wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต มินิไม  หรือ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิไต ควินไต โพรเพรียส  เป็นกล้ามเนื้อมัดผอมๆ อยู่ในปลายแขน (forearm) อยู่บนด้านใกล้กลางของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum)

กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นของเอ็นคอมมอนเอกซ์เทนเซอร์ (common Extensor tendon) โดยแผ่นเอ็นบางๆ จากผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ที่กั้นระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อใกล้เคียง

เอ็นกล้ามเนื้อนี้วิ่งผ่านช่องของเอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนปลาย (distal radio-ulnar joint) แล้วจึงแบ่งออกเป็น 2 เอ็นเมื่อข้ามาถึงมือ และสุดท้ายไปร่วมกับเอ็นแผ่ของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมที่ด้านหลังของกระดูกนิ้วมือ (phalanx) ของนิ้วก้อย

 ความแปรผัน 
อาจพบแผ่นเส้นใยเกินมาจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ (lateral epicondyle) หรือเอ็นกล้ามเนื้อที่จุดเกาะปลายไม่แยกออก หรืออาจไปเกาะที่นิ้วนาง

กรณีที่ไม่มีกล้ามเนื้อมัดนี้พบได้น้อย และกรณีที่กล้ามเนื้อนี้รวมไปกับกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุมก็พบได้ไม่บ่อย

 ภาพอื่นๆ
# กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส  เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในปลายแขนของมนุษย์ ทำหน้าที่เหยียด (extend) และหุบ (adduct) ข้อมือ อยู่บริเวณพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน (posterior side of the forearm)

 จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย 
จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (Lateral epicondyle of the humerus) และขอบด้านหลังของกระดูกอัลนา (ulna) และทอดตัวข้ามปลายแขนมายังด้านใกล้กลาง (หรือด้านอัลนา) มาเกาะปลายที่ฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 5

 หน้าที่ 
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริสทำหน้าที่เหยียดข้อมือ เมื่อทำงานเดี่ยวๆ จะดึงมือไปยังด้านอัลนา แต่หน้าที่ต่อเนื่องคือมันจะเหยียดที่ข้อมือ

กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียดมัดเล็กในกระดูกข้อมือ (carpus) ของสัตว์กินเนื้อ (carnivore) แต่จะเป็นกล้ามเนื้องอในสัตว์มีกีบเท้า (ungulate) ในกรณีนี้จะเรียกว่า ulnaris lateralis

 ภาพอื่นๆ
# กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์  เป็นกล้ามเนื้อกว้าง โค้งรอบด้านบน 1/3 ของกระดูกเรเดียส

 จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย 
กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ประกอบด้วยระนาบเส้นใย 2 ระนาบ ซึ่งระหว่างนี้มีแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียลผ่าน (deep branch of the radial nerve) ระนาบทั้งสองมาจากจุดเกาะร่วม ระนาบที่อยู่ชั้นตื้นมีจุดเกาะเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ ส่วนชั้นลึกเป็นใยกล้ามเนื้อ เกาะจากปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) , จากเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัล (radial collateral ligament) ของข้อศอก และเอ็นแอนนูลาร์ (annular ligament) , จากสันบนกระดูกอัลนา ซึ่งวิ่งลงมาเป็นแนวเฉียงจากปลายด้านหลังของรอยเว้าเรเดียส (radial notch) , จากรอยกดรูปสามเหลี่ยมด้านล่างรอยเว้าเรเดียส, และจากเอ็นแผ่ (tendinous expansion) ซึ่งคลุมด้านบนของกล้ามเนื้อ

ใยกล้ามเนื้อชั้นผิว (superficial fibers) ล้อมรอบส่วนบนของกระดูกเรเดียส และเกาะปลายที่ขอบด้านข้างของปุ่มนูนเรเดียส (radial tuberosity) และแนวเฉียงของกระดูกเรเดียส (oblique line of the radius) ซึ่งด้านล่างเป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (Pronator teres)

ใยกล้ามเนื้อด้านบน (upper fibers) ของระนาบลึกเป็นมัดกล้ามเนื้อคล้ายห่วงเชือก (sling-like fasciculus) ซึ่งโอบรอบคอกระดูกเรเดียสเหนือต่อปุ่มนูนเรเดียส และเกาะกับส่วนหลังของพื้นผิวแนวใกล้กลาง (medial surface) ส่วนใหญ่ของใยนี้เกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังและด้านข้างของตัวกระดูกเรเดียส กึ่งกลางระหว่างแนวเฉียงของกระดูกเรเดียสและหัวกระดูก

 หน้าที่ 
หน้าที่ของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์คือช่วยกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอในการหงายมือ

 ชื่อเรียกกล้ามเนื้อ 
คำว่า "สุพิเนเตอร์" (Supinator) อาจหมายถึงกล้ามเนื้อที่ทำหน้าที่หงาย (Supine) ส่วนของร่างกาย ในตำราเก่าๆ อาจมีคำว่า สุพิเนเตอร์ ลองกัส (supinator longus) หมายถึงกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (Brachioradialis) และ สุพิเนเตอร์ เบรวิส (supinator brevis) ที่หมายถึงกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ในปัจจุบัน

 ภาพอื่นๆ
# โรแลนโด ทูยูกอน
โรแลนโด ทูยูกอน (Rolando Toyogon) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ที่เมือง Gingoog City สถิติการชก 53 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 5) เสมอ  3 แพ้ 28 
 ประวัติ 
ทูยูกอนขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2536 ชนะคะแนน จูนจูน ดี ในช่วงแรก ชกชนะเป็นส่วนใหญ่ และเคยชกชนะคะแนน ออร์ลันโด มาโลเนที่ แคนาดา เมื่อ พ.ศ. 2537 ทูยูกอนเดินทางมาชกในไทยในช่วง พ.ศ. 2537 – 2538 หลายครั้ง โดยมาชกแพ้ วันวิน จ.เจริญ อัศวิน ศิษย์หลักเมือง เอกภพ ผลเจริญ มงคล จ.เจริญ และเคยชกชนะน็อค เอกภพ ผลเจริญ ยก 5 ต่อมา ได้ชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน วันดี จ.เจริญ ทูยูกอนมาประสบความสำเร็จได้ครองแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBU เมื่อ18 เมษายน พ.ศ. 2540 โดยชนะคะแนน สุรชัย แสงมรกต โดยก่อนการชกสุรชัยถูกปลดเพราะทำน้ำหนักไม่ได้ไปก่อนแล้ว ต่อมาทูยูกอนสละแชมป์โลกของ WBU และขึ้นชิงแชมปืโลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF ที่ว่าง ชนะคะแนน อัศวิน ศิษย์หลักเมืองเมื่อ 24 มกราคม พ.ศ. 2541 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็แพ้คะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัย เสียแชมป์ไป

หลังจากเสียแชมป์ ทูยูกอนยังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่อง แม้จะชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ เคยมาชิงแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2544 แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ จากนั้นหยุดชกไปถึง 4 ปี กลับมาชกอีกเมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งมีชกชนะและเสมออย่างละครั้งเท่านั้น นอกนั้นชกแพ้ตลอด ได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ฟิลิป พาร์คอน จากนั้น ทูยูกอนขึ้นชกอีกเพียงครั้งเดียว แพ้น็อค เอ็ดมุนด์ วีลาโย ยก 4 เมื่อ 9 กันยายน พ.ศ. 2549 แล้วแขวนนวมไป

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBU
 ชิง 18 เมษายน 2540 ชนะคะแนน สุรชัย แสงมรกต ที่ อุดรธานี
 สละแชมป์
 แชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF
 ชิง 24 มกราคม 2541 ชนะคะแนน อัศวิน ศิษย์หลักเมือง ที่ ฟิลิปปินส์
 เสียแชมป์ 20 พฤศจิกายน 2541 แพ้คะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัย ที่ แม่ฮ่องสอน
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์เงารุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ 13 กรกฎาคม 2539 แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชา ที่ กทม.
 ชิงแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 6 ธันวาคม 2544 แพ้คะแนน สาริกาเล็ก อ.เอกรินทร์ ที่ พัทยา
# ระบบสองสภา
ระบบสองสภา (อังกฤษ: bicameralism -bi + Latin camera หรือ chamber) เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติสององค์ หรือมีรัฐสภาสองสภา ดังนั้น ระบบสองสภา หรือ สององค์นิติบัญญัติจึงประกอบด้วย 2 องค์ประชุม คือ สภาสูง และสภาล่าง ระบบสองสภานับเป็นหัวใจสำคัญของรูปแบบคลาสสิกของรัฐบาลผสม องค์นิติบัญญัติแบบสองสภาจึงจำเป็นต้องมีเสียงข้างมากในการผ่านกฎหมาย

 ทฤษฎีของระบบสองสภา 
thumb|280px|right|ระบบสองสภานิติบัญญัติของสหรัฐฯ อยู่ในตึกรัฐสภาทั้งคู่ โดยมีสองปีก ปีกด้านเหนือคือวุฒิสภา ส่วนปีกด้านใต้คือสภาผู้แทนราษฎร
ถึงแม้ว่าแนวคิดพื้นฐานของระบบสองสภาสามารถสืบย้อนไปได้ถึงทฤษฎีที่มีมาตั้งแต่สมัยซูเมอร์โบราณ และต่อมาถึงกรีกโบราณ อินเดียโบราณและโรม แต่สถาบันที่เป็นรูปเป็นร่างของระบบสองสภาปรากฏเห็นได้ชัดเจนในยุโรปยุคกลางซึ่งได้โยงให้เห็นความสัมพันธ์ที่ที่มีองค์อาณาจักรแตกต่างกัน เช่น สภาหนึ่งเป็นผู้แทนของอภิชนาธิปไตย (aristocracy) และอีกสภาหนึ่งเป็นผู้แทนสามัญชน

 ประเภทของระบบสองสภา 
 ระบอบสหพันธรัฐ 
สหพันธรัฐ (อังกฤษ: Federation) คือการรวมกันของรัฐมากกว่า 2 รัฐขึ้นไป มีรัฐบาล 2 ระดับ คือรัฐบาลของแต่ละรัฐ เรียกว่า รัฐบาลท้องถิ่น และรัฐบาลกลาง คือ รัฐบาลที่รัฐตกลงมอบอำนาจไปส่วนหนึ่งตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ

รูปแบบของรัฐบาลหรือโครงสร้างรัฐธรรมนูญของสหพันธรัฐนั้นมีรากฐานมาจากแนวคิดระบอบสหพันธรัฐ (Federalism) ซึ่งจัดว่าเป็นแนวคิดต่างขั้วโดยสิ้นเชิงกับอีกระบอบหนึ่ง คือการปกครองแบบรัฐเดียว

สหพันธรัฐนั้นอาจประกอบไปด้วยประชาชนที่มีหลากหลายเชื้อชาติ หรืออาจมีพื้นที่ขนาดใหญ่ (แปดในสิบของประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก ล้วนเป็นสาธารณรัฐ) แต่องค์ประกอบเหล่านั้นไม่ใช่ส่วนสำคัญ อย่างไรก็ดี ส่วนใหญ่แล้ว สหพันธรัฐนั้นเกิดขึ้นจากข้อตกลงระหว่างรัฐอธิปไตยที่มีมาก่อนแล้ว องค์กรระหว่างประเทศสำหรับกลุ่มประเทศสหพันธรัฐคือ องค์ประชุมกลุ่มประเทศสหพันธรัฐ (Forum of Federations) ถูกจัดตั้งขึ้นและมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงออตตาวา รัฐออนตาริโอ ประเทศแคนาดา ซึ่งมีจุดประสงค์ในการแบ่งปันแนวคิดและแนวปฏิบัติในการจัดการระบบรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่น ปัจจุบันมีประเทศสมาชิกทั้งหมด 9 ประเทศ

 ระบอบอภิชนาธิปไตย 
อภิชนาธิปไตย มาจากศัพท์ภาษากรีกโบราณว่า aristocracy ซึ่งหมายถึง รัฐบาลที่ "ปกครองโดยคนที่ดีที่สุด" คำจำกัดความนี้เป็นคำจำกัดความอันดับแรกในพจนานุกรมส่วนมาก ศัพท์ว่า aristocracy มาจากคำสองคำ ได้แก่ "aristos" หมายถึง "ดีที่สุด" และ "kratein" หมายถึง "การปกครอง" อภิชนาธิปไตยมักจะมีลักษณะใกล้เคียงเศรษฐยาธิปไตย หรือคือการปกครองโดยคนส่วนน้อยที่มีฐานะสูงกว่าคนทั่วไป ถือเป็นกลุ่มขุนนาง ผู้ดี กลุ่มเศรษฐี เป็นต้น ตัวอย่างของการปกครองเช่นนี้คือ ยุคโชกุนของญี่ปุ่น

 ระบอบเอกรัฐ 

 ระบอบต่ำกว่ารัฐ (Subnational entities) 
 การปฏิรูปการเมืองอาหรับ 

 ตัวอย่าง 
600px|center
# ระบบสามสภา
ระบบสามสภา  เป็นระบบการปกครองที่มีองค์นิติบัญญัติ หรือรัฐสภาสามสภา ซึ่งตรงกันข้ามกับระบบสภาเดียวและสองสภาที่เป็นระบบที่แพร่หลายทั่วไปมากกว่า

คำว่าสามสภาใช้ในประเทศแอฟริกาใต้ที่มีรัฐสภาที่จัดตั้งขึ้นภายใต้รัฐธรรมนูญใหม่ในระบอบการเหยียดผิว (aparthied) เมื่อ พ.ศ. 2528 ที่มี 3 สภา สำหรับคนผิวขาว คนผิวสี และชาวเอเชีย
อีกตัวอย่างหนึ่งของสภานิติบัญญัติระบบสามสภาได้แก่รัฐตัวอย่างของ ซีโมน โบลิวาร์ (Simón Bolívar) หรือรัฐทั่วไปแห่งฝรั่งเศส (French States-General) ก็เรียก ซึ่งมีสามเอสเตด (estates) 

 ระบบสามสภาของแอฟริกาใต้ 

 ระบบสามสภาของโบลิวาร์ (Bolivar's tricameralism) 

 ระบบสามสภาของฝรั่งเศส 

 ตัวอย่างอื่นๆ 

 เกาะมาน (Isle of Man) 

 คริสต์ศาสนานิกายอังกฤษ (Church of England) 

 สหภาพแรงงาน
# สภาล่าง
สภาล่าง (อังกฤษ: lower house) เป็นหนึ่งในสองสภาของระบบสองสภา อีกสภาหนึ่งได้แก่ สภาสูง ในแต่ละประเทศ สภาล่างจะมีชื่อเรียกแตกต่างกันออกไป ตัวอย่างสภาล่าง เช่น สภาผู้แทนราษฎร

ถึงแม้ว่าตำแหน่งทางทฤษฎีจะอยู่ "ข้างล่าง" ของสภาสูง แต่ในความเป็นจริง "สภาล่าง" เกือบทุกประเทศในโลกกลับมีอำนาจมากกว่า "สภาสูง" ความเหนือชั้นกว่าของสภาล่างเกิดจากข้อจำกัดพิเศษที่บังคับใช้กับสภาสูง (ไม่ว่าจะเป็นไปตามกฎหมายหรือเห็นได้โดยชัดแจ้งในระเบียบวิธีการประชุม) ที่สามารถทำได้เพียงการชะลอการออกกฎหมายให้ช้าลง แต่ไม่อาจใช้อำนาจยับยั้งการออกกฎหมาย (Veto) ได้ หรืออาจไม่มีอำนาจควบคุมกฎหมายเกี่ยวกับการเงิน ภายใต้ระบบรัฐสภาถือเป็นเรื่องปกติที่สภาล่างเท่านั้นที่มีอำนาจหน้าที่ในการกำหนดตัวหัวหน้ารัฐบาล หรือนายกรัฐมนตรี และยังสามารถถอดถอนผ่านการออกเสียงไม่ไว้วางใจได้อีกด้วย แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง เช่น นายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ซึ่งเลือกจากการสนับสนุนของทั้งสองสภาไดเอต การร่างกฎหมายที่ทำได้โดยสภาเดียวเรียกว่า "ระบบสภาเดียว"

 ลักษณะโดยทั่วไป 
จากการเปรียบเทียบกับสภาสูง สภาล่างส่วนใหญ่จะมีลักษณะที่แสดงให้เห็นถึงความเฉพาะดังนี้: 

 มีอำนาจมากกว่า
 มาจากการเลือกตั้งโดยตรง (ถ้ามาจากการแต่งตั้งก็ถือตามความนิยม) 
 มีจำนวนสมาชิกมากกว่า
 เลือกตั้งบ่อยครั้งกว่า และเลือกทั้งหมดในคราวเดียวกัน
 ได้รับอำนาจทั้งหมดหรือขั้นต้นในการควบคุมงบประมาณและกฎหมายเกี่ยวกับการเงิน
 สามารถลบล้างอำนาจบางประการของสภาสูง
 ในระบบประธานาธิบดี สภาล่างมีอำนาจเต็มในการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง จากนั้น สภาสูงจึงจะทำหน้าที่สอบสวนผู้ถูกฟ้องร้อง

 ตำแหน่งของสภาล่าง 
 ชื่อสามัญ 
สภาล่างส่วนใหญ่มีชื่อเรียกคล้ายกันหลายชื่อ เช่น รัฐสภา สภาผู้แทนราษฎร สภาประชาชน สภาสามัญ ฯลฯ (House/Chamber of Representatives/the People/Commons/Deputies)

 Chamber of Deputies
 Chamber of Representatives
 House of Assembly
 สภาสามัญ House of Commons
 สภาผู้แทนราษฎร (House of Representatives)
 สภานิติบัญญัติ (Legislative Assembly)
 สภาแห่งชาติ (National Assembly) (ตรงกับ "บุนเดสแทก" Bundestag, ของเยอรมันซึ่งแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า federal assembly)

 ชื่อที่ไม่เป็นที่คุ้นเคยมาก 
 Congress of Deputies -  สเปน
 Dáil Éireann - สาธารณรัฐไอร์แลนด์
 House of Keys -  เกาะมาน
 โลกสภา - อินเดีย
 สมัชชาแห่งชาติ National Council - สวิตเซอร์แลนด์, ออสเตรีย
 สภาเซจม์ Sejm - โปแลนด์ และ Seimas - ลิทัวเนีย
 สภาดูมาState Duma (Государственная Дума - Gosudarstvennaya Duma) - รัสเซีย
 Tweede Kamer (Second Chamber) - เนเธอร์แลนด์
 โอเดลสติง Odelsting (เฉพาะชื่อของสภาล่าง) นอร์เวย์
# ฮิเดยูกิ โอฮาชิ
ฮิเดยูกิ โอฮาชิ  นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2508 ที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 19 (น็อค 12) แพ้ 5 เป็นนักมวยสากลที่ครองแชมป์โลกรุ่นสตอร์วเวทสองสมัย สองสถาบัน

 ประวัติ 
โอฮาชิเริ่มชกมวยตั้งแต่เรียนจบวิทยาลัย เริ่มชกมวยเมื่อ พ.ศ. 2528 ได้ครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท และขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลกเมื่อ พ.ศ. 2529 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อก ชัง ช็อน-กู ในยกที่ 5 โอฮาชิกลับมาครองแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นเดิมเมื่อ พ.ศ. 2531 และขึ้นชิงแชมป์โลกกับชัง ช็อง-กู อีกในปีนั้น ผลปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อกในยกที่ 8 ต่อมา ใน พ.ศ. 2533 โอฮาชิขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลกรุ่นสตอร์วเวท จากชเว จอม-ฮวันที่เพิ่งคว้าแชมป์ไปจากนภา เกียรติวันชัย ปรากฏว่าคราวนี้ โอฮาชิเป็นฝ่ายชนะน็อก ได้ครองแชมป์โลก แต่ป้องกันตำแหน่งได้ครั้งเดียวก็เสียแชมป์ แพ้ทีเคโอต่อ ริการ์โด โลเปซ รองแชมป์โลก WBC อันดับ 4 ชาวเม็กซิกัน ยก 5 

อีก 2 ปีต่อมา โอฮาชิได้ครองแชมป์โลกของสมาคมมวยโลก รุ่นสตอร์วเวท ชนะคะแนนชเว ฮี-ย็อง เมื่อ พ.ศ. 2535 แต่พอขึ้นชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ชนะ ป.เปาอินทร์ นักมวยรองแชมป์โลก WBA อันดับ 1 ชาวไทย หลังจากนั้น โอฮาชิมีปัญหาเกี่ยวกับดวงตาจนต้องแขวนนวมไปด้วยอายุ 27 ปี
 หลังแขวนนวม 
โอฮาชิได้เปิดค่ายมวยที่โยโกฮามะ และทำงานเป็นเทรนเนอร์และผู้บริหารด้วย โอฮาชิประสบความสำเร็จโดยเป็นเทรนเนอร์ให้กับคัตสึชิเงะ คาวาชิมะ จนได้ครองแชมป์โลกของสภามวยโลก ในเดือนมกราคม 2550 โอฮาชิเป็นหัวหน้าเทรนเนอร์ของทีมญี่ปุ่นในการแข่งขัน BOXING GRAND PRIX 2007 ปัจจุบันเป็นประธานสมาคมนักมวยเก่าของญี่ปุ่น

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์ญี่ปุ่นรุ่นไลท์ฟลายเวท (2529 – 2531)
 แชมป์โลก WBC และ Lineal รุ่นสตรอว์เวท
 ชิง 7 กุมภาพันธ์ 2533 ชนะน็อก ชเว จอม-ฮวัน ยก 9 ที่ ญี่ปุ่น
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 8 มิถุนายน 2533 ชนะคะแนน นภา เกียรติวันชัย ที่ ญี่ปุ่น
 เสียแชมป์ 25 ตุลาคม 2533 แพ้ทีเคโอ ริการ์โด โลเปซ ยก 5 ที่ ญี่ปุ่น
 แชมป์โลก WBA รุ่นสตอร์วเวท
 ชิง 14 ตุลาคม 2535 ชนะคะแนน ชเว ฮี-ย็อง ที่ ญี่ปุ่น
 เสียแชมป์ 10 กุมภาพันธ์ 2536 แพ้คะแนน ชนะ ป.เปาอินทร์ ที่ ญี่ปุ่น
 เคยชิงแชมป์โลกต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 14 ธันวาคม 2529 แพ้น็อก ชัง ช็อน-กู ยก 5 ที่ เกาหลีใต้
 ชิงแชมป์โลก WBC รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท เมื่อ 27 มิถุนายน 2531 แพ้น็อก ชัง ช็อน-กู ยก 8 ที่ ญี่ปุ่น
# จุดเกาะปลาย
จุดเกาะปลาย  เป็นจุดที่กล้ามเนื้อเกาะกับผิวหนัง, กระดูก หรือกล้ามเนื้อมัดอื่น ๆ ตำแหน่งจุดเกาะปลายเป็นโครงสร้างที่จะเคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อมัดนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อจะเป็นจุดที่เอ็นกล้ามเนื้อ (tendon) มาเกาะกับกระดูก ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะต้น (origin)

โดยทั่วไป จุดเกาะปลายมักจะอยู่ส่วนปลาย (distal) มากกว่าจุดเกาะต้น แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้น ๆ จะเป็นจุดเกาะปลายเสมอไป
# จุดเกาะต้น
จุดเกาะต้น  ของกล้ามเนื้อเป็นจุดที่กล้ามเนื้อยึดเกาะกับกระดูกหรือกล้ามเนื้อมัดอื่นๆ โครงสร้างที่จุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อจะไม่เคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อ  ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะปลาย (insertion)

โดยทั่วไป จุดเกาะต้นมักจะอยู่ส่วนต้น (proximal) มากกว่าจุดเกาะปลาย แต่เนื่องจากร่างกายมีความสามารถในการเคลื่อนไหวสลับทิศทางกันได้ จึงไม่จำเป็นที่จุดนั้นๆ จะเป็นจุดเกาะต้นเสมอไป
# จิง
จิง  เป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน อาศัยอยู่บริเวณเกาะทางภาคใต้ของจีน คือ เกาะว่านเหว่ย เกาะวูโถวและเกาะซานซิน มีประชากรประมาณ 2 หมื่นคนเล่าเรื่องของหมู่บ้านว่านเหว่ยชนชาติจิง CRI  มีภาษาจิง และการแต่งกายมีเสื้อประจำชนชาติ ส่วนใหญ่เป็นชาวประมง และมีการค้าขายระหว่างชายแดนจีนกับเวียดนาม
# ถู่
ถู่  หรือ มองโกลขาว  เป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน อาศัยอยู่แถบที่ราบสูงชิงไห่ มณฑลชิงไห่ ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ มีประชากรประมาณ 2 แสน

ชาติพันธุ์ชาวถู่มีความใกล้ชิดกับชาวมองโกลมาก ตำนานคำบอกเล่าของชาวเผ่าถู่ก็เล่ากันว่าบรรพบุรุษของชาวถู่มาจากมองโกล และยังมีบางส่วนที่มาจากเมืองเก๋อรื่อลี่เท่อ (格日利特 Gérìlìtè) ซึ่งเป็นดินแดนที่อยู่ในอำนาจการปกครองของเจงกิสข่าน จากนั้นแต่งงานข้ามเผ่าพันธุ์กับชนเผ่าพื้นเมืองฮั่วเอ๋อร์ (霍尔人Huò’ěr rén) สืบทอดเชื้อสายต่อกันมาจนเป็นชาวถู่ในปัจจุบัน ในอดีตชาวถู่ยังเคารพบูชาเมืองเก๋อรื่อลี่เท่อว่าเป็นบ้านเกิดบรรพบุรุษของตน
# จอห์น โฮเวิร์ด
จอห์น วินสตัน โฮเวิร์ด (26 มิถุนายน พ.ศ. 2482-) เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของออสเตรเลีย โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2539 ถึงวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2550 รวมระยะเวลาที่อยู่ในตำแหน่งยาวนานถึง 11 ปี ทำให้จอห์น โฮเวิร์ด เป็นนายกรัฐมนตรีออสเตรเลียที่ดำรงตำแหน่งยาวนานเป็นอันดับสองรองจากเซอร์โรเบิร์ต เมนซีย์ และเป็นหัวหน้าพรรค Liberal Party of Australia กว่า 16 ปี

โฮเวิร์ดเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ถึงปี พ.ศ. 2550 โดยเป็น ส.ส. ในเขตเบนนาลอง (Bennelong) ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ โดยเป็นรัฐมนตรีคลัง (Treasurer) ในสมัยของนายกรัฐมนตรี มัลคอม เฟรเซอร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2520 ถึงปี พ.ศ. 2527 จอห์น โฮเวิร์ด ได้เป็นหัวหน้าพรรค Liberty Party of Australia และผู้นำพรรคร่วมฝ่ายค้านตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 ถึงปี พ.ศ. 2532 ซึ่งรวมไปถึงการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2530 ที่โฮเวิร์ดลงแข่งขันกับ บ็อบ ฮอว์ค โฮเวิร์ดได้กลายเป็นผู้นำพรรคร่วมฝ่ายค้านอีกครั้งในปี พ.ศ. 2338

ในการเลือกตั้งทั่วไปปีพ.ศ. 2539 จอห์น โฮเวิร์ด ได้พาพรรคพันธมิตร Liberal-National Coalition ไปสู่ชัยชนะเหนือพรรคแรงงานซึ่งเป็นพรรครัฐบาลนำโดย พอล์ล คิตติ้ง ในสมัยนั้น ทำให้ยุติบทบาทการเป็นพรรคฝ่ายค้านที่ยาวนานถึงกว่า 13 ปีลงได้ โฮเวิร็ดเข้าทำการสาบานตนเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของออสเตรเลียในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2539 รัฐบาลผสมของจอห์น โฮเวิร์ด สามารถครองอำนาจได้อย่างต่อเนื่องนานกว่า 11 ปีโดยชนะการเลือกตั้ง 4 สมัยในปี พ.ศ. 2541 2544 และ 2547 ตามลำดับ อย่างไรก็ตาม พรรคร่วมรัฐบาลของจอห์น โฮเวิร์ด พ่ายแพ้ในการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2550 ต่อพรรคแรงงานซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านนำโดย เควิน รุด นอกจากนี้ในการเลือกตั้งครั้งนี้ จอห์น โฮเวิร์ด เองยังไม่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกผู้แทนราษฎรในเขตเบนนาลองที่เขาครองตำแหน่งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 ซึ่งถูกช่วงชิงไปโดย แม็กซิน เมคคิว (Maxine McKew) นักข่าวชื่อดังที่ลงเล่นการเมืองในสังกัดของพรรคแรงงาน ทำให้จอห์น โฮเวิร์ดกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองของออสเตรเลียต่อจาก สแตนลีย์ บรูสในปีพ.ศ. 2472 ที่พ่ายแพ้การเลือกตั้งในเขตของตนเอง
# สายอักขระว่าง
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์และภาษารูปนัย สายอักขระว่าง (Kernighan and Ritchie, C, p. 38) หมายถึงสายอักขระที่มีหนึ่งเดียวที่มีความยาวเป็นศูนย์

 ทฤษฎีรูปนัย 
สายอักขระตามรูปนัยคือลำดับของสัญลักษณ์เช่นตัวอักษรหรือตัวเลขที่มีความยาวจำกัด สายอักขระว่างจึงเป็นกรณีสุดขีดซึ่งมีความยาวของลำดับเป็นศูนย์ ดังนั้นมันจึงไม่มีสัญลักษณ์อันใดในสายอักขระว่าง สายอักขระว่างมีเพียงหนึ่งเดียว เพราะว่าสายอักขระสองสายจะแตกต่างกันก็ต่อเมื่อมีความยาวหรือลำดับของสัญลักษณ์ที่ต่างกัน สายอักขระว่างเขียนแทนด้วย λ หรืออาจพบได้ในรูป Λ หรือ ε

ไม่ควรสับสนระหว่างสายอักขระว่าง λ กับภาษาว่าง ∅ เพราะภาษาว่างหมายถึงภาษารูปนัยที่ไม่มีสายอักขระใด ๆ อยู่เลย ไม่มีแม้กระทั่งสายอักขระว่าง

สายอักขระว่างมีสมบัติหลายประการดังนี้
  สายอักขระว่างมีความยาวเท่ากับศูนย์
  สายอักขระว่างเป็นสมาชิกเอกลักษณ์ของการต่อกันของสายอักขระ (concatenation) (ซึ่งทำให้เกิดโมนอยด์อิสระ (free monoid) บนอักษร Σ)
  การเรียงลำดับย้อนกลับของสายอักขระว่างก็ได้สายอักขระว่าง
 สายอักขระว่างจะอยู่ลำดับแรกสุดในการจัดลำดับแบบพจนานุกรม (lexicographical order) เพราะว่ามันมีความยาวสั้นที่สุดจากสายอักขระทั้งหมด 

 การใช้ในภาษาโปรแกรม 
ในภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่ สายอักขระเป็นแบบชนิดข้อมูลแบบหนึ่ง สายอักขระเอกเทศโดยปกติจะถูกเก็บลงในตำแหน่งหน่วยความจำที่ต่อเนื่องตามลำดับ หมายความว่าสายอักขระที่เหมือนกัน (ตัวอย่างเช่นสายอักขระว่าง) สามารถเก็บไว้ที่หน่วยความจำสองตำแหน่งที่ต่างกันได้ (สายอักขระที่มีความยาวเป็นศูนย์ก็อาจต้องการหน่วยความจำในการเก็บบันทึกเช่นกัน ขึ้นอยู่กับรูปแบบที่กำลังใช้งาน) ด้วยเหตุผลนี้หน่วยความจำจึงอาจมีสายอักขระว่างหลายสายก็ได้ ต่างจากนิยามของทฤษฎีรูปนัยซึ่งกล่าวว่าสายอักขระว่างมีได้เพียงหนึ่งเดียว อย่างไรก็ตาม ฟังก์ชันการเปรียบเทียบสายอักขระยังคงให้ผลลัพธ์ว่า สายอักขระว่างทั้งหมดนั้นเท่ากัน

ภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่สามารถใช้ "" หรือ '' แทนสายอักขระว่าง λ แต่ก็ยังมีบางภาษาที่สามารถเขียนในรูปแบบอื่นได้อีก เช่น
 ตัวแทนของ λ ภาษาโปรแกรม "" ซี, ซีพลัสพลัส, เพิร์ล, ไพทอน, ซีชาร์ป, โก, พีเอชพี, วิชวลเบสิกดอตเน็ต, จาวา, ทัวริง, จาวาสคริปต์, แฮสเคลล์, อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบสายอักขระภาษาซี), โอแคเมล, มาร์กอัป (แบบมาตรฐาน), สกาลา, ทีซีแอล '' เพิร์ล, พีเอชพี, ไพทอน, จาวาสคริปต์, เดลไฟ, ปาสกาล {'\0'} ซี, ซีพลัสพลัส, อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบสายอักขระภาษาซี) std::string ซีพลัสพลัส @"" อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบวัตถุ NSString) [NSString string] อ็อบเจกทีฟ-ซี (แบบวัตถุ NSString) qw เพิร์ล """"""str ไพทอน string.Empty ซีชาร์ป String.Empty วิชวลเบสิกดอตเน็ต String.make 0 '-' โอแคเมล {} ทีซีแอล
# ที่เก็บศพ
ที่เก็บศพ  คือที่เก็บร่างของผู้ตายซึ่งมิใช่การฝัง คำนี้โดยทั่วไปจะหมายถึงสิ่งก่อสร้างที่มีที่เก็บร่างของผู้ตายที่มีขนาดต่าง ๆ กัน

 ประเภทของที่เก็บศพ 
 เพิงหิน (Dolmen) หมายถึงที่เก็บศพก่อนประวัติศาสตร์ที่มีลักษณะเหมือนโต๊ะหิน
 ห้องเก็บศพ (Burial vault) หมายถึงสิ่งก่อสร้างที่เป็นหินหรืออิฐใต้ดินที่มีที่ให้เก็บศพ (ซึ่งมิได้ฝัง) แต่เดิมห้องเก็บศพมักจะเป็นส่วนบุคคลที่เป็นของครอบครัว และมักจะอยู่ภายใต้สิ่งก่อสร้างทางศาสนาเช่นวัดคริสต์ศาสนา, ภายในลานวัด, หรือ ภายในบริเวณสุสาน
 ห้องเก็บศพใต้โบสถ์ (Crypt) หมายถึงที่เก็บศพที่คล้ายกับห้องเก็บศพแต่ไม่ใช้เฉพาะครอบครัว และมักจะหมายถึงห้องใต้ดินภายในมหาวิหารหรือวัดใหญ่ หรือ ปราสาทที่อาจจะสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นชาเปลหรือที่เก็บโลงหิน หรือวัตถุมงคลในคริสต์ศาสนาหรือร่างของบุคคลสำคัญทางศาสนาเช่น นักบุญ
 ที่เก็บนักบุญ (Martyrium) หมายถึงที่เก็บศพของนักบุญ
 มอโซเลียม (Mausoleum) หมายถึงที่เก็บศพเหนือดินภายในสิ่งก่อสร้างอิสระจากสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ซึ่งอาจจะใหญ่หรือเล็กก็ได้ตามกำลังทรัพย์หรืออำนาจของผู้สร้าง รวมทั้งพีระมิดอียิปต์ มักจะเป็นที่เก็บศพของผู้ใดผู้หนึ่งหรือครอบครัว
 สุสานใต้ดิน หรือ สุสานรังผึ้ง (Catacombs) หมายถึงที่เก็บศพที่อยู่ใต้ดินจัดเป็นช่อง ๆ สำหรับวางศพ นิยมกันมากในสมัยจักรวรรดิโรมัน ซึ่งอาจจะอยู่ภายในถ้ำ หรือสถานที่ใต้ดินที่สร้างขึ้น
 ที่เก็บศพก่อนประวัติศาสตร์ (Megalithic tomb) หมายถึงที่เก็บศพสมัยก่อนประวัติศาสตร์สำหรับชุมชนใหญ่ ๆ สร้างด้วยหินบนกำแพงหินมักหลังคาที่เป็นเนินดิน
 โลงหิน (Sarcophagus) หมายถึงโลงศพที่แกะจากหินมักจะเป็นการแกะสลักตกแต่งและกึ่งใช้เป็นอนุสาวรีย์ ซึ่งอาจจะตั้งอยู่ภายในศาสนสถาน หรือภายในมอโซเลียม บางครั้งก็จะเป็นโลงหินเกลี้ยง ๆ ไม่มีการตกแต่ง
 เซพัลเครอ (Sepulchre) หมายถึง ที่เก็บศพที่แกะเข้าไปในช่องหินหรือหน้าผา หรือเป็นสิ่งก่อสร้างที่ทำด้วยหินมักจะอยู่ใต้ดิน เช่นเซพัลเครอของชายอียิปต์โบราณ แต่มักจะเป็นคำที่ใช้กับสิ่งก่อสร้างเก็บศพสำหรับชาวยิว หรือคริสต์ศาสนสถาน
 ศาล (ที่เก็บศพ) หรือ ไชรน์ (Shrine) ทางคริสต์ศาสนาหมายถึงสิ่งก่อสร้างที่สร้างเหนือที่ฝังศพของนักบุญ ความหมายอื่นที่ใช้ ไชรน์ มาจากภาษาละติน “scrinium” ซึ่งแปลว่า “กล่อง” หรือโต๊ะเขียนหนังสือ ในสมัยแรกหมายถึงกล่องที่ทำด้วยอัญมณีมีค่าเป็นที่เก็บ วัตถุมงคล หรือรูปสัญลักษณ์ของลัทธินิยม ต่อมาความหมายก็ขยายเพิ่มโดยรวมถึงสถานที่ที่เป็นที่เก็บวัตถุมงคลหรือที่ฝังศพที่อุทิศให้กับวีรบุรุษ, ผู้พลีชีพเพื่อศาสนา, นักบุญ หรือผู้ที่ผู้คนนับถือ
 ที่เก็บศพแบบอื่น ๆ เช่น การฝังศพกับเรือ (ship burial) เป็นต้น
# โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธา
โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธา ตั้งอยู่ในพื้นที่ของบ้านนาบัว หมู่ 6 ตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี โดยมีการจัดการเรียนการสอนในระดับก่อนประถมศึกษาและประถมศึกษา

 ประวัติ 
ในอดีตพื้นที่ทุ่งบางแก้วตามที่ทางราชการเรียกนั้น เป็นที่ลุ่ม มีต้นบัวขึ้นอยู่เยอะตามหนองน้ำลำคลอง การสัญจรใช้เรือเป็นสำคัญ ประชาชนในพื้นที่จึงได้เรียกทุ่งบางแก้วว่า นาบัว หรือ บ้านนาบัว  ภายหลังต่อมาประชาชนชาวบ้านนาบัวและพื้นที่ใกล้คียงได้พร้อมใจกันสร้างวัดบริเวณรอยต่อ 2 อำเภอ ตรงฝั่งทิศตะวันตกเฉียงใต้ของแยกตีนคุ (เป็นคลองสองสายมาตัดกัน  เรียกตามตีนคุที่เป็นไม้ตัดกันที่อยู่ใต้ก้นกระบุง) ด้วยความสำคัญทางเรือเป็นหลัก การส่งลูกหลานไปเรียนจึงต้องไปเรียนโรงเรียนที่ตำบลโพพระ ซึ่งอยู่ห่างไกล ทางราชการจึงได้จัดตั้งโรงเรียนประชาบาล แห่งที่ 2 ของตำบลขึ้น ซื่อ โรงเรียนประชาบาล 2 ตำบลบางแก้ว

โรงเรียนประชาบาล 2 ตำบลบางแก้ว  ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2482http://radsatta.phetburi1.net/index.php?option=com_content&task=view&id=63&Itemid=80 แยกมาจากโรงเรียนประชาบาล ตำบลบางแก้ว เปิดสอนตั้งแต่ชั้น ป.เตรียม ถึงชั้น ป.4 มีนักเรียน 75 คน โดยอาศัยศาลาวัดใหม่ตีนคุเป็นที่เรียน (ปัจจุบันคือที่ตั้งของศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน ของวัดราษฎร์ศรัทธา) นายเลื่อน หน่ายสุวรรณ เป็นครูใหญ่แรก

พ.ศ. 2490  ได้ดำเนินการสร้างอาคารแบบ ป.1 โดยมีพระอธิการร่วม ญาณวโร พร้อมด้วยประชาชนร่วมสมทบ การก่อสร้างแล้วเสร็จ พ.ศ. 2498 เมื่อแล้วเสร็จจึงได้มีการเปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่อปัจจุบันตามชื่อวัด

 รายนามผู้บริหาร 

ลำดับรายนามชื่อตำแหน่งช่วงเวลาระยะเวลาหมายเหตุ 1. นายเลื่อน  หน่ายสุวรรณ ครูใหญ่พ.ศ. 2482 - พ.ศ. 2485 3 ปี - 2. นายสุไท  ภูมรินทร์ ครูใหญ่  พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2527 42 ปี - 3. นายวินัย  คุ้มครอง อาจารย์ใหญ่ พ.ศ. 2527 - พ.ศ. 2534 7 ปี - 4.  นายหอม  ภูมรา  ผู้อำนวยการ พ.ศ. 2534 - พ.ศ. 2542 8 ปี - 5. นายเดโช  นาคบำรุง ผู้อำนวยการ พ.ศ. 2542 - พ.ศ. 2552 10 ปี -6. นายสมจิตร์  กลิ่นน้อย ผู้อำนวยการ พ.ศ. 2552 - พ.ศ. 2552 10 เดือน - 7. นายวชิระ ระหว่างบ้าน ผู้อำนวยการ พ.ศ. 2552-ปัจจุบัน| -

 รางวัล/เกียรติประวัติ 
 สถานศึกษารางวัลพระราชทาน ปี พ.ศ. 2529

 สถานที่ตั้ง 
โรงเรียนตั้งอยู่ในพื้นที่ของเขตรับผิดชอบองค์การบริหารส่วนตำบลบางแก้ว อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
 อัตรลักษณ์ 
 สีประจำโรงเรียน คือ น้ำเงิน - เหลือง
 อักษรย่อ คือ รศ
 ตราประจำโรงเรียน คือ ดอกบัวอยู่ภายในวงกลม มีใบบัว 3 ใบอยู่ด้านล่าง

 บุคคลที่มีชื่อเสียงจากสถานศึกษานี้ 
 ดร. สิริ ทุกข์วินาศ (เอกมหาราช) เลขาธิการศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้http://www.edutext.co.th/news/Education/vec19.htm  อาชีวะ สร้างพันธมิตรกับศูนย์พัฒนาการประมงแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลิตและพัฒนาบุคลากรด้านพาณิชยนาวีและประมง http://fisheries-management.blogspot.com/2009/06/report-of-lamtakong-trip-on-19-20-may_24.html Coastal and Small-scale Fisheries Management  (พ.ศ. 2548-2550 และพ.ศ. 2550-2552)

 ข้อมูลเพิ่มเติม 

 โรงเรียนวัดราษฎร์ศรัทธา