wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มีดนิรมิต
เนื้อเรื่องย่อ
thumb|left|หน้าปก "มีดนิรมิต" ฉบับภาษาอังกฤษ|100px

ภายหลังจากที่ลอร์ดแอสเรียลได้ระเบิดช่องว่างระหว่างโลกที่สวาลบาร์ด ก็ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงกับขั้วโลกเหนือในโลกของไลรา ไลราและลอร์ดแอสเรียลหายไป และผู้คนก็เตรียมทำสงครามกัน

ซีตากาซซี

วิล แพร์รี่ได้พบกับประตูบานหนึ่งซึ่งสามารถนำเขาไปยังอีกจักรวาลหนึ่งได้ ที่นั่น เรียกว่า "ซีตากาซซี" ที่ซึ่งเขาและไลรา ลิ้นเงินได้พบกัน และเริ่มปฏิบัติภารกิจ วิลมีเป้าหมายของเขาในการตามหาพ่อและดูแลแม่จากบุคคลกลุ่มหนึ่งซึ่งวิลคิดว่าพวกเขาต้องการกระเป๋าของแม่ซึ่งมีจดหมายของพ่อของเขา ส่วนไลราต้องการค้นหาฝุ่นธุลี และเธอก็พยายามจะหานักเทววิทยาเชิงทดลอง (นักวิทยาศาสตร์) พวกเขาจึงมาที่ออกซฟอร์ดในโลกของวิล ที่น่นไลราได้พบกับชายชราคนหนึ่งซึ่งมีรูปร่างคุ้นตา และแมรี่ มาโลน นักวิทยาศาสตร์ซึ่งทำการวิจัยเกี่ยวกับสสารมืด หลังจาก 1 วันแล้ว พวกเขาก็กลับมาพักผ่อนที่ซีตากาซซีอีกครั้ง

เซราฟินา เพกคาลาและลี สกอร์บี้

ระหว่างนั้น เซราฟินา เพกคาลาได้ไปลงเรือของคณะกรรมการว่าด้วยการพลีกรรม นางได้พบว่าคณะกรรมการเกือบจะได้ชื่อที่แท้จริงของไลรา นางจึงไปสังหารเชลยแม่มดได้ทันเวลา เซราฟินา เพกคาลาได้เดินทางต่อไปถึงสถานกงสุณแม่มด ที่ซึ่งนางได้แลกเปลี่ยนข้อมูลกับคนที่ประจำที่นั่น และเดินทางต่อไปยังคุกของลอร์ดแอสเรียล เธอจึงได้ทราบว่าลอร์ดแอสเรียลมีแผนจะล้มล้างระบบและสังหารพระผู้ทรงอานุภาพเสีย นางจึงกลับมาที่เผ่าของนางเพื่อที่จะเตรียมตัว ที่นั่น นางได้เปิดประชุมสภาแม่มดโดยที่แขกกิตติมาศักดิ์สองคน คือ รูต้า สกาดิและลี สกอร์บี้ รูต้า เห็นด้วยในการทำสงคราม และพร้อมจะเดินทางไปด้วย ลี สกอร์บี้มีความตั้งใจที่จะไปหาสตานิสลอส กรัมแมน แม่มดประมาณ 20 นางจึงได้ออกเดินทางไปยังโลกอื่น ส่วนลี สกอร์บี้ก็ไปตามทางของเขา

อลิธีอามิเตอร์

เมื่อวิลและไลราไปยังออกซฟอร์ดในเช้าวันรุ่งขึ้น ไลราพบว่าตำรวจได้มาดักรอเธอที่ทำงานของดอกเตอร์มาโลน ซึ่งเธอสามารถหลบหนีมาได้อย่างหวุดหวิด และเด็กทั้งสองก็เรียนรู้ที่จะต้องอยู่ร่วมกันและร่วมมือกัน พวกเขาได้หนีออกมาจากออกซฟอร์ด ระหว่างทางพวกเขาก็ได้รับความช่วยเหลือจากชายชราที่ไลราพบเมื่อวานนี้ พวกเขาสามารถกลับไปยังซีตากาซซีได้ แต่ไลราก็พบว่าอะลิธีอามิเตอร์ของเธอหายไป

วิลและไลราจึงไปพบกับชายคนนั้นอีกครั้ง และพวกเขาก็ได้รับสัญญาว่า พวกเขาจะได้อะลิธีอามิเตอร์คืนถ้าหากพวกเขานำมีดนิรมิตมาให้

มีดนิรมิต

เตรียมสู่สงคราม

เดินทางกับแม่มด

สตานิสลอส กรัมแมน

สื่อ

มีดนิรมิต ได้ถูกนำเสนอในรูปของละครวิทยุ บน BBC Radio 4 นำแสดงโดย Terence Stamp เป็นลอร์ดแอสเรียล และ Lulu Popplewell เป็นไลรา และการแสดงสองตอน ทีมีระยะเวลานานหกชั่วโมงสำหรับ London's Royal National Theatre ในเดือนธันวาคม 2546 จนถึงเดือนมีนาคม 2547 และรอบสองระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2547 จนถึงเดือนเมษายน 2548
# กาลครั้งหนึ่งในดินแดนทางเหนือ
กาลครั้งหนึ่งในดินแดนทางเหนือ  เป็นเรื่องราวก่อนวรรรณกรรมไตรภาค ธุลีปริศนา และมีแผนจะตีพิมพ์เมื่อ 3 เมษายน 2551 ในสหราชอาณาจักร เป็นการพบกันของลี สกอร์บี้กับยอริก เบริ์นนิสัน--รวมไปถึงเหตุการณืบางประการที่มีผู้มองว่าอาจจะเกิดขึ้นในคัมภีร์แห่งฝุ่นธุลี จะถูกตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มเล็กกับเรื่องราวต่างๆ แทน คล้ายกับออกซฟอร์ดของไลรา

พูลแมนยังได้กล่าวถึงหนังสือเรื่องนี้กับ คัมภีร์แห่งฝ่นธุลี ซึ่งเป็นหนังสือเล่มเล็กอันจะบอกเล่าเรื่องราวของวิล:
# คัมภีร์แห่งฝุ่นธุลี
คัมภีร์แห่งฝุ่นธุลี น่าจะเป็นหนังสือเล่มสุดท้ายที่อยู่ในเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอก ธุลีปริศนา งานเขียนของฟิลิป พูลแมน อันเป็นเรื่องราวของไลรา ลิ้นเงิน สองปีหลังจากเหตุการณ์ในเรื่องออกซฟอร์ดของไลรา และดำเนินเรื่องราวผูกพันกับเล่มที่แล้ว ไลรามีอายุประมาณ 16 ปี เป็นเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับ "ฝุ่นธุลี" และจะกล่าวถึงเรื่องราวที่ยังคงเป็นปริศนาสำหรับธุลีปริศนา ถึงแม้ว่ามันจะไม่ต่อเนื่องกับวรรณกรรมเยาวชนไตรภาค แต่ก็เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับโลกแห่งเดิมและตัวละครตัวเดิมทั้งหมด

พูลแมนได้เริ่มเขียนหนังสือเล่มนี้แล้ว โดยเขียนไว้ในเว็บไซต์ของเขา เมื่อเดือนเมษายน 2548 และในเดือนสิงหาคม 2550 งานเขียนของเขาก็ยังดำเนินอยู่

พูลแมนได้กล่าวถึงหนังสือเล่มนี้ว่า "เป็นหนังสือที่ใหญ่ ใหญ่มาก"
# เมริดา (ประเทศสเปน)
เมริดา  เป็นเมืองหลักของแคว้นเอซเตรมาดูรา ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ในปี ค.ศ. 2007 มีประชากร  54,893 คน

เมืองเมริดาได้รับการก่อตั้งขึ้นเมื่อ 25 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในชื่อภาษาละตินว่า เอเมรีตาเอากุสตา (Emerita Augusta)  [ชื่อเมือง "เมริดา" กลายเสียงมาจากชื่อนี้] หลังจากที่จักรพรรดิออกุสตุสแห่งจักรวรรดิโรมันได้มีคำสั่งให้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันช่องทางและสะพานข้ามแม่น้ำกวาเดียนา โดยมีกองทหารโรมัน 2 กลุ่มเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานเดิม ได้แก่ กองทหารที่ 5 อาเลาได (Legio V Alaudae) และ กองทหารที่ 10 เกมีนา (Legio X Gemina) ต่อมาเมืองนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดลูซีตาเนียของโรมันและเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดของจักรวรรดิ เมริดาได้อนุรักษ์สถานที่ต่าง ๆ ที่สร้างในสมัยโรมันไว้มากกว่าเมืองอื่น ๆ ของสเปน (รวมทั้งประตูชัยในสมัยจักรพรรดิทราจันด้วย) เนื่องจากเหตุนี้ "กลุ่มโบราณคดีเมริดา" จึงได้รับการประกาศจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลก

 เมืองพี่น้อง 
  โรม, ประเทศอิตาลี
  เมริดา, ประเทศเวเนซุเอลา
  เมริดา, ประเทศเม็กซิโก
  เมริดา, ประเทศฟิลิปปินส์
# ซาลามังกา
ซาลามังกา  เป็นเมืองหลักของจังหวัดซาลามังกาในแคว้นกัสติยาและเลออน ทางภาคตะวันตกของประเทศสเปน ตั้งอยู่บนที่ราบสูงริมแม่น้ำตอร์เมส ซึ่งมีสะพานข้ามแห่งหนึ่งสูง 150 เมตร สร้างบนส่วนโค้ง (arch) 26 ชิ้นส่วน โดย 15 ชิ้นส่วนนั้นสร้างขึ้นในสมัยโรมัน ส่วนที่เหลือสร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ปัจจุบัน (ค.ศ. 2005) ซาลามังกามีประชากร 160,331 คน

ซาลามังกาตั้งขึ้นก่อนสมัยโรมโบราณโดยชาวเคลติเบเรียนเผ่าหนึ่งชื่อ วักไกอี (Vaccaei) โดยเป็นหนึ่งในสองป้อมปราการที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันดินแดนของพวกเขาใกล้แม่น้ำดูเอโร ต่อมาในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวคาร์เทจซึ่งนำโดยฮันนิบาลได้เข้าจู่โจมและยึดครองเมืองนี้ จนกระทั่งคาร์เทจสูญเสียอำนาจในคาบสมุทรไอบีเรียให้กับสาธารณรัฐโรมัน เมืองนี้จึงเริ่มมีความสำคัญมากขึ้นในฐานะศูนย์กลางการค้า ในสมัยโรมัน ซาลามังกามีชื่อเรียกว่า "ซัลมันตีกา" (Salmantica)

หนึ่งในช่วงที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองนี้คือ ค.ศ. 1218 เมื่อพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออนทรงก่อตั้งมหาวิทยาลัยซาลามังกาขึ้นที่เมืองนี้ และหลังจากนั้นไม่นานนัก มหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็กลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางวิชาการที่สำคัญและมีชื่อเสียงมากที่สุดในยุโรป

ในช่วงสงครามคาบสมุทร (ซึ่งนโปเลียนเข้ามาเกี่ยวข้อง) นั้น ยุทธการที่ซาลามังกาเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1812 เป็นความปราชัยครั้งสำคัญของกองทัพฝรั่งเศส และยังเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของซาลามังกาด้วย เนื่องจากซีกตะวันตกของเมืองถูกโจมตีเสียหายอย่างหนัก 

 เมืองฝาแฝด 
  กูอิงบรา ประเทศโปรตุเกส
  เวือทซ์บวร์ค ประเทศเยอรมนี
  เหอเฝย์ ประเทศจีน

 ห้องภาพ
# รศ.
รศ. เป็นอักษรย่อที่อาจหมายถึง

 รองศาสตราจารย์ ตำแหน่งทางวิชาการ
# โกเฟอร์
โกเฟอร์ (gopher) อาจหมายถึง
 กระรอกดิน สัตว์ขนาดเล็กมีลักษณะคล้ายกระรอก อาศัยอยู่ในโพรงใต้ดิน
 โกเฟอร์ (โพรโทคอล) ระบบโพรโทคอลในการแจกจ่ายข้อมูลมีลักษณะคล้ายกับเอฟทีพี
 โกเฟอร์ (วินนี-เดอะ-พูห์) ตัวละครในเรื่องวินนี-เดอะ-พูห์
 รัฐมินนิโซตา โกเฟอร์เป็นชื่อเล่นของรัฐมินนิโซตา และมหาวิทยาลัยมินนิโซตา
# ไคลเอนต์ (แก้ความกำกวม)
ไคลเอนต์  อาจหมายถึง
 เครื่องลูกข่าย (Client) ในระบบคอมพิวเตอร์
 ลูกค้า ที่สั่งงานโดยตรงและมีความต้องการเฉพาะเช่น งานสถาปนิกหรืองานออกแบบโปรแกรม ซึ่งจะแตกต่างกับลูกค้า (customer)
 ไคลเอนต์ (วงดนตรี) วงดนตรีแนวอิเล็กทรอนิกส์จากสหราชอาณาจักร
# เครื่องลูกข่าย
เครื่องลูกข่าย หรือ ไคลเอนต์  เป็นระบบหรือแอปพลิเคชันที่สามารถเชื่อมต่อเข้ากับระบบคอมพิวเตอร์อื่นที่เรียกว่าเซิร์ฟเวอร์ได้ คำว่าไคลเอนต์เริ่มมีการใช้เรียกถึงคอมพิวเตอร์ที่ไม่สามารถเรียกใช้งานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในตัวเองได้ แต่สามารถใช้งานโปรแกรมนั้นผ่านทางระบบเครือข่าย
หมวดหมู่:เครือข่ายคอมพิวเตอร์
# ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา  หรือ ซานเตียโก เป็นเมืองหลักของแคว้นปกครองตนเองกาลิเซีย ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสเปนในจังหวัดอาโกรุญญา ปัจจุบัน (ค.ศ. 2007) มีประชากร 92,919 คน เมืองนี้เคยได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรปประจำปี ค.ศ. 2000 อาสนวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ของเมืองนี้ยังเป็นจุดหมายปลายทางของเส้นทางจาริกแสวงบุญสำคัญที่มีมาตั้งแต่สมัยกลางอีกด้วย นั่นคือ เส้นทางนักบุญเจมส์ (Way of St. James; ภาษากาลิเซีย: Camiño de Santiago) 

สันนิษฐานว่าอนารยชนเยอรมันพวกซูเอบีเป็นผู้ตั้งเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลาขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 ส่วนที่มาของชื่อเมืองนั้นยังไม่แน่ชัด แต่เชื่อกันว่า "Compostela" นี้มาจากคำในภาษาละตินว่า campus stellae (แปลว่า "ท้องทุ่งแห่งดวงดาว") ดังนั้น "Santiago de Compostela" จึงมีความหมายว่า "นักบุญเจมส์ในท้องทุ่งแห่งดวงดาว" มาจากความเชื่อที่ว่ากระดูกของนักบุญเจมส์นั้นถูกส่งมาจากตะวันออกกลางสู่สเปน ต่อมากระดูกเหล่านี้ก็ถูกฝังในที่ซึ่งกลายเป็นมหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาทุกวันนี้ นอกจากนี้ยังมีความเชื่อว่าชื่อเมืองนี้มาจากคำอื่น ๆ อีก เช่น Composita Tella แปลว่า "พื้นที่ฝังศพ" เป็นต้น

 สถานที่สำคัญ 
 มหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
 มหาวิทยาลัยซานเตียโกเดกอมโปสเตลา

 เมืองพี่น้อง 
  บัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา
  มัชฮัด, ประเทศอิหร่าน
  ซังตียากูดูกาไซ, ประเทศโปรตุเกส
  โกม, ประเทศอิหร่าน

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เทศบาลเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
 แนะนำการเดินแสวงบุญสู่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
 ภาพถ่ายมหาวิหารซานเตียโกเดกอมโปสเตลาและอารามอื่น ๆ ในแคว้นกาลิเซีย
 แนะนำซานเตียโกเดกอมโปสเตลา เกี่ยวกับสิ่งก่อสร้าง ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และการท่องเที่ยวในเมืองมรดกโลกแห่งนี้
 ภาพถ่ายเมืองซานเตียโกเดกอมโปสเตลา
# บริษัทมอซิลลา
บริษัทมอซิลลา (Mozilla Corporation) เป็นบริษัทย่อยของมูลนิธิมอซิลลา โดยทำหน้าที่ในส่วนประสานงานการพัฒนาซอฟต์แวร์ให้กับทางมูลนิธิ โดยมีซอฟต์แวร์ที่เป็นที่รู้จักคือ มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ และ มอซิลลา ทันเดอร์เบิร์ด ที่พัฒนาในลักษณะโอเพนซอร์ซจากโปรแกรมเมอร์อาสาสมัคร โดยมีโปรแกรมเมอร์บางส่วนที่ทำงานให้กับทางบริษัท 

บริษัทมอซิลลาก่อตั้งเมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ตั้งอยู่ที่เมืองเมาน์เทนวิวในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

 บุคคลที่มีชื่อเสียงในบริษัทมอซิลลา 
 มิตเชลล์ เบเกอร์ (Mitchell Baker) 
 จอห์น ลิลลี (John Lilly)
 รีด ฮอฟฟ์แมน (Reid Hoffman) จาก LinkedIn
 คริสทอเฟอร์ บลิซเซิร์ด (Christopher Blizzard) จาก เรดแฮต
 เดวิด แคมป์ (David Camp)
 นีล ดีกิน (Neil Deakin)
 แอซา ดอตซ์เลอร์ (Asa Dotzler)
 เดฟ มิลเลอร์ (Dave Miller) ผู้พัฒนา บั๊กซิลลา
 ไมก์ เชเวอร์ (Mike Shaver)
 วินโดว์ สไนเดอร์ (Window Snyder)
 จอห์นนี สเตินแบก (Johnny Stenbäck)
 จอห์น เรซิก (John Resig)
# เร็นเดอริงเอนจิน
เร็นเดอริงเอนจิน  หรือ เลย์เอาต์เอนจิน (layout engine) หรือ ตัววาดหน้าเว็บ เป็นซอฟต์แวร์ที่นำข้อมูลเนื้อหาเว็บในลักษณะ HTML XML ภาพ วิดีโอ ไฟล์ รวมถึงข้อมูลในรูปแบบอื่น เช่น CSS XSL มาแสดงและจัดรูปแบบบนมอนิเตอร์แก่ผู้ใช้ โดยตัวเร็นเดอริงเอนจินนี้มักจะใช้กับ เว็บเบราว์เซอร์ ไคลเอนต์อีเมล หรือแอปพลิเคชันอื่นที่ต้องการแสดงผลข้อมูลเนื้อหาของเว็บ

 รายชื่อเร็นเดอริงเอนจิน 
 เกกโก (Gecko) ถูกใช้ใน ไฟร์ฟอกซ์
 ไทรเดนต์ (Trident) ถูกใช้ใน อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์
 เพรสโต (Presto) ถูกใช้ใน โอเปร่า นินเทนโดดีเอส นินเทนโดวี โนเกีย 770
 เว็บคิต (WebKit) ถูกใช้ใน ซาฟารี และ โครม
# การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน
right|thumb|180px|“ชะลอร่างจากกางเขน” โดยโรเจียร์ แวน เดอ เวย์เด็น ประมาณปี ค.ศ. 1435 สีน้ำมันบนไม้โอ้ค, 220 x 262 เซนติเมตร ที่พิพิธภัณฑ์ปราโด, มาดริด
thumb|right|180px|“ชะลอร่างจากกางเขน” ไม้แกะทาสีที่มหาวิหารโวลเทอรรา ในประเทศอิตาลี
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขนพระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาใหม่ ฉบับ 1971 (ฉบับเรียงพิมพ์ 1998), ยอห์น 19:40.เขาอัญเชิญพระศพพระเยซูลงมา เอาผ้าป่านกับเครื่องหอมพันพระศพนั้น ตามธรรมเนียมฝังศพของพวกยิว (, “Apokathelosis”) เป็นฉากที่สร้างในศิลปะเช่นจิตรกรรม หรือ ประติมากรรม เนื้อความมาจากพระวรสารนักบุญจอห์นซึ่งบรรยายการอัญเชิญพระศพพระเยซูลงจากกางเขนหลังจากที่มีการตรึงพระเยซูที่กางเขนแล้ว โดยโยเซฟแห่งอาริมาเธียและนิโคเดมัส (Nicodemus) (ยอห์น 19:38-42)

 ที่มาของงานศิลปะ 
หัวข้อนี้เริ่มเป็นที่นิยมสร้างกันในศิลปะแบบไบแซนไทน์เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 9 และทางยุโรปตะวันตกใน คริสต์ศตวรรษที่ 10 การนำร่างพระเยซูลงจากกางเขนเป็นฉากที่ 13 ในชุดทางสู่กางเขน

คนอื่น ๆ ที่ร่วมในการอัญเชิญพระศพลงจากกางเขนตามที่กล่าวถึงในพระวรสารก็ได้แก่นักบุญยอห์นอัครทูต บางครั้งก็เป็นภาพประคองพระแม่มารีย์ผู้กำลังเป็นลม เช่นในงานของโรเจียร์ แวน เดอ เวย์เด็น (Van der Weyden) และมารีย์ชาวมักดาลา นอกจากนั้นพระวรสารก็ยังกล่าวถึงผู้หญิงคนอื่น ๆ อีกหลายคนที่มาดูเหตุการณ์ตรึงกางเขน รวมทั้งผู้หญิงสามคนที่เรียกว่า มารีย์ทั้งสาม (Three Marys) ซึ่งคือมารีย์ สะโลเม ที่กล่าวในพระวรสารนักบุญมาระโก (มาระโก 15:40), แมรี--มารีย์มารดาของพระเยซูและมารีย์ชาวมักดาลาผู้เป็นพยานในการนำร่างพระเยซูไปฝัง (มาระโก 15:47) ศิลปินมักจะรวมสตรีที่กล่าวถึงนี้และบุรุษที่มิได้กล่าวนามในภาพเขียนหรือประติมากรรมด้วยG Schiller, Iconography of Christian Art, Vol. II,1972 (English trans from German), Lund Humphries, London, p.164, ISBN 853313245 (การสร้างรูปเคารพของศิลปะคริสต์ศาสนา, เล่ม 2 โดย จี ชิลเลอร์) 

 การวิวัฒนาการของภาพ 
ฉากการอัญเชิญพระศพลงจากกางเขนในยุคกลางจะเป็นฉากในชุดชีวิตของพระเยซู -- พระทรมานของพระเยซู (Passion of Jesus) ซึ่งเป็นฉากระหว่างพระเยซูถูกตรึงกางเขนและ พระเยซูถูกบรรจุ (Entombment of Christ) องค์ประกอบของการวางรูปจะมีด้วยกันหลายแบบตั้งแต่เมื่อเริ่มมีความนิยมทำกัน รูปเคารพอื่น ๆ ที่ใกล้เคืยงกับหัวข้อ “การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน” ก็ได้แก่ภาพปีเอตาหรือ “ความโศกเศร้า” (Lamentation) ซึ่งจะเป็นพระแม่มารีย์ประคองพระศพพระเยซู ปีเอตะอาจจะเป็นงานที่ใช้แทรกระหว่างงานที่กล่าวนี้โดยเฉพาะงานประติมากรรม หรือภาพการ “แบกร่างพระเยซู” ที่เป็นภาพแสดงให้เห็นการนำร่างพระเยซูไปยังที่ฝัง และ “การเจิมพระเยซู” ที่แสดงให้เห็นร่างพระเยซูนอนราบบนที่ไว้ศพหรือแท่นหิน รูปหลังนี้มีความสำคัญในศิลปะของคริสตจักรออร์ทอดอกซ์จะเป็นภาพที่ทำบนผ้าปักอย่างงดงามที่เรียกว่า “Epitaphios” ซี่งจะใช้ในพิธีวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ก่อนเทศกาลอีสเตอร์

เมื่อมาถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาหัวเรื่องนี้ก็เป็นที่นิยมในการทำเป็นฉากประดับแท่นบูชาหลังแท่นบูชาเอก เพราะลักษณะองค์ประกอบของภาพจากแนวดิ่งและแนวขวางของกางเขนเป็นลักษณะที่ทำจัดทำให้สวยงามค่อนข้างยาก ฉากการนำร่างพระเยซูลงจากกางเขนของรอสโซ ฟิโอเร็นทิโนจิตรกรแมนเนอริสต์ถือกันว่าเป็นงานชิ้นสำคัญที่สุดของรอสโซ และฉากแท่นบูชาโดยจาโกโป ปอนตอร์โม (Jacopo Pontormo) ก็เป็นงานชิ้นเอกอีกชิ้นหนึ่งเช่นกัน ทั้งปีเตอร์ พอล รูเบนส์ และ แรมบรังด์ ก็เขียนภาพนี้หลายครั้ง
# เซโกเบีย
เซโกเบีย  เป็นเมืองหลักของจังหวัดเซโกเบียในแคว้นปกครองตนเองกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำเอเรสมา (Eresma) กับแม่น้ำกลาโมเรส (Clamores) ที่ตีนเขากวาดาร์รามา (Sierra de Guadarrama) 

นครนี้มีชื่อเสียงจากอาคารทางประวัติศาสตร์ ซึ่งรวมถึงสถานที่สำคัญสามแห่ง: สะพานส่งน้ำโรมันกลางเมือง, อาสนวิหาร (หนึ่งในอาคารสุดท้ายในยุโรปที่สร้างขึ้นในแบบกอธิก) และปราสาทสมัยกลางที่เป็นหนึ่งในแม่แบบปราสาทซินเดอเรลลาของวอลต์ ดิสนีย์ ใจกลางนครนี้ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1985

ศัพทมูลวิทยา
ชื่อเซโกเบียมีที่มาจากเซลติเบเรียน แม้ว่านักประวัติศาสตร์เชื่อมโยงชื่อเก่าเข้ากับ  การค้นพบนครโรมันดั้งเดิมในหมู่บ้านซาเอลีเซส (Saelices) ใกล้เคียงล่าสุดปัดตกความเป็นไปได้นั้น ลิวีกล่าวถึง "Segovia" ในเนื้อหาของสงครามเซร์โตเรียน

ในสมัยโรมันและมัวร์ นครนี้มีชื่อเรียกเป็น Sego([u])via (, Ptolomeo ii. 6. § 56) และ   ตามลำดับ

ภูมิศาสตร์

ภูมิอากาศ

ประวัติ
การตั้งถิ่นฐานในบริเวณที่ปัจจุบันคือเซโกเบียในบันทึกแรกสุดเป็นดินแดนของชาวเคลต์ ภายหลังตกเป็นของโรมัน นครนี้อาจเป็นสถานที่ตั้งของการสู้รบใน 75 ปีก่อน ค.ศ. ที่กวินตุส ไกซิลิอุส เมเตลลุส ปิอุสเอาชนะกวินตุส เซร์โตริอุสและ Hirtuleius โดยที่ Hirtuleius เสียชีวิตขณะสู้รบFrom the Gracchi to Nero, H. H. Scullard, p 91 however Philip Spann disagreed - Quintus Sertorius and the Legacy of Sulla, p110

 สถานที่สำคัญ 
เมืองเซโกเบียเป็นที่ตั้งของสถานที่สำคัญมากมาย ได้แก่ มหาวิหาร สะพานส่งน้ำโรมันที่มีชื่อเสียง ปราสาท และโบสถ์หลายแห่งที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ เช่น ซานเอสเตบัน ซานมาร์ติน และซานมียาน เขตเมืองเก่าล้อมรอบด้วยกำแพงที่สร้างขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 8 (บนฐานที่มั่นของโรมัน) และได้รับการบูรณะในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลกตามการประกาศจากองค์การยูเนสโก

 สะพานส่งน้ำ เป็นสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงของเมืองนี้มากที่สุด สร้างขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 2 โดยชาวโรมันขณะที่กำลังขยายอำนาจในคาบสมุทรไอบีเรียเพื่อนำน้ำจากแม่น้ำฟรีโอ (Río Frío) ซึ่งห่างออกไปประมาณ 18 กิโลเมตรเข้าสู่ตัวเมือง ซึ่งต้องยกระดับตัวสะพานขึ้นในช่วง 1 กิโลเมตรสุดท้ายจากภูเขากวาดาร์รามาถึงกำแพงเมืองเก่า
 มหาวิหารเซโกเบีย ตั้งอยู่ในจัตุรัสกลางเมือง ออกแบบโดยสถาปนิกควน คิล เด ออนตาญอง (Juan Gil de Hontañón) สร้างในแบบกอทิกตอนปลายระหว่างปี ค.ศ. 1552-1577 (พ.ศ. 2095 - 2120) (เป็นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ) 

เนื่องจากสถานที่ที่สำคัญและมีชื่อเสียงเหล่านี้เอง เซโกเบียจึงเป็นจุดหมายปลายทางของการท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยมมากแห่งหนึ่งในประเทศสเปน โดยเฉพาะการท่องเที่ยวแบบไป-กลับจากมาดริดภายในวันเดียว

 เมืองพี่น้อง 
เซโกเบียเป็นเมืองพี่น้องกับเมือง ดังนี้:
 Gangdong-gu โซล ประเทศเกาหลีใต้ (2001)
 นาบัลการ์เนโร แคว้นมาดริด ประเทศสเปน (1999)
 ซันบาร์โตโลเมเดตีราฆานา กรันกานาเรีย ประเทศสเปน (1996)
 ตูร์ แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส (1972)
 แปลแวน จังหวัดแปลแวน ประเทศบัลแกเรีย
 ลัล-โล จังหวัดคากายัน ประเทศฟิลิปปินส์
# อาร์ต การ์ฟังเกล
อาร์ต การ์ฟังเกล  (Arthur Ira Garfunkel)  (5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484 -) นักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน หนึ่งในสมาชิกวงดูโอ ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล ซึ่งมีผลงานร่วมกับพอล ไซมอน ช่วงปี พ.ศ. 2507 - พ.ศ. 2513 ก่อนจะหันมาเป็นนักแสดง และออกผลงานเดี่ยวในระยะหลัง

อาร์ต การ์ฟังเกล เกิดในครอบครัวชาวโรมาเนียเชื้อสายยิว เป็นเพื่อนกับพอล ไซมอน มาตั้งแต่เด็ก เคยมีผลงานร่วมกันมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 ในชื่อวงดูโอ "ทอม แอนด์ เจอรี" (การ์ฟังเกลใช้ชื่อแฝงว่า "ทอม กราฟ" ไซมอนใช้ชื่อแฝงว่า "เจอรี แลนดิส") แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จึงแยกย้ายกัน ก่อนจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้งในปี พ.ศ. 2506 ในชื่อ "ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล"

ในฐานะศิลปินเดี่ยว อาร์ต การ์ฟังเกล มีซิงเกิลที่ประสบความสำเร็จสองชุด คือเพลง "I Only Have Eyes For You" และ "Bright Eyes" ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในประเทศอังกฤษ ปี พ.ศ. 2518 และ พ.ศ. 2522

 ผลงาน 
 อัลบัมในนาม ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล 
 Wednesday Morning, 3 A.M. (1964) (#24 UK #30 US) 
 Sounds of Silence (1966) (#13 UK #21 US) 
 Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966) (#15 UK #4 US) 
 Bookends (1968) (#1 UK #1 US) 
 Bridge Over Troubled Water (1970) (#1 UK #1 US, 8X Platinum) 
 The Graduate Original Soundtrack (1968) 
 The Concert in Central Park (1982) 

 อัลบัมเดี่ยว 
 Angel Clare (1973) (US #5 UK #14) 
 Breakaway (1975) (US #9 UK #7) 
 Watermark (1977) (US #19 UK #25) 
 Fate for Breakfast (1979) (US #67 UK #2) 
 Scissors Cut (1981) (US #113 UK #51) 
 The Art Garfunkel album (Non-US collection) (1984) (UK #12) 
 The Animals Christmas Album (together with Amy Grant) (1986) 
 Lefty (1988) (US #134) 
 Garfunkel (1989) (collection) 
 Up 'til Now (1993) 
 Across America (live) (1997) 
 Songs from a Parent to a Child (1997) 
 Everything Waits to Be Noticed (2002) 
 Some Enchanted Evening (2007) 

 ผลงานแสดง 
 Catch-22 (1970)
 Carnal Knowledge (1971)
 Bad Timing (1980)
 Good to Go (aka Short Fuse) (1986)
 Boxing Helena (1993)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์ทางการ
# ไซมอนแอนด์การ์ฟังเกล
ไซมอนแอนด์การ์ฟังเกล  เป็นศิลปินคู่แนวโฟล์กร็อก คำว่า ไซมอนและการ์ฟังเกล มาจากนามสกุลของ พอล ไซมอน และ อาร์ต การ์ฟังเกล ไซมอนแอนด์การ์ฟังเกลได้กลายเป็นหนึ่งในศิลปินที่ทำยอดจำหน่ายสูงสุดในยุคทศวรรษที่ 1960 เป็นหนึ่งในกลุ่มศิลปินที่เปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของการแสดงออกถึงวัฒนธรรมต่อต้าน ในช่วงยุคทศวรรษแห่งการปฏิวัติทางสังคม ร่วมกับเดอะ บีทเทิลส์, บ็อบ ดิลลัน, เดอะบีชบอยส์ และ นีล ยัง  โดยทั้งคู่มีผลงานเพลงร่วมกันทั้งหมด 5 สตูดิโออัลบั้ม มีเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างมากได้แก่ "The Sound of Silence" (1964), "Mrs. Robinson" (1968), "The Boxer" (1969) และ "Bridge over Troubled Water" (1970)  โดยเพลงดังกล่าวล้วนขึ้นอันดับหนึ่งของชาร์ตเพลงทั่วโลก

อย่างไรก็ตามช่วงที่ทั้งคู่ทำงานร่วมกัน มักจะมีความสัมพันธ์ที่ระหองระแหง และขัดแย้งกันเสมอๆจนนำไปสู่การยุติการทำงานร่วมกันในปี ค.ศ. 1970 โดยสตูดิโออัลบั้มชุดสุดท้าย "Bridge over Troubled Water" (วางจำหน่ายในเดือนมกราคมของปีดังกล่าว) ถือว่าเป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของวง และติดหนึ่งในอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของโลก โดยทำยอดขายในปีเดียวมากกว่า 25,000,000 แผ่นทั่วโลก

หลังจากประกาศยุติการทำงานร่วมกันในปี ค.ศ. 1970 ทั้งคู่ก็ยังคงกลับมารวมตัวกันหลายครั้ง โดยการกลับมารวมตัวกันครั้งที่นับว่าประสบความสำเร็จมากที่สุด คือการแสดงสดที่เซ็นทรัลพาร์ก (The Concert in Central Park) เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 1982 โดยการแสดงสดดังกล่าวมีผู้ชมมากกว่า 500,000 คน ได้รับการบันทึกให้เป็นหนึ่งในการแสดงสดต่อหน้าผู้ชมที่มีจำนวนมากที่สุดเป็นอันดับเจ็ดในประวัติศาสตร์วงการเพลงโลก

พอล ไซมอน และอาร์ต การ์ฟังเกล เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ในชั้นเรียนที่โรงเรียนประถม และโรงเรียนมัธยมฟอเรสต์ฮิลส์ ในเขตควีนส์ เมืองนิวยอร์ก มีผลงานร่วมกันครั้งในปี ค.ศ. 1957 ในชื่อ "ทอม แอนด์ เจอรี" (การ์ฟังเกลใช้ชื่อแฝงว่า "ทอม กราฟ" ไซมอนใช้ชื่อแฝงว่า "เจอรี แลนดิส") และแยกย้ายไปทำงานส่วนตัว ทั้งคู่กลับมารวมตัวกันอีกครั้งในชื่อ "ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล" ในปี ค.ศ. 1964 และเริ่มมีชื่อเสียงจากซิงเกิล  "The Sounds of Silence" ซึ่งเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ The Graduate

ไซมอนแอนด์การ์ฟังเกล ได้รับรางวัลแกรมมีถึง 10 ครั้ง และได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี ค.ศ. 1990 และในอัลบั้ม Bridge over Troubled Water ก็ได้รับการเสนอชื่อในหัวข้ออัลบั้มนานาชาติแห่งปี ค.ศ. 1977 ของบริตอะวอดส์ รวมไปถึงได้รับการจัดอันดับที่ 51 บนหัวข้อ 500 อัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลโดยนิตยสารโรลลิงสโตนอีกด้วย ริชชี อันเทอร์เบอร์เกอร์ (Richie Unterberger) ได้กล่าวว่า "เป็นวงดนตรีคู่ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดแห่งทศวรรษที่ 1960" และยังคงเป็นหนึ่งในศิลปินที่ได้รับความนิยมสูงสุดจวบจนปัจจุบัน

 ผลงาน 
 สตูดิโออัลบัม 
 Wednesday Morning, 3 A.M. (1964) (#24 UK #30 US) 
 Sounds of Silence (1966) (#13 UK #21 US) 
 Parsley, Sage, Rosemary and Thyme (1966) (#15 UK #4 US) 
 Bookends (1968) (#1 UK #1 US) 
 Bridge Over Troubled Water (1970) (#1 UK #1 US, 8X Platinum) 

 ผลงานอื่น 
 The Graduate Original Soundtrack (1968) 
 The Concert in Central Park (1982)
# เมาน์เทนวิว
เมาน์เทนวิว  เป็นนครในเทศมณฑลแซนตาแคลรา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ ตั้งชื่อตามทิวทัศน์ของเทือกเขาแซนตาครูซ จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2020 มีประชากรทั้งหมด 82,376 คน

เมาน์เทนวิว เป็นส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์ยุคบุกเบิกและการเติบโตของซิลิคอนแวลลีย์ และเป็นที่ตั้งของบริษัทเทคโนโลยีชั้นสูงหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1956 วิลเลียม ชอกลีย์ (William Shockley) ได้ก่อตั้งบริษัท Shockley Semiconductor Laboratory ในเมาน์เทนวิว ซึ่งเป็นบริษัทแรกในซิลิคอนแวลลีย์ที่พัฒนาอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำจากซิลิกอน ปัจจุบันเมาน์เทนวิวเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดในโลกหลายแห่ง รวมถึง กูเกิลและแอลฟาเบต อิงก์, ยูนิโคดคอนซอร์เทียม, อินทูท, ศูนย์วิจัยเอมส์ (NASA Ames) และส่วนหลักของสำนักงานใหญ่ ไมโครซอฟท์, ไซแมนเทค, 23แอนด์มี, ลิงกต์อิน, ซัมซุง และ ซินอปซิส

 ภูมิศาสตร์ 
จากข้อมูลของสำนักงานสำมะโนแห่งสหรัฐ เมาน์เทนวิวมีพื้นที่ทั้งหมด 12.3 ตารางไมล์ (31.8 ตารางกิโลเมตร) โดยที่ 12.0 ตารางไมล์ (31.1 ตารางกิโลเมตร) เป็นพื้นดิน และ 0.27 ตารางไมล์ (0.7 ตารางกิโลเมตร) (2.26%) เป็นน้ำ เมืองนี้มีพรมแดนติดกับเมืองปาโลแอลโต (Palo Alto) และอ่าวซานฟรานซิสโกทางทิศเหนือ ทางทิศใต้ติดกับเมืองลอสแอลทอส (Los Altos) และ (Moffett Federal Airfield) และทางทิศตะวันออกติดกับเมืองซันนีเวล (Sunnyvale)

เมาน์เทนวิวตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรซานฟรานซิสโก เป็นจุดเหนือสุดของทางหลวงของรัฐหมายเลข 85 ซึ่งบรรจบกับทางหลวงของสหรัฐหมายเลข 101 และมีทางหลวงของรัฐหมายเลข 82 ซึ่งสร้างตามแนวเส้นทางประวัติศาสตร์เอลกามีโนเรอัล (El Camino Real) ตัดผ่านเมืองนี้ 

ทางทิศตะวันตกของเมืองคือเทือกเขาแซนตาครูซ เมืองได้รับการตั้งชื่อตามเทือกเขานี้ซึ่งกั้นเมืองจากมหาสมุทรแปซิฟิก เทือกเขาสองแนวเป็นแนวกำหนดเขตของหุบเขาแซนตาแคลรา

 ชุมชน 
เมาน์เทนวิวประกอบด้วยย่านที่อยู่อาศัย, พื้นที่ธุรกิจ ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ทางขอบทิศเหนือของเมือง เหนือจากทางหลวงของสหรัฐหมายเลข 101 และทางตะวันออกของทางหลวงของรัฐแคลิฟอร์เนียหมายเลข 85

ย่านบลอซซัมแวลลีย์ (Blossom Valley) ประกอบด้วยย่านเล็ก ๆ ห้าแห่ง ได้แก่สปริงเกอร์เมโดส์ (Springer Meadows), วาร์สิตีพาร์ก (Varsity Park), บลอซซัมแวลลีย์เอสเตตส์ (Blossom Valley Estates), สปริงเกอร์ทรีส์ (Springer Trees) และ เจสต์แรนช์ (Gest Ranch) ซึ่งเป็นบ้านสไตล์ฟาร์มปศุสัตว์ที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1950–60 บนที่ดินที่เคยเป็นสวนผลไม้

ย่านเกวร์นาบากา (Cuernavaca) ตั้งอยู่ใกล้เมืองซันนีเวล (Sunnyvale) เคยเป็นที่ตั้งของสวนเชอร์รี ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นที่อยู่อาศัย ซึ่งสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1989 ที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่ในย่านนี้เป็นแบบสเปน มีหลังคามุงกระเบื้องสีแดง

ย่านมอนตาโลมา (Monta Loma) ตั้งอยู่ระหว่างแนวของถนนแซนแอนโทนีโอ, ถนนมิดเดิลฟิลด์, ถนนเรงสตอร์ฟฟ์ (Rengstorff Avenue) และทางด่วนเซนทรัล (Central Expressway) ปัจจุบันย่านนี้เป็นที่ตั้งของบ้านสมัยใหม่แบบแคลิฟอร์เนียในยุคกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20