wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อำเภอปทุมราชวงศา
ปทุมราชวงศา [ปะ-ทุม-ราด-ชะ-วง-สา] เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอำนาจเจริญ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอปทุมราชวงศาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเสนางคนิคมและอำเภอชานุมาน 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเขมราฐ อำเภอกุดข้าวปุ้น และอำเภอตระการพืชผล (จังหวัดอุบลราชธานี)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพนา 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเมืองอำนาจเจริญ

 ประวัติ 
ในโอกาสฉลอง พันปีของจังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2535 นายสายสิทธิ์ พรแก้ว ผู้ว่าราชการจังหวัดอุบลราชธานีในสมัยนั้น มีดำริจะจัดตั้งอำเภอใหม่เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองวาระจังหวัดอุบลราชธานีครบ 200 ปีเป็นกรณีพิเศษไม่ต้องผ่านการเป็นกิ่งอำเภอ โดยจัดตั้งอำเภอใหม่ให้ชื่อว่า อำเภอปทุมราชวงศา มีสถานที่ตั้ง ณ บ้านนาหว้าใหญ่ ตำบลนาหว้า อำเภอพนา โดยใช้ชื่อของพระปทุมราชวงศา (ท้าวคำผง) เจ้าเมืองอุบลราชธานีคนแรกเป็นชื่อของอำเภอ คำว่า "ปทุม" เป็นคำนามมาจากภาษาบาลีมีความหมายว่า บัวหลวง คำว่า "ปทุมราชวงศา" หมายถึง ราชวงศ์ดอกบัวหลวง ถ้าหากจะใช้ชื่อตำบลนาหว้าซึ่งเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอใหม่เป็นชื่ออำเภอ จะเป็นการซ้ำซ้อนกับอำเภอนาหว้า จังหวัดนครพนม

จังหวัดอุบลราชธานีได้ดำเนินการตามขั้นตอนต่าง ๆ ในการจัดตั้งอำเภอปทุมราชวงศาเรื่อยมาจนกระทั่ง ถึงวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา อำเภอปทุมราชวงศาจึงได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยรวมท้องที่ตำบลลือ ตำบลห้วย และตำบลนาหว้าจากอำเภอพนา ตำบลโนนงามจากอำเภออำนาจเจริญ ตำบลหนองข่าและตำบลคำโพนจากอำเภอชานุมานเข้าด้วยกัน โดยมีพระราชกฤษฎีกาตั้งอำเภอปทุมราชวงศา จังหวัดอุบลราชธานี พ.ศ. 2536 ประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 110 ตอนที่ 87 ลงวันที่ 2 กรกฎาคม 2536 ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

จนกระทั่งถึงวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2536 พระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดอำนาจเจริญแยกจากจังหวัดอุบลราชธานีมีผลบังคับใช้ ทำให้อำเภอปทุมราชวงศาย้ายมาขึ้นกับจังหวัดอำนาจเจริญจนถึงปัจจุบัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอปทุมราชวงศาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 73 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.หนองข่าNong Kha2.คำโพนKham Phon3.นาหว้าNa Wa4.ลือLue5.ห้วยHuai6.โนนงามNon Ngam7.นาป่าแซงNa Pa Saeng

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอปทุมราชวงศาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลปทุมราชวงศา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาหว้าและตำบลนาป่าแซง
 เทศบาลตำบลหนองข่า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองข่าทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลห้วย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลห้วยทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลนาป่าแซง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาป่าแซง (นอกเขตเทศบาลตำบลปทุมราชวงศา)
 องค์การบริหารส่วนตำบลคำโพน  ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำโพนทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาหว้า (นอกเขตเทศบาลตำบลปทุมราชวงศา)
 องค์การบริหารส่วนตำบลลือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลลือทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโนนงาม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนงามทั้งตำบล

 สถาบันการศึกษา 
โรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
 โรงเรียนปทุมราชวงศา
 โรงเรียนลือวิทยาคม

 ธนาคาร 
อำเภอปทุมราชวงศามีธนาคารที่เปิดให้บริการ 5 แห่ง ประกอบด้วย			
 ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สาขาปทุมราชวงศา					
 ธนาคารกรุงเทพ สาขาปทุมราชวงศา (ปัจจุบันปิดทำการ 2567)
 ธนาคารกรุงไทย สาขาปทุมราชวงศา
 ธนาคารออมสิน สาขาปทุมราชวงศา
 ธนาคารกสิกรไทย สาขาปทุมราชวงศา (ปัจจุบันปิดทำการสาขานี้ไปแล้ว 2561)

 สถานีตำรวจ 
 สถานีตำรวจภูธรปทุมราชวงศา
# สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
1  402433972  322828883  281615594  (เจ้าภาพ) 162517585  131726566  131411387  13813348  1294259  111172910  111072811  11 6 825 12  8 10 1028 13  8 6 3 1714  6 5 314 15  5 8 518 16  5 6 21317  4 6 313 18  4 5 31219  4 3 31020  4 1 38 21  3 10 102322  3 4 07 23  3 3 1117 24  3 3 814 25  3 3 511 26  3 0 2527  3 0 1428  2 3 38 29  2 3 27 30  2 3 16 31  2 1 14 32  2 1 03 33  2 0 35 34  2 0 13 35  2 0 02 36  1 6 29 37  1 3 26 38  1 3 1539  1 2 36 40  1 1 35 41  1 1 2442  1 1 13   1 1 1344  1 1 02 45  1 0 34 46  1 0 2 3  1 0 2 348  1 0 1 249  1 0 0 1  1 0 0 1  1 0 0 152  0 6 612 53 0 4 3 754  0 3 0355  0 2 3 5  0 2 3 557  0 2 2 458  0 1 45  0 1 4 560  0 1 34 61  0 1 1 2  0 1 1 2  0 1 1 264  0 1 0 1  0 1 0 1  0 1 0 167  0 0 6 668  0 0 2 2  0 0 2 270  0 0 11   0 0 11  0 0 1 1  0 0 1 1  0 0 1 1  0 0 1 1  0 0 11 0 0 11  0 0 1 1  0 0 1 1  0 0 1 1รวม
# อำเภอพนา
พนา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอำนาจเจริญ
 ประวัติ  
เดิมมีฐานะเป็นเมืองชื่อเมืองพนานิคม ตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้โปรดเกล้าฯ ให้ตั้งบ้านเผลา (พระเหลา) เป็นเมืองพนานิคม และโปรดเกล้า ฯ ให้เพียเมืองจันทน์ เป็นพระจันทวงษา เจ้าเมือง ขึ้นตรงต่อเมืองอุบลฯ 
ต่อมาเมื่อต่อมาปี2452 มีการปฎิรูปการปกครองครั้งใหญ่ ได้ยุบเมืองพนานิคม เมืองตระการพืชผล และเมืองเกษมสีมา รวมกัน ย้ายที่ตั้งเมืองมาตั้งที่บ้านขลุ แต่ยังใช้ชื่อว่าอำเภอพนานิคมอยู่ 
ต่อมาปี พ.ศ. 2494 ทางราชการจึงได้แยก 5 ตำบล คือ ตำบลพนา ตำบลจานลาน ตำบลไม้กลอน ตำบลลือ และตำบลห้วย ตั้งเป็นกิ่งอำเภอพนา ส่วนอำเภอพนานิคม ที่บ้านขลุเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอตระการพืชผล กิ่งอำเภอพนา ขึ้นตรงต่ออำเภอตระการพืชผล
เมื่อปี พ.ศ.2501 กิ่งอำเภอพนาได้รับการยกฐานะให้เป็นอำเภอพนา ขึ้นตรงต่อจังหวัดอุบลราชธานี
ต่อมาปี 2536 ทางจังหวัดอุบลราชธานี จะฉลองตั้งเมืองครบ200 ปี จึงแยก ตำบลลือ ตำบลห้วย ตำบลนาหว้าจากอำเภอพนา ตำบลโนนงามจากอำเภออำนาจเจริญ ตำบลหนองข่าและตำบลคำโพนจากอำเภอชานุมาน ตั้งเป็นอำเภอปทุมราชวงศา
และได้มาขึ้นกับจังหวัดอำนาจเจริญเมื่อปี พ.ศ.2536 คำขวัญอำเภอพนา คือ “พนาเมืองเก่า พระเหลาเทพนิมิต ผ้าขิดสวยดี มัดหมี่จาลาน วนอุทยานดอนเจ้าปู่ เมืองครู นักปราชญ์”

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอพนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอปทุมราชวงศา 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอตระการพืชผล (จังหวัดอุบลราชธานี)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอม่วงสามสิบและอำเภอเหล่าเสือโก้ก (จังหวัดอุบลราชธานี)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอลืออำนาจและอำเภอเมืองอำนาจเจริญ

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอพนาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 56 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.พนาPhana2.จานลานChan Lan3.ไม้กลอนMai Klon4.พระเหลาPhra Lao

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอพนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลพนา ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลพนาและพระเหลา
 เทศบาลตำบลพระเหลา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพระเหลา (นอกเขตเทศบาลตำบลพนา)
 องค์การบริหารส่วนตำบลพนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลพนา (นอกเขตเทศบาลตำบลพนา)
 องค์การบริหารส่วนตำบลจานลาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจานลานทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลไม้กลอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไม้กลอนทั้งตำบล
# อำเภอหัวตะพาน
หัวตะพาน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอำนาจเจริญ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอหัวตะพานมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองอำนาจเจริญ 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอม่วงสามสิบ (จังหวัดอุบลราชธานี) และอำเภอลืออำนาจ 
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเขื่องใน (จังหวัดอุบลราชธานี)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอป่าติ้วและอำเภอคำเขื่อนแก้ว (จังหวัดยโสธร)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอหัวตะพานแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 8 ตำบล 85 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.หัวตะพานHua Taphan2.คำพระKham Phra3.เค็งใหญ่Kheng Yai4.หนองแก้วNong Kaeo5.โพนเมืองน้อยPhon Mueang Noi6.สร้างถ่อน้อยSang Tho Noi7.จิกดู่Chik Du8.รัตนวารีRattanawari

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอหัวตะพานประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลหัวตะพาน ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลหัวตะพาน ตำบลหนองแก้ว และตำบลรัตนวารี
 เทศบาลตำบลรัตนวารีศรีเจริญ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหัวตะพานและตำบลรัตนวารี (นอกเขตเทศบาลตำบลหัวตะพาน)
 เทศบาลตำบลเค็งใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเค็งใหญ่ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลคำพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำพระทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองแก้ว ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองแก้ว (นอกเขตเทศบาลตำบลหัวตะพาน)
 องค์การบริหารส่วนตำบลโพนเมืองน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโพนเมืองน้อยทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลสร้างถ่อน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสร้างถ่อน้อยทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลจิกดู่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจิกดู่ทั้งตำบล

 
หัวตะพาน
# อำเภอลืออำนาจ
ลืออำนาจ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอำนาจเจริญ

 ประวัติ 
อำเภอลืออำนาจ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองอำนาจเจริญ โดยแยกพื้นที่ตำบลอำนาจ ตำบลดงมะยาง ตำบลเปือย ตำบลดงบัง ตำบลไร่ขี และตำบลแมด จากอำเภออำนาจเจริญ ไปตั้งเป็น กิ่งอำเภอลืออำนาจ เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 และต่อมาได้พื้นที่บางส่วนของตำบลดงมะยางออกเป็นตำบลโคกกลาง และได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอลืออำนาจเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั่งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอลืออำนาจตั้งอยู่ตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองอำนาจเจริญ
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพนา
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอม่วงสามสิบ (จังหวัดอุบลราชธานี) มีลำน้ำเซบกเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหัวตะพาน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอลืออำนาจแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 79 หมู่บ้าน ได้แก่
ลำดับอักษรไทยอักษรโรมันจำนวนหมู่บ้านจำนวนประชากร(ธันวาคม 2565)1.อำนาจAmnat2.ดงมะยางDong Mayang3.เปือยPueai4.ดงบังDong Bang5.ไร่ขีRai Khi6.แมดMaet7.โคกกลางKhok Klang

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอลืออำนาจประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลอำนาจ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลอำนาจ
 เทศบาลตำบลสามหนอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอำนาจ (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลอำนาจ)
 เทศบาลตำบลดงมะยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงมะยางทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลเปือย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเปือยทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลโคกกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกกลางทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลดงบัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงบังทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไร่ขีทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลแมด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแมดทั้งตำบล
# อาแล็ง ปอแอร์
อาแล็ง ปอแอร์  (17 เมษายน พ.ศ. 2452 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2539) อดีตรักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ประธานรัฐสภายุโรปและประธานสมาชิกวุฒิสภาฝรั่งเศส (พ.ศ. 2511 - พ.ศ. 2535)

 ประวัติ 
ตามรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 เมื่อประธานาธิบดีถึงแก่อสัญกรรมหรือลาออกจากตำแหน่ง ประธานสมาชิกวุฒิสภาจะทำหน้าที่เป็นรักษาการประธานาธิบดีจนกระทั่งมีการเลือกตั้งครั้งต่อไป ปอแอร์ได้เป็นประธานาธิบดีครั้งแรกในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2512 เมื่อชาร์ล เดอ โกล ลาออกจากตำแหน่ง ปอแอร์เองก็ต้องการที่จะเป็นประธานาธิบดีต่อไป แต่เนื่องจากการที่เขาไม่มีพรรคการเมืองต่างๆ หนุนหลัง ซึ่งก็ทำให้เขาพ่ายแพ้การเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2512 ในรอบที่ 2 ต่อฌอร์ฌ ปงปีดู จึงทำให้เขากลับไปเป็นประธานวุฒิสภาหลังจากที่ฌอร์ฌ ปงปีดู สาบานตนในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2512 ต่อมาปงปีดูได้ถึงแก่อสัญกรรมลงในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2517 ซึ่งทำให้ปอแอร์กลับมาเป็นรักษาการประธานาธิบดีอีกครั้งหนึ่ง จนกระทั่งวาเลรี ฌิสการ์ แด็สแต็ง ผู้สมัครที่ชนะการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีฝรั่งเศสคนใหม่สาบานตนในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2517

 ตำแหน่งสำคัญ 

 เลขาธิการแห่งรัฐด้านงบประมาณ (Secrétaire d'État au Budget) ในคณะรัฐมนตรีที่ 2 ของชูมอง (5 - 11 กันยายน พ.ศ. 2491)
 เลขาธิการแห่งรัฐด้านงบประมาณ (Secrétaire d'État au Budget) ในคณะรัฐมนตรีที่ 1 ของเกออีลล์ (11 กันยายน - 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2491)
 เลขาธิการแห่งรัฐด้านการทหารเรือ (Secrétaire d'État aux Forces armées) ในคณะรัฐมนตรีของเฟลิกซ์ เกยาร์ด (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2500 - 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2501)
 รักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส ตั้งแต่วันที่ 28 เมษายน - 16 มิถุนายน พ.ศ. 2512 และ 2 เมษายน - 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2517
# ตุ๊กตา (แก้ความกำกวม)
ตุ๊กตา อาจหมายถึง
 ตุ๊กตา - ของเล่นเด็ก
 ตุ๊กตา (การ์ตูน) - หนังสือการ์ตูนของไทย ที่มีตัวละคร หนูนิด หนู่ไก่ หนูหน่อย หนูแจ๋ว วาดโดย พิมน กาฬสีห์
# กลุ่มวาดะห์
กลุ่มวาดะห์ หรือ "กลุ่มเอกภาพ" เป็นชื่อกลุ่มนักการเมืองมุสลิมที่เคยทรงอิทธิพลอย่างสูงในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ก่อตั้งโดย เด่น โต๊ะมีนา และ วันมูหะมัดนอร์ มะทา สส.พรรคกิจสังคมในขณะนั้น โดยเข้าสังกัดและส่งผู้สมัคร สส. ในนาม พรรคประชาธิปัตย์

ต่อมากลุ่มวาดะห์ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ตาม กลุ่ม 10 มกรา ในปี พ.ศ. 2531 โดยไปร่วมก่อตั้ง พรรคประชาชน และได้ย้ายไปสังกัด พรรคเอกภาพ ภายหลังจากที่พรรคประชาชยุบรวมเข้ากับ พรรครวมไทย, พรรคก้าวหน้า, และ พรรคกิจประชาคม

ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 กลุ่มวาดะห์ได้ย้ายไปร่วมจัดตั้ง พรรคความหวังใหม่ ตามคำเชิญของพลเอก ชวลิต ยงใจยุทธ โดย วันมูหะมัดนอร์ มะทา แกนนำกลุ่มได้ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค และต่อมาเป็นผู้นำกลุ่มแทนเด่น โต๊ะมีนา ที่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ความสำคัญของกลุ่มวาดะห์ในพรรคความหวังใหม่ยิ่งสูงขึ้นเมื่อ วันมูหะมัดนอร์ มะทา แกนนำกลุ่มได้ขึ้นเป็นเลขาธิการพรรค

ต่อมาพรรคความหวังใหม่ ได้ยุบรวมเข้ากับ พรรคไทยรักไทย เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2545 ทำให้กลุ่มวาดะห์ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทยด้วย โดยยังคงได้รับความสำคัญ ส่งผลให้ วันมูหะมัดนอร์ มะทา แกนนำกลุ่มได้รับตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าพรรคไทยรักไทย และมีตำแหน่งเป็นถึง รองนายกรัฐมนตรี

ชื่อเสียงของกลุ่มวาดะห์ต้องตกต่ำลงอย่างมาก เมื่อพ่ายแพ้การเลือกตั้งในพื้นที่ภาคใต้ให้กับ พรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 โดยไม่มีผู้สมัครของทางกลุ่มได้รับเลือกตั้งเลยแม้แต่คนเดียว ทั้งที่เคยครองพื้นที่อย่างเหนียวแน่นมากว่า 20 ปี

ภายหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2549 พรรคไทยรักไทย ถูกฟ้องร้องใน "คดียุบพรรค" และต่อมา ตุลาการรัฐธรรมนูญ มีคำวินิจฉัยให้ "ยุบพรรค" พรรคไทยรักไทย และกรรมการบริหารพรรคถูกตัดสิทธิทางการเมือง 5 ปี ซึ่งมีผลทำให้ วันมูหะมัดนอร์ มะทา หนึ่งในกรรมการบริหาร พรรคไทยรักไทย ต้องเว้นวรรคทางการเมือง ทำได้เพียงให้คำแนะนำ สส. ในกลุ่มซึ่งย้ายจากพรรคไทยรักไทยไปร่วมกับกลุ่มมัชฌิมาเข้าสังกัด พรรคประชาราช อยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2550

วันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2550 กลุ่มวาดะห์ประชุมกันและมีมติว่าจะลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคพลังประชาชน สำหรับ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ต่อมาภายหลังการยุบพรรคพลังประชาชน ในปี พ.ศ. 2551 สมาชิกกลุ่มวาดะห์บางส่วนจึงย้ายมาสังกัดพรรคมาตุภูมิ ขณะที่บางส่วนได้ย้ายไปสังกัด พรรคเพื่อไทย

ใน พ.ศ. 2561 สมาชิกกลุ่มวาดะห์ได้พากันย้ายออกจากพรรคมาตุภูมิและพรรคเพื่อไทยเพื่อมาสังกัด พรรคประชาชาติ ที่จัดตั้งขึ้นใหม่

 รายชื่อของสมาชิกกลุ่มวาดะห์ 
 สังกัดพรรคประชาชาติ 
 วันมูหะมัดนอร์ มะทา อดีต สส.ยะลา , สส.บัญชีรายชื่อ , ประธานรัฐสภาและประธานสภาผู้แทนราษฎร (ผู้นำกลุ่มวาดะห์) 
 ซูการ์โน มะทา สส.ยะลา
 อารีเพ็ญ อุตรสินธุ์ อดีต สส.นราธิวาส
 มุข สุไลมาน อดีต สส.ปัตตานี 
 มูฮำมัดอารีฟีน จะปะกิยา อดีต สส.ปัตตานี
 จิรายุส เนาวเกตุ อดีต สส.สตูล

 ไม่ได้สังกัดพรรคประชาชาติ 
 เด่น โต๊ะมีนา อดีต สส.และ อดีต ส.ว.ปัตตานี 
 สมมารถ เจ๊ะนา อดีต สส. ปัตตานี
 ปรีชา บุญมี อดีต สส.ปัตตานี
 นัจมุดดีน อูมา อดีต สส.นราธิวาส (ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย)
 ไพศาล ยิ่งสมาน อดีต สส.ยะลา (เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2556)
 บูราฮานูดิน อุเซ็ง อดีต สส.ยะลา (เสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2558)
 พิบูลย์ พงศ์ธเนศ อดีต สส.นราธิวาส
# สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์
สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์ (23 ตุลาคม พ.ศ. 2502 - 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560) เป็นนักเขียนการ์ตูนในสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น ผู้เป็นที่รู้จักกันในนามปากกา "หมู นินจา" เจ้าของผลงานการ์ตูนชุด บ้านนี้ 4 โชะ กระบี่หยามยุทธภพ และสามก๊ก มหาสนุก

 ประวัติ 
สุชาติ พรหมรุ่งโรจน์เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาจากวิทยาลัยเพาะช่าง โดยระหว่างที่กำลังศึกษาอยู่ที่วิทยาลัยเพาะช่างนั้น เขาได้ทำงานหารายได้ระหว่างเรียนโดยการเป็นนักข่าวและฝ่ายศิลป์ในกับนิตยสาร "แหล่งรถ"  ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 จึงได้ย้ายมาทำงานให้กับสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น โดยเป็นฝ่ายศิลป์ให้กับนิตยสาร "วัยกรี๊ด" และเริ่มเขียนการ์ตูนแก๊ก 3 ช่องจบให้ขายหัวเราะและมหาสนุก

ในปี พ.ศ. 2531 สุชาติได้ย้ายไปทำงานให้กับสำนักพิมพ์บางกอก เพื่อออกนิตยสารการ์ตูนชื่อ "บางกอกฮาฮา" (ทำแจกคู่กับ "นิตยสารบางกอก") แต่ออกได้เพียง 5 ฉบับ หนังสือ "บางกอกฮาฮา" ก็ปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2534 สุชาติจึงกลับมาเขียนการ์ตูนที่บรรลือสาส์นอีกครั้ง โดยในระยะนี้สุชาติได้เขียนการ์ตูนเรื่องสั้นที่โด่งดังหลายชุด เช่น จอมยุทธ์นินจา พะโล้สตอรี่ ย้อนศร กระบี่หยามยุทธภพ และบ้านนี้ 4 โชะ ซึ่งเรื่องหลังนี้ บริษัททีวีธันเดอร์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปทำเป็นละครโทรทัศน์ในชื่อเดียวกัน ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในปี พ.ศ. 2537

สุชาติได้เดินทางไปประเทศออสเตรเลียในปี พ.ศ. 2537 เพื่อร่วมงานกับหนังสือการ์ตูน MAD ของประเทศดังกล่าว เมื่อร่วมทำงานกับ MAD ได้ 3 ฉบับ สุชาติจึงออกจาก MAD และเปิดแกลลอรี่ขายรูปอยู่ระยะหนึ่งจึงเดินทางกลับประเทศไทย และกลับมาร่วมงานกับบรรลือสาส์นอีกครั้งจนถึงบั้นปลายของชีวิต

จากนั้นในปี พ.ศ. 2552 สุชาติได้นำการ์ตูนสามก๊กแปลเป็นภาษาเกาหลี และจัดเป็นหนังสือขายดีในเกาหลีใต้

สุชาติได้เสียชีวิตลงอย่างสงบเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ที่อายุ 57 ปี ด้วยโรคเบาหวานและปอดติดเชื้อแทรกซ้อน

 ผลงาน 
thumb|150px|การ์ตูนชุด สามก๊ก มหาสนุก ผลงานของสุชาติ พรหมรุ่งโรจน์
 จอมยุทธ์นินจา (2527 - 2542)
 พะโล้สตอรี่ (การ์ตูนสั้น) (2541 - 2546)
 รวมการ์ตูนเรื่องสั้น ชุด ย้อนศร (2534 - 2536)
 กระบี่หยามยุทธภพ (การ์ตูนเรื่องสั้น)  (2534 - 2542)
 บ้านนี้ 4 โชะ (การ์ตูนเรื่องสั้น)
 มานะ น่ารัก or น่าชัง (การ์ตูนเรื่องสั้น)
 มานะ คึกคัก (การ์ตูนสั้น)
 สามก๊ก มหาสนุก (การ์ตูนเรื่องสั้น) (2547 - 2550)
 อีสป มหาสนุก (การ์ตูนเรื่องสั้น) (2551 - 2552)
 ปิดประตูแพ้ (การ์ตูนเรื่องสั้น จนถึงปี 2546)
 อะไรๆ ก็สนุก

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ประวัติสุชาติ พรหมรุ่งโรจน์ ที่เว็บไซต์ vithita.com
# ตุ๊กตา (การ์ตูน)
การ์ตูนตุ๊กตา เป็นหนังสือการ์ตูนของไทย ที่ตีพิมพ์ครั้งแรกตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2497 วาดโดย พิมน กาฬสีห์ โดยชื่อ "ตุ๊กตา" มาจากชื่อเล่นของลูกสาวพิมน ซึ่งเขานำมาใช้เป็นนามปากกาในการวาดภาพ

ตัวละครในการ์ตูนตุ๊กตา ตัวหลักประกอบด้วยพี่น้องสี่คน ชื่อ หนูนิด หนูไก่ หนูหน่อย หนูแจ๋ว และคุณพ่อคุณแม่  โดยบุคลิกของหนูไก่ และหนูหน่อย ถอดมาจากบุคลิกของลูกสาวพิมน คุณพ่อคุณแม่ ถอดมาจากบุคลิกของพิมนและภรรยา ส่วนหนูนิด และหนูแจ๋ว เป็นตัวละครที่พิมนจินตนาการขึ้นมาเองhttp://www.bangkokbookclub.com/product.detail.php?lang=th&cat=44994.62544&id=392607

ภาพหน้าปกหนังสือการ์ตูนตุ๊กตา ในบางฉบับจะมีภาพถ่ายดาราหรือนักร้องที่เป็นที่นิยมในขณะนั้น ประกอบภาพวาดของสี่พี่น้อง  เป็นเอกลักษณ์ และมีผู้สนับสนุนโฆษณารายหลัก ต่อเนื่องมานานหลายสิบปี คือ ร้านขายแว่นตา ชื่อ "ห้างแว่นตาภิรมย์เภสัช"http://www.thai-collector.com/etcetera/tookta1.html
# เคเลบริมบอร์
เคเลบริมบอร์ (Celebrimbor) เป็นตัวละครเผ่าเอลฟ์ ชาวโนลดอร์ ซึ่งปรากฏในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เรื่อง ซิลมาริลลิออน และ Unfinished Tales เป็นผู้มีบทบาทในทางการช่างชั้นสูงรองลงมาจากเฟอานอร์ผู้เป็นปู่ ได้สร้างของวิเศษต่างๆ ไว้เป็นจำนวนมาก

 ประวัติ 

เคเลบริมบอร์ เป็นโอรสของเจ้าชายคูรูฟิน ซึ่งเป็นโอรสองค์ที่ห้าของเฟอานอร์ บุตรแห่งฟินเว เป็นทายาทเพียงผู้เดียวที่ถูกบันทึกไว้ว่า เป็นผู้มีฝีมือทางช่างชั้นสูงสืบทอดมาจากพ่อและปู่ เขาได้เดินทางนิวัติมาสู่มิดเดิลเอิร์ธพร้อมกับทัพชาวโนลดอร์ด้วยในสมัยสงครามชิงซิลมาริล แต่หลังจากทัพโนลดอร์แตกพ่ายยับเยินในสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด เคเลบริมบอร์ติดตามเคเลกอร์มกับคูรูฟินมาลี้ภัยอยู่ในนาร์โกธรอนด์ 

เมื่อฟินร็อด ผู้ครองนาร์โกธรอนด์ ทรงเข้าร่วมภารกิจชิงซิลมาริลร่วมกับเบเรน เคเลกอร์มกับคูรูฟินก็แยกตัวออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่เคเลบริมบอร์ยังคงพำนักอยู่ที่นาร์โกธรอนด์ตราบจนวาระการล่มสลาย

ในยุคที่สอง เมื่อกาลาเดรียลมาก่อตั้งอาณาจักรเอเรกิออนขึ้นที่เชิงเขาตะวันตกของฮิธายเกลียร์ มีนครออสต์-อิน-เอธิล เป็นเมืองหลวงแห่งการช่าง เคเลบริมบอร์ได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วย  แม้จะไม่มีที่ใดบันทึกว่าเขาได้เป็นเจ้าผู้ครองนครหรือไม่ แต่ด้วยศักดิ์ฐานะ ชาติตระกูล และความสามารถ เคเลบริมบอร์น่าจะเป็นผู้มีบทบาทสำคัญไม่น้อย เขาได้ร่วมอยู่ในการสร้างแหวนแห่งอำนาจ ร่วมกับอันนาทาร์ (ร่างแปลงของเซารอน) และได้สร้างแหวนแห่งเอลฟ์ทั้งสามวงขึ้นอย่างลับๆ โดยไม่ให้เซารอนรู้ ทำให้แหวนทั้งสามไม่ตกอยู่ใต้อำนาจของแหวนเอก ต่อมาเซารอนได้ประกาศสงครามกับพวกเอลฟ์โดยกรีฑาทัพเข้าปิดล้อมเอเรกิออน แม้ว่ากองทัพเอเรกิออนของเคริมบอร์จะได้พันธมิตรอย่างพวกเอลฟ์จากที่อื่นและเหล่าคนแคระเข้ามาช่วยเหลือก็ไม่อาจต้านทานกองทัพเซารอนได้ จนในที่สุดเอเรกิออนถูกตีแตก เคเลบริมบอร์ถูกจับกุมและทรมานให้ยอมบอกที่ซ่อนแหวนแห่งเอลฟ์ทั้งสามให้เซารอนรู้ แต่เคเลบริมบอร์กลับไม่ยอม หลังจากถูกทรมานอยู่นานก็สิ้นใจตาย ร่างของเขาถูกยิงด้วยธนูปักหลายดอกและนำไปมัดไว้กับเสาเพื่อกลายเป็นธงศึกของเซารอน เวลายกทัพไปโจมตีอาณาจักรเอลฟ์อื่นๆ นับว่าเป็นจุดจบของเคเลบริมบอร์

ในเกร็ดตำนานที่ปรากฏอยู่ใน Unfinished Tales โทลคีนประพันธ์ไว้ว่า เคเลบริมบอร์ เป็นผู้สร้างพลอยเอเลสซาร์ ดวงที่สอง และได้มอบพลอยนั้นให้แก่กาลาเดรียล ซึ่งได้ตกทอดต่อมาเป็นของอาร์เวน และอารากอร์นในท้ายที่สุด

 ราชสกุลเฟอานอร์
# หมีกริซลี
หมีกริซลี (,) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในอันดับสัตว์กินเนื้อ (Carnivora) จัดเป็นชนิดย่อยของหมีสีน้ำตาล (U. arctoc)

หมีกริซลีเป็นหนึ่งในชนิดหมีที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน และถือว่าเป็นสัตว์ในอันดับสัตว์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกด้วย เมื่อตัวผู้ที่มีขนาดโตเต็มที่อาจมีน้ำหนักได้ถึง 180-980 กิโลกรัม หรือ 1 ตัน และยืนด้วยสองขามีความสูงถึง 2.5 เมตร หรือ 3 เมตรหน้า 124, สัตว์สวยป่างาม โดย ชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล (สิงหาคม, 2518) 

 ลักษณะ 
หมีกริซลี มีรูปร่างและสีขนทั่วไปเหมือนกับหมีสีน้ำตาลทั่วไป แต่มีความแตกต่างกันตรงที่ หมีกริซลีจะมีขนาดรูปร่างและน้ำหนักใหญ่กว่ามาก มีส่วนจมูกและปากที่ยื่นแหลมออกมา  และมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงมากตรงบริเวณระหว่างหัวไหล่ของขาหน้าทั้ง 2 ข้าง ที่ปูดเป็นหนอกขึ้นมา ซึ่งไม่มีในหมีชนิดอื่น ๆ  ซึ่งทำให้หมีกริซลีมีพละกำลังในการขุด, ตะปบ, ปีนป่าย และวิ่ง ซึ่งความเร็วในการวิ่งเร็วถึง 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง  และมีเล็บนิ้วยาวและแข็งแรง แหลมคม ซึ่งมีความยาวพอ ๆ กับนิ้วมือมนุษย์

 อาหาร 
หมีกริซลี สามารถกินได้ทั้งเนื้อสัตว์และพืช, ผักผลไม้เป็นอาหาร เช่น ผลไม้จำพวกเบอร์รี แต่อาหารหลักของหมีกริซลีแล้วจะเป็นปลา

โดยจะลงไปจับในลำธารหรือน้ำตกขณะที่ปลาว่ายผ่าน เช่น ปลาแซลมอน, ปลาเทราต์ หรือปลาเบส แต่ก็สามารถฆ่าและล่าสัตว์ขนาดใหญ่เป็นอาหารได้ด้วย เช่น กวางมูส หรือแม้แต่กระทั่งมนุษย์

 แหล่งอาศัย 
หมีกริซลี  กระจายพันธุ์อยุ่ทั่วไปในทวีปอเมริกาเหนือและอะแลสกา ความใหญ่โตของร่างกายขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของแหล่งอาหาร ทำให้หมีกริซลีที่อยู่ในประเทศแคนาดาและอะแลสกาจะตัวใหญ่กว่าในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากมีอาหารที่อุมสมบูรณ์กว่า แต่เมื่อถึงฤดูหนาวก็จะเข้าถ้ำเพื่อจำศีลเช่นเดียวกับหมีทั่วไป ขณะที่ตัวเมียที่ตั้งท้องจะให้กำเนิดลูกในช่วงนี้ ครั้งละไม่เกิน 3 ตัว โดยที่แม่หมีหรือหมีที่จำศีลจะไม่กินอาหารเลย แต่จะใช้พลังงานที่สะสมไว้จากอาหารที่กินเก็บไว้เผื่อก่อนเข้าสู่ฤดูกาลนี้ ซึ่งลูกหมีที่เกิดใหม่ จะมีความยาวราว 8 และไม่มีขนปกคลุมลำตัวเลย ยังไม่มีฟันและลืมตาไม่ได้ ใน 40 วันแรก ลูกหมีจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากดูดนมแม่และนอนซุกอยู่กับตัวแม่ และจะมีพัฒนาการขึ้นเรี่อย ๆ ภายในระยะเวลา 1 ปี ลูกหมีจะมีน้ำหนักได้ประมาณ 50 ปอนด์ เมื่อโตได้ที่แล้ว แม่หมีจะพาลูก ๆ ออกจากถ้ำเพื่อหาอาหาร และสอนวิธีการดำรงชีวิตให้ 

โดยปกติแล้ว หมีกริซลีถือได้ว่าเป็นสัตว์ที่สันโดษ ยกเว้นในฤดูผสมพันธุ์ หรือช่วงที่มีลูกอ่อน หรือในช่วงที่อาหารขาดแคลน ซึ่งหมีจะมีความดุร้ายมาก และบุกเข้าทำร้ายและฆ่าผู้รุกรานได้ ไม่เว้นแม้แต่มนุษย์Grizzly Man ภาพยนตร์สารคดี โดย Timothy Treadwell (2005) Brown, Gary, The Great Bear Almanac. Lyons & Burford, Publishers (1993), ISBN 978-1-55821-474-3  

พันธุ์ผสม
ที่เมืองคักโตวิก รัฐอะแลสกา หมีกริซลี มีรายงานว่าได้มีการผสมข้ามสายพันธุ์กับหมีขั้วโลก (U. maritimus) ด้วย ได้ลูกที่ออกมามีรูปร่างบึกบึนใหญ่โตและมีใบหูสามเหลี่ยมตั้งตรงอยู่ส่วนบนของหัวเหมือนหมีกริซลีย์ แต่ทว่ามีขนสีขาวเหมือนหมีขั้วโลก และมีลำตัวใหญ่โตกว่าสายพันธุ์ดั้งเดิมทั้งสองสายพันธุ์ ซึ่งหมีลูกผสมนี้มีชื่อเรียกว่า "ซูเปอร์แบร์" ซึ่งอาจเป็นอันตรายต่อผู้คนที่อาศัยอยู่ในแถบนั้น เนื่องจากหมีจะเข้ามาหาอาหารถึงในตัวเมือง โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวที่อาหารขาดแคลน
# รัฐนิวเซาท์เวลส์
นิวเซาท์เวลส์  เป็นหนึ่งในหกรัฐของประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ นิวเซาท์เวลส์เป็นอาณานิคมบริเตนแห่งแรกในประเทศออสเตรเลีย แรกเริ่มกินดินแดนกว้างขวางกว่าปัจจุบัน ก่อนที่จะแยกไปเป็นรัฐอื่น ๆ ภายหลัง เมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐคือซิดนีย์

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เว็บไซต์ทางการ 

 
นิวเซาท์เวลส์
หมวดหมู่:รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2331
หมวดหมู่:อดีตอาณานิคมของอังกฤษ