wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์
พระเยซูเสด็จขึ้นสู่สวรรค์พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน อังกฤษ-ไทย, หน้า 2267  เป็นเหตุการณ์ที่พระเยซูลอยขึ้นสวรรค์ต่อหน้าอัครทูตของพระองค์หลังจากที่ทรงกลับคืนพระชนม์ได้ 40 วัน และมีทูตสวรรค์องค์หนึ่งกล่าวขึ้นในขณะนั้นว่าเมื่อพระเยซูกลับมา ก็จะมีลักษณะเดียวกัน"Ascension, The." Macmillan Dictionary of the Bible. London: Collins, 2002. Credo Reference. Web. 27 September 2010. ISBN 0-333-64805-6 เมื่อพระเยซูขึ้นสวรรค์แล้วก็ไปประทับอยู่ทางขวาของพระบิดา 

พระวรสารในสารบบที่กล่าวถึงเหตุการณ์นี้คือพระวรสารนักบุญลูกาบทที่ 24 และพระวรสารนักบุญมาระโกบทที่ 16 และยังปรากฏในหนังสือกิจการของอัครทูตบทที่ 1 ด้วย

เหตุการณ์นี้ยังได้รับการยอมรับให้เป็นส่วนหนึ่งของหลักข้อเชื่อของอัครทูตและหลักข้อเชื่อไนซีน คริสต์ศาสนิกชนจัดการเฉลิมฉลองถึงเหตุการณ์นี้ในวันที่ 40 หลังวันอีสเตอร์ในแต่ละปี (จึงตรงกับวันพฤหัสบดีเสมอ) พิธีนี้มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 และถือเป็นหนึ่งในห้าเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของพระเยซู (อีก 4 เหตุกาณ์ที่เหลือ คือ รับบัพติศมา จำแลงพระกาย ถูกตรึงกางเขน และคืนพระชนม์)Essays in New Testament interpretation by Charles Francis Digby Moule 1982 ISBN 0-521-23783-1 page 63The Melody of Faith: Theology in an Orthodox Key by Vigen Guroian 2010 ISBN 0-8028-6496-1 page 28

จดหมายของนักบุญเปาโล (ราว ค.ศ. 56-ค.ศ. 57)Stephen L Harris, Understanding the Bible. Palo Alto: Mayfield. 1985. p. 321 ได้กล่าวถึงพระเยซูบนสวรรค์และการเสด็จสู่แดนผู้ตายซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงการขึ้นสวรรค์ของพระเยซูเป็นครั้งแรก แต่การอ้างอิงที่มีอิทธิพลที่สุดตามการกล่าวอ้างของโรเบิร์ต ดับเบิลยู ฟังค์ (Robert W. Funk) มาจากThe account in Acts was originally in Luke-Acts. The Ascension account in Luke came later, possibly after the text had been split in to Luke's gospel and Acts. Mark's reference to the Ascension is based on Luke, part of the traditional ending, written in the second century and added onto Mark. Robert W. Funkand the Jesus Seminar. The acts of Jesus: the search for the authentic deeds of Jesus. HarperSanFrancisco. 1998. คือพระเยซูขึ้นสวรรค์หลังจากที่มีพระบัญชาเอก (Great Commission) คือสี่สิบวันหลังจากที่คืนพระชนม์โดยมีอัครทูตเป็นพยาน ในพระวรสารนักบุญลูกา "การเสด็จขึ้นสวรรค์" เกิดขึ้นในค่ำวันอีสเตอร์Robert W. Funk and the Jesus Seminar. The acts of Jesus: the search for the authentic deeds of Jesus. HarperSanFrancisco. 1998. "Empty Tomb, Appearances & Ascension" p. 449-495. ส่วนพระวรสารนักบุญยอห์น (ราว ค.ศ. 90-ค.ศ. 100)กล่าวว่าพระเยซูเสด็จกลับไปยังพระบิดา ในพระวรสารนักบุญเปโตร (ราว ค.ศ. 90-110)กล่าวว่าพระเยซูเสด็จขึ้นสวรรรค์แลประทับทางขวาของพระผู้เป็นเจ้า ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส (ราว ค.ศ. 90-ค.ศ. 100) กล่าวว่าพระเยซูเสด็จขึ้นไปสู่ที่สูงเหนือฟ้าสวรรค์ทั้งหมด ในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงทิโมธี ฉบับที่ 1 (ราว ค.ศ. 90-ค.ศ. 140)Stephen L Harris, Understanding the Bible. Palo Alto: Mayfield. 1985.บรรยายว่าทรงถูกรับขึ้นไปด้วยพระสิริ ในบทสุดท้าย (ดู มาระโก 16) ของพระวรสารนักบุญมาระโกและพระวรสารนักบุญลูกาเกี่ยวกับการคืนพระชนม์และบรรยายการที่ทรงถูกนำขึ้นสู่สวรรค์และการประทับอยู่เบื้องขวาของพระเจ้า
# สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่หนึ่ง
สงครามอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ครั้งที่หนึ่ง (หรือในเนเธอร์แลนด์ First English Sea-War; ค.ศ. 1652 - ค.ศ. 1654) เป็นสงครามระหว่างเครือจักรภพแห่งอังกฤษกับสาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ที่ต่อสู้กันทางทะเลโดยตลอดสงคราม สาเหตุของสงครามมาจากความขัดแย้งกันทางการค้าซึ่งเริ่มด้วยการที่อังกฤษขยายกองกำลังทางราชนาวีและเผยแพร่อำนาจมากยิ่งขึ้นบริเวณรอบเกาะอังกฤษ เป็นการทำให้สาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ต้องยอมรับความมีเอกสิทธิ์ของอังกฤษในการค้าขายกับอังกฤษและอาณานิคมของอังกฤษ
# จักรพรรดิซ่งเจินจง
สมเด็จพระจักรพรรดิเจินจง (23 ธันวาคม 968 － 23 มีนาคม 1022) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์ซ่ง เขาเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 3 ของจักรพรรดิองค์ก่อนคือจักรพรรดิซ่งไท่จง และพระราชโอรสองค์ที่ 6 สืบราชบัลลังก์ต่อเป็นจักรพรรดิซ่งเหรินจงเมื่อสิ้นรัชกาล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1020 พระองค์ประชวรหนัก แต่ยังคงรักษาพระราชอำนาจไว้ได้ เนื่องจากพระอาการประชวรของพระองค์ จักรพรรดินีองค์ที่ 3 คือจักรพรรดินีหลิว จึงมักออกว่าราชการแทนพระสวามี

 รัชสมัย 
รัชสมัยของจักรพรรดิเจินจงได้รับการกล่าวขวัญถึงการรวมพระราชอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางและการเสริมสร้างความเข้มแข็งของจักรวรรดิซ่ง จักรวรรดิเจริญรุ่งเรืองและกำลังทหารของก็ได้รับการเสริมกำลังเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม มันจะเป็นจุดเริ่มต้นของนโยบายต่างประเทศต่อราชวงศ์เหลียวที่นำโดยชาวคิตันทางตอนเหนือซึ่งจะส่งผลให้เกิดความอัปยศอดสูในท้ายที่สุด

ในปี ค.ศ. 1004 ชาวคีตันทำสงครามกับจักรวรรดิซ่ง จักรพรรดิเจินจงนำกองทัพของพระองค์เข้าโจมตีพวกคีตัน แม้จะประสบความสำเร็จในช่วงแรก แต่ในปี ค.ศ. 1005 จักรพรรดิเจินจงได้ลงพระนามในสนธิสัญญาชานยฺเหวียน สนธิสัญญาดังกล่าวส่งผลให้เกิดสันติภาพเป็นเวลากว่าหนึ่งศตวรรษ แต่จักรวรรดิซ่งอยู่ในสถานะที่ด้อยกว่าจักรวรรดิเหลียว และยังตกลงที่จะจ่ายส่วยประจำปีเป็นเงิน 100,000 เหรียญและผ้าไหมมากกว่า 200,000 ผืน สถานะที่ด้อยกว่าจะเข้ามารบกวนการต่างประเทศของจักรวรรดิซ่ง ในขณะที่เงินในท้องพระคลังของจักรวรรดิก็ร่อยหรอลงอย่างช้า ๆ

พระองค์มีพระราชโองการให้จัดส่งเมล็ดพันธุ์ข้าวสุกเร็วจำนวน 30,000 กระสอบจากมณฑลฝูเจี้ยนไปยังลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนล่างในปี ค.ศ. 1011-1012 เพื่อปรับปรุงการเกษตร

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา 
 จักรพรรดิซ่งไท่จง
 พระราชมารดา
 จักรพรรดินีหมิงเต๋อ (元德皇后) สกุลหลี่
 สมเด็จพระจักรพรรดินี
 จักรพรรดินีจางหวาย สกุลพาน
 จักรพรรดินีจางมู่
 จักรพรรดินีจางเสี้ยน
 พระมเหสีและพระสนม 
 พระมเหสีหลี่
 พระมเหสีหยาง (หยางซูเฟย)
 พระมเหสีเสิน (เสินฉงหยวน) ธิดาของขุนนางเสินจี๋จง
 พระสนมเฉา (เฉาหวั่นอี๋)
 พระสนมไต้ (ไต้หวั่นอี๋)
 พระสนมเฉิน (เฉินซืออี)
 พระสนมตู้ (ตู้ซื่อ)
 พระสนมสวี (สวีฟูเหริน)
 พระราชโอรส
จ้าว ที(温王赵禔) สิ้นพระชนม์
จ้าว โย้ว(悼献太子赵祐) 10ขวบสิ้นพระชนม์
จ้าว ฉี้(昌王赵祇) สิ้นพระชนม์
จ้าว จื่อ(信王赵祉) สิ้นพระชนม์
จ้าว ฉี้(钦王赵祈) สิ้นพระชนม์
จ้าว เจิน จักรพรรดิซ่งเหยินจง(赵祯)
# จักรพรรดิซ่งอิงจง
จักรพรรดิซ่งอิงจง (, 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1032 – 25 มกราคม ค.ศ. 1067) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 5 ของราชวงศ์ซ่ง พระนามเดิมของพระองค์คือ Zhao Zongshi แต่ได้เปลี่ยนเป็น "Zhao Shu" ในปี ค.ศ. 1062 โดยพระบรมราชโองการ พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1063 จนกระทั่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1067 ผู้สืบทอดราชบัลลังก์คือจักรพรรดิซ่งเสินจง พระราชโอรสองค์ใหญ่ของพระองค์

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชมารดา: พระนางเฉาไทเฮา
 พระอัครมเหสี
จักรพรรดินีเซวียนเหรินเซี่ยเลิ่ง สกุลเกา
 พระโอรส
 จ้าวซวี
# จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง
thumb
ซ่งฮุยจง (ค.ศ. 1100 - ค.ศ. 1126, พ.ศ. 1643- พ.ศ. 1669) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 11 ของจักรพรรดิซ่งเสินจง พระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ในปี ค.ศ. 1100 เมื่อพระเชษฐาของพระองค์และจักรพรรดิองค์ก่อนคือจักรพรรดิซ่งเจ๋อจงสวรรคต เนื่องจากพระราชโอรสองค์เดียวของจักรพรรดิเจ๋อจงคือ เจ้า เหมา หรือ เจ้าชายเสียนหมิน สิ้นพระชนม์ก่อนเวลาอันควร
# จักรพรรดิซ่งเฉินจง
ซ่งเสินจง (25 พฤษภาคม ค.ศ. 1048 – 1 เมษายน ค.ศ. 1085) พระนามเดิมว่า จ้าว ซฺวี  เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 ของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 6 ของราชวงศ์ซ่งเหนือ (北宋朝) พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1067 จนกระทั่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1085 และเป็นที่รู้จักในฐานะผู้สนับสนุนนโยบายใหม่ของหวังอันฉือ พระองค์เป็นจักรพรรดิที่กระตือรือร้นอย่างยิ่งในการแก้ไขปัญหาทางการคลัง ระบบราชการ และการทหารของราชวงศ์ซ่ง

จ้าว ซฺวี เดิมชื่อ "จ้าว จ้งเจิน" (趙仲鍼) เป็นโอรสของจ้าว ฉู่ (趙曙) ผู้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งอิงจง (宋英宗) กับเกาฮองเฮา (高氏) พระอัครมเหสี ผู้ได้เป็นจักรพรรดินีฐานันดรศักดิ์ "เซฺวียนเหรินหฺวงโฮ่ว" (宣仁皇后) จ้าว ซฺวี ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาใน ค.ศ. 1067 และทรงสนพระทัยในนโยบายของหวังอันฉือ (王安石) อย่างยิ่ง จึงตั้งหวังอันฉือ เป็นอัครมหาเสนาบดี (宰相) หวังอันฉือ ดำเนิน "นโยบายใหม่" (新法) เพื่อปรับปรุงความเป็นอยู่ของชนชั้นรากหญ้า นักวิชาการเห็นกันว่า นโยบายดังกล่าวเทียบได้กับรัฐสวัสดิการในสมัยปัจจุบัน และกลายเป็นลักษณะสำคัญของรัชกาลนี้

ใน ค.ศ. 1076 จ้าว ซฺวี ทรงส่งกองทัพไปตีราชวงศ์ลี้ (Nhà Lý) ของเวียดนาม ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิลี้ เญิน ตง (Lý Nhân Tông) แต่ล้มเหลว

จ้าว ซฺวี ยังทรงพยายามลดกำลังของรัฐเพื่อนบ้านอย่างราชวงศ์เซี่ยตะวันตก (西夏) ของชาวตั่งเซี่ยง (党項; Tangut) ด้วยการรุกไล่ทัพเซี่ยออกจากกานซู่ (甘肃) ซึ่งประสบผลสำเร็จในเบื้องแรก แต่มาล้มเหลวเอาในยุทธการนครหย่งเล่อ (永乐城之战) เมื่อ ค.ศ. 1082 จึงเป็นผลให้ราชวงศ์เซี่ยกลับเข้มแข็งยิ่งกว่าเก่าและกลายเป็นเสี้ยนหนามสำหรับราชวงศ์ซ่งในอีกหลายทศวรรษถัดมา

ในรัชกาลของพระองค์มีการผลิตเอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์หลายฉบับ เช่น พงศาวดาร จือจื้อทงเจี้ยน (資治通鑑) ของซือหม่า กวาง (司馬光) ที่เริ่มตั้งแต่ราชวงศ์โจว (周朝) มาจนราชวงศ์ซ่ง และ อู่จิงชีชู (武經七書) ที่ประมวลตำราพิชัยสงคราม 7 ฉบับเอาไว้

ไมเคิลเดอะเซเวนท์โดคัส (Michael VII Doukas) จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิบิซันทีน (Byzantine Empire) ยังส่งราชทูตมาจีนเมื่อ ค.ศ. 1081 ซึ่งตรงกับรัชกาลของพระองค์อีกด้วย

ครั้น ค.ศ. 1085 จ้าว ซฺวี ประชวรสวรรคต พระราชโอรสของพระองค์ จ้าว ซฺวี่ (趙煦) จึงขึ้นสืบราชสมบัติต่อเป็นจักรพรรดิซ่งเจ๋อจง (宋哲宗) แต่เนื่องจากจ้าว ซฺวี่ ยังทรงพระเยาว์ เซฺวียนเหรินไทเฮา ผู้เป็นพระอัยยิกาจึงสำเร็จราชการแทน
# จักรพรรดิซ่งเจ๋อจง
สมเด็จพระจักรพรรดิซ่งเจ๋อจง (ค.ศ. 1075 – ค.ศ. 1100, ทรงครองราชย์ ค.ศ. 1085 – ค.ศ. 1100) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1075 (พ.ศ. 1618) พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1085 จวบจนสวรรคตในปี ค.ศ. 1100 และสืบต่อโดยจักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง พระราชอนุชาต่างพระมารดา เนื่องจากพระราชโอรสของพระองค์สิ้นพระชนม์ก่อนวัยอันควร

จักรพรรดิเจ๋อจงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 6 ของจักรพรรดิซ่งเสินจง พระองค์ขึ้นครองราชสมบัติเมื่อพระชนมายุได้ 9 พรรษา ภายใต้การสำเร็จราชการของพระพันปีหลวงเกา พระอัยยิกาของพระองค์

 รัชสมัย 
จักรพรรดิเจ๋อจงลดภาษี หยุดการเจรจากับรัฐเซี่ยตะวันตกที่นำโดยชาวตังกุต และกลับมาเกิดการสู้รบอีกครั้ง ซึ่งในที่สุดบังคับให้เซี่ยตะวันตกเข้าสู่การเจรจาสันติภาพกับจักรวรรดิซ่ง อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเจ๋อจง ไม่สามารถหยุดการต่อสู้ระหว่างขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยมกับขุนนางฝ่ายเสรีนิยมที่สนับสนุนการปฏิรูปของหวังอันฉือได้ และในความเป็นจริง การต่อสู้รุนแรงขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิเจ๋อจง ความแตกแยกครั้งนี้จะส่งผลให้ราชวงศ์ซ่งเหนือล่มสลายไม่นานหลังจากนั้น

 รัชศกหยวนโหยว (1086–1093) 
 การสำเร็จราชการของเกาไทฮองไทเฮา 
เกาไทฮองไทเฮาสถาปนาพระราชนัดดาพระชนมายุ 8 พรรษาขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งเจ๋อจงเพื่อให้พระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เมื่อเป็นผู้สำเร็จราชการ เกาไทฮองไทเฮาทรงแต่งตั้งขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยม เช่น ซือหม่า กวาง ให้ดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ซึ่งหยุดยั้งนโยบายใหม่ที่กำหนดโดยหวังอันฉือ ก่อนที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1086 ขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยมประสบความสำเร็จในการยกเลิกนโยบายการปฏิรูปบางส่วน

จักรพรรดิเจ๋อจงไม่มีพระราชอำนาจ จนกระทั่งเกาไทฮองไทเฮาสวรรคตในปี ค.ศ. 1093 พระจักรพรรดิจึงสามารถฟื้นฟูการปฏิรูปของหวังอันฉือและลดอิทธิพลของซือหม่ากวางผู้ล่วงลับลงได้ เมื่อถึงเวลานั้น ทั้งขุนนางฝ่ายอนุรักษ์นิยมและขุนนางฝ่ายปฏิรูปต่างก็ทะเลาะกันในราชสำนัก

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา:
 จักรพรรดิซ่งเสินจง 
 พระราชมารดา:
 จักรพรรดินีชินเฉิง
# มดลูก
มดลูก (มาจากภาษาละติน uterus พหูพจน์ uteri) หรือ womb  เป็นอวัยวะในระบบสืบพันธุ์เพศหญิง ซึ่งพบมากในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพศเมียรวมถึงมนุษย์ ซึ่งเป็นที่รองรับการเกิดเอ็มบริโอมนุษย์ และการเกิดทารกในครรภ์ตั้งแต่หนึ่งตัวขึ้นไป หรือมากกว่านั้น ตั้งแต่ระยะเอ็มบริโอจนถึงการคลอด มดลูกเป็นฮอร์โมนที่ตอบสนองอวัยวะเพศ ซึ่งมีต่อมในเยื่อบุของต่อมซึ่งหลั่งน้ำนมมดลูกเพื่อหล่อเลี้ยงตัวอ่อน

 รูปภาพเพิ่มเติม
# พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า
พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า มีปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ว่า หลังจากหมดยุคศาสนาของพระธรรมสามีสัมพุทธเจ้าแล้ว เกิดแผ่นดินใหม่ที่ไม่มีพระพุทธเจ้านานถึง 8 กัปป์ หลังจากนั้นเกิดแผ่นดินใหม่ ชื่อว่า มัณฑกัปป์ จะมีพระพุทธเจ้า 2 พระองค์บังเกิดขึ้น
องค์แรก คือ พระนารทะสัมพุทธเจ้า
องค์ถัดไป คือ พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า ในสมัยพระสมณโคตมะพุทธเจ้า นี้ ท่านคือ โสณพราหมณ์

โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศมาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยพระกัสสปะพุทธเจ้า  พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นมาณพ ชื่อว่า มาฆมานพ อาชีพเป็นพ่อค้าทางเรือสำเภา

วันหนึ่ง นำของชิ้นหนึ่งไปขายได้กำไร 10 เท่าและนำเงินทองที่ได้มานั้นใส่เรือ แต่ประสบเหตุเรือล่ม ทรัพย์สินที่ได้มาจมหายทั้งหมด แต่ตัวเองสามารถเอาตัวรอดมาได้ ครั้นต่อมา ก็นำของชนิดเดิมไปขายอีกได้กำไร 10 เท่าอีก นำทรัพย์กลับมาบ้านได้ 7 วันก็เพลิงไหม้ บ้านและทรัพย์สินเสียหายจำนวนมาก ต่อมาก็นำสินค้าชนิดเดิมไปขายก็ได้กำไรมา 10 เท่าแต่ว่าพอนำทรัพย์กลับมาบ้านแล้ว กลับถูกโจรปล้นทรัพย์สินที่ได้มาทั้งหมด แต่ก็ยังไม่ละความพยายามนำของชิ้นเดิมไปขายอีก ก็ได้กำไร 10 เท่าอีกเช่นเดิม แต่คราวนี้พอนำเงินกลับมาบ้าน ก็ถูกเรียกเก็บทรัพย์สินทั้งหมดนั้นเข้าสู่ท้องพระคลัง

มาฆมาณพ เมื่อเสียทรัพย์ถึง 4 ครั้งก็ทะเลาะกับภรรยา  จนถึงขั้นต้องหย่าร้างกัน ได้ทรัพย์สินจากการแบ่งกับภรรยาเป็น ผ้าแดง 1 ผืน และทอง 1 แสน ออกจากบ้านเดินทางไปเรื่อย ๆ จนถึง เมืองโกสัมพี

ครั้งนั้น มีพระสาวก รูปหนึ่งของ พระกกุสันธะพุทธเจ้า  ออกจากญาณสมาบัติ ก็ตรวจดูสรรพสัตว์ ด้วยทิพยจักษุ  ก็พบ มาฆมาณพ เข้าข่ายญาณก็ทราบว่าอนาคตจะได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็เหาะไปโปรดในทางที่มาณพกำลังเดินทางมา เมื่อมาณพเดินมาพบพระสาวกนี้ ก็เกิดเลื่อมใส จิตใจปลาบปลื้ม จึงได้ถวายทรัพย์สินทั้งหมดและอธิษฐานขอให้ได้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต เมื่อพระสาวกได้รับของและกล่าวอนุโมทนาแล้ว ก็เหาะกลับไป ในที่ที่ถวายทานเกิดต้นกัลปพฤกษ์ 1 ต้น และมาณพนั้นก็ได้อาศัยต้นไม้นี้เลี้ยงชีพสืบมา

วันหนึ่งกษัตริย์เมืองโกสัมพี พร้อมทั้งเหล่าข้าราชบริพาร เสด็จผ่านมาเห็นมาณพอยู่ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ ก็เกิดความสนใจเข้าไปทอดพระเนตร ก็ถูกเทวดา ที่ทำหน้าที่รักษาอยู่ไม่ให้เข้าไป พระองค์จึงทรงกริ้ว สั่งให้ทหารทำการเผา แต่ก็เกิดมีดอกบัวเกิดขึ้นมารองรับมาณพนั้น จึงสั่งให้ทหารจับมาณพ ไปโยนทิ้งลงน้ำ  ก็เกิดอัศจรรย์มีดอกบัวผุดขึ้นมารองรับ ทำให้มาณพนั้นไม่ได้รับอันตรายใด ๆ กษัตริย์จึงถามกับมาณพนั้นว่า ใครให้ต้นกัลปพฤกษ์มา มาณพจึงเล่าความจริงให้ฟัง แต่กษัตริย์ไม่เชื่อ รับสั่งให้มาณพนำพระสาวกรูปนั้นมายืนยัน มาณพจึงอธิษฐานถึงพระสาวกนั้น พระสาวกรูปนั้นทราบด้วยทิพยจักษุ ก็เหาะมาและบอกกล่าวถึงโทษของการประทุษร้ายมาณพนี้ จะทำให้บ้านเมืองจมลงในแผ่นดิน กษัตริย์ได้ฟังดังนั้นก็กลัว จึงขอโทษและยกให้มาณพเป็นน้องชายของพระองค์

พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้า มีพระวรกายสูง 60 ศอก มีพระชนมายุ 5 พันปี และมีพระพุทธรัศมีสีทอง สว่างทั้งกลางวันและกลางคืน
# วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว
thumb|อุโบสถวัดพระธาตุดอยเขาควาย มุมขวาของภาพแลเห็นรูปปั้นแมงสี่หูห้าตา
วัดพระธาตุดอยเขาควายแก้ว เป็นวัดในจังหวัดเชียงราย ตั้งอยู่บนดอยแห่งหนึ่งบริเวณเส้นทางไปดงมะดะ บนยอดดอยเป็นจุดชมวิวทิวทัศน์รอบ ๆ ตัวเมืองของจังหวัดเชียงราย ซึ่งสวยงามและกลางวันและกลางคืน เป็นวัดที่เก่าแก่ ถูกสร้างขึ้นในสมัยพุทธกาลราว 1,000 กว่าปี มีตำนานเก่าแก่เรื่อง แมงสี่หูห้าตา และ ควายเผือกแก้วเขาแสง ในเจดีย์ได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ อันเป็นข้อมือนิ้วก้อยข้างซ้ายของพระพุทธเจ้าและเขาของควายเผือกแก้วเขาแสงอีกด้วย

วัดพระธาตุดอยเขาควายยังเป็นที่รู้จักจากตำนานเกี่ยวกับแมงสี่หูห้าตา สัตว์ประหลาดในตำนาน
# จักรพรรดิสุยเหวิน
สมเด็จพระจักรพรรดิสุยเหวินตี้  เป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์สุย ในฐานะชาวพุทธ พระองค์ส่งเสริมให้เผยแผ่พระพุทธศาสนาไปทั่วจักรวรรดิ

พระองค์ได้รับการยกย่องว่าสามารถรวมจีนให้เป็นหนึ่งเดียวได้อีกครั้งในปี ค.ศ. 589 ซึ่งถือเป็นการยุติการแบ่งแยกทางการเมืองที่ยาวนานเกือบสามศตวรรษ ซึ่งเริ่มต้นด้วยการแยกตัวของระบอบการปกครองเฉิงฮั่นและฮั่นจ้าวจากราชวงศ์จิ้นตะวันตกในปี ค.ศ. 304 ในรัชสมัยของพระองค์ยังทรงริเริ่มโครงการคลองใหญ่ ซึ่งเป็นโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ที่ต่อมาจะช่วยอำนวยความสะดวกในการรวมตัวกันของจีนตอนเหนือและตอนใต้

หยางเจียนได้สืบทอดตำแหน่งสุยกงหลังจากบิดาของเขาถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 568 ในฐานะขุนนางแห่งราชวงศ์โจวเหนือ หยางเจียนรับราชการด้วยความโดดเด่นอย่างเห็นได้ชัดในรัชสมัยของจักรพรรดิโจวอู่และจักรพรรดิโจวเสวียน เขาทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารและเข้าร่วมในสงครามในปี ค.ศ. 577 ที่นำไปสู่การพิชิตราชวงศ์ฉีเหนือ ชัยชนะครั้งนี้เป็นสัญลักษณ์ของการรวมจีนตอนเหนือเข้ามาอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์โจวเหนือ เมื่อจักรพรรดิโจวเสวียนสวรรคตในปี ค.ศ. 580 หยางในฐานะพระสัสสุระ (พ่อตา) ได้ยึดอำนาจเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ของจักรพรรดิโจวกงตี้ หลานชายของตน หลังจากเอาชนะแม่ทัพหยูฉี จิ่งได้แล้ว เขาก็ยึดบัลลังก์เป็นของตนเอง และก่อตั้งราชวงศ์สุย

พระองค์เป็นผู้ปกครองชาวฮั่นคนแรกที่มีอำนาจควบคุมจีนตอนเหนืออย่างสมบูรณ์หลังจากชาวเซียนเปย์พิชิตพื้นที่ตรงนี้จากราชวงศ์หลิวซ่ง
# จักรพรรดิสุยหยาง
สมเด็จพระจักรพรรดิสุยหยาง (ค.ศ. 569 – 11 เมษายน ค.ศ. 618) ชื่อตัวว่า หยาง กวั่ง (楊廣) ชื่อเดิมว่า หยาง ยิง (英) และชื่อรองว่า อาหมัว (阿摩) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์สุย (隋朝) ของจีนโบราณ และเป็นโอรสพระองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิสุยเหวิน (隋文帝)

หยาง กวั่ง เดิมชื่อ หยาง ยิง แต่หยาง เจียน (楊堅) ผู้เป็นบิดา ซึ่งต่อมาคือจักรพรรดิสุยเหวิน ให้เปลี่ยนชื่อเป็น หยาง กวั่ง ตามคำพยากรณ์ที่ได้รับ เมื่อหยาง เจียน ตั้งราชวงศ์สุยใน ค.ศ. 581 และขึ้นเป็นจักรพรรดิสุยเหวินแล้ว ก็ตั้งหยาง กวั่ง เป็นเจ้า ฐานันดรศักดิ์ว่า จิ้นหวัง (晋王) ครั้น ค.ศ. 588 จักรพรรดิสุยเหวินให้หยาง กวั่ง นำทหารห้ากองไปตีราชวงศ์เฉิน (陳朝) ทางใต้เป็นผลสำเร็จ ทำให้หยาง กวั่ง เป็นที่ชื่นชมไปทั่ว ภายหลัง หยาง กวั่ง ทำเล่ห์กลใส่หยาง หย่ง (楊勇) ผู้เป็นพี่ชาย จนตนเองได้เป็นรัชทายาทใน ค.ศ. 600 ครั้นจักรพรรดิสุยเหวินสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 604 เกิดร่ำลือกันว่า การสิ้นพระชนม์เป็นฝีมือของหยาง กวั่ง แต่ไร้หลักฐานยืนยัน กระนั้น หยาง กวั่ง ในฐานะรัชทายาท ก็ได้สืบราชสมบัติต่อจากจักรพรรดิสุยเหวินผู้เป็นบิดา

หยาง กวั่ง ครองราชย์ช่วง ค.ศ. 604–618 ระหว่างนั้น เขาจัดทำโครงการใหญ่หลายอย่าง ที่ลือชื่อที่สุดเห็นจะเป็นการขุดเจาะคลองสัญจรหลวง (大运河) รวมถึงการบูรณะกำแพงยาว (長城) ที่ทำให้แรงงานล้มตายราว 6 ล้านคน นอกจากนี้ เขายังจัดทัพไปโจมตีบ้านอื่นเมืองอื่นอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในนั้น คือ การโจมตีอาณาจักรจามปาซึ่งปัจจุบันอยู่ในเวียดนามตอนกลางและตอนใต้ ทำให้ทแกล้วทหารราชวงศ์สุยหลายพันนายล้มตายลงเพราะมาลาเรีย อนึ่ง เขายังส่งทัพไปตีอาณาจักรโคกูรยอในเกาหลี ซึ่งพ่ายแพ้ยับเยิน ทั้งทำให้ท้องพระคลังแห้งเหือด เดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า ชาวประชาลุกขึ้นต่อต้านราชวงศ์ ที่สุดแล้ว ขุนพลยฺหวี่เหวิน ฮฺว่าจี๋ (宇文化及) ยึดอำนาจสำเร็จ แล้วจับหยาง กวั่ง รัดคอตายในนครเจียงตู (江都) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในหยางโจว (扬州) มณฑลเจียงซู (江苏)

แม้หยาง กวั่ง จะสร้างผลงานไว้มากมาย แต่นักประวัติศาสตร์แต่เดิมมามักถือว่า เขาเป็นหนึ่งในทรราชที่เลวร้ายที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์ และเป็นเหตุผลที่ราชวงศ์สุยครองอำนาจได้ไม่นาน โดยมองว่า การปราชัยในศึกที่เกาหลี การบังคับเกณฑ์คนไปเป็นทหาร การขึ้นภาษีเพื่อนำเงินมาใช้ในสงคราม และความวุ่นวายในบ้านเมืองอันเป็นผลมาจากภาษีที่สูงลิ่วนั้น ทำให้สุดท้ายแล้วราชวงศ์อยู่ไม่ได้
# ออมนิเว็บ
ออมนิเว็บ (OmniWeb)  เป็นเว็บเบราว์เซอร์ที่สร้างโดยกลุ่มออมนิ สำหรับระบบปฏิบัติการแมคโอเอสเท็น ของ แอปเปิล โดยใช้ตัววาดหน้าเว็บแบบ KHTML
# บางจะเกร็ง (รายการโทรทัศน์)
บางจะเกร็ง เป็นรายการโทรทัศน์แนวตลกผลิตโดย บริษัท ลักษ์ 666 จำกัด และ บริษัท อควา เทเลวิชั่น จำกัด  โดยออกอากาศทุกวันจันทร์ เวลา 22.25 น. ถึง 23.20 น. ทางสถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2552 และสิ้นสุดออกอากาศเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2552

 ผู้ดำเนินรายการ 
 วิลลี่ แมคอินทอช
 เปิ้ล นาคร
 เสนาหอย
 โก๊ะตี๋ อารามบอย

 กติกา 
สำหรับรายการบางจะเกร็งนั้นจะให้แขกรับเชิญมาเล่นละครโดย 3 นักแสดงคือ เปิ้ล หอย และ โก๊ะตี๋ โดยที่แขกรับเชิญเกร็งหัวเราะโดยไม่เห็นฟัน ถ้าหัวเราะเห็นฟันหรือปิดปากตอนหัวเราะ คนแคระที่แต่งชุดเป็นเม่นทั้ง 3 หรือ 2 คน (ในกรณีที่คนแต่งชุดเม่นมาแสดงในละครของแต่ละตอน) แต่ในรายการจะเรียกว่าเจ้ายักษ์แห่งบางจะเกร็ง จะทำหน้าที่ตีแขกรับเชิญโดยอาวุธในการตีคือท่อแอร์และค้อนพลาสติกแต่บางครั้งจะตีผู้แสดงเองตามความสนุกของรายการ

ในวันที่ 5 มกราคม 2552 (เทปแรก) ถึงวันที่ 19 มกราคม 2552 จะไม่มีคนแคระที่แต่งชุดเป็นเม่น แต่จะแบ่งการวัดระดับความหัวเราะของแขกรับเชิญออกเป็น 5 ระดับ คือ ไม่ขำ (แขกรับเชิญไม่สามารถหัวเราะ) ขำน้อย (แขกรับเชิญหัวเราะโดยการแอบยิ้ม ไม่ให้กล้องเห็น และทำให้แขกรับเชิญเสียสมาธิในการเล่นละครเพียงเล็กน้อย ในระดับความตกใจเล็ก ๆ) ขำปานกลาง (แขกรับเชิญยิ้มและทำให้แขกรับเชิญเสียสมาธิในการเล่นละครในระดับน้อย) ขำมาก (แขกรับเชิญหัวเราะแต่สามารถสะกดอารมณ์หัวเราะได้และทำให้แขกรับเชิญเสียสมาธิในการเล่นละครในระดับปานกลาง) และ ขำที่สุด (แขกรับเชิญหลุดหัวเราะออกมา และไม่สามารถเล่นละครต่อไปได้)

 บทลงโทษ 
thumb|ภาพสัญลักษณ์รายการ บางจะเกร็ง แบบที่ 1 ในอดีต โดยปรากฏในช่วงเอาคืน (บทลงโทษสำหรับพิธีกร)
หลังจากละครจบไปแล้วนั้น พิธีกรจะให้แขกรับเชิญเลือกคนที่ลงโทษมาโดยบอกว่าใครทำตลกน้อยที่สุดและเลือกคนที่ทำตลกได้น้อยที่สุดโดยก่อนจะถูกลงโทษนั้นแขกรับเชิญจะให้เลือกแผ่นป้ายทั้ง 5 (ในเทปแรกมี 10 แผ่นป้าย) แผ่นป้ายซึ่งจะมีบทลงโทษต่าง ๆ โดยการลงโทษนั้นแขกรับเชิญจะเลือกการตัดสินว่าใครถูกลงโทษโดยเหลือแค่ 2 คน อย่างไรก็ตามตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 จะเป็นการตัดสินรูปแบบจับฉลากเช่นการเป่ายิ้งฉุบ, การหยิบไม้สั้น-ไม้ยาว และตั้งแต่วันที่ 4 พฤษภาคม 2552 จะเป็นการหมุนวงล้อซึ่งจะมีสองส่วนด้วยกันคือส่วนแรกรูปใบหน้าของผู้ที่ลงโทษทั้ง 2 และส่วนที่ 2 จะเป็นวงล้อสีเขียวและสีส้ม (ภายหลังถูกเปลี่ยนเป็นวงล้อรูปแบบการจับฉลากกินแบ่งและส่วนบนมีข้อความต่าง ๆ) ซึ่งจะมีข้อความที่อยู่ส่วนบนนั้นจะมีอยู่ 3 กรณีด้วยกันคือ
 ดวงคุณดีมีทางรอด แต่ยังไม่ใช่วันนี้ (หมุนวงล้อได้หน้าใคร คนนั้นถูกลงโทษ)
 ดวงคุณกำลังซวย แต่เพื่อนช่วยมารับแทน (หมุนวงล้อได้หน้าใคร อีกคนถูกลงโทษ)
 ดวงคุณที่ว่าแย่ แต่ยังแพ้เป็นคนที่รอด (คนที่ถูกเลือกให้รอดในช่วงท้ายละครจะถูกลงโทษ)
# ทากาโกะ ชิมาซุ
ทากาโกะ ชิมาซุ (, ประสูติ: 2 มีนาคม พ.ศ. 2482) หรือพระนามเดิม เจ้าหญิงทากาโกะ ซูงาโนมิยะ  เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ และเป็นพระปิตุลาในสมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะพระองค์ได้ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับฮิซานางะ ชิมาซุ

 พระประวัติ 
ทากาโกะ ชิมาซุ ประสูติเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2482 ณ พระราชวังหลวงโตเกียว  เดิมเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ญี่ปุ่น เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง พระองค์มีพระยศเดิมว่า เจ้าหญิงทากาโกะ ซูงาโนมิยะ  พระองค์ได้รับการเลี้ยงดูจากนางพระกำนัลเช่นเดียวกับพระเชษฐภคินีที่มารูโนอูจิ กรุงโตเกียวBix, Hirohito and the Making of Modern Japan. Pages 270-271 และสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนขุนนางกะกุชูอิง

พระองค์เสกสมรสกับฮิซานางะ ชิมาซุ บุตรชายของเคานต์ฮิซาโนริ ชิมาซุ โดยพระองค์ต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์ตามกฎมณเฑียรบาลของญี่ปุ่น ทั้งสองมีบุตรด้วยกันหนึ่งคนคือโยชิฮิซะ ชิมาซุ

 พงศาวลี
# คาซูโกะ ทากัตสึกาซะ
คาซูโกะ ทากัตสึกาซะ (ประสูติ 30 กันยายน พ.ศ. 2472) พระนามเดิม เจ้าหญิงคาซูโกะ ทากะโนะมิยะ  เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระเชษฐภคินีของจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระองค์ลาออกจากฐานันดรศักดิ์เพื่อเสกสมรสกับโทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ เมื่อ พ.ศ. 2493

 พระประวัติ 
คาซูโกะ มีพระยศเดิมว่าเจ้าหญิงคาซูโกะ ประสูติเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2472 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น ทากะโนะมิยะ  เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะกับจักรพรรดินีโคจุง โดยเจ้าหญิงพระองค์น้อยนี้ถูกแยกจากพระชนกชนนี และได้รับการดูแลโดยนางในราชสำนักตามโบราณราชประเพณี ณ พระตำหนักในเขตมารูโนอูจิในโตเกียว พระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนกากูชูอิงในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2491 และใช้เวลาหนึ่งปีเพื่อทรงศึกษาทักษะการเป็นเจ้าสาวกับซาบูโร ฮยากูตาเกะ อดีตเจ้าหน้าที่ในพระราชวัง

เจ้าหญิงคาซูโกะเสกสมรสเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 กับโทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ  บุตรชายคนโตของโนบูซูเกะ ทากัตสึกาซะ  อดีตขุนนางและกูจิประจำศาลเจ้าเมจิ ถือเป็นการเสกสมรสระหว่างเจ้านายฝ่ายในกับชายสามัญชนครั้งแรก และเจ้าหญิงคาซูโกะต้องลาออกจากฐานันดรศักดิ์จากพระราชวงศ์ตามกฎมนเทียรบาลหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งนี้ตระกูลทากัตสึกาซะของพระสวามีเป็นขุนนางประจำราชสำนักมาแต่โบราณหรือคูเงะ  และคนในตระกูลเคยดำรงตำแหน่งเป็นคาโซกุมาก่อน จึงถือเป็นตระกูลที่เจ้านายฝ่ายในสามารถเสกสมรสเกี่ยวดองได้ โนบูซูเกะ ทากัตสึกาซะเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของจักรพรรดินีเทเม เพราะฮิโรมิจิ ทากัตสึกาซะ  ปู่ของเจ้าบ่าว เป็นพี่น้องกับมิจิตากะ คูโจ  ทวดของเจ้าสาว แต่ทั้งสองไม่มีบุตรด้วยกัน จึงรับนาโอตาเกะ มัตสึไดระ ซึ่งเป็นญาติของทั้งคู่มาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม

โทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ พระภัสดาถูกพบว่าเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2509 ด้วยพิษจากคาร์บอนมอนนอกไซด์ภายในห้องชุดของมิจิโกะ มาเอดะ อนุภรรยาซึ่งเป็นพนักงานต้อนรับหญิงในไนท์คลับย่านกินซะ คาดว่าเป็นการฆ่าตัวตาย เจ็ดเดือนหลังการเสียชีวิตของพระสวามี มีผู้บุกรุกบ้านของคาซูโกะกลางดึกและทำร้ายพระองค์ด้วยมีดจนมีพระอาการบาดเจ็บที่พระหัตถ์ทั้งสอง และต้องเข้ารับถวายการรักษาที่โรงพยาบาลเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ จักรพรรดิโชวะตกพระทัยมาก จึงมีพระราชกระแสรับสั่งให้คาซูโกะย้ายมาประทับภายในเขตพระราชฐานอากาซากะ ในเขตอากาซากะ โตเกียว หลังจากนั้นคาซูโกะจึงทำหน้าที่เป็นหัวหน้านักบวชหญิงประจำศาลเจ้าใหญ่อิเซะ ช่วง พ.ศ. 2517–2531 สืบต่อจากฟูซาโกะ คิตาชิรากาวะ พระปิตุจฉา

คาซูโกะ อดีตเจ้าหญิงพระราชธิดายังคงประทับในหมู่พระตำหนักอากาซากะจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ด้วยพระหทัยพิการ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 สิริพระชันษา 59 ปี

 ลำดับสาแหรก
# ความประมาทเลินเล่อ
ความประมาทเลินเล่อ  หมายถึง ความที่กระทำการใด ๆ โดยปราศจากความระมัดระวัง หรือโดยละเลยในสิ่งที่ควรกระทำ

ผู้กระทำการโดยประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง (gross negligence) กฎหมายไม่อภัยให้เลย และจะเรียกร้องใด ๆ ก็มิได้ด้วย เช่น ผู้ได้รับความเสียหายจากการทำสัญญาซื้อขาย โดยที่ตอนทำสัญญานั้นไม่อ่านข้อความในหนังสือสัญญาให้ถี่ถ้วนก่อน เป็นต้น

ขุนสมาหารหิตะคดี (โป๊ โปรคุปต์) ผู้เขียนพจนานุกรมกฎหมายเล่มแรกของประเทศไทย ว่า

"ประมาท ตามธรรมดาหมายถึง กิริยาที่กระทำลงโดยมิได้ตั้งใจจะให้เกิดผลเช่นนั้น แต่ได้กระทำการอย่างใดซึ่งคนธรรมดาจะไม่กระทำ หรือละเว้นกระทำการอย่างใดซึ่งคนธรรมดาจะกระทำ จนเกิดผลอันเนื่องจากการกระทำนั้น

ผู้ใดกระทำลงโดยความประมาท อาจจะต้องรับผิดชอบในทางกฎหมายก็ได้ ไม่อาจต้องรับผิดชอบในทางกฎหมายก็ได้ เช่น ผู้ที่ขับรถโดยไม่ใช้ความระมัดระวังอย่างธรรมดา ขับรถไปทับคนเข้า ผู้ขับจะต้องรับผิดชอบ แต่ถ้าผู้ใดเดินหลับตาจะไปยังที่แห่งหนึ่ง แต่กลับเดินลงไปในคลอง ผู้นั้นไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้น การประมาทที่จะใช้ได้ตามกฎหมายนั้น หมายถึง ผู้ใดมีหน้าที่ใช้ความระวังตามกฎหมาย ผู้นั้นไม่ใช้ความระวัง กลับกระทำผิดหน้าที่ กระทำให้ผู้อื่นต้องเสียหายอันเป็นผลโดยตรงหรือใกล้ชิดกับเหตุ โดยที่ผู้กระทำมิได้ตั้งใจจะให้เกิดผลเช่นนั้น..."

คำว่า "ประมาทเลินเล่อ" เป็นคำที่ใช้ในทางกฎหมายแพ่ง ส่วนทางอาญาจะใช้ว่า "ประมาท" เฉย ๆ