wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่
เจ้าอินทนนท์  ณ เชียงใหม่ (12 มีนาคม พ.ศ. 2453 — 24 มิถุนายน พ.ศ. 2534) เป็นราชโอรสองค์สุดท้ายในเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย) กับหม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ ชายารองในเจ้าแก้วนวรัฐ สมรสกับเจ้าสุคันธา ณ เชียงตุง ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงนครเชียงตุง องค์ที่ 40 กับเจ้าบัวทิพย์หลวง มเหสีพระองค์หนึ่ง การสมรสระหว่างเจ้าอินทนนท์ กับเจ้าสุคันธา นับเป็นการสานสัมพันธ์อันดีระหว่างนครเชียงตุงกับนครเชียงใหม่อย่างดียิ่ง

 การศึกษา 
เจ้าอินทนนท์ เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง จังหวัดเชียงใหม่ ย่านถนนห้วยแก้ว ต่อมาจึงย้ายเข้าไปเรียนต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญ กรุงเทพฯ พร้อมกับเจ้าไชยสุริวงศ์ ณ เชียงใหม่ บุตรเจ้าไชยสงคราม (สมพมิตร ณ เชียงใหม่)ย่านท่าแพ 38

 ครอบครัว 
เจ้าอินทนนท์ ได้สมรสกับเจ้าสุคันธา ราชธิดาในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าหลวงเมืองเชียงตุง ณ หอคำนครเชียงตุง ขณะที่ทั้ง 2 องค์มีอายุ 22 ปี โดยมีเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินทแถลง เจ้าหอคำ เจ้านางปทุมมหาเทวี เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 มีร้อยเอกโรแบรด์ ข้าหลวงอังกฤษผู้กำกับราชการนครเชียงตุง ร่วมเป็นเกียรติในงานมงคลสมรส เจ้านางสุคันธาและเจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ จึงเป็นสายใยแห่งความรักของราชสำนักเชียงใหม่-เชียงตุง รุ่นราชโอรส ราชธิดา "เจ้าหลวง" สองราชสำนักรุ่นสุดท้าย โดยมีบุตรธิดา 5 คน คือ 
 เจ้ารัตนนินดนัย ณ เชียงใหม่
 เจ้าวิไลวรรณ ณ เชียงใหม่
 เจ้าสรรพสมบูรณ์ ณ เชียงใหม่
 เจ้าไพฑรูย์ศรี ณ เชียงใหม่
 เจ้าวีระยุทธ ณ เชียงใหม่ อดีตผู้ช่วยผู้จัดการธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาสันป่าตอง

 ถึงแก่อนิจกรรม 
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2534 รวมอายุได้ 81 ปี และเป็นราชโอรสของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ที่ถึงแก่อนิจกรรมเป็นองค์สุดท้าย

 บทบาทเจ้านายฝ่ายเหนือ 
เจ้าอินทนนท์ ณ เชียงใหม่ เป็นผู้นำเจ้านายฝ่ายเหนือในกระบวนเครื่องพระขวัญของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในพิธีถวายพระขวัญเมื่อครั้งเสด็จพระราชดำเนินทรงเยี่ยมราษฎรในจังหวัดทางภาคเหนือ วันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2501วรชาติ มีชูบท, เจ้านายฝ่ายเหนือ และตำนานรักมะเมียะ, กรุงเทพฯ : สร้างสรรค์บุ๊คส์, หน้า 190-192 และเป็นกำลังสำคัญในการอนุรักษ์ฟื้นฟูศิลปนาฏศิลป์ของเชียงใหม่ โดยทำการจัดตั้งโรงเรียนสอนหัดรำต่อมาคือวิทยาลัยนาฏศิลป์ เชียงใหม่ และมอบทุนทรัพย์ส่วนตัวในการทำนุบำรุงโรงเรียน และสนับสนุนการอนุรักษ์งานพิธีสำคัญแบบพื้นเมือง 

 ราชตระกูล
# ผักกาดหอม
ผักสลัด หรือ ผักกาดหอม (ชื่อวิทยาศาสตร์: Lactuca sativa) เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae ลำต้นเตี้ย แต่ส่วนที่เจริญมากที่สุดคือใบ แต่ละสายพันธุ์ก็มีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมไม่เหมือนกัน มีถิ่นกำเนิดในทวีปเอเชียและยุโรป ประเทศจีนปลูกผักกาดหอมมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ผักกาดหอมมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกเช่น ผักสลัด ผักกาดยี พังฉ้าย เป็นต้น

มนุษย์นำใบของผักกาดหอมมาบริโภค มักใช้เป็นส่วนประกอบของสลัด แซนด์วิช แฮมเบอร์เกอร์ ทาโก้ หรือรับประทานเป็นผักสด แกล้มกับอาหารรสจัดจำพวกยำหรือลาบ สาคูไส้หมู หรือข้าวเกรียบปากหม้อ หรือแม้แต่ใช้เป็นผักตกแต่งเพื่อความสวยงาม ผักกาดหอมมีคุณค่าทางโภชนาการสูง ความต้องการใช้ผักกาดหอมของผู้บริโภคมีอยู่ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะช่วงที่มีเทศกาลงานต่าง ๆ เช่น งานปีใหม่ จะขายดีเป็นพิเศษ

 การเพาะปลูก 

ผักกาดหอมเจริญเติบโตได้ดีในดินร่วน แต่ก็สามารถปลูกได้ในดินแทบทุกชนิด ดินที่ใช้ปลูกต้องระบายน้ำได้ดี มีค่า pH ในดิน 6.5-7 ขุดดินเป็นร่องตื้นแล้วหว่านเมล็ดลงไป รดน้ำวันละ 2 เวลา เช้า-เย็น อย่างสม่ำเสมอ เมื่อผักกาดหอมงอกแล้วอาจต้องมีการย้ายกล้าออกเพื่อไม่ให้อยู่ติดกันแน่นเกินไป ผักกาดหอมเป็นผักที่ไม่ค่อยมีแมลงรบกวน จึงไม่จำเป็นต้องฉีดยาฆ่าแมลง แมลงศัตรูพืชที่พบบ้างก็มีเพลี้ย กับหนอนกระทู้หอม ซึ่งพบมากในฤดูหนาวแถวภาคกลางและภาคเหนือ อายุการเก็บเกี่ยวผักกาดหอมประมาณ 40-50 วัน (ดูรายละเอียดเพิ่มเติมที่ วิกิตำรา)
# รัก (ไม้พุ่ม)
รัก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Calotropis gigantea (Linn.) R.Br.ex Ait.) เป็นไม้พุ่มขนาดเล็กในวงศ์ Apocynaceae วงศ์ย่อย Asclepiadoideae ลำต้นสูง 1.5–3 เมตร ดอกมีสีขาวหรือม่วง มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ

รักเป็นพืชพื้นเมืองของกัมพูชา, เวียดนาม, บังกลาเทศ, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ไทย, ศรีลังกา, อินเดีย, จีน, ปากีสถาน และเนปาล ดอกของพืชชนิดนี้เรียกว่า ดอกรัก

ศัพทมูลวิทยา
รัก เชื่อว่ามาจากภาษาที่ใช้กันในอินเดียที่ใช้เรียกพืชชนิดนี้ว่า "อรัก" และกร่อนมาเป็นคำว่า "รัก" ในภาษาไทยหน้า ๑๑๒-๑๑๓. รัก...ไม่รัก โดย "สถาปนิกต่างดาว". อนุสาร อ.ส.ท.ปีที่ ๕๖ ฉบับที่ ๗: กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙

 ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 
ต้นสูง 1.5–3 เมตร ทุกส่วนมียางขาวเหมือนน้ำนม ตามกิ่งมีขน ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงกันข้าม รูปรีแกมขอบขนาน ปลายแหลมโคนเว้า กว้าง 6–8 เซนติเมตร ยาว 10–14 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ใต้ใบมีขนนุ่ม ก้านสั้น ดอกสีขาวหรือสีม่วง ออกเป็นช่อตามซอกใบหรือปลายกิ่ง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนเชื่อมติดกัน เมื่อบานเส้นผ่าศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร มีรยางค์เป็นคล้ายมงกุฎ 5 สัน มีเกสรตัวผู้ 5 อัน ส่วนนี้เองที่นำมาใช้ร้อยมาลัย ผลเป็นฝักคู่ รูปรีปลายแหลมกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 6–8 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกและปล่อยเมล็ดแบนสีน้ำตาลจำนวนมาก ที่มีขนสีขาวเป็นพู่กระจุกอยู่ที่ตรงกลางปลายด้านหนึ่ง ให้ปลิวไปตามลม

 การขยายพันธุ์ 
ปกติแล้วรักมักขึ้นอยู่ตามที่รกร้าง ไม่ค่อยมีการเพาะปลูกกัน แต่สำหรับอุตสาหกรรมในครัวเรือนอาจจะต้องปลูกไว้ใช้ รักขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด หรือการปักชำ ระยะเวลาเติบโตจนออกดอกประมาณ 8 เดือน ใส่ปุ๋ย 16-16-16 เดือนละครั้ง

 สรรพคุณ 
 ดอก รักษาอาการไอ หอบหืด และหวัด ช่วยให้เจริญอาหาร
 เปลือกและราก ใช้รักษาโรคบิด ขับเหงื่อ ขับเสมหะ ขับน้ำเหลืองเสีย และทำให้อาเจียน 
 ยาง ถ้าถูกผิวหนังจะทำให้เกิดอาการระคายเคือง แต่ก็มีฤทธิ์เป็นยาถ่าย สามารถบรรเทาอาการปวดฟัน ปวดหู ขับพยาธิ รักษากลากเกลื้อน และใช้เป็นยาขับเลือด

 ประเพณีและความเชื่อ 
thumb|ดอกรักที่ร้อยเป็นมาลัย
ตามประเพณีในประเทศไทยนิยมนำดอกรักมาร้อยเป็นมาลัยร่วมกับดอกมะลิ ดาวเรือง จำปา หรือกุหลาบ ใช้ในงานมงคลที่เกี่ยวเนื่องกับความรัก เพราะดอกรักสื่อความหมายถึงความรัก เช่น งานหมั้น และงานแต่งงาน โดยใช้ในขันหมากหมั้น ขันหมากแต่ง จัดพานรองรับน้ำสังข์ ร้อยเป็นมาลัยบ่าวสาว และโปรยบนที่นอนในพิธีปูที่นอน เป็นต้น ส่วนชาวฮาวายถือว่ามาลัยดอกรักที่ทำเป็นสร้อยคอ (lei) คือสัญลักษณ์ของความเป็นกษัตริย์ แต่ในอินเดีย ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดดั้งเดิมถือว่าเป็นวัชพืชไม่มีประโยชน์
# ดัชชีอันฮัลท์
ดัชชีอันฮัลท์  เป็นอดีตดัชชีของเยอรมนี ดัชชีแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาฮาร์ซทางทิศตะวันตกและแม่น้ำเอ็ลเบอ และเลยไปจนถึงทุ่งหญ้าเฟลมมิงทางทิศตะวันออก ดินแดนนี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์อัสคาเนีย และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์

 ประวัติ 
อันฮัลท์มีต้นกำเนิดในราชรัฐอันฮัลท์ ซึ่งเป็นรัฐหนึ่งของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

 ดยุกแห่งอันฮัลท์ 
ในช่วงศตวรรษที่ 9 พื้นที่ส่วนใหญ่ของอันฮัลต์เป็นส่วนหนึ่งของดัชชีซัคเซิน ในศตวรรษที่ 12 พื้นที่นี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของอัลเบรชท์, หมี มาร์คกราฟแห่งบรันเดินบวร์ค อัลเบรชท์สืบเชื้อสายมาจากอัลเบรชท์ เคานต์แห่งบัลเลนสเตดท์ ซึ่งเอซิโค บุตรชายของเขา (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1059 หรือ 1060) ดูเหมือนจะเป็นคนแรกที่ได้รับตำแหน่งเคานต์แห่งอันฮัลต์ หลานชายของเอซิโค อ็อตโตผู้มั่งคั่ง เคานต์แห่งบัลเลนสเตดท์ บิดาของอัลเบรชท์, หมี ผู้รวมอันฮัลต์เข้ากับมาร์เกรเวียตแห่งบรันเดินบวร์ก เมื่ออัลเบรชท์, หมีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1170 เบิร์นฮาร์ด บุตรชายของเขา ผู้ซึ่งจะได้รับตำแหน่งดยุกแห่งซัคเซินในปี ค.ศ. 1180 กลายเป็นเคานต์แห่งอันฮัลต์ เบิร์นฮาร์ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1212 และอันฮัลต์ซึ่งแยกจากซัคเซิน ตกทอดไปยังไฮน์ริชที่ 1 บุตรชายของเขา ซึ่งในปี ค.ศ. 1218 ได้รับตำแหน่งเจ้าชายและกลายเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์อันฮัลท์

 เหล่าราชรัฐแห่งอันฮัลท์ 

ในช่วงหกร้อยปีถัดมา มีการแบ่งแยกราชรัฐฮัลต์ออกเป็นหลายส่วน โดยบุตรชายแต่ละสายได้รับตำแหน่งผู้ปกครองและก่อตั้งราชวงศ์ของตนเอง ได้แก่:

 อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค 1252–1468, 1603–1863
 อันฮัลท์-เดสเซา 1396–1561, 1603–1863
 อันฮัลท์-เคอเทิน 1396–1562, 1603–1853
 อันฮาลท์-เพลิทเคา 1544–1553, 1603–1665
 อันฮัลท์-แซร์บสท์ 1252–1396, 1544–1796

 ดัชชีในศตวรรษที่ 19 
ในปี ค.ศ. 1806 จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ได้ยกรัฐที่เหลือ ได้แก่ อันฮัลท์-แบร์นบวร์ค อันฮัลท์-เดสเซา และอันฮัลท์-เคอเทิน ขึ้นเป็นดัชชี (อันฮัลท์-พลอตซ์เคาและอันฮัลท์-เซอร์บสท์ได้ล่มสลายไปก่อนแล้ว) ดัชชีเหล่านี้รวมกันในปี ค.ศ. 1863 เพื่อก่อตั้งอันฮัลท์ที่เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้งเนื่องมาจากการสิ้นทายาทของตระกูลเคอเทินและเแบร์นบวร์ค ดัชชีใหม่ประกอบด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่สองส่วน ได้แก่ อันฮัลท์ตะวันออกและอันฮัลท์ตะวันตก ซึ่งแยกจากกันโดยการแทรกแซงส่วนหนึ่งของแคว้นซัคเซินของปรัสเซีย และดินแดนแยกจากกันห้าแห่งที่ล้อมรอบด้วยดินแดนปรัสเซีย ได้แก่ อัลสเลเบิน มูห์ลิงเงน ดอร์นเบิร์ก เกิดนิตซ์ และทิลเคอเดอ-อับเบอโรเดอ อาณาเขตทางตะวันออกและอาณาเขตที่ใหญ่กว่าของดัชชีถูกล้อมรอบด้วยเขตการปกครองของปรัสเซียแห่งพ็อทซ์ดัม (ในจังหวัดบรันเดินบวร์คของปรัสเซีย) จังหวัดมัคเดอบวร์ค และเมอร์เซบูร์ก เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซัคเซินของปรัสเซีย) ส่วนอาณาเขตทางตะวันตก (เรียกว่าดัชชีบนหรือบัลเลนสเทดท์) ถูกล้อมรอบด้วยเขตการปกครองสองเขตหลังและดัชชีเบราน์ชไวค์

เมืองหลวงของอันฮัลท์ (ในช่วงเวลาที่ยังเป็นรัฐรวม) คือ เดสเซา

ในปี 1918 อันฮัลท์ได้กลายเป็นรัฐในสาธารณรัฐไวมาร์(รัฐเสรีอันฮัลท์) หลังสงครามโลกครั้งที่สอง อันฮัลท์ได้รวมเข้ากับซัคเซินของปรัสเซียเพื่อก่อตั้งรัฐใหม่เป็นรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ และได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ก่อนการรวมประเทศเยอรมนีหลังจากถูกยุบในปี 1952 และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบุนเดสแลนด์แซกโซนี-อันฮัลท์ในเยอรมนี

 ดยุกแห่งอันฮัลท์ 1863–1918 

 เลโอโปลด์ที่ 4 1863–1871
 ฟรีดริชที่ 1 1871–1904
 ฟรีดริชที่ 2 1904–1918
 เอดูอาร์ด 1918
 โจอาคิม เอิร์นสท์ 1918
# เรียวโงกุ
เรียวโงกุ  เป็นย่านหนึ่งเขตซูมิดะในกรุงโตเกียว

 ประวัติศาสตร์ 
เมื่อ พ.ศ. 2202 สะพานเรียวโงกุถูกสร้างขึ้นข้ามแม่น้ำซูมิดะก่อนถึงจุดบรรจบกับแม่น้ำคันดะ ชื่อของสะพานหมายถึง "สองแคว้น" มีที่มาจากการเชื่อมต่อระหว่างเอโดะ (บริเวณของแคว้นมูซาชิที่โตเกียวในปัจจุบันตั้งอยู่) กับแคว้นชิโมซะด้วยสะพานนี้ และย่านละแวกนั้นได้ชื่อมาจากสะพานนี้

เมื่อ พ.ศ. 2246 โรนินสี่สิบเจ็ดคนได้บุกเข้าคฤหาสน์ของโยชินากะ คิระ เพื่อแก้แค้นให้การตายของนางาโนริ อาซาโนะ ผู้เป็นนาย บางส่วนของคฤหาสน์ยังคงอนุรักษ์ไว้ในสวนสาธารณะในย่านเรียวโงกุ

สถานีรถไฟเรียวโงกุเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2447 ทำให้ย่านนี้เริ่มมีการคมนาคมขนส่งทางรถไฟ โดยย่านเรียวโงกุจัดได้ว่าเป็นหัวใจของกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพ สถานฝึกซ้อมของซูโม่หรือเฮยะ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่นี่ สนามกีฬาแห่งชาติเรียวโงกุซึ่งเป็นสนามสำหรับกีฬาซูโม่แห่งแรกสร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2452 สนามกีฬาที่เห็นในปัจจุบันสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาซูโม่ระดับมืออาชีพประจำปีอย่างเป็นทางการสามรายการ

ตัวอย่างบุคคลที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับย่านเรียวโงกุ เช่น ไคชู คัตสึ เกิดที่ย่านนี้เมื่อ พ.ศ. 2366 นักเขียนนวนิยาย รีวโนซูเกะ อากูตางาวะ เติบโตขึ้นที่ย่านนี้ และเคียวเซ็ง โอฮาชิ ผู้โด่งดังในวงการโทรทัศน์ และอดีตสมาชิกวุฒิสภา ก็เกิดที่ย่านนี้เช่นกัน
# ช้วนกิมฮวด
ช้วนกิมฮวด เป็นตัวละครในเรื่องมังกรหยก 1 ใน 7 ประหลาดกังหนำ อันดับที่ 6 มีฉายาว่า ผู้กล้าซ่อนกายกลางตลาด (บางฉบับใช้ ผู้ซ่อนกายกลางตลาด หรือ จอมโจรตลาด) มีรูปร่างสันทัด สวมหมวกกำมะหยี่ ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลา ลักษณะคล้ายเป็นพ่อค้าหาบเร่ มีอาวุธเป็นคันชั่ง ซึ่งมีแนวทางคล้ายกระบองไม้พลอง ขอเกี่ยวของตาชั่งยามแหวกพุ่งคล้ายกรงเล็บบิน ส่วนลูกตุ้มตาชั่งคล้ายค้อนสายโซ่ ดังนั้นอาวุธชนิดนี้จึงใช้ประโยชน์ได้ 3 ทางในการต่อสู้

เมื่อตอนปะทะกับคูชู่กีแห่งสำนักช้วนจินก่า ที่หอเซียนเมามาย ขณะที่น่ำฮียิ้นกำลังจะส่งโอ่งทองเหลืองคืนแก่คูชู่กี ช้วนกิมฮวดก็รีบวิ่งเข้ามา รอจนโอ่งทองเหลืองร่วงหล่นใหม่ ก็ใช้มือกวักเหล้าในโอ่งขึ้นมาดื่ม แล้วลอยตัวขึ้น ถีบสองเท้าไปยังโอ่ง ร่างพุ่งไปข้างหลัง ส่วนโอ่งก็พุ่งไปข้างหน้าหาคูชู่กี พอช้วนกิมฮวดพุ่งถึงพนังห้อง ก็ลื่นไหลลงอย่างแผ่วเบา จนจูชงยังร้องชมว่าวิเศษ

และในขณะที่ประลองดื่มสุราระหว่าง 7 ตัวประหลาดกังหนำกับคูชู่กีที่หอเซียนเมามาย ในขณะที่ช้วนกิมฮวดกับพี่น้องทั้ง6กำลังแข่งกับคูชู่กี ก็บังเอิญกวาดตาไปเห็นที่ข้างเท้าของคูชู่กี ซึ่งเปียกแฉะไปด้วยสุรา เพราะคูชู่กีใช้กำลังภายในรีดเร้นสุราที่ดื่มออกมาจากเท้าทำให้ดื่มสุราได้ไม่มีหยุด ช้วนกิมฮวดเห็นดังนั้นจึงแอบกระซิบข้างหูของจูชงให้ดำเนินอุบายต่อไป

ในตอนที่7ตัวประหลาดปะทะกับคูชู่กีที่วัดฮวบฮั้วยี่ ช้วนกิมฮวดยามได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ ยังได้คอยบ่งบอกชี้แนะให้กัวเต็งอักซัดอาวุธลับใส่จุดสำคัญต่างๆของคูชู่กี ซึ่งในหลายปีมานี้ช้วนกิมฮวดคอยร้องบอกตำแหน่งต่อกัวเต็งอักตลอดมาถือเอาดวงตาตนเหมือนดวงของพี่ร่วมสาบาน ซึ่งในน้อง6คนมีแต่ช้วนกิมฮวดที่มีความสามารถนี้

ครั้นตอนที่ 6 ตัวประหลาดกังหนำทราบข่าวเกี่ยวกับความขัดแย้งของพวกนักพรตช้วนจินก่ากับมารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ ทั้ง 6 จึงได้นั่งเรือไปยังเกาะดอกท้อหมายคลี่คลายข้อบาดหมาง แต่ทั้งหมดกลับถูกพิษประจิม อาวเอี้ยงฮง กับเอี้ยคังฆ่าตายเหลือรอดเพียงกัวเต็งอัก ซึ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นคนฆ่า ช้วนกิมฮวดถูกพิษประจิมอาวเอี้ยงฮงฆ่าตายเป็นรายแรก คันชั่งถูกหักเป็น 2 ท่อน ท่อนแรกร่วงหล่นบนพื้น ท่อนที่สองปักกลางอกของช้วนกิมฮวด ซึ่งคันชั่งนี้มีความแข็งเป็นพิเศษ ทั่วทั้งแผ่นดินมีใครหักได้ไม่กี่คน รวมถึงอึ้งเอี๊ยะซือ และ อาวเอี้ยงฮงด้วย ภายหลังอึ้งย้งพิจารณาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นอึ้งเอี๊ยะซือผู้เป็นบิดาตนเองเป็นคนทำ แต่ด้วยหลักฐานหลายๆอย่างทำให้อึ้งย้งคิดออกว่าอาวเอี้ยงฮงเป็นคนทำ
# ชิบาอูระ
ชิบาอูระ  เป็นย่านหนึ่งในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว ตั้งอยู่ระหว่างทางรถไฟสายยามาโนเตะฝั่งตะวันออกกับอ่าวโตเกียว

ชิบาอูระเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ในญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง ได้แก่ โตชิบา (เดิมเคยเป็น Tokyo Shibaura Electric) และโอกิ เป็นต้น

 รถไฟ 
ย่านชิบาอูระมีสถานีรถไฟทามาจิและฮามามัตสึโจ ซึ่งมีรถไฟสายยามาโนเตะวิ่งผ่าน และสถานีชิบาอูราฟูโตบนสายยูริกาโมเมะ และยังมีสายโยโกซูกะวิ่งผ่านอุโมงค์ลอดใต้ย่านนี้ แต่ไม่ได้จอดที่สถานีใดในย่าน

 ถนน 
ระบบทางด่วนโตเกียวได้ตัดผ่านย่านชิบาอูระ และย่านนี้ยังเป็นจุดปลายสุดของสะพานสายรุ้งฝั่งโตเกียวส่วนกลาง
# ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์
นางศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ (เดิม: หม่อมเจ้าศรีสว่างวงศ์ ยุคล; ประสูติ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489) เป็นธิดาในพลตรีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่ทองแถม ประยูรโต เป็นโสทรเชษฐภคินีในพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล

  ประวัติ 
ศรีสว่างวงศ์ บุญจิตราดุลย์ เป็นธิดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพร ประสูติแต่ทองแถม ประยูรโต เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2489 มีเจ้าน้องร่วมหม่อมมารดาสององค์ คือ หม่อมเจ้าหญิง (ถึงชีพิตักษัยเมื่อชันษา 1 วัน) และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล และมีเจ้าพี่เจ้าน้องต่างหม่อมมารดาอีกสี่องค์ สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา (ตอ. 26) และระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (สิงห์ดำ 18) 

ศรีสว่างวงศ์ขอพระราชทานกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2521ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักพระราชวัง เรื่อง พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์, เล่ม 96, ตอนที่ 16, 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522, หน้า 587 เพื่อสมรสกับศักดา บุญจิตราดุลย์ มีบุตรสองคน คือ ทีฆ บุญจิตราดุลย์ และศศินทุ์ บุญจิตราดุลย์

 การทำงาน 
ศรีสว่างวงศ์เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ไปปฏิบัติกรณีกิจอยู่บ่อยครั้ง เช่น ไปในการบำเพ็ญพระกุศลอุทิศถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 นอกจากนี้ยังได้ถวายงานใต้เบื้องพระยุคลบาทมาตั้งแต่ครั้งรัชกาลก่อนสืบเนื่องมาจนถึงรัชกาลปัจจุบันเช่น

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2559 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้เป็นผู้แทนพระองค์ไปในการพระราชพิธีบวงสรวงพระสยามเทวาธิราช ณ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ ในพระบรมมหาราชวังข่าวในพระราชสำนัก วันพฤหัสบดีที่ 7 เมษายน พุทธศักราช 2559

ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ปี พ.ศ. 2560 ร่วมเดินในริ้วขบวนอิสริยศ ริ้วขบวนที่ 2 ร่วมกับ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมศึกยุคล, ร้อยเอก หม่อมเจ้านวพรรษ์ ยุคล และหม่อมเจ้านภดลเฉลิมศรี ยุคลhttps://news.thaipbs.or.th/content/266944

นอกจากนี้ท่านหญิงศรีสว่างวงศ์ ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้เป็นผู้แทนพระองค์ในพิธีตักบาตรเนื่องในพระราชพิธีสงกรานต์ ในทุกปีจนถึงปัจจุบัน โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานนิมนต์พระสงฆ์ เข้าไปรับพระราชทานบิณฑบาตที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวังhttps://www.bangkokbiznews.com/news/detail/750236
 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา,ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์

 ลำดับสาแหรก
# บัสเตอร์ คีตัน
โจเซฟ แฟรงก์ "บัสเตอร์" คีตัน ที่ 6  (4 ตุลาคม ค.ศ. 1895 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1966) เป็นนักแสดงตลกชาวอเมริกันและผู้สร้างภาพยนตร์ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เงียบ กับเอกลักษณ์ตลกท่าทาง โดยมีฉายาว่า "ตลกหน้าตายผู้ยิ่งใหญ่"Roger Ebert: The Films of Buster Keaton .

คีตันยังติดอันดับ 7 ของผู้กำกับยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสาร เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลีGreatest Film Directors and Their Best Films. ในปี 1999 สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน จัดอันดับให้คีตันอยู่อันดับ 21 ในหัวข้อนักแสดงชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และในปี 2002 จากแบบสำรวจของนิตยสารไซต์แอนด์ซาวด์ จัดอันดับภาพยนตร์ของคีตันเรื่อง The General  ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาลที่อันดับ 15
# พระเจ้าพย็องว็อน
พระเจ้าพย็องว็อน (ค.ศ. 559 — ค.ศ. 590) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 25 แห่งอาณาจักรโคกูรยอ

 พระราชประวัติ 
พระเจ้าพย็องว็อน เป็นพระราชโอรสในพระเจ้ายังว็อน พระองค์ยังทรงให้ความสนใจด้านประวัติศาสตร์มากพระองค์ไม่สามารถสร้างฐานอำนาจความเชื่อมั่นให้กับเหล่าราษฎรได้พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้ายังว็อน พระเจ้าพยองวอนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในปี ค.ศ. 557 พระเจ้าพยองวอนตรัสไว้ว่าไม่ทรงเกรงกลัวเหล่าขุนนางทั้งหลายและพระองค์ยังมีพระปรีชาสามารถทางด้านการยิงธนูด้วย

ในช่วงรัชสมัยอำนาจต่างๆของเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างถูกลิดรอนไปอย่างมากโดยเหล่าขุนนางชนชั้นสูงพระเจ้าพยองวอนทรงให้ความสำคัญกับเหล่าเกษตรกรที่ทำการเพาะปลูกทรงใส่พระทัยและให้กำลังใจกับเหล่าเกษตรกรกลุ่มนี้เพื่อสร้างเศรษฐกิจและรากฐานของอาณาจักร

พระเจ้าพย็องว็อนยังทรงรักษาความสัมพันธ์กับต่างประเทศไม่ว่าจะเป็นประเทศตุรกีและพระราชวงศ์ของจีนยกตัวอย่างเช่น สงครามในคาบสมุทรเหลียวตงระหว่างราชวงศ์โจวทางตอนเหนือของจีนและราชวงศ์สุย ของจีนพระองค์ทรงเตรียมกองทัพไพร่พลไว้อย่างพร้อมเพรียงเพื่อการสงครามและส่งกองทัพไปช่วยเหลือแก่ราชวงศ์สุย

และในรัชสมัยของพระองค์ พันธมิตรระหว่างอาณาจักรแพ็กเจ และ อาณาจักรชิลลา ก็เป็นอันยุติลงด้วย

ในปี ค.ศ. 590 สันนิษฐานว่าเป็นปีที่พระเจ้าพย็องว็อนเสด็จสวรรคต ซึ่งยังไม่มีหลักฐานแน่ชัดมาอธิบายและตรวจสอบ

 พงศาวลี
# ตระกูลพอเมอเรเนีย
ตระกูลพอเมอเรเนียCatholic Encyclopedia. "Prussia"Arnold H. L.
Heeren. Manual of the History of the Political System of Europe and Its Colonies. Freeport. 1971. ISBN 0836957695 หรือ ตระกูลไกรเฟินF. L. Carsten. Origins of Prussia. Clarendon Press. 1954. หรือ ตระกูลกริฟฟิน (, ,) เป็นตระกูลของดยุกผู้ครองดัชชีแห่งพอเมอเรเนียตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 มาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1637 ชื่อของตระกูลใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ซึ่งเป็นชื่อที่มาจากตราอาร์มที่เป็นรูปกริฟฟินที่ใช้มาตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 การใช้กริฟฟินในตราอาร์มที่ทราบอย่างแน่นอนเกิดขึ้นในสมัยของคาซีมีร์ที่ 2 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียที่เป็นรูปกริฟฟินภายในโล่ที่ปรากฏในเอกสารในปี ค.ศ. 1194Werner Buchholz, Pommern, Siedler, 1999, p.37, ISBN 3886802728Kyra Inachim, Die Geschichte Pommerns, Hinstorff Rostock, 2008, p.18, ISBN 978-3-356-01044-2
# ดัชชีพอเมอเรเนีย
ดัชชีพอเมอเรเนีย หรือ ดัชชีพอมเมิร์น  เป็นรัฐดัชชีที่ตั้งอยู่ในพอเมอเรเนียทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลบอลติก ที่ปกครองโดยดยุกแห่งตระกูลพอเมอเรเนีย (กริฟฟินส์) ก่อตั้งขึ้นจากดินแดนของวาร์ทิสลอว์ที่ 1 ดยุกแห่งชาวสลาฟพอเมอเรเนีย และได้รับการขยายดินแดนเพิ่มเติมต่อมาในปี ค.ศ. 1317 ต่อมาในปี ค.ศ. 1325 พอเมอเรเนียก็รวมราชรัฐรือเกิน (Principality of Rügen) และในปี ค.ศ. 1455 ก็ได้ดินแดนเลาเอนแบร์กและบือโทว์ ระหว่างยุคกลางดัชชีพอเมอเรเนียก็รวมดินแดนทางตอนเหนือของนอยมาร์คและอุคเคอร์มาร์ค รวมทั้งเซอร์ซิพาเนียและเมคเลินบวร์ค-ชเตรลิทซ์

ดยุกแห่งพอเมอเรเนียเป็นบริวารของโปแลนด์ระหว่าง ค.ศ. 1122 จนถึง ค.ศ. 1138, ของดัชชีแซกโซนีระหว่าง ค.ศ. 1164 จนถึง ค.ศ. 1181, ของเดนมาร์กระหว่าง ค.ศ. 1185 จนถึง ค.ศ. 1227 และของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์Holy Roman Empireระหว่าง ค.ศ. 1181 จนถึง ค.ศ. 1185 และตั้งแต่ ค.ศ. 1227 จนถึง ค.ศ. 1637 เป็นบริวารของมาร์เกรฟแห่งบรันเดินบวร์ค ส่วนใหญ่แล้วดัชชีก็ปกครองโดยดยุกในตระกูลพอเมอเรเนียที่ทำให้เกิดการแบ่งแยกรัฐหลายครั้ง หลังจากโบกิสลอว์ที่ 14 ดยุกแห่งพอเมอเรเนียคนสุดท้ายเสียชีวิตระหว่างสงครามสามสิบปีในปี ค.ศ. 1637 รัฐก็ถูกแบ่งระหว่างบรันเดินบวร์ค-ปรัสเซียกับสวีเดน
# โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่เลขที่ 154 หมู่ 3 บ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง อำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ อยู่ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ

 ประวัติโรงเรียน 
โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา เปิดทำการเรียนการสอน ครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม 2533 ผู้ก่อตั้งโรงเรียน คือ นายอำนวย พลมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนเจียงทองพิทยาคม ในช่วงแรกได้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเจียงทองพิทยาคมสาขา ตามนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาและได้ทำการเรียนการสอนในสถานที่ของโรงเรียนบ้านเจาทอง ตำบลเจาทอง กิ่งอำเภอภักดีชุมพล จังหวัดชัยภูมิ ได้เปิดรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 2 ห้อง มีนักเรียน 75 คน กระทั่งสร้างอาคารเรียนชั่วคราวเสร็จจึงได้ย้ายสถานที่มาจัดทำการเรียนการสอนที่อาคารชั่วคราวที่สร้าขึ้นบริเวณที่ตั้งโรงเรียนในปัจจุบัน มีเนื่อที่ 49 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา และได้รับอนุมัติประกาศจัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2534 และกรมสามัญศึกษาได้มีการแต่งตั้งให้ นางสาวศิริวรรณ สนั่นเมือง ศึกษานิเทศก์ จังหวัดชัยภูมิ มาดำรงตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่ โรงเรียนภักดีชุมพลวิทยา

 ทำเนียบผู้บริหาร 
 นางสาวศิริรวรรณ สนั่นเมือง ตำแหน่ง ครูใหญ่และอาจารย์ใหญ่
 นายอนุพงศ์ ปุณทริกกุล ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายประเสริฐ คาดสนิท ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายศราวุธ สิงหาราโท ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายสงบ ลุนทา ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายจริน หงษ์ชัยภูมิ ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายปรีชา เคนชมภู ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายลำจวน ดิษขุนทด ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายศักดา ชัยภัย ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายประยูร มังกร ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ
 นายวิชญ์พันธ์ ราชานนท์ ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ (คนปัจจุบัน)
# แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552
แผ่นดินไหวในหมู่เกาะซามัว พ.ศ. 2552 เกิดขึ้นในหมู่เกาะซามัวเมื่อเวลา 06:48:11 น. ตามเวลาท้องถิ่นในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2552 (17:48:11 น. UTC, 29 กันยายน) โดยมีแผ่นดินไหว 2 ครั้งขนาด 7.8 แมกนิจูด ซึ่งรวมขนาดได้ที่แมกนิจูด 8.0

แผ่นดินไหวในครั้งนี้ทำให้เกิดคลื่นสึนามิ 5 ลูก โดยคลื่นลูกใหญ่ที่สุดมีความสูงถึง 9.2 เมตร (13.7 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล ศูนย์เตือนภัยสึนามิมหาสมุทรแปซิฟิกตรวจจับว่าน้ำทะเลยกตัวสูงขึ้น 3 นิ้ว (76 มม.) ใกล้กับจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหว แผ่นดินไหวเกิดขึ้นใกล้กับเขตเคอร์มาเดก-ตองงา ซึ่งมีแผ่นเปลือกโลกแปซิฟิกที่มุดตัวลงใต้แผ่นอินเดีย-ออสเตรเลียในวงแหวนแห่งไฟ ซึ่งเป็นสถานที่หนึ่งบนโลกที่มีแผ่นดินไหวและภูเขาไฟระเบิดอยู่เป็นประจำ

ประเทศที่ได้รับผลกระทบจากสึนามิ ได้แก่อเมริกันซามัว, ซามัว และตองงา ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 189 คน โดยเฉพาะเด็ก ๆ ส่วนใหญ่จากซามัว
มีรายงานคลื่นขนาดใหญ่ที่ไม่สร้างความเสียหายอย่างหนักที่ชายฝั่งฟีจี ชายฝั่งทางเหนือของนิวซีแลนด์ และราโรตองงาในหมู่เกาะคุก และไม่มีรายงานคลื่นสูงจากวานูวาตู, คิริบาส, นิวแคลิโดเนีย และหมู่เกาะโซโลมอน
# พอเมอเรเนีย
พอเมอเรเนีย , พ็อมเมิร์น  หรือ ปอมอแช  เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูทางฝั่งใต้ของทะเลบอลติก เป็นบริเวณที่แบ่งระหว่างโปแลนด์กับเยอรมนีปัจจุบัน ภูมิภาคพอเมอเรเนียครอบคลุมตั้งแต่แม่น้ำเร็คนิทซ์ (Recknitz) ใกล้เมืองชตราลซุนท์ทางตะวันตก ไปทางปากแม่น้ำโอเดอร์ไกล้เมืองชแชชิน ไปยังปากแม่น้ำวิสตูลาไกล้เมืองกดัญสก์ทางตะวันออกThe Columbia Encyclopedia, Sixth Edition, 2001-07 ภูมิภาคพอเมอเรเนียเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวโปแลนด์ ชาวเยอรมัน และชาวคาชูเบีย (Kashubians) เป็นบริเวณที่ได้รับผลกระทบกระเทือนอย่างหนักในคริสต์ศตวรรษที่ 20 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อมีการเคลื่อนย้ายประชากร

พอเมอเรเนียเป็นที่ราบต่ำของที่ราบยุโรปเหนือ (North European Plain) นอกไปจากศูนย์กลางชุมชนของเมืองใหญ่สองสามเมืองแล้ว ดินที่มีคุณภาพต่ำก็ใช้ในการทำไร่ สลับกับดินแดนที่เป็นทะเลสาบเล็ก ๆ อยู่ประปราย ป่า และเมืองเล็ก ๆ การเกษตรกรรมที่สำคัญก็ได้แก่การเลี้ยงปศุสัตว์ การทำป่า การประมง และการปลูกธัญพืช, หัวบีตที่ใช้ทำน้ำตาลและมันฝรั่ง ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของบริเวณนี้จากการมีบริเวณพักตากอากาศริมฝั่งทะเล ส่วนบริเวณอุตสาหกรรมอันจำกัดที่สำคัญก็มีการต่อเรือ การผลิตโลหะ น้ำตาล และกระดาษ
# สารตราทองแห่งรีมีนี
สารตราทองแห่งรีมีนี  เป็นสารตราทองที่ออกโดยสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ที่รีมีนีในอิตาลีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1226 เพื่อเป็นการรับรองสิทธิของอัศวินทิวทันVan Duren, Peter (1995). Orders of Knighthood and of Merit. C. Smythe. pp. 212. ISBN 0861403711.ในการเป็นเจ้าของแคว้นปรัสเซียที่ยึดมาได้ สารตรานี้เป็นฉบับแรกของเอกสารที่คล้ายคลึงกันสามฉบับ ที่ตามมาด้วย "สนธิสัญญาครูสซวิคา" (Treaty of Kruszwica) ของปี ค.ศ. 1230 และ "สารตราองแห่งริเอ็ตติ" ของพระสันตะปาปาของปี ค.ศ. 1234

 ที่มา 
คอนราดที่ 1 แห่งมาโซเวียพยายามหลายครั้งโดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1220 ในการพยายามที่จะยึดคุลเมอร์แลนด์ (Kulmerland หรือ Chełmno Land) จากชนปรัสเซียเก่า คอนราดได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง แต่ก็มาได้รับความพ่ายแพ้ และต้องมาพะวงกับความปลอดภัยต่อดินแดนมาโซเวียของตนเองที่คาบอยู่ในแคว้นปรัสเซีย คอนราดจึงขอให้อัศวินทิวทันเข้ามาช่วยสร้างความมั่นคงให้แก่สถานการณ์ ที่เกิดจากการพยายามของโปแลนด์ในการยึดปรัสเซียและดินแดนต่าง ๆ 

ระหว่างปี ค.ศ. 1211 ถึงปี ค.ศ. 1225 อัศวินทิวทันนำโดยประมุขเฮอร์มันน์ ฟอน ซาลซา (Hermann von Salza) อยู่ในเบอร์เซ็นแลนด์ของทรานซิลเวเนีย อัศวินทิวทันถูกเรียกตัวโดยกษัตริย์แห่งฮังการีคล้ายกับที่ถูกเรียกโดยคอนราด ให้ไปช่วยพิทักษ์ชายแดนของฮังการี แต่ก็ถูกขับหลังจากที่ถูกกล่าวหาว่าไปก่อตั้งอาณาจักรของตนเองภายใต้อำนาจของพระสันตะปาปาขึ้น ฉะนั้นเมื่อเข้าไปยึดดินแดนในปรัสเซียอัศวินจึงรอจนกระทั่งได้รับการรับรองจากจักรวรรดิ