wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ (CVN-65)
ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์  เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา  และเป็นเรือบรรทุกอากาศยานที่ใช้พลังงานนิวเคลียร์ลำแรกของโลก  ประจำการมาตั้งแต่ ค.ศ. 1960 โดยตั้งชื่อตามชื่อเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นยอร์กทาวน์ ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ (CV-6) ที่มีบทบาทสำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นเรือลำที่แปดของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ที่ใช้ชื่อ "ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์"

ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ (CVN-65) มีฉายาว่า "Big E" "Lucky E" เป็นเรือเพียงลำเดียวในชั้นเอนเทอร์ไพรซ์ ซึ่งเดิมมีแผนการสร้างทั้งสิ้นจำนวน 6 ลำ แต่ได้ระงับไปเนื่องจากขนาดที่ใหญ่โต มีโครงสร้างเตาปฏิกรณ์ปรมาณูถึง 8 เตา ทำให้ค่าก่อสร้าง จำนวนลูกเรือประจำการลำละกว่า 4,600 คนและค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติการสูง ถูกแทนที่ด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์จำนวน 10 ลำ ที่มีเตาปฏิกรณ์เพียง 2 เตา และมีค่าใช้จ่ายต่ำกว่ามากแทน 

ทางกองทัพเรือสหรัฐอเมริกากำหนดการปลดระวางเรือยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ในปี ค.ศ. 2013 หลังจากที่มันถูกใช้งานมากว่า 51 ปี นานกว่าเรือบรรทุกเครื่องบินใดๆของกองทัพเรือสหรัฐโดยให้เรือ ยูเอสเอส เจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด (CVN-78) ที่จะสร้างขึ้นในประมาณปี ค.ศ. 2014-2015 มาประจำการแทน

 การออกแบบ 

left|thumb|เปรียบเทียบขนาดกับสิ่งก่อสร้างและเรืออื่นๆ:
 ยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ 342 เมตร
 เดอะเพนตากอน 431 เมตร
 อาร์เอมเอส ควีนแมรี่ 2 345 เมตร
 เรือเหาะแอลแซด 129 ฮินเดนบวร์ก 245 เมตร
 ยามาโตะ 263 เมตร
 ตึกเอ็มไพร์สเตต, 443 เมตร
 เรือซีไวซ์ ไจแอนท์ 458 เมตร

 ประวัติ 

thumb|left|Task Force One  กองเรือนิวเคลียร์กองแรกของโลกประกอบด้วย USS Enterprise USS Long Beach USS Bainbridge ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน 18 มิถุนายน 1964 โดยบนเรือ USS Enterprise ลูกเรือเข้าแถวเรียงเป็นสูตรสมการ E=mc² ของไอน์สไตน์บนดาดฟ้าเรือ
 อ้างอิง
# เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์ก
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์ก  เป็นชั้นเรือบรรทุกเครื่องบินขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำของกองทัพเรือสหรัฐ พัฒนามาจากเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล ตั้งชื่อตามชื่อเรือลำแรกในชั้น คือ ยูเอสเอส คิตตีฮอว์ก (CV-63) ซึ่งมาจากชื่อเมืองคิตตีฮอว์ก รัฐนอร์ทแคโรไลนา สถานที่ซึ่งพี่น้องไรต์ทดสอบเครื่องบินเป็นครั้งแรกเมื่อ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1903

 เรือในชั้น 
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นคิตตีฮอว์กประกอบด้วยเรือจำนวน 4 ลำ ที่ประจำการตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ปัจจุบันเรือทั้งสี่ลำถูกปลดประจำการหมดแล้ว ได้แก่:
 ชื่อ หมายเลขตัวเรือ ภาพ สร้างโดย สั่งซื้อ วางกระดูกงู ปล่อยลงน้ำ  ประจำการ ปลดประจำการ สถานะ ชั้นคิตตีฮอว์ก คิตติฮอว์ก(Kitty Hawk) CV-63 200px นิวยอร์กชิปบิลดิงคอร์ปอเรชั่น, แคมเดน, รัฐนิวเจอร์ซีย์ 1 ตุลาคม 1955  27 ธันวาคม 1956  21 พฤษภาคม 1960   29 เมษายน 1961  12 พฤษภาคม 2009  อยู่ระหว่างการรื้อถอน  คอนสเตลเลชัน(Constellation) CV-64 200px อู่ทหารเรือนิวยอร์ก, นครนิวยอร์ก  1 กรกฎาคม 1956  14 กันยายน 1957  8 ตุลาคม 1960  27 ตุลาคม 1961  7 สิงหาคม 2003  ถูกแยกชิ้นส่วนที่บราวน์สวิลล์ ในปี 2015  อเมริกา(America) CV-66 200px นิวพอร์ตนิวส์ชิปบิลดิง, นิวพอร์ตนิวส์, รัฐเวอร์จิเนีย 25 พฤศจิกายน 1960  9 มกราคม 1961  1 กุมภาพันธ์ 1964  23 มกราคม 1965  9 สิงหาคม 1996  จมเป็นเป้าหมาย 14 พฤษภาคม 2005 ชั้นจอห์น เอฟ. เคนเนดี จอห์น เอฟ. เคนเนดี(John F. Kennedy) CV-67 200px นิวพอร์ตนิวส์ชิปบิลดิง, นิวพอร์ตนิวส์, รัฐเวอร์จิเนีย  30 เมษายน 1964  22 ตุลาคม 1964  27 พฤษภาคม 1967  7 กันยายน 1968  23 มีนาคม 2007  รอแยกชิ้นส่วน 

แหล่งข้อมูลอื่น

 Kitty Hawk class aircraft carriers 

*
ค
หมวดหมู่:เรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ
ค
หมวดหมู่:เรือในสงครามเย็น
# มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์
มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์   เป็นโครงการตึกระฟ้าประเภทที่พักอาศัยในประเทศไทย จำนวน 4 อาคาร ตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท 16, 18, 20 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร ติดต่อกับสถานีอโศก และสถานีสุขุมวิท 

อาคารได้รับการออกแบบโดยทอม ไรท์ และเกคู จอร์จ จากสำนักงานออกแบบ ดับเบิลยูเคเค จำกัด (WKK Architects) และผู้รับเหมาที่ปรึกษาโครงการบริษัท แอดคินส์ จำกัด ซึ่งต่างเป็นบริษัทที่ทำออกแบบอาคารสูงระฟ้าหลายแห่ง เช่น โรงแรมเบิร์จอัลอาหรับที่เมืองดูไบ 

มิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์ มีจุดเด่นจากการใช้ผังรูปตัว T ผนังหน้าต่างทั้งในทั้งภายนอกและภายในอาคารเป็นอะลูมิเนียมแพลทดิ้ง และใช้โทนสีเทาช่วยให้ความสว่างไสวให้บรรยากาศแบบอาคารโมเดิร์น ภายในอาคารประกอบด้วยพื้นที่ส่วนกลางเช่น ฟิตเนส สระว่ายน้ำ สนามเทนนิส ห้องประชุม สนามเด็กเล่น และที่จอดรถจำนวน 1 พันคัน จากพื้นที่รวม 12 ไร่ ถูกวางให้เป็นพื้นที่สีเขียวถึง 60% ทำให้โครงการนี้ได้รับรางวัลด้านสิ่งแวดล้อม Green Mark Gold Accrediation จากหน่วยงานด้านอาคารและการก่อสร้าง ประเทศสิงคโปร์ (Building and Construction Authority)
# ใบไม้ร่วง (มิเล)
ใบไม้ร่วง  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเลจิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์นครหลวงแมนเชสเตอร์, แมนเชสเตอร์ในอังกฤษ 

มิเลเขียนภาพ “ใบไม้ร่วง” เสร็จในปี ค.ศ. 1856 และตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปีเดียวกัน นักวิจารณ์ศิลป์จอห์น รัสคินบรรยายว่า “เป็นการวาดภาพยามพลบค่ำที่สมบูรณ์ที่สุดเป็นครั้งแรก” เอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ภรรยาของมิเลกล่าวว่ามิเลตั้งใจจะสร้างภาพเขียนที่ “เต็มไปด้วยความงามโดยไม่มีหัวเรื่อง”

“ใบไม้ร่วง” เป็นภาพของเด็กผู้หญิงสี่คนกวาดใบไม้มากองรวมกันในยามใกล้ค่ำเพื่อจะทำกองเพลิงแต่เราไม่เห็นเปลวไฟนอกจากควันที่โชยออกมาจากกองใบไม้ เด็กผู้หญิงสองคนทางขวาดูท่าทางขะมุกขะมอมกว่าซึ่งน่าจะเป็นเด็กชั้นแรงงาน

ภาพเขียนเห็นกันว่าเป็นภาพแรกๆ ที่มีอิทธิพลต่อการวิวัฒนาการของลัทธิสุนทรียนิยมWhistler's 'The White Girl': Painting, Poetry and Meaning, Robin Spencer, The Burlington Magazine, Vol. 140, No. 1142 (May, 1998), pp. 300-311

ความหมาย
ความหมายของภาพเขียนเห็นกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเปลี่ยนแปลงของของความเป็นเด็กและความงามซึ่งเป็นหัวใจของหัวเรื่องของการเขียนภาพของมิเล มาลคอล์ม วอร์เนอร์ (Malcolm Warner) กล่าวว่ามิเลได้รับอิทธิพลจากโคลงของอัลเฟรด ลอร์ดเทนนิสสัน ที่มิเลเคยไปเยี่ยมและกวาดใบไม้ด้วยกัน  

วอร์เนอร์ตั้งข้อสังเกตว่าบรรทัดจากเพลงของเทนนิสสัน “Tears, Idle Tears” ในหนังสือ “เจ้าหญิง” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1847 อาจจะมีอิทธิพลต่อภาพเขียน:

Tears, idle tears, I know not what they mean.
Tears from the depth of some divine despair
Rise in the heart, and gather to the eyes,
In looking on the happy Autumn-fields,
And thinking on the days that are no more.Victorian Web: Nostalgic Intensity in Millais's Autumn Leaves

แอปเปิลในมือขวาเด็กผู้หญิงคนเล็กอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของความสูญเสียความเป็นเด็กซึ่งเป็นนัยถึงปฐมบาปและการถูกขับของอีฟจากสวนอีเด็นMortality, Purity, and Religious Contemplation in Autumn Leaves

หลังจากที่ได้รับการวิจารณ์ที่ดีจากเฟรดเดอริค จอร์จ สตีเฟ็น (Frederic George Stephens) มิเลก็เขียนจดหมายถึงสตีเฟ็นโดยกล่าวว่าตั้งใจจะเขียนภาพที่ทำให้ปลุกความรู้สึกศรัทธาในศาสนาจากส่วนลึกที่สุด และที่เลือกฉากการเผาใบไม้ก็เพื่อเป็นการเร้าความรู้สึกนี้National Gallery of Art, Washington, The Victorians: British Painting 1837-1901, p.73, 1997
# เอสเธอร์ (มิเล)
เอสเธอร์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ มิเลเขียนภาพ "เอสเธอร์" ในปี ค.ศ. 1865 เป็นภาพเขียนในช่วงสุนทรียนิยมของมิเลเมื่อได้รับอิทธิพลจากเฟรเดอริก เลตัน (Frederic Leighton) และเจมส์ แม็คนีลล์ วิสต์เลอร์

"เอสเธอร์" เป็นภาพของเอสเธอร์บุคคลจากพระธรรมเอสเธอร์จากพันธสัญญาเดิม ในตำนานเอสเธอร์เป็นภรรยาชาวยิวของกษัตริย์เปอร์เซียอาหสุเอรัส (Ahasuerus) ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าเฝ้าพระสวามี เอสเธอร์เสี่ยงกับการลงโทษถึงตายเพราะมิได้ถูกเรียกให้เข้าเฝ้า แต่เอสเธอร์ก็ตัดสินใจเข้าเฝ้าเพื่อทูลถึงแผนการสังหารชาวยิว

มิเลขอยืมเสื้อคลุมสีเหลืองที่นายพลชาลส์ จอร์จ กอร์ดอน (Charles George Gordon) ที่ได้รับจากพระจักรพรรดิจีนหลังจากที่ทรงพ่ายแพ้ในกบฏไทปิง (Taiping Rebellion) ในการพยายามสร้างบรรยากาศมิเลกลับข้างในออกข้างนอกที่ทำให้เกิดลวดลายแอ็บแสตร็คที่เห็นในภาพเขียนMillais, J.G., The Life and Letters of John Everett Millais, vol. 1, p.384

การใช้สีตัดกันของเสื้อคลุมสีเหลืองบนม่านสีน้ำเงินและคอลัมน์สีขาวเป็นการสร้าง visual effect และการลดการใช้รายละเอียดอื่นในการสื่อเนื้อหาของภาพก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่กลุ่มสุนทรีย์นิยมปฏิบัติซึ่งมิเลพยายามเลียนแบบ

"เอสเธอร์" ในภาพยืนจัดสายมุกบนผมเพื่อเตรียมสวมมงกุฏ การวางท่านี้มาจากภาพเขียนทิเชียน ที่มิเลพยายามเลียนแบบรวมทั้งการใช้สีและการวางหน้าในลักษณะที่เรียกว่า "ทิเชียนบลอนด์" เมื่อเทียบกับสีแดงของภาพเขียนก่อน ๆ ของมิเล เช่น "เพื่อนเจ้าสาว" (The Bridesmaid) และงานเขียนของจิตรกรร่วมสมัย ดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ นักเขียนชีวประวัติของมิเลมาเรียน สปีลแมนกล่าวถึงภาพเขียนว่าเป็น "เป็นการเขียนที่มีลักษณะสมัยใหม่ที่สุดเมื่อเทียบกับงานเขียนสมัยแรกๆ...ภาพมีความกลมกลืนด้วยการใช้สีที่สดใสของ ค.ศ. 1898 กว่าภาพที่เขียนเมื่อสี่สิบปีก่อนหน้านั้น"Speilmann, M, Millais and his Works, Blackwoods, 1898, p.70
# 32 ธันวา
32 ธันวา เป็นภาพยนตร์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี ผลิตโดยค่าย เอ็ม เทอร์ตี้ไนน์ ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552 ผลงานการกำกับและเขียนบทโดย ฤกษ์ชัย พวงเพ็ชร์ นำแสดงโดย วรเวช ดานุวงศ์, อภิญญา สกุลเจริญสุข, โหน่ง ชะชะช่า, รมิตา มหาพฤกษ์พงศ์, สิตางศุ์ ปุณภพ, และ ศิรัฐ วิทยถาวรวงศ์

32 ธันวา เปิดตัวรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ณ ลานพาร์คพารากอน ศูนย์การค้าสยามพารากอนงานเปิดตัวภาพยนตร์ 32 ธันวา จาก สยามโซน.คอม และมีการเปิดฉายรอบพิเศษก่อนหน้าวันฉายจริงในโรงภาพยนตร์บางแห่ง ภาพยนตร์ทำรายได้เปิดตัวจากการเข้าฉายสัปดาห์แรก 44 ล้านบาทThailand Box Office 31 ธ.ค. 2552 - 3 ม.ค. 2553  ข้อมูลจาก entertain weekly สัปดาห์ที่ 2, 3 ของการเข้าฉาย ภาพยนตร์มีรายได้รวมเพิ่มขึ้นเป็น 82.4 ล้านบาทThailand Box Office 7-10 ม.ค. 2553  ข้อมูลจาก entertain weekly และ 96.6 ล้านบาทThailand Box Office 14-17 ม.ค. 2553  ข้อมูลจาก entertain weekly ภาพยนตร์มีรายได้รวมตลอดการเข้าฉายประมาณ 97.92 ล้านบาท (เฉพาะในกรุงเทพมหานคร ปริมณฑล และเชียงใหม่) ภาพยนตร์นี้ได้รับการจัดเรตติ้งภาพยนตร์ประเภท น 15+ (ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไป)

 เนื้อเรื่องย่อ 
32 ธันวา เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ ชายหนุ่มที่มีชีวิตสุดประหลาด โน้ต (วรเวช ดานุวงศ์) ซึ่งสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป บังเอิญมาเจอกับ โจ (โหน่ง ชะชะช่า) ซึ่งมีอาการวิตกกังวลเรื่องถ่ายไม่ออก โดยทั้งคู่เข้ารับการบำบัดพร้อมกัน และได้รับคำแนะนำสุดประหลาดจากหมอ โดย โน้ต ต้องฟื้นความทรงจำด้วยการเดินทางไปยังสถานที่เก่าๆ แต่ถ้าไม่หายขาดก็ควรเอาศีรษะกระแทกกับเสาแรงๆ ส่วน โจ ต้องหางานอดิเรกเบาๆทำ ในวันอากาศสบายๆจะได้ถ่ายคล่อง

ระหว่างที่คู่เกลออยู่ในระหว่างการบำบัด เรื่องราวความรักของโน้ต กับ 1 ใน 3 หญิงสาวที่เขาเคยเข้าไปพัวพันก็แวบขึ้นมาในสมอง แต่เขาไม่มั่นใจว่าคนที่เขารักคือใครกันแน่ จะเป็น อั้ม (สิตางศุ์ ปุณภพ) นุ่น (รมิตา มหาพฤกษ์พงศ์) หรือ เมย์ (อภิญญา สกุลเจริญสุข) หรืออาจเป็น บอย (ผดุง ทรงแสง หรือ แจ๊ส ชวนชื่น) ช่างทำผมซี้ปึ๊กของเขาเองก็ได้

ในขณะที่โน้ตกำลังเข้าสู่วังวนของการรำลึกความทรงจำ ฟากโจกลับสนุกกับการไล่จดคำคมจากคนที่เขาเข้าไปทำความรู้จัก ซึ่งล้วนแต่ฟังแล้วจี๊ดโดนใจทั้งสิ้น ตัวอย่างเช่น ที่ๆ ดีก็มีคนเลวอยู่ได้ ในที่เลวๆ ก็อาจมีคนดีปนอยู่ได้เช่นกัน เพราะฉะนั้นจงอย่าตามหาคนที่ดีพอ แต่ควรตามหาคนที่พอดี

การฟื้นความทรงจำของโน้ตยังดำเนินต่อไป โดยมีโจคอยทำหน้าที่เพื่อนคู่คิดติดสอยห้อยตามตลอดเวลา ใครกันคือคนที่โน้ตตามหาอยู่ และใครกันที่จะทำให้ความทรงจำของเขาคืนสู่ปกติดังเดิม ใครกันคือคนที่โน้ตรัก หรือคนที่รักโน้ต

 นักแสดง 
 วรเวช ดานุวงศ์ (แดน) รับบท "โน้ต"
 ชูศักดิ์ เอี่ยมสุข (โหน่ง ชะชะช่า) รับบท "โจ"
 อภิญญา สกุลเจริญสุข (สายป่าน) รับบท "เมย์" - น้องสาวต่างบิดามารดาของโน้ต
 รมิตา มหาพฤกษ์พงศ์ (ยิปโซ) รับบท "นุ่น" - น้องสาวของหนุ่ม
 สิตางศุ์ ปุณภพ (ปาย) รับบท "อั้ม"
 ศิรัฐ วิทยถาวรวงศ์ (รัฐ) รับบท "หนุ่ม" - คู่หมั้นของเมย์
 ผดุง ทรงแสง (แจ๊ส ชวนชื่น) รับบท "บอย"
 เจริญพร อ่อนละม้าย (โก๊ะตี๋ อารามบอย) รับบท "ลิ้นจี่ (เพื่อนของเมย์)"
 จาตุรงค์ พลบูรณ์ (จาตุรงค์ มกจ๊ก) รับบท "เจ๊เวดดิง"
นพดล ทรงแสง (จิ้ม ชวนชื่น) รับบท "เลขาของร้านเวดดิง"
 อาคม ปรีดากุล (ค่อม ชวนชื่น) รับบท "คนไข้หมายเลข 7"
 พงศ์เทพ อนุรัตน์ (เทพ) รับบท "ต๊อด"
 ฉันทนา กิติยพันธ์ (แดง) รับบท "แม่ของโจ"
เอนก อินทจันทร์ (แอนนา ชวนชื่น) รับบท "ผู้จัดการโรงแรม"
 วาสนา กังเจริญ (หมวย ชวนชื่น) รับบท "เลขาของผู้จัดการโรงแรม"
 แสงดาว ทรงแสง (จอย ชวนชื่น) รับบท "เทพธิดาพญามาร"
 ชูเกียรติ เอี่ยมสุข (นุ้ย เชิญยิ้ม) รับบท "ไท (เพื่อนของโจ)"
# บุปผาราตรี เฟส 2
บุปผาราตรี เฟส 2 เป็นภาพยนตร์ไทย แนวสยองขวัญ ตลก ความรัก ภาคต่อของ บุปผาราตรี ออกฉายเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2548 กำกับโดย ยุทธเลิศ สิปปภาค  นำแสดงโดย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ และ  กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์

 นักแสดง 
 เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ - บุปผา
 กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์ - เอกพล
 พิชญ์นาฏ สาขากร - ทิพย์
 สมเล็ก ศักดิกุล - หมอคง
 เด่น ดอกประดู่ - เด่น
 เด๋อ ดอกสะเดา - เด๋อ
 ดู๋ ดอกกระโดน - ดู๋
 ดี๋ ดอกมะดัน - ดี๋
 ศิริสิน ศิริพรสมาธิกุล - เจ๊สี่
 อดิเรก วัฏลีลา - หมวดอังเคิล
 บุญถิ่น ทวยแก้ว - จ่าบุญถิ่น
 อ่าง เถิดเทิง - อ่าง
 ชมพูนุช ปิยะภาณี - หมวย
 สมบัติ เมทะนี - ผู้กำกับ
 สมประสงค์ เจียมบุญสม - หมอแพท
 โกวิท บุตรชาติ - ก้วยด่าย
 สายัณห์ ดอกสะเดา - เดฟ
 จักรพรรดิ ศรีพรหม - หัวหน้าโจ
 คำใส เชิญยิ้ม - จอนนี่
 โต หาญอุดมลาภ - เฮียเม้ง (พ่อของหมวย)
 ธรธร สิริพันธ์วราภรณ์ - เฮียโก๋ (เมียของเจ๊สี่)
 พีรชัย โปษยานนท์ - ตำรวจในห้องสืบสวน
 กานต์ธร บุตรคัม - ตำรวจนอกเครื่องแบบ
 พงศ์เทพ อนุรัตน์ - ตำรวจนอกเครื่องแบบ
 คชา เรืองทอง - พระ
 ยุทธเลิศ สิปปภาค - เด็กวัด

 ดารารับเชิญ 
 ฉัตรชัย เปล่งพานิช
 สันติสุข พรหมศิริ
 สมชาย เข็มกลัด
 โสภิตนภา ชุ่มภาณี
 กฤตธีรา อินพรวิจิตร
# วัยเด็กของรอลี (มิเล)
วัยเด็กของรอลี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ในอังกฤษ  

“วัยเด็กของรอลี” ตั้งแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1871 เป็นภาพที่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมของความนิยมความเป็นวีรบุรุษที่เกิดขึ้นในตอนปลายของสมัยวิกตอเรีย และดำรงอยู่ในสังคมอังกฤษมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 

ในภาพวอลเตอร์ รอลี (Walter Raleigh) และน้องชายเมื่อยังเด็กนั่งอยู่ริมทะเลที่ชายฝั่งเดวอน ฟังเรื่องราวชีวิตทะเลที่เล่าโดยกะลาสีผู้มีประสบการณ์ที่ชี้ไปทางทะเลด้วยความตั้งอกตั้งใจและตื่นตาตื่นใจTate Gallery, The Boyhood of Releigh

ภาพเขียนได้รับอิทธิพลจากบทความที่เขียนโดยนักเขียนและนักประวัติศาสตร์เจมส์ แอนโทนี เฟราด์ (James Anthony Froude) ในบทความ “England's Forgotten Worthies” ที่บรรยายถึงชีวิตทางทะเลนักเดินเรือในสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 และอาจจะได้รับอิทธิพลจากชีวประวัติของวอลเตอร์ รอลีที่เพิ่งได้รับการพิมพ์ขึ้นในขณะนั้น

ภาพปรากฏในการศึกษาระบบหลังการอาณานิคมโดยเฉพาะในงานของซัลมัน รัชดี ในนวนิยาย Midnight's Children (เด็กเที่ยงคืน) Neil Ten Kortenaar, "Postcolonial Ekphrasis: Salman Rushdie Gives the Finger Back to the Empire", Contemporary Literature, Vol. 38, No. 2 (Summer, 1997), pp. 232-259
# อูกโน (มิเล)
อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว ไม่ยอมป้องกันตัวเองโดยการติดตราโรมันคาทอลิก หรือ อูกโนในวันเซนต์บาร์โทโลมิว  หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า อูกโน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษคนสำคัญที่เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1852  ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมส่วนบุคคล 

"อูกโน" เป็นภาพของคู่หนุ่มสามที่กำลังจะลาจากกันขณะที่ฝ่ายหญิงดูเหมือนจะพยายามอ้อนวอนให้ฝ่ายชายผูกผ้าขาวที่แขนเพื่อแสดงว่าเป็นโรมันคาทอลิกเพื่อเลี่ยงการถูกทำร้าย แต่ฝ่ายชายพยายามดึงผ้าขาวออกด้วยมือและแขนข้างเดียวกับที่กอดหญิงสาว เหตุการณ์ในภาพนี้มีอิทธิพลมาจากเหตุการณ์การสังหารหมู่วันเซนต์บาร์โทโลมิวที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1572 เมื่อชาวฝรั่งเศสที่นับถือนิกายโปรเตสแตนต์ที่เรียกตนเองว่าอูกโนถูกสังหารไปเป็นจำนวนมากในปารีส ซึ่งนำไปสู่การกระทำเช่นเดียวกันทั่วไปในบริเวณอื่น ๆ ของฝรั่งเศส อูกโนบางคนหลบหนีจากการถูกทำร้ายโดยการผูกผ้าขาวที่แขนว่าเป็นโรมันคาทอลิก

เมื่อเริ่มวาดมิเลก็เพียงแต่จะวาดภาพคู่รัก แต่วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ ศิลปินร่วมกลุ่มติว่าออกจะเป็นหัวเรื่องที่ดาด หลังจากที่ได้ชมอุปรากร "เลอูกโน" (Les Huguenots) โดยจาโกโม ไมเออร์เบร์ (Giacomo Meyerbeer) ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสังหารหมู่แล้ว มิเลก็เปลี่ยนหัวข้อภาพให้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ว่า ในอุปรากรตัวละครวาเลนไทน์พยายามอ้อนวอนให้ราฟาเอลผูกผ้าขาวแต่ไม่สำเร็จTate Gallery, The Pre-Raphaelites, 1984, p.99 การเลือกหัวข้อที่สนับสนุนฝ่ายโปรเตสแตนต์ก็มีความสำคัญต่อทัศนคติต่อกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอล ผู้ก่อนหน้านั้นถูกโจมตีว่ามีความเห็นอกเห็นใจในขบวนการออกซฟอร์ด (Oxford Movement) และโรมันคาทอลิกAlastair Grieve, The Pre-Raphaelite Brotherhood and the Anglican High Church, "The Burlington Magazine", Vol. 111, No. 794 (May, 1969), pp. 292+294-295

ดอกไม้ที่เลือกใช้ในภาพอาจจะเป็นเพราะความสนใจในภาษาดอกไม้คือการใช้ดอกไม้ในการสื่อความหมายในสมัยวิกตอเรีย เช่นดอกแคนเตอร์บรีเบลล์สีน้ำเงินทางซ้ายซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความศรัทธาและความแน่วแน่

"อูกโน" ตั้งแสดงพร้อมกับภาพ "โอฟีเลีย" ที่ราชสถาบันศิลปะ ในปี ค.ศ. 1852 ช่วยเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ทอม เทย์เลอร์ (Tom Taylor) เขียนสรรเสริญเป็นอย่างดีในบทวิจารณ์ในนิตยสาร "พันช์" (Punch) ภาพได้รับการแกะเป็นภาพพิมพ์ซึ่งกลายเป็นงานชิ้นแรกที่มิเลประสบความสำเร็จและได้รับความนิยม ซึ่งทำให้มิเลไปสร้างงานเขียนในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันต่อมาอีกหลายภาพ
# ศึกสงบ (มิเล)
ศึกสงบ, 1856   เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเล จิตรกรกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลชาวอังกฤษ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันศิลปะมินนีแอโพลิสในสหรัฐอเมริกา  

“ศึกสงบ” เขียนเสร็จในปี ค.ศ. 1856 เป็นภาพของทหารอังกฤษที่บาดเจ็บกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ “The Times” ที่รายงานการยุติของสงครามไครเมีย (Crimean war) “ศึกสงบ” ตั้งแสดงครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะในกรุงลอนดอนในปี ค.ศ. 1856 ที่ไดัรับการต้อนรับจากนักวิจารณ์ทั้งดีและไม่ดี จอห์น รัสคินสนับสนุนอย่างเต็มที่โดยถึงกับประกาศว่าในอนาคตจะเป็นงาน “หนึ่งในงานชิ้นเอกของโลก”Ruskin, John, Academy Notes, 1856, Cook and Wedderburn, Ruskin: Complete Writings, vol 14, pp.56-7 สตรีในภาพที่นั่งข้างสามีคือเอฟฟี (Effie Gray) ภรรยาของมิเล ผู้ก่อนหน้านั้นเป็นภรรยาของรัสคินแต่ทิ้งรัสคินมาแต่งงานกับมิเล

หัวเรื่อง
มีหลักฐานว่าเดิมมิเลตั้งใจจะเขียนภาพเสียดสีที่โจมตีนายทหารสัญบัตรที่ได้รับการอนุญาตให้กลับบ้านเพราะมี “ปัญหาด่วนส่วนตัว” ทางบ้าน ขณะที่ทหารธรรมดาคนอื่น ๆ ต้องทนกับความลำบากลำบนในไครเมีย เมื่อสงครามสงบการเสียดสีก็หมดความหมาย มิเลจึงเปลี่ยนหัวเรื่องเป็นทหารบาดเจ็บที่กำลังรักษาตัวที่บ้านขณะที่สงครามยุติลงHancher, M. (1991), "'Urgent Private Affairs': Millais’s 'Peace Concluded, 1856'", Burlington Magazine, vol. 133, Aug., p. 499. 

นายทหารนั่งอยู่บนโซฟาโดยมีภรรยานั่งบนตัก ด้านหลังของภรรยาเป็นพุ่มต้นเมอร์เติล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักอันยาวนาน นายทหารวางหนังสือ “ผู้มาใหม่” (The Newcomes) โดยวิลเลียม เมกพีซ แทกเคอรีย์ (William Makepeace Thackeray) เล่มสีเหลืองไว้ข้างหลังศีรษะเพื่อจะอ่านหนังสือพิมพ์

ลูกสองคนเล่นกล่องไม้ที่เป็นเรือโนอาห์ซึ่งเป็นเกมที่เป็นที่นิยมกันในสมัยนั้น เกมมีสัตว์หลายอย่างที่ลูกวางไว้บนตักแม่ สัตว์แต่ละอย่างเป็นสัญลักษณ์ของคู่ต่อสู้ในสงครามไครเมีย ไก่เป็นสัญลักษณ์ของฝรั่งเศส สิงโตเป็นสัญลักษณ์ของอังกฤษ หมีเป็นสัญลักษณ์ของรัสเซีย และไก่งวง (turkey=Turkey) เป็นสัญลักษณ์ของจักรวรรดิออตโตมัน เด็กผู้หญิงทางซ้ายเพิ่งหยิบนกพิลาปที่เป็นสัญลักษณ์ความสงบออกจากกล่องมายื่นไปทางพ่อแม่ เสื้อสีแดงก่ำที่ห้อยแผ่ลงมาบนพื้นเป็นนัยถึงเลือด เด็กหญิงทางขวาถือเหรียญกล้าหาญของพ่อและมองไปทางพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ในฉากหลังเป็นภาพพิมพ์ของภาพเขียน “ความตายของเมเจอร์เพียร์สัน” โดย จอห์น ซิงเกิลตัน โคพลีย์ ที่เป็นภาพของความตายของนายทหารอังกฤษระหว่างการป้องกันเจอร์ซีย์ (บ้านของครอบครัวของมิเล) ระหว่างยุทธการเจอร์ซีย์ (Battle of Jersey) ในปี ค.ศ. 1781

ปฏิกิริยาต่อภาพเขียน
การสรรเสริญอย่างใหญ่หลวงของรัสคินเน้นความสามารถในการใช้สีที่เพิ่มมากขึ้นของมิเลที่รัสคินเปรียบเทียบกับการใช้สีของทิเชียน แต่นักวิจารณ์ผู้อื่นไม่ประทับใจเท่ารัสคิน ผู้ที่ต่อต้านศิลปะกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลกล่าวว่า “เสื้อโค้ต, หมวก, กางเกง” ดูจะมีชีวิตจิตใจกว่าคนในภาพYoung, E. (1857), Pre-Raffaelitism, or a Popular Enquiry into Some Newly Asserted Principles Connected with the Philosophy, Poetry, Religion and Revolution of Art London, p. 240 เพื่อนร่วมกลุ่มนิยมแบบก่อนราฟาเอลบางคนของมิเลก็ไม่ชอบภาพเขียนนี้"Peace Concluded by Millais: An Important Pre-Raphaelite Painting", The Minneapolis Institute of Arts Bulletin .
# คำสั่งปล่อย (มิเล)
คำสั่งปล่อย, 1746  เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยจอห์น เอเวอเรตต์ มิเลจิตรกรสมัยพรีราฟาเอลไลท์ชาวอังกฤษ

“คำสั่งปล่อย” ตั้งแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1853 เป็นภาพแรกที่มิเลเริ่มทิ้งการเขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดแบบพรีราฟาเอลไลท์เช่นงานสมัยแรกๆ อีกสิ่งหนึ่งที่น่าสังเกตคือเป็นภาพที่เอฟฟี เกรย์ (Effie Gray) ยืนเป็นแบบให้

ภาพเขียนเป็นภาพของภรรยาของนายทหารผู้ก่อการชาวสกอตผู้ถูกจำขังหลังจากการก่อความไม่สงบของจาโคไบท์ ใน ค.ศ. 1745 ที่กลับมาพร้อมกับใบสั่งปล่อย ภรรยาในภาพอุ้มลูกแสดงใบสั่งปล่อยให้ทหารอีกผู้หนึ่งดูให้ขณะที่สามีกอดเธออยู่

หนังสือพิมพ์ “Illustrated London News” สรรเสริญภาพนี้และบรรยายว่า:

“หัวเรื่องของภาพเป็นเพียงภาพของภรรยาที่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมกอดผู้เดินทางพร้อมกับใบสั่งปล่อยเพื่อมารับสามี ผู้ที่ถูกจับตัวไป[โดยฝ่ายอังกฤษ]ระหว่างสงครามกลางเมือง สามีผู้ที่มีท่าทางอ่อนแอจากการบาดเจ็บที่เพิ่งได้รับ เต็มตื้นไปด้วยความรู้สึกที่ทำได้อยู่อย่างเดียวคือซบลงที่ซอกคอของภรรยาและสะอื้น; ครางว่า, “firm of purpose”, อย่าเสียน้ำตา; ภรรยาไม่มีน้ำตาแต่ตายังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ก่อนหน้านั้น; และมองหน้าทหารยามผู้ไม่ยินดียินร้ายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ, แสดงว่าเธอได้รับชัยชนะต่ออดีตที่เต็มไปด้วยความลำบาก การใช้สีและความเขียนที่สวยงามเป็นความสามารถที่เป็นเลิศ (สำหรับสมัยอันเสื่อมโทรม)“Illustrated London News, 7 May, 1853

ฉากหลังที่มืดและไม่มีรายละเอียดแตกต่างไปจากงานเขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดในยุคแรกของการเขียนของมิเลเช่นงาน “โอฟิเลีย” แต่การแสดงความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดในฉากประวัติศาสตร์ยังคงเป็นแนวหัวเรื่องเดียวกับภาพ “อูเกอโนท์” และ “ซ่อนศัตรู, 1651”

ขณะที่เขียนภาพนี้มิเลก็ตกหลุมรักเอฟฟีภรรยาของผู้สนับสนุนคนสำคัญและนักวิจารณ์ศิลปะจอห์น รัสคิน การศึกษาภาพเขียนพบภาพวาดหัวของเอฟฟีด้านหนึ่งและภาพผู้ชายคุกเข่าอย่างยอมอีกด้านหนึ่งและคำเขียนว่า “ยอมรับ” ชื่อภาพเขียนนำไปเป็นชื่อหนังสือ “คำสั่งปล่อย” โดยวิลเลียม มิลเบิร์น เจมส์ (William Milbourne James) เกี่ยวกับรักสามเส้าและรายการวิทยุในปี ค.ศ. 1998 นอกจากนั้นก็ยังทำเป็นละครเวทีในเรื่อง “มิสเตอร์รัสคิน” โดยคิม มอร์ริสเซย์ (Kim Morrissey) ในปี ค.ศ. 2003
# เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นฟอร์เรสตัล  เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินขับเคลื่อนด้วยกังหันไอน้ำของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ออกแบบและสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950  เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินรุ่นแรกที่สร้างขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง มีระวางขับน้ำ 75,000 ตัน มากกว่ารุ่นก่อนหน้า (เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นมิดเวย์) ประมาณ 25% และเป็นต้นแบบของเรือบรรทุกเครื่องบินในยุคปัจจุบัน  ตั้งชื่อตามชื่อของเจมส์ ฟอร์เรสตัล อดีตรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือสหรัฐอเมริกา และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐอเมริกาคนแรก ในสมัยประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมน

เรือบรรทุกเครื่องบินในชั้นนี้ มีด้วยกันทั้งสิ้น 4 ลำ ปัจจุบันปลดประจำการแล้วทั้งหมด ในจำนวนนี้ 2 ลำจะถูกจมลง เพื่อใช้เป็นปะการังเทียม อีกลำหนึ่งจะอนุรักษ์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์

  วางกระดูกงู  ปล่อยลงน้ำ  ประจำการ  ปลดประจำการ  สถานะปัจจุบัน ยูเอสเอส ฟอร์เรสตัล (CV-59) กรกฎาคม 1952  ธันวาคม 1954  ตุลาคม 1955  กันยายน 1993 เตรียมแยกชิ้นส่วน ทำเป็นปะการังเทียม ยูเอสเอส ซาราโทกา (CV-60) ธันวาคม 1952  ตุลาคม 1955  เมษายน 1956  สิงหาคม 1994 เตรียมใช้งานเป็นพิพิธภัณฑ์ ยูเอสเอส เรนเจอร์ (CV-61) สิงหาคม 1954   กันยายน 1956  สิงหาคม 1957  กรกฎาคม 1993 ยังไม่แน่นอน เตรียมแยกชิ้นส่วน ยูเอสเอส อินดีเพนเดนซ์ (CV-62) กรกฎาคม 1955  มิถุนายน 1958  มกราคม 1959  กันยายน 1998  เตรียมแยกชิ้นส่วน ทำเป็นปะการังเทียม

 แหล่งข้อมูลอื่น 

*
ฟ
หมวดหมู่:เรือในสังกัดกองทัพเรือสหรัฐ
ฟ
หมวดหมู่:เรือในสงครามเย็น
# โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก
โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก (,) “Lunette” ที่มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่า “พระจันทร์น้อย” หรือ “แก้ว” คือสิ่งตกแต่งทางสถาปัตยกรรมที่เป็นทรงครึ่งวงกลมเหนือประตู, เหนือหน้าต่าง หรือช่องระหว่างซุ้มโค้ง หรือช่องอื่นๆ ที่มีรูปทรงดังว่า ถ้าในกรณีที่โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกตั้งลึกลงไปบนพื้นผิวของประตูขนาดใหญ่ก็อาจจะเรียกว่า “หน้าบัน” (Tympanum)

คำว่า “โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก” มักจะใช้ในการบรรยายส่วนหนึ่งของผนังภายในระหว่างส่วนโค้งของเพดานที่เส้นตีโค้งขึ้นไป เครือเส้นไขว้กันไปมาของเพดานโค้งจะสร้างโค้งพระจันทร์ครึ่งซีกเหนือบัว โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกที่เกิดจากโครงสร้างของสิ่งก่อสร้างที่เกิดขึ้นบนชาเปลซิสตินสร้างแรงบันดาลใจให้แก่ไมเคิล แอนเจโลในการพยายามหาวิธีที่จะวางองค์ประกอบของการเขียนจิตรกรรมฝาผนังบนเพดานให้ได้อย่างเหมาะเจาะสวยงาม

ในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกโดยโรเบิร์ต อาดัมและสถาปนิกฝรั่งเศสร่วมสมัยเช่น Ange-Jacques Gabriel จะนิยมรายหน้าต่างภายในซุ้มโค้งบอด (blind arch) ที่ลึกลงไปจากผนังเล็กน้อย โค้งพระจันทร์ครึ่งซีกที่เกิดขึ้นเหนือหน้าต่างในบริเวณที่ลึกลงไปเหมาะกับการตกแต่งเป็นแบบรัศมีที่กระจายออกไปจากฐาน หรือ แจกันเตี้ยที่มีช่อดอกไม้บานออกไปเป็นทรงพัด และอื่นๆ 

“โค้งพระจันทร์ครึ่งซีก” อาจจะเรียกว่า “หน้าต่างพระจันทร์ครึ่งซีก” ถ้าเป็นโค้งที่ใช้ทำเป็นหน้าต่าง
# ลาพิสลาซูลี
ลาพิสลาซูลี หรือ แลพิสแลซูลี  คือรัตนชาติกึ่งสูงค่า (semi-precious stone) ถือว่าเป็นอัญมณีที่ค่อนข้างหายาก เป็นของมีค่ามาตั้งแต่โบราณเพราะมีสีน้ำเงินสด

ลาพิสลาซูลีขุดกันที่จังหวัดบาดัคห์ชานในประเทศอัฟกานิสถานมากว่า 6,000 ปี และค้ามาตั้งแต่โบราณจนปรากฏในเครื่องประดับที่พบในอียิปต์โบราณก่อนยุคราชวงศ์ นอกจากนี้ ยังพบลูกปัดลาพิสลาซูลีในที่ฝังศพที่ Mehrgarh คอเคซัส หรือแม้แต่ที่ไกลไปจากอัฟกานิสถานในมอริเตเนียBowersox, Gary W.; Chamberlin, Bonita E. (1995), Gemstones of Afghanistan, Tucson, AZ: Geoscience Press. 

ลาพิสลาซูลีเป็นหินที่ขัดแล้วจะเป็นเงาขึ้น นำไปใช้เป็นเครื่องประดับ งานแกะสลัก กล่อง งานโมเสก เครื่องตกแต่ง และ แจกัน ในด้านสถาปัตยกรรมก็ใช้ตกแต่งประดับเสาของวังหรือศาสนสถาน

นอกจากใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่งแล้ว ลาพิสลาซูลียังใช้ในการทำอัลตรามารีน (ultramarine) รงควัตถุสีน้ำเงินเข้มสำหรับสีฝุ่น และบางครั้งก็ใช้สำหรับสีน้ำมันแต่น้อย การใช้ทำเป็นส่วนผสมสำหรับสีน้ำมันหมดความนิยมลงไปเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีสารเคมีที่สามารถทำสีที่ต้องการได้

เชิงอรรถ

 อ่านได้หลายอย่าง คือ "แลพิสแลซูลี", "แลพิสแลซูไล", "แลพิสแลซิวลี", "แลพิสแลซิวไล", "ลาพิสลาซิวลี", และ "ลาพิสลาซิวไล"