wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# จดหมายเหตุ
จดหมายเหตุ  หมายถึง รายงานหรือบันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 298 หรือสถานที่เก็บและให้บริการเอกสารจดหมายเหตุ เรียกว่า หอจดหมายเหตุพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า 1320

จดหมายเหตุประกอบด้วยเอกสารข้อมูลปฐมภูมิที่บุคคลหรือองค์กรสะสมมาตลอดชีวิตและเก็บไว้เพื่อแสดงประวัติและหน้าที่ของบุคคลหรือองค์กรนั้น ๆ ผู้เชี่ยวชาญด้านจดหมายเหตุและนักประวัติศาสตร์โดยทั่วไปเข้าใจจดหมายเหตุว่าเป็นบันทึกที่สร้างขึ้นและเป็นผลจากกิจกรรมทางกฎหมาย การค้า การบริหาร หรือสังคมตามปกติ จดหมายเหตุได้รับการนิยามเชิงเปรียบเทียบว่าเป็น "สารคัดหลั่งของสิ่งมีชีวิต" และแตกต่างจากเอกสารที่เขียนหรือสร้างขึ้นเพื่อสื่อสารข้อความเฉพาะแก่ลูกหลาน

โดยทั่วไป จดหมายเหตุประกอบด้วยบันทึกที่ได้รับการคัดเลือกสำหรับการเก็บรักษาถาวรหรือระยะยาว โดยพิจารณาจากคุณค่าทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ หรือหลักฐานที่ยั่งยืน บันทึกจดหมายเหตุโดยปกติไม่มีการเผยแพร่และเกือบจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสมอ ซึ่งต่างจากหนังสือหรือนิตยสารที่อาจมีสำเนาเหมือนกันหลายฉบับ นั่นหมายความว่าจดหมายเหตุค่อนข้างต่างจากห้องสมุดในด้านการใช้งานและการบริหาร แม้ว่าชุดสะสมจดหมายเหตุมักพบได้ในอาคารห้องสมุดก็ตาม

บุคคลที่ทำงานในด้านจดหมายเหตุเรียกว่านักจดหมายเหตุ ส่วนการศึกษาและการปฏิบัติในการจัดการ เก็บรักษา และจัดให้มีการเข้าถึงข้อมูลและสื่อในหอจดหมายเหตุเรียกว่า archival science ผู้บันทึกอาจเป็นส่วนราชการ รัฐวิสาหกิจ หรือบุคคลทั่วไปก็ได้ เพื่อบันทึกไว้สำหรับใช้อ้างอิงในอนาคต

 ในประเทศไทย
ตั้งแต่อดีต พระมหากษัตริย์ไทยโปรดเกล้าฯ ให้มีธรรมเนียมการจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญของบ้านเมือง วิถีชีวิต ความเป็นอยู่ รวมถึงปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้น โดยผู้มีหน้าที่จดบันทึกดังกล่าวเรียกว่าอาลักษณ์ จดหมายเหตุนี้จะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในหอจดหมายเหตุหรือหอหลวง เพื่อให้เป็นประโยชน์ทางการศึกษาต่อคนรุ่นหลัง จดหมายเหตุในราชวงศ์นี้ บางทีก็เรียกพงศาวดาร เช่น พระราชพงศาวดารกรุงเก่า และพระราชพงศาวดารเหนือ ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
 
จดหมายเหตุที่บันทึกโดยบุคคลในอดีตก็มีความสำคัญไม่น้อย มีทั้งการบันทึกเหตุการณ์ทั่วไป การบันทึกเรื่องราวของตนเองอย่างลักษณะอนุทิน ฯลฯ บางฉบับมีคุณค่าต่อการศึกษาประวัติศาสตร์อย่างมาก เช่น จดหมายเหตุบางกอกของแดน บีช บรัดเลย์ จดหมายเหตุลาลูแบร์ของซีมง เดอ ลา ลูแบร์ จดหมายเหตุเสด็จประพาสยุโรป ร.ศ.116 ของพระยาศรีสหเทพ (เส็ง วิริยศิริ) จดหมายเหตุความทรงจำของกรมหลวงนรินทรเทวี จดหมายเหตุจีนว่าด้วยกรุงสยาม เป็นต้น

จดหมายเหตุในอดีตพบว่ามีการบันทึก โดยการเขียน การพิมพ์ ลงบนวัสดุต่าง ๆ ตามยุคสมัย เช่น แผ่นหิน ใบลาน กระดาษ เป็นต้น
# Ґ
Ge (Ґ, ґ) บางครั้งก็เรียกว่า Ghe หรือ Ge with upturn (ในรหัสยูนิโคดใช้ชื่อว่า CYRILLIC CAPITAL/SMALL LETTER GHE WITH UPTURN) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้แทนเสียง // คล้ายกับเสียง g ของคำว่า go ในภาษาอังกฤษ

ในภาษาเบลารุสและภาษายูเครนสมัยโบราณ บางครั้งมีการใช้อักษรละติน g และทวิอักษร КГ (kh) แทนเสียงของ g ในคำทับศัพท์จากภาษาละติน แต่ภายหลังการทำเช่นนี้รวมทั้งการใช้ทวิอักษร ได้เลือนหายไปจากอักขรวิธีของภาษาเบลารุส จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 การใช้อักษร Ґ ได้ถูกนำมาพิจารณาใหม่และเพิ่มเข้าไปในภาษายูเครนและภาษารูซิน

อักษร Ґ ของภาษายูเครนได้ถูกยกเลิกในการปฏิรูปอักขรวิธีของภาษารัสเซีย โดยสหภาพโซเวียต ใน พ.ศ. 2476 (ค.ศ. 1933) และถูกจัดให้เป็นอักษรเดียวกันกับ Г แต่อย่างไรก็ตาม อักษร Ґ ได้ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งหนึ่งโดยชาวพื้นเมืองของประเทศยูเครน ใน พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ภายหลังการปฏิรูปกลาสนอสต์

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักภาษาศาสตร์ชาวเบลารุสบางท่าน โดยเฉพาะ เอียน สตานเคียวิช (Yan Stankyevich) ได้มีการเสนอแนะว่าควรจะนำการอักษรนี้มาแทนเสียงของ g อีกครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อทับศัพท์คำใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน แต่คนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับแนวความคิดนี้ แม้กระทั่งตัวอักษร Ґ ก็ไม่เคยได้ปรากฏรวมอยู่ในลำดับอักษรของภาษาเบลารุสเลย เนื่องจากเห็นว่าอักษรตัวนี้ไม่ได้ใช้มานานมากแล้ว

 ตำแหน่งอักขระ
# Ѓ
Gje (Ѓ, ѓ) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก ใช้เฉพาะภาษามาซิโดเนียเพื่อออกเสียง  หรือ  คำต่างๆ ที่มีเสียงนี้มักจะมีรากศัพท์มาจากภาษาเซอร์เบียซึ่งเขียนแทนด้วยอักษร Dje (Ђ, ђ) ยกตัวอย่างคำว่า Раѓање ในภาษามาซิโดเนีย อ่านว่า Radjanje รัดยันเย แปลว่า การให้กำเนิด ซึ่งภาษาเซอร์เบียจะสะกดด้วยคำนี้ Рађање ซึ่งอ่านออกเสียงเดียวกัน

 ตำแหน่งอักขระ
# รัฐปีนัง
ปีนัง  หรือ ปูเลาปีนัง  เป็นหนึ่งในสิบสามรัฐที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย เดิมชาวมลายูรุ่นแรกเรียกว่า ปูเลาวาซาตู หรือเกาะเดี่ยว ต่อมาพบในแผนที่เดินเรือ เรียกว่า ปูเลาปีนัง หรือเกาะหมาก ต่อมาอังกฤษเรียกว่า เกาะพรินซ์ออฟเวลส์

 ภูมิศาสตร์ 
รัฐปีนังมีพื้นที่บนดินทั้งหมดเพียง 1,048 ตารางกิโลเมตร เป็นรัฐที่มีพื้นที่บนดินเล็กที่สุดอันดับสองของประเทศมาเลเซีย รองจากรัฐปะลิส รัฐปีนังตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก ระหว่างละติจูด 5.59 ถึง 5.12 องศาเหนือ และลองจิจูด 100.17 ถึง 100.56 องศาตะวันออก รัฐปีนังประกอบด้วยพื้นที่ 2 ส่วน ได้แก่ เกาะปีนัง ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ และเป็นที่ตั้งของจอร์จทาวน์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐ และอีกส่วนหนึ่งคือเซอเบอรังเปอไร (สมารังไพร) ซึ่งตั้งอยู่บนแผ่นดินใหญ่

 ประชากร 
รัฐปีนังเป็นเขตการปกครองเพียงแห่งเดียวของมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวจีน โดยมีอัตราส่วนของประชากรเชื้อสายจีนประมาณร้อยละ 41.72 มากกว่าประชากรเชื้อสายมลายูซึ่งมีอัตราส่วนประมาณร้อยละ 41.33
# การะเกด
การะเกด อาจหมายถึง
 เตยทะเล - ไม้ประดับยืนต้น ดอกมีกลิ่นหอม
 ตำบลการะเกด อำเภอเชียรใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช
 รางวัลช่อการะเกด - รางวัลที่มอบให้แก่นักเขียนเรื่องสั้น จัดโดยนิตยสารโลกหนังสือ
 การะเกด (นักร้อง) - นักร้องเพลงลูกทุ่ง
# ภาษายูเครน
ภาษายูเครน (,) ซึ่งในอดีตยังมีอีกชื่อว่า ภาษารูทีเนีย   เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาสลาฟตะวันออกของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน เป็นภาษาแม่ของชาวยูเครนและภาษาราชการของประเทศยูเครน และใช้รูปแบบหนึ่งของอักษรซีริลลิกเป็นภาษาเขียน

thumb|250px|ภาษายูเครน
นักภาษาศาสตร์เชิงประวัติสืบหาต้นกำเนิดของภาษายูเครนไปจนถึงภาษาสลาฟตะวันออกเก่าของรัฐรุสเคียฟในสมัยกลางตอนต้น หลังการล่มสลายของรัฐรุสเคียฟและอาณาจักรรูทีเนีย ภาษานี้ได้มีวิวัฒนาการมาเป็นรูปแบบที่เรียกว่าภาษารูทีเนีย มีการใช้ภาษาสลาวอนิกคริสตจักรแบบเคียฟร่วมกับภาษารูทีเนียในพิธีกรรมทางศาสนาในดินแดนที่จะกลายมาเป็นยูเครนสมัยใหม่Viktor Hrebeniuk. (ПЦУ і церковнослов’янська мова). Volhynian diocese (Orthodox Church of Ukraine). 9 April 2019 เริ่มมีการใช้ภาษายูเครนกันทั่วไปตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อตั้งรัฐผู้บัญชาการคอสแซ็ก ตั้งแต่ ค.ศ. 1804 จนถึงสงครามประกาศอิสรภาพยูเครน (ค.ศ. 1917–1921) ภาษายูเครนถูกห้ามใช้ในโรงเรียนต่าง ๆ ในจักรวรรดิรัสเซียซึ่งขณะนั้นครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของยูเครน (ภาคกลาง ภาคตะวันออก และภาคใต้)Eternal Russia: Yeltsin, Gorbachev, and the Mirage of Democracy by Jonathan Steele, Harvard University Press, 1988,  (p. 217) แต่ในภาคตะวันตกของยูเครนยังคงมีผู้ใช้ภาษานี้เรื่อยมาโดยไม่เคยถูกห้ามPurism and Language: A Study in Modem Ukrainian and Belorussian Nationalism by Paul Wexler, Indiana University Press,  (page 309) ทั้งในเพลงพื้นเมือง เพลงและบทกวีของนักดนตรีพเนจร และงานของนักเขียนสำคัญContested Tongues: Language Politics and Cultural Correction in Ukraine by Laada Bilaniuk, Cornell Univ. Press, 2006,  (page 78)

หน่วยงานที่มีหน้าที่วางระเบียบเกี่ยวกับภาษายูเครนมาตรฐานคือบัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์แห่งชาติยูเครน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาบันภาษายูเครน กองทุนสารสนเทศภาษายูเครน และสถาบันภาษาศาสตร์ปอแตบนียา) ภาษายูเครนและภาษาเบลารุสมีความเข้าใจซึ่งกันและกันในระดับหนึ่งAlexander M. Schenker.  1993.  "Proto-Slavonic," The Slavonic Languages. (Routledge).  pp. 60–121.  p. 60: "[The] distinction between dialect and language being blurred, there can be no unanimity on this issue in all instances..."C.F. Voegelin and F.M. Voegelin.  1977.  Classification and Index of the World's Languages (Elsevier).  p. 311, "In terms of immediate mutual intelligibility, the East Slavic zone is a single language."Bernard Comrie.  1981.  The Languages of the Soviet Union (Cambridge).  pp. 145–146: "The three East Slavonic languages are very close to one another, with very high rates of mutual intelligibility...The separation of Russian, Ukrainian, and Belorussian as distinct languages is relatively recent...Many Ukrainians in fact speak a mixture of Ukrainian and Russian, finding it difficult to keep the two languages apart..."

 หมายเหตุ
# เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์
ไฟล์:Benzoyl-peroxide.svg ทั่วไป ชื่อ Benzoyl peroxide ชื่ออื่น IUPAC name สูตรโมเลกุล (C6H5CO)2O2 หรือ 

C14H10O4 SMILES c1ccccc1C(=O)OOC(=O)c2ccccc2 ลักษณะปรากฏ  เลขทะเบียน CAS94-36-0 PubChem Properties ความหนาแน่น 1.334 g/cm3 shock sensitivity  friction sensitivity  explosive velocity  m/s RE factor ? จุดหลอมเหลว 103–5 °C  จุดเดือด 

เบนโซอิลเพอร์ออกไซด์  เป็นสารเคมีที่อยู่ในกลุ่มเพอร์ออกไซด์ ประกอบไปด้วยเบนซิน 2 ตัวรวมด้วยเปอร์ออกไซด 

ชื่อทางการค้าสำหรับเบนโซอิลเพอร์ออกไซด์เช่น เบนแซค เอซี (Benzac AC) Brevoxyl และ Penoxyl
# Д
De (Д, д) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก อักษรตัวนี้ใช้ออกเสียง // เหมือนเสียง d ในภาษาอังกฤษ หรือ ด ในภาษาไทย แต่เมื่อไปปรากฏเป็นตัวสุดท้ายของคำจะกลายเป็น // ที่ไม่ออกเสียง และกลายเป็น // เมื่ออยู่ก่อนหน้าเสียงสระเพดานแข็ง

อักษร Д มีพัฒนาการโดยตรงมาจากอักษรกรีก เดลตา ลักษณะแตกต่างที่เห็นได้ชัดจากเดลตาคืออักษรนี้มี "เท้า" อยู่ที่มุมด้านล่าง อย่างไรก็ตาม อักษรตัวนี้สามารถเขียนได้สองรูปแบบคือ ยอดด้านบนที่ตัดเป็นเหลี่ยม หรือยอดมุมแหลมเหมือนเดลตา สำหรับอักษร El (Л, л) ก็เขียนในลักษณะนี้เช่นกัน อักษรนี้มีชื่อเดิมว่า dobro และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 4

 แบบอักษรลายมือ 
อักษรตัวใหญ่ Д เมื่อเขียนด้วยลายมือจะปรากฏคล้ายอักษรละติน D เพื่อให้เขียนได้เร็วขึ้น เนื่องจากลักษณะของตัวพิมพ์ไม่สะดวกสำหรับเขียน แต่อักษรตัวเล็ก д จะดูเหมือนอักษรละติน g มากกว่าที่จะเป็น d โดยเขียนหางต่อกับตัวอักษรถัดไป สำหรับการเขียนตัวเอนหรือเขียนติดกัน (cursive) อักษรตัวเล็กจะดูเหมือน d มากกว่า ดังนี้: Д, д

 ตำแหน่งอักขระ
# จื๋อโนม
จื๋อโนม  เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" -) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน

 ประวัติ 
เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ"  ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจนถึง พ.ศ. 2461 

ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน  ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน , เหงียน สี โก๊ (พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ 

thumb|222px|left|ส่วนหนึ่งจาก  ที่เขียนด้วยจื๋อโนม
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น
 
จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 จื๋อโนม 

จื๋อโนม
อักษรจีน
ระบบการเขียนภาษาเวียดนาม
# Ђ
Dje (Ђ, ђ) เป็นอักษรตัวหนึ่งของอักษรซีริลลิก มีใช้เฉพาะภาษาเซอร์เบียเป็นตัวอักษรลำดับที่ 6 อักษรนี้ใช้แทนเสียง  ซึ่งดัดแปลงมาจาก Tshe (Ћ, ћ) โดย วุก สเตฟาโนวิจ คารัดซิจ (Vuk Stefanović Karadžić) เพื่อใช้แปลงศัพท์ที่สะกดด้วยอักษร Gje (Ѓ, ѓ) ของภาษามาซิโดเนีย

สำหรับชื่อ Dje เป็นเพียงชื่อที่ตั้งขึ้นชั่วคราว เนื่องจากอักษรของภาษาเซอร์เบียไม่มีชื่อเรียกอยู่แล้ว เมื่อต้องการสะกดทีละตัว อักษรนี้จึงจะอ่านว่า 

Dje สามารถถ่ายอักษรให้คล้ายอักษรละตินได้เป็น Đ, đ หรือบ่อยครั้งก็แปลงเป็น dj ซึ่งมีผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่ามันไม่ค่อยจะถูกต้องนัก

 ตำแหน่งอักขระ
# บิณฑบาตเรือ
บิณฑบาตเรือ หรือ การบิณฑบาตทางน้ำ หรืออีกชื่อหนึ่งว่า นาวาภิกขาจาร เป็นบิณฑบาตชนิดหนึ่งซึ่งเป็นขนบของคนไทยภาคกลางตอนล่างในพื้นที่ชุ่มน้ำชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานริมน้ำ โดยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตประจำวันทั้งทางกายภาพและจิตวิญญาณของผู้คนในภูมิทัศน์วัฒนธรรมไทย
# ทรงกลด บางยี่ขัน
ทรงกลด บางยี่ขัน อดีตบรรณาธิการนิตยสาร a day ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารและผู้ก่อตั้งนิตยสารออนไลน์ชื่อ The Cloud และอีกบทบาทหนึ่งคือการเป็นเจ้าของพ็อกเก็ตบุ๊ก ซึ่งมีกลิ่นอายของความอุ่น เหงา และโรแมนติก ถึง 4 เล่ม

ทรงกลดจบการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม

ทรงกลดเริ่นต้นในถนนนักเขียนจากการชักชวนของ อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการ Section เสาร์สวัสดี หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (ในสมัยนั้น) ซึ่งเห็นฝีมือจากสารคดีท่องเที่ยวเรื่อง "โปรดอ่านใต้แสงเทียน เพราะผมเขียนใต้แสงดาว" ที่ทรงกลดส่งมาให้พิจารณา และหลังจากนั้นก็ถูก วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ทาบทามให้มาทำงานที่นิตยสาร a day 

ตลอด 2 ปีกว่าที่เขียนความเรียงใน เสาร์สวัสดี นั้นก็ถูกคัดเลือก มาถึง 40 เรื่อง เพื่อนำไปรวมเล่มในพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "นายเท้าซ้าย เด็กชายเท้าขวา" ที่หน้าปกหนังสือโปรยไว้ว่า หวานแบบเหงา ๆ เศร้าแบบอุ่น ๆ แล้วความช่างคิดของทรงกลดนั้นยังส่งผ่านมายังชื่อตอนของแต่ละความเรียง อย่างคมคาย เช่น โทรศัพท์ร้อยปี ไปรษณีย์ร้อยชาติ, ไม่มีสัญญาณตอบรัก, ทะเลของคนว่ายน้ำไม่เป็น, ฝันตกไม่ทั่วฟ้า ฯลฯ

ปีต่อมา ความเรียงเหงา ๆ เศร้าแบบอุ่น ๆ ระลอก 2 ของทรงกลดก็ถูกส่งตามมาในชื่อ "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" ซึ่งคราวนี้ถูกรวบรวมมาจากนิตยสาร a day weekly ซึ่ง "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" นี้เหมือนเป็นตอกย้ำและแสดงตัวตนที่ชัดเจนของ ทรงกลด มากยิ่งขึ้นที่อยู่ในรูปแบบของภาษาที่เล่นที่จริงไม่เคร่งครัด แต่ถ้าอ่านดูก็จะรู้ว่าผ่านการคิดอย่างหนักหน่วงมาแล้ว ซึ่งแสดงถึงความช่างสังเกต ความละเอียดและละเมียดในการคิดค้นประเด็น และขยันหาข้อมูลมาสนับสนุนในงานเขียนของตัวเอง (อธิคม คุณาวุฒิ)

"สองเงาในเกาหลี" ผลงานพ็อกเก็ตบุ๊กที่โปรยปกบอกไว้ว่า เป็นบันทึกการเดินทางของชายหญิงแปลกหน้าที่บังเอิญมาร่วมทางด้วยกันในแดนโสม เป็นการฉีกแนวความเรียงแบบเดิมของทรงกลด ซึ่งคราวนี้มาในรูปแบบกึ่งนิยาย กึ่งบันทึก แต่ยังคงชั้นเชิงในด้านภาษาที่ปะปนระหว่างความขี้เล่นแต่จริงจังของคนเขียนเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังมีความโรแมนติกที่ทรงกลดได้แสดงออกมาให้เห็นในรูปแบบความเรียงอุ่น ๆ ชุดนี้ด้วย

"ดาวหางเหนือทางรถไฟ" บันทึกการเดินทางเล่มโตล่าสุดจากทรงกลด ถูกกลั่นกรองขึ้นมาจากความทรงจำเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในรูปแบบที่เคยหมายมาดไว้ แต่กลับต้องพบเจอกับเรื่องราวไม่คาดฝันตลอดการเดินทาง
# จังหวัดลานช้าง
จังหวัดลานช้าง (บางทีก็เรียกว่า จังหวัดล้านช้าง) เป็น 1 ใน 4 จังหวัดที่ประเทศไทยได้ดินแดนคืนจากฝรั่งเศสในช่วง พ.ศ. 2484 โดยยกท้องที่ดินแดนลาวฝั่งขวาแม่น้ำโขงตรงข้ามกับเมืองหลวงพระบาง ขึ้นเป็นจังหวัด เดิมพื้นที่นี้ขึ้นอยู่กับมณฑลพายัพในสมัยรัชกาลที่ 5 และตกอยู่ภายใต้ความปกครองของฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2447 พร้อมกันกับเมืองจำปาศักดิ์  ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไทยต้องส่งดินแดนนี้คืนให้แก่ฝรั่งเศส ซึ่งผู้ปกครองประเทศลาวในขณะนั้น ปัจจุบันพื้นที่ดังกล่าวนี้คือ แขวงไชยบุรี และเมืองจอมเพ็ด แขวงหลวงพระบาง ของประเทศลาว
 
กรมศิลปากรได้กำหนดให้จังหวัดลานช้างใช้ตราประจำจังหวัดเป็นรูปช้างหลายเชือกยืนอยู่กลางลานกว้าง โดยคิดรูปตราจากความหมายของชื่อจังหวัดที่แปลว่า “ดินแดนที่มีช้างจำนวนมาก”

การจัดการปกครอง
จังหวัดลานช้าง ได้แบ่งการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ ตามประกาศเรื่องตั้งอำเภอ ลงวันที่ 23 กรกฎาคม พุทธศักราช 2484 ดังนี้
 อำเภอสมาบุรี ตามเขตอำเภอสมาบุรีเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองไชยบุรี แขวงไชยบุรี  ประเทศลาว)
 อำเภออดุลเดชจรัส ตามเขตอำเภอปากลายเดิม ตั้งตามนามของ พลตำรวจเอกหลวงอดุลเดชจรัส (บัตร พึ่งพระคุณ หรือ อดุล อดุลเดชจรัส) อธิบดีกรมตำรวจและผู้บังคับการตำรวจสนามในกรณีพิพาทอินโดจีน (ปัจจุบันคือเมืองปากลาย แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
 อำเภอแก่นท้าว ตามเขตอำเภอแก่นท้าวเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองแก่นท้าว แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
 อำเภอเชียงฮ่อน ตามเขตอำเภอเชียงฮ่อนเดิม (ปัจจุบันคือ เมืองเซียงฮ่อน แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
 อำเภอหาญสงคราม ตามเขตอำเภอหงษาเดิม ตั้งตามนามของ พันเอก หลวงหาญสงคราม (พิชัย   หาญสงคราม) ผู้บัญชาการกองพลพายัพในกรณีพิพาทอินโดจีน  (ปัจจุบันคือ เมืองหงษา แขวงไชยบุรี ประเทศลาว)
 อำเภอเชียงแมน แยกจากอำเภอสมาบุรี เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2486 (ปัจจุบันคือ เมืองจอมเพชร แขวงหลวงพระบาง ประเทศลาว) 

เขตการปกครองที่ได้จัดไว้นี้ได้ใช้เรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2489 โดยไม่มีการปรับปรุงเพิ่มเติมแต่อย่างใด ในระหว่างที่จังหวัดนี้อยู่ในการปกครองของประเทศไทย ได้มีการจัดการเลือกตั้งขึ้น เมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2489 นายสังคม ริมทองได้เป็นส.ส. ของจังหวัดลานช้าง ก่อนจะคืนดินแดนดังกล่าวให้ฝรั่งเศสชาญวิทย์ เกษตรศิริ. ลัทธิชาตินิยมไทย/สยามกับกัมพูชาและกรณีศึกษาปราสาทพระวิหาร. กรุงเทพฯ : โครงการตำราสังคมศาสตร์ฯ.2552

 ระเบียงภาพ
# อักษรญี่ปุ่น
ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ ใช้วิธีการผสมตัวหนังสือคำ คันจิ ซึ่งนำมาจากอักษรจีน และชุดตัวหนังสือพยางค์ คานะ ตัวคานะเองแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ฮิรางานะที่ใช้สำหรับคำและองค์ประกอบทางไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม และคาตากานะที่ใช้สำหรับคำและชื่อต่างชาติ, คำยืม, สัทพจน์, ชื่อวิทยาศาสตร์ และบางครั้งอาจรวมการเน้น ประโยคภาษาญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดมีอักษรที่ผสมระหว่างคันจิและคานะ เนื่องจากการผสมผสานอักษรเหล่านี้ (นอกเหนือจากรายการอักษรคันจิจำนวนมาก) ทำให้ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นจึงถือว่าเป็นหนึ่งในระบบที่ซับซ้อนที่สุดที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน

มีการใช้อักษรคันจิในชีวิตประจำวันถึงพันกว่าตัว ซึ่งส่วนใหญ่มีที่มาจากอักษรจีนตัวเต็ม ส่วนอักษรอีกกลุ่มที่ประดิษฐ์ในประเทศญี่ปุ่นมีชื่อเรียกว่า “วาเซคันจิ” (หรือ “โคกูจิ”) แต่ละตัวอักษรมีความหมายที่แท้จริง (หรือช่วงของความหมาย) และส่วนใหญ่มีการออกเสียงมากกว่าหนึ่งรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบท โดยใน ค.ศ. 2010 นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียนรู้โจโยกันจิ 2,136 ตัว อักษรคันจิทั้งหมดมีมากกว่า 50,000 ตัว แม้ว่าเจ้าของภาษาที่รู้อักษรคันจิใกล้เคียงจำนวนนี้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม 

ข้อความที่ไม่มีอักษรคันจิเลยไม่ค่อยพบเห็นบ่อย โดยส่วนใหญ่จะปรากฏในหนังสือสำหรับเด็ก (เนื่องจากเด็กจะเรียนรู้อักษรตันจิเพียงไม่กี่ตัวในช่วงแรก) หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าในยุคแรก เช่น คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ และวิดีโอเกม ซึ่งไม่สามารถแสดงหน่วยอักขระที่ซับซ้อนอย่างอักษรคันจิ เนื่องจากข้อจำกัดทั้งด้านกราฟิกและคอมพิวเตอร์

การใช้อักษร

ประวัติ 
ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana)
 
เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ 

ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)
# Е
Ye หรือ E (Е, е) เป็นอักษรตัวหนึ่งในอักษรซีริลลิก มีรูปร่างลักษณะเหมือนอักษรละติน E มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก เอปไซลอน ชื่อเดิมของตัวอักษรนี้คือ estǐ และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 5

ในภาษาบัลแกเรีย ภาษามาซิโดเนีย ภาษาเซอร์เบีย และภาษายูเครน จะเรียกอักษรนี้ว่า "E" และใช้แทนเสียง // หรือ // (เอ หรือ แอ)

ส่วนภาษาเบลารุสและภาษารัสเซีย จะเรียกตัวอักษรนี้ว่า "Ye" และใช้แทนเสียงสระที่เลื่อนขึ้นไปทางเพดานแข็ง โดยอ่านเป็น /, / หรือ /, / (เย หรือ แย) ให้ควบเสียงเข้ากับพยัญชนะที่อยู่ข้างหน้า แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นไม่ค่อยมีความแตกต่างจาก "E" มากนัก

สำหรับภาษายูเครน เมื่อต้องการอ่านเสียงให้เป็น "Ye" จะเปลี่ยนไปใช้ Є แทน

 การเปรียบเทียบอักษร 
 ภาษา  //  // ภาษารัสเซีย  Е,е  Э,э ภาษายูเครน  Є,є  Е,е

 ตำแหน่งอักขระ
# ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ  เดิมใช้ชื่อ"สะพานถ้ำกระแซ" อยู่ในเส้นทางรถไฟสายใต้ (ช่วงสถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก - สถานีรถไฟน้ำตก) หรือทางรถไฟสายตะวันตก ป้ายหยุดรถไฟตั้งอยู่บริเวณสะพานถ้ำกระแซ ซึ่งเป็นสะพานไม้เลียบหน้าผาที่มีความยาวกว่า 450 เมตร เปิดใช้งานเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยปัจจุบันที่นี่เป็นจุดหนึ่ง ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเส้นทางสายนี้ (ทางรถไฟสายมรณะ) 

 ประวัติ 
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ เป็นป้ายหยุดรถไฟสร้างขึ้นมาหลังการเปิดเดินรถไฟช่วงที่ 2(สถานีรถไฟกาญจนบุรี - สถานีรถไฟวังโพ) ของการฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายน้ำตก(หนองปลาดุก-น้ำตก) ระหว่าง ระยะทาง 61 กิโลเมตร โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 สำหรับการเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว พร้อมกับป้ายหยุดรถวิทยาลัยเกษตร ป้ายหยุดรถบ้านโป่งเสี้ยว และป้ายหยุดรถเกาะมหามงคล

จากป้ายสถานีรถไฟ เดิมป้ายหยุดรถไฟนี้ใช้ชื่อว่า"สะพานถ้ำกระแซ" โดยปัจจุบันเหลือแค่"ถ้ำกระแซ" จากหลักฐานของป้ายป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(เดิม) ฝั่งกาญจนบุรี ทีภาษาอังกฤษเขียนว่า "Thamkrasae Bridge" ที่แปลว่าสะพานถ้ำกระแซ

 ตำแหน่งที่ตั้ง 
+ตำแหน่งที่ตั้งป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซแห่งที่ชื่อระยะห่างจากสถานีธนบุรีบริเวณที่ตั้งฝั่งของสะพานการเดินรถไฟ1 (เก่า)ถ้ำกระแซ173.87 กม.สวนไทรโยค กับรีสอร์ทฝั่งทางสถานีรถไฟกาญจนบุรียังใช้งานอยู่สะพานถ้ำกระแซ ยาว 450.06 ม.2 (ใหม่)ถ้ำกระแซ174.32กม.ร้านค้า ใกล้ถ้ำกระแซฝั่งทางสถานีรถไฟน้ำตกยังใช้งานอยู่

 ตารางเดินรถ 
*ข้อมูลเมื่อ 15 พฤษภาคม 2563ตารางเวลาเดินรถ  สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2563

เนื่องจากป้ายหยุดรถทั้ง 2 ยังมีการใช้งานอยู่ ตารางเวลาเดินรถป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซนี้อาจเกิดความสับสน จึงมีการอ้างอิงตามตำแหน่งของป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(ใหม่) ฝั่งสถานีรถไฟน้ำตกเป็นหลัก 

 เที่ยวไป 
มีจำนวน 5 ขบวน หยุดสถานี 4 ขบวน

 เที่ยวกลับ 
มีจำนวน 4 ขบวน หยุดสถานี 3 ขบวน

 แหล่งท่องเที่ยว 

 สะพานถ้ำกระแซ 
เป็นสะพานทางรถไฟสร้างด้วยไม้ ถูกสร้างในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดนเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งบริเวณนี้เป็นจุดที่สร้างทางรถไฟยากที่สุด เนื่องจากเส้นทางโค้งเลียบเขาลัดเลาะหน้าผาสูงชัน ขนานไปกับลำน้ำแควน้อยที่ต้องใช้เวลาสร้างด้วยความรวดเร็ว เพราะต้องใช้เส้นทางขนยุทโธปกรณ์ เสบียง และกำลังพลทหาร ไปเสริมกำลังฝั่งประเมศพม่าให้เสร็จโดยไว จึงทำให้จุดนี้เชลยศึกเสียชีวิตมากที่สุดของการสร้างทางรถไฟสายนี้ ประมาณ 1,000 กว่าคน เป็นสะพานข้ามเหวลึกที่ยาวที่สุดของสายนี้ ตัวสะพานใช้ไม้ในการก่อสร้าง 

ปัจจุบันเป็นจุดท่องเที่ยวอันโด่งดังทั่วโลก ที่ชาวต่างชาติและคนไทยให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ที่รู้จักกันในนาม ''สะพานรถไฟมรณะ''

 ถ้ำกระแซ 
ตั้งอยู่ติดกับเส้นทางรถไฟสายมรณะอันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2  และถ้ำนี้เป็นถ้ำที่เคยเป็นที่พักของเชลยศึกเมื่อครั้งสร้างเส้นทางรถไฟสายมรณะจากไทยไปพม่า ภายในถ้ำโปร่ง และมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ มองจากปากถ้ำมาที่บริเวณทางรถไฟจะเห็นทิวทัศน์ที่งดงามและมองเห็นแม่น้ำแควน้อยอยู่เบื้องล่าง
# ผู้สำเร็จราชการแทนเจ้าหลวงเสือตือฟ้า
แผ่นดินว่างกษัตริย์ 
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของสุทุฟ้า ก็ไม่มีผู้ใดที่เหมาะที่จะครองราชบัลลังก์ บ้านเมืองจึงตกอยู่ในการดูแลของ บุรฮา โกฮาอิน และบาร์ โกฮาอิน เป็นผู้สำเร็จราชการแทนสุทุฟ้า เป็นเวลานานถึง ๔ ปี

 พระบรมวงศานุวงศ์ที่ยังมีพระชนมชีพในช่วงนั้น 
 พระอนุชาของสุทุฟ้า :
 ท้าวขำติ
 เจ้าพูลาย?(ต่างชนนี)