wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เขตปกครองตนเองชนชาติอาข่าและอี๋ หงเหอ
เขตปกครองตนเองชนชาติอาข่าและอี๋ หงเหอ (หงเหอฮาหนีจู๋อี๋จู๋จื้อจื้อโจว)  คือหนึ่งในจังหวัดปกครองตนเองของมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 32.929 ตร. กม. ประชากร 4,130,463 คน  ความหนาแน่น 125.44 คน / ตร. ม. (ข้อมูลปี 2543)

 ชนเผ่า 
จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี พ.ศ. 2543

 เชื้อชาติ จำนวน ร้อยละ ฮั่น 1,830,245 44.31% อี๋ 973,732 23.57% อาข่า 685,727 16.6% ม้ง 274,147 6.64% จ้วง 99,132 2.4% ไท 98,164 2.38% เย้า 76,947 1.86% หุย 68,033 1.65% ล่าหู่ 9,900 0.24% ไป๋ 4,161 0.1% Buyei 3,736 0.09% มองโกล 1,214 0.03% Tu 835 0.02% เผ่าพันธุ์ที่ยังมิได้แบ่งแยก 828 0.02% อื่นๆ 3,662 0.09%

หงเหอ
หมวดหมู่:มณฑลยูนนาน
# เรียล อีโมชั่น / 1000 โนะ โคโตบะ
เรียล อีโมชั่น / 1000 โนะ โคโตบะ  เป็นซิงเกิลที่ 7 ของคุมิ โคดะในรูปแบบแม็กซี่ซิงเกิลขนาด 12 ซม.  วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2546  เปิดตัวสัปดาห์แรกในอันดับที่ 3 ของออริกอนชาร์ต  เป็นซิงเกิลแรกของเธอที่ติดในอันดับ 1 ใน 10 ของออริกอนชาร์ต  โดยมียอดขายรวม 282,374 แผ่น  

ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่แจ้งเกิดให้กันเธอเป็นอย่างมากในวงการเพลงญี่ปุ่น  ส่งผลให้ซิงเกิลต่อๆมาของเธอขายดีขึ้นเรื่อยๆ  และยังเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดของคุมิติดต่อกันมาจนถึงปีพ.ศ. 2549  โดยซิงเกิล 4 hot wave กลายเป็นซิงเกิลที่ขายดีที่สุดของเธอ  

เพลง real Emotion และ 1000の言葉 (เซ็น โนะ โคโตบะ) เป็นเพลงประกอบเกมของเพลย์สเตชัน 2 ชื่อดังอย่างไฟนอลแฟนตาซี X-2  

ส่วนเพลง real Emotion กับเพลง 1000の言葉 เวอร์ชันภาษาอังกฤษที่ประกอบเกมไฟนอลแฟนตาซี X-2ที่อเมริกานั้น  เป็นผลงานของวง Sweetbox

มิวสิกวีดีโอเพลง real Emotion จะเป็นภาพของคุมิ โคดะในห้องบันทึกเสียงตัดกับภาพในเกมไฟนอลแฟนตาซี X-2  

 รายชื่อเพลง 
 real Emotion -Original Mix-  
 1000の言葉 -Original Mix-  
 real Emotion -Instrumental- 
 1000の言葉 -Instrumental- 
 
 ชาร์ต 
ออริกอนชาร์ต (ในญี่ปุ่น)
วางจำหน่ายชาร์ตอันดับสูงสุดยอดขายสัปดาห์แรกยอดขายรวมอยู่ในชาร์ต5 มีนาคม พ.ศ. 2546Oricon Daily Charts#35 มีนาคม พ.ศ. 2546Oricon Weekly Charts#335,054282,374 28 สัปดาห์5 มีนาคม พ.ศ. 2546Oricon Monthly Charts282,374 5 มีนาคม พ.ศ. 2546Oricon Yearly Charts#24282,374
# จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง (นู่เจียง ลี่ซู่จู๋ จื้อจื้อโจว) เป็นจังหวัดปกครองตนเองทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน

 ชนเผ่า 
จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี ค.ศ. 2000

 เชื้อชาติ จำนวน ร้อยละ ลีซอ 231,819 47.13 % ไป๋ 132,622 26.97 % ฮั่น 422.991 13.13 % นู 26,670 5.42 % ปูมี 14,374 2.92 % ยี 9,805 1.99 % Derung 5,456 1.11 % น่าซี 6.673 0.43 % ทิเบต 1,805 0.37 % ไท 465 0.09 % หุย 429 0.09 % จ้วง 342 0.07 % อื่นๆ 1,331 0.28 %

นู่เจียง
นู่เจียง
# จังหวัดปกครองตนเองชนชาติทิเบต ตี๋ชิ่ง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติทิเบต ตี๋ชิ่ง (་ / Bde-chen Bod-rigs rang-skyong khul; ; ตี๋ชิ่งจ้างสูซื่อจื้อโจว) เป็นหนึ่งในจังหวัดปกครองตนเองของมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีชื่อเสียงจากการมีเมืองที่ชื่อ นครแชงกรี-ลา

 ชนเผ่า 
จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี ค.ศ. 2000

 เชื้อชาติ จำนวน ร้อยละ ทิเบต 117,099 33.12% ลีซอ 98,195 27.78% ฮั่น 57,928 16.39% น่าซี 45,269 12.81% ไป๋ 18,182 5.14% หุย 22.806 0,7% ยี 11,616 3.29% หุย 1,496 0.42% ปูมี 1,496 0.42% ม้ง 1,434 0.41% นู 241 0.07% อื่น ๆ 425 0.11%

ตี๋ชิ่ง
ตี๋ชิ่ง
หมวดหมู่:ทิเบต
# อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ
อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ เป็นอำเภอหนึ่งในเขตการปกครองของจังหวัดศรีสะเกษ ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของจังหวัด เดิมพื้นที่นี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออุทุมพรพิสัย ก่อนจะได้รับการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยในระยะแรกของการเสนอจัดตั้ง เคยมีการเสนอชื่อ “กิ่งอำเภอศรีนครินทร์” มาก่อนที่จะมีมติใช้ชื่อ “โพธิ์ศรีสุวรรณ” อย่างเป็นทางการ และต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็น “อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ” เต็มรูปแบบเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550
 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบึงบูรพ์
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภออุทุมพรพิสัย
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองจันทร์
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองจันทร์ และอำเภอรัตนบุรี (จังหวัดสุรินทร์)

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออุทุมพรพิสัย ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2537 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 30 เมษายน ปีเดียวกัน 

และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่
1.โดด   (Dot)  25 หมู่บ้าน2.เสียว   (Siao)  17 หมู่บ้าน3.หนองม้า   (Nong Ma)  12 หมู่บ้าน4.ผือใหญ่   (Phue Yai)  14 หมู่บ้าน5.อีเซ   (I Se)  12 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลโดด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโดดทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลผือใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผือใหญ่ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเสียว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเสียวทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองม้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองม้าทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลอีเซ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอีเซทั้งตำบล
# อำเภอสากเหล็ก
สากเหล็ก เป็นอำเภอในจังหวัดพิจิตร เดิมเป็นตำบลในอำเภอนครป่าหมาก (อำเภอวังทอง) ของจังหวัดพิษณุโลก ต่อมาในปี พ.ศ. 2451 ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอท่าหลวง (อำเภอเมืองพิจิตร) วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2506 และเป็นตำบลในความปกครองของอำเภอเมืองพิจิตรเรื่อยมา จากนั้นได้แยกเป็น "กิ่งอำเภอสากเหล็ก"  และมีพระราชกฤษฎีกาตั้งเป็นอำเภอปี พ.ศ. 2550 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอสากเหล็ก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบางกระทุ่มและอำเภอวังทอง (จังหวัดพิษณุโลก)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเนินมะปราง (จังหวัดพิษณุโลก)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอวังทรายพูน
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองพิจิตร 

 ประวัติ 
เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ทางกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศแยกท้องที่ 3 ตำบลซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอเมืองพิจิตร คือ ตำบลสากเหล็ก ตำบลท่าเยี่ยม ตำบลคลองทราย ตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอชื่อ "สากเหล็ก" วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2538 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน โดยตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอและศูนย์ราชการต่างๆ ของทางกิ่งอำเภอในพื้นที่ตำบลสากเหล็ก เนื่องจากมีสภาพชุมชนและชุมนุมการค้าหนาแน่น และเป็นศูนย์กลางด้านการคมนาคม (ตั้งอยู่ในเขตของสุขาภิบาลสากเหล็ก) วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2509 ซึ่งมีฐานะเป็นสุขาภิบาลมาตั้งแต่ พ.ศ. 2509

หลังจากแยกกิ่งอำเภอได้ 1 ปี มีการแบ่งพื้นที่หมู่ที่ 1–4 และหมู่ที่ 9–10 (ในขณะนั้น) ของตำบลคลองทราย ไปตั้งเป็นตำบลหนองหญ้าไทร และแบ่งพื้นที่หมู่ที่ 1, 3–4, 6, 9–10 (ในขณะนั้น) ของตำบลท่าเยี่ยม ไปตั้งเป็นตำบลวังทับไทร วันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2539 รวมเป็น 5 ตำบล ต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็นอำเภอสากเหล็กในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน วันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอสากเหล็กแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 40 หมู่บ้าน ได้แก่
1.สากเหล็ก(Sak Lek)15 หมู่บ้าน2.ท่าเยี่ยม(Tha Yiam)6 หมู่บ้าน3.คลองทราย(Khlong Sai)6 หมู่บ้าน4.หนองหญ้าไทร(Nong Ya Sai)6 หมู่บ้าน5.วังทับไทร(Wang Thap Sai)7 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอสากเหล็กประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลสากเหล็ก ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสากเหล็ก
 องค์การบริหารส่วนตำบลสากเหล็ก ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสากเหล็ก (นอกเขตเทศบาลตำบลสากเหล็ก)
 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเยี่ยม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเยี่ยมทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลคลองทราย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองทรายทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองหญ้าไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองหญ้าไทรทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลวังทับไทร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลวังทับไทรทั้งตำบล
# อำเภอนบพิตำ
นบพิตำ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสามของจังหวัดนครศรีธรรมราช รองจากอำเภอทุ่งสง และอำเภอชะอวด ตามลำดับ อยู่ห่างจากอำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประมาณ 52 กิโลเมตร

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอนบพิตำตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอกาญจนดิษฐ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี) และอำเภอสิชล
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าศาลา
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอท่าศาลา อำเภอพรหมคีรีและอำเภอพิปูน
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบ้านนาสาร (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)

 ประวัติ 
ตำนานเมืองนครศรีธรรมราชกล่าวว่า เมื่อมหาศักราช 1588 ปีมะเมีย (ตรงกับ พ.ศ.2209) พระพนมวังและนางสะเดียงทองสร้างป่าเป็นนา และบำรุงพระมหาธาตุ ณ เมืองจรุงสระ นอกเมืองนครดอนพระ มีการสร้างป่าเป็นนา ในท้องที่ที่อยู่ในเขตอำเภอนบพิตำ ในปัจจุบัน

พบว่าน่าจะเป็นไปได้ที่กล่าวถึงนั้นคือบริเวณบ้านนบและบ้านพิตำในเขต อำเภอนี้เคยเป็นที่สร้างทำนบกั้นน้ำ สำหรับ "สร้างป่าเป็นนา" สอดคล้องกับที่ จ.ส.ต.เล็ก สุขประชา เล่าว่า บริเวณนี้เคยมีคันดินใหญ่มาก
	
ซึ่งเชื่อมต่อกับนาและแนวร่องน้ำที่ติดต่อกับคลองกลาย มีคำว่าพนัง ซึงเป็นชื่อวัดเก่าแก่ คือ วัดพนังตรา ที่ตอนหลังกลายเป็น "วัดนางตรา" ก็บ่งถึงความเกี่ยวโยงกับเรื่อง “นบ” กั้นน้ำ อันน่าจะมีส่วนเรียกบ้านนี้ว่า "นบพิตำ" 

ส่วนคำว่า "พิตำ" สันนิฐานกันว่า เป็นคำภาษาทมิฬเพี้ยนมาจาก "ติรำ" ซึ่งหมายถึง"น้ำ" "นบพิตำ" จึงน่าหมายถึงทำนบกั้นน้ำดังกล่าวแล้ว การที่ชนชาติทมิฬเข้ามาเกี่ยวพันกับภาคใต้ส่วนนี้ มีประจักษ์พยานอยู่มาก เช่น ศิลาจารึก ภาษาทมิฬที่วัดพระบรมธาตุ เป็นต้น 

ท้องที่อำเภอนบพิตำเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอท่าศาลา กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนบพิตำ โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนบพิตำ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองท้องที่ 
อำเภอนบพิตำแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร (ธันวาคม 2565)แผนที่ 1  นบพิตำ  Nopphitam  140px 2  กรุงชิง  Krung Ching   3  กะหรอ  Karo   4  นาเหรง  Na Reng  

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอนบพิตำประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลนาเหรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเหรงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนบพิตำ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนบพิตำทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลกรุงชิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกรุงชิงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลกะหรอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะหรอทั้งตำบล
# อำเภอเฉลิมพระเกียรติ (จังหวัดน่าน)
เฉลิมพระเกียรติ (ไทยถิ่นเหนือ:73px) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดน่าน

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับแขวงไชยบุรี (ประเทศลาว)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ่อเกลือและอำเภอปัว
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอทุ่งช้าง 

ประวัติ
ตำบลห้วยโก๋นเดิมขึ้นกับอำเภอทุ่งช้าง ส่วนตำบลขุนน่านเดิมขึ้นกับอำเภอบ่อเกลือ ทางราชการได้รวมพื้นที่ทั้ง 2 ตำบล เพื่อตั้งเป็นอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน เป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 2 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
 ที่   ชื่อตำบล  ตัวเมือง  อักษรโรมัน  จำนวนหมู่บ้าน จำนวนประชากร
(ธันวาคม 2565)1.ห้วยโก๋น27pxHuai Kon72,9702.ขุนน่าน28pxKhun Nan156,821

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโก๋น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยโก๋นทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลขุนน่าน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขุนน่านทั้งตำบล

 การคมนาคม 
 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 (น่าน-ปัว-เฉลิมพระเกียรติ)
 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข  1081 (ปัว-เฉลิมพระเกียรติ)

 สถานที่ท่องเที่ยว 
 จุดผ่านแดนถาวรสากลห้วยโก๋น-น้ำเงิน
 ฐานปฏิบัติการบ้านห้วยโก๋น
 อนุสรณ์สถานภูพยัคฆ์
 พิพิธภัณฑ์ชนชาติลัวะและม้ง
 สถานีพัฒนาการเกษตรที่สูงภูพยัคฆ์
 สำนัก 708 อดีตศูนย์กลางพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย
 สถานีพัฒนาการเกษตรที่สูงบ้านสะจุก–สะเกี้ยง
 นาขั้นบันไดบ้านเปียงซ้อ
 หน่วยจัดการต้นน้ำขุนน่าน
 น้ำตกวังเปียน
 น้ำตกห้วยปูน
 น้ำตกสะลาง
 น้ำตกคลองหนุ่ม
 ถ้ำดงข่อย
 ถ้ำเสา
 ถ้ำพระ
 ดอยภูแว
 ภูแววิว Coffee&Homestay
# อำเภอเฉลิมพระเกียรติ (จังหวัดบุรีรัมย์)
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ ในอดีตเคยเป็นพื้นที่ของ 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอนางรอง อำเภอประโคนชัย และอำเภอละหานทราย ก่อนจะมีการแยกตัวออกมาเป็นอำเภอเฉลิมพระเกียรติในปัจจุบัน โดยเป็นที่ตั้งของอุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอนางรอง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอละหานทราย
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอนางรอง 

 ประวัติ 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์ เดิมเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอละหานทรายและอำเภอนางรอง แยกพื้นที่ตำบลเจริญสุข ตำบลตาเป๊ก ตำบลอีสานเขต อำเภอนางรอง  และตำบลถาวร ตำบลยายแย้มวัฒนา อำเภอละหานทราย มาตั้งเป็น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ พระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครศรีธรรมราช อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์ และอำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี พ.ศ. ๒๕๓๙ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ตั้งขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี  เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่
1.ตาเป๊ก(Ta Pek)11 หมู่บ้าน2.อีสานเขต(Isan Khet)15 หมู่บ้าน3.เจริญสุข(Charoen Suk)14 หมู่บ้าน4.ถาวร(Thawon)11 หมู่บ้าน5.ยายแย้มวัฒนา(Yai Yaem Watthana)16 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลพนมรุ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาเป๊กทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลอีสานเขต
 เทศบาลตำบลยายแย้มวัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลยายแย้มวัฒนาทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลถาวร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลถาวรทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเจริญสุข ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเจริญสุขทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลอีสานเขต ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอีสานเขต (นอกเขตเทศบาลตำบลพนมรุ้ง)
# อำเภอช้างกลาง
ช้างกลาง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอฉวางทั้งหมด ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 ท้องที่อำเภอมีทางรถไฟสายใต้ผ่าน มีสถานีรถไฟหลักช้าง เป็นสถานีรถไฟย่อยประจำอำเภอ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอช้างกลางตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอฉวาง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอลานสกา
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอทุ่งสงและอำเภอนาบอน
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอฉวาง

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอช้างกลางเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอฉวาง กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอช้างกลาง โดยให้มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอช้างกลาง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอช้างกลางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 36 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)แผนที่1.ช้างกลางChang Klang 120px|แผนที่ตำบล2.หลักช้างLak Chang3.สวนขันSuan Khan

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอช้างกลางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลหลักช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหลักช้างทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลสวนขัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวนขันทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลช้างกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช้างกลางทั้งตำบล

 สถานที่สำคัญ 
การยางแห่งประเทศไทย เขตภาคใต้ตอนกลาง
ศูนย์ท่องเที่ยวเชิงเกษตร อำเภอช้างกลาง
วัดคีรีวรรณา
น้ำตกท่าแพ
วัดสวนขัน
วัดมะนาวหวาน
วัดควนสงฆ์
วัดเทพกุญชร
วัดธาตุน้อย 
โรงเรียนช้างกลางประชานุกูล
โรงเรียนองค์การสวนยาง 1
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช (เกษตรควนพลอง)
โรงพยาบาลพ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์
วัดควนส้าน
# อำเภอเฉลิมพระเกียรติ (จังหวัดสระบุรี)
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพระพุทธบาท และอำเภอพัฒนานิคม (จังหวัดลพบุรี)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอแก่งคอย
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองสระบุรี
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเสาไห้และอำเภอพระพุทธบาท 

 ประวัติ 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี เดิมเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอเมืองสระบุรี ตั้งขึ้นเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ ตามโครงการจัดตั้งอำเภอเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 53 หมู่บ้าน ได้แก่
1.เขาดินพัฒนา(Khao Din Phatthana)7 หมู่บ้าน2.บ้านแก้ง(Ban Kaeng)8 หมู่บ้าน3.ผึ้งรวง(Phueng Ruang)5 หมู่บ้าน4.พุแค(Phu Khae)11 หมู่บ้าน5.ห้วยบง(Huai Bong)10 หมู่บ้าน6.หน้าพระลาน(Na Phra Lan)12 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลหน้าพระลาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหน้าพระลาน
 องค์การบริหารส่วนตำบลเขาดินพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเขาดินพัฒนาทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแก้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านแก้งทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลผึ้งรวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลผึ้งรวงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลพุแค ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพุแคทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลห้วยบง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยบงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหน้าพระลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหน้าพระลาน (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลหน้าพระลาน)

 
เฉลิมพระเกียรติ
สระบุรี
# อำเภอเฉลิมพระเกียรติ (จังหวัดนครราชสีมา)
เฉลิมพระเกียรติ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครราชสีมา โดยเป็นอำเภอที่ถูกจัดตั้งขึ้นในโอกาสพระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539 อำเภอนี้เป็นหนึ่งในหลายอำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือพาดผ่าน และเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนครราชสีมา แหล่งน้ำที่สำคัญในอำเภอคือแม่น้ำมูล

 ประวัติ 
 วันที่ 5 ธันวาคม 2539    แยกพื้นที่ตำบลช้างทอง  ตำบลท่าช้าง  ตำบลพระพุทธ  ตำบลหนองงูเหลือม  และตำบลหนองยาง  อำเภอจักราช  ไปตั้ง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ   ตามโครงการจัดตั้ง อำเภอ เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เนื่องในโอกาสพระราชพิธีกาญจนาภิเษก เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

โดยย้อนกลับไปในอดีต ก่อนที่จะเป็นอำเภอจักราช พื้นที่ที่เป็นที่ตั้งของอำเภอเฉลิมพระเกียรติในปัจจุบันนั้นเคยเป็นที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอมาก่อน มีชื่อว่า กิ่งอำเภอท่าช้าง สถานที่ตั้งอยู่บริเวณที่เป็นที่ตั้งของโรงเรียนเพ็ชรมาตุคลาในปัจจุบัน ครั้นเมื่อกิ่งอำเภอจะยกระดับเป็นอำเภอ จึงได้มองหาสถานที่ตั้งที่เหมาะสมอันจะประกอบไปด้วยสถานที่ตั้งของส่วนราชการต่าง ๆ เช่น สถานีตำรวจ โรงพยาบาล เป็นต้น ซึ่งได้ที่ตั้งใหม่นั้นก็คือ สถานที่ตั้งที่เป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอจักราชในปัจจุบัน

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอโนนสูง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอจักราช
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอโชคชัย
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองนครราชสีมา 

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 61 หมู่บ้าน ได้แก่
1.ช้างทอง(Chang Thong)8 หมู่บ้าน2.ท่าช้าง(Tha Chang)15 หมู่บ้าน3.พระพุทธ(Phra Phut)12 หมู่บ้าน4.หนองงูเหลือม(Nong Ngu Lueam)15 หมู่บ้าน5.หนองยาง(Nong Yang)10 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลช้างทองและตำบลท่าช้าง
 องค์การบริหารส่วนตำบลช้างทอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช้างทอง (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าช้าง)
 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าช้าง (นอกเขตเทศบาลตำบลท่าช้าง)
 องค์การบริหารส่วนตำบลพระพุทธ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระพุทธทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองงูเหลือม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองงูเหลือมทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองยางทั้งตำบล

 การขนส่ง 
อำเภอเฉลิมพระเกียรติมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 226 พาดผ่าน และมีสถานีรถไฟท่าช้างเป็นสถานีประจำอำเภอ มีขบวนรถเร็วหยุดรับ–ส่งผู้โดยสารพอสมควร นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานนครราชสีมา แต่ปัจจุบันไม่มีสายการบินให้บริการ
# เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ
เซียร์เกย์ วาซีเลวิช รัคมานีนอฟ (28 มีนาคม ค.ศ. 1943) เป็นคีตกวี, นักเปียโน และ วาทยากร ชาวรัสเซีย เขาถูกจัดให้เป็นนักเปียโนที่มีชั้นเชิงและมีอิทธิพลมากที่สุดในยุคของเขา และเป็นผู้นำดนตรีคลาสสิกแบบโรแมนติกในยุโรป บทเพลงของรัคมานีนอฟนั้นมีแรงขับมหาศาล และต้องอาศัยเทคนิคชั้นสูงในการบรรเลง โดยเฉพาะ Piano Concerto No.2, Op. 18

 ประวัติ 
 วัยเด็ก 
thumb|150px|เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ ในวัย 10 ขวบ
เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ เกิดเมื่อ 1 เมษายน 1873 ในตำบลเซมโยโนโว (ปัจจุบันชื่อเซมโยนอฟ) ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของรัสเซีย ตระกูลรัคมานีนอฟนั้นเป็นตระกูลชนชั้นสูงเก่า บิดาของเขาคือ วาซีลี รัคมานีนอฟ เป็นนักเปียโนและทหาร ส่วนมารดาของเขาคือ ลิวบอฟ บุตาโกวา ทั้งสองมีบุตรชายและบุตรสาวอย่างละ 3 คน เมื่อเซียร์เกย์อายุได้สี่ขวบ มารดาของเขาได้เป็นคนสอนเปียโนพื้นฐานให้แก่เขา ต่อมาในปี 1882 เมื่อเขาอายุได้ 9 ขวบ ทวดของเขา (ปู่ของมารดา) ได้ไปจ้างครูสอนเปียโนชื่อ แอนนา จากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กมาเพื่อฝึกสอนเซียร์เกย์ หลังจากฝึกสอนไปราว 2–3 ปี ครอบครัวรัคมานีนอฟต้องประสบกับปัญหาทางการเงิน จนต้องนำที่ดินและบ้านออกขายทอดตลาด จากที่ดินและอาคารห้าแห่ง เหลืออยู่เพียงแห่งเดียว และทั้งครอบครัวก็ตัดสินใจย้ายไปอาศัยอยู่ในห้องเช่าที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

ส่วนแอนนานั้น ก็ได้กลับไปยังบ้านของเธอ และได้จัดการให้เซียร์เกย์ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนดนตรีเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เซียร์เกย์ได้เริ่มเรียนที่นี่ในปี 1883 เมื่ออายุ 10 ขวบ ในปีเดียวกันนั้น น้องสาวของเขาเสียชีวิตจากโรคคอตีบ และบิดาของเขาก็กลายเป็นพวกว่างงานและออกจากบ้านไปยังมอสโก คุณยายของเซียร์เกย์นั้น มีความตั้งใจอย่างมากที่จะส่งเสริมบรรดาหลานๆให้ได้รับการเลี้ยงดูและเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี เธอมักจะพาเซียร์เกย์ไปร่วมกิจกรรมของคริสตจักรออร์โธดอกซ์อยู่เสมอๆ อาทิ การภาวนาหรือการลั่นระฆังโบสถ์ของเมือง ซึ่งการที่ศาสนพิธีส่วนใหญ่มีบทเพลงประกอบ ทำให้เซียร์เกย์ ได้ซึมซับอิทธิพลทางดนตรีเหล่านี้ อีกประการหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อดนตรีที่สำคัญคือการที่พี่สาวของเขา เยเลนา มีส่วนร่วมในโรงละครบอลชอย เธอพึ่งเข้ามาได้ไม่นานและกำลังอยู่ระหว่างรับการฝึกสอน เธอก็เสียชีวิตเมื่ออายุได้ 18 ปีจากโรคโลหิตจาง เพื่อที่จะทำใจจากการสูญเสียสมาชิกครอบครัว คุณยายจึงพาเซียร์เกย์ไปพักผ่อนที่ไร่ที่เงียบสงบในแถบแม่น้ำวอลคอฟ ซึงทำให้เซียร์เกย์ชอบการพายเรือ ซึ่งการที่เขาถูกตามใจโดยคุณยายของเขา ทำให้เซียร์เกย์กลายเป็นเด็กขี้เกียจและไม่ผ่านระดับชั้นการศึกษาทั่วไป

 สื่อ 

บรรเลงเอง

ประพันธ์

 หมายเหตุ
# พระวิศวปาณีโพธิสัตว์
พระวิศวปาณีโพธิสัตว์ แปลว่าพระโพธิสัตว์ผู้ถือวัชระแฝด ภาพลักษณ์ของท่านคลุมเครือและหายาก ทราบแต่ว่าเป็นพระโพธิสัตว์ตัวแทนของพระอโมฆสิทธิพุทธะ แต่ไม่มีผู้นับถือมาก ส่วนใหญ่รูปของท่านอยู่ในท่านั่ง มือซ้ายวางบนตัก มือขวาถือวัชระแฝด ชาวพุทธมหายานกลุ่มหนึ่งเชื่อว่าพระโพธิสัตว์พระองค์นี้จะมีบทบาทในอนาคตคือในสมัยพระศรีอาริยเมตไตรยพุทธเจ้า
# ภาษามีโซ
ภาษามีโซ เป็นภาษาที่ใช้ในรัฐมิโซรัมซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทิวเขาจิตตะกองกับทิวเขาชีน  คำว่ามีโซแปลว่า "คนบนที่สูง" ภาษามีโซรวมทุกสำเนียง มีผู้พูดในอินเดีย 529,000 คน (2540) ในบังกลาเทศ 1,041 คน (2524) ในพม่า 12,500 คน (2526) รวมทั้งหมด 542,541 คน

 ประวัติ 
ภาษามีโซเป็นภาษาในกลุ่มทิเบต-พม่า มีวรรณยุกต์ มีหลายสำเนียง โดยสำเนียงดุห์เลียนหรือลูเซยเป็นภาษากลางในรัฐมิโซรัม 

 ระบบการเขียน 
ไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง มิชชันนารีชาวตะวันตกเป็นผู้คิดค้นการเขียนด้วยอักษรละติน มีอักษร 25 ตัว 

อักษรa    aw    b    ch    d    e    f    g    ng    h    i    j    kชื่อ                         

อักษร l    m    n    o    p    r    s    t    ṭ    u    v    zชื่อ                       

ตัวอักษรในรูปปัจจุบันประดิษฐ์โดย Rev. J.H.Lorrain และ Rev. F.W.Savidge จากคณะมิชชันนารีคริสเตียนแห่งมีโซรัมกลุ่มแรกLalthangliana, B.: 2001, History and Culture of Mizo in India, Burma and Bangladesh, Aizawl. "Baptist Missionary Conference, 1892", p. 745
# ปลาอะโรวานาดำ
ปลาอะโรวานาดำ หรือ ปลาตะพัดอเมริกาใต้สีดำ   เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะพัด (Osteoglossidae) เป็นปลาที่ทำการอนุกรมวิธานและประกาศชื่อไปเมื่อปี ค.ศ. 1966 ซึ่งเป็นปลาที่ค้นพบใหม่ล่าสุดในวงศ์นี้ โดยแหล่งที่ค้นพบครั้งแรกอยู่ในแม่น้ำริโอเนโกร บรานโก ที่ประเทศบราซิล โดยที่ชื่อวิทยาศาสตร์ที่ว่า ferreirai ตั้งเพื่อเกียรติแก่ อเล็กซานเดร รอดดิเกซ เฟอร์ไรรา นักสำรวจธรรมชาติชาวโปรตุเกสที่บันทึกเกี่ยวกับปลาชนิดนี้เป็นครั้งแรกในโลก ระหว่างปี ค.ศ. 1783–92

มีลำตัวยาวลึกและแบนข้างมาก ลำตัวส่วนท้ายเรียวเล็กกว่าส่วนหัวมากจนเห็นได้ชัด ครีบท้องแหลมยาว ครีบก้นและครีบหลังมีความยาวไปจรดถึงครีบหาง เกล็ดมีสีเงินอมดำ ครีบหลังและครีบท้องในบางตัวออกสีเหลืองอ่อน ๆ หรือบางตัวอาจเป็นสีน้ำเงิน ซึ่งในตัวที่มีสีออกน้ำเงินเห็นชัดเจนมากจะถือเป็นความหลากหลายทางสายพันธุ์จะถูกเรียกว่า "บลูอะโรวานา"  ขนาดเมื่อโตเต็มที่ได้ราว 75–90 เซนติเมตร นับว่าเป็นปลาที่มีขนาดเล็กที่สุดในวงศ์นี้ แต่ก็มีบางรายงานว่าพบตัวที่ยาวที่สุดได้ถึง 1.2 เมตร

เมื่อยังเล็ก จะมีลายแถบสีดำสลับเหลืองคาดตามความยาวลำตัว จึงเป็นที่มาของชื่อ 

สถานภาพของปลาอะโรวานาดำในปัจจุบัน ติดอยู่ในอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ หรือ ไซเตส เนื่องจากถูกจับไปเป็นปลาตู้สวยงามจนปริมาณในธรรมชาติเหลือน้อยลงจนใกล้สูญพันธุ์  อีกทั้งปลาชนิดนี้ยังไม่สามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้เหมือนปลาอะโรวานาชนิดอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน