wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อันโตญีน ดโวฌาก
อันโตญีน แลโอโปลต์ ดโวฌาก  เป็นคีตกวีชาวเช็ก เกิดเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2384 (ค.ศ. 1841) ที่เมืองมืลเฮาเซิน (ในภาษาเช็กคือเมืองแนลาโฮแซแว็ส) ห่างจากกรุงปรากออกไปทางตอนเหนือราว 20 กิโลเมตร ในแคว้นโบฮีเมีย (ประเทศเช็กเกีย) และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 (ค.ศ. 1904) ที่กรุงปราก 

 ชีวประวัติและผลงาน 
บิดาของดโวฌากเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมและโรงฆ่าสัตว์ของหมู่บ้าน ดโวฌากต้องออกจากโรงเรียนเมื่ออายุ 11 ปี เพื่อฝึกหัดอาชีพของบิดา แต่บิดาก็รู้ถึงความสามารถทางดนตรีที่โดดเด่นของบุตรชายอย่างรวดเร็ว และในปี พ.ศ. 2396 (ค.ศ. 1853) ได้ส่งเขาให้ไปอยู่กับลุงที่เมืองซโลนิซ ที่ซึ่งดโวฌากได้เรียนภาษาเยอรมัน อันเป็นภาษาภาคบังคับของทางการออสเตรีย และได้พัฒนาความรู้ทางวัฒนธรรมดนตรี และได้เข้าร่วมวงดนตรีของหมู่บ้าน
เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนในเมืองคาเมนิซ ในปี พ.ศ. 2400 (ค.ศ. 1857) เขาได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนในโรงเรียนสอนออร์แกนแห่งกรุงปราก ที่ซึ่งเขาพำนักอยู่ถึงปี พ.ศ. 2402 (ค.ศ. 1859) จากนั้น ดโวฌากก็ได้เข้าร่วมวงดุริยางค์ของโรงละครแห่งชาติที่กรุงปรากและเริ่มประพันธ์เพลง เขาประสบผลสำเร็จครั้งแรกจากการประพันธ์เพลงศาสนา ชื่อ ฮิมนุส ในปี พ.ศ. 2416 (ค.ศ. 1872) และได้รับตำแหน่งผู้จัดการแสดงดนตรีของโบสต์นักบุญอัลดาเบิร์ต

 ผลงานชิ้นสำคัญ 
 ซิมโฟนี 
 ซิมโฟนี หมายเลข 6 โอปุส 60
 ซิมโฟนี หมายเลข 7 โอปุส 70 B141
 ซิมโฟนี หมายเลข 8 โอปุส 88 B163
 ซิมโฟนี หมายเลข 9 โอปุส 95 B178 มีชื่อเรียกว่า จากโลกใหม่ ระบำสลาฟ ซิมโฟนีบทกวี : L'Ondin, La Sorcière de midi, Le Rouet d'Or..., B195-199 คอนแชร์โตสำหรับเปียโน โอปุส 33 B63 คอนแชร์โตสำหรับเปียโน โอปุส 53 B108 คอนแชร์โตสำหรับเชลโล่ ในบันไดเสียง บีไมเนอร์ โอปุส 104 B191.

 เชมเบอร์มิวสิก 
 ทริโอสำหรับเปียโน ไวโอลิน และเชลโล หมายเลข 1 ในบันไดเสียง บีแฟลตเมเจอร์ โอปุส 21 B51 ทริโอสำหรับเปียโน ไวโอลิน และเชลโล หมายเลข 2 ในบันไดเสียง จีไมเนอร์ โอปุส 26 B56 ทริโอสำหรับเปียโน ไวโอลิน และเชลโล ในบันไดเสียง เอฟไมเนอร์ โอปุส 65 B130 ทริโอสำหรับเปียโน ไวโอลิน และเชลโล Dumky โอปุส 90 B166 ควอร์เต็ตสำหรับเปียโน ควอร์เต็ตสำหรับเครื่องสาย ประกอบไปด้วย 
 ควอร์เต็ตในบันไดเสียง ซีเมเจอร์ โอปุส 61 B121 ควอร์เต็ต "อเมริกัน" ในบันไดเสียง เอฟเมเจอร์ โอปุส 96 B179
 ควอร์เต็ตในบันไดเสียง จีเมเจอร์ โอปุส 106 B192 ควอร์เต็ตในบันไดเสียง บีแฟลตเมเจอร์ โอปุส 105 B193 ควินเต็ตสำหรับเปียโน ในบันไดเสียง เอเมเจอร์ โอปุส 81 B155 ควินเต็ตสำหรับเครื่องสาย ในบันไดเสียง อีแฟลตเมเจอร์ โอปุส 97 B180 เซ็กซ์เต็ต ในบันไดเสียง เอเมเจอร์ โอปุส 48 บทเพลงขับร้อง 
 สตาบัต มาแตร์ โอปุสที่ 58 B71 รูซัลก้า โอปุสที่ 114 B203''
# โยฮัน ฟรีดริช ฟรันทซ์ บวร์คมึลเลอร์
โยฮัน ฟรีดริช ฟรันทซ์ บวร์คมึลเลอร์  เป็นคีตกวีชาวเยอรมัน เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2349 ที่เมืองเรเกินส์บวร์ค เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2417 ที่ชานกรุงปารีส 

 ประวัติ 
บิดาชื่อโยฮัน เอากุสท์ ฟรันทซ์ บวร์คมึลเลอร์ ซึ่งเป็นผู้จัดการแสดงดนตรีในเมืองดึสเซิลดอร์ฟ มีน้องชายชื่อ นอร์แบร์ท บวร์คมึลเลอร์ ซึ่งเป็นคีตกวีเช่นกัน แต่มีชื่อเสียงมากกว่าในสมัยนั้น

บวร์คมึลเลอร์ได้เรียนกับลูอี ชปอร์ และโมริทซ์ เฮาพท์มันน์ ระหว่าง พ.ศ. 2335–2411 หลังจากนั้นก็ได้ย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จนกระทั่งเสียชีวิตใน พ.ศ. 2417

ผลงาน
บวร์คมึลเลอร์ได้รับอิทธิพลทางดนตรีของฝรั่งเศส เขาได้แต่งเพลงเชมเบอร์มิวสิกไว้เป็นจำนวนมาก แต่งานที่โด่งดังของเขาได้แก่บทเพลงสำหรับฝึกหัดเปียโน (โอปุสที่ 68 76 97 100 และ 105) ซึ่งเหมาะกับเด็กเล็กที่มีมือขนาดเล็ก เนื่องจากไม่มีการจับคีย์แบบคู่แปด (ห่างกันมากสุดเจ็ดคีย์) เป็นบทเพลงสั้น ๆ และมีท่วงทำนองไพเราะถูกใจเด็ก ๆ 

บทเพลงบรรเลงเปียโนสำหรับเด็ก
โอปุสที่ 100
หมายเลข 1 - ลาก็องเดอร์ (ความซื่อตรง) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
หมายเลข 2 - ลาราแบ็สก์ (เพลงสั้น ๆ) ในบันไดเสียงเอไมเนอร์
หมายเลข  3 - ลาปัสตอราล (ทุ่งหญ้า) ในบันไดเสียงจีเมเจอร์
หมายเลข  4 - ลาเปอติตเรอูว์นียง (งานเลี้ยงเล็ก ๆ) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
หมายเลข  5 - ลีนอซ็องส์ (ไร้เดียงสา) ในบันไดเสียงเอฟเมเจอร์
หมายเลข  6 - พรอแกร (ความก้าวหน้า) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
หมายเลข  7 - เลอกูร็องแล็งปีด (สายน้ำใส) ในบันไดเสียงจีเมเจอร์
หมายเลข  8 - ลากราซีเยิซ (สง่างาม) ในบันไดเสียงเอฟเมเจอร์
หมายเลข  9 - ลาอัส (ไล่กวด) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
หมายเลข  10 - ต็องดร์เฟลอร์ (ดอกไม้อันอ่อนโยน) ในบันไดเสียงดีเมเจอร์
หมายเลข  11 - ลาแบร์เฌอรอแน็ต (กระดิกหาง) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
หมายเลข  12 - ลาดีเยอ (คำอำลา) ในบันไดเสียงเอไมเนอร์
หมายเลข  13 - กงซอลาซียง (ปลอบใจ) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
หมายเลข  14 - ลาสตีเรียน ในบันไดเสียงจีเมเจอร์
หมายเลข  15 - บาลาด (เพลงช้า) ในบันไดเสียงซีไมเนอร์
หมายเลข  16 - ดุสแปล็งต์ (คำบ่นอันนุ่มนวล) ในบันไดเสียงจีไมเนอร์
หมายเลข  17 - ลาบาบีลาร์ด (The Chatterbox) ในบันไดเสียงเอฟเมเจอร์
หมายเลข  18 - แล็งกีเยตุด (ความกังวล) ในบันไดเสียงอีไมเนอร์
หมายเลข  19 - อาเวมารีอา (เพลงสวด) ในบันไดเสียงเอเมเจอร์
หมายเลข  20 - ลาตาร็องแตล ในบันไดเสียงดีไมเนอร์
หมายเลข  21 - ลาร์มอนีเดซ็องฌ์ (ความกลมกลืนของเทพ) ในบันไดเสียงจีเมเจอร์
หมายเลข  22 - บาร์การอล (The Chantey) ในบันไดเสียงเอแฟลตเมเจอร์
หมายเลข  23 - เลอเรอตูร์ (การกลับมา) ในบันไดเสียงอีแฟลตเมเจอร์
หมายเลข  24 - ลีรงแดล (นกนางแอ่น) ในบันไดเสียงจีเมเจอร์
หมายเลข  25 - ลาเชอวาลแร็สก์ (สุภาพสตรีขี่ม้า) ในบันไดเสียงซีเมเจอร์
# จักรวาลวิทยา
จักรวาลวิทยา  เป็นการศึกษาเอกภพโดยรวม ซึ่งนับว่าเป็นการศึกษาถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นพื้นฐานที่สุดในเวลาเดียวกัน จักรวาลวิทยามุ่งเน้นที่จะศึกษาถึงองค์ประกอบและความสัมพันธ์ของสรรพสิ่งทั้งหลายในเอกภพ พร้อมกับพยายามที่จะอธิบายความเป็นมาของเอกภพในอดีต และทำนายความเป็นไปของเอกภพในอนาคต เอกภพเป็นอย่างไร เอกภพมีขอบเขตจำกัดหรือไม่ เอกภพเกิดขึ้นได้อย่างไร เพราะเหตุใดเอกภพจึงมีรูปร่างลักษณะอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน และอนาคตข้างหน้าเอกภพจะเป็นอย่างไร ปัญหาเหล่านี้คือสิ่งที่นักจักรวาลวิทยาทั้งหลายสนใจ

จักรวาลวิทยาในความหมายที่กว้างที่สุด จะหมายถึงการทำความเข้าใจเอกภพโดยอาศัยความรู้จากหลายสาขาวิชา ไม่ว่าจะเป็น วิทยาศาสตร์ ปรัชญา ศาสนา หรือศิลปะ แต่โดยทั่วไปในปัจจุบัน จักรวาลวิทยาจะหมายถึงการศึกษาเอกภพโดยใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านฟิสิกส์และดาราศาสตร์ ซึ่งถือว่าเป็นสองเครื่องมือสำคัญในการใช้ศึกษาเอกภพ เป็นที่ยอมรับกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ว่า ยิ่งเรามีความรู้ทางด้านฟิสิกส์และดาราศาสตร์มากขึ้นเท่าใด เราก็จะยิ่งมีความเข้าใจในเอกภพมากขึ้นเท่านั้น

มโนทัศน์เกี่ยวกับเอกภพของมนุษย์เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ชาวอียิปต์โบราณเชื่อว่าเอกภพประกอบด้วยโลก คือ เทพเจ้าชื่อเก็บ ซึ่งถูกโอบล้อมด้วยท้องฟ้าคือ นัท ต่อมาเมื่อชาวกรีกโบราณศึกษาท้องฟ้าและการโคจรของดวงดาวมากขึ้น เขาก็สามารถสร้างแบบจำลองเอกภพที่สอดคล้องกับข้อมูลที่ได้จากการศึกษานั้น โดยให้โลกเป็นจุดศูนย์กลางของเอกภพ และมีดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ รวมทั้งดาวฤกษ์และดาวเคราะห์ทั้งหลาย โคจรอยู่รายล้อม แบบจำลองโลกเป็นศูนย์กลางนี้เป็นที่ยอมรับกันมานับพันปี ก่อนที่โคเปอร์นิคัสจะเสนอแบบจำลองใหม่ที่ให้ดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง ด้วยเหตุผลว่าแบบจำลองนี้ใช้การคำนวณที่ซับซ้อนน้อยกว่า (หลักการของออคแคม) จะเห็นว่าความรู้ความเข้าใจที่เพิ่มขึ้นนั้นทำให้มนุษย์มองโลกและเอกภพต่างออกไป

การศึกษาเอกภพก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพราะในศตวรรษนี้มีทฤษฎีใหม่ที่ให้ความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของเอกภพมากขึ้น เช่น ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป และควอนตัมฟิสิกส์ รวมทั้งมีการค้นพบหลายสิ่งที่เป็นประโยชน์อย่างมากต่อวงการจักรวาลวิทยา เช่น การค้นพบว่าเอกภพกำลังขยายตัว หรือการค้นพบการแผ่รังสีคอสมิกไมโครเวฟเบื้องหลัง เป็นต้น ทั้งทฤษฎีและการค้นพบใหม่ ๆ เหล่านี้ทำให้ภาพของเอกภพในใจมนุษย์นั้นกระจ่างแจ่มชัดและใกล้เคียงความจริงยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตามก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่มนุษย์รู้เกี่ยวกับเอกภพนั้นยังน้อยมาก และยังคงมีอีกหลายปัญหาในทางจักรวาลวิทยาที่ยังคงเป็นปริศนาอยู่ในปัจจุบัน
# พีเอชพีบีบี
พีเอชพีบีบี (phpBB ย่อจาก php Bulletin Board) เป็นโปรแกรมระบบกระดานสนทนาบนอินเทอร์เน็ตแบบโอเพนซอร์ส ทำงานด้วยภาษาพีเอชพี ควบคู่กับระบบฐานข้อมูล โดยรับรองการทำงานของฐานข้อมูลหลากหลายชนิด ได้แก่ MariaDB, Microsoft SQL Server, MySQL, PostgreSQL, SQLite, Oracle Database หรือ  Access (ร่วมกับ ODBC) ด้วยความแพร่หลายของภาษาพีเอชพีและระบบฐานข้อมูล MySQL รวมถึงการติดตั้งที่ง่าย และไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการจัดหา ทำให้ phpBB ได้รับความนิยมแพร่หลายในอินเทอร์เน็ต

ความสามารถเด่นของพีเอชพีบีบี ได้แก่ ระบบหมวดหมู่ กระดานส่วนตัว ระบบค้นหา การส่งข้อความด้วยรูปแบบพิเศษและอีโมติคอน การสร้างโพล ระบบสมาชิกและการกำหนดสิทธิ์ผู้ใช้ รวมถึงระบบจัดการสำหรับดูแลรักษากระดานสนทนา ผู้ดูแลระบบสามารถปรับแต่งหน้าตากระดานได้โดยง่าย โดยดัดแปลงโค้ดภาษาพีเอชพี หรือ Cascading Style Sheets (CSS) โดยโค้ดจากโปรแกรมเป็นไปตามมาตรฐาน XHTML 1.0 หรือ HTML 4.01 ของ W3C นอกจากนี้ยังมีโปรแกรมเสริมเพื่อเพิ่มความสามารถใหม่

 รุ่นที่ออกมา 
 1.4.x (รุ่นเก่า) - 1.4.4: 6 เมษายน พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001)
 2.0.x (รุ่นเสถียรเก่า) - 2.0.22: 23 ธันวาคม พ.ศ. 2549 (ค.ศ. 2006)
 3.0.x (รุ่นเสถียร) (ชื่อเดิม 2.2.x) - : 13 ธันวาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007)
 3.3.x (รุ่นเสถียร) - : 6 มกราคม พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020)
 
 อ้างอิง
# คีตกวี
คีตกวี  เป็นคำศัพท์ทางดนตรีที่พบได้บ่อยครั้ง หมายถึง ผู้ประพันธ์ดนตรี มักจะใช้เรียกผู้ที่แต่งและเรียบเรียงดนตรีบางประเภท โดยเฉพาะ ดนตรีคลาสสิก โดยที่ผู้แต่งเพลงมักจะแต่งทั้งท่วงทำนองหลัก และแนวประสานทั้งหมด เพื่อให้นักดนตรีเป็นผู้นำบทเพลงนั้นไปบรรเลงอีกทอดหนึ่ง โดยนักดนตรีจะต้องบรรเลงทุกรายละเอียดที่คีตกวีได้กำหนดไว้อย่างเคร่งครัด

คำว่า คีตกวี ในภาษาไทยนี้ นิยมใช้เรียก ผู้ประพันธ์ดนตรีในแนวดนตรีคลาสสิกของตะวันตก โดยแปลมาจากคำว่า composer นั่นเอง อย่างไรก็ดี บางท่านอาจใช้คำว่า ดุริยกวี แต่ก็มีความหมายอย่างเดียวกัน สำหรับผู้ที่แต่งเพลงในแนวดนตรีอื่นๆ มักจะเรียกว่า นักแต่งเพลง หรือ ครูเพลง เท่านั้น

คีตกวี อาจไม่จำเป็นต้องประพันธ์ดนตรีลงในแผ่นกระดาษเพียงอย่างเดียว แต่อาจเป็นผู้บรรเลงบทประพันธ์นั้นเป็นครั้งแรก และในภายหลังมีผู้อื่นนำไปใช้บรรเลงตามก็ได้ชื่อว่า คีตกวีเช่นกัน

โดยทั่วไปเราจะรู้จัก คีตกวี ในฐานะที่เป็น นักแสดงดนตรี แม้ว่าหลายท่านจะมีผลงานการประพันธ์ดนตรี มากกว่าผลงานการบรรเลงก็ตาม เช่น เบโทเฟิน, โมซาร์ท, วากเนอร์ ฯลฯ

 คีตกวีเอกของโลก 
 โยฮัน เซบัสทีอัน บัค (Johann Sebastian Bach)
 ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน (Ludwig van Beethoven)
 ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท (Wolfgang Amadeus Mozart)
 เฟรเดริก ฟร็องซัว ชอแป็ง (Frédéric François Chopin)
 โรแบร์ท อเล็คซันเดอร์ ชูมัน (Robert Alexander Schumann)
 ฟรันทซ์ เพเทอร์ ชูเบิร์ท (Franz Peter Schubert)
 อันโตนีโอ วีวัลดี (Antonio Vivaldi)
 ริชชาร์ท วากเนอร์ (Richard Wagner)
 ปีเตอร์ ไชคอฟสกี (Peter Tchaikovsky)
 โยฮัน ชเตราส์ บิดา (Johann Strauss father)
 โยฮัน ชเตราส์ บุตร (Johann Strauss son)
 โยฮันเนิส บรามส์ (Johannes Brahms)
 จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล (Georg Friedrich Händel)
 เอริก ซาตี (Erik Satie)
 อิกอร์ สตราวินสกี้ (Igor Stravinsky)
 แอ็กตอร์ แบร์ลีโยซ (Hector Berlioz)
 ฌอร์ฌ บีแซ (Georges Bizet)
 เบลา บาร์ต็อก (Béla Bartók)
 คาร์ล เซอร์นี (Carl Czerny)
 อันโตญีน ดโวฌาก (Antonín Dvořák)
 โกลด เดอบูว์ซี (Claude Debussy)
 โยฮัน ฟรีดริช ฟรันทซ์ บวร์คมึลเลอร์ (Johann Friedrich Franz Burgmüller)
 ชาร์ล กูโน (Charles Gounod)
 ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน (Franz Joseph Haydn)
 ฟรันทซ์ ลิสท์ (Franz Liszt)
 คาร์ล ออร์ฟ (Carl Orff)
 ฌัก ออแฟนบัก (Jacques Offenbach)
 จาโกโม ปุชชีนี (Giacomo Puccini)
 ฟร็องซิส ปูแล็งก์ (Francis Poulenc)
 จูเซปเป แวร์ดี (Giuseppe Verdi)
 ดมีตรี ชอสตโกวิช (Dmitri Shostakovich)
 กุสทัฟ มาเลอร์ (Gustav Mahler)
 สก็อต จอปลิน (Scott Joplin)
 อันโตนีโอ ซาลีเอรี (Antonio Salieri)
 เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ (Sergei Rachmaninoff)
จอร์จ เกิร์ชวิน (George Gershwin)
# ประดู่แดง
ประดู่แดง (ชื่อวิทยาศาสตร์ :Phyllocarpus septentrionalis  Donn.  Smith) เป็นพรรณไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูงประมาณ 10 -12 เมตร ผิวเปลือกลำต้นมีสีน้ำตาลอ่อน เรือนยอดแผ่กว้างกิ่งลู่ลง ผลัดใบ ใบเป็นรูปมนรีออกเป็นคู่ สลับกันตามลำต้น ลักษณะของใบปลายแหลม โคนใบมน ขอบใบเรียบ มีสีเขียว ออกดอกเป็นช่อ ช่อดอกสีแดงสด ดอกจะบานไม่พร้อมกัน จะทยอยกันบานไล่ขึ้นไปตั้งแต่โคนก้านช่อจนถึงปลายช่อ เวลาบานจะแดงสพรั่งทั้งต้น เกสรยาวยื่นออกมากลางดอก ดอกมีกลิ่นหอม ออกดอกช่วงเดือนมกราคม*มีนาคม ผลเป็นฝักแบนรูปขอบขนานโค้งเล็กน้อย เมล็ดแบน มีถิ่นกำเนิดในประเทศกัวเตมาลา ทวีปอเมริกาใต้ 

 ชื่อสามัญ: ประดู่แดง (Monkey Flower Tree, Fire of Pakistan)
 ชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ: วาสุเทพ
 ประเภท: ไม้ยืนต้น
 การขยายพันธ์: ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด
 การดูแล: ต้องการแสงแดดจัด หรือกลางแจ้ง ต้องการปริมาณน้ำและความชื้นน้อย ชอบดินร่วนซุยระบายน้ำได้ดี

 เกร็ด 
 ต้นไม้ประจำ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
 ต้นไม้ประจำมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนพิบูลวิทยาลัย จังหวัดลพบุรี
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ 12 โรงเรียนทั่วประเทศ
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนราชวินิตบางแก้ว ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดสมุทรปราการ
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนมวกเหล็กวิทยา จังหวัดสระบุรี
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนนวมราชานุสรณ์ จังหวัด นครนายก
 ต้นไม้ประจำโรงเรียนราชวินิตบางแก้ว
 ต้นไม้ประจำคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ต้นไม้ประจำโรงเรียนหัวหิน
ต่นไม้ประจำโรงเรียนบุญเจริญวิทยา จังหวัดนครราชสีมา
# ขานาง
ขานาง ((Vent.) Benth.) เป็นชนิดของพืชดอกในวงศ์ Salicaceae พบในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ขานางเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูง 15 - 30 เมตร เปลือกต้นสีขาวนวล เรือนยอดเป็นพุ่มทึบ กิ่งอ่อนมีขนสีน้ำตาลนุ่ม ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่ ขอบใบหยักคล้ายฟันเลื่อย ออกดอกเป็นช่อตามง่ามใบและปลายกิ่ง ดอกขนาดเล็ก สีเหลืองอ่อน ออกดอกช่วงเดือนมีนาคม-พฤษภาคม ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ด การดูแลรักษา ขานางชอบดินที่มีหินปูนปนอยู่มาก น้ำและความชื้นปานกลาง

ขานางมีชื่อพื้นเมืองอื่น ขางนาง คะนาง (ภาคกลาง), ค่านางโคด (ระยอง), ช้างเผือกหลวง (เชียงใหม่), แซพลู้ (กะเหรี่ยง-กาญจนบุรี), ปะหง่าง (ราชบุรี), เปลือย (กาญจนบุรี), เปื๋อยคะนาง เปื๋อยนาง (อุตรดิตถ์), เปื๋อยค่างไห้ (ลำปาง), ลิงง้อ (นครราชสีมา) นอกจากนี้ยังเป็นต้นไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดกาญจนบุรี
# อุณรุทร้อยเรื่อง
อุณรุทร้อยเรื่อง เป็นวรรณคดีขนาดสั้น แต่งในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์  ประพันธ์โดย คุณสุวรรณ เป็นวรรณคดีนิทานจักร ๆ วงศ์ ๆ ที่นำตัวละคร และเรื่องราวจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ มาประมวลไว้ด้วยกันมากกว่าร้อยชื่อบทละครคุณสุวรรณเรื่องพระมะเหลเถไถกับอุณรุทร้อยเรื่อง

ประวัติ
อุณรุทร้อยเรื่องเป็นกลอนบทละครที่แต่งด้วยอารมณ์ขัน ไม่ได้ตั้งใจที่จะใช้แต่งละครจริง ๆ กวีได้นำตัวละครร้อยกว่าชื่อจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ มาร้อยโยงเป็นเรื่องเดียวกัน โดยใช้สำนวนภาษาที่ไพเราะ เป็นที่รู้จักและท่องจำกันอย่างแพร่หลายในยุคที่แต่งนั้น ทว่าเวลาที่แต่งเรื่องไม่ปรากฏหลักฐาน แต่เชื่อกันว่าน่าจะแต่งในสมัยรัชกาลที่ 4 ช่วงต้นรัชกาล 

เหตุที่เรียกวรรณคดีเรื่องนี้ ว่า อุณรุทร้อยเรื่อง เพราะวรรณคดีเรื่องนี้ขึ้นต้นด้วยตัวละครชื่อ อุณรุท และมีการเอ่ยถึงตัวละครจากวรรณคดีจำนวนมาก โดยมีตัวละครนับได้ 144 ตัว และมาจากวรรณคดีเรื่องต่าง ๆ ถึง 51 เรื่อง โดยมากเป็นตัวละครจากเรื่องที่คุ้นเคยกันดีในเวลานั้น เช่น จากเรื่อง พระอภัยมณี รามเกียรติ์ อิเหนา ไกรทอง เป็นต้น
# โฟบอส
โฟบอส  เป็น 1 ใน 2 ดาวบริวารของดาวอังคาร โดยเป็นดาวบริวารที่ใหญ่กว่าและอยู่ใกล้กับดาวอังคารมากกว่า โฟบอสตั้งชื่อตามโฟบอส ลูกชายของเทพเจ้าแอรีสหรือมาร์สของกรีกและโรมันตามลำดับ วงโคจรของโฟบอสนับว่าใกล้กับดาวเคราะห์มากที่สุดในบรรดาดาวบริวารทั้งหมดของระบบสุริยะ

โฟบอสได้รับการค้นพบโดยแอซัฟ ฮอลล์ (Asaph Hall) นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1877 โดยฮอลล์ยังเป็นผู้ค้นพบดาวบริวารอีกดวงของดาวอังคารคือดีมอสด้วย

 แหล่งข้อมูลอื่น
# ดีมอส
ดีมอส หรือ ไดมอส  เป็น 1 ใน 2 ดาวบริวารของดาวอังคาร โดยเป็นดาวบริวารที่เล็กกว่าและอยู่ไกลจากดาวอังคารมากกว่า ดีมอสตั้งชื่อตามดีมอสในเทพปกรณัมกรีกและโรมัน

ดีมอสและดาวบริวารอีกดวงคือโฟบอสได้รับการค้นพบโดยแอซัฟ ฮอลล์ (Asaph Hall) นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1877

 แหล่งข้อมูลอื่น
# ชาร์ล กูโน
ชาร์ล-ฟร็องซัว กูโน (18 มิถุนายน ค.ศ. 1818–18 ตุลาคม ค.ศ. 1893) เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศส

 ประวัติ 
กูโนเข้ารับการศึกษาที่วิทยาลัยดนตรีแห่งกรุงปารีส และได้รับรางวัลโรมไพรซ์ในปี ค.ศ. 1837 ซึ่งเขาได้ถือโอกาสพำนักที่วิลลาเมดีชี ประเทศอิตาลี เพื่อศึกษาทางดนตรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งดนตรีทางศาสนา

ในปี ค.ศ. 1859 อุปรากรเรื่อง เฟาสท์ ซึ่งเป็นผลงานการประพันธ์ของเขา ก็ได้ถูกนำออกแสดงที่โรงละคร เตอัทร์-ลีริก (Théâtre-lyrique) ซึ่งเป็นผลงานที่สร้างมาจากบทประพันธ์โศกนาฏกรรมของเกอเทอ เป็นเรื่องราวของหญิงสาวชื่อ มาการิท ที่ถูกล่อลวงโดยชายแก่ชื่อ เฟาสท์ ผู้ซึ่งขายวิญญาณของตนให้แก่ ซาตาน ด้วยบทเพลงที่ยอดเยี่ยม รวมถึงบทร้องของ เมฟิสโต เลอโวดอร์ (วัวทองคำ) และบทร้องของ มาการิท แลร์เดอบีชู (บทเพลงแห่งเพชรพลอย) บทร้องของ แอร์เจ ชื่อลากัสตาฟีโอเร และเพลงประสานเสียงของเหล่าทหารจากบัลเลต์ชื่อ นุยเดอวาลเปอร์จี ทำให้อุปรากรเรื่อง เฟาสท์ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย ด้วยการเปิดการแสดงถึง 70 รอบในปีแรก และในปี ค.ศ. 1867 เขาก็ได้นำอุปรากรเรื่อง โรมิโอกับจูเลียต จากบทประพันธ์ของเชกสเปียร์ ออกแสดง ซึ่งมีบทร้องที่โด่งดัง ได้แก่เพลงวอลทซ์ของจูเลียต เฌอเวอวีฟวร์ (ฉันอยากมีชีวิตอยู่) และบทร้องเสียงเทนเนอร์ ชื่อเพลง ลามูร์ ลามูร์ (ความรัก ความรัก)

นอกจากกูโนจะมีชื่อเสียงจากอุปรากรแล้ว เขายังประพันธ์ซิมโฟนีอีกสองบท ชื่อว่า เปอตีต์ซิมโฟนี สำหรับเครื่องเป่า 9 ชิ้น ในปี ค.ศ. 1885 และยังมีบทเพลงทางศาสนาอีกจำนวนหนึ่ง โดยมีบทเพลงอันเลื่องชื่อได้แก่ อาเว มารีอา ซึ่งดัดแปลงจากพรีลูดของบาค (BWV 846) และไม่ได้มุ่งให้ขับร้องในโบสถ์ ผลงานของกูโน ยังมีบทเพลงขับร้องจำนวนมาก และบทเพลงประกอบบทกวีของ อัลเฟรด เดอ มูสเสท หรือวิกตอร์ อูโก เป็นต้นว่าบทกวีชื่อ เวนิส, โอ้มาแบลเรอแบล และ เดิงเกอร์กีแอม

 ผลงานชิ้นสำคัญ 
อุปรากร
 Le Médecin malgré lui (1858)
 เฟาสท์ (1859)
 Philémon et Baucis (1860)
 La Colombe (1860)
 La Reine de Saba (1862)
 Mireille (1864)
 โรมิโอกับจูเลียต (1867)
 Cinq-Mars (1877)
 Polyeucte (1878)
 Le tribut de Zamora (1881)
 Sapho (1897)

บทเพลงศาสนา
 อาเว มารีอา
 Mors et Vita (1885)

 งานเขียนเกี่ยวกับกูโน 
 Faust par Richard Leech, Cheryl Studer, José van Dam, Thomas Hampson 
 le Capitole de Toulouse, dirigé par Michel Plasson.

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 อ่านเรื่องชาร์ล กูโน จาก musicologie.org
# กีโยม อาปอลีแนร์
กีโยม อาปอลีแนร์ (หรือ Wilhelm Albert Vladimir Apollinaris de Kostrowitzky; 26 สิงหาคม ค.ศ. 1880 - 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918) เป็นผู้เรียกตัวเองว่า "เจ้าชายรัสเซีย" น่าจะเกิดในโรม เป็นบุตรชายของชาวโปลผู้เป็นนักผจญภัยและ (อาจจะ) เป็นขุนนางเชื้อสายสวิส-อิตาลี อาปอลีแนร์เป็นบรรณาธิการคอลัมน์วิจารณ์หนังสือ นักเขียนเรื่องโป๊ และกวีแนวทดลองผู้เข้าไปมีส่วนร่วมกับขบวนการวรรณกรรมบุกเบิกก้าวหน้าทุกแนวของฝรั่งเศสในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาเรียนหนังสือแบบไม่เป็นโล้เป็นพายในอิตาลีและที่ภาคใต้ของฝรั่งเศส เขาย้ายไปอยู่ปารีสเมื่ออายุ 20 เคยถูกกักตัวไว้หนึ่งอาทิตย์เพราะสงสัยว่าจะขโมยภาพโมนาลิซ่า เขาได้รับสัญชาติฝรั่งเศส ร่วมรบและบาดเจ็บจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1918 คราวที่โรคไข้หวัดสเปนระบาด หลังจากแต่งงานได้ไม่นานนัก

 ผลงาน 
Alcools (ค.ศ. 1913) ซึ่งเป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มที่สองของเขายังคงมีชื่อเสียงมาจนถึงทุกวันนี้ โดยเป็นที่รู้จักกันมากกว่า Calligrammes (กาลีกราม (ค.ศ. 1918 ตีพิมพ์หลังจากเขาเสียชีวิต) ส่วนเรื่อง Le pont Mirabeau (เลอปงมีราโบ) และอย่างน้อยหนึ่งบทใน La chanson du mal-aimé (ลาช็องซงดูว์มาแลเม) ได้กลายมาเป็นที่คุ้นหูของชาวฝรั่งเศสแทบทุกคน เขาเป็นผู้สนับสนุนศิลปะแนวบาศกนิยม (ทรงเรขาคณิตแบบปีกัสโซ) ต่อมาก็แนวออร์ฟิสม์ (เช่นงานของโรเบิร์ต เดอโลเน ปีกาบียา เลเช หรือกูปตา) นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ริเริ่มละครเวทีแนวแอบเสิร์ด (Les Mamelles de Tirésias, ค.ศ. 1917 – Tiresias’s Udders) และถือว่าเป็นศิลปินคนแรก ๆ ที่สร้างงานในแนวเหนือจริง โดยเขาเป็นผู้คิดคำว่า surrealism เป็นคนแรก

บทกวี
 Le Bestiaire (ค.ศ. 1911)
 Alcools (ค.ศ. 1913)
 Vitam Impendere Amori (ค.ศ. 1917)
 Calligrammes (ค.ศ. 1918)
 Il y a (ค.ศ. 1925)
 Poèmes à la Marraine (ค.ศ. 1948)
 Le Guetteur mélancolique (ค.ศ. 1952)
 Poèmes à Madeleine (ค.ศ. 1952)
 Poèmes à Lou (ค.ศ. 1955)

นิยาย
 L'Enchanteur pourrissant (ค.ศ. 1909)
 L'Hérésiarque et Cie (ค.ศ. 1910)
 Le Poète assassiné (ค.ศ. 1916)
 La Femme assise (จัดพิมพ์ในปี ค.ศ. 1920)
 นิยายชวนฝัน (ค.ศ. 1914-1918): La Fin de Babylone, Les trois Don Juan, La Femme blanche des Hohenzollern

บทละคร
 Les Mamelles de Tirésias (ค.ศ. 1917)
 Couleur du temps (ค.ศ. 1918)
 Casanova (จัดพิมพ์ในปี ค.ศ. 1952)
 Jean-Jacques, La Température, Le Marchand d'anchois. (ประพันธ์ร่วมกับ André Salmon)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ชีวิตและผลงาน(ภาษาฝรั่งเศส)
 ผลงาน (ภาษาอังกฤษ)
 ผลงานในรูปแบบ e-book(ภาษาฝรั่งเศส)

ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย
 การหายสาบสูญของโอโนเร ซุบรัก (La disparition)  การพรางตัวหรือการหายสาบสูญ ? เรื่องสืบสวนผสานแฟนตาซี
 วรรณกรรมดอตคอม
# กัฟเฟลลัตเต
thumb|250px|ฟองนมที่วาดเป็นลวดลายบนกัฟเฟลลัตเต
กัฟเฟลลัตเต , กัฟแฟะลัตเต  หรือนิยมเรียกย่อว่า ลัตเต  หรือ ลาตเท (,) คือเครื่องดื่มกาแฟที่เตรียมด้วยนมร้อน โดยเทเอสเปรสโซ 1/3 ส่วน และนมร้อนที่ตีด้วยไอน้ำจากเครื่องชง 2/3 ส่วน ลงในถ้วยพร้อม ๆ กัน และจะหยอดฟองนมหนาประมาณ 1 เซนติเมตร ทับข้างบน กาแฟชนิดนี้มีหน้าตาคล้ายกับกาเฟโอแลของฝรั่งเศสมาก แต่กาเฟโอแลมักเตรียมจากกาแฟดำที่ชงแบบหยด ผสมกับนมที่อุ่นให้ร้อนในอัตราส่วนเท่ากัน

ลาตเท ในภาษาอังกฤษเป็นรูปคำที่ตัดย่อมาจากชื่อกาแฟชนิดเดียวกันในภาษาอิตาลีว่า กัฟเฟลลัตเต หรือ กัฟแฟะลัตเต แปลว่า "กาแฟนม" ดังนั้น หากไปสั่ง ลัตเต  ตามร้านเครื่องดื่มในประเทศอิตาลี ก็จะได้เพียงนมเท่านั้น กัฟเฟลลัตเตเริ่มเป็นที่นิยมนอกประเทศอิตาลีในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980  

ในการชงกัฟเฟลลัตเต ผู้ชงกาแฟที่ชำนาญงานจะใช้วิธีขยับข้อมือเล็กน้อยขณะที่รินนมและฟองนมลงบนกาแฟ ทำให้เกิดลวดลายต่าง ๆ เรียกว่า ศิลปะกัฟเฟลลัตเต (latte art) หรือศิลปะฟองนมในถ้วยกาแฟ
# วัสดุนาโน
วัสดุนาโน วัสดุนาโนเป็นวัสดุที่สามารถเป็นได้ทั้ง
โลหะ เซรามิก พอลิเมอร์และคอมพอสิท ซึ่งถูกสังเคราะห์ขึ้นมาโดยการดัดแปลงการจัดเรียงตัวของ
อะตอมหรือโมเลกุลให้มีช่วงขนาด 0.1-100 นาโนเมตร ซึ่งเล็กกว่าเส้นผ่าศูนย์กลางของเส้นผม
ประมาณ 1 แสนเท่า สมบัติและพฤติกรรมต่างๆ ของวัสดุขนาดจิ๋วเหล่านี้ เช่น สมบัติการนำไฟฟ้า 
สมบัติเชิงกล และสมบัติทางแม่เหล็ก มีความแตกต่างจากวัสดุชนิดเดียวกันที่มีขนาดใหญ่ขึ้นในระดับที่เรา
คุ้นเคย  วัสดุโนสามารถแบ่งย่อยออกได้เป็นหลายกลุ่มตามการประยุกต์ใช้สอยที่สำคัญและ
อยู่ในความนิยมประกอบด้วย

หมุดควอนตัม (Quantum Dots)
อนุภาคนาโน (Nanoparticles)
ลวดนาโน (Nanowires)
ท่อนาโนคาร์บอน (Carbon Nanotubes)
ฟิล์มบางนาโน (Nanofilms)
สารเคลือบนาโน (Nanocoating)
ตัวเร่งปฏิกิริยาขนาดนาโน (Nanocatalysts)
นาโนคอมพอสิท (Nanocomposites)
# ส้มมือ
ส้มมือ หรือ ส้มโอมือ เป็นผลไม้ชนิดหนึ่งจำพวกส้ม เป็นส้มที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่ง พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเขตร้อน ส้มชนิดนี้มีชื่อต่าง ๆ กันในหลากหลายภาษา แต่โดยมากมีความหมายคล้ายกันว่า นิ้วมือ เช่น ภาษาจีนเรียก ฝอโส่ว ซึ่งแปลว่า นิ้วพระหัตถ์ของพระพุทธเจ้า ภาษาอังกฤษเรียก Buddha's Hand ซึ่งแปลว่า พระหัตถ์ของพระพุทธเจ้า หรือ fingered citron ซึ่งแปลว่า ส้มนิ้ว

ส้มมือเป็นไม้พุ่ม มีหนามยาวแข็ง ใบประกอบลดรูปเหลือใบเดียว ขอบใบจักฟันเลื่อย ดอกสีขาว กลิ่นหอม ผลรูปร่างแปลกกว่าส้มอื่น ๆ กล่าวคือ มีรูปร่างเรียวยาวห้อยลงมาเป็นแฉก ๆ คล้ายนิ้วมือ ขนาดใกล้เคียงหรือใหญ่กว่านิ้วมือผู้ใหญ่ และอาจมีความยาวได้ถึง 12 นิ้ว เมื่อสุกผลมีสีเหลืองสด เปลือกหนาคล้ายฟองน้ำอย่างส้มโอ เนื้อแห้งไม่ชุ่มน้ำ มีกลิ่นหอมอย่างมะนาว นิยมใช้ทำยาดมส้มโอมือ เครื่องหอม ผสมน้ำยาทำความสะอาด ไม่ใช้ผลรับประทาน แต่อาจนำเปลือกมาใช้ผสมอาหารได้ ในประเทศจีนและญี่ปุ่นนิยมนำไปไว้ในห้องนอนและห้องน้ำเพื่ออบกลิ่น
# เจน ออสเตน
เจน ออสเตน (16 ธันวาคม ค.ศ. 1775 – 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1817) เป็นนักเขียนนวนิยายชาวอังกฤษที่เขียนเรื่องในแนวเหมือนจริง (realism) เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีผู้อ่านผลงานมากที่สุดคนหนึ่งในบรรดาวรรณกรรมภาษาอังกฤษทั้งหมด

ออสเตนเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางขนาดใหญ่ในแฮมเชอร์ และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เกือบทั้งชีวิต เธอได้รับการศึกษาเบื้องต้นจากบิดาและพี่ชาย รวมถึงการศึกษาด้วยการอ่านด้วยตนเอง การสนับสนุนจากครอบครัวเป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาไปสู่การเป็นนักเขียนอาชีพ เธอเป็นนักอ่านตัวยงและเริ่มเขียนงานตั้งแต่อายุไม่ถึงยี่สิบปี  ในบรรดานวนิยายทั้งหกเรื่องที่เธอเขียนจบ เรื่องที่รู้จักกันมากที่สุดได้แก่ Sense and sensibility (ค.ศ. 1811) , สาวทรงเสน่ห์ (ค.ศ. 1813) และ Emma (ค.ศ. 1816) ทุกเรื่องล้วนมุ่งเน้นชีวิตสามัญของชนชั้นกลางในชนบท และตัวนางเอกมักจะเป็นหญิงสาวผู้ได้รับการอบรมบ่มสอนที่หาเรื่องใส่ตัว หรือออกอุบายเรื่องแต่งงาน อยู่ในโลกซึ่งผู้ชายเป็นใหญ่  ตัวออสเตนเองนั้นไม่เคยแต่งงาน เธอตายด้วยโรคฮอร์โมนบกพร่องเมื่ออายุ  41 ปี

 ด้านความรัก 
เจน ออสเตน และโทมัส เลอฟรอย (Thomas Langlois Lefroy) ได้รู้จักกันในปี 1796 จากการที่เจนเป็นเพื่อนของญาติ แม้เจนจะไม่ได้แต่งงาน แต่ในช่วงที่เจน ออสเตนตาย (18 กรกฎาคม 1817) โทมัสได้เดินทางจากไอร์แลนด์มายังอังกฤษเพื่อไว้อาลัยให้กับเจน และภายหลังโทมัส เลอฟรอยเปิดเผยว่าเคยมีความรู้สึกดีๆกับเจน ออสเตน หากแต่เป็นความรู้สึกรักแบบผิวเผินและไร้เดียงสาตามวัยเท่านั้น กล่าวว่าโทมัส เลอฟรอยเป็นต้นแบบในเรื่องนิสัยการชอบเข้าสังคมของตัวละคร เอลิซาเบธ เบนเน็ต และเปรียบเทียบในด้านของเจน ออสเตน เป็นนิสัยที่ชอบวางท่าในตัวละครดาร์ซี่ จากเรื่อง Pride and Prejudice

 ผลงาน 
ผลงานของเจน ออสเตนนั้นถือว่ามีความสำคัญกับวรรณกรรมอังกฤษ มีการเรียนการสอนเกี่ยวกับงานเขียนของเธอในมหาวิทยาลัยต่างๆ  มีงานวิจัยและงานวิจารณ์ผลงานของเธอออกมามากมายในวงการศึกษา  สำหรับผู้คนทั่วไปนั้น จะอ่านนิยายที่เธอเขียนขึ้นเพื่อความเพลิดเพลิน  นอกจากนี้ยังมีการนำนิยายของเธอไปดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์เป็นจำนวนไม่น้อย

 นวนิยาย 
 Sense and Sensibility (ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1811)
 สาวทรงเสน่ห์ (Pride and Prejudice) (ค.ศ. 1813)
 Mansfield Park (ค.ศ. 1814)
 Emma (ค.ศ. 1815)
 Northanger Abbey (ค.ศ. 1818) ตีพิมพ์หลังจากเสียชีวิตแล้ว
 Persuasion (ค.ศ. 1818) ตีพิมพ์หลังจากเสียชีวิตแล้ว

 นวนิยายขนาดสั้น 
 Lady Susan
 The Watsons (เขียนไม่จบ)
 Sanditon (เขียนไม่จบ)

 ผลงานชิ้นแรกๆ 
 Henry and Eliza
 The Three Sisters
 Love and Freindship [sic]
 The History of England
 Catharine, or the Bower
 The Beautifull Cassandra

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ผลงาน  
 เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์  Jane Austen Museum  
  
 
 ผลงานอ่านง่ายๆ ในรูปแบบ e-book 
 ข้อมูลเกี่ยวกับ เจน  ออสติน 
 เลดี้ซูซาน (Lady Susan)  นิยายขนาดสั้น เรื่องราวของอุบายอันพัวพันซับซ้อนและชาญฉลาด
# วัสดุชีวภาพ
วัสดุชีวภาพ  คือวัสดุที่สามารถใช้แทนส่วนหนึ่งส่วนใดของเนื้อเยื้อในอวัยวะ
ส่วนหนึ่งส่วนใดในร่างกายมนุษย์ที่เสื่อมสภาพโดยไม่เกิดปฏิกิริยาจากร่างกายมนุษย์ วัสดุชีวภาพสามารถผลิตได้จากวัสดุทั่วไปไม่ว่าจะเป็น โลหะ เซรามิก พอลิเมอร์ วัสดุผสม หรือสารกึ่งตัวนำ