wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ศีลธรรมอันดีของประชาชน
ศีลธรรมอันดีของประชาชน /สีนทำ-/  หมายถึง มาตรฐานทางศีลธรรมและจริยธรรมซึ่งนิยมกันอยู่ในสังคมหนึ่ง ๆ ไม่ว่าจะโดยความนับถือเช่นจารีตประเพณีทั่ว ๆ ไป เรียกว่าเป็น "แรงกดดันจากสังคม"  หรือโดยการบังคับใช้ผ่านกฎหมายหรือผู้มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย เรียก "แรงกดดันจากบ้านเมือง"  ทั้งนี้ เพื่อเป็นปทัสถานหรือแนวที่สมาชิกในสังคมพึงปฏิบัติต่อสังคมนั้น ๆ รัฐที่ปกครองโดยใช้แนวคิด "เทวาธิปไตย" เช่น ไทย มักสั่งสอนประชาชนให้เห็นว่าศีลธรรมอันดีนั้นมีค่าเสมอคำสอนทางศาสนา และทั้งสองสิ่งก็มีค่าบังคับเช่นเป็นกฎหมาย

โดยทั่วไปมักเข้าใจกันว่า "ศีลธรรมอันดีของประชาชน" เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเหมาะสมทางเพศมากกว่า เช่น เรื่องโสเภณี ความฝักใฝ่เพศเดียวกัน ความเหมาะสมในการแต่งกาย ความโป๊เปลือยหรือเรื่องเร้ากามารมณ์ การท้องก่อนแต่ง และการปกป้องเด็ก เป็นต้น ถือว่าเป็นเหตุผลหลักสำหรับการควบคุมพฤติการณ์ในสังคม และมักนำไปสู่การรณรงค์ต่อต้านผู้ไม่เคารพนับถือพระเจ้าหรืออะไรก็ตามที่มักเคารพนับถือกันอย่างพระเจ้า เช่น กษัตริย์ ราชวงศ์ ฯลฯ ซึ่งนับเป็นคนละฝ่ายกับ "เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น" ทีเดียว

อันที่จริงแล้ว ความไม่เหมาะสมทั้งหลายต้องนับว่าเป็นสิ่งที่ขัดต่อศีลธรรมอันดีของประชาชนทั้งนั้น ขึ้นกับว่าสังคมนั้นมองว่าอะไรคือความไม่เหมาะสม แต่แน่นอนว่าในการมองของคนทั้งโลก ความฉ้อฉลทางการเมือง การกล่าววาจาโป้ปดต่อสาธารณะ และความเสื่อมเสียทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการเมืองระดับท้องถิ่นหรือระดับชาติ ก็นับว่าเป็นความไม่เหมาะสมเช่นกันทั้งนั้น ความแตกต่างทางการมองสังคมของแต่ละสังคมนั้น เป็นต้นว่า บางสังคมก็มองว่าการที่ผู้นำประเทศมีพฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม เช่น มีภริยาหลายคน หรือไม่จดทะเบียนสมรส เป็นความไม่เหมาะสม ในขณะที่บางสังคมก็มองว่าเป็นเรื่องส่วนตัว จุดนี้เรียกว่าเป็นช่องสีเทาระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวม เพราะเรื่องส่วนตัวของบุคคลบางคนก็อยู่ในความสนใจเป็นอันมากของประชาคม

แน่นอนว่าภายในกรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชน การพนันและการขันต่อย่อมถูกควบคุมตามปรกติ บ่อนการพนันถูกมองว่าเป็นภัยยิ่งกว่าสลากกินแบ่งหรือการพนันฟุตบอลทั้งที่สองอย่างหลังมีแพร่หลายดาษดื่น นอกจากนี้ ในบางสังคม การร่ำสุรายาเมาในที่สาธารณะและการทำแท้งยังเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ มีการออกกฎหมายควบคุมพฤติกรรมเช่นว่าด้วยโดยเหตุผลเพื่อพิทักษ์ธำรงศีลธรรมอันดีของประชาชน ซึ่งว่ากันตามประวัติศาสตร์แล้ว กฎหมายดังกล่าวที่มามาทุกยุคทุกสมัยก็ตั้งอยู่บนเหตุผลเดียวกัน ทั้งนี้ ถึงแม้ว่าจะมีกฎหมายอนุญาตให้ทำแท้งอย่างถูกต้องก็ตาม คนก็ยังมองว่าเป็นบาปเป็นความไม่เหมาะสม

กรอบแห่งศีลธรรมอันดีของประชาชนนั้นมีความเปลี่ยนแปลงไปทุกยุคทุกสมัย บางทีก็เปิดกว้างขึ้น และบางทีก็หดแคบลงมาก เช่น เมื่อก่อนนี้การรับประทานอาหารบนถนนที่เรียกว่า "เดินไปกินไป" หรือการที่ผู้หญิงสูบบุหรี่ในที่สาธารณะ จะถูกประณามหยามเหยียดอย่างที่สุด แต่ปัจจุบันสังคมเปิดกว้างขึ้น หรือบางกลุ่มแนวคิดอาจเรียกว่าสังคม "หน้าทน" มากขึ้นก็ว่าได้
# เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย (ค.ศ. 1906–1940)
เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย (วิลเฮ็ล์ม ฟรีดริช ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ คริสทีอัน โอลัฟ; 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1906 – 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1940) ทรงเป็นเจ้าชายแห่งปรัสเซีย

เจ้าชายวิลเฮ็ล์มประสูติเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1906 ณ บ้านพักส่วนตัวของครอบครัว ใกล้เมืองพ็อทซ์ดัม พระองค์เป็นพระโอรสองค์โตในเจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซียและดัชเชสเซซิลีแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวรีน ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 พระองค์ทรงเข้าร่วมในยุทธการแห่งฝรั่งเศสและได้รับบาดเจ็บจากการรบในจังหวัดนอร์ แคว้นนอร์-ปาดกาแล ประเทศฝรั่งเศส และได้สิ้นพระชนม์ที่โรงพยาบาลในวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 1940
# เรย์ ชาลส์
เรย์ ชาลส์ โรบินสัน ซีเจียร์  (23 กันยายน ค.ศ. 1930 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 2004) เป็นนักเปียโน นักร้อง นักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ที่เป็นผู้ทำให้เพลงริธึมแอนด์บลูส์ เป็นรูป เป็นร่าง เขานำจิตวิญญาของเพลงคันทรีเข้ากับป็อปสแตนดาร์ด  ผ่านการบันทึกเสียงสมัยใหม่ เขายังนำเพลง "America the Beautiful" มาทำใหม่ จน เอ็ด แบรดลีย์ แห่งรายการ 60 Minutes เรียกว่า "เป็นเวอร์ชันของเพลงธีมเพลงชาติ ที่คลาสสิก ที่จะมีคนร้องมันได้""The Genius Of Ray Charles" , an article about an 1986 segment on Charles from 60 Minutes แฟรงก์ ซินาตรา เรียกเขาว่า "อัจฉริยะตัวจริงของวงการเพลง"

ในปี 2004 นิตยสารโรลลิงสโตน จัดอันดับชาร์ลสอยู่ที่อันดับ 10 ของศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล และเขายังได้รับการโหวดให้เป็นอันดับ 2 ของการจัดอันดับในเดือนพฤศจิกายน 2008 ในหัวข้อ 100 นักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
# บัสตา ไรมส์
บัสตา ไรมส์  หรือมีชื่อจริงว่า เทรเวอร์ สมิธ จูเนียร์  เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1972 เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน นักแต่งเพลง นักแต่ง เขามีรกรากอยู่ที่จาเมก้า ชื่อของเขาตั้งโดย ชัก ดี จากวงพับบลิกเอนิมี ตั้งขึ้นจากอดีตผู้เล่นเอ็นเอฟแอล ตำแหน่ง wide receiver  (จอร์จ "บัสเตอร์" ไรมส์) หลังจากเห็นการแสดงของเขา บัสตา ไรมส์เป็นสมาชิกวง Leaders of the New School ออกผลงานอัลบั้ม 2 ชุด ร่วมกับวง ก่อนที่วงจะแตกไปในปี 1996 เขามีผลงานเดี่ยวมีซิงเกิลฮิตอย่าง "Woo Hah!! Got You All in Check"

 ผลงานอัลบั้ม 

 The Coming (1996)
 When Disaster Strikes (1997)
 E.L.E. (Extinction Level Event): The Final World Front (1998)
 Anarchy (2000)
 Genesis (2001)
 It Ain't Safe No More (2002)
 The Big Bang (2006)
 Back on My B.S. (2009)

 ผลงานแสดงภาพยนตร์ 
 Who's the Man? (1993), Jaween
 Strapped (1993), Buster
 Higher Learning (1995), Dreads
 Cosby (1997), Philip
 The Steve Harvey Show (1998), Zack
 The Wayans Bros (1998), himself
 The Rugrats Movie (1998), Reptar Wagon – voice
 Shaft (2000), Rasaan
 Finding Forrester (2000), Terrell Wallace
 Space Ghost Coast to Coast (2001), himself
 Narc (2002), Darnell 'Big D Love' Beery
 Halloween: Resurrection (2002), Freddie Harris
 The Neptunes Present: Dude We're Going to Rio! (2003), Rhymes
 Death of a Dynasty (2003)
 Full Clip (2004), Pope
 Busta Rhymes: Everything Remains Raw (2004)
 The Boondocks (2007), Flonominal
 Order of Redemption (2008), Al Bowen
 The Jamie Foxx Show, Himself
# เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมาร
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม วิคทอร์ เอากุสท์ แอ็นสท์ มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและราชอาณาจักรปรัสเซีย  เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 และเป็นมกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและราชอาณาจักรปรัสเซียพระองค์สุดท้าย พระองค์ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมารขณะมีอายุ 6 ชันษา และครองพระยศนี้เป็นเวลายาวนานกว่า 30 ปีก่อนที่จักรวรรดิเยอรมันจะถูกยุบในปี ค.ศ. 1918 

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์เป็นแม่ทัพกองทัพที่ 5 ระหว่างปีค.ศ. 1914 ถึง 1916 และทรงเป็นผู้บัญชาการกรมทหารบกมกุฎราชกุมารเยอรมัน (Heeresgruppe Deutscher Kronprinz) ในช่วงที่เหลือของสงคราม เมื่อระบอบกษัตริย์และขุนนางเยอรมันถูกล้มล้างภายหลังสงคราม รัฐบาลพลเรือนได้กำหนดยศอย่างเป็นทางการของพระองค์เป็น วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งปรัสเซีย  วิลเฮ็ล์มได้ขึ้นเป็นประมุขแห่งราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นเมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1941

พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1951 ด้วยโรคหัวใจ ณ เมืองเฮคคิงเงิน รัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนีตะวันตก พระชนมายุ 69 พรรษา พระราชโอรสองค์โตของพระองค์ได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งประมุขราชวงศ์ต่อ

 พระโอรส-ธิดา
เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย ทรงอภิเษกสมรสกับดัชเชสเซซิลีแห่งมัคเลินบวร์ค-ชเวรีน เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1905 ทั้งคู่มีพระบุตรด้วยกัน 6 พระองค์ ดังนี้:
พระนามประสูติสิ้นพระชนม์คู่สมรสพระบุตร เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม 4 กรกฎาคม 1906  26 พฤษภาคม 1940 โดโรเทอา ฟอน ซัลฟีอาทิ 2 พระองค์ เจ้าชายลูอี แฟร์ดีนันท์ 9 พฤศจิกายน 1907 26 กันยายน 1994 แกรนด์ดัชเชสคิรา คิริลลอฟนาแห่งรัสเซีย 7 พระองค์ เจ้าชายฮูแบร์ทุส 30 กันยายน 1909 8 เมษายน 1950  เจ้าหญิงมักดาเลอนา ร็อยส์ แห่งเคิสทริทซ์ 2 พระองค์ เจ้าชายฟรีดริช 19 ธันวาคม 1911 20 เมษายน 1966  เลดีเบียร์กิด กินเนสส์ 5 พระองค์ เจ้าหญิงอเล็คซันดรีน 7 เมษายน 1915 2 ตุลาคม 1980 – – เจ้าหญิงเซซิลี 5 กันยายน 1917  21 เมษายน 1975 ไคลด์ เค็นเน็ธ แฮร์ริส 1 คน

ฐานันดรและพระอิสริยยศ 
170px  6 พฤษภาคม 1882 – 15 มิถุนายน 1888: เจ้าชายวิลเฮ็ล์มแห่งปรัสเซีย
 15 มิถุนายน 1888 – 10 สิงหาคม 1919: มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย
 11 สิงหาคม 1919 – 20 กรกฎาคม 1951: วิลเฮ็ล์ม เจ้าชายแห่งปรัสเซีย (พระยศทางการ)
 11 สิงหาคม 1919 – 4 มิถุนายน 1941: มกุฎราชกุมารแห่งจักรวรรดิเยอรมันและแห่งปรัสเซีย (สมมุติไว้)
4 มิถุนายน 1941 – 20 กรกฎาคม 1951: จักรพรรดิเยอรมันและกษัตริย์แห่งปรัสเซีย (สมมุติไว้)170px  ธงมกุฎราชกุมารเยอรมัน ธงมกุฎราชกุมารปรัสเซีย
# ความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์
ความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ เป็นความขัดแย้งทางการเมืองและทหารระหว่างรัฐอิสราเอลและชาวปาเลสไตน์ ที่มีรากฐานเริ่มเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และรุนแรงขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีจุดเปลี่ยนสำคัญหลังการสิ้นสุดอาณัติปาเลสไตน์ของสหราชอาณาจักร และการก่อตั้งรัฐอิสราเอลในปี พ.ศ. 2491 รวมถึงสงครามหกวันในปี พ.ศ. 2510 ที่อิสราเอลยึดครองเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา

 ประเด็นสำคัญ 
ความขัดแย้งนี้ครอบคลุมประเด็นต่าง ๆ เช่น เขตแดน ความมั่นคง สิทธิน้ำ การควบคุมเยรูซาเล็ม การตั้งถิ่นฐานของอิสราเอล และสิทธิในการกลับมาตุภูมิของผู้ลี้ภัยชาวปาเลสไตน์

แม้มีข้อเสนอทางออกแบบสองรัฐ (two-state solution) เพื่อสถาปนารัฐปาเลสไตน์อิสระเคียงข้างรัฐอิสราเอล แต่ผลสำรวจในปี พ.ศ. 2566 พบว่ามีชาวอิสราเอลเพียง 21% และชาวปาเลสไตน์ 39% เท่านั้นที่เห็นด้วยกับแนวทางนี้

 สถานการณ์ปัจจุบัน 
ตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566 ความรุนแรงระหว่างอิสราเอลและฮามาสในฉนวนกาซาปะทุขึ้นรุนแรงที่สุดในรอบหลายสิบปี โดยมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 1,000 รายฝั่งอิสราเอล และนับหมื่นรายฝั่งปาเลสไตน์ รวมถึงวิกฤตด้านมนุษยธรรมที่รุนแรงในกาซา

 ความท้าทายและอนาคต 
แม้อิสราเอลเคยบรรลุข้อตกลงสันติภาพกับอียิปต์และจอร์แดน แต่อิสราเอลและปาเลสไตน์ยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงขั้นสุดท้ายได้ ความไม่ไว้วางใจระหว่างสองฝ่ายยังคงลึกซึ้ง โดยเฉพาะประเด็นสถานะของเยรูซาเล็ม นิคมอิสราเอล และสิทธิการกลับถิ่นฐานของผู้ลี้ภัย

ในสังคมอิสราเอลและปาเลสไตน์ ความขัดแย้งนี้ก่อให้เกิดมุมมองและความคิดเห็นหลากหลาย ซึ่งไม่เพียงแบ่งแยกระหว่างสองฝ่าย แต่ยังรวมถึงภายในแต่ละฝ่ายด้วย

 แผนภาพ
# พระทรมานของพระเยซู
พระทรมานของพระเยซูพระวรสารนักบุญลูกา , คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพระคัมภีร์  เป็นศัพท์ทางเทววิทยาคริสเตียนที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญที่เป็นหัวใจของความเชื่อในคริสต์ศาสนา

รากศัพท์ของคำว่า “Passion” มาจากภาษาละติน “passus” (ซึ่งมีรากมาจาก “pati, patior” ที่แปลว่า “ความทรมาน” ที่เกิดจากภายนอก) , “อ็อกฟอร์ดพจนานุกรมภาษาอังกฤษ” เป็นคำที่เริ่มใช้ครั้งแรกในข้อเขียนทางคริสต์ศาสนาในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ที่บรรยายความทุกข์ทรมานของพระเยซู  แต่คำว่า “Passion” มามีความหมายกว้างขึ้นในสมัยต่อมา

ส่วนวลี “ความระทมของพระเยซู” (“Agony of Jesus”) มีความหมายเฉพาะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสวนเกทเสมนี -- “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่ทรงอธิษฐานสวดภาวนาในสวนก่อนที่จะทรงถูกจับ  “ความระทม” จึงหมายถึงสภาวะทางจิตใจ

ข้อเขียนในพระวรสารในสารบบที่บรรยายถึงพระมหาทรมานเรียกว่า  “Passion” หรือ  “พระทรมานของพระเยซู” พระวรสารอื่นที่บรรยายเหตุการณ์นี้ก็ได้แก่พระวรสารนักบุญเปโตร
# พระเยซูถูกเฆี่ยน
thumb|220px|“พระเยซูที่เสา” ประติมากรรมอิตาลี ค.ศ. 1817 
พระเยซูถูกเฆี่ยน (ภาษาอังกฤษ: Flagellation of Christ หรือ Christ at the Column) เป็นฉากหนึ่งจากทุกขกิริยาของพระเยซูซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู  “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียนที่แปลงมาจากทางสู่กางเขนแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดดั้งเดิม คอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด, แส้, หรือไม้เบิร์ชทางตอนเหนือของภูเขาแอลป์มักจะใช้ไม้เบิร์ชเป็นองค์ประกอบในอุปกรณ์การทรมานพระเยซู (Arma Christi)—สถาบันหลายแห่งอ้างว่าเป็นเจ้าของอุปกรณ์เหล่านี้รวมทั้งบาซิลิกา ดิ ซานตา พราสเซเด (Basilica di Santa Prassede) ในกรุงโรมที่อ้างว่าเป็นเจ้าของคอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัดซึ่งยังตั้งอยู่ที่เดิม รูป

ประวัติ
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสามในสี่ของพระวรสารกฎบัตรและเป็นเหตุการณ์ที่มักจะเกิดก่อนการตรึงกางเขนตามกฎหมายโรมัน ในทุกขกิริยาของพระเยซูเหตุการณ์นี้ตามด้วย “การเยาะหยันพระเยซู” และ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม”ชิลเลอร์, 67 

ฉากนี้เริ่มสร้างทางคริสต์ศาสนจักรตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่  9 แต่แทบจะไม่ปรากฏในศิลปะไบแซนไทน์และหายากในศิลปะของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ไม่ว่าจะในสมัยใด งานแรกๆ พบในหนังสือวิจิตรและงานแกะงาช้าง ในอิตาลีพบในงานจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่  11 องค์ประกอบของภาพมักจะมีด้วยกันสามคนในภาพ—พระเยซู และผู้รับใช้สองคนของไพเลทที่ทำหน้าที่เฆี่ยน ในรูปวาดสมัยแรกพระเยซูมักจะเปลือย หรือสวมเสื้อยาวมองมาทางด้านผู้ชมรูปหรือเป็นฉากที่มองจากด้านหลัง แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเยซูมักจะนุ่งผ้าเตี่ยว (loincloth) และหันพระพักต์มาทางผู้ชมภาพชิลเลอร์, 66-67 

บางภาพก็จะมีไพเลทนั่งดูการเฆี่ยนและอาจจะมีผู้รับใช้ของภรรยาของไพเลทเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย ในปลายยุคกลางจำนวนผู้เฆี่ยนก็เพิ่มเป็นสามหรือสี่คน และลักษณะของผู้ที่เฆี่ยนทางเหนือก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นและแต่งตัวอย่างทหารรับจ้างในสมัยนั้นชิลเลอร์, 68 บางครั้งก็จะมีแฮรอด อันทิปาส (Herod Antipas) ปรากฏในรูปด้วย การเฆี่ยนทำโดยผู้ที่ทำงานให้กับไพเลท และบางครั้งผู้เฆี่ยนก็จะใส่หมวกอย่างชาวยิวดูตัวอย่างจากชิลเลอร์ รูป 231, จิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ จากโคโลญ หลังจากภาพมาเอสตา (Maestà) โดยดุชโชCommons image การเฆี่ยนก็มักจะทำกันในที่สาธารณะต่อหน้าผู้มามุงดูชิลเลอร์, 68   

นักบวชลัทธิฟรานซิสกันผู้เผยแพร่การเฆี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้าใจถึงความทรมานของพระเยซูอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบการสร้างกางเขนขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ใช้ในการแห่ที่ด้านหลังเป็นภาพการเฆี่ยนและด้านหน้าเป็นพระเยซูถูกตรึงกางเขน และอาจจะมีกลุ่มผู้เดินตามขบวนแห่ที่เฆี่ยนตัวเองไปพลางที่มองเห็นพระเยซูทรมานนำอยู่ข้างหน้าบนกางเขน 

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉากนี้ก็อาจจะนำมาสร้างเป็นงานโดดๆ มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพในชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ในขณะเดียวกันในภาพ  “พระเยซูที่คอลัมน์” ก็อาจจะเป็นภาพพระเยซูยืนอยู่คนเดียว ลักษณะนี้เป็นที่นิยมทำเป็นประติมากรรมในสมัยศิลปะบาโรก อีกฉากหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉากนี้แต่ไม่ปรากฏในพระวรสารกฎบัตรคือฉาก “พระเยซูในคุกใต้ดิน” (Christ in the Dungeon) ซึ่งมักจะแยกจากฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ค่อนข้างยาก หรือ ระหว่างฉาก “พระเยซูที่คอลัมน์” กับฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ก็แยกกันยากเช่นกันชิลเลอร์, 69

ในสมัยใหม่ฉากนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เช่นในงานที่สร้างโดย เมล กิบสัน ในปี ค.ศ. 2004 เรื่อง “The Passion of the Christ” และในงานที่สร้างโดย สแตนลีย์ คูบริค (Stanley Kubrick) ในปี ค.ศ. 1972 เรื่อง “A Clockwork Orange” เมื่อตัวละครที่ถูกจำขังที่แสดงโดยมัลคอล์ม แมคโดเวลล์ (Malcolm McDowell) จินตนาการว่าตนเองเป็นทหารโรมันที่เฆี่ยนพระเยซู
# ติ่งเนื้อเมือก
ติ่งเนื้อเมือก  เป็นเนื้อเยื่อที่เจริญยื่นออกมาจากเยื่อเมือก (mucous membrane) อย่างผิดปกติ หากติ่งเนื้อนี้มีก้านที่ยึดติดกับพื้นผิวเดิมจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกมีก้าน (pedunculated polyp) แต่หากไม่มีก้านจะเรียกว่า ติ่งเนื้อเมือกติดฐาน หรือติ่งเนื้อเมือกไร้ก้าน (sessile polyp) 

ติ่งเนื้อเมือกมักพบบ่อยที่ลำไส้ใหญ่ กระเพาะอาหาร จมูก โพรงอากาศข้างจมูก กระเพาะปัสสาวะ และมดลูก และยังอาจพบตามส่วนใดๆ ของร่างกายที่มีเยื่อเมือกเช่นปากมดลูก หรือลำไส้เล็ก
# การประชุมทางไกล
การประชุมทางไกล หมายถึง การประชุมของคนหลายคนและเครื่องจักรหลายครั้งที่ไม่ได้อยู่ในสถานที่เดียวกัน แต่เชื่อมโยงกันผ่านระบบโทรคมนาคม
# บ็อบ ดิลลัน
บ็อบ ดิลลัน  หรือชื่อจริง โรเบิร์ต อัลเลน ซิมเมอร์แมน (เกิด 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง ศิลปิน จิตรกร นักประพันธ์ และกวีชาวอเมริกัน ที่มีผลงานในวงการดนตรีมาตลอดกว่า 5 ทศวรรษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1960 จนได้รับฉายาให้เป็น "ราชาแห่งโฟล์ก" ด้วยภาพลักษณ์ของดิลลันในการแต่งเพลงที่เน้นเนื้อหาทางสังคมและการต่อต้านสงคราม มีเพลงตัวอย่างเช่น  "Blowin' in the Wind" และ "The Times They Are a-Changin'" ที่ได้กลายมาเป็นหนึ่งในเพลงสัญลักษณ์ของการเคลื่อนไหวทางสิทธิมนุษยชนและการต่อต้านสงครามในสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้เขายังได้ออกซิงเกิล "Like a Rolling Stone" ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมากในปี ค.ศ. 1965 และได้รับการจัดอันดับจากโรลลิงสโตนให้เป็นเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และได้รับความนิยมอย่างยิ่งในช่วงกลางยุค 1960 ที่มีโอกาสได้ขึ้นชาร์ตสูงๆ แต่ถึงอย่างก็ดีดิลลัน ก็ถูกวิจารณ์จากศิลปินโฟล์กด้วยกัน ที่เขาได้หันกลับร่วมบรรเลงกับวงกีตาร์ไฟฟ้า ซึ่งนับเป็นการทิ้งแนวเพลงโฟล์ก ที่เขาได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำ "ยุคบุกเบิกดนตรีโฟล์กอเมริกัน" (American folk music revival)

เนื้อเพลงของดิลลันยุคแรก จะเกี่ยวกับการเมือง สังคม ปรัชญา และอิทธิพลจากวรรณคดี ดนตรีของเขาได้ต่อต้านกระแสนิยมทางดนตรีป็อปและนำโฟล์กเข้ามามีบทบาทในกระแสสังคม เขาได้รับแรงบันดาลใจด้านการแสดงมาจาก ลิตเทิล ริชาร์ด และการประพันธ์เพลงแบบ วูดดี กัทรี, โรเบิร์ต จอห์นสัน และแฮงก์ วิลเลียมส์ ตลอดชีวิตด้านงานดนตรีของเขา ดิลลันได้ขยายสาแหรกแนวย่อยดนตรีเป็นจำนวนมาก ได้เป็นผู้บุกเบิกวงการเพลงโฟล์กในอเมริกันสู่โฟล์กในอังกฤษ สกอตแลนด์และไอร์แลนด์ และผลักดันดนตรีโฟล์กให้กลับมาได้รับความนิยม รวมไปถึงบลูส์, คันทรี, กอสเปล, ร็อกอะบิลลี และแจ๊ส ดิลลัน เป็นที่รู้จักจากศิลปินที่ทั้งแต่งและร้องเอง จนได้รับการยกย่องให้เป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง และภาพลักษณ์การแสดงสดที่เล่นกีตาร์ พร้อมกับเปล่าฮาร์โมนิกา รวมไปถึงคีย์บอร์ด เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายยุค 1980 จนได้รับการยกย่องให้เป็นทัวร์ "Never Ending Tour"

นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ดิลลันได้ออกผลงานวาดรูปและลงสีมาแล้วกว่า 6 เล่ม และได้รับการจัดแสดงในเวทีใหญ่หลายครั้ง ในด้านงานดนตรี ดิลลันได้จำหน่ายอัลบั้มไปแล้วกว่า 100 ล้านชุด ทำให้เขาเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายอัลบั้มโดยรวมสูงที่สุดตลอดกาล เขายังได้รับรางวัลมากมาย ไม่ว่าจะเป็น 11 รางวัลแกรมมี รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลออสการ์ ดิลลันได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล, หอเกียรติยศมินนิโซตามิวสิก, หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลงแนชวิลล์ และ หอเกียรติยศนักประพันธ์เพลง ในปี ค.ศ. 2008 เขาก็ได้รับรางวัลจากพูลิตเซอร์ ในโอกาศพิเศษสำหรับ "ที่เขาสร้างไว้ต่อวงการดนตรีนิยมและวัฒนธรรมอเมริกัน ด้วยเนื้อเพลงและบทประพันธ์ที่เรียบเรียงอย่างทรงพลัง" ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 ดิลลันได้รับเกียรติรับเหรียญอิสรภาพประธานาธิบดี ซึ่งถือเป็นเหรียญสูงสุดของพลเรือน จากประธานาธิบดีสหรัฐ บารัค โอบามา

ในปี ค.ศ. 2016 ดิลลันได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
# หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล (8 สิงหาคม พ.ศ. 2440 – 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา

พระประวัติ
หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงพิไลย เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมเฉื่อย ดิศกุล ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2440

หม่อมเจ้าพิไลยเลขาเติบโตมาในพระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตั้งแต่ชันษา 4 ปี โดยมีหน้าที่เชิญหีบพระศรี พระกลด ตลอดจนเครื่องใช้ส่วนพระองค์ สมเด็จทรงพระกรุณาเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด โปรดให้ศึกษาที่โรงเรียนราชินีจนจบ ได้เป็นครูสอนหนังสือ ทรงรับใช้ใกล้ชิดพระองค์ ตามเสด็จไปในที่ต่าง ๆ และเป็นผู้อ่านหนังสือถวาย 

กระทั่งปี พ.ศ. 2454 หม่อมเจ้าพิไลยเลขาชันษา 14 ปี ทรงใกล้ชิดสนิทสนมกับสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจุฑาธุชธราดิลก และสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ ซึ่งเสด็จกลับจากทรงศึกษาที่ทวีปยุโรปช่วงฤดูร้อน สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงพอพระทัยในหม่อมเจ้าพิไลยเลขา จึงทรงกราบทูลขอหม่อมเจ้าพิไลยเลขาจากสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงก็ทรงหมั้นหมายหม่อมเจ้าพิไลยเลขาด้วยเครื่องเพชรและพระราชทานพระราชานุญาตให้ติดต่อกันทางจดหมาย เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับไปศึกษาต่อที่ยุโรป

ในปี พ.ศ. 2458 เมื่อสมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์เสด็จกลับจากยุโรป และทรงรับราชการในกรมเสนาธิการทหารบก หม่อมเจ้าพิไลยเลขาซึ่งชันษา 18 ปี มิใช่เด็กหญิงที่สามารถคลุกคลีกับผู้ใดได้เหมือนแต่เดิม ในขณะที่สมเด็จเจ้าฟ้าประชาธิปกศักดิเดชน์ทรงมีโอกาสพบปะเล่นหัวพูดคุยกับหญิงอื่น และต้องชะตากับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สวัสดิวัตน์ ทำให้พระทัยหวั่นไหว อันเป็นเหตุจากความเหินห่างพระคู่หมั้นศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย. "วาทะเล่าประวัติศาสตร์" นิตยสารศิลปวัฒนธรรม ฉบับ 2 ธันวาคม 2551หน้า 42-44 และได้กราบทูลขอพระราชานุญาตเสกสมรสกับหม่อมเจ้ารำไพพรรณี สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงจึงพระราชทานพระราชานุญาตให้หม่อมเจ้าพิไลยเลขาเสด็จกลับไปประทับกับพระบิดาที่วังวรดิศ

หม่อมเจ้าพิไลยเลขา ดิศกุล สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2528 สิริชันษา 88 ปี สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ปีเดียวกัน ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหารราชกิจจานุเบกษา, ข่าวในพระราชสำนัก วันอาทิตย์ที่ ๒๒ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๒๘ เล่ม 102 ตอนที่ 199 ฉบับพิเศษ หน้า 24 วันที่ 30 ธันวาคม 2528

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 

 พงศาวลี
# วัดไผ่ล้อม (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดไผ่ล้อม ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองเพชรบุรี ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี

 ประวัติ 
วัดไผ่ล้อม สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายในบริเวณที่เป็นเขตเมืองเก่า โบราณสถานสำคัญของวัดนี้ ได้แก่พระอุโบสถ กับซุ้มพระและเจดีย์รายทรงเครื่อง พระอุโบสถเป็นอาคามก่ออิฐถือปูน ที่มีลักษณะพิเศษ คือ แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนหน้าประดิษฐานพระพุทธรูป ส่วนหลังเป็นห้องว่าง มีผนังกั้นกลาง และเจาะช่องประตูตรงกลาง 1 ช่อง หน้าบันของผนังกั้นกลาง มีการประดับลวดลายปูนปั้นรูปนารายณ์ทรงครุฑ ถัดลงมาเป็นลายปูนปั้นเต็มผนัง ประกอบด้วยพระพุทธบาทอยู่เหนือสุด สันนิษฐานว่าเป็นภาพรอยพระพุทธบาทเขาสุมนกูฎในลังกาทวีป
ส่วนอื่นๆ เป็นพระพุทธรูปและรูปบุคคล ที่เด่นคือ รูปจำลองอาคารทรงต่างๆ ยังเป็นภาพปั้นเรื่องราว ซึ่งมีองค์ประกอบต่อเนื่องแห่งเดียวในประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีลวดลายปูนปั้นประดับที่งดงามในส่วนอื่นๆ อีก เช่น หน้าบันทิศตะวันตก บัวหัวเสาของเสาอิง รวมทั้งซุ้มประตู และหน้าต่าง

ไผ่ล้อม
หมวดหมู่:โบราณสถานในจังหวัดเพชรบุรี
# จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม
จอร์จ วิลเลิร์ส ดยุกที่ 1 แห่งบักกิงแฮม  (28 สิงหาคม ค.ศ. 1592 - (23 สิงหาคม ค.ศ. 1628) เป็นข้าราชสำนักคนโปรดและบางหลักฐานก็อ้างว่าเป็นคนรักของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษThe Western Heritage, Eighth Edition, chapter 13, page 420 

 เบื้องต้น 
จอร์จ วิลเลิร์สเกิดที่บรุกสบีย์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ เมื่อวันที่ 28 สิหาคม ค.ศ. 1592 เป็นบุตรของขุนนางชั้นผู้น้อยชื่อเซอร์จอร์จและแมรี วิลเลิร์ส เคาน์เตสแห่งบักกิงแฮม (Mary Villiers, Countess of Buckingham) ผู้เป็นลูกสาวของแอนโทนี โบม็องแห่งเกล็นฟิลด์ในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ แมรีถูกทิ้งให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวและเป็นผู้ให้การศึกษาเกี่ยวกับชีวิตในราชสำนักแก่วิลเลิร์ส และในที่สุดวิลเลิร์สก็ถูกส่งไปฝรั่งเศสพร้อมกับเซอร์จอร์จ อีเลียต (John Eliot). 

วิลเลิร์สเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างรวดเร็วรวมทั้งสามารถเต้นรำได้ดีและมีความสามารถในกีฬาฟันดาบแต่พูดภาษาฝรั่งเศสได้เพียงเล็กน้อย ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1614 วิลเลิร์สผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น “ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในอังกฤษ” ก็ถูกนำตัวเข้าเฝ้าพระเจ้าเจมส์เพื่อหวังที่ให้เป็นคนโปรดคนใหม่ ซึ่งทำให้เป็นการลดอำนาจของโรเบิร์ต คารร์ เอิร์ลที่ 1 แห่งซัมเมอร์เซต (Robert Carr, 1st Earl of Somerset) ที่เป็นคนโปรดในราชสำนักในขณะนั้น
# จอร์จ วิลเลียร์ส ดยุกที่ 2 แห่งบักกิงแฮม
จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 (ภาษาอังกฤษ: George Villiers, 2nd Duke of Buckingham) (30 มกราคม ค.ศ. 1628 - (16 เมษายน ค.ศ. 1687) จอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษและเป็นบุตรของจอร์จ วิลเลียรส์ ดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 1 ผู้เป็นข้าราชสำนักคนโปรดของพระเจ้าเจมส์ที่ 1และพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 และ แคทเธอริน วิลเลียรส์ (Katherine Villiers, Duchess of Buckingham) เมื่อบิดาเสียชีวิตดยุคแห่งบัคคิงแฮมที่ 2 มีอายุเพียง 4 เดือน ดยุคและฟรานซิสน้องชายจึงได้รับการเลี้ยงดูโดยพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 พร้อมกับพระราชโอรสธิดาของพระองค์เอง และได้รับการศึกษาจาก วิทยาลัยทรินิตี, มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และได้รับปริญญาโททางศิลปะในปี ค.ศ. 1642
 อ้างอิง
# ซาคาจาเวีย
ซาคาจาเวีย (Sacagawea หรือ Sakakawea หรือ Sacajawea) (1788 – 20 ธันวาคม ค.ศ. 1812) เป็นหญิงสาวพื้นเมืองชาวอินเดียนแดง ที่ได้ร่วมเดินทางสำรวจรัฐลุยเซียนา ของอเมริกากับเมริวีเธอร์ ลูอิสและวิลเลียม คลาร์ก เธอเดินทางไปร่วมกับพันไมล์ในนอร์ธดาโกต้า ไปสู่มหาสมุทรแปซิฟิกระหว่างปี 1804-1806 เธอมีชื่อเล่นว่า "จานีย์" ตั้งโดยคลาร์ก"Captain Clark created the nickname "Janey" for Sacagawea, which he transcribed twice, November 24, 1805, in his journal, and in a letter to Toussaint, August 20, 1806. It is thought that Clark's use of "Janey" derived from "jane," colloquial army slang for girl." Anderson, Irving W. "The Sacagawea Mystique " 

ข้อมูลที่น่าเชื่อถือทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับซาคาจาเวียมีอยู่ไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องตำนาน The National American Woman Suffrage Association ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ลงมติให้เธอเป็นสัญลักษณ์คุณค่าของผู้หญิงและเสรีภาพ สร้างอนุสาวรีย์และหินสลักแด่เธอ และทำหลายอย่างเพื่อเผยแพร่เรื่องราวความสำเร็จของเธอFresonke, Kris and Spence, Mark David. Lewis & Clark: Legacies, Memories, and New Perspectives. University of California Press, February 25, 2004. ISBN 978-0-520-23822-0 

นอกจากนี้ยังมีการทำเหรียญดอลลาร์เป็นรูปเธอและลูกชายของเธอ Jean Baptiste
# เจมส์ สกอตต์ ดยุกที่ 1 แห่งมอนมัธ
เจมส์ สกอตต์ ดยุคแห่งมอนม็อธที่ 1 หรือ เจมส์ ครอฟต์ (ภาษาอังกฤษ: James Scott, 1st Duke of Monmouth หรือ James Crofts) (9 เมษายน ค.ศ. 1649 - (15 กรกฎาคม ค.ศ. 1685) เจมส์ สกอตต์ ดยุคแห่งมอนม็อธที่ 1 เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1649 ที่ร็อตเตอร์ดัมในประเทศเนเธอร์แลนด์และเสียชีวิตโดยการถูกประหารชีวิตที่หอคอยแห่งลอนดอน, อังกฤษ เจมส์ สกอตต์เป็นโอรสนอกกฎหมายของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษและพระสนมลูซิ วอลเตอร์ (Lucy Walter) ผู้ที่ติดตามพระองค์ไปลี้ภัยในยุโรปหลังจากที่พระราชบิดาของพระองค์--พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1--ทรงถูกปลงพระชนม์ ต่อมาตัวดยุคแห่งมอนม็อธเองก็ถูกประหารชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1685 หลังจากการพยายามโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 ที่เรียกกันว่ากบฏมอนม็อธ (Monmouth Rebellion) โดยการประกาศตนว่าเป็นพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 และเป็นโปรเตสแตนต์เพื่อสร้างความนิยมต่อประชาชนในอังกฤษในการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าเจมส์ผู้เป็นโรมันคาทอลิก