wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สถานีวิทยุโทรทัศน์ไททีวี
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไททีวี เป็นสถานีโทรทัศน์ที่ออกอากาศในระบบแอนะล็อกเอ็มเอ็มดีเอส ดำเนินการโดย บริษัท ไททีวี วิทยุโทรทัศน์ จำกัด (เดิมคือ บริษัท เวิลด์ สตาร์ ทีวี จำกัด) ภายใต้สัญญาสัมปทานกับสถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย กรมประชาสัมพันธ์ โดยดำเนินการแพร่ภาพออกอากาศทั้งสิ้น 3 ช่องรายการ ดังนี้

 ช่องสัญญาณที่ 1 - เนชั่นแชนแนล นำเสนอข่าวตลอด 24 ชั่วโมง โดยเครือเนชั่น
 ช่องสัญญาณที่ 2 - วาไรตี้แชนแนล นำเสนอรายการโทรทัศน์หลากหลายประเภท เช่น วิเคราะห์ข่าว ดนตรี และสารคดี
 ช่องสัญญาณที่ 3 - มิวสิกไทม์เอาท์ นำเสนอมิวสิกวิดีโอของทุกค่ายเพลง
และได้นำสัญญาณไปออกอากาศที่ดาวเทียมช่อง Kttv1-2
ความถี่ดาวเทียม NSS6  11635 H 27500

และเนื่องจากในปี พ.ศ. 2556 เป็นต้นมา สถานีโทรทัศน์ไททีวี ยุติการออกอากาศในระบบ MMDS พร้อมกับจะมีการเปลี่ยนผ่านจากทีวีแอนะล็อก เป็นทีวีดิจิทัลภาคพื้นดิน จึงทำให้สถานีได้ปิดตัวลง

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ 

ทไททีวี
# สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิ
สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิ หรือ โยโยงิ  เป็นสนามกีฬาในร่ม มีบริเวณตั้งที่สวนโยโยงิ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ออกแบบโดย เค็งโซ ทังเงะ ก่อสร้างในช่วงปี พ.ศ. 2504 – 2507 เคยใช้แข่งขันกีฬาว่ายน้ำและกระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964

สนามกีฬาในร่มแห่งชาติโยโยงิมีความจุ 13,291 ที่นั่ง ปัจจุบัน ใช้แข่งขันบาสเกตบอลและฮอกกีน้ำแข็ง และจะใช้เป็นสนามแข่งขันแฮนด์บอล ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020

 สนามกีฬาในร่มโยโยงิที่ 2 

250px|thumb|right|สนามกีฬาในร่มโยโยงิที่ 2 
มีความจุทั้งหมด 3,202 ที่นั้ง ออกแบบมาเพื่อใช้แข่งบาสเกตบอล เคยใช้เป็นสถานที่จัดแข่งขันมวยสากลชิงแชมป์โลกในปี พ.ศ. 2557 การป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกสภามวยโลก (WBC) รุ่นฟลายเวท ระหว่าง อากิระ ยาเองาชิ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ โรมัน กอนซาเลซ ผู้ท้าชิงชาวนิการากัว และการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก WBC รุ่นไลท์ฟลายเวท ระหว่าง นาโอยะ อิโนอูเอะ เจ้าของตำแหน่งชาวญี่ปุ่น กับ สามารถเล็ก ก่อเกียรติยิม  ผู้ท้าชิงชาวไทย
# ท่าแพ
ท่าแพ อาจหมายถึง

 ประตูท่าแพ หนึ่งในประตูเมืองเชียงใหม่
 อำเภอท่าแพ อำเภอหนึ่งในจังหวัดสตูล
# เขตชิบูยะ
เขตชิบูยะ  เป็นเขตการปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นเขตศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของโตเกียว

 ประวัติ 
หลังจากที่มีการสร้างรถไฟสายยามาโนเตะใน ค.ศ. 1885 ชิบูยะก็เป็นที่รู้จักในชื่อของสถานีรถไฟในโตเกียวตะวันตกเฉียงใต้ และได้กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจและความบันเทิงในเวลาต่อมา ชิบูยะได้ยกฐานะเป็นหมู่บ้านใน ค.ศ. 1889 เป็นเมืองใน ค.ศ. 1909 เป็นเขตของกรุงโตเกียวใน ค.ศ. 1932 เป็นเขตของนครบาลโตเกียวใน ค.ศ. 1943 และเป็นเขตพิเศษเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1947 มาจนถึงปัจจุบัน

สวนโยโยงิในชิบูยะ เคยเป็นหนึ่งในจุดนัดพบของมหกรรมโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 นอกจากนี้ ชิบูยะเป็นสถานที่ยอดนิยมของวัยรุ่นมา 30 ปีแล้ว มีห้างสรรพสินค้าแฟชั่นต่าง ๆ ตั้งอยู่มากมาย

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|ชิบูยะใน ค.ศ. 1952
thumb|ชิบูยะตอนใต้ใน ค.ศ. 2020
เขตชิบูยะเป็นที่ตั้งของย่านธุรกิจและที่พักอาศัยที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง เช่น ไดกันยามะ เอบิซุ ฮาราจูกุ ฮิโร ฮิงาชิ โอโมเตซันโด เซ็นดางายะ และโยโยงิ

 แขวง 
 พื้นที่ฮาตางายะ:
 ซาซาซูกะ, ฮาตางายะ, ฮมมาจิ
 พื้นที่โยโยงิ:
 อูเอฮาระ, โอยามาโจ, นิชิฮาระ, ฮัตสึได, โมโตโยโยงิโจ, โทมิงายะ, โยโยงิกามิโซโนโจ
 พื้นที่เซ็นดางายะ:
 เซ็นดางายะ, จิงงูมาเอะ
 พื้นที่เอบิซุ-โอมูไก:
 คามิยามาโจ, จินนัง, อูดางาวาโจ, โชโต, ชินเซ็นโจ, มารูยามาโจ, โดเง็นซากะ, นัมเปไดโจ, ซากูรางาโอกาโจ, ฮาจิยามาโจ, อูงูกิซูดานิโจ, ซารูงากูโจ, ไดกังยามาโจ, เอบิซุนิชิ, เอบิซุมินามิ
 พื้นที่ฮิกาวะ-ชิมบาชิ:
 ชิบูยะ, ฮิงาชิ, เอบิซุ, ฮิโรโอะ

 จุดเที่ยวชมและพื้นที่ทางประวัติศาสตร์ 
thumb|ทางข้ามชลมุนชิบูยะมองจากหอสังเกตการณ์ตึกชิบูยะสกาย
ชิบูยะมีชื่อเสียงจากทางข้ามแบบชุลมุนที่มีชื่อว่าทางม้าลายชิบูยะ ตั้งอยู่หน้าสถานีรถไฟชิบูยะฝั่งทางออกฮาจิโก โดยจะหยุดให้ผู้คนเดินข้ามทางม้าลายจากทั่วทุกทิศ ทางม้าลายชิบูยะเป็น "ทางม้าลายที่ชลมุนที่สุดในโลก" โดยมีผู้ข้ามถนนสูงถึง 3,000 คนต่อครั้ง
# ขบวนการกลับสู่เยรูซาเลม
ขบวนการกลับสู่เยรูซาเลม (;) เป็นเฮาส์เชิร์ดของจีนที่มีวิสัยทัศน์ในการ เผยแพร่ศาสนาสู่ทั้งพุทธ,ฮินดู และประเทศมุสลิมในโลก. ขบวนการถูกค้นพบระหว่างปีพ.ศ. 2463 อย่างไรก็ตามการรุกรานของคอมมิวนิสต์ผลักดันการเคลื่อนไหวไปสู่ใต้ดิน มีการส่งมิชชั่นนารีจำนวน 100,000 คนไปสู่ 51 ประเทศตลอดเส้นทางสายไหม,ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าโบราณระหว่างจีนและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน.

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ขบวนการกลับสู่เยรูซาเลม
# อำเภอมะนัง
มะนัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
280x280px|thumb|คลองลำโลน อำเภอมะนัง จังหวัดสตูล เป็นคลองสายหลักที่สำคัญอำเภอมะนังตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งหว้า
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอควนกาหลง 
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอควนกาหลง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอละงู

 ที่มาของชื่ออำเภอ 
ชื่ออำเภอมะนังมาจากคำว่า "ม้ายัง" ม้าหรือรูปม้า ทั้งนี้เนื่องมาจากในท้องถิ่นของอำเภอ มีถ้ำอยู่ถ้ำหนึ่ง ชื่อ ถ้ำระฆังทอง ภายในถ้ำมีรูปปั้นม้าหินอยู่ 1 ตัว เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในหมู่บ้านเป็นสัญลักษณ์ในการเดินทางนัดหมาย ต่อมาเพี้ยนมาเป็น "มะนัง"

หรืออาจมาจากภาษามลายู คำว่า " มะนัง " มาจากคำว่า " บือแน " ซึ่งแปลว่า ท้องนา

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอมะนังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลแป-ระ อำเภอควนกาหลง ในวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2513 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแป-ระ รวมตั้งเป็นตำบลนิคมพัฒนา และในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2526 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลนิคมพัฒนา รวมตั้งเป็นตำบลปาล์มพัฒนา

ต่อมาได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองตำบลปาล์มพัฒนา และตำบลนิคมพัฒนา อำเภอควนกาหลง ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอมะนังโดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 15 กรกฎาคม ปีเดียวกัน และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอมะนัง ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอมะนังแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 2 ตำบล 19 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.ปาล์มพัฒนาPalm Phatthana2.นิคมพัฒนาNikhom Phatthana

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอมะนังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลปาล์มพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปาล์มพัฒนาทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนิคมพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนิคมพัฒนาทั้งตำบล
# ญะราญ
ญะราญ ในคติไทยถือเป็นผีป่าประจำช้าง บ้างเรียก มะเรงมรดกความทรงจำแห่งนพบุรีศรีลโวทัยปุระ : ว่าด้วยโคลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนารายณ์ฯ และจารึกโบราณแห่งเมืองละโว้. ดร. วินัย ศรีพงศ์เพียร และ ดร. ตรงใจ หุตางกูร (บรรณาธิการ). กรุงเทพฯ : ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน), 2558, หน้า 107. . (มาจากคำเขมรว่า เมฺรญ [มฺริญ]) แปลว่าผีป่าจำพวกหนึ่ง รูปร่างเหมือนเด็กเล็ก เชื่อกันว่าเป็นผู้ดูแลสัตว์ป่า ในคติชนกัมพูชาเชื่อว่าญะราญหรือมะเรงนี้เป็นเจ้าป่าและเจ้าแห่งสรรพสัตว์ทั้งปวง มีตัวตนจริงแต่ไม่เคยมีใครพบเห็น แต่ได้ยินเสียงญะราญตามป่า ชาวเขมรที่เป็นหมอช้างหรือทำอาชีพโพนช้างจะใช้ภาษาเมฺรญสำหรับสื่อสารระหว่างจับช้างป่าทำนองเดียวกับภาษาผีของไทยจิตร ภูมิศักดิ์. ความเป็นมาของคำสยาม, ไทย ลาว และขอม และลักษณะทางสังคมของชื่อชนชาติ. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : ชนนิยม, 2556, หน้า 252. .

จิตร ภูมิศักดิ์สันนิษฐานว่าแต่เดิมเมฺรญนี้อาจเป็นชาติพันธุ์หนึ่งในตระกูลภาษามอญ-เขมร ซึ่งชำนาญป่าและมิใคร่คบค้ากับชนกลุ่มอื่นจึงถูกเรียกเป็นผี แต่เมฺรญได้ถ่ายทอดวิชาการจับช้างแก่ชาวเขมร ด้วยเหตุนี้ชาวเขมรจึงใช้ภาษาเมฺรญเป็นภาษาในวงการการจับช้าง

ทั้งนี้ญะราญหรือมะเรงได้รับการบูชาในฐานะผีป่า ปรากฏในโคลงเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนารายณ์ฯ ความว่า

มีความหมายว่า เมื่อสมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงทอดเชือกปะกำ (บ่วงบาศคล้องคอช้าง) เสร็จแล้ว ก็ยกเอาดาลประตูขึ้น มีคนชูคบเพลิงสีแดงฉานคอยอยู่ แล้วถวายข้าวเพื่อบวงสรวงเทพยดาผู้ใหญ่ ฝูงผีป่า (คือญะราญ) และปู่เจ้าผู้เป็นใหญ่ในภูเขา
# อำเภอท่าแพ
ท่าแพ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอท่าแพมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอละงูและอำเภอควนกาหลง 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอควนกาหลง อำเภอควนโดน และอำเภอเมืองสตูล 
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองสตูลและช่องแคบมะละกา 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับช่องแคบมะละกาและอำเภอละงู

 ประวัติ 
อำเภอท่าแพ เดิมเป็นพื้นที่ตำบลท่าแพ เป็นตำบลเก่าแก่ตั้งอยู่ในท้องที่อำเภอมำบัง (อำเภอเมืองสตูลในปัจจุบัน) คำว่า "ท่าแพ" สันนิษฐานว่ามาจากคำว่า "บาราเกต" หรือ "เบอราเกต"  ซึ่งเป็นภาษามลายู แปลว่า "ท่าแพ" หรือ "การล่องแพ"  เพราะเดิมตำบลท่าแพ ก็คือ ตำบลบาราเกต มีท่าเรือขนถ่ายสินค้าเพื่อนำไปขายที่อำเภอเมืองสตูล และตำบลใกล้เคียง

ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2519 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลท่าแพ ตำบลแป-ระ จากกิ่งอำเภอควนกาหลง และตำบลสาคร จากอำเภอเมืองสตูล รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าแพ และในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2525 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกบางหมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลแป-ระ รวมตั้งเป็นตำบลท่าเรือ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน 2537 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอท่าแพ จนถึงปัจจุบัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอท่าแพแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 28 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.ท่าแพTha Phae2.แป-ระPaera3.สาครSakhon4.ท่าเรือTha Ruea

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอท่าแพประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าแพ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าแพทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลแป-ระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแป-ระทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลสาคร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสาครทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าเรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าเรือทั้งตำบล
# อำเภอควนกาหลง
ควนกาหลง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสตูล

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอควนกาหลง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของอำเภอเมืองสตูล ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน

และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2519 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
 วันที่ 3 มิถุนายน 2512 แยกพื้นที่ตำบลทุ่งนุ้ย ตำบลแป-ระ และตำบลท่าแพ อำเภอเมืองสตูล มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอควนกาหลง ขึ้นกับอำเภอเมืองสตูล
 วันที่ 6 ตุลาคม 2513 ตั้งตำบลควนกาหลง แยกออกจากตำบลทุ่งนุ้ย ตั้งตำบลอุใดเจริญ แยกออกจากตำบลแป-ระ ตั้งตำบลนิคมพัฒนา แยกออกจากตำบลแป-ระ
 วันที่ 13 ธันวาคม 2515 จัดตั้งนิคมสร้างตนเอง ในท้องที่กิ่งอำเภอควนกาหลง อำเภอเมืองสตูล และกิ่งอำเภอทุ่งหว้า อำเภอละงู
 วันที่ 1 มิถุนายน 2519 แยกพื้นที่ตำบลแป-ระ ตำบลท่าแพ กิ่งอำเภอควนกาหลง อำเภอเมืองสตูล และตำบลสาคร อำเภอเมืองสตูล ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าแพ ขึ้นกับอำเภอเมืองสตูล
 วันที่ 8 กันยายน 2519 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอควนกาหลง อำเภอเมืองสตูล เป็น อำเภอควนกาหลง
 วันที่ 2 สิงหาคม 2526 ตั้งตำบลปาล์มพัฒนา แยกออกจากตำบลนิคมพัฒนา
 วันที่ 3 มิถุนายน 2537 ยกฐานะกิ่งอำเภอท่าแพ อำเภอเมืองสตูล เป็น อำเภอท่าแพ
 วันที่ 26 มิถุนายน 2539 แยกพื้นที่ตำบลปาล์มพัฒนา และตำบลนิคมพัฒนา อำเภอควนกาหลง มาตั้งเป็น กิ่งอำเภอมะนัง ขึ้นกับอำเภอควนกาหลง
 วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอมะนัง อำเภอควนกาหลง เป็น อำเภอมะนัง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอควนกาหลงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอทุ่งหว้า และอำเภอป่าบอน (จังหวัดพัทลุง) 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอรัตภูมิ อำเภอหาดใหญ่ อำเภอคลองหอยโข่ง และอำเภอสะเดา (จังหวัดสงขลา)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอควนโดนและอำเภอท่าแพ
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอละงูและอำเภอมะนัง

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอควนกาหลงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.ทุ่งนุ้ยThung Nui2.ควนกาหลงKhuan Kalong3.อุใดเจริญUdai Charoen

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอควนกาหลงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งนุ้ย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลทุ่งนุ้ยทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลควนกาหลง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลควนกาหลงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลอุใดเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอุใดเจริญทั้งตำบล
# อำเภอแม่พริก
แม่พริก  เป็นอำเภอในจังหวัดลำปาง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอแม่พริกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน) และอำเภอเถิน 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเถิน
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอบ้านตากและอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอสามเงา (จังหวัดตาก) และอำเภอลี้ (จังหวัดลำพูน)

ประวัติ
อำเภอแม่พริกตั้งอยู่บนลำห้วยแม่พริก ชื่อ "แม่พริก" คงได้มาจากชื่อลำห้วยแม่พริกนี้ ส่วนที่มาของคำว่า "แม่พริก" มีเรื่องเล่ามาว่า พระพุทธเจ้าเคยเสด็จมาที่นี้จึงมีรอยพระพุทธบาทประทับอยู่บนรอยหิน 2 รอย แต่รอยพระพุทธบาททั้ง 2 รอย เป็นรอยกลับกัน (ชาวบ้านเรียกว่า "ปิ๊ก" หรือ "พลิก" แปลว่า กลับ) นานเข้าเลยเรียกเพี้ยนจากพลิกมาเป็น "พริก" เรื่องเล่าหรือคำบอกเล่าเหล่านี้จึงเป็นที่มาของลำห้วยแม่พริก ก่อนที่จะตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริก ปรากฏว่าท้องที่อำเภอแม่พริกแห่งนี้เป็นหมู่บ้านขึ้นกับอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีรวมด้วยกัน 3 หมู่บ้าน คือ บ้านแม่พริกลุ่ม  บ้านแม่พริกบน  และบ้านแม่เชียงราย 

เมื่อประมาณ พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2447 จังหวัดตากได้ตั้งด่านเก็บภาษีค่านาเงินรัฐชูปการ ขึ้นที่บ้านแม่พริกลุ่ม และได้จัดส่งเจ้าน้อยสารมาเป็นนายด่าน ต่อมาใน พ.ศ. 2447 เจ้าน้อยสารถูกคนร้ายปล้นฆ่าตายทางราชการจึงได้โอนหมู่บ้านแม่พริกลุ่ม บ้านแม่พริกบน และบ้านแม่เชียงราย จากอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มาขึ้นกับอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง โดยถือเขตห้วยแม่เชียงรายและห้วยแม่ระวาน เป็นเส้นแบ่งเขตและตั้งเป็นกิ่งอำเภอแม่พริกขึ้นโดยมีทีทำการกิ่งอำเภอแม่พริกอยู่ที่บ้านแม่พริกลุ่ม เมื่อแรกที่ตั้งเป็นกิ่งอำเภอนั้นได้แบ่งเขตปกครองออกเป็น 4 ตำบล คือ ตำบลแม่พริกลุ่ม ตำบลผาปัง ตำบลแม่ปุ และตำบลน้ำดิบ วันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2466

 เขตการปกครอง 
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอแม่พริกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 30 หมู่บ้าน ได้แก่
 ที่   ชื่อตำบล  ตัวเมือง  อักษรโรมัน  จำนวนหมู่บ้าน  จำนวนครัวเรือนจำนวนประชากร จำนวนประชากรและบ้าน จำแนกเป็นรายอำเภอ และรายตำบล จังหวัดลำปาง ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2553, สำนักบริหารทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย1.แม่พริก40pxMae Phrik112,5916,553 2.ผาปัง40pxPha Pang54991,444 3.แม่ปุ40pxMae Pu61,3553,768 4.พระบาทวังตวง55pxPhra Bat Wang Tuang81,3053,788 

การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอแม่พริกประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่

 เทศบาลตำบลแม่พริก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 1–2, 5 ตำบลแม่พริก
 เทศบาลตำบลแม่ปุ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่ปุทั้งตำบล (เขตสุขาภิบาลแม่ปุเดิม)
 เทศบาลตำบลพระบาทวังตวง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระบาทวังตวงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลแม่พริก ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 3–4, 6–11 ตำบลแม่พริกและตำบลผาปังทั้งตำบล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลแม่พริก)
# ฝุ่นคันทอร์
ฝุ่นคันทอร์  เป็นการขยายนิยามเซตคันทอร์ออกมาเป็นวัตถุหลายมิติ สามารถสร้างได้จากผลคูณคาร์ทีเซียนของเซตคันทอร์กับตัวมันเอง ฝุ่นคันทอร์ตั้งชื่อตามนักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมันที่ชื่อ "เกออร์ก คันทอร์" ฝุ่นคันทอร์มีการวัดเป็นศูนย์เช่นเดียวกับเซตคันทอร์
# พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ตั้งอยู่บริเวณปากคลองบางกอกน้อย เขตบางกอกน้อย ภายในพิพิธภัณฑ์ฯ จัดแสดงเรือพระราชพิธีสำคัญ 8 ลำ ได้แก่ เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ เรือพระที่นั่งอนันตนาคราช เรือพระที่นั่งอเนกชาติภุชงค์ เรือพระที่นั่งนารายณ์ทรงสุบรรณ รัชกาลที่ 9 เรือครุฑเหินเห็จ เรือกระบี่ปราบเมืองมาร เรืออสุรวายุภักษ์ และเรือเอกไชยเหินหาว

นอกจากเรือพระที่นั่งและเรือต่าง ๆ ที่ใช้ในกระบวนพยุหยาตราทางชลมารคที่จัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ฯ แล้ว ยังมีเครื่องประกอบและสิ่งของเครื่องใช้ในพระราชพิธีต่าง ๆ จัดแสดงอยู่ด้วย เช่น บัลลังก์บุษบก บัลลังก์กัญญา พายชนิดต่าง ๆ และเครื่องแต่งกายของเหล่าฝีพาย

เดิมเป็นอู่หรือโรงเก็บเรือพระราชพิธี โดยมีสำนักพระราชวังและกองทัพเรือควบคุมดูแล เมื่อคราวสงครามโลกครั้งที่ 2 อู่และเรือพระราชพิธีบางส่วนถูกระเบิดได้รับความเสียหาย และอยู่ในสภาพทรุดโทรมต่อมาอีกหลายปี
       
ใน พ.ศ. 2490 สำนักพระราชวังและกองทัพเรือได้มอบหมายให้กรมศิลปากรบูรณะซ่อมแซมเรือพระที่นั่งและเรือเก่าที่ใช้ในพระราชพิธี ซึ่งล้วนแต่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ความงดงามทางศิลปกรรม แล้วใน พ.ศ. 2517 กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเรือพระที่นั่งต่าง ๆ ให้เป็นมรดกของชาติ พร้อมกับยกฐานะของอู่เรือหลวงขึ้นเป็น “พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี”
# อำเภอสบปราบ
สบปราบ  เป็นอำเภอในจังหวัดลำปาง เดิมมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่อำเภอเสริมงามทั้งหมด ต่อมาทางราชการยุบเป็นกิ่งอำเภอขึ้นอำเภอเกาะคาในปี พ.ศ. 2460 เนื่องจากการงานทางราชการมีน้อย วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2460 ต่อมาได้ยกฐานะเป็นอำเภอดังเดิมในปี พ.ศ. 2496 วันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2496

thumb|275x275px|พืชพันธุ์ในอุทยานแห่งชาติดอยจง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอสบปราบมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเสริมงาม อำเภอเกาะคา และอำเภอแม่ทะ 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวังชิ้น (จังหวัดแพร่) 
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเถิน 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเถินและอำเภอเสริมงาม

 ประวัติ 
ในสมัยโบราณพม่าได้ยกกองทัพมาโจมตีไทยตามหัวเมืองต่างๆได้มีกองทัพพม่ามาตั้งค่าย ที่บ้านสบปราบและมีคนไทยในท้องที่สบปราบรวบรวมพลังขึ้นต่อต้านพม่า เมื่อสบโอกาสก็เข้าโจมตีพม่าพร้อม ๆ กัน ณ ที่บ้าน สบปราบในที่สุดพม่าก็ถูกตีแตกพ่ายไปในสถานที่แห่งนี้ จึงได้เรียกว่า "บ้านสบปราบ" ซึ่งแปลได้ว่าได้มาพบข้าสึกและได้โจมตี ข้าสึกพ่ายไป หรืออีกนัยหนึ่งคำว่า สบ หมายถึง ที่ที่ลำห้วยไหลมาบรรจบกับกับแม่น้ำใหญ่ ตามคำเรียกของคนพื้นเมืองเหนือ คำว่า "สบปราบ" คือสถานที่ลำห้วยแม่ปราบไหลมาบรรจบกับแม่น้ำวังตรงจุดนี้

เมื่อราษฎรได้รบพุ่งชนะข้าศึกแล้วก็ได้สร้างหลักฐาน สร้างบ้านเรือนอยู่สถานที่นั้นตลอดมาและมีประชากรจากบ้านเมืองอื่นอพยพเข้ามาทำมาหากินเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นชุมชนใหญ่เช่นปัจจุบัน ก่อตั้งเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2450 เป็นอำเภอขึ้นตรงต่อจังหวัดลำปาง และมาอีกชั่วระยะหนึ่งในปี พ.ศ. 2460 ได้มีการยุบอำเภอสบปราบลงเป็น กิ่งอำเภอสบปราบ ขึ้นตรงต่ออำเภอเกาะคาเรื่อยมา จนกระทั่งปี พ.ศ. 2496 จึงได้รับแต่งตั้งเป็นอำเภออีกครั้งหนึ่ง

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอสบปราบแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 46 หมู่บ้าน ได้แก่

 ที่   ชื่อตำบล  ตัวเมือง  อักษรโรมัน  จำนวนหมู่บ้าน  จำนวนครัวเรือนจำนวนประชากร จำนวนประชากรและบ้าน จำแนกเป็นรายอำเภอ และรายตำบล จังหวัดลำปาง ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2553, สำนักบริหารทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย 1.สบปราบ30pxSop Prap153,27510,668  2.สมัย20pxSamai131,9177,573  3.แม่กัวะ33pxMae Kua81,4925,041  4.นายาง25pxNa Yang101,4584,776 

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอสบปราบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลสบปราบ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสบปราบ
 องค์การบริหารส่วนตำบลสบปราบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสบปราบ (นอกเขตเทศบาลตำบลสบปราบ)
 องค์การบริหารส่วนตำบลสมัย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสมัยทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลแม่กัวะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่กัวะทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนายาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนายางทั้งตำบล
# พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน
พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน  เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ ตั้งอยู่ที่บ้านเรือนไทยของจิม ทอมป์สัน ริมคลองแสนแสบ ฝั่งตรงข้ามคลองกับชุมชนบ้านครัว ซึ่งเป็นชุมชนมุสลิม เป็นชุมชนทอผ้าแห่งหนึ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในพระนคร จิม ทอมป์สันย้ายมาอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ พ.ศ. 2490 จนกระทั่งหายสาบสูญเมื่อ พ.ศ. 2510 

จิม ทอมป์สันเริ่มสร้างหมู่เรือนไทยเมื่อ พ.ศ. 2502 บนพื้นที่ประมาณ 5 ไร่เศษ โดยได้ซื้อเรือนไทยจากตระกูลพงศยมัด ด้วยสนนราคา 45,000 บาท เมื่อ พ.ศ. 2501 จากนั้นได้ตระเวนซื้อบ้านไทยที่อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา บรรทุกลงเรือตามแม่น้ำเจ้าพระยาแล้วเลาะคลองแสนแสบมายังบ้านครัว รวมถึงนางสุรีย์ มนูทัศน์ ได้มอบเรือนไทยหลังหนึ่งให้เปล่ากับจิม ทอมป์สัน เพื่อเป็นมิตรภาพในการลงทุนค้าขายผ้าไหม จากนั้น พ.ศ.    2502 เล็ก มานะเกษม เป็นนายช่างควบคุมการก่อสร้างโดยไม่ขอรับค่าแรงส่วนตัวเพราะร่วมลงทุนค้าผ้าไหมด้วยกัน จนก่อสร้างเป็นเรือนไทย 6 หลังแล้วเสร็จชลธิรา สัตยาวัฒนา. (2544) สิทธิชุมชนบ้านครัว : ประวัติศาสตร์บ้านครัว และการต่อต้านทางด่วนซีดีโร้ดของชาวชุมชน. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.):กรุงเทพฯ. เปิดต้อนรับผู้เข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 จนเมื่อ พ.ศ. 2510 จิม ทอมป์สันได้หายสาบสูญ ทรัพย์สินของเขาได้รับอนุญาตจากรัฐบาลให้ก่อตั้งเป็นมูลนิธิเจมส์ เอชดับเบิลยู ทอมป์สัน เพื่อดูแลรักษาบ้านและทรัพย์สินของจิม ต่อมามูลนิธิฯ ได้ซื้อที่ดินเพื่อการก่อสร้างอาคารใหม่เพิ่มเติม

ปัจจุบันพิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน อยู่ในความดูแลของมูลนิธิจิม ทอมป์สัน จัดแสดงศิลปวัตถุของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะพระพุทธรูปยุคสมัยต่างๆ ไว้เป็นจำนวนมาก ตัวอาคารเรือนไทยได้รับรางวัลอาคารอนุรักษ์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 จากสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์
# ตารางอักษรฮันกึล
ตารางต่อไปนี้แสดงจาโมในอักษรฮันกึล แยกตามพยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะสะกด กำกับด้วยการถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันฉบับปรับปรุง

 พยัญชนะต้น 
 ㄱ ㄴ ㄷ ㄹ ㅁ ㅂ ㅅ ㅇ ㅈ ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ ㅎ g  n d r/l  m b s  - j ch  k t p  h ㄲ  ㄸ   ㅃ ㅆ  ㅉ      kk  tt   pp ss  jj   

 สระ 
 ฐาน  +i 기본 ㅏ ㅓ ㅗ ㅜ ㅡ ㅣ ㅐ ㅔ ㅚ ㅟ ㅢaeooueuiaeeoewiuiy+ ㅑ ㅕ ㅛ ㅠ ㅒ ㅖyayeoyoyuyaeyew+ ㅘ ㅝ ㅙ ㅞwawowaewe

 พยัญชนะสะกด 
 ㄱ ㄴ ㄷ ㄹ ㅁ ㅂ ㅅ ㅇ ㅈ ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ ㅎ g  n d l  m b s  ng j ch  k t p  h ㄲ ㄵ  ㄺ  ㅄ ㅆ        kk  nj lg  bs ss      ㄳ ㄶ  ㄻ           gs  nh lm            ㄼ             lb            ㄽ             ls            ㄾ             lt            ㄿ             lp            ㅀ             lh        

 การเรียงลำดับตามพจนานุกรม 
 เรียงแบบเกาหลีใต้
 พยัญชนะ: ㄱ (ㄲ) ㄴ ㄷ (ㄸ) ㄹ ㅁ ㅂ (ㅃ) ㅅ (ㅆ) ㅇ ㅈ (ㅉ) ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ ㅎ
 สระ: ㅏ ㅐ ㅑ ㅒ ㅓ ㅔ ㅕ ㅖ ㅗ ㅘ ㅙ ㅚ ㅛ ㅜ ㅝ ㅞ ㅟ ㅠ ㅡ ㅢ ㅣ
 เรียงแบบเกาหลีเหนือ
 พยัญชนะ: ㄱ ㄴ ㄷ ㄹ ㅁ ㅂ ㅅ ᆼ(ตัวสะกด) ㅈ ㅊ ㅋ ㅌ ㅍ ㅎ ㄲ ㄸ ㅃ ㅆ ㅉ ᄋ(ตัวต้น)
 สระ: ㅏ ㅑ ㅓ ㅕ ㅗ ㅛ ㅜ ㅠ ㅡ ㅣ ㅐ ㅒ ㅔ ㅖ ㅚ ㅟ ㅢ ㅘ ㅙ ㅝ ㅞ

 ชื่ออักษร 
 แบบเกาหลีใต้ 

 ㄱ giyeok 기역 (หรือ gieok 기억)
 ㄲ ssang giyeok 쌍 기역 (หรือ ssang gieok 쌍 기억)
 ㄴ nieun 니은
 ㄷ digeut 디귿
 ㄸ ssang digeut 쌍 디귿
 ㄹ rieul 리을
 ㅁ mieum 미음
 ㅂ bieup 비읍
 ㅃ ssang bieup 쌍 비읍

 ㅅ siot 시옷
 ㅆ ssang siot 쌍 시옷
 ㅇ ieung 이응
 ㅈ jieut 지읒
 ㅉ ssang jieut 쌍 지읒
 ㅊ chieut 치읓
 ㅋ kieuk 키읔
 ㅌ tieut 티읕
 ㅍ pieup 피읖
 ㅎ hieut 히읗

 แบบเกาหลีเหนือ 

 ㄱ gieuk 기윽
 ㄴ nieun 니은
 ㄷ dieut 디읃
 ㄹ rieul 리을
 ㅁ mieum 미음
 ㅂ bieup 비읍
 ㅅ sieut 시읏
 ㅈ jeu 즈 (หรือ jieut 지읒)
 ㅊ cheu 츠

 ㅋ keu 크
 ㅌ teu 트
 ㅍ peu 프
 ㅎ heu 흐
 ㄲ doen gieuk 된 기윽 (หรือ ssang gieuk 쌍 기윽)
 ㄸ doen dieut 된 디읃 (หรือ ssang dieut 쌍 디읃)
 ㅃ doen bieup 된 비읍 (หรือ ssang bieup 쌍 비읍)
 ㅆ doen sieut 된 시읏 (หรือ ssang sieut 쌍 시읏)
 ㅉ doen jieut 된 지읒 (หรือ ssang jieut 쌍 지읒)

 ชื่ออื่นที่เลิกใช้ 
 ㅁ: miom 미옴
 ㅂ: biop 비옵
 ㅈ: jyat 쟛
 ㅇ: iheung 이흥, ihoeng 이횡, ihaeng 이행 (สระในคำว่า 행 ควรจะเป็น ᆡ แทนที่จะเป็น ㅐ), i 이
# หอสักการะฟ้า
หอสักการะฟ้า (จีนตัวย่อ: 天坛; จีนตัวเต็ม: 天壇; พินอิน: Tiāntán ภาษาแมนจู: Abkai mukdehun) ตั้งอยู่ในกรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน สร้างในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อแห่งราชวงศ์หมิง เมื่อ พ.ศ. 1963 (ค.ศ. 1420) โดยมีชื่อว่า เทียนตี้ถัน แปลว่า หอสักการะฟ้าดิน ต่อมาใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) ได้มีการสร้างหอสักการะดินขึ้นอีกแห่ง หอฟ้าดินจึงเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนชื่อเป็นหอสักการะฟ้าเพียงอย่างเดียว ครั้น พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ฟ้าผ่าหอเสียหาย จึงสร้างขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2449 (ค.ศ. 1906)

ตัวหอมีเส้นผ่าศูนย์กลางยาว 32.5 เมตร และ สูง 38 เมตร โดยมิได้ใช้ตะปูแม้แต่ตัวเดียว หอนี้ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อ พ.ศ. 2541 (ค.ศ. 1998)
# จิ่วไจ้โกว
จิ่วไจ้โกว  (, ความหมาย หุบเขาเก้าหมู่บ้าน) เป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงจากน้ำตกหลายระดับชั้นและทะเลสาบที่มีสีสันงดงาม และได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2535

 สภาพทางภูมิศาสตร์ 

จิ่วไจ้โกวตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของเทือกเขาหมินซาน ห่างจากเมืองเฉิงตูไปทางเหนือ 330 กิโลเมตร ถือเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล Nanping ในเขตปกครองตนเองชนชาติทิเบตและเชียงอาป้า ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเสฉวน ใกล้เขตแดนของมณฑลกานซู

บริเวณหุบเขามีพื้นที่อย่างน้อย 240 ตารางกิโลเมตร ขณะที่องค์กรด้านการอนุรักษ์บางแห่งกำหนดให้มีพื้นที่ 600-700 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่กันชนเพิ่มเข้ามา 400 - 600 ตารางกิโลเมตร ระดับความสูงจะแตกต่างไปตามแต่ละพื้นที่ โดยมีทั้งพื้นที่มีมีความสูง 1,998 - 2,140 เมตร (ที่ปากทางเข้าหุบเขาซูเจิ้ง) ไปจนถึง 4,558 - 4,764 เมตร (บนภูเขา Ganzigonggai ที่ส่วนยอดสุดของหุบเขา Zechawa)

สภาพอากาศในหุบเขาจัดว่าหนาวเย็น ตลอดปีมีอุณหภูมิเฉลี่ย 7.2 °C เดือนมกราคม -1 °C และเดือนกรกฎาคม 17 °C ปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี 661 มิลลิเมตร โดยเป็นปริมาณระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคมราว 80%

 ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ 

พื้นที่อันห่างไกลแห่งนี้มีชาวทิเบตและเชียงตั้งรกรากอยู่มานานหลายศตวรรษ แต่ไม่ได้มีการสำรวจอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี พ.ศ. 2515 มีการทำธุรกิจตัดไม้อย่างหนักจนถึงปี พ.ศ. 2522 ซึ่งรัฐบาลจีนได้สั่งห้ามกิจการดังกล่าว และประกาศพื้นที่นี้เป็นอุทยานแห่งชาติในปี พ.ศ. 2525 จนกระทั่ง พ.ศ. 2527 จึงได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม โดยการวางกฎระเบียบและสถานที่ต่าง ๆ ภายในอุทยานเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 2531 และในปี พ.ศ. 2535 องค์การยูเนสโกได้ประกาศพื้นที่นี้ให้เป็นมรดกโลก และเป็น World Biosphere Reserve ใน พ.ศ. 2540

ตั้งแต่เริ่มเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชม จำนวนนักท่องเที่ยวได้เพิ่มมากขึ้นทุกปี โดยในปีเช่น
พ.ศ. 2527 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 5,000 คน 
พ.ศ. 2534 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 170,000 คน 
พ.ศ. 2538 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 160,000 คน
พ.ศ. 2540 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 200,000 คน 
โดยเป็นชาวต่างชาติประมาณ 3,000 คน ปี
พ.ศ. 2545 มีนักท่องเที่ยวจำนวน 1,190,000 คน 
พ.ศ. 2547 มีนักท่องเที่ยวเฉลี่ยวันละ 7,000 คน