wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# บุญชนะ อัตถากร
ศาสตราจารย์ บุญชนะ อัตถากร (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2453 - 17 เมษายน พ.ศ. 2547) อดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา อธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ (ประเทศไทย) และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ 100ปี ศ.บุญชนะ อัตถากร

บญชนะ สมรสกับท่านผู้หญิงแส อัตถากร มีบุตรสาว คือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ทักษิณา สวนานนท์ (เสียชีวิตแล้ว)

 การทำงาน 
ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร เริ่มงานสำคัญด้วยการเป็น เลขานุการของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิวัฒนไชย ผลงานทางราชการ เคยดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศุลกากร รองเลขาธิการสภาพัฒนาการเศรษฐกิจแห่งชาติ อธิบดีกรมวิเทศสหการ เอกอัครราชทูตไทยประจำสหรัฐอเมริกา มีผลงานด้านการศึกษา โดยเป็นอาจารย์คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรกของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ศาสตราจารย์พิเศษศูนย์คอมพิวเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นายกสภาสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ตำแหน่งทางการเมืองเคยดำรงตำแหน่งรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติพระบรมราชโองการ ประกาศ ตั้งรัฐมนตรี (จำนวน ๑๙ ราย) และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐการ100 ปี ศ.บุญชนะ อัตถากร

ศาสตราจารย์บุญชนะ อัตถากร มีความเชี่ยวชาญด้าน กฎหมาย เศรษฐศาสตร์ การบริหาร และพุทธศาสตร์ มีผลงานทางด้านวิชาการที่พิมพ์เผยแพร่ ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษไม่น้อยกว่า 50 หัวเรื่อง ซึ่งปัจจุบันยังมีความทันสมัย และยังเป็นตำราที่ใช้ศึกษา ค้นคว้าอ้างอิงจนถึงปัจจุบัน

เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2517พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งประธานและรองประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (๑. นายประภาศน์ อวยชัย เป็นประธาน ๒. นายบุญชนะ อัตถากร เป็นรองประธาน)

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๘๓ ตอนที่ ๑๑๔ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๒๒, ๑๙ ธันวาคม ๒๕๐๙
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๘๑ ตอนที่ ๑๑๘ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๒, ๑๗ ธันวาคม ๒๕๐๗
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๘๓ ตอนที่ ๔๓ ง หน้า ๑๘๓๐, ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๐๙

ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญช่วยราชการเขตภายใน, เล่ม ๖๑ ตอนที่ ๓๓ ง หน้า ๙๓๗, ๓๐ พฤษภาคม ๒๔๘๗
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๘๔ ตอนที่ ๑๒๘ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๙๕๐, ๓๐ ธันวาคม ๒๕๑๐
# ภาษามอนอม
ภาษามอนอม  หรือภาษาบอนอม ภาษาเมนาม ภาษามอนาม มีผู้พูดทั้งหมด 5,000 คน (พ.ศ. 2516) ในจังหวัดกอนตุมและทางตะวันออกของจังหวัดซาลายทางใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ–เขมร สาขามอญ–เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
 อ้างอิง 
 Gordon, Raymond G., Jr. (ed.), 2005. Ethnologue: Languages of the World, Fifteenth edition. Dallas, Tex.: SIL International. Online version: http://www.ethnologue.com/.

มอนอม
# เรือสุครีพครองเมือง
เรือสุครีพครองเมือง เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปสุครีพปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.45 เมตร กว้าง 1.39 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีแดง นายลำ สวมมาลา เสื้อตาดอย่างน้อย ทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัด โพกแพรสี ฝีพายสวมกางเกงมัสรู่เรือสุครีพครองเมือง  โครงการมหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
# สุบรรณ พันโนน
จ่าเอก สุบรรณ พันโนน (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดขอนแก่น) เป็นอดีตนักมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยในรุ่นไลท์ฟลายเวท (48 กิโลกรัม) (สังกัดสโมสรราชนาวี)

สุบรรณคว้าเหรียญทองเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 ที่กรุงเทพมหานคร มาได้ และในปีต่อมาได้เหรียญทองแดง จากรายการมวยสากลสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ที่ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา

ทำให้สุบรรณติดทีมชาติไปแข่งขันโอลิมปิก 2000 ที่ซิดนีย์ ออสเตรเลีย ซึ่งสุบรรณสามารถโชว์ฟอร์มได้ดีในการชกรอบแรก จนกลายเป็นนักมวยมีความหวังเหรียญทองคนหนึ่งในครั้งนี้ แต่ทว่าในรอบสอง สุบรรณเกิดข้อเท้าพลิกขึ้นมาในระหว่างการชกกับ วาไรลี ไซโดเรนโก (ยูเครน) จึงถูกจับแพ้ไป

ต่อมา สุบรรณยังได้เข้าร่วมเอเชียนเกมส์ 2002 อีก และคว้าเหรียญทองได้อีก

หลังจากนั้น สุบรรณยังเข้าร่วมในโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ แต่ได้ก็ตกรอบสองเมื่อแพ้ต่อ  ยาน บาร์เตเลมี (คิวบา) ซึ่งต่อมาได้เหรียญทอง 

หลังจากนั้น สุบรรณยังชกรับใช้ทีมชาติอยู่ ในเอเชียนเกมส์ 2006 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ สุบรรณสามารถผ่านไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ แต่ทว่าเป็นฝ่ายแพ้อาร์.เอส.ซี.ต่อ โจว ซื่อหมิง (จีน) ไป (ต่อมา โจว ซื่อหมิง เป็นผู้ได้เหรียญทองโอลิมปิก 2008) ได้เพียงแค่เหรียญเงิน สุบรรณ-อังคารชวดเหรียญทอง แพ้อาร์เอสซีฯได้เหรียญเงิน

หลังจากนี้ สุบรรณก็ได้แขวนนวมไป เพื่อเปิดโอกาสให้นักมวยรุ่นใหม่ขึ้นมาแทนที่ ปัจจุบัน สุบรรณเป็นโค้ชให้กับทีมมวยสากลสมัครเล่นทีมชาติไทยทั้งทีมชายและทีมหญิง
# เรือครุฑเตร็จไตรจักร
เรือครุฑเตร็จไตรจักร เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค ลำเดิมเป็นเรือพื้นดำยาว 13 วา 1 ศอก 1 คืบ กว้าง 3 ศอก 1 คืบ 6 นิ้ว ลึก 1 ศอก 9 นิ้ว กำลัง 5 ศอก 1 คืบ 7 นิ้ว ถูกระเบิดชำรุดกรมศิลปากรเก็บหัวเรือและท้ายเรือไว้ ลำปัจจุบันสร้างใหม่เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2511 น้ำหนัก 5.97 ตัน กว้าง 1.9 เมตร ยาว 27.1 เมตร ลึก 0.52 เมตร กินน้ำลึก 0.29 เมตร ฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน การแต่งกายของผู้ประจำเรือ นายลำนุ่งปูม สวมเสื้อเข้มขาบ โพกขลิบทองเรือครุฑเตร็ดไตรจักร  โครงการมหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
# รอด เซเกนัน
รอด เซเกนัน  นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 15 กันยายน พ.ศ. 2503 สถิติการชก  86 ครั้ง ชนะ 56 (น็อค 33) เสมอ 5 แพ้ 25
 ประวัติ 
เซเกนันขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2520 ชนะน็อค คิด โตโต ยก 3 จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่  เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 4 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2523 – 2525 แต่แพ้ทั้งสี่ครั้ง จนกระทั่ง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 จึงชกชนะน็อค คิม ซาวัง ยก 9 ถึงถิ่นที่เกาหลีใต้ ต่อมา เซเกนันได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค อัลเบิร์ต ดุลดูเลา ยก 9 จากนั้น ได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทที่ว่างเมื่อ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่เกาหลีใต้ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง เมื่อ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้ จากนั้นได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน พ.ศ. 2527 แพ้คะแนน ยูห์ ฮวานคิล ที่เกาหลีใต้ ไม่ได้แชมป์

เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ เซเกนันขึ้นชกป้องกันแชมป์ OPBF  2 ครั้ง จากนั้น เซเกนันได้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF อีกครั้งเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย หลังจากนั้น เซเกนันไปชกมวยที่สหรัฐ 3 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 2 ก่อนจะเสียแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน เซเกนันมาประสบความสำเร็จอีกครั้งเมื่อได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2530 ชนะคะแนน ลิโต เปนา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกเมื่อ 12 มีนาคม พ.ศ. 2531 ก็แพ้น็อค เบอร์นาเบ้ อาลีปิง ยก 3 เสียแชมป์ไป เซเกนันขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 25 มีนาคม พ.ศ. 2532 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อัลลัน อาเลเกรีย ไม่ได้แชมป์ เซเกนันชกแก้มือกับอาเลเกรียอีกครั้งเมื่อ 4 สิงหาคม ปีเดียวกันก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์ไม่ได้อีก เซเกนันมาประสบความสำเร็จ ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค คองคอง ปาเกียว ยก 9 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ แพ้คะแนนอัลลัน อาเลเกรีย ไปเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เซเกนันไปชกที่สหรัฐ แต่ชกชนะเพียงครั้งแรกเท่านั้นจากนั้นชกแพ้ตลอด จนกระทั่งชกแพ้น็อค วิลเฟรโด ริเวรา ยก 2 เมื่อ 12 กันยายน พ.ศ. 2537 เซเกนันก็แขวนนวมไป

 เกียรติประวัติ 
 แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท (2524)
 แชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์เวท (2530 – 2531, 2533)
 แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท 
 ชิง 28 สิงหาคม 2526 ชนะคะแนน ลี อิลบอก ที่ เกาหลีใต้
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 23 ตุลาคม 2526 ชนะน็อค ชอย จินชิก ยก 12 ที่ เกาหลีใต้
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 3 พฤศจิกายน 2527 ชนะน็อค ชอย วันแตก ยก 8 ที่ เกาหลีใต้
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 3, 30 มีนาคม 2528 ชนะน็อค ศักดา ศักดิ์สุรีย์ ยก 2 ที่ ฟิลิปปินส์
 เสียแชมป์ 1 มิถุนายน 2529 แพ้คะแนน คิม ซุงยุน ที่ เกาหลีใต้
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 22 เมษายน 2527 แพ้คะแนน ยู ฮวานคิล ที่ เกาหลีใต้
 ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท IBF เมื่อ 26 เมษายน 2528 แพ้น็อค เลสเตอร์ เอลลิส ยก 13 ที่ ออสเตรเลีย
 อ้างอิง 
 สถิติการชก boxrec.com
# เรือพาลีรั้งทวีป
เรือพาลีรั้งทวีป เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค จัดเป็นเรือกระบวนปิดทอง ไม่พบหลักฐานที่สร้าง โขนเรือเป็นรูปพาลีปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 27.54 เมตร กว้าง 1.99 เมตร ลึก 0.59 เมตร กินน้ำลึก 0.31 เมตร หัวเรือกว้างมี รูกลมโผล่ทางหัวเรือสำหรับติดตั้งปืนใหญ่บรรจุทางปากกระบอกได้ 1 กระบอก ขนาดปากกระบอก 65 มม. เหนือช่องปืนแกะเป็นรูปขุนกระบี่สีเขียว มีฝีพาย 34 คน นายท้าย 2 คน นายลำแต่งตัวสวมมาลา สวมเสื้อตาดอย่างน้อยทนายหมอบหน้า สวมเสื้ออัตลัค โพกแพรสี ฝีพาย สวมกางเกงมัสรู่เรือพาลีรั้งทวีป  โครงการมหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
# เรืออสุรปักษี
เรืออสุรปักษี เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปครึ่งยักษ์ครึ่งนก มีส่วนบนเป็นยักษ์ส่วนล่างเป็นนกองค์เป็นสีเขียว ปิดทองประดับกระจกเรืออสุรปักษา โครงการมหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง การแต่งกายของผู้ประจำเรือ นายลำนุ่งปูม สวมเสื้อเข้มขาบ โพกขลิบทอง ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรี
# เรือกระบี่ราญรอนราพณ์
เรือกระบี่ราญรอนราพณ์ เป็นเรือรูปสัตว์ในประเภทเรือเหล่าแสนยากร เป็นหนึ่งในเรือพระราชพิธีกระบวนพยุหยาตราชลมารค โขนเรือเป็นรูปขุนกระบี่สีดำปิดทองประดับกระจกภายในสีแดง ภายนอกทาสีดำ เขียนลวดลายดอกพุตตานสีทอง เรือยาว 26.8 เมตร กว้าง 2.02 เมตร ลึก 0.56 เมตร กินน้ำลึก 0.3 เมตร มีฝีพาย 36 คน นายท้าย 2 คน ปัจจุบันเก็บรักษาที่โรงเรือท่าวาสุกรีเรือกระบี่ราญรอนราพณ์ สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร
# ฌีมนอเปดี
ฌีมนอเปดี  เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบันMark Prendergast, The Ambient Century: From Mahler to Moby - The Evolution of Sound in the Electronic Age, London: Bloomsbury, 2000, p. 6 ISBN 0-7475-5732-2

ชื่อ "ฌีมนอเปดี" มีที่มาจากศัพท์ภาษากรีก γυμνοπαιδία ("gumnopaidia") มาจากคำว่า γυμνός (gymnos - "naked") และ παίς (pais - "child") หรือ παίζω (paizo - "play") เป็นชื่อเทศกาลเต้นรำเปลือยกายของนักรบสปาร์ตา เมื่อราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล Paul Cartledge, Spartan Reflections p.102

ในปี ค.ศ. 1896 เป็นช่วงที่เอริก ซาตีประสบปัญหาทางการเงิน และผลงานไม่ได้รับความนิยม โกลด เดอบูว์ซีซึ่งเป็นเพื่อนสนิท และกำลังมีชื่อเสียงในขณะนั้น จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยนำผลงานของซาตีมาเรียบเรียงและบรรเลงด้วยวงออร์เคสตรา ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1897 และจัดพิมพ์สกอร์ดนตรีจำหน่ายในปี ค.ศ. 1898  เดอบูว์ซีได้จัดแสดงฌีมนอเปดี เพียงสองชิ้น คือ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 1" และ "ฌีมนอเปดีหมายเลข 3"  แต่ได้สลับหมายเลขกันกับที่ซาตีกำหนดไว้
# จอร์โจ แปร์ลัสกา
จอร์โจ แปร์ลัสกา (31 มกราคม ค.ศ. 1910 — 15 สิงหาคม ค.ศ. 1992) เป็นชาวอิตาลีผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลใหญ่ของรัฐสเปนประจำประเทศฮังการีในสงครามโลกครั้งที่สอง (ช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1944)  เขาได้มีส่วนช่วยเหลือชาวยิวนับพันคนให้รอดพ้นจากการตามล่าและการล้างชาติพันธุ์ยิวโดยนาซีเยอรมนี
ปฐมวัย
จอร์โจ แปร์ลัสกา เกิดเมื่อวันที 31 มกราคม ค.ศ. 1910 ที่เมืองโกโม จังหวัดโกโม แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองมาเซราดีปาโดวา ในจังหวัดปาดัว แคว้นเวเนโต ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เขาได้เป็นผู้สนัยสนุนลัทธิฟาสซิสต์ ได้เข้าร่วมในสงครามอิตาลี-เอธิโอเปียครั้งที่สอง และร่วมรบในสงครามกลางเมืองสเปน โดยเข้าร่วมกองกำลังอาสาสมัครชาวอิตาลี ซึ่งให้การสนับสนุนกองกำลังกบฏของจอมพลฟรันซิสโก ฟรังโก ภายหลังเขาได้เลิกให้การสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์ เมื่อรัฐบาลฟาสซิสต์อิตาลีประกาศเป็นพันธมิตรกับนาซีเยอรมนีและให้การสนับสนุนกฎหมายต่อต้านชาวยิวในปี ค.ศ. 1938

ในสงครามโลกครั้งที่สอง

ชีวิตหลังจบสงคราม
หลังสิ้นสุดสงคราม แปร์ลัสกาได้เก็บเรื่องราวที่เขาได้ช่วยเหลือชาวยิวในฮังการีไว้เป็นความลับ และไม่ได้เปิดเผยให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่กับครอบครัวของตนเอง เรื่องราวทั้งหมดได้รับการเปิดเผยขึ้นในปี ค.ศ. 1987 โดยชาวฮังการีเชื้อสายยิวกลุ่มหนึ่งที่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา

จอร์โจ แปร์ลัสกา เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในปี ค.ศ. 1992 เขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์จากรัฐบาลของฮังการี สเปน อิตาลี และอิสราเอล เพื่อตอบแทนความดีงามในการช่วยเหลือชาวยิวในครั้งนั้น  เรื่องราวของเขาได้ถูกถ่ายทอดลงเป็นภาพยนตร์ชื่อ "Perlasca, un eroe italiano" เมื่อปี ค.ศ. 2002
# กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในร่มที่จะจัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012 โดยการแข่งขันวอลเลย์บอลในร่มทำการแข่งขันที่อีเลสคอร์ตเอ็กฮิตบิชันเซนเตอร์ และวอลเลย์บอลชาดหายจัดที่หาดฮอร์สการ์ดพาเหรด

ประเภทการแข่งขัน
ประเภทการแข่งขันแบ่งออกเป็น 4 ประเภทดังนี้

 ประเภทในร่มทีมชาย (12 ทีม)
 ประเภทในร่มทีมหญิง (12 ทีม)
 ประเภทชายหาดทีมชาย (24 ทีม)
 ประเภทชายหาดทีมหญิง (24 ทีม)

การคัดเลือก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้กำหนดให้การแข่งขันวอลเลย์บอลประเภทในร่มทั้งชายและหญิงสามารถส่งตัวแทนเข้าแข่งขันได้ประเทศละ 1 ทีมต่อการแข่งขันเท่านั้น แต่วอลเลย์บอลประเภทชายหาดสามารถส่งทีมเข้าแข่งขันได้มากที่สุดประเทศละ 2 ทีม

การคัดเลือกทีมชาย
ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมชายมีรายละเอียดดังนี้

การคัดเลือกทีมหญิง
ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมหญิงมีรายละเอียดดังนี้
การคัดเลือกวันที่เจ้าภาพจำนวนทีมที่ได้รับเลือกเจ้าภาพ  เจ้าภาพ   สิงคโปร์ 1 เวิลด์คัพ 2011 4–18 พฤศจิกายน 2011  3  รอบคัดเลือกโซนแอฟริกา 2–4 กุมภาพันธ์ 2012   บลีดา 1 รอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ 29 เม.ย. – 5 พ.ค. 2012   ตีฮัวนา 1 รอบคัดเลือกโซนยุโรป 1–6 พฤษภาคม 2012    อังการา 1 รอบคัดเลือกโซนอเมริกาใต้ 9–13 พฤษภาคม 2012    เซาคาร์ลอส 1 รอบคัดเลือกโซนเอเชีย 19–27 พฤษภาคม 2012    โตเกียว 1 รอบคัดเลือกระดับโลก 3 รวม12

* ทีมที่ได้รับเลือกจากทวีปเอเชียจะเป็นทีมมาจากการแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกรอบคัดเลือกระดับโลก โดยจะต้องเป็นทีมจากเอเชียที่อันดับดีที่สุดนับตั้งแต่ลำดับที่ 2 ลงมา

 วอลเลย์บอลชายหาด 
การคัดเลือก วันที่ จำนวน ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมชายทีมหญิงประเทศเจ้าภาพ 2 ตุลาคม 2552 2 อันดับโลก 17 มิถุนายน 2012 30                                 เอวีซีคัพ 2010–122 กรกฎาคม 20122   ซีเอวีบีคัพ 2010–12 2   ซีอีวีคัพ 2010–12  2    ซีเอสวีคัพ 2010–12  2    นอร์เซกาคัพ 2010–12 2    วอลเลย์บอลชายหาดเวิลด์คัพรอบสุดท้ายรอบคัดเลือกโอลิมปิก26 มิถุนายน – 1 กรกฎาคม 20124    รวม 48 2424

สรุปเหรียญ
ตารางเหรียญการแข่งขัน
 1    1  2  1  4 2    1  2  0  3 3    1  0  0  1   1  0  0  1 5    0  0  1  1   0  0  1  1   0  0  1  1 รวม  4  4  4  12

ผู้ที่ได้รับเหรียญ
ในร่มทีมชาย ในร่มทีมหญิง ฟาเบียนา คลาวดิโอดาเนล ลินส์พอลล่า พีเควโนอเดนทิเซีย เดอ ซิลวาไทซ่า เมเนเกวสจาเควลินส์ เคาวาโฮเฟอร์นันดา เฟอร์ริราทันดารา ไคเตซานาตาเลีย เปริเวราเชลล่า คาสโตว์ฟาเบียนา เดอ โอลิเวล่าเฟอร์นันดา โรดิเกวสดาเนล สก๊อต อารูดาเทยีบา ฮาเนฟ พาร์คลินซี่ เบิร์กทามารี มิยาชิโร่นิโคล เดวิสจอร์แดน เลอสันเมแกน ฮอร์ชคริสตา เฮอมอโทว์ลอแกน ทอมฟอรุค อะคินราเดโวคอร์ตนีย์ ทอมสันดาสไทนี่ ฮุคเกอร์ฮิโตมิ นากามิชิโยะชิเอะ ทะเคะชิตะไม ยะมะกุชิอิริกะ อะระกิคะโอะริ อินโนะเอะไมโกะ คะโนะยุโกะ ซะโนะไอ โอะโทะโมะริซะ ชินนะเบะซะโอะริ ซาโกดะยุกิโกะ เอะบะตะซะโอะริ คิมุระชายหาดชายJulius BrinkJonas ReckermannAlison CeruttiEmanuel RegoMārtiņš Pļaviņš Jānis ŠmēdiņšชายหาดหญิงKerri Walsh Jennings and Misty May-TreanorJennifer Kessy April RossJuliana Felisberta Larissa França
 ดูเพิ่ม 
 วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
# เอรีกาห์ บาดู
เอริกา อาบี ไรต์  หรือ เอรีกา บาดู  เกิดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971  เป็นนักร้อง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดง มีผลงานเพลงแนวอาร์แอนด์บี ฮิปฮอปและแจ๊ซ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำเพลงแนวนีโอโซล กับแนวเพลงที่แปลกทางด้านความคิดและแฟชั่น เธอมีฉายาว่า สตรีหมายเลขหนึ่งของนีโอโซล และ ราชินีแห่งนีโอโซล

ในช่วงต้นของอาชีพเธอ บาดูจะโพกหัวจนเป็นจุดเด่นด้วยสีสันและใหญ่โต กับแนวดนตรีเธอมักจะถูกเปรียบเทียบกับศิลปินแจ๊ซอย่าง บิลลี ฮอลิเดย์ เธอยังเป็นสมาชิกหลักของโซลควอเรียนส์ และยังเป็นนักแสดงที่มีผลงานแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง รวมถึงในบทสมทบในเรื่อง  Blues Brothers 2000, The Cider House Rules, และ House of D เธอยังมีชื่อเสียงจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง  Before the Music Dies
# ปีเอโตร บาโดลโย
ปีเอโตร บาโดลโย ดยุคที่ 1 แห่งอาดดิสอาบาบา มาร์ควิสที่ 1 แห่งซาโบตีโน (28 กันยายน ค.ศ. 1871 - 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956) เป็นนักการเมืองเป็นสมาชิกพรรคฟาสซิสต์และเป็นนายพลสังกัดกองทัพแห่งราชอาณาจักรอิตาลีภายใต้ยุคเผด็จการของนายกรัฐมนตรีเบนิโต มุสโสลินี ผลงานอันยอดเยี่ยมของเขาในสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง ทำให้เขาได้รับการปูนบำเหน็จเป็นขุนนางยศดยุคแห่งอาดดิสอาบาบา

ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 หลังจากที่อิตาลีต้องเผชิญกับการโต้ตอบอย่างหนักจากฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้สภาใหญ่ของพรรคฟาสซิสต์ลงมติไม่ไว้วางในในตัวมุสโสลินี และตามติดด้วยการถอดถอนและจำคุกมุสโสลินี ทำให้จอมพลบาโดลโยได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ให้เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งอิตาลีแทน  และเมื่อความสับสนในสถานการณ์ได้แผ่ขยายไปในหมู่ชาวอิตาลี เขาก็ได้ทำการลงนามสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตร เมื่อการสงบศึกได้ถูกเผยแพร่อย่างเป็นทางการ ประเทศอิตาลีจึงเกิดความระส่ำระสายขึ้นจากสงครามกลางเมือง สภาพการณ์เช่นนี้ทำให้จอมพลบาโดลโยและพระเจ้าวิกเตอร์ เอมมานูเอลที่ 3 ต้องหนีออกจากกรุงโรม และทิ้งกองทัพไว้โดยไม่มีคำสั่งให้ติดตามมาด้วย

ถัดจากนั้นในวันที่ 13 ตุลาคม ปีเดียวกัน จอมพลบาโดลโยและราชอาณาจักรอิตาลีก็ได้ประกาศสงครามอย่างเป็นทางการกับนาซีเยอรมนีที่เมืองบรินดีซี อย่างไรก็ตาม เขาก็มิได้อยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของอิตาลีได้นานนัก เพราะกระแสของโลกภายนอกต้องการให้ประเทศนี้มีนายกรัฐมนตรีที่ไม่ใช่พวกฟาสซิสต์ คนที่ได้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งนี้แทนบาโดลโยคืออีวาโนเอ โบนอมี นักการเมืองจากฝ่ายพรรคแรงงานประชาธิปไตย
# แหวนนพรัตน์
แหวนนพรัตน เป็นเครื่องยศชนิดหนึ่งทำจากทองคำเนื้อสูงฝังนพรัตน์ แหวนนพรัตน์เป็นหนึ่งในเครื่องยศที่สำคัญมากและใช้สวมใส่ในงานมงคลเท่านั้น   การพระราชทานแหวนนพรัตน์มายกเลิกในสมัยรัชกาลที่ 5 เพราะได้มีการพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แทน

 รูปแบบ 
 รัชกาลที่ 4 
ในสมัยรัชกาลที่ 4 ทรงสร้างดารานพรัตนมีเพียง 6 ดวง และทรงสร้างแหวนนพรัตน์พระราชทานแก่เจ้าพระยาชั้นหิรัญบัตรและเจ้าพระยาชั้นสุพรรณบัฏเท่านั้น (เจ้าพระยาเสนาบดี) รัชกาลที่ 4 ได้พระราชทานแหวนนี้ แก่พระราชวงษานุวงษ์หลายพระองค์ และเสนาบดีหลายนาย นับได้ทั้งหมด 20 วง

 รัชกาลที่ 5 
ยุคสมัยรัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ในครั้งแรกมีเพียง 9 สำรับรวมเครื่องต้น ส่วนแหวนคงไว้แต่การพระราชทานแก่พระบรมวงศ์ษานุวงศ์ระดับสูงเท่านั้น ต่อมากำหนดให้มีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้ 20 สำรับ ตามจำนวนแหวนที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าทรงสร้างขึ้น แบ่งเป็น สำหรับพระมหากษัตริย์ 1 สำรับ และพระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์อีก 19 สำรับ โดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประธานแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้ และให้มีตำแหน่งมหาสวามิศราธิบดี ซึ่งพระองค์ทรงดำรงตำแหน่งนี้หรือทรงแต่งตั้งพระบรมวงศานุวงศ์ดำรงตำแหน่งนี้ได้ รวมทั้ง พระราชทานแก่พระบรมวงศานุวงศ์ฝ่ายในที่มีพระเกียรติยศใหญ่ โดยไม่นับรวมใน 20 สำรับข้างต้น

 รัชกาลที่ 6 
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาฯ ให้เพิ่มจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้อีก 7 สำรับ รวมเป็น 27 สำรับ เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่า พระสังวาลนพรัตน์ราชวราภรณ์ที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงสร้างขึ้นนั้น มีจำนวนเนาวรัตน์ดอกพระสังวาลสลับกัน 27 ดอก จึงสมควรกำหนดจำนวนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้เท่ากับจำนวนดอกพระสังวาลนั้น ซึ่งนับเป็นจำนวนของเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นโบราณมงคลนพรัตนราชวราภรณ์ ที่สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

 การใช้งาน 
ใช้ในงานพิธีที่เป็นมงคลก็จะนำมาสวมที่นิ้วชี้ทางขวาเพื่อประกอบกิจในงานมงคลนั้น ๆ เช่น เจิมให้แก่คู่บ่าวสาว วางศิลาฤกษ์ เป็นต้น
# ซุอิตแบร์กามัสก์
ซุอิตแบร์กามัสก์  เป็นเพลงชุดสำหรับบรรเลงด้วยเปียโนที่แต่งโดยโกลด เดอบูว์ซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1890 เมื่อมีอายุ 28 ปี แต่ได้นำออกเผยแพร่เมื่อปี ค.ศ. 1905 ขณะนั้นเดอบูว์ซีอายุ 43 ปี P. Roberts : Images: The Piano Music of Claude Debussy (Portland, OR, 1996)  เป็นเปียโนสวีตชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดชิ้นหนึ่งของเดอบูว์ซี

เพลงชุดนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ท่อนที่ได้รับความนิยม ได้แก่ท่อนที่ 3 "Clair de lune" มีความหมายว่า "แสงจันทร์" เดิมมีชื่อว่า "Promenade Sentimentale" และท่อนที่ 4 "Passepied" เดิมมีชื่อว่า "Pavane"  ชื่อทั้งหมดนี้นำมาจากบทกวีของปอล แวร์แลน กวีลัทธิสัญลักษณ์นิยมคนสำคัญของฝรั่งเศส   ทั้งสี่ท่อนประกอบด้วย
 I. "Prélude"
 II. "Menuet"
 III. "Clair de lune"
 IV. "Passepied"
# สะพานมีโย
สะพานมีโย  เป็นสะพานเคเบิลที่เชื่อมหุบเขาแม่น้ำทาร์นไม่ไกลจากเมืองมีโยทางตอนใต้ของฝรั่งเศส

สะพานมีโยที่ออกแบบโดยสถาปนิกด้านวิศวกรรมโครงสร้างชาวฝรั่งเศสมีแชล วีร์ลอเฌอ และสถาปนิกชาวอังกฤษนอร์มัน ฟอสเตอร์เป็นสะพานที่สูงที่สุดในโลกที่เสาที่สูงที่สุดสูง  — ที่สูงกว่าหอไอเฟลเพียงเล็กน้อย และเตี้ยกว่าตึกเอ็มไพร์สเตตเพียง  

สะพานนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวง A75 - ทางหลวง A71 ที่เชื่อมระหว่างปารีสกับมงเปอลีเย ค่าก่อสร้างสะพานทั้งหมดตกประมาณ 400 ล้านยูโร

สะพานเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2004 อีกสองวันหลังจากนั้นก็เปิดใช้ในการจราจร

ในปี ค.ศ. 2006 สะพานมีโยได้รับรางวัลโครงสร้างดีเด่นจากสมาคมสะพานและวิศวกรรมโครงสร้างนานาชาติ (IABSE)
# ม่านประเพณี
เหลียงชานปั๋ว-ยฺหวี่จู้อิงไถ ("เหลียง ชานปั๋ว กับจู้ อิงไถ") เรียกโดยย่อว่า เหลียงจู้ (梁祝) รู้จักในภาษาไทยว่า ม่านประเพณี และในภาษาอังกฤษว่า คู่รักผีเสื้อ  เป็นชื่อตำนานจีนว่าด้วยชายหนุ่มนาม เหลียง ชานปั๋ว (梁山伯) และหญิงสาวนาม จู้ อิงไถ (祝英臺) เนื้อหาเป็นโศกนาฏกรรมความรักที่เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์จิ้น (晉朝) เพราะครอบครัวหมางใจกัน ทำให้ทั้งคู่ไม่อาจครองคู่กันได้ ตัดสินใจจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย วิญญาณกลายเป็นผีเสื้อสองตัวบินคลอเคลียกันไป จัดเป็นหนึ่งในตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่เรื่องของจีน อีกสามเรื่อง คือ ไป๋เฉอจฺวั้น (白蛇傳; "เรื่องงูขาว") คือ เรื่องนางพญางูขาว, เมิ่งเจียง-นฺหวี่ (孟姜女; "สาวเมิ่ง เจียง"), และ หนิวหลางจือ-นฺหวี่ (牛郎織女; "หนุ่มเลี้ยงวัวสาวทอผ้า")

ตำนานนี้นิยมนำมาแสดงงิ้ว ละครเวที และอุปรากร ทั้งสร้างเป็นภาพยนตร์มาแล้วหลายครั้ง นอกจากนี้ ยังเขียนเป็นคอนแชร์โตชื่อ เหลียงจู้เสี่ยวถีฉินเสียโจ้วฉฺวี่ (梁祝小提琴协奏曲; "ไวโอลินคอนแชร์โตเหลียงจู้") เมื่อ ค.ศ. 1958'Butterfly Lovers' soar again in Sunday concert China Daily 2009-3-7 

ใน ค.ศ. 2004 รัฐบาลจีนยังเสนอยูเนสโกให้จดทะเบียนตำนานนี้เป็นมรดกโลก"Butterfly Lovers" to bid for Intangible World Heritage Xinhuanet 2004-06-15
# ปลอกไมอีลิน
ไมอีลิน  เป็นเยื่อหุ้มแอกซอน (axon) ของเซลล์ประสาท เป็นฉนวนไฟฟ้าช่วยทำให้กระแสประสาทผ่านไปได้เร็วขึ้น โดยเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเฉลี่ย 120 เมตรต่อวินาที ในระบบประสาทส่วนกลาง (CNS) ถูกสร้างจากเซลล์เกลีย และเซลล์ชวานน์ในระบบประสาทรอบนอก (PNS) ได้รับการค้นพบโดยรูดอล์ฟ เวอร์โชฟ เมื่อเยื่อไมอีลินมีการชำรุดเสียหาย ก็จะทำให้การส่งต่อสัญญาณประสาทเกิดการติดขัดได้