wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หลวงบุณยมานพพานิชย์ (อรุณ บุณยมานพ)
อำมาตย์โท หลวงบุณยมานพพานิชย์ นามเดิม อรุณ บุณยมานพ หรือ แสงทอง (11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2437 – 5 กันยายน พ.ศ. 2507)  เป็นผู้ประพันธ์และเขียนบทภาพยนตร์บันเทิงคดีฝีมือของชาวไทยเรื่องแรก โชคสองชั้น (Double Luck) พ.ศ. 2470<ref>โดม สุขวงศ์  สยามภาพยนตร์ หอภาพยนตร์(องค์การมหาชน)2555 ISBN 978-616-543-173-6 หน้า 263</ref>

ประวัติ

การศึกษา

จบการศึกษาระดับ ม.8 จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรียนต่อที่โรงเรียนกฎหมายของกระทรวงยุติธรรม

รับราชการหลายแห่ง  ได้แก่  โรงภาษี หรือ กรมศุลกากร กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ  ,กระทรวงยุติธรรม  ,กระทรวงพาณิชย์  ,กระทรวงเสษฐการ  ,กองการสังคีต กรมศิลปากร และกระทรวงโฆษณาการ (กรมประชาสัมพันธ์ในปัจจุบัน) จนกระทั่งลาออกมาทำงานส่วนตัวและเขียนหนังสือ

ผลงาน

ผู้ประพันธ์และเขียนบทภาพยนตร์บันเทิงคดีที่สร้างโดยชาวไทยล้วนๆ  สำเร็จเป็นครั้งแรก โชคสองชั้น พ.ศ. 2470 ปรากฏว่ามีผู้ชมคับคั่งด้วยเป็นของแปลกใหม่สุดในยุคนั้น

นักเขียนที่หนังสือพิมพ์ศรีกรุง และนักประพันธ์เรื่องต่างๆ เช่น นิราศรอบโลก  ,วรรณกรรมของแสงทอง  ,รวมเรื่องคุณถึก  และ  อติรูป  รวมทั้งงานแปลของ F.W.Brain 

หมายเหตุ บางแหล่งข้อมูลสะกดชื่อว่า หลวงบุณยมานพพานิช โชคสองชั้น วิกิพีเดีย  ,หลวงบุณยมานพพาณิช สยามภาพยนตร์ หน้า 239

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักคณะรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๗๔ ตอนที่ ๙ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๔๕๙, ๒๓ มกราคม ๒๕๐๐
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๗๐ ตอนที่ ๗๘ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๓๑๐, ๒๓ ธันวาคม ๒๔๙๖
ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ , เล่ม ๕๖ ตอนที่ ๐ ง หน้า ๒๐๗๐, ๕ ตุลาคม ๒๔๘๒
# อันโตนิโอ เปเรซ
อันโตนิโอ เปเรซ (Antonio Perez) หรือ โฮเซ อันโตนิโอ เปเรซ เบนิเตซ  นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ที่เมือง โปซา ริกา ประเทศเม็กซิโก ฉายา Pipino สถิติการชก 52 ครั้ง ชนะ 41 (น็อค 27) เสมอ 4 แพ้ 7

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์เม็กซิโกรุ่นไลท์ฟลายเวท (2533 - 2534)
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท IBF เมื่อ 6 มีนาคม 2536 แพ้น็อค พิชิต ศิษย์บางพระจันทร์ ยก 4 ที่ อุตรดิตถ์
 ชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC เมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2539 แพ้น็อค สมาน ส.จาตุรงค์ ยก 4 ที่ ฉะเชิงเทรา
# เฮาเฉีย
เฮาเฉีย  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนพลคนหนึ่งของเตียวสิ้ว ในศึกของโจโฉและเตียวสิ้วครั้งแรก เมื่อโจโฉยกทัพมาตีอ้วนเซีย เตียวสิ้วเจ้าเมืองอ้วนเซียได้ยอมสวามิภักดิ์โดยดี โจโฉได้เข้าไปอาศัยในเมืองอ้วนเซีย แต่ไปหลงนางเจ๋าซือผู้เป็นอาสะใภ้ของเตียวสิ้ว 

เตียวสิ้วโกรธมาก แต่ยังทำอะไรมิได้เพราะโจโฉมีเตียนอุยเป็นองครักษ์คู่กาย เฮาเฉียจึงเสนอวิธีให้มอมเหล้าเตียนอุยและขโมยทวนคู่ของเตียนอุยมา และเฮาเฉียคนนี้เองเป็นผู้เป็นผู้ไปขโมยทวนคู่ของเตียนอุยและขณะที่เตียนอุยเมาเหล้าไม่ได้สติ ทำให้เตียวสิ้วสามารถกำจัดเตียนอุยลงได้ และทำให้ทัพโจโฉถูกตีแตกต้องถอยกลับฮูโต๋ และโจโฉต้องเสียลูกชายและหลานชายไป แต่หลังจากศึกครั้งนั้น เฮาเฉียก็ไม่ถูกกล่าวถึงในสามก๊กอีกเลย
# หอคอยแห่งลอนดอน
หอคอยแห่งลอนดอน  เป็นพระราชวังหลวงและป้อมปราการตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเทมส์ในกรุงลอนดอนในอังกฤษ เป็นพระราชวังที่เดิมสร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1078 เป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ พระราชวังเป็นรู้จักกันในนามว่า “หอคอยแห่งลอนดอน” หรือ “หอ” ในประวัติศาสตร์ ตัวปราสาทตั้งอยู่ภายในโบโรแห่งทาวเวอร์แฮมเล็ทส์และแยกจากด้านตะวันออกของนครหลวงลอนดอน (City of London) ด้วยลานโล่งที่เรียกว่าเนินหอคอยแห่งลอนดอน หรือ “ทาวเวอร์ฮิล” (Tower Hill)

หอคอยแห่งลอนดอนมักจะรู้จักกันในการเกี่ยวข้องกับหอขาว (White Tower) ซึ่งแต่เดิมเป็นหอสีขาวที่สร้างโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1078 แต่กลุ่มสิ่งก่อสร้างทั้งหมดของหอคอยแห่งลอนดอนตั้งอยู่รอบวงแหวนสองวงภายในกำแพงและคูป้องกันปราสาท

ตัวหอคอยใช้เป็นป้อม พระราชวังของพระมหากษัตริย์ และที่จำขังโดยเฉพาะสำหรับนักโทษที่มียศศักดิ์สูงเช่นพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 ก็เคยทรงถูกจำขังในหอคอยโดยพระราชินีนาถแมรี และยังเป็นที่สำหรับประหารชีวิตและทรมาน คลังเก็บอาวุธ ท้องพระคลัง สวนสัตว์ โรงกษาปณ์หลวง หอเก็บเอกสาร หอดูดาว และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1303 เป็นที่เก็บรักษามงกุฏและเครื่องราชาภิเษกของสหราชอาณาจักร

 ประวัติ 
thumb|left|หอคอยแห่งลอนดอนในภาพที่ปรากฏในหนังสือโคลงของชาร์ลส์ ดยุคแห่งออลิอองส์เขียนเพื่อการที่ถูกจำขังที่หอ
หอคอยแห่งลอนดอนก่อตั้งโดยพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1078 เมื่อมีพระราชโองการให้สร้างหอขาวภายในกำแพงเมืองด้านตะวันออกเฉียงใต้บนฝั่งแม่น้ำเทมส์    Adrian Tinniswood,
    "A History of British Architecture: Buildings of the Middle Ages" (p.2) ,
    2001-01-01, bbc.co.uk webpage:
    BBC-Arch. การสร้างหอเป็นทั้งการป้องกันการโจมตีของชาวเมืองที่ต้อต้านชาวนอร์มันและการป้องกันลอนดอนจากการรุกรานของข้าศึกจากภายนอก พระเจ้าวิลเลียมทรงสั่งให้ใช้หินจากแคนในฝรั่งเศสสร้างและทรงแต่งตั้งกันดัลฟบาทหลวงแห่งรอเชสเตอร์เป็นสถาปนิก

ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์ ทรงสร้างกำแพงรอบหอขาวและเริ่มการขุดคูรอบปราสาทโดยใช้น้ำจากแม่น้ำเทมส์แต่ไม่สำเร็จจนกระทั่งในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยทรงจ้างสถาปนิกชาวดัตช์ผู้เชื่ยวชาญในการขุดคู นอกจากนั้นก็ยังทรงเสริมสร้างกำแพงให้แข็งแรงขึ้นและทรงทำให้หอคอยเป็นที่ประทับสำคัญโดยทรงสร้างพระราชวังแบบที่อยู่อาศัย (palatial buildings) ภายในกำแพงหอคอย  การเสริมสร้างเสร็จสิ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1275 ถึงปี ค.ศ. 1285 โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ผู้ทรงสร้างกำแพงรอบนอกและสร้างกำแพงรอบในเสร็จ ทำให้เป็นกำแพงสองชั้น และทรงถมคูเดิมและขุดคูใหม่รอบกำแพงรอบนอก หอคอยแห่งลอนดอนใช้เป็นพระราชฐานมาจนถึงพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 เมื่อโอลิเวอร์ ครอมเวลล์สั่งให้รื้อส่วนที่เป็นพระราชวังทิ้ง
# ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส
ริชาร์ด ชาร์ลส ร็อดเจอร์ส (28 มิถุนายน ค.ศ. 1902 - 30 ธันวาคม ค.ศ. 1979) นักแต่งเพลง และละครเพลงชาวอเมริกัน มีผลงานแต่งทำนองเพลงมากกว่า 900 เพลง และละครบรอดเวย์ 40 เรื่อง  รวมไปถึงเพลงประกอบภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์  โดยมีชื่อเสียงจากผลงานร่วมกับนักแต่งคำร้อง ลอเรนซ์ ฮาร์ท  ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และฮาร์ท"  (Rodgers and Hart) ระหว่างปี ค.ศ. 1919 - ค.ศ. 1942 และกับออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์" (Rodgers and Hammerstein) ระหว่างปี ค.ศ. 1943 - ค.ศ. 1957

ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส เป็นนักแต่งเพลงเพียงหนึ่งในสองคน ที่ได้รับรางวัลด้านดนตรีจากทุกสถาบันหลัก ทั้ง รางวัลออสการ์ รางวัลแกรมมี รางวัลเอมมี รางวัลโทนี และรางวัลพูลิตเซอร์ (อีกคนหนึ่งคือ มาร์วิน แฮมลิสช์)

ผลงานร่วมของ ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์ ที่มีชื่อเสียงจำนวน 5 เรื่อง คือ Oklahoma!, Carousel, South Pacific (มนต์รักเพลงใต้), The King and I (เดอะคิงแอนไอ) และ The Sound of Music (มนต์รักเพลงสวรรค์)
 
ผลงาน
ผลงานร่วมกับ ลอเรนซ์ ฮาร์ท
(1920 ?) Fly With Me
(1925) The Garrick Gaieties
(1925) Dearest Enemy
(1926) The Girl Friend
(1926) Betsy
(1926) Peggy-Ann
(1926) The Fifth Avenue Follies
(1926) Lido Lady
(1926) Garrick Gaieties - 2nd Edition
(1927) A Connecticut Yankee
(1927) One Dam Thing After Another
(1928) Present Arms
(1928) Chee-Chee
(1928) She's My Baby
(1929) Heads Up!
(1929) Spring Is Here
(1930) Evergreen
(1930) Simple Simon
(1931) America's Sweetheart
(1932) Love Me Tonight
(1935) Jumbo 
(1936) On Your Toes 
(1936) The Show Is On
(1936) On Your Toes
(1937) Babes in Arms 
(1937) I'd Rather Be Right 
(1938) The Boys from Syracuse 
(1938) I Married an Angel 
(1939) Too Many Girls (musical)
(1940) Higher and Higher
(1940) Pal Joey
(1942) By Jupiter
(1943) A Connecticut Yankee (revised, with additional songs, their last collaboration)
ผลงานร่วมกับ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์
 (1943) Oklahoma!
 (1945) Carousel
 (1945) State Fair (film)
 (1947) Allegro (1949) South Pacific 
 (1951) The King and I (1953) Me and Juliet (1955) Pipe Dream 
 (1957) Cinderella (television)
 (1958) Flower Drum Song (1959) The Sound of Music (1962) State Fair (film remake, with additional songs by Rodgers)
 (1965) Cinderella (television remake)
 (1993) A Grand Night for Singing (revue)
 (1996) State Fair (stage version)
 (1997) Cinderella'' (third television version, with additional songs from shows by Rodgers and Hart)

แหล่งข้อมูลอื่น

The Rodgers and Hammerstein Organization
City Journal article on Rodgers 
Centennial features on Rodgers
The Richard Rodgers Collection at the Library of Congress
Musicals by Rodgers and Hammerstein
TimeLine of Rodgers' Life 
Review and analysis of Rodgers' later plays
# ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 (12 กรกฎาคม ค.ศ. 1895 - 23 สิงหาคม ค.ศ. 1960) มีชื่อเต็มว่า ออสการ์ กรีลีย์ เคลนเดนนิง แฮมเมอร์สไตน์ นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เชื้อสายสก็อตแลนด์ เป็นหลานชายของ ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 1 ชาวยิวอพยพมาจากสก็อตแลนด์ ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้บุกเบิกการสร้างโรงละคร และโอเปร่า ในนครนิวยอร์ก

แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 มีชื่อเสียงในฐานะนักประพันธ์คำร้องเพลง และบทละคร โดยเฉพาะผลงานคู่กับ ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส ในชื่อ "ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์"

ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2 เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร เมื่ออายุ 65 ปี ผลงานแต่งเพลง เพลงสุดท้ายของเขาคือเพลง "Edelweiss"  จากละครเพลงเรื่อง The Sound of Music

ชื่อสกุลของเขา อ่านว่า "แฮมเมอร์สไตน์"  คนทั่วไปมักออกเสียงผิดเป็น "แฮมเมอร์สทีน" 

 ผลงานในชื่อ ร็อดเจอร์ส และแฮมเมอร์สไตน์ 
thumb|250px|แฮมเมอร์สไตน์ (ขวา) กับ ร็อดเจอร์ส (ซ้าย) ขณะชมการซ้อมร่วมกับ ไอร์วิง เบอร์ลิน (กลาง) และเฮเลน ทามิริส (หลัง)
 (1943) Oklahoma!
 (1945) Carousel
 (1945) State Fair (film)
 (1947) Allegro (1949) South Pacific 
 (1951) The King and I (1953) Me and Juliet (1955) Pipe Dream 
 (1957) Cinderella (television)
 (1958) Flower Drum Song (1959) The Sound of Music (1962) State Fair (film remake, with additional songs by Rodgers)
 (1965) Cinderella (television remake)
 (1993) A Grand Night for Singing (revue)
 (1996) State Fair (stage version)
 (1997) Cinderella'' (third television version, with additional songs from shows by Rodgers and Hart)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 [http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=2664 ประวัติของ 
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่ 2]
 The Rodgers and Hammerstein Organization
# เปาสิ้น
เปาสิ้น (ค.ศ. 152–192) เป็นขุนพล ขุนนาง และขุนศึกชาวจีน ที่มีชีวิตอยู่ในปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีน้องชายชื่อเปาต๋ง
เมื่อครั้งตั๋งโต๊ะเริ่มเข้ามามีอำนาจในเมืองหลวง เปาสิ้นคิดอ่านเห็นว่า หากนานไปตั๋งโต๊ะต้องคิดเหิมเกริมเป็นแน่แท้ จึงปรึกษาอ้วนเสี้ยวเพื่อหาทางกำจัดตั๋งโต๊ะ แต่อ้วนเสี้ยวยังมิเห็นด้วย อ้วนเสี้ยวว่าแผ่นดินเพิ่งสงบ ยังมิควรก่อการใดๆให้วุ่นวายอีก เปาสิ้นจึงไปปรึกษาอ้องอุ้น แต่อ้องอุ้นก็คิดอ่านเช่นเดียวกันกับอ้วนเสี้ยว อ้องอุ้นว่าจะทำการใดต้องคิดตรองดูให้ดีก่อน เปาสิ้นน้อยใจ พาพรรคพวกออกไปอยู่ป่า ภายหลังครั้งรวบรวมกองกำลังพันธมิตรปราบตั๋งโต๊ะ เปาสิ้นก็ได้นำทัพมาร่วมด้วย ครั้งนั้นเปาสิ้นสั่งให้เปาต๋งนำทหารม้า 5,000 นายบุกตีด่านกิสุยก๋วน แต่แตกพ่ายแก่ทัพของฮัวหยง เปาต๋งเสียชีวิตในการรบ ภายหลังเปาสิ้นเข้าเป็นขุนพลใต้สังกัดของแฮหัวตุ้น ปีหนึ่งโจรโพกผ้าเหลืองอาละวาดหนักในหลายพื้นที่ โจโฉส่งทัพไปปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง เปาสิ้นก็เข้าร่วมการรบด้วย แต่เสียชีวิตในการรบ

 ครอบครัว 
 น้องชาย เปาต๋ง
# โรงเรียนภราดานุสรณ์
โรงเรียนภราดานุสรณ์  เป็นโรงเรียนเอกชน จัดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 112 ถนนอินใจมี ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัด คณะกรรมการการศึกษาเอกชน ประเภทสามัญศึกษา ภายใต้การดูแลของกระทรวงศึกษาธิการเว็บไซต์ของโรงเรียน (เข้าไม่ได้แล้ว)

 ประวัติของสถานศึกษา 
โรงเรียนภราดานุสรณ์ เดิมชื่อว่า โรงเรียนการรถไฟอุปถัมภ์ เปิดทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2497 โดยใช้อาคารสถานที่ทำการของการรถไฟแห่งประเทศไทยมาดัดแปลงเป็นอาคารเรียน ก่อนที่จะย้ายกิจการมาเป็นของนายณรงค์  โภชนจันทร์ และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนภราดานุสรณ์ในเวลาต่อมาวีดีโอประวัติโรงเรียนภราดานุสรณ์

 พื้นที่ของสถานศึกษา 

 ที่ตั้งของสถานศึกษา 
โรงเรียนภราดานุสรณ์ ตั้งอยู่ ริมทางรถไฟสายเหนือ เลขที่ 112 ถนนอินใจมี ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์หน้าปกสมุดของโรงเรียนภราดานุสรณ์

 อาคารสถานที่ 

 สนามโรงเรียน 
สนามของโรงเรียนเป็นจุดเด่นที่สำคัญเนื่องจากมีขนาดใหญ่เพื่อไว้จัดกิจกรรมต่างๆ

 อาคารธณิสร 
อาคารธณิสร เป็นอาคารแรกที่จะเห็นเมื่อเข้ามาในโรงเรียน เป็นหนึ่งในสองอาคารใหม่ของโรงเรียน ปัจจุบันเป็นอาคารเรียนของชั้นอนุบาลและประถมศึกษาตอนต้น

 อาคารอิสรางกูร 
อาคารอิสรางกูรเป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียน เป็นอาคารที่เล็กที่สุด ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในห้องธุรการของโรงเรียน และเคยเป็นอาคารเรียนของชั้นป.3 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2564

 อาคารSarahภัทรวดี 
อาคารSarahภัทรวดี เป็นอาคารที่อยู่กับสระว่ายน้ำของโรงเรียน เป็นหนึ่งในสองอาคารใหม่ของโรงเรียน ปัจจุบันเป็นอาคารเรียนของชั้นประถมศึกษาตอนปลาย

 อาคารเฟื่องฟ้า 
อาคารเฟื่องฟ้า เป็นอาคารที่ไกลจากประตูโรงเรียนมากที่สุด เป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียน ปัจจุบันเป็นอาคารเรียนของชั้นมัธยมศึกษา

 อาคารเสรีเริงฤทธิ์ 
อาคารเสรีเริงฤทธิ์ เป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียนที่เก่าพอสมควร เคยทำหน้าที่เป็นอาคารชานชาลาของสถานีรถไฟมาก่อน ปัจจุบันเป็นห้องเรียนวิชาต่างๆ

 อาคาร ณ ธณภัทร 
อาคาร ณ ธณภัทร เป็นอาคารดั้งเดิมของโรงเรียน เคยเป็นอาคารสองชั้นคล้ายกับอาคารดั้งเดิมอื่นๆมาก่อน แต่เวลาต่อมาถูกนำเอาชั้นสองออก และใส่โดมเข้าเป็นหลังคาคำบอกเล่า ปัจจุบันอาคารนี้ทำหน้าที่เป็นโรงอาหาร และสถานที่จัดกิจกรรมต่างๆ

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการโรงเรียนภราดานุสรณ์ 
 โรงเรียนภราดานุสรณ์ที่เฟซบุ๊ก

ภราดานุสรณ์
ภราดานุสรณ์
ภราดานุสรณ์
# เวสต์มินสเตอร์ (แก้ความกำกวม)
เวสต์มินสเตอร์ อาจหมายถึง

รัฐบาล
 รัฐสภาเวสต์มินสเตอร์ หรือ รัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
 ระบบเวสต์มินสเตอร์ (Westminster system) - ระบบรัฐสภาของรัฐบาลที่จำลองมาจากรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
 พระราชบัญญัติเวสต์มินสเตอร์ (Statute of Westminster 1931) - พระราชบัญญัติออกโดยรัฐสภาสหราชอาณาจักรที่มอบอิสรภาพให้แก่ประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา เสรีรัฐไอร์แลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ นิวฟันด์แลนด์ และ ประเทศแอฟริกาใต้

สถานที่ในอังกฤษ
 เวสต์มินสเตอร์ (Westminster) อำเภอในลอนดอน
 นครเวสต์มินสเตอร์ (City of Westminster) ค.ศ.1965 - ปัจจุบัน
 อำเภอเมโทรโปลิตันเวสต์มินสเตอร์ - (Metropolitan Borough of Westminster) อำเภอในมลฑลลอนดอน ระหว่าง ค.ศ.1900 ถึง ค.ศ.1965
 เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์  - (Westminster Abbey) วัดนิกายอังกลิคัน
 มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์  - (Westminster Cathedral) มหาวิหารนิกายโรมันคาทอลิก
 พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ / ตึกรัฐสภาเวสต์มินสเตอร์ (Palace of Westminster) ที่ประทับเดิมของพระมหากษัตริย์อังกฤษที่ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร
 สถานีเวสต์มินสเตอร์ สถานีรถไฟใต้ดิน
 หอนาฬิกาพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ หรือ บิกเบน

ความหมายอื่น
 คำทับศัพท์สำหรับสถานที่ต่าง ๆ เช่น เมือง เวสต์มินสเตอร์ ในรัฐโคโลราโด หรือสถานศึกษา เช่น มหาวิทยาลัยเวสต์มินสเตอร์ ที่ลอนดอน หรือ วิทยาลัยฝึกนักบวชเวสต์มินสเตอร์ (Westminster Seminary California) ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย
 เวสต์มินสเตอร์ควอเตอส์ ทำนองที่เป็นที่รู้จักสำหรับเล่นในนาฬิกาในแต่ละชั่วโมง
# รอยเว้าอัลนา
รอยเว้าอัลนา  หรือ แอ่งซิกมอยด์  ของกระดูกเรเดียส เป็นบริเวณของกระดูกเรเดียสที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอัลนา มีลักษณะแคบ เว้า เรียบ และเป็นข้อต่อกับหัวกระดูกอัลนา
# ส่วนปลายของกระดูกเรเดียส
ส่วนปลายของกระดูกเรเดียส  เป็นส่วนของกระดูกเรเดียสที่มีขนาดใหญ่และมีรูปร่างคล้ายสี่เหลี่ยมคางหมู

 พื้นผิวข้อต่อ 
ส่วนปลายของกระดูกเรเดียสมีพื้นผิวที่เป็นข้อต่อกับกระดูกอื่นอยู่ 2 ด้าน ด้านหนึ่งอยู่ข้างใต้เป็นข้อต่อกับกระดูกข้อมือ (carpus) และอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านใกล้กลาง (medial) เป็นข้อต่อกับกระดูกอัลนา
 พื้นผิวข้อต่อกับกระดูกข้อมือ เป็นรูปสามเหลี่ยม เว้า เรียบ และแบ่งออกเป็น 2 ส่วนโดยสันตื้นๆ ในแนวหน้าหลัง ได้แก่ส่วนด้านข้างเป็นรูปสามเหลี่ยมซึ่งเป็นข้อต่อกับกระดูกสแคฟฟอยด์ (scaphoid bone) และส่วนด้านใกล้กลางเป็นรูปสี่เหลี่ยมเป็นข้อต่อกับกระดูกลูเนท (lunate bone)
 พื้นผิวข้อต่อกับกระดูกอัลนา เรียกว่า รอยเว้าอัลนา (ulnar notch) หรือ แอ่งซิกมอยด์ (sigmoid cavity) ของกระดูกเรเดียส มีลักษณะแคบ เว้า เรียบ และเป็นข้อต่อกับหัวกระดูกอัลนา

พื้นผิวข้อต่อทั้งสองถูกแบ่งโดยสันนูน ซึ่งเป็นที่ยึดเกาะของฐานของแผ่นข้อต่อรูปสามเหลี่ยม แผ่นดังกล่าวแบ่งระหว่างข้อมือกับข้อต่อเรดิโออัลนาส่วนปลาย (distal radioulnar articulation)

 พื้นผิวที่ไม่เป็นข้อต่อ 
ส่วนปลายของกระดูกนี้ประกอบด้วยพื้นผิวที่ไม่ใช่ข้อต่อ 3 พื้นผิว ได้แก่
 พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) มีลักษณะขรุขระและไม่สม่ำเสมอ ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นเรดิโอคาร์ปัลด้านฝ่ามือ (volar radiocarpal ligament)
 พื้นผิวด้านหลังมือ (dorsal surface) มีลักษณะนูน ให้เป็นจุดเกาะของเอ็นเรดิโอคาร์ปัลด้านหลังมือ (dorsal radiocarpal ligament) แบ่งออกเป็น 3 ร่อง
 ร่องแรกนับจากด้านข้าง อยู่ติดกับกระดูกอัลนา มีลักษณะกว้างแต่ตื้น และแบ่งออกได้อีกเป็น 2 สันตื้นๆ สันที่อยู่ด้านข้างกว่าเป็นจุดเกาะของเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (extensor carpi radialis longus muscle) ส่วนสันอันที่อยู่ด้านใกล้กลางเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (extensor carpi radialis brevis muscle)
 ร่องที่สอง มีลักษณะแคบแต่ลึก มีขอบเขตด้านข้างเป็นสันแหลมวิ่งในแนวเฉียงจากด้านบนลงล่างและไปทางด้านข้าง เป็นจุดเกาะของเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (extensor pollicis longus muscle)
 ร่องที่สามนับจากด้านข้าง มีลักษณะกว้าง เป็นทางผ่านของเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส (Extensor indicis proprius) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ ดิจิทอรุม (Extensor digitorum communis)
 พื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) มีลักษณะยาวในแนวเฉียงลงล่างไปยังส่วนยื่นที่แข็งแรง รูปทรงกรวย เรียกว่า สไตลอยด์ โพรเซส (styloid process) ซึ่งที่ฐานของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของเอ็นกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) และที่ยอดของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อมือ ส่วนพื้นผิวด้านข้างของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นร่องแบนๆ สำหรับเอ็นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (abductor pollicis longus) และ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (extensor pollicis brevis)

 ภาพอื่นๆ
# สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส
สไตลอยด์ โพรเซส  อยู่บริเวณพื้นผิวด้านข้าง (lateral surface) ของกระดูกเรเดียส มีลักษณะยาวในแนวเฉียงลงล่างไปยังส่วนยื่นที่แข็งแรง รูปทรงกรวย ซึ่งที่ฐานของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของเอ็นกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) และที่ยอดของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นจุดเกาะของเอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อมือ 

ส่วนพื้นผิวด้านข้างของสไตลอยด์ โพรเซสเป็นร่องแบนๆ สำหรับเอ็นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (abductor pollicis longus) และ กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (extensor pollicis brevis)

 แหล่งข้อมูลอื่น
# สไตลอยด์ โพรเซส
ในทางกายวิภาคศาสตร์ สไตลอยด์ โพรเซส (อังกฤษ: styloid process; มาจากภาษากรีก stylos, "เสา") มักหมายถึงจุดเกาะของกล้ามเนื้อซึ่งมีลักษณะเรียวแหลมและยื่นออกมา พบในบริเวณต่างๆ ของกระดูกดังนี้
 กระดูกขมับ (temporal bone) ของกะโหลกศีรษะ คือ สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกขมับ
 กระดูกเรเดียส (radius bone) ของปลายแขน คือ สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส
 กระดูกอัลนา (ulna bone) ของปลายแขน คือ สไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกอัลนา
# กฎหมายสิ่งแวดล้อม
กฎหมายสิ่งแวดล้อม  คือ กฎหมายประเภทหนึ่ง มักตราขึ้นเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมเป็นหลัก เนื้อหาครอบคลุมการป้องกัน และเยียวยาความเสื่อมโทรมแห่งสุขภาพทั้งของมนุษย์และอมนุษย์ และมักคาบเกี่ยวกับกฎหมายจารีตประเพณี สนธิสัญญา ข้อตกลง พันธกรณี กฎระเบียบ และนโยบาย ฯลฯ หลากชนิด
กฎหมายสิ่งแวดล้อมของบางประเภทอาจกำหนดคุณภาพสิ่งแวดล้อม และจำกัดเงื่อนไขในการดำเนินกิจการบางประเภทของมนุษย์ เช่น กำหนดปริมาณของภาวะมลพิษที่จะให้มีได้ หรือกำหนดให้ต้องมีการวางแผนและการตรวจสอบกิจการบางอย่าง เป็นต้น นโยบายของรัฐ เป็นต้นว่า มาตรการกันไว้ดีกว่าแก้ (precautionary principles) การมีส่วนร่วมของประชาชน การจัดตั้งศาลสิ่งแวดล้อม และมาตรการใครทำคนนั้นจ่าย (polluter pay principles) ล้วนเป็นลักษณะหนึ่งของกฎหมายสิ่งแวดล้อม
ได้มีการริเริ่มจะให้มีกฎหมายสิ่งแวดล้อมขึ้นเป็นครั้งแรกในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมประมาณช่วง พ.ศ. 2403
อย่างไรก็ดี ถึงแม้ว่านานาประเทศในโลกจะได้ตรากฎหมายสิ่งแวดล้อมขึ้น แต่กลไกแห่งกฎหมายดังกล่าวก็มักไม่ประสบผล และในปัจจุบัน กฎหมายสิ่งแวดล้อมก็ถูกมองว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งในการโฆษณาและส่งเสริมกลไกการพัฒนาอย่างยั่งยืน
การปฏิรูปกฎหมายสิ่งแวดล้อมในขณะนี้ เป็นไปเพื่อพัฒนามาตรการด้านสิ่งแวดล้อมให้มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิมที่ใช้มาตรการบังคับและควบคุม (command and control) ซึ่งผู้คนมักไม่พึงใจนัก ผลส่วนหนึ่งที่ได้จากการปฏิรูปดังกล่าว เป็นต้นว่า การจัดเก็บภาษีสิ่งแวดล้อม การวางมาตรฐานบางอย่าง เช่น ไอเอสโอ 14001
 อ้างอิง 

วิกิพีเดีย
Wikimedia Foundation
Powered by MediaWiki
นโยบายความเป็นส่วนตัว จรรยาบรรณ ผู้พัฒนา สถิติ นโยบายการใช้คุกกี้ ข้อกำหนดการใช้งาน คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ

 Menell, P.S. (ed), Environmental Law (Ashgate Publishing, Burlington, 2003).
 Croci, E. (ed), The Handbook of Environmental Voluntary Agreements (Springer, New York, 2005).
 Freeman, J. and Kolstad, C.D. (eds), Moving to Markets in Environmental Regulation (Oxford University Press, New York, 2006).
 Richardson, B.J. and S. Wood (eds), Environmental Law for Sustainability (Hart Publishing, Oxford, 2006)
 Saxe, D., "Environmental Offences: Corporate Responsibility and Executive Liability" (Canada Law Book, Aurora, 1990).
# พระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1707
พระราชบัญญัติสหภาพ (,) เป็นพระราชบัญญัติสองฉบับ ได้แก่ พระราชบัญญัติสหภาพกับสกอตแลนด์ (Union with Scotland Act 1706) ที่ผ่านในปี ค.ศ. 1706 โดยรัฐสภาอังกฤษ และพระราชบัญญัติสหภาพกับอังกฤษ (Union with England Act 1707) ที่ผ่านในปี ค.ศ. 1707 โดยรัฐสภาสกอตแลนด์ เพื่อให้ “สนธิสัญญาสหภาพ” อันเป็นผลมาจากการเจรจาระหว่างสองราชอาณาจักรเป็นไปตามกฎหมายของทั้งสองอาณาจักร พระราชบัญญัตินี้ได้รวมราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ซึ่งแต่เดิมเป็นสองอาณาจักรที่ใช้กฎหมายต่างกันแต่มีประมุขร่วมกัน โดยความในสนธิสัญญาสหภาพระบุว่า "เพื่อรวมกันเป็นราชอาณาจักรหนึ่งเดียวซึ่งใช้ชื่อว่าราชอาณาจักรบริเตนใหญ่"หมวดที่ 1 แห่งสนธิสัญญาสหภาพ

ก่อนจะออกพระราชบัญญัตินี้สองประเทศมีประมุขร่วมกันมาประมาณหนึ่งร้อยปี (ตั้งแต่การรวมราชบัลลังก์ ในปี ค.ศ. 1603 เมื่อ พระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ได้รับราชบัลลังก์อังกฤษต่อจากพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ) แม้ว่าจะใช้คำว่า “การรวมราชบัลลังก์” ก็ตามแต่ตามความเป็นจริงแล้วสองราชอาณาจักรนี้ยังแยกกันเป็นสองราชบัลลังก์ เพียงแต่มีองค์ประมุขร่วมกันเท่านั้น ก่อนหน้าที่จะมีพระราชบัญญัติสหภาพก็มีการพยายามที่จะรวมอาณาจักรทั้งสองนี้หลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1606, ค.ศ. 1667 และ ค.ศ. 1689 โดยพระราชบัญญัติของรัฐสภาแต่ก็ไม่สำเร็จมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อรัฐสภาของทั้งสองราชอาณาจักรจึงมีความเห็นที่สอดคล้องกันในการสร้างสหภาพถึงแม้ว่าจะมีเหตุผลที่ต่างกันก็ตาม 

พระราชบัญญัติมีผลเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1707 ในวันนั้นรัฐสภาสกอตแลนด์และรัฐสภาอังกฤษก็ถูกยุบและมารวมกันเป็นรัฐสภาแห่งบริเตนใหญ่โดยมีที่ทำการที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ใน กรุงลอนดอนซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของรัฐสภาอังกฤษAct of Union 1707, Article 3 โดยรัฐสภาสกอตแลนด์และรัฐสภาอังกฤษจึงหมดหน้าที่ลงโดยปริยาย ฉะนั้นบางครั้งพระราชบัญญัติสหภาพจะเรียกว่า สหภาพรัฐสภา 

ในการเปลื่ยนแปลงครั้งนี้ก็มีผู้ที่พยายามจะเปลื่ยนชื่อสกอตแลนด์ และ อังกฤษ เป็นบริเตนเหนือและบริเตนใต้ แต่ก็ไม่ได้เป็นความพยายามที่เป็นจริงเป็นจังอะไร โดยเฉพาะบริเตนใต้ แม้ว่า บริเตนเหนือจะใช้กันอยู่บ้างแต่ก็น้อย
# คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานวิชาการระดับคณะวิชา ของมหาวิทยาลัยพะเยา ทำการจัดการศึกษาด้านวิศวกรรม

 สาขาวิชา 
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา มี 4 สาขาวิชา ดังนี้
 สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
 สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล
 สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
 สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า

 หลักสูตร 
 <center>ปริญญาตรี <center>ปริญญาโท <center>ปริญญาเอกหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต
 สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
 สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล
 สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
 สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้าหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต
 สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า
 สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา
 สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกลหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
 สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า

 ทำเนียบผู้บริหาร 
 รายนามคณบดี 
 รายนามคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ลำดับที่ รายนามคณบดี วาระการดำรงตำแหน่ง  <center>1 นายเทอดศักดิ์ โกไศยกานนท์  15 มกราคม พ.ศ. 2554 - 5 เมษายน พ.ศ. 2558 กองการเจ้าหน้าที่, คำสั่งมหาวิทยาลัยพะเยา ที่ 275/2554 เรื่อง แต่งตั้งคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์, วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2554 <center>  5 เมษายน พ.ศ. 2558 - 21 เมษายน พ.ศ. 2562 (วาระที่ 2) สำนักงานสภามหาวิทยาลัยพะเยา, คำสั่งมหาวิทยาลัยพะเยา ที่ 881/2558 เรื่อง แต่งตั้งคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์ , วันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2558 <center>  5 เมษายน พ.ศ. 2562 - 30 เมษายน พ.ศ. 2562 (รักษาการแทน) กองการเจ้าหน้าที่, คำสั่งมหาวิทยาลัยพะเยา ที่ 1025/2562 เรื่อง แต่งตั้งผู้รักษาการแทนคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์, วันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2558 <center>2 รองศาสตราจารย์ ดร.ณัฐพงศ์ ดำรงวิริยะนุภาพ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 - ปัจจุบัน สำนักงานสภามหาวิทยาลัยพะเยา, คำสั่งมหาวิทยาลัยพะเยา ที่ 1219/2562 เรื่อง แต่งตั้งคณบดีคณะวิศวกรรมศาสตร์, วันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2562
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามในขณะนั้น

 รายนามคณะผู้บริหารในปัจจุบัน 
 ทำเนียบผู้บริหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ลำดับที่ รายนาม ตำแหน่ง  <center>1 รองศาสตราจารย์ ดร.ณัฐพงศ์ ดำรงวิริยะนุภาพ [] คณบดี <center>2 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.นพรัตน์ เกตุขาว รองคณบดีฝ่ายบริหารและพัฒนาองค์กร <center>3 อาจารย์อธิคม บุญซื่อ รองคณบดีฝ่ายวิชาการและประกันคุณภาพ <center>4 ดร.อภิชาติ บัวกล้า รองคณบดีฝ่ายวิจัยและพัฒนาความร่วมมืออุตสาหกรรม <center>5 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ปิยพงษ์ สุวรรณมณีโชติ   รองคณบดีฝ่ายพัฒนานิสิตและสื่อสารองค์กร <center>6 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อภิศักดิ์ วิทยาประภากร ผู้ช่วยคณบดีฝ่ายพัฒนาองค์กร