# ประวัติศาสตร์อินเดีย
ประวัติศาสตร์อินเดียเริ่มต้นจากข้อมูลด้านพันธุศาสตร์สมัยใหม่ที่พบว่ามนุษย์ยุคใหม่เชิงกายวิภาคได้เข้ามายังอนุทวีปอินเดียจากทวีปแอฟริกาในราว 73,000 ถึง 55,000 ปีก่อน Quote: "Y-Chromosome and Mt-DNA data support the colonization of South Asia by modern humans originating in Africa. ... Coalescence dates for most non-European populations average to between 73–55 ka."  อย่างไรก็ตาม ซากมนุษย์ที่เก่าแก่ที่สุดที่เคยพบในอินเดียมีอายุราว 30,000 ปีก่อน การเปลี่ยนแปลงจากการล่าของป่าไปสู่การทำเกษตรและปศุสัตว์ของมนุษย์ในอนุทวีปอินเดียเริ่มต้นในราว 7,000 ปีก่อนคริสตกาล ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือเมห์รครห์พบหลักฐานแสดงการเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ตามด้วยการปศุสัตว์ วัว แพะ และแกะ ภายใน 4,500 ปีก่อนคริสต์ดาล การใช้ชีวิตแบบปักหลักเริ่มเป็นที่แพร่หลายขึ้น และค่อย ๆ พัฒนาอย่างก้าวกระโดดเป็นอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ หนึ่งในอารยธรรมยุคแรกของมนุษย์ในยุคโลกเก่า ซึ่งร่วมสมัยกับอียิปต์โบราณ และ เมโสโปเตเมีย อารยธรรมนี้เฟื่องฟูใน 2,500 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือประเทศปากีสถานและตัวนตกเฉียงเหนือของประเทศอินเดีย มีลักษณะสำคัญของอารยธรรมคือการวางผังเมือง, บ้านเรือนที่สร้างด้วยอิฐอบ และระบบประปาและการระบายน้ำที่ซับซ้อน

 ยุคก่อนประวัติศาสตร์ (ถึง 3300 ก่อนคริสตกาล)

ยุคสำริด – การเกิดนครขึ้นครั้งแรก (ราว 3300 – 1800 ปีก่อนคริสตกาล)
อารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ

ยุคเหล็ก (1500 – 200 ปีก่อนคริสตกาล) (1000 ปีก่อนพุทธศักราช - พุทธศักราช 300)

สมัยพระเวท (ราว 1500 – 600 ปีก่อนคริสตกาล) (1000 ปีก่อนพุทธศักราช - 100 ปีก่อนพุทธศักราช)

สมัยพระเวทเป็นยุคสมัยที่ซึ่งพระเวทได้ประพันธ์ขึ้น พระเวทเป็นงานเขียนบันทึกบทขับร้องพิธีสวดของชาวอินโด-อารยัน วัฒนธรรมพระเวทนั้นแพร่หลายอยู่ในแถบตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียในปัจจุบัน ในขณะที่ส่วนอื่น ๆ ของอินเดียยังคงมีวัฒนธรรมเฉพาะถิ่นที่แตกต่างกันไป พระเวท ในปัจจุบันเป็นคัมภีร์ที่สักการะโดยชาวฮินดู และได้รับการถ่ายทอดแบบมุขปาถะด้วยภาษาสันสกฤตแบบพระเวท และเป็นหนึ่งในงานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดในอนุทวีปอินเดีย สมัยพระเวทกินเวลาจาก 1500 ถึง 500 ปีก่อนคริสตกาลRomila Thapar, A History of India: Part 1, pp. 29–30. และมีส่วนอย่างมากต่อการเป็นรากฐานของมุมมองต่าง ๆ ทางวัฒนธรรมของอนุทวีปอินเดีย ในแง่ของวัฒนธรรม ศาสนาของอนุทวีปอินเดียได้เริ่มเปลี่ยนจากความเป็นคัลคอลิธิก สู่ยุคเหล็ก ในยุคนี้

สังคมพระเวท

นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าวัฒนธรรมพระเวทมีศูนย์กลางอยู่แถบภูมิภาคปัญจาบและที่ราบลุ่มแม่น้ำคงคาตอนบน นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่เชื่อว่ายุคนี้เป็นช่วงเวลาที่ระลอกของชาวอินโด-อารยัน เริ่มเข้ามาสู่อนุทวีปอินเดียผ่านการอพยพของชาวอินโด-อารยัน จากทางตะวันตกเฉียงเหนือ มีการสร้างความศักดิ์สิทธิ์ให้กับต้นปีปัลและวัวภายในยุคของอาถรรพเวทSinghal, K.C; Gupta, Roshan. The Ancient History of India, Vedic Period: A New Interpretation. Atlantic Publishers and Distributors. . pp. 150–151. ในขณะที่แนวคิดของปรัชญาอินเดียเริ่มพัฒนาในเวลาต่อ ๆ มา เช่น แนวคิดเรื่องธรรมพ ซึ่งสามารถค้นคว้าย้อนหลังไปถึงยุคพระเวทได้

ชนปัท

ศาสนาพุทธและไชนะ

มหาชนปัท

จักรวรรดิมคธยุคแรก

จักรวรรดินันทะและการเข้ามาของพระเจ้าอะเล็กซานเดอร์

จักรวรรดิเมารยะ

สมัยสังฆัม

ยุคคลาสสิกและยุคกลางตอนต้น (200 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 1200)

ยุคกลางตอนปลาย (ค.ศ. 1200–1526)

รัฐสุลต่านเดลี

จักรวรรดิวิชัยนคร

อำนาจท้องถิ่น
ขบวนการภักติและศาสนาซิกข์

ยุคใหม่ตอนต้น (ค.ศ. 1526–1858)
จักรวรรดิโมกุล

ชาวมราฐาและชาวซิกข์
จักรวรรดิมราฐา

จักรวรรดิซิกข์

อาณาจักรอื่น ๆ

อาณาจักรไมโซร์ทางใต้ของอินเดียขยายอาณาเขตได้กว้างขวางที่สุดในสมัยของไฮเดอร์ อะลี และบุตร ตีปูสุลต่าน ในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 18 ในสมัยนี้ อาณาจักรไมโซร์ได้มีการต่อสู้กับทั้งกองทัพบริเตนและชาวมราฐาหลายครั้ง โดยสงครามระหว่างมราฐาและไมโซร์สิ้นสุดลงในเดือนเมษายน 1787 ภายหลังการลงนามใน สนธิสัญญาคเชนทราคัท (Gajendragad) ที่ซึ่งตีปูสุลต่านต้องจ่ายธรรมเนียมชดเชยให้กับมราฐา ส่วนสงครามระหว่างอังกฤษและไมโซร์ได้เกิดขึ้นไปพร้อม ๆ กัน กระทั่งการเสียชีวิตของตีปูในสงครามครั้งที่สี่ (1798–1799) และบริเตนได้ชนะในการยึดเมืองเสริงคปัฏนัม เมื่อปี 1799

เมืองไฮเดอราบาดก่อตั้งขึ้นโดยจักรวรรดิกุตับชาฮีแห่งโกลคอนดาในปี 1591 ต่อมา นายพลโมกุล อะซิฟ จาห์ (Asif Jah) ได้ยึดไฮเดอราบาดและสถาปนาตนขึ้นเป็นนิซัมอห่งไฮเดอราบาดในปี 1724History Modern India By S.N. Sen

การเข้ามาของยุโรป

บริติชราช (ค.ศ. 1858–1947)

ดูเพิ่ม