wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน
ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถา-ยฺเหวียน (จีนตัวเต็ม: 台灣桃園國際機場 หรือ 臺灣桃園國際機場, ไต้หวันพินอิน: Táiwan Táoyuán Gúojì Jicháng, พินอิน: Táiwān Táoyuán Gúojì Jīcháng) เดิมคือท่าอากาศยานนานาชาติเจียงไคเช็ก (จีนตัวเต็ม: 中正國際機場, ไต้หวันพินอิน: Jhongjhèng Gúojì Jicháng, พินอิน: Zhōngzhèng Gúojì Jīcháng) ตั้งอยู่ที่เมืองเถา-ยฺเหวียน ในประเทศไต้หวัน เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐจีน และเป็นท่าอากาศยานหลักของไชน่าแอร์ไลน์ และอีวีเอแอร์ โดยอาคาร 1 รองรับผู้โดยสารได้ 15 ล้านคน อาคาร 2 รองรับผู้โดยสารได้ 17 ล้านคน รวมกันได้ 32 ล้านคนต่อปี

 อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน 
 อาคารผู้โดยสาร 1 
 การบินไทย
 โกเรียนแอร์
 คาเธย์แปซิฟิก
 เจ็ตสตาร์เอเชีย
 ไชน่าแอร์ไลน์
 แมนดารินแอร์ไลน์
 เซบูแปซิฟิก
 ทรานส์เอเชียแอร์เวย์
 วีแอร์แอร์ไลน์
 ปาลูทรานส์แปซิฟิก
 เพรสซิเดนท์แอร์ไลน์
 ฟิลิปปินส์แอร์ไลน์
 มาเลเซียแอร์ไลน์
 เวียดนามแอร์ไลน์
 อังกอร์แอร์เวย์
 แอร์มาเก๊า
 นกสกูตแอร์ไลน์
 ไทยไลอ้อนแอร์

 อาคารผู้โดยสาร 2 
 คาเธย์แปซิฟิก
 ดราก้อนแอร์
 เคแอลเอ็ม
 เจแปนแอร์ไลน์
 เจแปนเอเชียแอร์เวย์
 ไชน่าแอร์ไลน์
 นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์
 แปซิฟิกแอร์ไลน์
 ฟาร์อีสเทิร์นแอร์ทรานสปอร์ต
 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
 สิงคโปร์แอร์ไลน์
 ออลนิปปอนแอร์เวย์
 แอร์นิปปอน
 อีวีเอแอร์
 ยูนิแอร์
 เอเชียน่าแอร์ไลน์

 สายการบินขนส่งสินค้า 
 ไชน่าแอร์ไลน์คาร์โก
 อีวีเอแอร์คารโก
 แอตลาสแอร์ (ให้บริการสำหรับเอมิเรตส์)

 แผนพัฒนาสนามบินในอนาคต 
ปัจจุบันอาคารผู้โดยสารของท่าอากาศยานไต้หวันเถาหยวนรองรับรวมได้ 32 ล้านคน โดยในอนาคตจะมีแผนจะสร้างอาคาร 4 เป็นแบบอาคารขนาดเล็กที่สามารถรองรับได้ 5 ล้านคน ก่อนที่จะมีการก่อสร้างอาคารผุ้โดยสารอาคาร 3 โดยสามารถรองรับเพิ่มเติมได้ อีก 8 ล้านคน เมื่อโครงการเสร็จสิ้นจะสามารถรองรับได้มากถึง 45 ล้านคนในอนาคต  และในปี พ.ศ. 2576 (ค.ศ. 2042) จะสามารถพัฒนาได้มากถึง 86 ล้านคนพร้อมกับการสร้างรันเวย์ที่ 3http://thai.rti.org.tw/news/?recordId=33065http://thai.rti.org.tw/news/?recordId=33126
# ที-64
ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต
 ปีที่ใช้งาน 1972
 เจ้าหน้าที่ 3 นาย
 หน้ก 42,000 กิโลกรัม/ 41.3 ต้น
 ยาว 7.4 เมตร
 สูง 2.2 เมตร
 กว้าง 3.46 เมตร
 เกราะหนาที่สุด 200 มม./7.87 นิ้ว
 เครื่องยนต์ ดีเซล 5ดีทีเอฟ 5 สูบ  ให้กำลัง 750 แรงม้า 
 ความเร็ว 75 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 400 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 125 มม./4.92 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
# ที-80
ที-80  เป็นรถถังหลักที่ใช้ระบบเครื่องยนต์กังหันแก๊สเป็นรุ่นที่ 2 ของโลก (ถัดจาก Strv-103 จากสวีเดน) เริ่มเข้าประจำการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976  

T-80 รุ่นแรกใช้เครื่องยนต์แบบ GTD-1000 ขนาด 1000 แรงม้า  รุ่นที่สองใช้ชื่อ T-80B เครื่องยนต์แบบ GTD- 1000TF ด้วยกำลังม้าเท่าเดิม และ รุ่นล่าสุด T-80U เครื่องยนต์แบบ GTD- 125.  
รถถัง T-80 ติดตั้งปืนใหญ่รถถังขนาด 125 มม. ลำกล้องเรียบ มีระบบทรงตัวของป้อมปืน ทั้งสองทิศทาง พร้อมด้วยปืนกลร่วมแกนขนาด 7.62 มม. สองกระบอก และปืนกลหนักแบบ PKT ขนาด 12.7มม.หนึ่งกระบอก

ด้วยระบบควบคุมการยิงอันทันสมัยทำให T-80 สามารถทำลายเป้าหมายในระยะไกลสุดได้ถึง 5000 เมตร  กล้องเล็งกลางคืนช่วยให้พลยิงสามารถมองเห็นเป้าหมายในความมืดได้ไกลถึง 1300 เมตรเมื่อใช้แสงอินฟราเรด และไกลถึง 850 เมตรเมื่อไม่ใช้แสงอินฟราเรด

 ระบบควบคุมการยิง 
 ผู้บังคับรถ : กล้องเล็งกลางวัน-กลางคืนเชิงรับระบบทรงตัวทางดิ่ง 
 พลยิง: กล้องเล็งกลางวันระบบทรงตัวสองทิศทางพร้อมเครื่องหาระยะด้วยเลเซอร์และระบบนำวิถี; กล้องเล็งกลางคืนเชิงรับระบบทรงตัวทางดิ่ง 
 คอมพิวเตอร์ขีปนะ: ประมวลผลสภาพแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับความแม่นยำในการยิง 
 เครื่องตรวจจับความร้อน: ค้นหาเป้าหมายด้วยระบบความร้อน

 ระบบป้องกันตัว 
 แผ่นเกราะ: ป้องกันกระสุน APFSDS, HEAT 
 เกราะแบบอ่อนตัว 
 ป้องกันรังสี 
 ป้องกันตรวจจับความร้อน
 สีพราง
 ป้องกัน นชค.
 ป้องกันการยิงกดดดัน
 การรบกวนทางอีเลคทรอนิค 
 เครื่องปรับอากาศ

 ข้อมูลจำเพาะ 
 น้ำหนัก (ตัน) : 46 
 ความเร็ว (กม./ชม.) : 70 
 สัดส่วน (เมตร) : 9.651/6.982 x 3.582 x 2.202 
 เครื่องยนต์: กังหันแกส GTD 1,250 แรงม้า 
 พลประจำรถ: 3 นาย 
 กำลังม้าต่อน้ำหนัก (แรงม้า/ตัน) :  27.2 
 แรงกดพื้นดิน (กก./ลบ.ซม.) :  0.925 
 ความจุน้ำมัน (ลิตร) :  1,840 
 ระยะปฏิบัติการ (กม.) : 400 
 ลุยน้ำลึก (เมตร) : 1.2/5.0 
 อาวุธ
 ปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด125 มม.  
 ปืนกลร่วมแกนขนาด 7.62 มม. 
 ปืนกลหนักขนาด 12.7 มม.  12.7 mm NSVT
 ป้อนกระสุนปืนใหญ่:อัตโนมัติ; 
 ระบบทรงตัวของป้อมปืน:2ทิศทาง; 
 บรรทุกกระสุน
 ปืนใหญ่: 45นัด; 
 ปืนกลร่วมแกน: 1,250นัด;
 ปืนกลหนักขนาด 450นัด; 
 มุมยกปืน/มุมลดปืน.: 15องศา/ -5องศา;
 thumb|NSVT 12.7×108mmชนิดกระสุนปืนใหญ่: APFSDS HE-FRAG HEAT จรวดนำวิถึ
 ปืนกลหนักขนาด 12.7 มม. 12.7 mm NSVT
 มุมยกปืน/มุมลดปืน :  75องศา/5องศา

รายชื่อประเทศผู้ใช้งาน
right|500px|สีน้ำเงินคือประเทศผู้ใช้งาน ที-80
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

อดีตประเทศผู้ใช้งาน
# ทีอาร์-85
ประเทศผู้ผลิต โรมาเนีย
 ปีที่ใช้งาน 1987
 เจ้าหน้าที่ 3 นาย
 หน้ก 50,000 กิโลกรัม/ 49.2 ต้น
 ยาว 9.96 เมตร
 สูง 3.10 เมตร
 กว้าง 3.44 เมตร
 เกราะหนาที่สุด ความลับ
 เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มทียู 8 สูบ  ให้กำลัง 860 แรงม้า 
 ความเร็ว 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 310 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 100 มม./3.94 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
# ที-72
T-72

T-72 เป็นตระกูลของรถถังหลักโซเวียตที่เข้าสู่การผลิตครั้งแรกในปี 1971. มีการสร้างรถถัง T-72 ประมาณ 20,000 คันรุ่น ,Christopher Foss: Jane's Armour & Artillery 2009–2010. p. 102. T-72A ที่เปิดตัวในปี 2522 ถือเป็นรถถังหลักรุ่นที่สอง มันถูกส่งออกอย่างกว้างขวางและเห็นมันได้ใน 40 ประเทศและในความขัดแย้งมากมาย รุ่น T-72B3 ที่เปิดตัวในปี 2010 ถือเป็นรถถังต่อสู้รุ่นที่สาม
# ไทป์ 59
ข้อมูลจำเพาะ 
 ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน
 ปีที่ใช้งาน 1959
 เจ้าหน้าที่ 4 นาย
 หน้ก 36,000 กิโลกรัม/ 35.4 ต้น
 ยาว 7.9 เมตร
 สูง 2.59 เมตร
 กว้าง 3.27 เมตร
 เกราะหนาที่สุด 203 มม./ 7.99 นิ้ว
 เครื่องยนต์ ดีเซล 12150แอล วี12  ให้กำลัง 430 แรงม้า 
 ความเร็ว 50 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 420 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 100 มม./3.94 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
# ที-62
thumb|right|ที-62 รุ่นพัฒนา ถูกใช้งานในการรุกรานอัพกานิสถานของสหภาพโซเวียต

การพัฒนาของรถถังขนาดกลางของโซเวียตเริ่มขึ้นในปี 1951 ซึ่งได้พัฒนามาจากรถถังที-54/55แต่ในปี 1961 รถถัง ที-62 และในขณะเดียวกันรถถัง ที-54/55 ก็ยังเข้าประจำการเช่นกัน รถถัง ที-62 นั้นถูกผลิตตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1975 โดยถูกแทนที่โดยรถถังที-72โดยมียอดผลิตรวมทั้งหมดสองหมื่นคัน 
การจัดหารถถังใหม่
ในช่วงปี 1950 สหภาพโซเวียตได้ใช้งานรถถัง ที-54/55 ปืนขนาด 100 มิลลิเมตร แต่มันก็ไม่สามารต่อกรกับรถถังชาติตะวันตกเช่น เอ็ม 48 แพทตัน เซ็นจูเรี่ยน ซึ่งใช้ปืนลำกล้องเรียบไร้เกลียว สหภาพโซเวียตจึงจัดตั้งโครงการจัดหารถถังขนาดคันใหม่ในปี 1951 ของโซเวียตเริ่มขึ้น  ซึ่งได้พัฒนามาจากรถถังที-54/55และในปี 1951 รถถัง ที-62เอ รุ่นแรกได้ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมปืนลำกล้องเกลียว 100 มิลลิเมตร แต่ในปี 1961 รถถัง ที-62 พร้อมด้วยปืนใหญ่ลำกล้องเรียบขนาด 115 มิลลิเมตร ก็ได้ถูกใช้งานแทน และในขณะเดียวกัน ที-62เอ ที่เป็นรุ่นแปลงของรถถังรุ่นนี้ก็ได้รับเข้าประจำการเช่นกัน ในเดือนมีนาคมปี 1962 สายการผลิตจำนวนมากของ ที-62 ก็หยุดลง รถถัง ที-62 นั้นถูกผลิตตั้งแต่ปี 1961 ถึง 1975 โดยถูกแทนที่โดยรถถังที-72โดยมียอดผลิตรวมทั้งหมดสองหมื่นคันด้วยกัน และปัจจุบันรถถังรุ่นนี้ยังคงประจำการในกองทัพบางประเทศอยู่อยู่เช่นอัฟกานิสถาน อิรัค ยูเครน ซึ่งได้รับการอัพเกรดให้มีความทันสมัยมากยิ่งขึ้น
การพัฒนาในรุ่นต่างๆ
ที-62เอ
ที-62
ที-62เค
ที-62เคเอ็น
ที-62เอ็ม
ที-62ดี
ที-62เอ็มเค
ที-62เอ็มวี
ที-62/122
ที-62/160
ที-67
ที-72
รายละเอียด ที-62
 ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต  (รัสเซีย)  
 ปีที่ใช้งาน 1961                    
 เจ้าหน้าที่ 4 นาย
 หน้ก 40,000 กิโลกรัม/ 39.4 ต้น
 ยาว 5.63 เมตร
 สูง 2.39 เมตร
 กว้าง 3.3 เมตร
 เกราะหนาที่สุด 242 มม./9.53 นิ้ว
 เครื่องยนต์ ดีเซล วี55 12 สูบ  ให้กำลัง 580 แรงม้า 
 ความเร็ว 50 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 650 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 115 มม./ 4.53 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./0.5 นิ้ว อย่างละ 1 กระบอก
# ไทป์ 62
ข้อมูลจำเพาะ 
 ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน
 ปีที่ใช้งาน 1962
 เจ้าหน้าที่ 4 นาย
 หน้ก 21,000 กิโลกรัม/ 20.7 ต้น
 ยาว 7.9 เมตร
 สูง 2.25 เมตร
 กว้าง 2.68 เมตร
 เกราะหนาที่สุด ความลับ
 เครื่องยนต์ ดีเซล 12 สูบ  ให้กำลัง 430 แรงม้า 
 ความเร็ว 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 500 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 85 มม./3.35 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว  1กระบอก
# ไทป์ 63
ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน
 ปีที่ใช้งาน 1963
 เจ้าหน้าที่ 4 นาย
 หน้ก 18,000 กิโลกรัม/ 18.1 ต้น
 ยาว 8.44 เมตร
 สูง 2.52 เมตร
 กว้าง 3.2 เมตร
 เกราะหนาที่สุด 14 มม./ 0.55 นิ้ว
 เครื่องยนต์ ดีเซล 12150แอล วี12  ให้กำลัง 400 แรงม้า 
 ความเร็ว 64 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 370 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 85 มม./3.35 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 1 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว 1กระบอก
# ไทป์ 74
ไทบ์ 74  เป็นรถถังที่ถูกประจำการในกองทัพญี่ปุ่น และถูกนำมาใช้งานจริงตั้งแต่ปี ค.ศ.1975 ในหลาย ๆ สงคราม

thumb|250px|ไทป์ 74

 ข้อมูลจำเพาะ 
 ประเทศผู้ผลิต ญี่ปุ่น
 ปีที่ใช้งาน 1975
 เจ้าหน้าที่ 4 นาย
 หน้ก 38,000 กิโลกรัม/ 37.4 ต้น
 ยาว 9.42 เมตร
 สูง 2.48 เมตร
 กว้าง 3.18 เมตร
 เกราะหนาที่สุด ความลับ
 เครื่องยนต์ ดีเซล มิตซูบิชิ 10ซีเอฟ22 ดับลิวที  10 สูบ ให้กำลัง 720 แรงม้า 
 ความเร็ว 60 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 400 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก
# เค1 (รถถัง)
ประเทศผู้ผลิต เกาหลีใต้
 ปีที่ใช้งาน 1987
 เจ้าหน้าที่ 4 นาย
 หน้ก 51,100 กิโลกรัม/ 50.3 ต้น
 ยาว 7.48 เมตร
 สูง 2.25 เมตร
 กว้าง 3.59 เมตร
 เกราะหนาที่สุด ความลับ
 เครื่องยนต์ ดีเซล เอ็มทียู เอ็มบี 871 เคเอ-501  ให้กำลัง 1200 แรงม้า 
 ความเร็ว 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 รัศมีทำการ 440 กิโลเมตร
 อาวุธ
 อาวุธหลัก ปืนใหญ่ ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว 
 อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว 2 กระบอก และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว  1กระบอก
# พีที-76
พีที-76 เป็นรถถังเบา สะเทินน้ำสะเทินบก ผลิตขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 1950  โดยสหภาพโซเวียต และกลายเป็นรถถังหลักของกองทัพโซเวียตและประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอ นอกจากนี้ยังส่งออกให้กับประเทศสังคมนิยมอื่นอีก เช่น อินเดีย อิรัก เกาหลีเหนือ เวียดนามเหนือ และอีกกว่า 25 ประเทศ
# ไทป์ 99
ไทพ 99 ประเทศผู้ผลิต สาธารณรัฐประชาชนจีน ปีที่ใช้งาน 1998 ประเภท รถถังประจัญบาน เจ้าหน้าที่  3 นาย ยาว 11 เมตร กว้าง 3.4 เมตร สูง 2 เมตร หนัก 50,793 กิโลกรัม/ 50 ต้น ความเร็ว 65 กิโลเมตร/ชั่วโมง รัศมีทำการ 450 กิโลเมตร อาวุธหลัก ปืนใหญ่ขนาด 125 มม./4.92 นิ้ว อาวุธรอง ปืนกล ขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว และ 12.7 มม./ 0.5 นิ้ว อย่างละ 1กระบอก เกราะหนา - เครื่องยนต์ ดีเซล ให้กำลัง 1,200 แรงม้า
thumb|200px|รูปทรงของรถถัง 

ไทป์ 99 หรือ ZTZ-99 หรือ WZ-123  เป็นรถถังประจัญบานรุ่นที่สามที่ใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนจีน พัฒนามาจากไทป์ 98G เป็นรุ่นที่มีถังแบบทันสมัย แต่ต้นทุนสูงเมื่อเทียบกับการประหยัดกว่าของรุ่นไทป์ 96
# โทโฮกุ
โทโฮกุ  แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ" เป็นอนุภูมิภาคของญี่ปุ่น ดินแดนที่ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งในสี่ทางเหนือของเกาะฮนชู มีชื่อเดิมว่า "มิจิโนกุ" แปลว่าถนนภายในหรือถนนสายแคบ เนื่องจากในอดีตนั้นยากต่อการเข้าถึง ด้วยภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาขรุขระ และฤดูหนาวอันโหดร้าย โทโฮกุเป็นดินแดนที่ยังคงธรรมชาติอันสวยงาม และเป็นแหล่งของน้ำพุร้อนจำนวนนับไม่ถ้วน นอกจากนั้น โทโฮกุยังเป็นดินแดนแห่งตำนานเรื่องเล่าขานมากมาย และเป็นแห่งสุดท้ายที่ยังคงอนุรักษ์วิถีชีวิตขนบประเพณีญี่ปุ่นโบราณอยู่ รวมถึงหัตถกรรมพื้นเมืองที่ยังคงอนุรักษ์ไว้ ภายใต้ความเจริญและอารยธรรมสมัยใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามา 

อนุภูมิอากาศในโทโฮกุ ถูกแบ่งโดยเทือกเขาที่เป็นแนวยาวจากเหนือลงมาเป็นสองด้าน คือทางด้านฝั่งทะเลญี่ปุ่น จะมีอากาศหนาวเย็น หิมะตกหนักในฤดูหนาว ในขณะที่ทางด้านฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกจะมีอากาศอบอุ่นกว่า ประชากรที่อาศัยอยู่ในแถบโทโฮกุ ปัจจุบันมีอยู่ประมาณ 9 ล้านคน ลดลงจากปี พ.ศ. 2538 ที่ 9.8 ล้านคน ซึ่งเป็นสถิถิสูงที่สุด หากเทียบกับมาตรฐานของญี่ปุ่นแล้ว จัดว่ามีประชากรค่อนข้างเบาบาง บนพื้นที่ราบและลุ่มแม่น้ำเป็นแหล่งเกษตรกรรม หนึ่งในสี่ของข้าวที่ผลิตในญี่ปุ่นมาจากภูมิภาคนี้

 เขตการปกครอง 
โทโฮกุ ประกอบไปด้วย 6 จังหวัด ได้แก่
 จังหวัดอาโอโมริ
 จังหวัดอิวาเตะ
 จังหวัดมิยางิ
 จังหวัดอากิตะ
 จังหวัดยามางาตะ
 จังหวัดฟูกูชิมะ

 เหตุการณ์สำคัญ 
 แผ่นดินไหวหมู่เกาะคุรีล พ.ศ. 2552
 แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในเซ็นได พ.ศ. 2554
# ชูบุ
ชูบุ  เป็นภูมิภาคหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ตรงส่วนกลางของประเทศ จุดเด่นของภาคชูบุก็คือ ถึงแม้ทั้ง 9 จังหวัดจะจัดอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่ก็มีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศ รวมไปถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างกัน โดย 4 จังหวัดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น อันได้แก่ นีงาตะ โทยามะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ เป็นเทือกเขาและที่ราบชายฝั่งทะเล มีหิมะตกหนักในฤดูหนาว แต่ระยะเวลาสั้นกว่าภูมิภาคโทโฮกุและฮกไกโด ฤดูร้อนอากาศร้อนชื้นและเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ พื้นที่ราบในเขตนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูบุ และเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีคุณภาพแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง

ชูบุ ตั้งอยู่ตรงส่วนกลางของประเทศ มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 21 ล้านคนใน 9 จังหวัด ซึ่งถึงแม้ว่าจะจัดอยู่ในภูมิภาคเดียวกัน แต่มีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศ รวมไปถึงวัฒนธรรมท้องถิ่นที่แตกต่างกัน ในเขตโฮกูริกุ ประกอบไปด้วยสี่จังหวัดชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น อันได้แก่ นีงาตะ โทยะมะ อิชิกาวะ และฟูกูอิ เป็นเทือกเขาและที่ราบชายฝั่งทะเล มีหิมะตกหนักในฤดูหนาว แต่ระยะเวลาสั้นกว่าภูมิภาคโทโฮกุและฮกไกโด ฤดูร้อนอากาศร้อนชื้นและเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ พื้นที่ราบในเขตนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูบุ และเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีคุณภาพแห่งใหญ่แห่งหนึ่ง พื้นที่สูงตอนกลางประกอบไปด้วยจังหวัดนางาโนะ กิฟุ และยามานาชิ ดินแดนแห่งเทือกเขาสูงทอดตัวเป็นแนวยาวไม่รู้จบ ที่ตั้งของเจแปนแอลป์หรือที่รู้จักกันดีว่าเป็นหลังคาของญี่ปุ่น เป็นเมืองตากอากาศบนเขาและแหล่งเล่นสกียอดนิยมแห่งหนึ่ง บนภูเขาอากาศหนาวเย็นตลอดปี ในฤดูร้อนบนเขามีแสงแดดอบอุ่น แต่ในขณะที่ทางเชิงเขาอากาศร้อนชื้น พื้นที่ทางตอนล่างประกอบไปด้วยจังหวัดไอจิและชิซูโอกะ ตั้งอยู่ทางชายฝั่งด้านมหาสมุทรแปซิฟิก มีภูมิอากาศอบอุ่นสบาย มีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านการเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการผลิตรถยนต์ที่เมืองนาโงยะ จังหวัดไอจิ และภูเขาไฟฟูจิ ภูเขาไฟที่สูงที่สุดและเป็นสัญลักษณ์ของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างเขตจังหวัดชิซูโอกะและยามานาชิ

 จังหวัดในเขตจูบุ 
ชูบุ ประกอบไปด้วย 9 จังหวัด ได้แก่
 กิฟุ 
 ชิซูโอกะ 
 นางาโนะ 
 นีงาตะ 
 โทยามะ 
 ฟูกูอิ 
 ยามานาชิ 
 อิชิกาวะ 
 ไอจิ
# ชูโงกุ
ภูมิภาคชูโงกุ  หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ภูมิภาคซันอิง-ซันโย  เป็นภูมิภาคทางส่วนตะวันตกปลายสุดของเกาะฮนชู ซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ประกอบด้วยจังหวัดฮิโรชิมะ โอกายามะ ชิมาเนะ ทตโตริ และยามางูจิChugoku Regional Tourism Promotion Association "Overview of Chugoku Region" , Chugoku Regional Tourism Portal Site: Navigate Chugoku. Accessed 15 September 2013. ในปี 2010 มีประชากรจำนวน 7,563,428 คน

นอกจากเมืองฮิโรชิมะที่เป็นที่รู้จักกันดี เนื่องจากผลของการทิ้งระเบิดปรมาณูเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 แล้ว ภูมิภาคนี้ยังมีชื่อเสียงในเรื่องของปราสาท สถาปัตยกรรมและศิลปหัตถกรรมโบราณ รวมถึงเนินทรายที่เลื่องชื่อแห่งทตโตริก็อยู่ที่ภูมิภาคนี้ 

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|250px|left|ภูมิภาคชูโงกุและชิโกกุ มองจากสถานีอวกาศนานาชาติ

ชูโงกุเป็นภูมิภาคทางส่วนปลายสุดของเกาะฮนชู โดยทิศเหนือติดทะเลญี่ปุ่น ทิศใต้ติดกับทะเลในทะเลในเซโตะ (Seto Naikai) ซึ่งเป็นผืนน้ำขนาด 9,500 ตารางกิโลเมตร มีเกาะเล็ก ๆ ระเกะระกะกว่า 1,000 เกาะ และได้รับการประกาศให้เป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของญี่ปุ่น ชูโงกุมีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 7.8 ล้านคน จากทั้งหมด 5 จังหวัด ซึ่งแบ่งเป็นสองด้านโดยเทือกเขาชูโงกุ ทางตอนกลางของภูมิภาค ด้านที่อยู่ทางฝั่งทะเลญี่ปุ่นเรียกว่าซันอิง ซึ่งแปลว่าร่มเงาของภูเขา ได้แก่จังหวัดทตโตริ ชิมาเนะ และตอนเหนือของจังหวัดยามางูจิ ภูมิอากาศของดินแดนทางด้านทะเลญี่ปุ่นนี้ มีแสงแดดจ้าและสดใสในฤดูร้อน ฤดูหนาวอากาศหนาวเย็น มรสุมจากทางตะวันตกเฉียงเหนือทำให้มีหมอกจัดและเมฆหนาทึบ ส่วนอีกด้านหนึ่งเรียกว่าซันโย คือทางฝั่งทะเลใน ประกอบไปด้วยจังหวัดโอกายามะ ฮิโรชิมะ และทางตอนใต้ของจังหวัดยามางูจิ เขตนี้มีอากาศอุ่นสบายตลอดปี ปริมาณน้ำฝนมีไม่มาก มีแสงแดดจ้าเป็นส่วนใหญ่

 จังหวัดในภาคชูโงกุ 
ชูโงกุ ประกอบไปด้วย 5 จังหวัด ได้แก่

 ทตโตริ 
 ชิมาเนะ
 โอกายามะ
 ฮิโรชิมะ
 ยามางูจิ
# นครลำปาง (แก้ความกำกวม)
นครลำปาง อาจหมายถึง
 เทศบาลนครลำปาง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดลำปาง
 นครลำปาง เมืองประเทศราชของสยาม
 สถานีรถไฟนครลำปาง
# โรส เดวิท บูเคเตอร์
โรส เดวิตต์ บูเคเตอร์  เป็นตัวละครสมมุติในภาพยนตร์เรื่อง "ไททานิค" ตามบทภาพยนตร์ที่มี โรสเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2438 ในฟิลาเดลเฟีย รัฐเพ็นซิลเวเนีย ในสังคมชั้นสูง เธอได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี และต่อมาเมื่อเธออายุได้ 17 ปี เธอและครอบครัวได้ตีตั๋วเรือไททานิกชั้นหนึ่ง โดยสารกลับไปอเมริกา ในเรือลำนี้เธอได้รู้จักกับ แจ็ก ดอว์สัน จากการที่แจ็กได้มาช่วยเหลือและให้กำลังใจขณะที่โรสกำลังจะฆ่าตัวตายด้วยเหตุถูกบังคับให้แต่งงาน ทั้งคู่สนิทสนมกันขึ้นเรื่อย ๆ และโรสได้รู้ว่าแจ็กเป็นบุรุษสุดวิเศษ และทั้งคู่ก็เกิดความรักกัน และรักกันถึงขั้นมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

23 นาฬิกา 40 นาที วันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2455 ไททานิก ชนกับภูเขาน้ำแข็ง และกำลังจม แจ็กและโรสได้ร่วมกันต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากน้ำทะเลเย็นเฉียบที่ไหลเข้ามา และศัตรูที่คอยริษยาทั้งคู่อยู่

2 นาฬิกา 20 นาที วันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2455 เรือจมมิดลำ แจ็กได้ช่วยเหลือให้โรสรอดจนถึงเวลาที่เรือบดเข้ามาช่วยเหลือ แต่แจ็กต้องเสียชีวิตเสียเอง

โรสเศร้าเสียใจมาก เมื่อเข้าฝั่งโดยปลอดภัย โรสได้เปลี่ยนนามสกุลของเธอว่า โรส ดอว์สัน เธอแต่งงาน มีลูก มีความสุข แต่เธอก็ไม่เคยลืมแจ็ก

ปัจจุบันเธอได้เสียชีวิตแล้ว ไม่ทราบว่าเธอเสียเมื่อไร อายุเท่าไร แต่เธอได้เล่าเรื่องของเธอกับแจ๊คได้โดยละเอียดในขณะที่เธออายุ 101 ปี

ตามหลักฐานบทภาพยนตร์อาจจะสันนิษฐานว่า โรสมีชีวิตอยู่ตรงกับระหว่างรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในสมัยรัตนโกสินทร์
# เกาะคีวชู
คีวชู  เป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศญี่ปุ่น และตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่เกาะญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 35,640 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 14,311,224 คน (ปี 2018) ชื่อคีวชูหมายถึง เก้าแคว้น

 เขตการปกครอง 
ชื่อคีวชูมีความหมายตามตัวอักษรว่า "9 แคว้น" ซึ่งหมายถึงเก้าแคว้นดั้งเดิมในภูมิภาคไซไกโดบนเกาะ คือ ชิกูเซ็ง ชิกูโงะ ฮิเซ็ง ฮิโงะ บูเซ็ง บุงโงะ ฮีวงะ โอซูมิ และซัตสึมะ

ปัจจุบันนี้ภูมิภาคคีวชู  เป็นภูมิภาคทางการปกครองที่ประกอบด้วย 8 จังหวัด ซึ่งตั้งอยู่บนตัวเกาะคีวชูรวมทั้งหมู่เกาะโอกินาวะด้วย ได้แก่
 จังหวัดฟูกูโอกะ
 จังหวัดคาโงชิมะ
 จังหวัดคูมาโมโตะ
 จังหวัดมิยาซากิ
 จังหวัดนางาซากิ
 จังหวัดโออิตะ
 จังหวัดโอกินาวะ
 จังหวัดซางะ

จังหวัดฟูกูโอกะมีประชากรมากที่สุดบนเกาะ เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือนครฟูกูโอกะ มีศูนย์ธุรกิจหลักกับสนามบินระหว่างประเทศ และเป็นศูนย์กลางสำหรับเมืองที่มีอุตสาหกรรมหนัก

 เศรษฐกิจ 
ผลิตภัณฑ์การเกษตรหลักเป็นข้าว ชา ยาสูบ มันหวาน และผ้าไหม ยังถูกผลิตอย่างกว้างขวาง อุตสาหกรรมหนักถูกเพ่งเล็งในทิศเหนือรอบเมืองคิตะกีวชู เมืองนางาซากิ และเมืองโออิตะ และรวมถึงเคมีและโลหะที่อยู่บนเกาะ

 วัฒนธรรม 
วัฒนธรรมของคิวชูได้รับอิทธิพลอย่างมากจากวัฒนธรรมทางใต้ เช่น ริวกิว（琉球）

คิวชูเป็นภูมิภาคที่ยังคงรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่นไว้ได้เป็นจำนวนมาก

 ผู้คน 
ผู้คนในคิวชูเป็นที่รู้กันว่ามีแนวคิดแบบอนุรักษนิยมในระดับหนึ่งภายในประเทศญี่ปุ่น

โดยเฉพาะผู้ชายในคิวชู ซึ่งเรียกกันว่า "คิวชูดันจิ（九州男児）" มีภาพลักษณ์ที่แข็งแกร่งและกล้าหาญ

ด้วยวัฒนธรรมเช่นนี้ คิวชูจึงเป็นพื้นที่ที่ยังคงรักษาขนบธรรมเนียมท้องถิ่นไว้อย่างลึกซึ้ง

 เครื่องดนตรี 
ในคิวชูมีเครื่องดนตรีพื้นเมืองที่ชื่อว่า “ก๊อตตัน（ゴッタン）”

เป็นเครื่องสายที่มีลักษณะคล้ายกับซังชิน（三線）ของโอกินาวะและชามิเซ็น（三味線）ของญี่ปุ่น แต่อยู่กึ่งกลางระหว่างทั้งสอง

เครื่องดนตรีนี้ถือเป็นจิตวิญญาณของชาวคิวชูเลยทีเดียว

 ศาสนา 
คิวชูมีความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์และศาสนากับโอกินาวาอย่างลึกซึ้ง ซึ่งยังคงสืบทอดในตำนานต่าง ๆ

เทพเจ้าแห่งศาสนาทะเล เช่น มุนากาตะซันจิน (宗像三神) และวาดะสึมิ (ワダツミ) ในภูมิภาคคิวชูตอนเหนือ ถือว่ามีต้นกำเนิดร่วมกับความเชื่อในนิไรคาไน(ニライカナイ)ของโอกินาวา

เทพเจ้าสูงสุดของศาสนาชินโตริวกิว (琉球神道) ที่ชื่ออามามิคิโยะ (アマミキヨ) มีตำนานเล่าว่าได้เสด็จมาจากคิวชูสู่หมู่เกาะอามามิ แล้วจึงเข้าสู่โอกินาวา
# แม่น้ำในมิดเดิลเอิร์ธ
มิดเดิลเอิร์ธ (Middle-Earth) คือดินแดนในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ  ดินแดนนี้มีแม่น้ำสายต่างๆ มากมาย  ต่อไปนี้เป็นรายชื่อแม่น้ำที่สำคัญในมิดเดิลเอิร์ธ โดยนับจากเทือกเขาเอเร็ดลูอินออกมาทางตะวันออก

สำหรับแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ดูเพิ่มเติมใน แม่น้ำในแผ่นดินเบเลริอันด์

ก

 กลันดูอิน
 กวาธโล
 กิลไรน์
 แกลดเดน ชื่อแม่น้ำที่ไหลมาจากเทือกเขามิสตี้ ลงไปบรรจบกับแม่น้ำอันดูอิน มีชื่อในภาษาซินดารินว่า เซียร์นิงกลอร์ (Sîr Ninglor) มีที่มาจากดอกไอริส (นิงกลอร์) ที่ขึ้นอยู่มากมายรอบดินแดนแถบนั้น

ค

 เคเลบรันท์

น

 นิมรอเดล

บ

 บรุยเนน หรือ "ลาวด์วอเตอร์"  กำเนิดมาจากต้นน้ำในเทือกเขามิสตี้ทางตอนเหนือ ไหลลงมาเป็นปราการธรรมชาติของอาณาจักรอาร์นอร์  เลียบอาณาจักรเล็กๆ แห่งรูห์เดาร์  ผ่านลงไปยังอาณาจักรเอเรกิออน   แล้วไหลลงสู่แม่น้ำมิเธย์เธลหรือแม่น้ำฮอร์เวลล์  การเดินทางข้ามแม่น้ำบรุยเนนทำได้เพียงตำแหน่งเดียว คือบริเวณแก่งหินตื้นที่มีชื่อว่า 'ฟอร์ดบรุยเนน' ใกล้กับอาณาจักรริเวนเดลล์
 บารันดูอิน หรือ "แบรนดี้ไวน์" เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับสี่ในมิดเดิลเอิร์ธ รองจากแม่น้ำอันดูอิน แม่น้ำรันนิ่ง และแม่น้ำเกรย์ฟลัด  แบรนดี้ไวน์ไหลจากทะเลสาบเอเวนดิมซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเอเรียดอร์ พาดผ่านชายแดนตะวันออกของแคว้นไชร์ ฟากตะวันออกของแม่น้ำคือเขตบั๊กแลนด์และป่าดึกดำบรรพ์ จุดข้ามแม่น้ำที่สำคัญได้แก่ สะพานแบรนดี้ไวน์บนถนนสายตะวันออก ท่าเรือบัคเคิลเบอรี่ และแก่งซาร์นฟอร์ดในเซาธ์ฟาร์ธิง ชื่อ 'บารันดูอิน' เป็นภาษาซินดาริน มีความหมายว่า 'แม่น้ำสีน้ำตาลทอง'

ม

 มิเธย์เธล หรือ "ฮอร์เวลล์"

ร

 ริงโกล

อ

 อันดูอิน หรือ "แม่น้ำใหญ่", "มหานที" เป็นลำน้ำกว้างใหญ่ที่สุดบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ  ต้นกำเนิดมาจากลำธารแลงเวลล์ในเทือกเขามิสตี้ และลำธารเกรย์ลินในเทือกเขาสีเทา  อันดูอินไหลขนานเทือกเขามิสตี้ทางฟากตะวันออก ผ่านหุบเขากว้างใหญ่ทางตะวันตกของโรห์วานิออน ผ่านลอธลอริเอน อาร์โกนาธ จนถึงช่วงที่เป็นทะเลสาบ เนนฮิโธเอล ไหลลงสู่แผ่นดินเบื้องล่างเป็นน้ำตกเรารอส  จากนั้นไหลผ่านอาณาจักรกอนดอร์ ไปออกสู่ทะเลใหญ่ที่อ่าวเบลฟาลัส
 เอนท์วอช
 ไอเซน
# รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม มีหน้าที่กำกับดูแลความปลอดภัยทางถนน การบินพลเรือน การขนส่งทางทะเล การขนส่งทางรถไฟ การพัฒนานโยบายการขนส่งของรัฐบาล การจัดระบบการขนส่งสาธารณะ และการบำรุงรักษาและการก่อสร้างโครงการโครงสร้างพื้นฐาน
# รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม ในบางประเทศ หัวหน้าแผนกอาจเรียกว่าอัยการสูงสุด เช่น ในสหรัฐอเมริกา โมนาโกเป็นตัวอย่างของประเทศที่ไม่มีกระทรวงยุติธรรม แต่มีคณะกรรมการฝ่ายตุลาการ ที่ดูแลการบริหารกระบวนการยุติธรรม นครรัฐวาติกันซึ่งเป็นประเทศที่อยู่ภายใต้อธิปไตยของสันตะสำนักก็ไม่มีกระทรวงยุติธรรมเช่นกัน แต่สมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน (หัวหน้า: ประธานสมณกรรมาธิการนครรัฐวาติกัน) ซึ่งเป็นหน่วยงานนิติบัญญัติของนครวาติกันกลับมีสำนักงานกฎหมายด้วย

หน้าที่เฉพาะอาจเกี่ยวข้องกับการจัดระเบียบระบบยุติธรรม การดูแลพนักงานอัยการและหน่วยงานสืบสวนระดับชาติ (เช่น สำนักงานสืบสวนกลางสหรัฐ) และการรักษาระบบกฎหมายและความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับประเทศ กระทรวงบางแห่งมีความรับผิดชอบเพิ่มเติมในด้านนโยบายที่เกี่ยวข้อง เช่น การดูแลการเลือกตั้ง การกำกับตำรวจ การปฏิรูปกฎหมาย และการบริหารงานบริการตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติ หน้าที่ของกระทรวงยุติธรรมในบางประเทศอาจแยกออกจากความรับผิดชอบของอัยการสูงสุด (มักรับผิดชอบระบบยุติธรรม) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (มักรับผิดชอบด้านความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ) บางครั้งระบบเรือนจำจะถูกแยกออกเป็นหน่วยงานของรัฐอื่นที่เรียกว่าราชทัณฑ์
# รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขเป็นตำแหน่งรัฐบาลของประเทศ โดยทั่วไปมีหน้าที่รับผิดชอบในการปกป้องและส่งเสริมด้านสาธารณสุข ตลอดจนจัดหาสวัสดิการและบริการประกันสังคมอื่นๆ

รัฐบาลบางแห่งมีรัฐมนตรีด้านสุขภาพจิตที่แยกจากกัน
# รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมเป็นตำแหน่งคณะรัฐมนตรีในรัฐบาล

ตำแหน่งอาจหมายถึงหัวหน้าส่วนราชการที่เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรม ตำแหน่งนี้อาจรับผิดชอบด้านการค้าและการจ้างงาน พื้นที่ที่อยู่ภายใต้กระทรวงพาณิชย์และแรงงานในบางรัฐบาล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมอาจมีความรับผิดชอบที่หลากหลาย ซึ่งอาจรวมถึงการตัดสินใจเกี่ยวกับสาธารณูปโภคและการผลิตไฟฟ้า เป็นประธานในการควบรวมธุรกิจ และการล็อบบี้บริษัทต่างๆ เพื่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในประเทศของตน

ในสหรัฐอเมริกา อุตสาหกรรมถือเป็นความรับผิดชอบของรัฐมนตรีกระทรวงพาณิชย์ โดยมีปลัดกระทรวงพาณิชย์เพื่ออุตสาหกรรมและความมั่นคงได้รับมอบหมายให้ดำเนินนโยบายเกี่ยวกับอุตสาหกรรมโดยเฉพาะ ในสหราชอาณาจักร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมเรียกว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงธุรกิจ นวัตกรรม และทักษะ และมีตำแหน่งรองเป็นประธานคณะกรรมการการค้า
# รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ (บางครั้งอาจเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงธุรกิจ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้า หรือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศ) อยู่ในตำแหน่งในรัฐบาลหลายประเทศที่รับผิดชอบในการควบคุมการค้าภายนอกและส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจ (นโยบายเชิงพาณิชย์) ในหลายประเทศ บทบาทนี้จะแยกจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบด้านงบประมาณมากกว่า
# เอเรสตอร์
เอเรสตอร์  เป็นตัวละครสมทบที่มีเรื่องราว และบทบาทเพียงเล็กน้อยในนิยายเรื่อง  ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน โดยไม่เคยปรากฏอยู่ในปกรณัมตำนานอื่นๆ ของโทลคีนเลย  ตามเรื่องระบุว่า เขาเป็นหัวหน้าเอลฟ์ประจำ คฤหาสน์ลาสต์โฮมลี่เฮาส์ของเอลรอนด์ แห่งริเวนเดลล์ ทั้งยังเป็นที่ปรึกษาคนหนึ่งด้วย ซึ่งในการประชุมเรื่องแหวน ในที่ประชุมของเอลรอนด์ เอเรสตอร์ก็อยู่ร่วมในเหตุการณ์เช่นกัน และเป็นเพียงครั้งเดียวที่มีบทเจรจาสำหรับเขา โดยเขาเป็นผู้ที่เสนอให้นำแหวนเอกไปไว้กับทอม บอมบาดิล 

เอเรสตอร์ถูกเอ่ยถึงอีกครั้งภายหลังเสร็จศึกสงครามแหวน โดยเป็นผู้ขี่ม้าคู่มากับกลอร์ฟินเดลนำขบวนส่งตัวเจ้าสาว คืออาร์เวน เพื่อมาถวายตัวกับกษัตริย์เอเลสซาร์ (อารากอร์น) 

 เกร็ดน่ารู้ 
ในต้นร่างเดิมของลอร์ดออฟเดอะริงส์  เจ.อาร์.อาร์. โทลคีนเคยเขียนให้เอเรสตอร์เป็นญาติคนหนึ่งของเอลรอนด์ อีกทั้งยังเป็นชนกึ่งเอลฟ์ด้วยเช่นกัน แต่ใจความส่วนนี้ได้ถูกละทิ้งไปในฉบับตีพิมพ์

นอกจากนี้เขายังเคยถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในคณะพันธมิตรแห่งแหวนอีกด้วย