wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พ่อแห่งแผ่นดิน
พ่อแห่งแผ่นดิน เป็นชื่อบทเพลงเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 ขับร้องโดยศิลปินทั้งหมด 81 คน

 ประวัติ 
เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550 สำนักงานเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติ สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี ร่วมกับสมาคมนักร้องแห่งประเทศไทย, สมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์, สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5, โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย และศาลาเฉลิมกรุง ได้จัดทำเพลงเทิดพระเกียรติ พ่อแห่งแผ่นดิน เพื่อให้ชาวไทยทั่วโลกใช้เป็นสื่อสัญลักษณ์ในการแสดงความจงรักภักดี แด่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยมีนักร้องร่วมขับร้องเพลงนี้ทั้งหมด 81 ท่าน ซึ่งเป็นจำนวนมากพอสมควร

 รายชื่อผู้ประพันธ์เพลง พ่อแห่งแผ่นดิน 
 คำร้อง 
 ชาลี อินทรวิจิตร
 อาจินต์ ปัญจพรรค์
 สุนทรียา ณ เวียงกาญจน์
 สุรพล โทณะวณิก
 ทำนอง 
 เรืออากาศตรี ศ.พิเศษ ดร.แมนรัตน์ ศรีกรานนท์
 วิรัช อยู่ถาวร
 พิมพ์ปฏิภาณ พึ่งธรรมจิตต์
 จิรวุฒิ กาญจนะผลิน
 เรียบเรียงเสียงประสาน 
 กิตติ ศรีเปารยะ

 รายชื่อผู้ขับร้องเพลง พ่อแห่งแผ่นดิน 
 นักร้องชาย จำนวน 41 คน นักร้องหญิง จำนวน 40 คน สุเทพ วงศ์กำแหง 
 ชรินทร์ นันทนาคร 
 ธานินทร์ อินทรเทพ 
 วินัย พันธุรักษ์ 
 มีศักดิ์ นาครัตน์ 
 ชรัมภ์ เทพชัย
 สเกน สุทธิวงศ์ 
 พรเทพ เทพชัย
 ศักดา อิทธิชัย 
 นิทัศน์ ละอองศรี
 อโศก สุขศิริพรฤทธิ์
 มนตรี สีหเทพ
 กรกันต์ สุทธิโกเศศ 
 ฉัตรชัย ภู่โชติ
 นนทวรรธน์ ภู่โชติ
 ภาสกรณ์ รุ่งเรืองนพรัตน์
 เอกรัตน์ แคว้นคอนฉิม
 ทรงสิทธิ์ รุ่งนพคุณศรี 
 ธงไชย แมคอินไตย์ 
 พันกร บุญยะจินดา 
 พรภิรมย์ พินทะปะกัง (ไมค์ ภิรมย์พร) 
 รณชัย ถมยาปริวัฒน์ (อ๊อด คีรีบูน) 
 วิชัย ปุญญะยันต์ 
 วิภู กำเนิดดี
 ศรราม เทพพิทักษ์ 
 เศรษฐา ศิระฉายา 
 สบชัย ไกรยูรเสน (ฟอร์ด) 
 สมา สวยสด
 สุทธิพงษ์ วัฒนจัง (ชมพู ฟรุ้ตตี้) 
 สุรชัย สมบัติเจริญ 
 เสรี รุ่งสว่าง 
 พลพล พลกองเส็ง 
 ชรัส เฟื่องอารมย์ 
 วิรุจน์ สโรบล
 เอ็ดเวิร์ด แวนโซ
 สร่างศัลย์ เรืองศรี (หนู มิเตอร์)
 มนตรี แพร่ศิริพุฒิพงศ์ 
 ณรงค์ แซ่วี (รุ่ง สุริยา)
 จารึก วิริยะกิจ
 วสุ แสงสิงแก้ว 
 ธานี พูนสุวรรณ 
 สวลี ผกาพันธ์
 รวงทอง ทองลั่นทม
 จินตนา สุขสถิตย์
 ขวัญระวี กาญจนะผลิน
 จิตติมา เจือใจ 
 โฉมฉาย อรุณฉาน 
 ดาวใจ ไพจิตร 
 ทิพย์วรรณ ปิ่นภิบาล
 นันทวัน เมฆใหญ่ 
 แพทย์หญิงพันทิวา สินรัชตานันท์ 
 ลินจง บุญนากรินทร์ 
 ศรวณี โพธิเทศ
 อุมาพร บัวพึ่ง
 อุไรวรรณ ทรงงาม
 ธุรดี อารีรอบ 
 พรทิพย์ พันตาวงษ์
 ภัทรภร บัวก้านทอง
 สุพรรณี โคตรสุโน
 สุภาพร เพฑูวิริยาเวทย์
 กรรณิการ์ อารีสมาน
 กัญญารัตน์ กุยสุวรรณ
 ฉันทนา กิติยพันธ์ 
 ธนพร แวกประยูร (ปาน)
 ธีรนัยน์ ณ หนองคาย
 นนทิยา จิวบางป่า
 พัชริดา วัฒนา 
 สุดา ชื่นบาน 
 เสาวลักษณ์ ลีละบุตร 
 อรวรรณ วิเศษพงศ์
 อรวี สัจจานนท์ 
 อิสริยา คูประเสริฐ
 นภาดา สุขกฤต
 สิรินันท์ ว่องกุศลกิจ
 ศิรินทรา นิยากร 
 จรรยา เผ่าจินดา (สด แจ่มศรี) 
 วงจันทร์ ไพโรจน์ 
 ภัคประวีร์ ทองแย้ม
 กรองทอง ทัศนพันธุ์
 ศิริพร อยู่ยอด 
 แคทลียา ศริสวัสดิ์
# มาร์กาเร็ต มิตเชลล์
มาร์กาเร็ต  มุนเนอร์ลีน มิตเชลล์ (8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2443 – 16 สิงหาคม พ.ศ. 2492) นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันผู้ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์เมื่อ พ.ศ. 2480 สำหรับนวนิยายเพียงเรื่องเดียวที่เธอเคยเขียนขึ้น คือเรื่อง "วิมานลอย" (Gone With The Wind) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2479 นวนิยายเรื่องนี้นับเป็นนวนิยายเรื่องเดียวที่ได้รับความนิยมสูงสุดเท่าที่เคยมีมา เป็นหนังสือปกแข็งที่มีจำนวนจำหน่ายรองจากคัมภีร์ไบเบิล แม้ในปัจจุบันก็ยังจำหน่ายได้ประมาณปีละ 200,000 เล่ม

นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ออกฉายเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2482 และทำรายได้สูงสุดในประวัติศาสตร์ของฮอลลีวูด รวมทั้งการทำลายสถิติการได้รับรางวัลอะแคเดมีมากที่สุด

  ประวัติ 
มาร์กาเร็ต มิตเชลล์ เกิดที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐฯ แรกเริ่มศึกษาด้านการแพทย์ แต่เปลี่ยนมาศึกษาด้านวารสารศาสตร์ และทำงานเป็นนักเขียนประจำในวารสาร "เดอะ แอตแนตาเจอร์นัล" (พ.ศ. 2465 - พ.ศ. 2469) หลังจากที่เธอแต่งงานกับ จอห์น อาร์ มาร์ช เมื่อ พ.ศ. 2468 และได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า ทำให้มาร์กาเร็ตต้องหยุดทำงานและใช้เวลา 10 ปีเขียนนวนิยายเรื่องเดียวและประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ดังกล่าวมาแล้ว โดยขายได้มากถึง 25 ล้านเล่ม ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ ทั่วโลกถึง 30 ภาษา

 การถึงแก่กรรม 
มาร์กาเร็ตได้รับอุบัติเหตุถูกรถแทกซีที่แล่นเร็วชนขณะที่เธอเดินข้ามถนนพร้อมกับสามีเพื่อไปชมภาพยนตร์เรื่องหนึ่งที่โรงภาพยนตร์ "พีชทรีอาร์ทเทียร์เทอร์" เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2492 โดยเสียชีวิตใน 5 วันต่อมาโดยมิได้ฟื้นคืนสติอีกในระหว่างนั้น คนขับแท็กซีผู้เมาสุราได้รับโทษจำคุก 40 ปี และทำให้ผู้ว่าการรัฐจอร์เจียออกกฎหมายเพิ่มความเข้มงวดเกี่ยวกับการดื่มสุราขณะขับรถมากขึ้น
# ปมฆ่าปริศนาพันล้าน
ปมฆ่าปริศนาพันล้าน ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง The Million Dollar Hotel นำแสดงโดย เจเรมี่ เดวี่ส์, มิลล่า โจโววิช, เมล กิ๊บสัน กำกับโดย วิม เวนเดอส์ ความยาว 122 นาที ฉายเมื่อปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) ในประเทศไทยฉายในโครงการ Little Big Film Project 2 เมื่อเดือนกันยายน ปีเดียวกัน

 เนื้อเรื่องย่อ 
อิสซี่ (ทิม รอธ) หนึ่งในผู้อาศัยในโรงแรมโทรม ๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อ Million Dollar Hotel ชานเมืองลอสแอนเจลิส ได้กระโดดตึกโรงแรมฆ่าตัวตาย ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคน แต่ที่ทำให้ตกตะลึงยิ่งกว่านั้นเมื่อรู้ว่าอิสซี่เป็นทายาทของเจ้าของธุรกิจสื่อพันล้าน โดยทิ้งปริศนาไว้ที่หลังรูปวาดของเขา ทอม ทอม (เจเรมี่ เดวี่ส์) หนึ่งในผู้อยู่อาศัยและเพื่อนของอิสซี่ผู้ผิดหวังในความรักเสมอพยายามสานสัมพันธ์กับเอลอยซ์ (มิลล่า โจโววิช) หญิงสาวที่งามราวนางฟ้าข้างถนนที่ผิดหวังในความรักเช่นกัน

แต่แล้ว จู่ ๆ เอฟบีไอผู้หนึ่งนามว่า สกินเนอร์ (เมล กิ๊บสัน) ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น สกินเนอร์พยายามสอบสวนการตายของอิสซี่และพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ซึ่งทำให้สัมพันธภาพระหว่างทอม ทอม และอีลุยซ์ต้องสะดุดลงและสั่นสะเทือนผู้คนที่อาศัยอยู่ ณ โรงแรมแห่งนี้ ซึ่งล้วนแต่เป็นคนเพี้ยน ๆ ทั้งสิ้น

 คำวิจารณ์ 
The Million Dollar Hotel เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากแรงบันดาลใจของโบโน่ นักร้องนำแห่งวง U2 ที่เป็นเจ้าของความคิดพล็อตภาพยนตร์เรื่องนี้ กำกับโดย วิม แวนเดอร์ส ผู้กำกับชาวเยอรมันผู้สร้างชื่อมาจากภาพยนตร์ยุโรปหลายเรื่อง ซึ่ง The Million Dollar Hotel เรื่องนี้นับว่า เป็นภาพยนตร์ในแบบฉบับของฮอลลีวูดอย่างเต็มที่ครั้งแรกของแวนเดอร์ส โดยประเด็นภาพยนตร์เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของคนนอกสังคม คนเพี้ยน คนบ้า คนมีสติกับคนไร้สติ โดยมีชื่อเป็นภาษาเยอรมันว่า O Hotel de Um Milhão de Dólares

ภาพยนตร์เรื่องนี้มีดาราซุปเปอร์สตาร์อย่าง เมล กิ๊บสัน มารับบทนำในบทของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอเพี้ยน ๆ ที่เคยมีแขนที่สามงอกออกมากลางหลัง ชื่อ สกินเนอร์ การรับบทนี้ของเมล กิ๊บสัน ได้รับการยอมรับว่าเป็นการรับบทที่ดีที่สุดบทหนึ่งในชีวิตการแสดงของเขา และในส่วนดนตรีประกอบ โบโน่ก็ได้เป็นผู้ทำด้วย ซึ่งหลายคนเมื่อได้ดูแล้วยอมรับถึงอารมณ์ที่สื่อในเนื้อหา โดยออกไปในทำนองเศร้า เหงาซึมเซา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฉากเปิดเรื่อง ที่เป็นภาพในระยะไกลของหน้าต่างโรงแรมในห้อง ๆ หนึ่ง พร้อมกับคนที่อาศัยอยู่ในห้องนั้น ดนตรีก็ขึ้นมาด้วยเสียงแซกโซโฟนทุ้มต่ำ สื่ออารมณ์เหงาได้อย่างจับใจ ซึ่งภาพยนตร์ได้รับรางวัลหมีเงินในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินปี 2000 ด้วย

สำหรับการฉายในประเทศไทย The Million Dollar Hotel ได้ฉายในโครงการ Little Big Film Project ครั้งที่ 2 ของบริษัทสหมงคลฟิล์ม ซึ่งเป็นโครงการการฉายภาพยนตร์ในแนวนอกกระแสในโรงภาพยนตร์ชั้นนำทั่วไป โดยฉายทั้งหมด 5 เรื่องสลับกันไปในหลายโรงภาพยนตร์ทั่วกรุงเทพ ฯ

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ข้อมูลและรายละเอียดภาพยนตร์
# ทิงเจอร์
ทิงเจอร์  ในทางเภสัชกรรมหมายถึง สารสกัด (เช่นจากสมุนไพร) หรือสารละลายของวัตถุที่ไม่ระเหย (เช่นไอโอดีน) ในแอลกอฮอล์ ส่วนสารละลายของวัตถุที่ระเหยได้จะเรียกว่า ของเหลวผลกลั่น (spirit) หรือ เหล้ายา แล้วนำไปใช้เป็นยารักษาโรค ตัวอย่างของทิงเจอร์ที่รู้จักกันดีเช่น ทิงเจอร์ไอโอดีน ทิงเจอร์เบนโซอิน เป็นต้น
# 007 พยัคฆ์ร้ายพญายม
007 พยัคฆ์ร้ายพญายม หรือในชื่อภาษาอังกฤษคือ A View to a Kill เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 14 ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ เดอะซีรีส์ ที่เป็นทางการซึ่งจัดทำโดยค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Production) ภาพยนตร์เรื่องนี่เป็นครั้งที่ 7 และครั้งสุดท้ายที่ โรเจอร์ มัวร์ แสดงเป็น เจมส์ บอนด์ ให้กับค่ายภาพยนตร์นี้ และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายของ ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ ในการแสดงเป็นมิส มันนี่เพ็นนี ให้ค่ายภาพยนตร์อีเอ็นนี้ด้วยเช่นกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายใน พ.ศ. 2528 กำกับโดย จอห์น เกลน (John Glenn) ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ 007 เพชฌฆาตปลาหมึกยักษ์ โดยมีภาคต่อจากนี้คือ 007 พยัคฆ์สะบัดลาย

ใช้ทุนรวมทั้งสิ้น 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 60,111,524 ดอลลาร์สหรัฐใน พ.ศ. 2551

กวาดรายได้รวมทั้งสิ้น 152.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เทียบเท่าเงิน 305,366,542 ดอลลาร์สหรัฐในพ.ศ. 2551

เป็นภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ ที่ขายดีเป็นอันดับที่ 21 จากภาพยนตร์เจมส์ บอนด์อย่างเป็นทางการ 22 เรื่อง

 เนื้อเรื่องย่อ 
เมื่อ เจมส์ บอนด์ (โรเจอร์ มัวร์) ถูกส่งตัวไปสืบสวนเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยที่หละหลวมภายใน ซอริน อินดัสตรี้ เขากลับค้นพบเหตุฆาตกรรมอันมีเงื่อนงำ รวมทั้งเจ้าของบริษัทผู้ลึกลับชื่อ แม็กซ์ ซอริน (คริสโตเฟอร์ วอลเคน) ซึ่งดูเหมือนว่ากำลังวางแผนที่จะครองตลาดไมโครชิปของโลกด้วยวิธีการอัน ร้ายกาจ ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของสายลับ 007 ผู้นี้ในการที่จะต้องหยุดยั้งแผนการร้ายครั้งนี้ให้ได้

 ตัวละครสำคัญ 
 ตัวละคร  รับบทโดย เจมส์ บอนด์ (James Bond)  โรเจอร์ มัวร์ (Roger Moore) มันนี่เพ็นนี (Miss Moneypenny)  ลอยส์ แม็กซ์เวลล์ (Lois Maxwell) เอ็ม (M) เจ้านายบอนด์  โรเบิร์ต บราวน์ (Robert Brown) คิว (Q) นักประดิษฐ์ของบอนด์  เดสมอนด์ เลเวลีน (Desmond Llewelyn) สเตซี่ ซัตตอน (Stacey Sutton) ผู้หญิงของบอนด์  ทันย่า โรเบิร์ตส์ (Tanya Roberts) โพล่า อิวาโนว่า (Pola Ivanova) ผู้หญิงของบอนด์  ฟิโอน่า ฟูลเลอร์ตัน (Fiona Fullerton) แม็กซ์ ซอริน (Max Zorin) ศัตรู  คริสโตเฟอร์ วอลเคน (Christopher Walken) เมย์ เดย์ (May Day) ผู้ช่วยศัตรู  เกรซ โจนส์ (Grace Jones)
# วงศ์ซาลาแมนเดอร์ยักษ์
วงศ์ซาลาแมนเดอร์ยักษ์  จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ในวงศ์ Cryptobranchidae 

สกุลและชนิด
แบ่งออกเป็น 2 สกุล 3 ชนิด 

สกุล Andrias Tschudi, 1837
Andrias davidianus 
Andrias japonicus 

สกุล Cryptobranchus Leuckart, 1821
Cryptobranchus alleganiensis

 ลักษณะทั่วไป 
เป็นสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกจำพวกซาลาแมนเดอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซาลาแมนเดอร์ยักษ์จีน (Andrias davidianus) อาจมีความยาวได้สูงสุดถึง 1.8 เมตร หรือ 5.9 ฟุตAmphibiaWeb - Andrias davidianusหรือเกือบ ๆ 2 เมตร น้ำหนักกว่า 25 กิโลกรัม รูปร่างหัวกลมแบนใหญ่ ลำตัวแบน ตาเล็ก ปากกว้าง หางยาวมีแผ่นหนังคล้ายครีบ ขาสั้น 4 ข้าง มีนิ้ว 4 นิ้ว ขา 2 คู่แข็งแรงแต่สั้น ไม่มีเปลือกตา มีช่องเหงือก 1 คู่ ลำตัวสีน้ำตาลกระหรือดำและสามารถเปลี่ยนสีได้ตามสภาพแวดล้อม มีเมือกลื่นคลุมตลอดทั้งลำตัว ลำตัวหนาเป็นรอยยับย่นเป็นจำนวนมาก ภายในชั้นผิวหนังมีโครงข่ายของหลอดเลือดฝอยจำนวนมากใช้แลกเปลี่ยนก๊าซได้ ปอดมีขนาดเล็กและไม่ทำหน้าที่ในการหายใจ ขากรรไกรแตกต่างจากซาลาแมนเดอร์วงศ์อื่น  ๆ เพราะขากรรไกรและกระดูกฮัยออยด์แต่ละข้างทำหน้าที่เป็นอิสระจากกัน ซึ่งสามารถฉกกัดได้อย่างรวดเร็วและรุนแรง

อาศัยอยู่ในลำธารที่น้ำใสสะอาด ไหลแรง พบในภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา, จีน, ญี่ปุ่น กินอาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำทั่วไป โดยเฉพาะกุ้ง รวมถึงสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กด้วย  โดยรวมแล้วมีนิสัยรักสงบ ออกหากินในเวลากลางคืน แต่จะดุร้ายและสามารถฉกกัดได้ด้วยความรุนแรงเมื่อถูกรบกวน

การสืบพันธุ์เป็นวิธีการปฏิสนธิภายนอกลำตัว ตัวผู้สร้างรังโดยขุดหลุมที่พื้นท้องน้ำหรือขุดโพรงริมตลิ่งหรือใช้โพรงไม้ใต้น้ำเพื่อให้ตัวเมียมาวางไข่ โดยวางไข่ได้จำนวนละ 300-600 ฟอง บางครั้งอาจมีตัวเมียหลายตัวมาวางไข่ในโรงเดียวกันก็ได้ ทำให้อาจมีจำนวนไข่มากถึง 1,000-2,000 ฟอง ในแต่ละโพรง ตัวผู้มีหน้าที่เฝ้าดูแลไข่วีรยุทธ์ เลาหะจินดา, วิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก หน้า 308-309 (พ.ศ. 2554) ISBN 978-616-556-016-0
# แบบจำลองเชิงคลื่น
แบบจำลองอะตอมเชิงคลื่น หรือเรียกอีกอย่างว่าแบบจำลองอะตอมแบบกลุ่มหมอก ได้มาจากสมมติฐานและการทดลองซ้ำ ๆ เพราะอะตอมเป็นสิ่งที่เล็ก ๆ มาก ๆ สิ่งก็ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เมื่อนักวิทยาศาตร์ได้ค้นคว้าหาข้อมูลใหม่ ๆ มาก็นำมาประยุกต์ และใช้อธิบายแบบจำลองอะตอม ซึ่งแบบจำลองอะตอมแบบกลุ่มหมอกนี้เป็นแบบจำลองอะตอมที่เป็นที่ยอมรับกันมากที่สุด และคนส่วนใหญ่ก็เชื่อถือจนถึงปัจจุบัน
# นูซาเปอนีดา
นูซาเปอนีดา  เป็นเกาะทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกลุงกุง ซึ่งเป็นอำเภอที่มีอาณาเขตรวมเกาะเล็กอื่น ๆ โดยรอบ เช่น นูซาเลมโบงัน และเกาะน้อยอีกสิบสองเกาะ เกาะเปอนีดากับเกาะบาหลีคั่นกันด้วยช่องแคบบาดุง ลักษณะเกาะเต็มไปด้วยเขา และมีจุดสูงสุดที่ 524 เมตรจากระดับน้ำทะเล ปัจจุบันเกาะเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวสำคัญของบาหลี

เกาะเล็กโดยรอบมีอยู่สิบสามเกาะ รวมถึง เกาะเลมโบงัน, เกาะเซอนีงัน ประชากรของเกาะอยู่ที่ไม่เกิน 45,110 คน ตามสำมะโนปี 2010 ซึ่งเปลี่ยนแปลงน้อยมากเทียบกับสิบปีก่อนหน้า

 อัางอิง
# เบอร์นาร์ด ลี
เบอร์นาร์ด ลี  เป็นนักแสดงชื่อดังชาวอังกฤษคนหนึ่ง โด่งดังจากบท "เอ็ม" จากเรื่องเจมส์ บอนด์

 ประวัติ 
เบอร์นาร์ด ลี เกิดเมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1908 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เริ่มเข้าวงการบันเทิงครั้งแรกในช่วงทศวรรษ 1930 แต่เขาเริ่มประสบความสำเร็จในวงการนี้ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 

ในช่วงต่อมา บทบาทที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเขาคือบท เอ็ม หรือ พลเรือเอก เซอร์ ไมลส์ เมสเซอร์วี (Admiral Sir Miles Messervy) ในภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ เดอะซี่รี่ส์ ที่ค่ายภาพยนตร์อีโอเอ็นโปรดัคชั่น (EON Productions) จัดทำขึ้น เป็นจำนวน 11 เรื่องแรก จาก 20 เรื่อง ที่เอ็มปรากฏตัว

เบอร์นาร์ด ลี ป่วยเป็นโรคมะเร็งในช่องท้องจนเสียชีวิตในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1981 ขณะอายุ 73 ปี ในขณะที่กำลังเตรียมการผลิตภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เรื่อง เจาะดวงตาเพชฌฆาต (For Your Eyes Only) ทำให้ในภาคนี้ไม่มีเอ็มปากฎตัว เนื่องจากหาคนจะมารับบทเอ็มคนใหม่ไม่ทัน

 ผลงาน 
ผลงานที่โด่งดังในช่วง 1949 - 1961

 ชื่อเรื่อง  ในปี (ค.ศ.) The Third Man  1949 The Blue Lamp  1950 Beat the Devil  1953 The Battle of the River Plate  1956 The Spanish Gardener  1956 Dunkirk  1958 Web of Evidence  1959 Whistle Down the Wind  1961

ผลงานชุดเจมส์ บอนด์
 ชื่อเรื่อง  ชื่อภาษาอังกฤษ  ในปี พยัคฆ์ร้าย 007  Dr.No  ค.ศ. 1962 เพชฌฆาต 007  From Russia with Love  ค.ศ. 1963 จอมมฤตยู 007  Goldfinger  ค.ศ. 1964 ธันเดอร์บอลล์  Thunderball  ค.ศ. 1965 จอมมหากาฬ 007  You Only Live Twice  ค.ศ. 1967 ยอดพยัคฆ์ราชินี  On Her Majesty's Secret Service  ค.ศ. 1969 เพชรพยัคฆราช  Diamonds Are Forever  ค.ศ. 1971 พยัคฆ์มฤตยู 007  Live and Let Die  ค.ศ. 1973 เพชฌฆาตปืนทอง  The Man with the Golden Gun  ค.ศ. 1974 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก  The Spy Who Loved Me  ค.ศ. 1977 พยัคฆ์ร้ายเหนือเมฆ  Moonraker  ค.ศ. 1979
# เทศบาลเมืองชัยภูมิ
เทศบาลเมืองชัยภูมิ เป็นเทศบาลเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล จัดตั้งตามราชกิจจานุเบกษา พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ พุทธศักราช ๒๔๗๙  ประกาศ ณ  วันที่ ๒๙ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๗๙  เล่มที่ ๕๓ หน้าที่ ๘๑๙-๘๒๓ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 ตั้งอยู่ห่างจากลำน้ำชีไปทางทิศเหนือประมาณ 14 กิโลเมตร พื้นที่เขตเทศบาลเดิม 2.88 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 1,800 ไร่ มีบ้านเรือนปลูกสร้างประมาณ 7,000 หลังคาเรือน ประชากร 24,000 ต่อมาใน พ.ศ. 2536 ได้มีการขยายขอบเขตเทศบาลออกไป มีเนื้อที่ 30.78 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 19,237 ไร่ 

 การบริหาร 
220px|thumb|left|สำนักงานเทศบาลเมืองชัยภูมิ
เทศบาลเมืองชัยภูมิประกอบด้วยสภาเทศบาล (ทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติ) และนายกเทศมนตรี (ทำหน้าที่ฝ่ายบริหาร)
 สภาเทศบาล ประกอบด้วยสมาชิกสภาเทศบาล 18 คน โดยมาจากการเลือกตั้งของประชาชนในเขตเทศบาลตามกฎหมายว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาล มีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี สภาเทศบาลมีหน้าที่ออกกฎหมายท้องถิ่นที่เรียกว่า "เทศบัญญัติ" ซึ่งเป็นกฎหมายใช้ในเขตเทศบาลและมีหน้าที่ควบคุมการบริหารงานของนายกเทศมนตรี สมาชิกสภาเทศบาลทั้งหมดจะทำหน้าที่เป็นประะานสภาเทศบาลหนึ่งคน เป็นรองประธานสภาเทศบาลอีกคนหนึ่ง
 นายกเทศมนตรีและรองนายกเทศมนตรี ทำหน้าที่บริหารกิจการของเทศบาล โดยมีนายกเทศมนตรีเป็นหัวหน้า มีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี

อาคารสำนักงานเทศบาลเมืองชัยภูมิหลังใหม่ได้ดำเนินการก่อสร้างจากงบประมาณรายได้ของเทศบาล และได้เปิดใช้บริการแก่ประชาชนทั่วไปแล้วตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา เปิดให้บริการในชั้นต่าง ๆ ดังนี้
 ชั้นที่ 1 งานทะเบียนราษฎร กองคลัง กองสวัสดิการสังคม และกองวิชาการและแผนงาน
 ชั้นที่ 2 ห้องทำงานนายกเทศมนตรี ห้องรองนายกเทศมนตรี ปลัดเทศบาล สำนักปลัดเทศบาล กองสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม กองช่าง และห้องประชุมเล็ก
 ชั้นที่ 3 กองการศึกษา ห้องประชุมสภาเทศบาล ห้องประชุมใหญ่ ห้องเอนกประสงค์ ห้องรับรอง และงานตรวจสอบภายใน

 การศึกษา 
เทศบาลเมืองชัยภูมิ มีสถานศึกษาในสังกัดจำนวน 6 แห่ง ภายใต้การกำกับดูแลโดยกองการศึกษา เทศบาลเมืองชัยภูมิ ดังนี้
 โรงเรียนเทศบาล ๑ (วิทยานารี)
 โรงเรียนเทศบาล ๒ (เมืองเก่าวิทยา)
 โรงเรียนเทศบาล ๓ (ปรางค์กู่วิทยาคาร)
 โรงเรียนเทศบาล ๔ (อมร สะเพียรชัย อุทิศ)
 ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลเมืองชัยภูมิ
 ศูนย์อบรมเด็กก่อนเกณฑ์วัดชัยภูมิวนาราม

 ภูมิอากาศ
# ตะพาบม่านลาย
ตะพาบม่านลาย   เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกตะพาบ 3 ชนิด ใช้ชื่อสกุลว่า Chitra (/ชิ-ตร้า/)

มีรูปร่างโดยรวมคือ เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก หัวและตามีขนาดเล็ก  เมื่อโตเต็มที่ ขนาดกระดองยาวได้ถึงเมตรเศษ น้ำหนักกว่า 120–200 กิโลกรัม กระดองแบนเรียบสีครีมหรือสีเนื้อ มีจุดเด่นที่เป็นลักษณะสำคัญ คือ มีลายสีน้ำตาลแลดูสวยงาม ที่ขนาดและลักษณะแตกต่างออกไปในช่วงวัยและชนิดพันธุ์ หัวเล็ก เท้าเป็นแผ่นผังผืด มีเล็บใหญ่แข็งแรง กรามแข็งแรงใช้สำหรับขบกัดสัตว์น้ำที่มีเปลือกแข็งและสัตว์มีกระดูกสันหลังบางประเภท เช่น กบหรือเขียด เป็นอาหารได้เป็นอย่างดี
      
พบกระจายพันธุ์เฉพาะแม่น้ำขนาดใหญ่บางสายเท่านั้น ในอนุทวีปอินเดียและภูมิภาคอินโดจีน เช่น ไทย, พม่า, มาเลเซีย และอินโดนีเซีย

ปัจจุบันจำแนกออกได้ 3 ชนิด คือ
ตะพาบม่านลายไทย (Chitra chitra)
ตะพาบม่านลายอินเดีย (Chitra indica)
ตะพาบม่านลายพม่า (Chitra vandijki)

มีพฤติกรรม คือ เป็นตะพาบที่ชอบซุ่มซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นทรายที่มีน้ำไหลเพื่อรอดักเหยื่อ โดยจะไม่ขึ้นมาบกบนเลย นอกจากเพื่อวางไข่เท่านั้น โดยจะขุดหลุมวางไข่บนหาดทรายริมแม่น้ำเหมือนกับเต่าน้ำและตะพาบชนิดอื่น ออกไข่ครั้งโดยเฉลี่ยครั้งละ 60–100 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวนาน 65 วัน
     
เป็นตะพาบที่มีขนาดใหญ่และลวดลายที่สวยงาม จึงทำให้ตะพาบม่านลายทุกชนิดกลายเป็นสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ เพราะถูกจับมาขายเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะในชนิด C. chitra ที่พบได้ในภาคกลางของไทย ที่ไม่มีรายงานการพบในธรรมชาติมานานกว่า 30 ปีแล้ว 

แต่ในปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยงในทุกชนิด แต่ก็มีสนนราคาขายที่แพงมาก

รูปภาพ
# ภาษามคธ
ภาษามคธ [มะ-คด]  บางครั้งเรียก มาคธี, มคธี หรือ มคฮี  เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาโภชปุรีและภาษาไมถิลีจัดอยู่ในกลุ่มของภาษาพิหาร ตระกูลอินโด-ยุโรเปียน มีผู้พูด 13 ล้านคนในเขตมคธของรัฐพิหารและบริเวณใกล้เคียงอื่น ๆ รวมถึงบางบริเวณในรัฐเบงกอลตะวันตก เขียนด้วยอักษรเทวนาครี

ระบบเสียงใกล้เคียงกับภาษาฮินดีและพอจะเข้าใจกันได้กับผู้พูดภาษาฮินดีหรือภาษาพิหารอื่น ๆ มีนิทานและเพลงพื้นบ้านมาก เชื่อกันว่ารูปแบบโบราณของภาษามคธคือภาษาที่ใช้พูดในสมัยพุทธกาลและในราชอาณาจักรมคธ พุทธศาสนาเถรวาทใช้ภาษาบาลีซึ่งเป็นอีกชื่อหนึ่งของภาษามคธโบราณ ยังมีภาษาที่อยู่ระหว่างภาษาบาลีกับภาษามคธ เรียกว่า ภาษาอรธมาคธี (แปลว่า ภาษากึ่งมคธ) ซึ่งใช้ในคัมภีร์ของศาสนาเชน ความต่างของภาษามคธกับภาษาอรธมาคธี อยู่ในรูปแบบเดียวกับความต่างจากภาษาบาลี 

ภาษามคธยังเป็นชื่อของภาษาปรากฤตที่ใช้ในการแสดงละคร และเป็นภาษาที่ใช้พูดในรัฐพิหารในยุคกลาง เป็นต้นกำเนิดของภาษาเบงกอล ภาษาโอริยาและภาษาพิหาร

 ประวัติ 
บรรพบุรุษของภาษามคธคือภาษาปรากฤตมคธที่เคยใช้พูดในอินเดียตะวันออก ซึ่งปัจจุบันคือภาคตะวันออกของประเทศอินเดีย  บังกลาเทศและเนปาล บริเวณนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมคธ ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่รัฐพิหาร และเชื่อว่าเป็นภาษาของพระพุทธเจ้า รวมทั้งภาษาราชการในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช

พัฒนาการของภาษามคธมาสู่รูปแบบปัจจุบันยังไม่ทราบดีนัก นักวิชาการด้านภาษามักจะสรุปว่าภาษามคธ ภาษาไมถิลี ภาษาโภชปุรี ภาษาเบงกอล ภาษาอัสสัม และภาษาโอริยา พัฒนามาจากภาษาปรากฤตมคธหรือภาษาอรธมาคธีในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-16 แต่อาจจะไม่ถูกต้องแน่นอนนัก เพราะจุดเริ่มต้นของภาษาสมัยใหม่ในอินเดียปัจจุบันยังไม่ชัดเจน ภาษาคุชราต ภาษาไมถิลี ภาษาเบงกอล ภาษาอัสสัม ภาษาโอริยา ภาษามราฐี เริ่มมีรูปแบบของวรรณกรรมในราวพุทธศตวรรษที่ 19 แม้ว่าภาษามคธเคยเป็นภาษาราชการในอาณาจักรมคธและมีผู้ใช้เป็นจำนวนมากแต่ไม่เป็นที่สืบเนื่องในอินเดีย ในรัฐพิหาร ภาษาฮินดีเป็นภาษาที่ใช้ทางราชการและการศึกษา ภาษามคธนั้นถูกแทนที่ด้วยภาษาฮินดีเมื่อ พ.ศ. 2504

ภาษาฮินดีได้แพร่หลายเข้ามาในรัฐพิหาร และเข้ามาแทนที่ภาษาอูรดูในการเป็นภาษาราชการของรัฐ มีการต่อสู้เพื่อแย่งชิงการเป็นภาษาราชการของรัฐระหว่างภาษาฮินดีกับภาษาอูรดู แต่ไม่มีการพูดถึงภาษาแม่ในบริเวณนั้น อีก 3 ภาษาคือ ภาษามคธ ภาษาโภชปุรี และภาษาไมถิลี หลังจากได้รับเอกราช ภาษาฮินดีเป็นภาษาราชการของรัฐพิหาร ตามข้อตกลงภาษาราชการของพิหาร พ.ศ. 2493
 บริเวณที่มีการใช้ภาษามคธ 
ภาษามคธเคยใช้พูดในบริเวณที่เคยเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรมคธ เช่น ปัตนา นาลันทา คยา และนวทา เป็นต้น นอกจากนั้น มีผู้พูดบ้างในรัฐเบงกอลตะวันตก มุมไบ และเดลฮี
 อักษรและวรรณกรรมพื้นบ้าน 
ภาษามคธโดยทั่วไป เขียนด้วยอักษรเทวนาครี อักษรที่เคยใช้เขียนภาษานี้คืออักษรไกถี แทบจะไม่ได้ใช้แล้วในปัจจุบัน วรรณกรรมพื้นบ้านภาษามคธ ส่วนใหญ่เป็นเพลงพื้นบ้านและมีวรรณกรรมในรูปแบบปัจจุบันอยู่บ้าง นิตยสารภาษามคธ Magadhi เริ่มตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2495 ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น Bihan หมายถึง วันพรุ่งนี้
 
หมายเหตุ
# เปรียญธรรม 4 ประโยค
เปรียญธรรม 4 ประโยค (ชื่อย่อ ป.ธ.4) เป็นระดับชั้นการศึกษาแผนกบาลีของคณะสงฆ์ไทย เรียกผู้สอบผ่านในชั้นนี้ว่า เปรียญโท กระทรวงศึกษาธิการเทียบวุฒิผู้สอบได้ในชั้นนี้ให้เทียบเท่ามัธยมศึกษาตอนต้น

 หลักสูตรการศึกษาพระปริยัติธรรมบาลีในชั้นเปรียญธรรม 4 ประโยค 

ในชั้นนี้ แม่กองบาลีสนามหลวง กำหนดวิชาในการศึกษาไว้ 2 วิชา คือ

 วิชาแปลมคธเป็นไทย (วิชาแปล) 

 วิชาแปลมคธเป็นไทย ใช้หนังสือ มงฺคลตฺถทีปนี (ปม ภาโค - ภาคหนึ่ง) หนังสือหมวดเปรียญธรรม ประโยค 1 ถึง 9 

 ประวัติหนังสือ มงฺคลตฺถทีปนี  

หนังสือมังคลัตถทีปนี  เป็นคัมภีร์ชั้นฎีกา อธิบายความในมงคลสูตรที่มาในพระไตรปิฎกพระไตรปิฎก เล่มที่ 25  พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ 17 ขุททกนิกาย ขุททกปาะ มงคลสูตร. พระไตรปิฏกฉบับสยามรัฐ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก . เข้าถึงเมื่อ 9-6-52อรรถกถา ขุททกนิกาย ขุททกปาะ มงคลสูตร. อรรถกถาพระไตรปิฎก. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก . เข้าถึงเมื่อ 9-6-52 โดยมงคลสูตรเป็นคำสอนประเภทเนยยะ คือมีข้อความเป็นร้อยแก้ว ผสมร้อยกรอง

ผู้รจนาคัมภีร์มังคัลตถทีปนี  คือ พระสิริมังคลาจารย์พระสิริมังคลาจารย์. มงคลทีปนี. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2540 พระภิกษุชาวเมืองเชียงใหม่ มีอายุอยู่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 20 ผลงานของท่านจากหลักฐานแสดงประวัติ มีอยู่สี่เรื่องคือ เวสสันดรทีปนี จักกวาฬทีปนี สังขยาปกาสกฎีกา มังคลัตถทีปนี

ประวัติของท่านปรากฏอยู่ในตอนท้ายผลงานของท่าน มีใจความว่า เป็นผู้ทรงพระไตรปิฎก มีศรัทธาความรู้ปรารถนาให้ตนและผู้อื่นมีความรู้ ได้รจนาคัมภีร์เวสสันตรทีปนี จักกวาฬทีปนี สังขยาปกาสกฎีกา ขณะพักอยู่ที่วัดสวนขวัญ อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวัดพระสิงห์วรมหาวิหารในเมืองเชียงใหม่ และรจนามังคลัตถทีปนีในขณะที่พักอยู่ที่สุญญาคาร ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศใต้ 1 คาวุต ในช่วงปี พ.ศ. 2060 - พ.ศ. 2067 ในสมัยของท้าวลก เข้านครเชียงใหม่ อันเป็นนครที่มีความเจริญอย่างยิ่ง ผู้มีพระราชศรัทธาล้ำเลิศ ปรารถนาพระสัพพัญมุตญาณเลื่อมในในพระพุทธศาสนา

ช่วงเวลาการรจนา  ผลงานดังกล่าวอยู่ในรัชสมัยพระเจ้าดิลกปนัดดาธิราชหรือพระเมืองแก้ว 

 วิชาแปลไทยเป็นมคธ (วิชาแต่ง) 

วิชาแปลไทยเป็นมคธในชั้น ป.ธ. 4 นี้  ใช้หนังสือ ธัมมปทัฏกถา ภาคที่ 1

 ธัมมปทัฏกถา (ปโม ภาโค - ภาคหนึ่ง)  	

ในชั้นนี้ผู้เรียนบาลีต้องศึกษาวิธีการเแต่งภาษาไทยเป็นภาษาบาลีโดยใช้หนังสือ อรรถกถาธรรมบทแปล ภาค 1 (ธัมมปทัฏกถา ภาษาไทย)  เพื่อฝึกแปลเป็นภาษามคธ

 หลักเกณฑ์ของผู้มีสิทธิ์สอบไล่ในชั้นเปรียญธรรม 4 ประโยค 

ระดับเปรียญธรรม 4 ประโยค  เรียกว่า เปรียญโท คือ ผู้ที่จะมีสิทธิสอบเปรียญธรรม 4 ประโยคขึ้นไป   จะต้องสอบได้เปรียญธรรม 3 ประโยค และนักธรรมชั้นโทก่อน

 ผู้สอบไล่ได้เปรียญธรรม 4 ประโยค 

พระภิกษุสามเณรผู้สอบไล่ได้ในชั้นนี้จะได้รับประกาศนียบัตร เลขพัดเปรียญ มีสมณศักดิ์อันดับในงานพระราชพิธี - รัฐพิธี  เหนือกว่า พระปลัดของพระราชาคณะ ชั้นสามัญ ลำดับพัดยศสมณศักดิ์ ฐานานุกรม เปรียญในงานพระราชพิธี - รัฐพิธี
# พระมหา
โดยคำว่า "พระมหา" สันนิษฐานว่ากร่อนมาจากคำว่า "พระมหาชาติ" ที่ชาวพุทธใช้เรียกพระผู้ทรงภูมิบาลีแตกฉาน จนสามารถเทศนาพระมหาชาติเวสสันดรชาดกได้ และต่อมาพระมหากษัตริย์จึงใช้คำนี้แต่งตั้งพระผู้ทรงภูมิบาลีให้ดำรงสมณศักดิ์ที่พระมหา หรือพระมหาชาติ เพื่อเป็นการส่งเสริมการศึกษาภาษาบาลีเพื่อสืบทอดพระพุทธศาสนามาแต่โบราณทองย้อย แสงสินชัย.  (๒๕๕๖). บาลีวันละคำ. (ม.ป.ท.).

พระมหากษัตริย์ไทยแต่โบราณถวายพัดยศสมณศักดิ์สายเปรียญธรรม (พัดยศมหาเปรียญ) แก่พระสงฆ์โดยยกย่องถวายคำว่า "มหา" เพื่อใช้นำหน้าพระภิกษุผู้สอบไล่ได้ ประโยคบาลี เพื่อเป็นการถวายกำลังใจแก่พระสงฆ์ผู้สนใจเล่าเรียนศึกษาและมีความรู้สอบไล่ได้สายเปรียญธรรมบาลีตั้งแต่ชั้นเปรียญตรีขึ้นไปจนถึงปัจจุบันนี้ (โดยในอดีตนั้นพระมหากษัตริย์เคยมีการถวายนิตยภัตรแก่พระสงฆ์และสามเณรที่เป็นมหาเปรียญทุกชั้น แต่ปัจจุบันคงมีการถวายนิตยภัตรายเดือนเฉพาะผู้สอบได้ระดับเปรียญธรรม 9 ประโยค เท่านั้น)

ในปัจจุบัน พัดยศมหาเปรียญ นั้นจะแบ่งเป็นสีและระบุเลขลำดับชั้นเปรียญ ซึ่งเปรียบได้กับครุยวิทยฐานะของบัณฑิตผู้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัย โดยพัดยศเปรียญมีฐานะเสมือนหนึ่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่พระมหากษัตริย์พระราชทานแก่ผู้ทำความชอบในราชการวิเชียร อากาศฤกษ์,สุนทร สุภูตะโยธิน. ประวัติสมณศักดิ์และพัดยศ (๒๕๒๘). กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์ศรีอนันต์. หน้า ๑๘๑ - ๑๙๘ . พระสงฆ์สามเณรผู้ได้รับพระราชทานจะนำพัดยศมหาเปรียญออกใช้ประกอบสมณศักดิ์ได้แต่ในงานพระราชพิธีสำคัญเท่านั้น จะใช้ทั่วไปมิได้

ในอดีตก่อนมีการเลิกทาส หากพระภิกษุหรือสามเณรรูปใดที่สอบไล่ได้เปรียญธรรม มีบิดามารดาเป็นทาสเขาอยู่ ก็จะได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระมหากษัตริย์ไถ่ให้พ้นตัวจากความเป็นทาสมีอิสรภาพแก่ตนในทันทีที่บุตรชายของตนได้เป็นพระมหาเปรียญหรือสามเณรเปรียญ

ปัจจุบันเรียกพระภิกษุที่สอบได้พระปริยัติธรรมตั้งแต่ เปรียญธรรม 3 ประโยคขึ้นไปว่า "พระมหาเปรียญ"