# ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ประกอบไปด้วยบุคคลสำคัญต่าง ๆ จากหลาย ๆ ประเทศ ทั้งนักการเมืองและนักการทหาร บรรดาบุคคลเหล่านี้ได้แก่

 สหรัฐ 
thumb|right|150px|แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์
 แฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ (Franklin D. Roosevelt) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 32 แห่งสหรัฐตั้งแต่ พ.ศ. 2476 แนวคิดของเขาก่อให้เกิดองค์กรระหว่างประเทศ คือ สหประชาชาติ ถึงแม้ว่าเขาจะประสบปัญหาด้านสุขภาพในช่วงวิกฤตของประเทศก็ตาม รูสเวลท์เสียชีวิตขณะยังดำรงตำแหน่งเมื่อ พ.ศ. 2488 สองสัปดาห์ก่อนการยอมแพ้ของเยอรมนี
 แฮร์รี เอส. ทรูแมน (Harry S. Truman) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 33 ของสหรัฐตั้งแต่ พ.ศ. 2488 ถึง พ.ศ. 2494 เป็นผู้อนุมัติให้ทิ้งระเบิดปรมาณูที่ประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้นำในแผนมาร์แชลเพื่อฟื้นฟูทวีปยุโรปหลังสงคราม และเป็นผู้นำในการก่อตั้งสหประชาชาติ
 จอร์จ มาร์แชลล์ (George Marshall) เป็นจอมพลแห่งกองทัพบกสหรัฐและหัวหน้านายทหาร และ หลังจากสงคราม เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกา และเป็นผู้ริเริ่มแผนการมาร์แชลล์
 วิลเลียม ดี ลีฮี (William D. Leahy) เป็นหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการของผู้บัญชาการทหารสูงสุด และเจ้าหน้าที่นายทหารเรือชาวอเมริกัน ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่นายทหารอาวุโสที่สุดขององกองทัพสหรัฐที่ได้ปฏิบัติหน้าที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลีฮีได้ถูกเรียกตัวกลับมาทำหน้าที่ในฐานะหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการส่วนตัวของประธานาธิบดี แฟรงคลิน ดี. โรสเวลต์ ใน ค.ศ. 1942 และดำรงตำแหน่งดังกล่าวตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นประธานคณะเสนาธิการ และเป็นผู้ตัดสินใจคนสำคัญในช่วงสงคราม
 จอร์จ มาร์แชลล์ เป็นจอมพลและเสนาธิการทหารบกในช่วงสงคราม ในฐานะเสนาธิการทหารบก มาร์แชลล์ได้กำกับดูแลการขยายกำลังทหารครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา มาร์แชลล์ได้ประสานงานปฏิบัติการของฝ่ายสัมพันธมิตรในยุโรปและแปซิฟิก ภายหลังสงคราม มาร์แชลล์ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและนำไปสู่ความพยายามในการฟื้นฟูยุโรปในช่วงหลังสงคราม ซึ่งต่อมาได้เป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า แผนมาร์แชลล์ เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพจากบทบาทหน้าที่ของเขาในการฟื้นฟู
 เฮนรี เอช อาร์โนลด์ เป็นนายทหารยศพลเอกชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งจอมพล และต่อมาเป็นจอมพลอากาศ เขาได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการแห่งกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง 
 เออร์เนสต์ คิง เป็นผู้บัญชาการทหารแห่งกองเรือสหรัฐ (ค.ศ. 1941-45) เช่นเดียวกับผู้บัญชาการยุทธนาวี (ค.ศ. 1942-45) และจอมพลเรือ (ตั้งแต่ ค.ศ. 1944)
 คอร์เดล ฮัลล์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ตั้งแต่ ค.ศ. 1933 ถึง 1944 ฮัลล์เป็นผู้รับผิดชอบด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศช่วงก่อนการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ เขาได้ส่งจดหมายฮัลล์ไปยังญี่ปุ่นในช่วงก่อนการโจมตี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามของสหรัฐที่จะเปิดตลาดจีนต่อสินค้าของสหรัฐเข้ามาแทนที่ผลประโยชน์ของญี่ปุ่นที่นั่น ภายหลังสงคราม เขาเป็นสถาปนิกคนสำคัญในการก่อตั้งองค์กรสหประชาชาติ และได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
 วิลเลียม เจ โดโนแวน เป็นผู้อำนวยการแห่งสำนักอำนวยการยุทธศาสตร์ (OSS) ตั้งแต่ ค.ศ. 1942 จนกระทั่งถูกยุบใน ค.ศ. 1945 โดโนแวนและโอเอสเอสได้มีหน้าที่รับผิดชอบในการรวบรวมข่าวกรองแก่กองทัพบก กองทัพเรือ และกระทรวงการต่างประเทศ จากการปฏิบัติหน้าที่ของเขา เขาได้รับเหรียญรับใช้ทหารอย่างยอดเยี่ยม (Distinguished Service Medal)
 เจ. เอ็ดการ์ ฮูเวอร์ เป็นผู้อำนวยการของสำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) ตั้งแต่ ค.ศ. 1935 ถึง 1972 ฮูเวอร์และเอฟบีไอได้มีหน้าที่รับผิดชอบด้านข่าวกรองในสหรัฐและอเมริกาใต้ในช่วงสงคราม ฮูเวอร์ประสบความสำเร็จในการกวาดล้างเครือข่ายสายลับนาซีในสหรัฐ

แนวรบด้านยุโรปและแอฟริกาเหนือ
thumb|right|150px|ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์
 ดไวต์ ดี. ไอเซนฮาวร์ (Dwight D. Eisenhower) หรือไอค์ (Ike) เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรในทวีปยุโรป เขาเป็นผู้รับผิดชอบในการวางแผนและควบคุมดูแลการปลดปล่อยฝรั่งเศสและยุโรปด้วยการรุกรานนาซีเยอรมนี ภายหลังจากที่เยอรมนีได้ยอมแพ้โดยไม่มีเงื่อนไข ไอเซนฮาวร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการทหารในเขตยึดครองของสหรัฐ เจ็ดปีหลังสงคราม เขาได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีสหรัฐ
 โอมาร์ แบรดลีย์ (Omar Bradley) เป็นจอมพลแห่งกองทัพบกสหรัฐในแอฟริกาเหนือและยุโรปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขานำกองทัพสหรัฐที่หนึ่งในช่วงปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ดและบุกครองยุโรป เขาได้รับเรียกขานอย่างไม่เป็นทางการว่า "นายพลของทหาร"
 มาร์ค ดับเบิลยู คลาร์ก (Mark W. Clark) เป็นผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตรในการทัพอิตาลี เขาได้นำกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในการบุกครองอิตาลี ยุทธการที่อันซีโต และมอนเตกัสซีโน และเข้ายึดครองกรุงโรมในที่สุดใน ค.ศ. 1944 ซึ่งเป็นเมืองสำคัญสามแห่งแรกของฝ่ายอักษะได้ถูกยึดครอง
 เจคอป แอล เดเวอร์ส (Jacob L. Devers) เป็นผู้บัญชาการทหารแห่งกองทัพกลุ่มที่หกในยุโรป เขาได้ทำหน้าที่ควบคุมการบุกครองทางตอนใต้ของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1944 ด้วยกองกำลังอเมริกันและฝรั่งเศส เดเวอร์สได้เคลียร์ที่อาร์ซัส คลายวงล้อมกอลมาร์พ็อกเกต ข้ามแม่น้ำไรน์ และยอมรับการยอมจำนนของกองกำลังเยอรมันในออสเตรีย ในช่วงแรก เขาเป็นผู้บัญชาการทหารในเขตสงครามเมดิเตอร์เรเนียน ในช่วงปลายฤดูร้อน ค.ศ. 1942 เขาได้"สลับงาน"กับจอมพลไอเซนฮาวร์ กลายเป็นผู้บัญชาการทหารในปฏิบัติการเขตสงครามยุโรป ส่งผลทำให้ไอค์ได้รับมอบหมายทำหน้าที่บัญชาการการบุกครองแฟริกาเหนือในปฏิบัติการคบเพลิง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1943 เขาได้กลับมาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารในเขตสงครามเมดิเตอร์เรเนียนอีกครั้งเพื่อการบุกครองเกาะซิซิลี ประเทศอิตาลี และฝรั่เศลตอนใต้
 จอห์น ซี เอช ลี (John C. H. Lee)เป็นผู้บัญชาการกองกำลังส่งกำลังบำรุงและกองลังพลทั้งหมดนปฏิบัติการเขตสงครามยุโรป เริ่มต้นตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 กองบัญชาการด้านการส่งกำลังบำรุงของเขาได้มีหน้าที่รับผิดชอบในการเพิ่มกำลังคนทั้งชายและหญิงจำนวนกว่าสามล้านคนในปฏิบัติการโบเลโร และยุทธภัณฑ์จำนวน 37 ล้านตันในสหราชอาณาจักร และส่งมอบกำลังบำรุงทั้งหมด 41 ล้านตันแก่กองกำลังรบทั้งหมด เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นรองผู้บัญชาการเขตสงครามฝ่ายส่งกำลังบำรุงและการบริหารแก่จอมพลไอเซนฮาวร์ และเขาเป็นผู้นำหน่วยเดียวที่ใหญ่ที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง เขตการสื่อสาร หรือ Com-Z เป็นที่รู้จักในช่วงหลังดีเดย์ มีทหารจำนวร 435,000 นาย 
 จอร์จ เอส. แพตตัน (George S. Patton) เป็นหัวหน้านายพลระหว่างยุทธนาการในแอฟริกาเหนือ, เกาะซิซิลี, ฝรั่งเศส, เยอรมนีและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
 คาร์ล แอนดรูว์ สปาตซ์ (Carl Andrew Spaatz) เป็นผู้บัญชาการแห่งกองบัญชาการการรบทางอากาศด้วยยศพลอากาศตรีและอยู่ในกองบัญชาการโดยรวมของกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐในปฏิบัติการเขตสงครามยุโรป 
 รอยัล อี อิงเกอร์โซลล์ (Royal E. Ingersoll) เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองเรือแอตแลนติกของสหรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 1942 จนถึงปลาย ค.ศ. 1944 เขาได้บัญชาการกองกำลังอเมริกันในช่วงยุทธนาวีแอตแลนติก และทำหน้าที่ควบคุมขบวนเรือขนส่งทหาร เสบียง กระสุน และเชื้อเพลิงไปยังสหราชอาณาจักรและเมดิเตอร์เรเนียน
แนวรบด้านแปซิฟิก
thumb|right|150px|ดักลาส แมกอาร์เธอร์
 ดักลาส แมกอาร์เทอร์ (Douglas MacArthur) เป็นจอมพลแห่งกองทัพบกสหรัฐฯ ในมหาสมุทรแปซิฟิก และเป็นผู้บัญชาการกองกำลังสหรัฐฯ ในตะวันออกไกล เขาบัญชาการกองกำลังสหรัฐฬนฟิลิปปินส์ก่อนที่จะย้ายไปบัญชาการกองกำลังที่ออสเตรเลีย
 เชสเตอร์ ดับเบิลยู. นิมิตซ์ (Charles W. Nimitz) เป็นพลเรือเอกบัญชาการกองเรือแปซิฟิกแห่งสหรัฐ และเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังภาคพื้นแปซิฟิกของสหรัฐและฝ่ายสัมพันธมิตร

 เครือรัฐฟิลิปปินส์
thumb|right|150px|มานูเอล เกซอน
 มานูเอล เกซอน ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่2
 เซร์ฮิโอ โอสเมญญา ประธานาธิบดีฟิลิปปินส์คนที่4 และผู้นำการต่อต้านรัฐบาลหุ่นเชิดของญี่ปุ่น

 เครือรัฐเปอร์โตริโก
 เวอร์จิล มิลเลอร์ เป็นผู้บัญชาการกรมทหารของกรมทหารราบที่ 442 ที่ประจำอยู่เปอร์โตริโก

  จักรวรรดิอังกฤษและเครือจักรภพ 
thumb|right|150px|สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร
 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิอังกฤษและเครือจักรภพ จักรพรรดิแห่งอินเดีย

  สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ 
thumb|right|150px|วินสตัน เชอร์ชิล
thumb|right|150px|เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี
thumb|right|150px|หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนที่ 1 แห่งพม่า
 เคลเมนต์ แอตต์ลี นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1945-1951 มีบทบาทสำคัญในการประชุมพอตสดัม
 วินสตัน เชอร์ชิลล์ นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรระหว่างปี ค.ศ. 1940-1945 เป็นผู้บัญชาการและเป็นผู้ปลุกกำลังใจชาวอังกฤษในช่วงเวลาอันมืดมนของสงคราม
 เนวิล เชมเบอร์ลิน เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรในช่วงต้นของสงคราม (ค.ศ. 1937-1940) ต่อมานโยบายด้านการต่างประเทศของเขาล้มเหลว จึงได้ลาออกจากตำแหน่ง เขาเสียชีวิตหนึ่งปีภายหลังจากนั้น
 เบอร์นาร์ด มอนต์โกเมอรี เป็นผู้บัญชาการทหารเครือจักรภพในทวีปแอฟริกาเหนือ และยังมีบทบาทในปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด รวมไปถึงการยอมจำนนของเยอรมนีอีกด้วย
 หลุยส์ เมานต์แบ็ตเทน เอิร์ลเมานต์แบ็ตเทนที่ 1 แห่งพม่า เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรแห่งกองบัญชาการเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ระหว่างปี ค.ศ. 1943-1945

  บริติชมลายา 
 อาเธอร์ เออร์เนสท์ เพอร์ซิวัล

 border|22px นิวฟันด์แลนด์  
 ฮัมฟรีย์ ที. วาลวิน

  ปาเลสไตน์ในอาณัติของอังกฤษ 
 แฮโรลด์ แมคมิเคล

 border|22px เซาเทิร์นโรดีเชีย  
 กอดฟรีย์ ฮักกินส์

  เครือรัฐออสเตรเลีย 
 โรเบิร์ต เมนซีส์ นายกรัฐมนตรีแห่งเครือรัฐออสเตรเลีย
 จอห์น เคอร์ติน นายกรัฐมนตรีแห่งเครือรัฐออสเตรเลีย
 โทมัส อัลเบิร์ต เบลมี เป็นผู้บัญชาการทหาร

  แคนาดา 
วิลเลียม ไลอัน แมกเคนซี คิง นายกรัฐมนตรีแห่งแคนาดา
 แฮร์รี่ ครีลาร์ เป็นผู้บัญชาการทหาร

  นิวซีแลนด์ 
ไมเคิล โจเซฟ ซาเวจ นายกรัฐมนตรีแห่งนิวซีแลนด์ ระหว่างปี ค.ศ. 1935-1940
 ปีเตอร์ เฟรเซอร์ นายกรัฐมนตรีแห่งนิวซีแลนด์ ระหว่างปี ค.ศ. 1940-1949
 เบอร์นาร์ด เฟรย์เบิร์ก เป็นผู้บัญชาการทหาร

  สหภาพแอฟริกาใต้ 
 ยาน สมุตซ์ นายกรัฐมนตรีแห่งสหภาพแอฟริกาใต้

  บริติชอินเดีย 
 Marquess of Linlithgow อุปราชแห่งอินเดีย 1936 จนถึง 1943 
 มหาตมะ คานธี
 อาร์คิบัลด์ แวฟเวล

 สหภาพโซเวียต
thumb|right|150px|โจเซฟ สตาลิน
thumb|right|150px|เกออร์กี จูคอฟ
thumb|right|150px|อีวาน โคเนฟ
 โจเซฟ สตาลิน เป็นเลขาธิการเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ในยุคสมัยของเขานี้เองที่สหภาพโซเวียตได้ก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจคู่กับสหรัฐอเมริกา เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตและมีอิทธิพลอย่างมากต่อการทำสงครามกับเยอรมนีในแนวรบด้านตะวันออก
 วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศแห่งสหภาพโซเวียตระหว่างปี ค.ศ. 1939-1949 
 มิคาอิล คาลินิน เป็นผู้ที่มีอำนาจทางการเมืองมากที่สุดคนหนึ่งในสหภาพโซเวียต
 เกออร์กี จูคอฟ เป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต เป็นผู้บัญชาการที่มีอิทธิพลต่อการทำสงครามกับเยอรมนีเป็นอย่างมาก และเป็นผู้ยึดครองกรุงเบอร์ลินในวาระสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่สองในทวีปยุโรป ในภายหลังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการเขตยึดครองของโซเวียตในเยอรมนี
 อีวาน โคเนฟ ผู้บัญชาการกองทัพที่ 19 ในช่วงต้นของสงคราม ต่อมา ได้กลายเป็นผู้บัญชาการที่สามารถปลดปล่อยยุโรปตะวันออกได้เป็นจำนวนมาก และมีส่วนร่วมในการยึดครองกรุงเบอร์ลิน
 คอนสตันติน โรคอสซอฟสกี เขาทำงานในกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปี 2457- 2460 ในกองทัพสหภาพโซเวียต 2460-2492 เป็นผู้บัญชาการกองทัพโปแลนด์ 2492-2499 และกลับมาสหภาพโซเวียตอีกครั้งหนึ่งในปี 2499-2511 เขาเป็นนายพลที่รับใช้กองทัพโซเวียตจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 2511 ด้วยอายุ 71 ปี
 อะเลคซันดร์ วาซีเลฟสกี เขาทำงานให้กับกองทัพจักรวรรดิรัสเซียในปี 2458- 2460 กองทัพของสหภาพโซเวียต 2460-2502 โดยเขาได้ทำการวางแผนการรบร่วมกับ นายพลกอร์กี้ ชูคอฟ ในการตอบโต้กองทัพเยอรมนีและเขาได้ออกจากองทัพในปี พ.ศ. 2502
 วาซีลี ชุยคอฟ เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับการปฏิวัติในรัสเซียเมื่อปี 2460 และเขาเป็นผู้ที่ทำให้กองทัพโซเวียตได้ชัยชนะในการรบที่ยุทธการสตาลินกราด
 เลโอนิต โกโวลอฟ เขาทำงานให้กับกองทัพแดงเมื่อปี พ.ศ. 2463 โดยเขาได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพแดงในการต้านกับกองทัพเยอรมนีที่กรุงเลนินกราด ซึ่งกรุงเลนินกราดได้ถูกกองทัพฝ่ายอักษะล้อมไว้นานกว่า 900 วัน ก็ยังไม่สามารถที่จะตีแตกได้
 เซมิออน ตีโมเชนโค
 นีโคไล บุลกานิน
 วาซีลี โซโคลอฟสกี
 คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
 ดมิลีร์ ลีไลยูเชนโก
 อเล็กสกี้ แอนโทนอฟ
 อิวาน เฟดยุนนินสกี้
 วาเลเรียน โฟรลอฟ
 วาซิลลี่ กอร์ดอฟ
 มิคาอิล คีร์โพนอส
 พาเวล ไลบัลโก
 นิโคเลย์ คูเนสซอฟ เริ่มเขาทำงานในกองทัพเรือโซเวียตเมือปี พ.ศ. 2463-2499 ต่อมาเขาได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพเรือโซเวียตในปี พ.ศ. 2484 ในการปฏิบัติการต่อสู้กับกองทัพนาซีเยอรมัน ร่วมกันกับ นายพล กอร์กี้ ชูคอฟ และ นายพล เซมโยน ทิโมเชนโก
 อิวาน ยูมาเชฟ
 วลาดิเมียร์ ตริบุคต์

  สาธารณรัฐจีน 
thumb|right|150px|เจียง ไคเช็ค
thumb|right|150px|เฉิน เฉิง (ขวาด้านหลัง) ขณะตรวจพลทหารพร้อมจอมทัพเจียง ไคเช็ค (ด้านหน้า)
 เจียง ไคเช็ค - จอมทัพและผู้นำรัฐบาลชาตินิยม (ก๊กมินตั๋ง) ของ สาธารณรัฐจีน และเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งประเทศจีน
 ซ่ง เหม่ย์หลิง - สุภาพสตรีหมายเลข 1 และเป็นภรรยาของนายพลเจียง ไคเช็ค เธอได้รวมรวมประชาชนในการต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น
 หลิน เซิน - เป็นประธาน(หรือประธานาธิบดี) แห่งรัฐบาลชาตินิยม ประมุขแห่งรัฐของจีน
 เหอ ยิงฉิน เป็นหัวหน้าเสนาธิการทหารของสภาทหารแห่งชาติ
 เฉิน เฉิง - เป็นนายพลแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน และนักการเมืองคนสำคัญในสภาทหารแห่งชาติ
 ไป่ ฉงซี - เป็นพันธมิตรใกล้ชิดของขุนศึกจากกวางสีนามว่า หลี่ ซ่งเริน และรองหัวหน้าเสนาธิการทหารของสภาทหารแห่งชาติ
 หลี่ ซ่งเริน - เป็นอดีตขุนศึกจากกวางสีซึ่งต่อสู้รบร่วมกับเจียง ไคเชกในสงครามต่อต้านจีน
 หยาน ซีซาน - เป็นอดีตขุนศึกจากชานซีซึ่งต่อสู้รบร่วมกับเจียง ไคเชกในสงครามต่อต้านจีน
 เหว่ย หลี่ฮวง - เป็นนายพลแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนและผู้บัญชาการแห่งกองกำลังรบนอกประเทศของจีน
 เซฺว เยฺว่ - เป็นนายพลแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนและผู้บัญชาการแห่งภูมิภาคทหารที่เก้า
 แคลร์ ลี เชนโนลต์ - เป็นผู้บัญชาการของหน่วยพยัคฆ์บิน แต่เดิมเป็นที่ปรึกษาทางทหารของเจียงไคเช็ค 
 เหมา เจ๋อตุง - เป็นผู้นำ พรรคคอมมิวนิสต์จีน เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับกองทัพรัฐบาลในการต่อต้านทหารญี่ปุ่น
 จู เต๋อ - เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพสายที่ 8 และเป็นผู้นำทหารระดับสูงภายในพรรคคอมมิวนิสต์จีน
 เผิง เต๋อหวย - เป็นผู้บัญชาการทหารในช่วงการรุกร้อยกรมทหาร การรุกของคอมมิวนิสต์ขนาดใหญ่ในช่วงสงคราม

  สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 (ถึง พ.ศ. 2483)
thumb|right|150px|อาลแบร์ เลอเบริง

 อาลแบร์ เลอเบริง ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3
 เอดัวร์ ดาลาดีเย นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ตั้งแต่ปี1938-1940
 ฟีลิป เปแต็ง นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 ในปี1940

  รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส (ขบวนการฝรั่งเศสเสรี) 
thumb|right|150px|ชาร์ล เดอ โกล

 ชาร์ล เดอ โกล ผู้นำขบวนการฝรั่งเศสเสรีในปี ค.ศ. 1940-1944 ต่อมา ได้กลายเป็นหัวหน้ารัฐบาลชั่วคราวของฝรั่งเศสหลังจากได้รับการปลดปล่อยจากกองทัพสัมพันธมิตรแล้ว
 อ็องรี ฌีโร
 ฟิลิปเป้ เลอแคร์ เดอ ฮัวเตอร์เลอคัว
 อัลฟงซ์ จูน
 มาเรีย-ปีแยร์ โคนิก
 ฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี
 จอร์จ คาทรูซ์
 อันเดร เลมอนเนียร์

  ราชอาณาจักรเบลเยียม 
 เลโอโปลด์ที่ 3 แห่งเบลเยียม พระมหากษัตริย์แห่งเบลเยี่ยม 
 อูว์แบร์ ปีแยร์โล นายกรัฐมนตรีแห่งเบลเยี่ยม

  สาธารณรัฐแห่งสหรัฐบราซิล 
thumb|right|150px|เฌตูลียู วาร์กัส

 เฌตูลียู วาร์กัส เป็นประธานาธิบดีแห่งบราซิล

 ราชอาณาจักรเดนมาร์ก 

 คริสเตียนที่ 10 แห่งเดนมาร์ก พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก
 ธอร์วัลด์ สเตาเนง นายกรัฐมนตรีแห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ปี 1929-1942
 วิลเฮล์ม บูห์ล นายกรัฐมนตรีแห่งเดนมาร์ก ในปี 1942
 อีริค สคาเวเนียส นายกรัฐมนตรีแห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ปี 1942-1943

 ราชอาณาจักรกรีซ 

 เยออร์ยีโอสที่ 2 แห่งกรีซ พระมหากษัตริย์แห่งกรีซ
 โยอันนิส เมทาซัส นายกรัฐมนตรีแห่งกรีซ

 เม็กซิโก
thumb|212x212px|มานูเอล อาวิลา คามาโช

 มานูเอล อาวิลา คามาโช เป็นประธานาธิบดีแห่งเม็กซิโก

สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 (ถึง พ.ศ. 2482)

 อิกนาซี มอชชีสกี เป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2

30px รัฐบาลลับของโปแลนด์ (รัฐลับโปแลนด์)

 ววาดึสวัฟ รัตช์กีแยวิตช์ เป็นประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลลับของโปแลนด์
 ววาดือสวัฟ ชีคอร์สกี เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งรัฐบาลลับของโปแลนด์

 ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย

อิบน์ ซะอูด พระมหากษัตริย์แห่งซาอุดีอาระเบีย

 border|22px ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
thumb|right|150px|ยอซีป บรอซ ตีโต

 ปีเตอร์ที่ 2 พระมหากษัตริย์แห่งยูโกสลาเวีย
 สโลโบแดน โจวาโนวิก นายกรัฐมนตรีแห่งยูโกสลาเวีย
 ยอซีป บรอซ ตีโต ผู้บัญชาการทหาร

  สาธารณรัฐเชโกสโลวาเกียเสรี 

 แอ็ดวาร์ต แบแน็ช เป็นผู้นำแห่งเสรีเชกและประธานาธิบดีแห่งเชโกสโลวาเกียตั้งแต่ปี1935-1938

  แอลเบเนียเสรี 
แอนแวร์ ฮอจา เป็นผู้นำแห่งพรรคแรงงานแอลเบเนีย

 ราชรัฐลักเซมเบิร์ก

 แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อต พระมหากษัตริย์แห่งลักเซมเบิร์ก
 ปิแอร์ ดูปอง นายกรัฐมนตรีแห่งลักเซมเบิร์ก

 ราชอาณาจักรนอร์เวย์

 โฮกุนที่ 7 แห่งนอร์เวย์ พระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์
 โยฮัน ไนการ์ดสโวลด์ นายกรัฐมนตรีแห่งนอร์เวย์

 ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
thumb|right|150px|สมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์

 วิลเฮลมินาแห่งเนเธอร์แลนด์ พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์
 ดีร์ก ยัน เดอ เคร์ นายกรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ระหว่างปี 1939-1940
 ปีเตอร์ สโจเอิร์ดส์ เกอร์บรันดี นายกรัฐมนตรีแห่งเนเธอร์แลนด์ ระหว่างปี 1940-1945

 จักรวรรดิเอธิโอเปีย
thumb|right|150px|สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย

 เฮลี เซลาสซีที่ 1 จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเอธิโอเปีย
 มาคอนเนน เอนเดลคาชิว นายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิเอธิโอเปีย

 ราชอาณาจักรอียิปต์

 พระเจ้าฟารูกที่ 1 แห่งอียิปต์ พระมหากษัตริย์แห่งอียิปต์
 อาหมัด มาเฮอร์ ปาชา นายกรัฐมนตรีแห่งอียิปต์ ระหว่างปี1944-1945

 รัฐจักรวรรดิแห่งอิหร่าน
thumb|right|150px|พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี

 พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิอิหร่าน
 แอลี โซเฮย์ลี นายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิอิหร่าน ในปี1942และระหว่างปี1943-1944
 อาหมัด กาวัม นายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิอิหร่าน ระหว่างปี1942-1943

 สาธารณรัฐไลบีเรีย

 เอดวิน บาร์คลีย์ เป็นประธานาธิบดีแห่งไลบีเรีย ระหว่างปี 1930-1944
 วิลเลียม ทุบแมน เป็นประธานาธิบดีแห่งไลบีเรีย ระหว่างปี 1944-1971

border|22px รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐเกาหลี
thumb|right|150px|คิม กู

 คิม กู เป็นประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ระหว่างปี 1940-1947
 รยู ดง-ยอล 
 ชี ชอง-ชอน 

หมายเหตุ