจากผลเลมอน
# น้ำส้ม
น้ำส้ม คือน้ำผลไม้ที่คั้นมาจากผลส้มตามชื่อ เป็นน้ำผลไม้ที่มีคนนิยมดื่มมาก เพราะเตรียมง่าย และให้คุณค่าทางอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีวิตามินซีสูง

 การเตรียมน้ำส้ม 
 น้ำส้มคั้น  ปกติแล้วน้ำส้มคั้นจะใช้ส้มเขียวหวานผลใหญ่ เพราะจะทำให้น้ำส้มมีรสชาติหวาน สามารถคั้นเอาน้ำรับประทานได้ทันที หรืออาจเติมเกลือเล็กน้อยเพื่อเพิ่มรสชาติ เมื่อเตรียมเสร็จแล้วเทใส่แก้วพร้อมเสิร์ฟ (ปกติแล้วแก้วที่ใส่จะเป็นแก้วเปล่าไม่ใส่น้ำแข็งเพราะน้ำส้มจะมีรสหวานอ่อน ๆ ถ้าเติมน้ำแข็งลงไปอีกจะทำให้น้ำส้มจืดเสียรสชาติ) 

 น้ำส้มปั่น  ส้มที่ใช้ในการทำน้ำส้มปั่นจะใช้ส้มเขียวหวานผลเล็ก (หรือที่ภาษาตลาดเรียกว่าส้มคั้นน้ำ) โดยจะให้น้ำส้มมีรสเปรี้ยว น้ำส้มปั่นสามารถทำได้โดยคั้นน้ำส้มจนได้ปริมาณตามต้องการ จากนั้นเทใส่เครื่องปั่นที่ใส่น้ำแข็งไว้ จากนั้นเติมน้ำเชื่อมกับเกลือ แล้วปั่นประมาณ 30 วินาทีจะได้น้ำส้มปั่นตามต้องการ
# อักษรมองโกเลีย
อักษรมองโกเลีย  เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษามองโกเลีย

เมื่อพ.ศ. 1751 เจงกิสข่านรบชนะไนมันและนำอักษรอุยกูร์ ตาตาร์-ตอนกา ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็นอักษรอุยกูร์ มาเขียนภาษามองโกเลีย อักษรอุยกูร์เหล่านี้มาจากอักษรซอกเดีย ที่มาจากอักษรอราเมอิกอีกต่อหนึ่ง 

ระหว่างพ.ศ. 1800 – 2000 ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรจีน อักษรอาหรับและอักษรพักปา ในช่วงที่ได้รับอิทธิพลจากสหภาพโซเวียต ภาษามองโกเลียเขียนด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2474 และใช้อักษรซีริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2480 ใน พ.ศ. 2484 รัฐบาลออกกฎหมายล้มเลิกอักษรมองโกเลีย แต่ได้มีการฟื้นฟูอักษรดังกล่าวอีกเมื่อ พ.ศ. 2537 ปัจจุบันมีการสอนการใช้อักษรนี้ในโรงเรียน ประชาชนราวครึ่งหนึ่งในมองโกเลียรู้อักษรนี้นิดหน่อยหรือไม่รู้เลย ส่วนใหญ่จะอ่านได้เฉพาะอักษรซีริลลิก อักษรมองโกเลียนี้ยังใช้อยู่ในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ในประเทศจีน 

อักษรนี้แยกสระและพยัญชนะออกจากกัน เขียนในแนวตั้งจากบนลงล่าง บรรทัดจากซ้ายไปขวา ซึ่งต่างจากอักษรที่เขียนในแนวตั้งอื่นๆที่มักจะเขียนจากขวาไปซ้าย อักษรมีรูปร่างต่างกันขึ้นกับตำแหน่งภายในคำ

 ยูนิโคด 
อักษรมองโกเลียได้รับการบรรจุลงในยูนิโคดใน ช่วงรหัส U+1800–U+18AF
# น้ำแร่
น้ำแร่  คือน้ำชนิดหนึ่งที่มีแร่ธาตุผสมในอัตราสูงกว่าน้ำปกติ ได้จากแหล่งน้ำธรรมชาติ เป็นน้ำที่ผู้คนนำมาใช้ดื่มและอาบ โดยที่ผู้คนเชื่อว่าการดื่มน้ำแร่นั้นจะช่วยบำรุงสุขภาพ ซึ่งปัจจุบันได้มีผู้ผลิตน้ำดื่มหลายรายที่นำน้ำแร่ธรรมชาติมาบรรจุขวดเป็นสินค้าขาย และการอาบน้ำแร่นั้นเชื่อว่าเป็นการช่วยในการบำรุงผิวพรรณ นอกจากนี้ ยังมีผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ที่มีน้ำแร่เป็นส่วนประกอบ เช่น สเปรย์น้ำแร่ใช้ฉีดที่ผิวหน้า ซึ่งว่ากันว่ามีสรรพคุณในการทำให้หน้าสดชื่นและผ่อนคลายความตึงเครียด

น้ำแร่ที่สำคัญของโลกมีเช่น น้ำแร่ซัมซัม

 องค์ประกอบ 
น้ำที่มีไอออนของ แคลเซียม และ แมกนีเซียม ละลายอยู่มาก จะถูกเรียกว่า น้ำแข็ง; น้ำที่มีไอออนของแคลเซียมและแมกนีเซียมละลายอยู่ในปริมาณน้อยจะเรียกว่า น้ำอ่อน

องค์การอาหารและยา (FDA) ของสหรัฐอเมริกาจัดประเภทน้ำแร่เป็นน้ำที่มี ของแข็งที่ละลายทั้งหมด (TDS) อย่างน้อย 250 parts per million (ppm) ซึ่งมาจากแหล่งน้ำใต้ดินที่ได้รับการปกป้องทางธรณีวิทยาและทางกายภาพ ไม่สามารถเติมแร่ธาตุเพิ่มเติมลงในน้ำนี้ได้

ใน สหภาพยุโรป น้ำบรรจุขวดสามารถเรียกว่าน้ำแร่ได้เมื่อมันถูกบรรจุที่แหล่งน้ำและได้รับการบำบัดน้อยหรือไม่มีการบำบัดเลยEU Directive 2009/54/EC อนุญาตให้มีการกำจัด เหล็ก, แมงกานีส, กำมะถัน และ สารหนู ผ่านกระบวนการ decantation, filtration หรือการบำบัดด้วยอากาศที่อุดมด้วย โอโซน ตราบเท่าที่การบำบัดนี้ไม่เปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของน้ำในด้านสารที่สำคัญที่ให้คุณสมบัติของน้ำดังกล่าว การเติมสิ่งใด ๆ นอกเหนือจาก คาร์บอนไดออกไซด์ ซึ่งอาจถูกเติม, ลบหรือรี-แนะนำด้วยวิธีทางกายภาพเท่านั้น ไม่มีการบำบัดฆ่าเชื้อหรือการเติมสารที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรียใด ๆ 

 ผลกระทบต่อสุขภาพ 
การทบทวนโดย องค์การอนามัยโลก พบว่าการบริโภคน้ำที่มีความแข็งมากขึ้น ซึ่งมีแร่ธาตุในปริมาณสูง เช่น แมกนีเซียมและอาจจะเป็นแคลเซียม สามารถลดอัตราการเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดหัวใจได้เล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ปริมาณแร่ธาตุมีความแตกต่างกันมากระหว่างแบรนด์ต่าง ๆ ของน้ำแร่ และน้ำประปาอาจมีปริมาณแร่ธาตุที่คล้ายกันหรือสูงกว่า การศึกษาหนึ่งพบว่าปริมาณแร่ธาตุเฉลี่ยของน้ำแร่ในอเมริกาเหนือต่ำกว่าของน้ำประปา แม้ว่าค่าต่าง ๆ จะมีความแตกต่างกันมากในทั้งสองกลุ่ม นอกจากนี้ แหล่งแร่ธาตุอื่น ๆ ในอาหารอาจมีความคุ้มค่ามากกว่าและมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยกว่าน้ำแร่บรรจุขวด

 อ่านหนังสือเพิ่ม
# ความหิว
ความหิวเป็นความรู้สึกเมื่อบุคคลมีความจำเป็นทางสรีรวิทยาเพื่อกินอาหาร ในทางตรงข้าม ความอิ่ม (satiety) คือ ปราศจากความหิว ความอยากเป็นอีกความรู้สึกหนึ่งที่ประสบกับการกิน เป็นความปรารถนากินอาหาร มีทฤษฎีกำเนิดความรู้สึกหิวหลายทฤษฎี ผู้มีสุขภาพดีและมีอาหารบำรุงดีสามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายสัปดาห์โดยไม่ต้องกินอาหาร โดยมีการอ้างพิสัยระหว่างสามถึงสิบสัปดาห์ ความรู้สึกหิวตรงแบบสำแดงหลังไม่ได้กินอาหารไม่กี่ชั่วโมงและโดยทั่วไปถือว่าไม่พึงปรารถนา
# แพลลัส
แพลลัส (,) ในตำนานเทพปกรณัมกรีก มีเทพและเทพีหลายองค์ที่มีนามว่า "แพลลัส" อีกทั้งยังรวมไปถึงเจ้าชายองค์หนึ่งด้วย

เทพีแพลลัสองค์แรกนั้นเป็นฉายาของอะธีนา บางแหล่งอ้างว่า เทพีแพลลัส เป็นเพื่อนเล่นขององค์เทพี ซึ่งเทพีแพลลัสเป็นพระธิดาของเทพไทรทัน หรือเทพไทรโทนิส  ซึ่งเป็นพระบิดาอุปถัมภ์ของนาง วันหนึ่ง ขณะที่เทพีแพลลัสและเทพีอะทีนากำลังทะเลาะกันอยู่นั้น เทพซูส ก็ปรากฏร่างต่อหน้าทั้งสองพร้อมกับโล่ของพระองค์ ด้วยความตกใจกลัวจึงทำให้เทพีแพลลัสลืมหลบการโจมตีของเทพีอะทีนา นางได้เสียชีวิต และเทพีอะทีนาโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของนางและเปลี่ยนนามของนางเป็น "แพลลัส อะทีนา" นอกจากนี้เทพีอะทีนายังแกะสลักรูปปั้นของเทพีแพลลัสจากลำต้นของต้นไม้ซึ่งเรียกว่าพัลเลเดียม (Palladium) ซึ่งเทพีอะทีนาได้ทิ้งไว้กับเทพซูส ต่อมาอิเล็กตรา ผู้ถูกเกี้ยวโดยเทพซูสได้หนีพระองค์โดยการซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เมื่อเทพซูสพบตัวอิเล็กตรา พระองค์ได้โยนรูปปั้นลงไปยังดินแดนแห่งอิเลียม (Ilium) หรือซึ่งก็คือกรุงทรอย  นั่นเอง และ ณ ที่นี้อีลัส ได้สร้างวิหารเก็บรูปปั้นของเทพีแพลลัสเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีบางแหล่งได้อ้างว่าแพลลัสเป็นเทพเจ้าเก่าแก่ที่ถูกรวมเข้ากับเทพีอะทีนาโดยชาวเอเธนส์เองเรื่องนี้มีต้นกำเนิดมาจากชาวลิเบีย ที่ซึ่งเทพีอะทีนาของกรีก และเทพีนีธ (Neith) ของอียิปต์ รวมเข้าเป็นองค์เดียวกัน เรื่องราวไม่ได้ถูกอ้างบ่อยนักเนื่องด้วยข้อเท็จจริงบางประการขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่มีหลักฐานอ้างอิงอื่น ๆ เฟรเซอร์ (Frazer) เล่มที่  2 หน้าที่ 41

แพลลัสยังเป็นไททันตนหนึ่งอีกด้วย ไททันแพลลัสเป็นโอรสของไททันคริอุซ และเทพียูริเบีย และเป็นพระสวามีของเทพีสติกซ์ ด้วย พระองค์เป็นพระบิดาของเทพซีลุส  เทพีไนกี้  เทพคราตอส และเทพีไบอา (และบางครั้งยังเป็นพระบิดาของเทพีอีออส และไททันเซเรเน่ ด้วย) เทพแพลลัสองค์นี้เป็นเทพแห่งปัญญา อาอีซอนหรืออาอีธอน คือชื่อของม้าของพระองค์

เทพมีปีกเก่าแก่องค์หนึ่งก็มีนามว่าแพลลัสเช่นกัน ซึ่งปีกของพระองค์จะอยู่ที่ข้อเท้า หรือไม่ก็กลางหลัง เช่นเดียวกับเทพีติดปีกยุคเก่าแก่องค์อื่น ๆ ตามที่ตำนานหนึ่งได้กล่าวไว้ เทพแพลลัสองค์นี้เป็นพระบิดาของเทพีอะทีนาและได้พยายามข่มขืนนาง องค์เทพีจึงสังหารเทพแพลลัสและฉีกผิวหนังของพระองค์มาทำเป็นโล่อีจิส
# กระบี่ (อาวุธ)
thumb|upright|ตัวอย่างด้ามและโกร่งกระบี่
กระบี่ คืออาวุธที่มีลักษณะคล้ายดาบ แต่มีน้ำหนักเบากว่า ลักษณะเรียวแหลม มีปลายแหลม เน้นใช้ในการแทงมากกว่าฟัน อาจมีคมเพียงด้านใดด้านหนึ่งหรือมีท้ง 2 ด้าน ข้อแตกต่างจากดาบคือ น้ำหนักส่วนใหญ่ของกระบี่จะอยู่ที่ด้ามจับ เพื่อให้เกิดความคล่องแคล่วและพลิกแพลงได้ง่ายในการจ้วงแทง เพราะกระบี่เน้นการแทงเป็นสำคัญ ในขณะที่น้ำหนักส่วนใหญ่ของดาบ จะอยู่ที่ใบดาบ เพื่อให้การฟันมีน้ำหนัก เพราะดาบเน้นการฟันและตัด อาวุธกระบี่ของไทย จะมีลักษณะและการใช้งานเหมือนกับอาวุธของชาวตะวันตกที่เรียกว่า "Rapier" จึงอาจกล่าวได้ว่า "Rapier" แปลว่า "กระบี่" นั่นเอง

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายว่า อาวุธชนิดหนึ่ง ใบแบนยาว ปลายแหลม มีคมข้างหนึ่งหรือทั้ง 2 ข้าง ด้ามสั้น ที่ด้ามถืออาจมีโกร่งหรือไม่มีก็ได้ มีฝัก
# สติกซ์
สติกซ์  เป็นพระธิดาของไททันโอเชียนัส (Oceanus) และไททันเทธีส (Tethys) และเป็นมเหสีของเทพพาลลัส (Pallas) ลูกๆ ของนางคือเทพซีลุส (Zelus) เทพีไนกี้ (Nike) เทพคราตอส (Cratos) และเทพีไบอา (Bia) (และบางครั้งยังรวมไปถึงเทพีอีออส (Eos) อีกด้วย)

เทพีสติกซ์ช่วยเหลือเทพซุส (Zeus) ในสงครามกับเหล่าไททันที่เรียกว่า ไททันโนมาเคีย (Titanomachia) นางเป็นองค์แรกที่เข้าช่วยเหลือมหาเทพ ด้วยเหตุนี้เองนามของนางจึงได้รับเกียรติให้เป็นข้อผูกมัดคำสาบานของเหล่าทวยเทพ
# ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4
ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4      เอ็ม-4 (ไบซัน) เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดหนัก 4 เครื่องยนต์ ประกฎตัวครั้งแรกในวันกรรมกร ปี ค.ศ. 1954 เป็นเจ๊ตทิ้งระเบิดขนาดเดียวกับ บี-52 สตราโตฟอสเตรส ของสหรัฐอเมริกา มีการสร้างขึ้นมา 3 รุ่นคือ
 ไบซัน-เอ:เจ๊ตทิ้งระเบิดนิวเคลียร์
 ไบซัน-บี:เจ๊ตตรวจการณ์ทางทะเล
 ไบซัน-ซี:เหมือนไบซัน-เอ แต่เรดาร์หาเป้าที่หัวใหญ่ขึ้น     
 รายละเอียด ไมย์ซิสเชฟ เอ็ม-4 
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
 ผู้สร้าง :บริษัทโรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต
 ประเภท:เจ๊ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์และตรวจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 7-8 นาย
 เครื่องยนต์:เทอร์โบแฟน โซโลเวียฟ ดี-15 ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
 กางปีก: 52 เมตร
 ยาว: 49.5 เมตร
 สูง: 12.2 เมตร
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 165,000 กิโลกรัม
 อัตราเร็วขั้นสูง: .85 มัค (1,060 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 3000 เมตร
 เพดานบินใช้งาน: 15,600 เมตร
 พิสัยบิน:9,650 กิโลเมตร
 บินทน; 15 ชั่วโมง
 อาวุธ: ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่ ในป้อมปืนท้าย บนลำตัวใต้ลำตัว ทั้งด้านหัวท้าย 5 ป้อม รวม 10 กระบอก สำหรับป้องกันต้นเอง สามารถบรรทุกลูกระเบิดธรรมดาและลูกระเบิดนิวเคลียร์เป็นน้ำหนักรวม 9,000 กิโลกรัม
# อิลยูชิน อิล-76
อิลยูชิน อิล-76 (สัญลักษณ์เนโท: Candid) เป็นอากาศยานลำเลียงขนส่งขนาดหนักพิสัยไกล อิล-76 ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ปี 1971 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 1971 และส่งมอบให้กับกองทัพอากาศโซเวียต เมื่อปี 1974 ส่งมอบให้กับสายการบินแอโรฟลอตในปี 1976
อิล-76 เป็นเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของสหภาพโซเวียต โดยรุ่นที่ใช้งานทางทหารจะมีป้อมปืนท้าย อิล-76 ได้รับการดัดแปลงให้บรรทุกเชื้อเพลิงเพื่อใช้สำหรับเติมเชื้อเพลิงกลางอากาศให้กับเครื่องบินเจ๊ตทิ้งระเบิดเช่น ตูโปเลฟ ตู-22 (แบคไฟร์) อิล-76 ได้ทำสถิติความเร็วและความสูงที่สำคัญคือ ขึ้นสูงสุดที่ระยะ 2,000 เมตร โดยมีน้ำหนักบรรทุก 70,121 กิโลกรัม

 ข้อมูลจำเพาะ 
 เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคพี ให้แรงขับเครื่องละ 12,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
 กางปีก: 50 เมตร
 ยาว: 46.59 เมตร
 สูง: 14.76 เมตร
 พื้นที่ปีก: 300 ตารางเมตร
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 170,000 กิโลกรัม
 น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 40,000 กิโลกรัม
 อัตราเร็วเดินทางขึ้นสูง: 800 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 9,000 เมตร
 อัตราเร็วเดินทางประหยัด: 750 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะ 12,000 เมตร
 เพดานบินปกติ: 9,000-12,000 เมตร
 พิสัยบินเมื่อบรรทุกภารกรรมสูงสุด: 5,000 กิโลเมตร
 พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด: 6,700 กิโลเมตร
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522

 เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน 

 รุ่นที่ใกล้เคียงกัน 

 เบอร์รีฟ เอ-50 
 เบอร์รีฟ เอ-100
 อิลยูชิน อิล-78 

 เครื่องบินที่คล้ายกัน 

 ล็อคฮีด ซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์
 ซีอาน วาย-20
 โบอิง ซี-17 โกลบมาสเตอร์ 3
# บี-1 แลนเซอร์
บี-1 แลนเซอร์  เป็นเครื่องบินเจ็ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เพื่อใช้แทนบี-52 สตราโตฟอสเตรส บี-1 มีขนาดเล็กกว่าบี-52 และสามารถบรรทุกอาวุธได้มากกว่า 2 เท่า บินเร็วมากกว่า 2 เท่า โดยใช้ระยะทางบินขึ้นสั้นกว่าบี-52

 ประวัติ 
บี-1 ถูกสร้างขึ้นในยุคของประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน ซึ่งถูกสร้างขึ้นในรุ่นแรกคือ บี-1เอ บินขึ้นครั้งแรกในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1974 หมายเลข 74-0158 ด้วยราคาที่สูงมากทำให้ต่อมาในสมัยของประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์ ก็ได้สั้งยกเลิกโครงการ บี-1 ในวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1977 แต่หน่วยข้อมูลข่าวสารที่หน่วยข่าวกรองสหรัฐฯสืบทราบว่าทางฝ่ายสหภาพโซเวียตยังทำการพัฒนเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์แบบใหม่อยู่อย่างจริงจัง จึงทำให้กระทรวงกลาโหมสหรัฐฯสั่งรีบดำเนินการโครงการ บี-1 ขึ้นอีกครั้ง โดยได้มีการแก้ไขบางอย่างจนได้ชื่อว่า บี-1 แลนเซอร์ ซึ่งเป็นการพัฒนาจากรุ่นเอมาเป็นรุ่นบี และได้มีการพัฒนาพื้นที่หน้าตัดของรุ่นบีให้ลดการปะทะเรดาร์ของข้าศึกให้น้อยลง และมีประสิทธิภาพการประหยัดน้ำมันสูงกว่าด้วย มีการปรับเปลี่ยนการใช้งานอวิโอนิกส์และสรรพวุธแบบใหม่ ผลที่ได้คือน้ำหนักวิ่งขึ้นจากเดิมรุ่นบี-1เอ ที่มีน้ำหนัก 180 ต้น เพิ่มขึ้นเป็น 217 ต้นในรุ่นบี-1บี แต่ลำตัวได้สร้างจากวัสดุไทเทเนียมคุณภาพต่ำเนื่องมาจากสภาคองเกรสปรับตัดงบประมาณลง 

เครื่องต้นแบบบี-1บีหมายเลข 82-001 ได้เข้าสู่ขั้นตอนการทดสอบบินในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1983 เครื่องบินที่ออกจากสายการผลิตเครื่องแรกคือเครื่องหมายเลข 83-0065 ขึ้นบินครั้งแรกในวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1984 จนผลิตมาถึงเครื่องที่ 100 ซึ่งเป็นเครื่องสุดท้ายที่มีการผลิตมาคือเครื่องหมายเลข 86-0140 โดยได้บินออกจากโรงงานที่เมืองปาล์มเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อปี ค.ศ. 1989ฟ้าพิสุทธิ์,สมรภูมิ,นสพ รายสัปดาห์,กรุงเทพ,กุมภาพันธ์ 2547,ISSN 0857-0094,หน้า 88

บี-1 ได้รับการออกแบบมาให้บินโดยใช้เพดานบินต่ำเพียง 500 ฟุตเพื่อหลบเรดาร์ โครงการบี-1 ต้องใช้ชิ้นส่วนที่ผลิตจากบริษัทต่าง ๆ กว่า 5,000 บริษัท จาก 47 รัฐ และมีราคาสูงมากในประวัติศาสตร์ในปี ค.ศ. 1977 เนื่องจากงบประมาณในการสร้าง บี-1 นั้นมีผลกระทบต่อเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกามาก 

 รายละเอียด บี-1เอ แลนเซอร์ 
250px|right
ข้อมูลจำเพาะ
 ผู้สร้าง :บริษัทร็อคเวลล์ อินเตอร์เนชั่นเนล (สหรัฐอเมริกา)
 ประเภท:เจ็ตทิ้งระเบิดยุทธศาสตร์ เปลี่ยนมุมลู่ปีกได้ เจ้าหน้าที่ 3 นาย
 เครื่องยนต์:เทอร์โบแฟน เยเนลรัล อิเล็กตริก วายเอฟ.101-ยีอี-100 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 7,710 กิโลกรัม และ 13,610 กิโลกรัม เมื่อใช้ 4 เครื่อง
 กางปีก: 41.67 เมตร เมื่อกางปีเต็มที่
 23.84 เมตร เมื่อลู่ปีกเต็มที่
 ยาว: 45.78 เมตร
 สูง: 10.24 เมตร
 พื้นที่ปีก: 181.2 ตารางเมตร
 อัตราเร็วขั้นสูง: 2.2 มัค ที่ระยะสูง 5240 เมตร
 .95 มัค ที่ระยะสูง 152 เมตร
 อัตราเร็วเดินทาง: 0.85 มัค ที่ระยะสูง 15,240 เมตร
 เพดานบินปกติ: 60,000 ฟุต
 พิสัยบินไกลสุด: 9,815 กิโลเมตร เมื่อไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
 อาวุธ:อาวุธปล่อยโจมตีระยะใกล้ (Short Range Attack Missile-SRAM) แบบเอจีเอ็ม-69 เอ จำนวน 8 ลูก
 จรวดร่อนแบบ เอจีเอ็ม-86บีฟ้าพิสุทธิ์,สมรภูมิ,นสพ รายสัปดาห์,กรุงเทพ,กุมภาพันธ์ 2547,ISSN 0857-0094,หน้า 89
 ลูกระเบิดนิวเคลียร์
 อาวุธปล่อยหลบรอดข่ายเรดาร์ (AIR Launched Cruise Missile-ALCM)
 อาวุธปล่อยป้องกันเครื่องบินทิ้งระเบิด (Bomber Defense Missile-BDM)
 รวม เป็นน้ำหนักอาวุธสูงสุด 52,160 กิโลกรัม ในห้องเก็บอาวุธใต้ลำตัว 3 ห้อง
# รังษี เสรีชัย
รังษี เสรีชัย ชื่อจริงว่า รังษี เสรีชัยใจมุ่ง เกิดเมื่อ พ.ศ. 2507 นักร้องลูกทุ่งชายชื่อดัง อดีตข้าราชการการเมืองประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรีhttp://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2555/E/102/44.PDF ในรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เขามีเสียงดี หน้าตาหล่อเหลา และมีผลงานเพลงเป็นที่รู้จักของแฟนเพลงทั่วไปหลายเพลง รังษี เสรีชัย โด่งดังมาจากเพลง " น้ำกรดแช่เย็น"

 ประวัติ 

รังษี เสรีชัย เดิมมีชื่อจริงว่า สมชาย ใจมุ่ง มีชื่อเล่นว่า หนุ่ม เป็นชาว จ.ราชบุรี ตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน เขาชอบการร้องเพลงลูกทุ่งมาโดยตลอด หลายครั้งครูที่โรงเรียนก็ลงโทษเขาเมื่อกระทำความผิดต่างๆด้วยการให้ไปยืนร้องเพลงที่หน้าเสาธง หรือหลังพิธีสวดมนต์ของทางโรงเรียน (โรงเรียนคริสต์) เขาก็มีหน้าที่นำนักเรียนร้องเพลงสวด นอกจากนั้น ก็ยังชอบไปสมัครประกวดร้องเพลงที่สถานีวิทยาท้องถิ่นจัดอยู่เสนอ และก็ยังไปร่วมวงอยู่ในวงแตรวง และร้องเพลงเชียร์รำวง ด้วยความสนใจในเรื่องเสียงเพลงอย่างมาก ทำให้เขาตัดสินใจหยุดการศึกษาไว้ที่แค่ชั้นประถม 7. เท่านั้น แต่เป็นที่น่าประหลาดใจก็คือรังษี ไม่เคยชนะการประกวดรายการอะไรเลย

เมื่อตอนอายุประมาณ 19 ปี เพื่อนคนหนึ่งได้พารังษี เสรีชัยไปสมัครประกวดร้องเพลงที่จัดโดยสวนอาหารแห่งหนึ่งชื่อ " ตุ๊กตา " ปรากฏว่าการประกวดจบลงที่แค่รอบ 2 โดยไม่มีการแจ้งสาเหตุ แต่ในระหว่างนั้น สรรเสริญ รุ่งเสรีชัย ได้เห็นแววดังของนักร้องหนุ่ม จึงชักชวนรังษี มาบันทึกแผ่นเสียง พร้อมกับตั้งชื่อให้เขา โดยชื่อนั้นนำมาจากชื่อค่ายภาณุรังษี ส่วนนามสกุลนั้นก็นำมาจากนามสกุล รุ่งเสรีชัยของเขาเอง

รังษีบันทึกเสียงในผลงานเพลงชุดแรกรวม 14 เพลง และระหว่างที่รอการโปรโมตให้เพลงติดตลาด
รังษีได้กลับไปบวชเป็นพระ ระหว่างนั้นเพลง " น้ำกรดแช่เย็น " และ "ร้องไห้ปลายนา" ของเขาก็เกิดดังนั้นมา นายทุนจึงเตรียมตั้งวงดนตรีรอ และเมื่อรังษีสึกออกมา ก็ได้เริ่มเดินสายทันที และออกแสดงครั้งแรกวันที่ 31 ธันวาคม 2525 ที่วัดท่าแร้ง ปรากฏว่า ได้รับการต้อนรับจากแฟนเพลงล้นหลาม เพราะแม้จะเก็บค่าชมคนละ 10 - 15 บาท ก็ยังเก็บเงินได้ถึง 2 แสนบาท คิดเป็นจำนวนผู้
มาชมก็ราวหมื่นคน รังษี เสรีชัย ได้แจ้งเกิดในถนนสายลูกทุ่งเต็มตัว

รังษีออกเดินสายอยู่นานราว 3 ปี ระหว่างนั้น รังษีก็มีผลงานเพลงคู่ร่วมกับศิลปินร่วมค่ายอย่างศิรินทรา นิยากร ออกมาด้วย ก่อนที่จะออกมาทำวงเอง และมีผลงานตามมาอีกหลายชุด ก่อนที่ชื่อเสียงจะตกต่ำ จึงหันไปทำธุรกิจร้านอาหารตามจังหวัดต่างๆ รวมทั้งที่สระบุรี และลงเล่นการเมืองท้องถิ่นโดยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาเทศบาล อ.มวกเหล็ก ช่วงปี 2543 - 2547 รวมทั้งพยายามขยับมาเล่นการเมืองระดับประเทศ ด้วยการสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคมหาชน เขต 2 จ.สระบุรี 2548 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ 

 ผลงานเพลงดัง 

 น้ำกรดแช่เย็น
 ตอไม้ที่ตายแล้ว
 กากีเหมือนดอกไม้
 ดอกจาน
 ไม่รักบอกด้วย
 คิดถึงลำดวน
 กินยาอะไร
 รอวันเธอว่าง
 คืนนัดพบ
 คำวอนก่อนลา
 ไข้ใจ
 รังษีไม่ดีตรงไหน
 เกียรติทหารเกณฑ์
 26 ตกเกณฑ์รัก
 ก้อนหินชายหาด
 มีโฉนดหรือยัง

 ผลงานการแสดงภาพยนตร์ 

 ลูกทุ่งเสียงทอง (2528)
 มนต์เพลงลูกทุ่ง เอฟ.เอ็ม. (2545)
# Ш
Sha (Ш, ш) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียงพยัญชนะ // หรือ // ซึ่งออกเสียงคล้ายกับ sh ในภาษาอังกฤษ ch ในภาษาฝรั่งเศส sch ในภาษาเยอรมัน ş ในภาษาตุรกี หรือ sz ในภาษาโปแลนด์ ส่วนกลุ่มภาษาสลาวิกที่ใช้อักษรละตินจะเขียนอักษร š แทนเสียงดังกล่าว ซึ่งนักภาษาศาสตร์ก็ใช้อักษร š สำหรับถ่ายอักษร Ш ไปเป็นอักษรละตินเช่นกัน

ลักษณะตัวพิมพ์ของอักษรนี้มีรูปร่างคล้ายอักษรละติน W หรือเหมือนยิ่งกว่าโดยนำอักษร E มาวางตะแคง อักษร Ш ถูกใช้ในทางที่หลากหลาย อย่างในทางคณิตศาสตร์ Tate-Shafarevich group จะใช้สัญลักษณ์เป็น Ш ซึ่งแนะนำให้ใช้เป็นครั้งแรกโดย เจ. ดับบลิว. เอส. แคสเซลส์ (ก่อนหน้านั้นใช้สัญลักษณ์ TS ซึ่งไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษ) และในอีกทางหนึ่ง รูปแบบของกราฟที่คล้ายอักษร Ш และได้ชื่อว่า Shah function ก็เป็นส่วนหนึ่งของฟังก์ชัน Dirac comb

สัทอักษร // เป็นการอธิบายเสียงเสียดแทรกหลังปุ่มเหงือกแบบไม่ก้อง เนื่องจากเสียงประเภทนี้เป็นสาเหตุหลักที่อักษรกลาโกลิตและอักษรซีริลลิกต้องประดิษฐ์ขึ้น เพราะเสียงเหล่านี้ไม่สามารถเขียนให้อยู่ในรูปของอักษรละตินหรืออักษรกรีก โดยที่ไม่ใช้เครื่องหมายเสริมอักษรหรือทวิอักษรได้ ภาษาในกลุ่มสลาวิกจึงมีอักษรแทนเสียงเสียดแทรกและเสียงกึ่งเสียดแทรกมากมาย และอักษร Sha เองก็เป็นหนึ่งในนั้น

 ตำแหน่งอักขระ
# มุฮัรร็อม
มุฮัรร็อม  หรือที่คนไทยบางคนรู้จักกันในนาม "มะหะหร่ำ" เป็นเดือนแรกของปฏิทินฮิจเราะห์หรือปฏิทินอิสลาม เป็นเดือนที่มุสลิมชีอะฮ์ไว้อาลัยต่ออิหม่ามฮุซัยน์ หลานตาศาสนทูตมุฮัมมัด ตั้งแต่วันที่ 1 จนถึงวันที่ 10 หรือที่เรียกว่าวันอาชูรออ์ มุสลิมในประเทศไทยและมาเลเซียจะร่วมกันทำขนมบูโบซูรอ หรือที่ชาวชีอะฮ์ในไทยเรียกว่า "หะยีส่า"
# คนปีศาจ
คนปีศาจ  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย นาโอกิ อุราซาว่า เรื่องราวแนวสืบสวนลึกลับสยองขวัญ (ผู้เขียนเดียวกับเรื่อง 20th Century Boys และ ตามล่านักฆ่าแอนดรอยด์) ได้รับรางวัลชนะเลิศในงาน Media Arts ครั้งที่ 1 ของทบวงวัฒนธรรมญี่ปุ่น

 เนื้อเรื่อง 
ณ เมืองดึสเซิลดอร์ฟ เยอรมนีตะวันตก วันหนึ่งในปีค.ศ. 1986 เคนโซ เทมมะ หมอชาวญี่ปุ่นซึ่งทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลไอซเลอร์ ได้ขัดคำสั่งของผู้อำนวยการโรงพยาบาลโดยปฏิเสธการรักษานายกเทศมนตรี เพื่อช่วยชีวิต โยฮัน ลีแบร์ท เด็กชายฝาแฝดคนหนึ่ง เนื่องจากถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลก่อน จึงทำให้เขาตกที่นั่งลำบากในหน้าที่การงานและถูกลูกสาวผู้อำนวยการถอนหมั้น แต่ทว่าต่อมาเกิดการตายอย่างผิดปกติของผู้อำนวยการโรงพยาบาลและแพทย์ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งแทนเขา จนทำให้เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกศัลยแพทย์ในที่สุด แม้เขาจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยแต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆว่าเขาเป็นคนร้าย

9 ปีต่อมา โยฮัน ที่หายตัวไปจากรพ.ในวันนั้น ได้ออกมาสารภาพว่า ตนเป็นผู้ฆ่าผู้อำนวยการ เทมมะ จึงได้ตามไล่ล่าโยฮันด้วยตนเอง ในขณะที่ตนเองนั้นได้ถูกตำรวจตามจับ เพราะต้องสงสัยว่าเป็นคนร้ายในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเสียเอง

 ตัวละคร 
 ตัวละครหลัก 
 เคนโซ เทมมะ  ศัลยแพทย์สมองชาวญี่ปุ่น ออกเดินทางเพื่อกำจัดปีศาจที่ตนเองช่วยชีวิตเอาไว้
 โยฮัน ลีแบร์ท  ฝาแฝดคนพี่ มีมันสมองฉลาดเป็นเลิศ มีจิตใจที่ชั่วร้ายดั่ง"ปีศาจ" ในอดีตเคยอยู่ใน 511 คินเดอร์ไฮม์
 นีน่า ฟอลต์เนอร์ (อันนา ลีแบร์ท)  น้องสาวฝาแฝดของโยฮัน ละทิ้งมหาวิทยาลัยเพื่อออกเดินทางกำจัดพี่ชาย
 สารวัตรลุงเงอ  นักสืบมือดีของรัฐบาลกลางเยอรมนี ไล่ล่าตามจับเทมมะ
 เอฟา ไฮเนอมัน  ลูกสาวผู้อำนวยการโรงพยาบาล และอดีตคู่หมั้นของเทมมะ
 ดีเธอร์  เด็กที่เทมมะได้ช่วยไว้
 ดร.ไรน์ไวน์  จิตแพทย์ที่พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเทมมะ
 วอล์ฟ์กัง กริมเมอร์  นักข่าวอิสระ เคยอยู่ใน 511 คินเดอร์ไฮม์
 โรเบโต้  ชายผู้ศรัทธาโยฮัน
 ฟรานซ์ โบนาพัลต้า  ชายปริศนาผู้มีหลายชื่อ เคยเขียนนิทานภาพมากมาย และกุมปริศนาการกำเนิดปีศาจเอาไว้

 รายชื่อตอน