wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ซอล เบลโลว์
ซอล เบลโลว์ หรือ โซโลมอน เบลโลว์  (10 มิถุนายน ค.ศ. 1915 - 5 เมษายน ค.ศ. 2005) ซอล เบลโลว์เป็นนักเขียนคนสำคัญชาวอเมริกันที่เกิดในแคนาดา เบลโลว์ได้รับทางวรรณกรรมหลายรางวัลที่รวมทั้งรางวัลพูลิตเซอร์ในปี ค.ศ. 1976, รางวัลโนเบลในปี ค.ศ. 1976 และได้รับมอบเหรียญศิลปินดีเด่นแห่งชาติแห่งสหรัฐอเมริกา (National Medal of Arts) ในปี ค.ศ. 1988 University of Chicago accolades - National Medal of Arts. Accessed 2008-03-08. ซอล เบลโลว์เป็นนักเขียนคนเดียวที่ได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติ (National Book Award) สามครั้งและเป็นคนเดียวที่ได้รับการเสนอชื่อหกครั้ง

ราชสถาบันสวีเดน (Swedish Academy) สรรเสริญงานของซอล เบลโลว์ว่าเป็นงานที่เต็มไปด้วย
 Press Release: The Nobel Prize in Literature, 1976, Swedish Academy  

งานชิ้นสำคัญของซอล เบลโลว์ก็ได้แก่ The Adventures of Augie March , Herzog , Mr. Sammler's Planet , Seize the Day , Humboldt's Gift  และ Ravelstein  ซอล เบลโลว์ถือกันว่าเป็นนักประพันธ์คนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้มี "อิทธิพลทางวรรณกรรมอันใหญ่หลวง" Obituary: Saul Bellow BBC News, Tuesday, 5 April, 2005 
 งานเขียนบางชิ้น 
นวนิยาย และ นวนิยายขนาดสั้น 
 Dangling Man (ค.ศ. 1944)
 The Victim (ค.ศ. 1947)
 The Adventures of Augie March (ค.ศ. 1953)
 Seize the Day (ค.ศ. 1956)
 Henderson the Rain King (ค.ศ. 1959)
 Herzog (ค.ศ. 1964)
 Mr. Sammler's Planet (ค.ศ. 1970)
 Humboldt's Gift (ค.ศ. 1975) ชนะรางวัลพูลิตเซอร์ในปี ค.ศ. 1976
 The Dean's December (ค.ศ. 1982)
 More Die of Heartbreak (ค.ศ. 1987)
 A Theft (ค.ศ. 1989)
 The Bellarosa Connection (ค.ศ. 1989)
 The Actual (ค.ศ. 1997)
 Ravelstein (2000)

รวมเรื่องสั้น
 Mosby's Memoirs (ค.ศ. 1968)
 Him with His Foot in His Mouth (ค.ศ. 1984)
 Something to Remember Me By: Three Tales (ค.ศ. 1991)
 Collected Stories (2001)

งานแปล
 Gimpel the Fool (ค.ศ. 1945) โดย ไอแซค บาเชวิส ซิงเกอร์ (แปลโดยซอล เบลโลว์ ในปี ค.ศ. 1953)

สารคดี
 To Jerusalem and Back (ค.ศ. 1976) - บันทึกชีวประวัติ
 It All Adds Up (ค.ศ. 1994) - รวบรวมบทเขียน
# ซีบีเอส
ซีบีเอส  หรือ บริษัทแพร่สัญญาณซีบีเอส  เป็นเครือข่ายสถานีโทรทัศน์อเมริกัน หนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่ แห่งวงการโทรทัศน์ของสหรัฐอเมริกา โดยอีกสองสถานีคือ เอ็นบีซี และเอบีซี และเช่นเดียวกับทั้งเอ็นบีซี ทางซีบีเอสเริ่มจากการเป็นสถานีวิทยุมาก่อน ชื่อมาจากชื่อเก่าของสถานีที่ใช้ชื่อว่า  ระบบแพร่สัญญาณโคลัมเบีย (, โคลัมเบีย บรอดแคสติง ซิสเตม) ในบางครั้งจะเรียกว่าสถานี "เครือข่ายดวงตา" (Eye Network, อายเน็ตเวิร์ก) หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "ดวงตา" (The Eye, ดิอาย) เนื่องจากรูปร่างโลโก้ของบริษัทที่มีลักษณะเป็นดวงตา หรือในบางครั้งก็เรียกว่า "เครือข่ายทิฟฟานี" (Tiffany Network, ทิฟฟานีเน็ตเวิร์ก) เช่นกัน ที่หมายถึงความมีคุณภาพสูงของรายการของซีบีเอสในช่วงระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งของผู้ก่อตั้ง วิลเลียม เอส. แพเลย์ (1927–1990) (พ.ศ. 2470-2533) และยังอาจหมายถึงการเริ่มออกอากาศทางโทรทัศน์สีครั้งแรกของช่องอีกด้วย ที่เกิดขึ้นในตึก ทิฟฟานี แอนด์ โค. ในนครนิวยอร์ก ในปี 1950 (พ.ศ. 2493)According to a New York Times piece on November 9, 1950, "the first local public demonstrations of color television will be initiated Tuesday by the Columbia Broadcasting System. Ten color receivers are being installed on the ground floor of the former Tiffany building at 401 Fifth Avenue, near Thirty-seventh Street, where several hundred persons can be accommodated for each presentation" ดังนั้นจึงได้ฉายานามว่าเป็นระบบการออกอากาศโทรทัศน์สี (Color broadcasting system) ในช่วงที่เกิดนวัตกรรมนี้มา

เดิมสถานีเกิดจากยูไนเต็ดอินดีเพนเดนต์บรอดแคสเตอร์สอิงก์ ที่มีสถานีวิทยุ 16 สถานี ที่ซื้อมาจากวิลเลียม เอส. แพเลย์ ในปี 1928 (พ.ศ. 2471) และเปลี่ยนชื่อมาเป็น ระบบแพร่สัญญาณโคลัมเบีย และภายใต้การแนะนำของแพเลย์ ซีบีเอสก็เป็นเครือข่ายสถานีวิทยุที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา และเป็นบิ๊กทรีของเครือข่ายสถานีโทรทัศน์ในสหรัฐอเมริกา ในปี 1974 ซีบีเอสลดชื่อเต็มให้เหลือชื่อสั้น ๆ ว่า ซีบีเอส อิงก์ (CBS, Inc.) และต่อมาเดอะ เวสติงเฮาส์ อีเลกทริก คอร์โปเรชัน  ได้ครอบครองสถานีในปี 1995 (พ.ศ. 2538) และเปลี่ยนชื่อบริษัทที่ซื้อมาเป็น ซีบีเอส คอร์โปเรชัน (CBS Corporation) ในปี 2000 (พ.ศ. 2543) ซีบีเอสอยู่ใต้การควบคุมของ ไวอาคอม ในปลายปี 2005 (พ.ศ. 2548) ไวอาคอมแยกตัวเองและก่อตั้งซีบีเอส คอร์โปเรชันใหม่กับสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส เป็นสถานีหลัก ซึ่งทั้งซีบีเอส คอร์โปรเรชัน และไวอาคอมใหม่ อยู่ภายใต้การควบคุมของ ซัมเนอร์ เรดสโตน ผ่าน เนชันนอลอมิวส์เมนต์ส บริษัทแม่ของทั้งสองบริษัท ก่อนที่จะควบกิจการเป็น ไวอาคอมซีบีเอส ในปลายปี 2019 (พ.ศ. 2562) และในปี 2022 (พ.ศ. 2565) ไวอาคอมซีบีเอส เปลี่ยนชื่อเป็น พาราเมาต์โกลบอล 

รายการที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ซีเอสไอ: ไครม์ซีนอินเวสติเกชัน เอ็นซีไอเอส ฯลฯ

 สัญลักษณ์ประจำสถานี 
ในช่วงแรกของสถานี สัญลักษณ์ของสถานีจะเป็นตัวอักษรซีบีเอส ตัวพิมพ์ใหญ่ พร้อมไฟสปอตไลท์ส่องลงมา ใช้จนกระทั่ง วันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1951 ทางสถานีจึงเปลี่ยนสัญลักษณ์เป็นรูปดวงตา ที่ออกแบบโดย บิล โกลเด้น ซึ่งแรงบันดาลใจได้มาจากการที่เขาได้ไปท่องเที่ยวที่เพนซิลวาเนีย ดักซ์ คันทรี่ เขาได้พบกับสัญลักษณ์ดวงตาต่างๆ ที่ชาวนาวาดไว้บนยุ้งฉางเพื่อไล่วิญญาณอันชั่วร้าย บิลจึงนำแรงบันดาลใจนั้น มาทำโลโก้ของซีบีเอส  

สัญลักษณ์ดวงตาของซีบีเอส กลายเป็นสัญลักษณ์ที่ทางสถานีใช้มานานมากที่สุด โดยที่ไม่เคยเปลี่ยนโลโก้เลย ต่างจากหลายๆ ช่อง ที่เปลี่ยนบ่อยๆ
# ลาสตราดา
ลาสตราดา (,) เป็นภาพยนตร์ภาษาอิตาลีแนวนีโอเรียลลิสต์ ที่เขียนบทและกำกับโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ออกฉายในปี พ.ศ. 2497 นำแสดงโดยแอนโทนี ควินน์ และจูเลียตตา มาซินา ภรรยาของเฟลลินี ผู้กำกับ

ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากความทรงจำในวัยเด็กของเฟลลินี ที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองริมินี ริมชายหาดทะเลเอเดรียติก ทางตะวันตกของอิตาลี และเคยหนีออกจากบ้านไปร่วมคณะละครสัตว์http://www.theauteurs.com/films/185 ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ อำนวยการสร้างโดยดิโน เดอ ลอเรนติส ดนตรีประกอบโดย นิโน โรตา

ภาพยนตร์เปิดตัวครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ปี 1954 และได้รับรางวัลสิงโตเงิน หลังจากเข้าฉายในสหรัฐอเมริกาในปี 1956 ได้รับเสนอชื่อเข้าชิง 2 รางวัลออสการ์ ประจำปี 1957 และได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมhttp://www.imdb.com/title/tt0047528/awards

สถาบันภาพยนตร์อเมริกันกล่าวถึงภาพยนตร์นี้เป็น "หนึ่งในภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา" โดยได้รับรางวัลอะคาเดมีสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมใน ค.ศ. 1957Kezich (2006), 406. สถาบันภาพยนตร์อังกฤษจัดให้อยู่ในอันดับ 4 จากท็อป 10 ประจำปี 1992The Sight & Sound Top Ten Poll: 1992  Retrieved 15 June 2012

 เรื่องย่อ 
ภาพยนตร์กล่าวถึง เกลโซมินา (รับบทโดย มาซินา) หญิงสาวที่ถูกมารดาขายให้กับ แซมปาโน (รับบทโดย ควินน์) นักแสดงเร่ข้างถนน ที่แสดงความสามารถพิเศษในฐานะที่เป็นมนุษย์จอมพลัง เกลโซมินาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย เล่นตลก และเล่นดนตรีประกอบ

แซมปาโน เป็นชายที่มีบุคลิกหยาบกระด้าง เขาบอกใครต่อใครว่าเกลโซมินาเป็นภรรยา แต่ยังมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวมากมายที่พบ ตลอดเวลาที่ออกเร่แสดง โดยไม่แยแสกับความรู้สึกของเกลโซมินา

แซมปาโนและเกลโซมินา ได้พบกับ อิล มัตโต (แปลว่า "The Fool" รับบทโดย เบสฮาร์ต) นักแสดงกายกรรมไต่ลวดที่เคยอยู่ร่วมคณะละครสัตว์กับแซมปาโน อิ มัตโตสนิทสนมกับเกลโซมินาอย่างรวดเร็ว เขาคอยกระตุ้นให้เกลโซมินาทิ้งแซมปาโนไปใช้ชีวิตที่ดีกว่า แต่เธอก็ยังตัดใจทิ้งเขาไปไม่ได้

อิล มัตโตทะเลาะกับแซมปาโนอย่างรุนแรง และถูกแซมปาโนบันดาลโทสะฆ่าตายและนำศพไปทิ้ง เมื่อเกลโซมินาพบร่างของอิล มัตโต เธอจึงช็อกและเสียสติไป แซมปาโนจึงทิ้งเกลโซมินาไป

ห้าปีต่อมา แซมปาโนได้พบความจริงว่า เกลโซมินาได้ใช้ชีวิตเร่ร่อนอย่างไร้จุดหมาย และเสียชีวิตไปแล้ว ในเวลานั้นเขาเพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเกลโซมินา และมีความว้าเหว่เพียงใด
# วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี
วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูมอร์รี  เป็นงานเขียนเชิงชีวประวัติ-ปรัชญา ของมิตช์ อัลบอม (Mitch Albom) นักข่าวชาวสหรัฐอเมริกา เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับอาจารย์และนักสังคมวิทยาชื่อ มอร์รี ชวอตซ์ (Morrie Schwartz) ได้แก่เรื่องราวความผูกพันของอาจารย์ท่านนี้กับบรรดาลูกศิษย์ วรรณกรรมเรื่องนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์โดยใช้ชื่อเดียวกัน กำกับการแสดงโดย มิค แจ็กสัน ออกอากาศที่ประเทศสหรัฐอเมริกาตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1999 นำแสดงโดย Hank Azaria

หัวใจสำคัญของทั้งหนังสือและภาพยนตร์สื่อถึงสิ่งที่มิตช์ ได้เรียนรู้จากครูมอร์รีผู้ำกำลังจะตาย เกี่ยวกับแง่มุมในการใช้ชีวิต

หนังสือตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1997 เป็นฉบับปกแข็ง ต่อมาได้ตีพิมพ์ฉบับปกอ่อนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2002 และ ค.ศ. 2006 โดยในครั้งหลังนี้ได้ตีพิมพ์ไปแล้วมากกว่า 11 ล้านฉบับ ติดอันดับหนังสือขายดีตลอดกาลของ New York Times

ฉบับแปลภาษาไทยแปลโดย อมรรัตน์ โรเก้ โดยสำนักพิมพ์ซีเอ็ดยูเคชั่น เมื่อ พ.ศ. 2543 ได้รับรางวัลชมเชย หนังสือแปลดีเด่น กลุ่มหนังสือนวนิยาย จากกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อปี พ.ศ. 2544รายชื่อหนังสือแปลดีเด่น พ.ศ. 2544-2545
# วิลเลียม ฟอกเนอร์
วิลเลียม ฟอกเนอร์ (25 กันยายน ค.ศ. 1897 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1962) เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นคนสำคัญชาวอเมริกัน ฟอกเนอร์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมใน ค.ศ. 1949 เป็นนักเขียนผู้มีอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชื่อเสียงของฟอกเนอร์มาจากการเขียนนวนิยาย นวนิยายขนาดสั้น และเรื่องสั้น และยังมีงานเขียนโคลงกลอน และบทภาพยนตร์บางชิ้น 

งานส่วนใหญ่ของฟอกเนอร์เป็นงานเขียนใช้ฉากบ้านเกิดในรัฐมิสซิสซิปปี ซึ่งทำให้ได้ชื่อว่าเป็นนักเขียนของภาคใต้คนสำคัญคนหนึ่งของสหรัฐเช่นเดียวกับมาร์ก ทเวน, โรเบิร์ต เพนน์ วอร์เรน, แฟลนเนอรี โอคอนเนอร์, ทรูแมน คาโพตี, ยูดอรา เวลที และเทนเนสซี วิลเลียมส์

ฟอกเนอร์เริ่มมีงานเขียนอย่างสม่ำเสมอตั้งแต่ราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1920 แต่ก็ไม่เป็นที่รู้จักกันเท่าใดนักจนกระทั่งเมื่อมาได้รับรางวัลโนเบลใน ค.ศ. 1949 ตั้งแต่นั้นมาฟอกเนอร์ก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นนักเขียนคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งของวรรณกรรมอเมริกันNew York Times, October 12, 2006:

 งานเขียนบางชิ้น 
 นวนิยาย 
 Soldiers' Pay (ค.ศ. 1926)
 Father Abraham (เขียน: ค.ศ. 1926/1927 พิมพ์: ค.ศ. 1983)
 Mosquitoes (ค.ศ. 1927)
 Sartoris/Flags in the Dust (ค.ศ. 1929/1973)
 The Sound and the Fury (ค.ศ. 1929)
 As I Lay Dying (ค.ศ. 1930) 

แปลโดยดลสิทธิ์ บางคมบาง ในชื่อ เมื่อฉันนอนลงตาย สำนักพิมพ์ชมนาด  ปี 2556 

แปลโดยสุนันทา วรรณสินธ์ เบล ในชื่อ กว่าจะสิ้นลมหายใจ สำนักพิมพ์ไลต์เฮาส์ พับลิชชิ่ง  ปี 2557   
                                                                                 
 Sanctuary (ค.ศ. 1931)
 Light in August (ค.ศ. 1932)
 Pylon (ค.ศ. 1935)
 Absalom, Absalom! (ค.ศ. 1937)
 The Unvanquished (ค.ศ. 1938)
 If I Forget Thee Jerusalem (The Wild Palms/Old Man) (ค.ศ. 1939)
 The Hamlet (ค.ศ. 1940)
 Go Down, Moses (ค.ศ. 1942)
 Intruder in the Dust (ค.ศ. 1948)
 Requiem for a Nun (ค.ศ. 1951)
 A Fable (ค.ศ. 1954)
 The Town (ค.ศ. 1957)
 The Mansion (ค.ศ. 1959)
 The Reivers (ค.ศ. 1962)

 เรื่องสั้น 
 "Landing in Luck" (1919)
 "A Rose for Emily" (1930)
 "Red Leaves" (1930)
 "Dry September" (1931)
 "That Evening Sun" (1931)
 "Spotted Horses" (1931)
 "Elly" (1934)
 "Uncle Willy" (1935)
 "Barn Burning" (1939)
 "Afternoon of a Cow" (1943)
 "Nobel Prize Award Speech" (1949)
 "A Name for the City" (1950)
 "Mississippi" (1954)
 "Hell Creek Crossing" (1962)
 "A Portrait of Elmer" (1979)
 "Snow" (1979)
 "Moonlight" (1979)
 "A Dangerous Man" (1979)
 "A Return" (1979)
 "The Big Shot" (1979)
 "Evangeline" (1979)
 "Love" (1988)
 "Christmas Tree" (1995)
 "Rose of Lebanon" (1995)
# จอยซ์ แคโรล โอทส์
จอยซ์ แคโรล โอทส์  (16 มิถุนายน ค.ศ. 1938 -) จอยซ์ แคโรล โอทส์เป็นนักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น บทละคร โคลงกลอน วิพากษ์วรรณกรรม, ศาสตราจารย์ และ บรรณาธิการคนสำคัญชาวอเมริกัน งานเขียนหนังสือของโอทส์ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1963 และตั้งแต่นั้นมาก็มีงานเขียนนวนิยายกว่าห้าสิบเล่ม นอกไปจากนั้นก็ยังมีงานเขียนเรื่องสั้น โคลงกลอน และบทความ นวนิยายเรื่อง them ที่เขียนในปี ค.ศ. 1969 ได้รับรางวัลหนังสือแห่งชาติในปี ค.ศ. 1970 นวนิยาย Black Water (ค.ศ. 1992), What I Lived For (ค.ศ. 1994) และ Blonde (ค.ศ. 2000) ได้รับการเสนอชื่อสำหรับรางวัลพูลิตเซอร์ จอยซ์ แคโรล โอทส์เป็นนักเขียนนวนิยายคนสำคัญคนหนึ่งของสหรัฐอเมริกามาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960

จอยซ์ แคโรล โอทส์เป็นศาสตราจารย์สอนวิชาการเขียนสร้างสรรที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ทันมาตั้งแต่ปี 1978The Program in Creative Writing, Princeton University

นามปากกาที่ใช้ในการเขียนรวมทั้ง "Rosamond Smith" และ "Lauren Kelly"
# อัปเปอร์เวสต์ไซด์
อัปเปอร์เวสต์ไซด์  เป็นย่านในแมนแฮตตันในนิวยอร์กซิตี ตั้งอยู่ระหว่างเซ็นทรัลพาร์กและแม่น้ำฮัดสัน เหนือถนนที่ 59

เช่นเดียวกับอัปเปอร์อีสต์ไซด์ บริเวณอัปเปอร์เวสต์ไซด์โดยมาเป็นย่านอยู่อาศัยและย่านธุรกิจ ที่ส่วนใหญ่ที่เป็นที่อยู่อาศัยในบริเซณนี้จะทำงานในย่านที่เป็นย่านธุรกิจมากกว่าอย่างในมิดทาวน์และโลเวอร์แมนแฮตตัน จุดเด่นย่านนี้คือไม่เคยมีกฎระเบียบที่เคร่งครัด และปัจจุบันก็มีเพิ่มมาบ้าง และยังมีชื่อเสียงด้านเป็นบ้านของคนทำงานที่ร่ำรวย มีวัฒนธรรม มีรสนิยมศิลปะ ซึ่งตรงข้ามกับโลเวอร์เวสต์ไซด์ ที่เป็นบ้านคนไร้แบบแผนของคนทำงานด้านธุรกิจ การค้า ผู้อยู่อาศัยในย่านนี้มีรายได้เหนือกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของชาวแมนแฮตตัน
# รางวัลโอ เฮนรี
รางวัลโอ เฮนรี  เป็นรางวัลประจำปีที่มอบให้แก่เรื่องสั้นที่ได้รับการตัดสินว่ามีคุณค่า ชื่อของรางวัลมาจากชื่อของนักเขียนชาวอเมริกันผู้มีความสามารถในการเขียนเรื่องสั้นชื่อโอ. เฮนรี ชื่อของรางวัลคือ “O. Henry Award”Bold Type: O. Henry Award FAQ ไม่ใช่ “O. Henry Prize” ส่วนงานรวมเล่มของเรื่องสั้นเรียกว่า “PEN/O. Henry Prize Stories” เป็นงานพิมพ์ประจำปีของเรื่องสั้นที่ได้รับการคัดเลือกว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดประจำปียี่สิบเรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษและได้รับการพิมพ์ในนิตยสารในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา 

งานรวมเล่มๆ แรกชื่อ Prize Stories 1919: The O. Henry Memorial Awards  

 ประวัติ 
รางวัลโอ เฮนรีมอบกันเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1919  จนกระทั่งมาถึงปี ค.ศ. 2003 บรรณาธิการจะเลือกเรื่องสั้นยี่สิบเรื่องแต่ละเรื่องก็จะได้รับรางวัลโอ เฮนรี เรื่องที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษเป็นครั้งแรกที่ได้รับการพิมพ์ในนิตยสารในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาทุกเรื่องมีสิทธิที่จะได้รับการพิจารณา แต่ละปีก็จะมีผู้ตัดสินสามคนที่ได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่เป็นผู้เลือก ผู้ตัดสินแต่ละคนก็จะได้รับเรื่องสั้นทั้งยี่สิบเรื่องโดยไม่มีการระบุว่าผู้ใดเป็นผู้เขียน และต่างคนก็จะเลือกเรื่องสั้นที่มีเห็นว่ามีคุณค่า และออกความเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่เลือก

จุดประสงค์ของรางวัลโอ เฮนรีก็เพื่อเป็นการส่งเสริมศิลปะของการเขียนเรื่องสั้น เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 2003 ก็ได้มีการเพิ่มรางวัลใหม่ The O. Henry Prize Stories ซึ่งเป็นรางวัลที่อุทิศให้แก่นักเขียนผู้มีประวัติการเขียนเรื่องสั้นอันดีเด่น The O. Henry Prize Stories ของปี ค.ศ. 2007 เป็นรางวัลที่มอบให้แก่เชอร์วูด แอนเดอร์สัน (Sherwood Anderson) นักเขียนเรื่องสั้นชาวอเมริกัน
# แมกกี เกรซ
มาร์กาเรต เกรซ ดีนิก  หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แมกกี เกรซ  เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1983 เป็นนักแสดงและนางแบบชาวอเมริกันจากเวอร์ธิงตัน รัฐโอไฮโอ เธอหยุดเรียนระดับไฮสคูลและย้ายมาลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนียกับแม่ของเธอหลังจากที่พ่อแม่เธอหย่าร้างกัน ขณะที่มีปัญหาด้านการเงิน เธอมีบทบาทในซีรีส์  Rachel's Room ในปี 2001 เธอได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัลยังอาร์ติส ในปี 2002 กับบทสาวน้อยอายุ 15 ปีที่เป็นเหยื่อฆาตกรรมในซีรีส์เรื่อง Murder in Greenwich

ในปี 2004 เธอรับบทแชนนอน รัทเทอร์ฟอร์ด ในซีรีส์โด่งดังเรื่อง อสุรกายดงดิบ ที่เธอเป็นตัวละครหลักในสองฤดูกาลแรก ได้รับรางวัลร่วมในสาขานักแสดงกลุ่มจากรางวัลแซกอวอร์ดส เกรซยังแสดงร่วมกับทอม เวลลิง ใน The Fog ในปี 2005 เธอยังปรากฏตัวในเรื่อง Suburban Girl, The Jane Austen Book Club (ทั้งสองเรื่องปี 2007) และ Taken (2008)

ผลงานด้านการแสดง

 ภาพยนตร์ 
 ปี เรื่อง รับบท หมายเหตุ2001Rachel's RoomRachel ReedWeb based series2002Shop Club2004Creature UnknownAmanda2005Elizabeth Williams2007Suburban GirlChloeAllegra2008TakenKim Mills2009Malice in WonderlandAlice2010Flying LessonsSophie ConwayKnight and DayApril HavensBayFasterLily2011Irina2012LockoutEmilie WarnockIrinaTaken 2Kim MillsDecoding Annie ParkerSarah 2014 We'll Never Have Paris Kelsey About Alex Siri 2015 Taken 3 Kim Mills Unity Narrator Documentary  2016 The Choice Stephanie Parker Showing Roots Violet 2017 The Scent of Rain and Lightning Laurie   Aftermath Christina2018The Hurricane HeistCasey

 ละครโทรทัศน์ 
 ปี เรื่อง รับบท หมายเหตุ2002SeptupletsHope WildeTV series2002Murder in GreenwichMartha MoxleyTelevision film2003Twelve Mile RoadDulcie LandisTelevision filmCSI: MiamiAmy GormanEpisode: "Spring Break"Haley DuganEpisode: "Beach House"MiraclesHannah CottrellEpisode: "Mother's Daughter"2004Cold CaseReneeEpisode: "Volunteers"Oliver BeeneElke8 episodesLike FamilyMaryEpisode: "My Two Moms"Law & Order: Special Victims UnitJessie DawningEpisode: "Obscene"2004–06, 2010LostShannon RutherfordMain role (Seasons 1–2); Special Guest Star (Seasons 3 & 6): 32 episodes2013CalifornicationFaith10 episodesSarah FullerEpisode: "Pilot"SusannaSusannaLead role; 12 episodes (Webseries)When Calls the HeartAunt ElizabethPilot movie only2015Masters of SexDr. Christine WeshEpisode: "Three's a Crowd"2018Fear the Walking DeadAltheaMain Cast
# ซีจีทีเอ็น รุสสกีย์
ซีจีทีเอ็น รุสสกีย์    เป็นเป็นช่องรายการข่าวโทรทัศน์ภาคภาษารัสเซียของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ภายใต้เครือข่ายโทรทัศน์ภาคบริการโลกแห่งประเทศจีน หรือ China Global Television Network ออกอากาศครั้งแรกเมื่อ 10 กันยายน ค.ศ. 2009 นำเสนอรายการข่าวในรัสเซียและทั่วโลกรวมถึงรายการที่นำเสนอศิลปวัฒนธรรมและภาพลักษณ์ของประเทศจีน ในรูปแบบภาษารัสเซีย

ซีซีทีวี รุสสกีย์ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซีจีทีเอ็น รุสสกีย์ พร้อมกับช่องโทรทัศน์ภาคภาษาต่างประเทศของซีซีทีวีทั้งหมด พร้อมกับการจัดตั้งเครือข่ายโทรทัศน์ภาคบริการโลกแห่งประเทศจีน หรือ China Global Television Network เพื่อแยกเอาช่องโทรทัศน์ภาคภาษาต่างประเทศของซีซีทีวีทั้งหมด มาขึ้นกับ CGTN เพื่อความคล่องตัวในการบริหารงาน โดยทั้งนี้ กราฟิก เพลงประกอบ ยังคงใช้ต่อเนื่องมาจากซีซีทีวีรุสสกีย์เดิม เพียงแต่กราฟิกมีการปรับสีจากเดิมสีแดงเป็นสีน้ำเงิน
# อิริโอโมเตะ
thumb|300px|ภาพเกาะอิริโอโมเตะมองจากอวกาศ เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2534

อิริโอโมเตะ  เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะยาเอยามะ และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดโอกินาวะ รองจากเกาะโอกินาวะ

เกาะนี้มีพื้นที่ 289 กม.2 มีประชากรน้อยกว่า 2,000 คน และมีโครงสร้างพื้นฐานเฉพาะบนถนนเลียบชายหาดสายเดียวที่เชื่อมต่อหมู่บ้านทางด้านเหนือกับชายทะเลด้านตะวันออก บนเกาะไม่มีสนามบิน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงมาทางเรือข้ามฟากจากเกาะอิชิงากิ ซึ่งใน พ.ศ. 2546 มีนักท่องเที่ยวเดินทางมามากกว่า 150,000 คน เกาะนี้อยู่ในเขตของเมืองทาเกโตมิ จังหวัดโอกินาวะ

ภูมิประเทศและภูมิอากาศ

เกาะอิริโอโมเตะมีภูมิอากาศแบบทะเลกึ่งโซนร้อน มีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดทั้งปี 23.4°C และมีอุณหภูมิเฉลี่ยในแต่ละเดือนตั้งแต่ 17.6°C ในเดือนมกราคม จนถึง 28.4°C ในเดือนกรกฎาคม มีฤดูไต้ฝุ่นที่โดยเฉลี่ยจะอยู่ระหว่างเดือนมิถุนายนจนถึงกันยายน

พื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะเป็นป่ากึ่งโซนร้อนหนาทึบและป่าชายเลน พื้นที่ 80% เป็นเขตอนุรักษ์ และพื้นที่ 34.3% ได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติอิริโอโมเตะ จุดที่สูงที่สุดบนเกาะคือ ภูเขาโคมิ (古見岳 Komidake) มีความสูง 470 เมตร

เกาะอิริโอโมเตะมีชื่อเสียงจากแมวป่าอิริโอโมเตะ (Prionailurus iriomotensis) ซึ่งเป็นแมวป่าที่ออกหากินตอนกลางคืนที่ใกล้สูญพันธุ์ พบเฉพาะบนเกาะอิริโอโมเตะ ประเมินว่ามีแมวป่าอิริโอโมเตะเพียงประมาณ 100 ตัวที่อาศัยอยู่ในธรรมชาติ

ประวัติศาสตร์

ก่อนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง เกาะอิริโอโมเตะแทบไม่มีประชากรอาศัยอยู่เนื่องจากมาลาเรียระบาด แรกเริ่มนั้นพื้นที่บนเกาะถูกใช้เป็นแหล่งเพาะปลูกข้าว ในระหว่างสงคราม ผู้ที่อาศัยอยู่บนเกาะอิชิงากิบางส่วนต้องลี้ภัยมายังเกาะอิริโอโมเตะ และบางคนก็ติดเชื้อมาลาเรีย

หลังสิ้นสุดสงคราม กองทัพสหรัฐอเมริกาในญี่ปุ่นกำจัดมาลาเรียออกไปจากเกาะ และไม่เคยปรากฏการติดเชื้ออีกเลย รายได้ของเกาะส่วนใหญ่มาจากการท่องเที่ยวและผลผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะสับปะรดและการประมง

ภาพ

แหล่งข้อมูลอื่น
# ป้อมปืนนาวาโรน
ป้อมปืนนาวาโรน  เป็นภาพยนตร์สงครามที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1961 สร้างจากนวนิยายในชื่อเดียวกันของแอลิสแตร์ แมกลีน นักเขียนชาวสกอตแลนด์ อดีตทหารเรือในสงครามโลกครั้งที่สอง  มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์สมมุติในยุทธการโดเดคานีส ในปี ค.ศ. 1943 เมื่อทหารสัมพันธมิตรพยายามบุกเข้ายึดหมู่เกาะโดเดคานีสกลางทะเลอีเจียนของกรีซ ที่ตกอยู่ใต้การยึดครองของนาซีเยอรมัน  แต่ไม่สามารถรุกคืบหน้าไปได้ เนื่องจากถูกระดมยิงจากป้อมปืนที่ตั้งอยู่บนยอดเขานาวาโรน ภูเขานาวาโรนนี้ไม่มีอยู่จริง  สันนิษฐานว่าผู้แต่งนำมาจากชื่ออ่าวนาวานิโร ในทะเลอีเจียน ประกอบกับมีข่าวว่าทัพนาซีจะยกพลบุกที่มั่นของสัมพันธมิตร  ฝ่ายสัมพันธมิตรจึงชิงส่งจารชนเข้าแทรกซึม และทำลายป้อมปืนลงเสียก่อน

ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จด้านรายได้ เป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดในปี 1961 ด้วยยอดรายได้ 18 ล้านเหรียญ  ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง 7 รางวัลออสการ์  และได้รับรางวัลออสการ์สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม  นอกจากนั้นยังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และดนตรีประกอบยอดเยี่ยม http://www.imdb.com/title/tt0054953/awards

จากความสำเร็จของภาพยนตร์ ทำให้แอลิสแตร์ แมกลีนเขียนนวนิยายภาคต่อ ชื่อ Force 10 from Navarone ในปี 1968 และนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี 1978 นำแสดงโดยโรเบิร์ต ชอว์, เอดเวิร์ด ฟ็อกซ์, บาร์บารา บาก และแฮริสัน ฟอร์ด  ภาพยนตร์ภาคต่อประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ทั้งรายได้และคำวิจารณ์
# รางวัลหนังสือแห่งชาติ
รางวัลหนังสือแห่งชาติ  เป็นรางวัลทางวรรณกรรมที่เด่นที่สุดรางวัลหนึ่งในสหรัฐอเมริกาNational Book AwardSeattle's Egan wins National Book Award ที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1950 รางวัลหนังสือแห่งชาติเป็นรางวัลประจำปีที่มอบให้แก่นักเขียนชาวอเมริกันกับวรรณกรรมที่ได้รับการตีพิมพ์ในปีก่อนหน้านั้น และรางวัลสำหรับความสำเร็จตลอดชีพ (lifetime achievement award) ที่รวมทั้ง "เหรียญสำหรับผู้มีผลงานทางวรรณกรรมอเมริกันอันดีเด่น" (Medal of Distinguished Contribution to American Letters) และ "รางวัลนักเขียนวรรณกรรม" (Literarian Award)National Book Award: About Us" จุดมุ่งหมายของรางวัลก็เพื่อ "แสดงถึงความเห็นในคุณค่าของสิ่งที่ดีที่สุดในวรรณกรรมอเมริกัน, เพื่อเผยแพร่ผู้มีความสนใจในวรรณกรรมให้มากขึ้น และ เพื่อส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมของงานเขียนที่ดีในอเมริกา ในปี ค.ศ. 1988 มูลนิธีหนังสือแห่งชาติ (National Book Foundation) ก็ได้รับการก่อตั้งให้เป็นองค์กรผู้บริหารรางวัลหนังสือแห่งชาติ

รางวัลหนังสือแห่งชาติมีด้วยกันสี่สาขา: นวนิยาย, สารคดี, กวีนิพนธ์ และ วรรณกรรมเยาวชน เดิมมีสาขามากกว่าสี่แต่ถูกยุบเลิกไปหรือรวมเข้ากับสี่สาขาในปัจจุบัน

ผู้ได้รับรางวัลของแต่ละสาขาจะได้รับเลือกโดยกลุ่มผู้เชี่ยวชาญอิสระและอาสาสมัครห้าคน กลุ่มผู้เลือกจะพิจารณาหนังสือเป็นจำนวนร้อยในแต่ละสาขา ประธานของแต่ละกลุ่มประกาศผู้ได้รับรางวัลที่หนึ่งและผู้ได้รับรางวัลอันดับรองในงานประกาศรางวัลที่จัดขึ้นในเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ผู้ได้รับรางวัลได้รับรางวัลเงินสดเป็นจำนวน $10,000 และประติมากรรมสัมฤทธิ์ ผู้เข้ารอบสุดท้ายได้รับเงินสมนาคุณ $1,000, เหรียญ และประกาศนียบัตรNational Book Foundation, Presenter of National Book Awards

 ผู้ได้รับรางวัลในปี ค.ศ. 2008 
 Shadow Country โดย ปีเตอร์ แมทเธียสเซ็น (Peter Matthiessen) 
 The Hemingses of Monticello: An American Family โดย แอนเน็ท กอร์ดอน-รีด (Annette Gordon-Reed)  
 Fire to Fire: New and Collected Poems โดย มาร์ค โดที (Mark Doty)  
 What I Saw and How I Lied โดย จูดี บลันเดลล์ (Judy Blundell)
# เดจาวู (เพลงของบียอนเซ่ โนวส์)
"เดจาวู"  คือเพลงของบียอนเซ่ โนวส์ นักร้อง-นักแต่งเพลง แนวอาร์แอนด์บี ชาวอเมริกัน ร่วมกับศิลปินแนวฮิปฮอปอย่างเจย์-ซี ซึ่งได้ผลิตขึ้นโดย Rodney "Darkchild" Jerkins และโนวส์สำหรับอัลบั้มเดี่ยวชุดที่สองของเธอ อัลบั้มบี'เดย์ เพลงนี้ได้ผสมผสานดนตรีแนวอาร์แอนด์บีร่วมสมัยและแนวฟังก์ยุค 70 และได้ใช้เครื่องดนตรีหลายๆชนิด โดยมีกีตาร์เบส, hi-hat, ฮอร์น, และดรัมแมชชีน Roland TR-808 ชื่อและเนื้อเพลงของเพลงนี้ได้อ้างอิงไปถึงหญิงที่กำลังคิดถึงคนรักที่จากไป

เพลงนี้ได้วางจำหน่ายโดยเป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 ถึงแม้เพลงนี้จะได้จัดให้เป็น "เพลงยอดเยี่ยม" ที่ Music Of Black Origin (MOBO) Awards ประจำปี 2549 แต่กลับได้คำวิจารณ์ที่ดีและไม่ดีจากนักวิจารณ์หลายๆคน ซิงเกิลนี้ได้เข้าไปสู่สิบอันดับแรกของหลายๆชาร์ต อยู่อันดับหนึ่งของหลายชาร์ตในบิลบอร์ด และอยู่อันดับหนึ่งในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร

 รูปแบบและรายชื่อเพลง 

 ซีดีซิงเกิลญี่ปุ่น
 "เดจาวู" (เวอร์ชันอัลบั้ม) – 3:59

 ซีดีซิงเกิลออสเตรเลีย ยุโรป และสหรัฐ
 "เดจาวู" (เวอร์ชันอัลบั้ม) – 3:58
 "เดจาวู" (Freemasons Radio Mix) – 3:15

 ซีดีแม็กซีซิงเกิลสหรัฐ
 "เดจาวู" (เวอร์ชันอัลบั้ม) – 4:00
 "เดจาวู" (Freemasons Radio Mix) – 3:15
 "เดจาวู" (Freemasons Radio Mix – No Rap) – 3:15
 "เดจาวู" (Maurice's Nusoul Mix) – 6:01
 "เดจาวู" (Maurice's Nusoul Mixshow Mix) – 5:58

 ซีดีแม็กซีซิงเกิลเยอรมนี
 "เดจาวู" (เวอร์ชันอัลบั้ม) – 3:58
 "เดจาวู" (Freemasons Radio Mix) – 3:15
 "เดจาวู" (Freemasons Club Mix – No Rap) – 8:05
 "เดจาวู" (Maurice's Nusoul Mix) – 6:01
 "เดจาวู" (Maurice's Nusoul Mixshow Mix) – 5:58
 "เดจาวู" (วิดีโอ) – 4:01

 แผ่นเสียง 12 นิ้ว สหรัฐ
 "เดจาวู" (Main Version) – 4:00
 "เดจาวู" (Instrumental) – 4:00
 "เดจาวู" (Main Version) – 4:00
 "เดจาวู" (อะแคปเปลลา) – 3:52

 แผ่นเสียง 12 นิ้ว (คลับมิกซ์)
 "เดจาวู" (Freemasons Club Mix – No Rap) – 8:05
 "เดจาวู" (Freemasons Radio Mix) – 3:15
 "เดจาวู" (Freemasons Club Mix Instrumental) – 8:00
 "เดจาวู" (Freemasons Radio Mix Instrumental) – 3:15

 ชาร์ต 

ชาร์ตประจำสัปดาห์
 ชาร์ต (2006) ตำแหน่งสูงสุด Croatia (HRT) 8 European Hot 100 Singles (Billboard) 2 France Radio Chart (SNEP) 10 Global Dance Songs (Billboard) 3 Greece (IFPI) 8 US Pop 100 (Billboard) 10

ชาร์ตสิ้นปี
 ชาร์ต (2006) ตำแหน่ง Australia (ARIA) 98 Australia Urban (ARIA) 34 Belgium (Ultratop 50 Flanders) 75 CIS (Tophit)  175 European Hot 100 Singles (Billboard) 50 Germany (Official German Charts) 80 Italy (FIMI) Click on Scarica l'allegato. 49 Switzerland (Schweizer Hitparade) 55 UK Singles (OCC) 56 US Billboard Hot 100 75 US Dance Club Songs (Billboard) 40 US Hot R&B/Hip Hop Songs (Billboard) 25 US Pop 100 (Billboard) 95

 การรับรอง 

 ประวัติการวางจำหน่าย 
 ภูมิภาค วันที่ เวอร์ชัน รูปแบบ ค่าย อ้างอิง สหรัฐ 24 มิถุนายน 2006 ต้นฉบับ Urban contemporary   รัสเซีย 18 กรกฎาคม 2006 วิทยุยอดฮิตร่วมสมัย โซนี บีเอ็มจี  ต่างประเทศ 25 กรกฎาคม 2006 ดิจิทัลดาวน์โหลด   สหรัฐ 31 กรกฎาคม 2006 หลายแบบ ซีดี  ต่างประเทศ 15 สิงหาคม 2006  ดิจิทัลดาวน์โหลด   สหราชอาณาจักร 18 สิงหาคม 2006 หลายแบบ ดิจิทัลดาวน์โหลด  อาร์ซีเอ  21 สิงหาคม 2006   สหรัฐ 12 กันยายน 2006 Enhanced CD   รัสเซีย 22 กันยายน 2006 Freemasons radio mix วิทยุยอดฮิตร่วมสมัย โซนีบีเอ็มจี