wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวฟีลิปปี
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวฟีลิปปี  เป็นหนังสือเล่มที่ 11 ของคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่

ในบทแรกของหนังสือเล่มนี้บอกผู้อ่านให้ทราบว่า ผู้เขียนคือเปาโลอัครทูต และจากเนื้อหาที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ก็เป็นรูปแบบการเขียนเฉพาะตัวของเปาโลด้วย ข้อความในจดหมายที่ว่า "จนประจักษ์ทั่วกันในหมู่ผู้คุมและคนอื่น ๆ ว่า การที่ข้าพเจ้าถูกจำจองนั้นก็เพื่อพระคริสต์"ฟีลิปปี 1:13 บ่งบอกว่า ฟีลิปปี เป็นจดหมายที่ถูกเขียนขึ้นในขณะที่เปาโลถูกจองจำอยู่ในคุกที่กรุงโรม เช่นเดียวกับจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวเอเฟซัส จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโคโลสี และจดหมายนักบุญเปาโลถึงฟีเลโมน โดยที่ ฟีลิปปี น่าจะถูกเขียนขึ้นราวปีค.ศ. 61

เปาโลอัครทูตเคยเดินทางมายังที่เมือง ฟีลิปปี นี้ เมื่อครั้งที่เดินทางเพื่อการประกาศข่าวดีรอบที่สองกิจการของอัครทูต 16:12 ในระยะแรกได้รับการต้อนรับดีพอสมควรกิจการของอัครทูต 16:14 - 15 แต่เมื่อได้ขับไล่ผีออกจากทาสหญิงคนหนึ่ง ทำให้นายของทาสหญิงนั้นไม่พอใจ เพราะทาสหญิงของตนไม่สามารถทำนายเหตุการณ์ต่าง ๆ อันจะนำเงินมาให้ตนเองได้ จึงหาเหตุปรักปรำจนเปาโลและสิลาสผู้ร่วมเดินทางต้องถูกโบยและติดคุกกิจการของอัครทูต 16:16 - 24 เมื่อออกมาจากคุกแล้วจึงเดินทางต่อไปยังเมืองเธสะโลนิกากิจการของอัครทูต 16:40 - 17:1

เปาโลอัครทูตเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงมิตรสหายคริสเตียนที่อยู่ในเมือง ฟีลิปปี เพื่อแสดงความขอบคุณต่อความรักและการให้ความช่วยเหลือจากพวกเขา เนื่องจากในการประกาศข่าวดีระยะแรกนั้น มีเพียงคริสตจักรที่ ฟีลิปปี เท่านั้นที่ได้ช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่ายฟีลิปปี 4:15 เมื่ออยู่ที่เมืองเธสะโลนิกาก็ส่งของมาช่วยหลายครั้งฟีลิปปี 4:16 จนมาถึงกรุงโรมก็ฝากเอปาโฟรดิทัสนำของมาให้ฟีลิปปี 4:18 และให้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนร่วมงานกับนักบุญเปาโลด้วยฟีลิปปี 2:30

เนื้อหาหลักของหนังสือเล่มนี้คือ "ชื่นชมยินดี" ดังปรากฏในจดหมายฉบับนี้ว่าเปาโลใช้คำนี้หรือคำอื่นที่มีความหมายในลักษณะนี้ถึง 16 ครั้ง อย่างไรก็ตามเปาโลเตือนคริสตจักรในเมือง ฟีลิปปี ด้วยว่า ต้องระมัดระวังที่จะไม่ประพฤติตามคนอื่นที่สนใจในวัตถุทางโลก เพราะปลายทางนั้นคือความพินาศฟีลิปปี 3:18 - 19

จุดประสงค์หลักที่เปาโลเขียนจดหมายถึงชาวฟีลิปปีมีอยู่ 3 ประการ หนึ่งคือ ต้องการเป็นตัวอย่างให้คริสเตียนวางใจในพระเจ้า และชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าทุกเวลาฟีลิปปี 4:4 จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นขณะที่เปาโลติดคุกอยู่ในกรุงโรม มีความเป็นอยู่อย่างยากลำบาก ขาดอิสระและเสรีภาพ แต่กลับเขียนจดหมายที่มีเนื้อหาชื่นชมยินดีในพระเจ้าได้

ประการที่สองคือ ต้องการให้ผู้อ่านตระหนักถึงความกรุณาของพระเยซูที่มีต่อมนุษย์ เปาโลเขียนบรรยายการที่พระเยซู ซึ่งทรงสภาพเป็นพระเจ้า แต่กลับทรงสละ และทรงรับสภาพเป็นมนุษย์ถือกำเนิดบนโลกได้อย่างลึกซึ้งฟีลิปปี 2:5 - 11

ประการสุดท้ายคือ ต้องการยกย่องทิโมธีและเอปาโฟรดิทัส เพื่อให้เป็นแบบอย่างในการรับใช้พระเจ้า เปาโลกล่าวถึงทิโมธีว่า ไม่มีใครมีน้ำใจเหมือนทิโมธี และไม่ได้แสวงหาประโยชน์ของตนเองฟีลิปปี 2:20 - 22 สำหรับเอปาโฟรดิทัสนั้น เปาโลชื่นชมในความตั้งใจในการทำงานของเขา เอปาโฟรดิทัสรับใช้จนล้มป่วยอย่างหนัก เกือบจะเสียชีวิต เปาโลถึงกับเขียนว่า จงนับถือคนอย่างนี้ฟีลิปปี 2:29 - 30

 โครงร่าง 
1. ทักทายและคำอธิษฐานเปิด 1:1 - 11

2. ความรู้ของเปาโลอัครทูตกับพระคริสต์ 1:12 - 30

3. ตัวอย่างของพระคริสต์ 2:1 - 11

4. การเตือนสติและการปกป้องตนเอง 2:12 - 3:21

5. เคล็ดลับแห่งความชื่นชมยินดี 4:1 - 23
# ฟาร์อีสเทิร์นอีโคโนมิกรีวิว
ฟาร์ อีสเทิร์น อีโคโนมิก รีวิว  เป็นนิตยสารข่าวภาษาอังกฤษที่มีชื่อเสียงในภูมิภาคเอเชีย โดยเป็นกิจการหนึ่งของบริษัทดาวโจนส์แอนด์โค ซึ่งมีสำนักงานอยู่ในเขตบริหารพิเศษฮ่องกง ออกเป็นฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2489 นับเป็นผู้บุกเบิกความเป็นวิชาชีพของสื่อมวลชน รวมถึงมีส่วนในการร่วมสร้างมาตรฐานของสื่อสารมวลชนในภูมิภาคเอเชีย ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะที่สื่อในแต่ละประเทศ มีข้อจำกัดด้านเสรีภาพของการนำเสนอข่าวสารตามข้อเท็จจริง

ดาวโจนส์แอนด์โค แสดงความพยายามในการกอบกู้ ฟาร์ อีสเทิร์น อีโคโนมิก รีวิว อยู่หลายครั้ง ที่สำคัญคือ การปรับลดคาบการจำหน่าย จากรายสัปดาห์เป็นรายเดือน และเลิกจ้างพนักงานถึงร้อยละ 10 หรือ 80 ตำแหน่ง แต่ยอดจำหน่ายและยอดโฆษณาก็ยังอยู่ในภาวะขาดทุนอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งในที่สุด ต้องประกาศปิดตัวนิตยสารฉบับนี้ โดยจะยุติการตีพิมพ์ ในฉบับเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 รวมระยะเวลา 63 ปี
# ชาวโปแลนด์
ชาวโปแลนด์ หรือ ชาวโปล (เอกพจน์ Polak,) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มชนสลาฟตะวันตกที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในปัจจุบันคือโปแลนด์ ชาวโปแลนด์บางครั้งก็จะได้รับการบรรยายว่าเป็นผู้ที่มีวัฒนธรรมโปแลนด์ร่วมกัน และสืบเชื้อสายโปแลนด์ ศาสนาส่วนใหญ่เป็นโรมันคาทอลิก ชาวโปแลนด์อาจจะมหาหมายถึงทั้งผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในโปแลนด์เองที่มีเชื้อสายโปแลนด์หรือชาติพันธุ์อื่น นอกจากนั้นก็ยังมีกลุ่มชนชาวโปแลนด์พลัดถิ่น (Polonia) ที่ไปตั้งหลักแหล่งทั่วไปในยุโรปตะวันตก ยุโรปตะวันออก ทวีปอเมริกา และออสเตรลีย
# Electret microphone
Electret microphone เป็นประเภทของไมโครโฟนคอนเดนเซอร์ ซึ่งไม่จำเป็นต้องใช้ไฟเลี้ยง เนื่องจากวัสดุที่ใช้ได้มีการประจุไฟฟ้าอย่างถาวรแล้ว Electret ทำจากวัสดุที่ไม่นำไฟฟ้า และมีไฟฟ้าประจุที่วัสดุแล้ว ชื่อนี้มาจาก electrostatic และ magnet รวมกัน

 ประวัติ 
Electret microphone ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1920 ถูกนำมาเป็นองค์ประกอบของคอนเดนเซอร์ไมโครโฟน แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้ จนทำสำเร็จในปี ค.ศ. 1962 Gerhard Sessler และ Jim West ได้นำ Teflon มาใช้เป็นวัสดุ ปัจจุบันถูกใช้กันอย่างแพร่หลาย ถึงแม้ว่า Electret microphone จะราคาถูกและมีคุณภาพต่ำ แต่ข้อดี คือ สัญญาณรบกวนต่ำ และอายุการใช้งานนานมีปฏิกิริยาต่อ ultra-flat ได้ดี ซึ่งจำเป็นสำหรับไมโครโฟน

 การผลิต 
โดยปกติจะหลอมวัสดุที่จะใช้ทำซึ่งเป็นฉนวนก่อน วัสดุเหมาะสม เช่น พลาสติกหรือขี้ผึ้ง แล้วปล่อยให้แข็งในบริเวณที่มีสนามไฟฟ้าทำให้วัสดุเกิดประจุไฟฟ้าขึ้น โดยแยกเป็นขั้วลบและขั้วบวก

 ประเภท 
Electret microphone แบ่งเป็น3 ประเภทหลัก ดังนี้
 Foil-type or diaphragm-type เป็นชนิดที่ใช้บ่อย แต่มีคุณภาพต่ำ
 Back electret เหมาะสำหรับการผลิตทรานดิวเซอร์
 Front electret
# บานประตูวิหารวัดดอนสัก
บานประตูวิหารวัดดอนสัก หรือ บานประตูวัดดอนสัก ตั้งอยู่ที่วัดดอนสัก หมู่ 3 บ้านฝายหลวง อำเภอลับแล ห่างจากตัวจังหวัดอุตรดิตถ์ 9 กิโลเมตรเศษ เป็นคู่บานประตูไม้จำหลักโบราณสมัยอยุธยาที่มีความสวยงามคู่หนึ่งในจังหวัดอุตรดิตถ์  และเป็นบานประตูพุทธศาสนสถานที่มีความสวยงามมากที่สุด 1 ใน 3 คู่ของจังหวัดอุตรดิตถ์ คือ บานประตูวิหารวัดพระฝาง, บานประตูพระวิหารวัดพระแท่นศิลาอาสน์ และบานประตูวิหารวัดดอนสัก โดยประตูวัดดอนสักนี้เป็น 1 ใน 2 คู่ บานประตูสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ยังคงหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน______. (2550). อุตรดิตถ์. แพร่: ห้างหุ้นส่วนจำกัดแพร่ไทยการพิมพ์.

 ความสำคัญ 

บานประตูวัดดอนสัก  สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีลวดลายสวยงาม ติดตั้งเป็นบานประตูสำหรับวิหารวัดดอนสักสถาปัตยกรรมเชียงแสนปนสุโขทัย

ตัวเสาประตูเป็นลายกนกใบเทศสลับลายกนกก้ามปู บานประตูเป็นไม้แกะสลักทั้งบาน รูปลายกนกก้านขด มีรูปสัตว์หิมพานต์แทรกอยู่ในลวดลายกนกต่าง ๆ มีความอ่อนช้อยสวยงาม โดยบานซ้ายและขวานั้นไม่เหมือนกัน แต่เมื่อปิดบานแล้วลวดลายมีความลงตัวเข้ากันได้สนิท
# โดยนิตินัย
โดยนิตินัยคำนิยาม "โดยนิตินัย" จาก "หนังสือคำศัพท์-คำย่อทางการทูต สถาบันการต่างประเทศ กต. (ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1)"    หมายความว่า "เกี่ยวกับกฎหมาย" หรือ "ในทางกฎหมาย" ซึ่งตรงกันข้ามกับคำว่า “โดยพฤตินัย” (de facto) ("ในทางปฏิบัติหรือตามความเป็นจริง ที่อาจจะมิได้เป็นไปตามกฎหมายที่วางไว้")  “โดยนิตินัย” เป็นคำที่ใช้ในทางกฎหมาย หรือ การปกครอง

คำว่า de jure และ de facto ใช้แทนคำว่า "in principle" (ในทางมาตรฐาน) และ "in practice" (ในทางปฏิบัติ) ตามลำดับ

ในบริบทของกฎหมาย de jure แปลว่า "ตามกฎหมาย" แต่สังคมอาจจะเลือกปฏิบัติ “โดยพฤตินัย” โดยไม่มีกฎหมายกำหนด กระบวนการที่เรียกว่า "กฎหมายล้าสมัย" (desuetude) อาจจะทำให้สิ่งที่ปฏิบัติโดยพฤตินัยมาแทนที่กฎหมายล้าสมัยได้ หรือในทางตรงกันข้ามสังคมอาจจะเลือกปฏิบัติ “โดยพฤตินัย” ตามความนิยมแม้ว่าจะมีกฎหมาย de jure ห้ามไม่ให้ทำ
# โดยพฤตินัย
โดยพฤตินัยคำนิยาม "โดยพฤตินัย" จาก "หนังสือคำศัพท์-คำย่อทางการทูต สถาบันการต่างประเทศ กต. (ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1)"    หมายความว่า "by [the] fact" หรือตามความเป็นจริง ซึ่งตั้งใจที่จะหมายความว่า "ในทางปฏิบัติหรือตามความเป็นจริง ที่อาจจะมิได้เป็นไปตามกฎหมายที่วางไว้" “โดยพฤตินัย” มักจะใช้คู่กับ “โดยนิตินัย” (de jure) เมื่อกล่าวถึงกฎหมาย, การปกครอง หรือวิธี (เช่นมาตรฐาน) ที่พบในประสบการณ์ที่สร้างหรือวิวัฒนาการขึ้นนอกเหนือไปจากในกรอบของกฎหมาย เมื่อใช้ในกิจการที่เกี่ยวกับกฎหมาย “โดยนิตินัย”  จะหมายถึงสิ่งที่กฎหมายกำหนด และ “โดยพฤตินัย” ก็จะหมายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริง ซึ่งมีความหมายคล้ายคลึงกับวลี "for all intents and purposes" ("สรุปโดยทั่วไปแล้ว") หรือ "in fact" ("ตามความเป็นจริง") ในทางการปกครอง "de facto government" อาจจะหมายถึงรัฐบาลที่มีอำนาจปกครองที่ไม่ถูกต้องหรือไม่เป็นที่ยอมรับโดยนานาชาติว่าเป็นรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมาย นอกจากนั้นก็อาจจะเป็นคำที่ใช้สถานการณ์ที่ไม่มีกฎหรือมาตรฐานแต่มีการปฏิบัติที่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป
# สิทธิโดยสายโลหิต
สิทธิโดยสายโลหิตคำนิยาม "สิทธิโดยสายโลหิต" จาก "หนังสืออธิบายศัพท์การทูตและการเมืองระหว่างประเทศ ฯพณฯเอกอัครราชทูต กลศ วิเศษสุรการ"    เป็นสำนวนภาษาลาตินที่หมายความว่า "right of blood" หรือ "สิทธิโดยสายโลหิต" เป็นนโยบายทางสังคมที่ "สิทธิของการเป็นพลเมือง" เป็นสิทธิที่เชื้อชาติ หรือ สัญชาติมิได้ระบุโดยดินแดนที่กำเนิด แต่โดยการที่มีบรรพบุรุษผู้ที่ถือสัญชาติหรือเป็นพลเมืองของประเทศที่ว่า ซึ่งตรงกันข้ามกับ “สิทธิโดยแผ่นดิน” (Jus soli)  

เมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 การถกเถียงระหว่างฝรั่งเศส-เยอรมันเรื่องสัญชาตินำไปสู้การต่อต้านนโยบายของเยอรมันโดยเอิร์นเนสต์ เรนอง ในปรัชญาที่เรียกว่า "objective nationality" ที่ใช้สายเลือด, ชาติพันธุ์ (Race) หรือภาษาเป็นเครื่องวัดสัญชาติ ขณะที่ฝรั่งเศสใช้กฎ “สิทธิโดยแผ่นดิน” เป็นเครื่องวัด ที่ถือว่าสิทธิของเชื้อชาติ หรือ สัญชาติเป็นสิ่งที่เป็นของบุคคลในดินแดนที่เกิด ในปัจจุบันชาติหลายชาติใช้ปรัชญาผสมระหว่าง “สิทธิโดยแผ่นดิน” และ “สิทธิโดยสายโลหิต” ในการพิจารณาการให้สัญชาติที่รวมทั้งสหรัฐอเมริกา, แคนาดา, อิสราเอล, เยอรมนี (เมื่อไม่นานมานี้), กรีซ, ไอร์แลนด์ และอื่นๆ

นอกไปจากฝรั่งเศสแล้วชาติในยุโรปส่วนใหญ่ก็ยังคงใช้กฎ “สิทธิโดยสายโลหิต” เป็นเครื่องวัดสิทธิของการให้สัญชาติในการพยายามรักษาขนบประเพณีและความเป็นเอกลักษณ์ของชาติ รวมทั้งการดำรงสายเลือดของชาติพันธุ์เดียวกัน (Monoculturalism) ที่ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นการจำกัดสิทธิของผู้ที่หรือหลายชั่วคนที่อาศัยอยู่ในประเทศใดประเภทหนึ่งเป็นเวลานานโดยไม่มีโอกาสที่จะได้รับสัญชาติของแผ่นดินที่ตั้งถิ่นฐานอยู่
# สิทธิโดยแผ่นดิน
สิทธิโดยแผ่นดินคำนิยาม "สิทธิโดยแผ่นดิน" จาก "หนังสืออธิบายศัพท์การทูตและการเมืองระหว่างประเทศ ฯพณฯเอกอัครราชทูต กลศ วิเศษสุรการ"    เป็นสำนวนภาษาลาตินที่หมายความว่า "law of ground" หรือ "ตามกฎของแผ่นดิน[ที่ตั้งถิ่นฐาน]" หรือ "สิทธิของการเป็นพลเมือง" เป็นสิทธิที่เชื้อชาติ หรือ สัญชาติเป็นสิ่งที่เป็นของบุคคลที่เกิดในดินแดนนั้น เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 รัฐชาติแบ่งเป็นสองกลุ่มๆ หนึ่งมอบสัญชาติให้แก่บุคคลตามกฎ “สิทธิโดยแผ่นดิน” (เช่นฝรั่งเศส) และอีกกลุ่มหนึ่งที่มอบสัญชาติให้แก่บุคคลตามกฎ “สิทธิโดยสายโลหิต” (jus sanguinis) (เช่นเยอรมนี ก่อน ค.ศ. 2000) แต่ประเทศส่วนใหญ่ในยุโรปเลือกปรัชญาสิทธิสัญชาติแบบเยอรมันที่เรียกว่า "objective nationality" หรือสัญชาติโดยจุดประสงค์ โดยใช้สายเลือด, ชาติพันธุ์ (Race) หรือภาษาเป็นเครื่องวัด และเป็นปฏิปักษ์ต่อปรัชญา "subjective nationality" หรือสัญชาติโดยการพิจารณา ซึ่งเป็นการให้สิทธิสัญชาติโดยการใช้ความสัมพันธ์ของบุคคลต่อแผ่นดินที่ตั้งถิ่นฐานเป็นเครื่องวัดซึ่งเป็นปรัชญาพื้นฐานของการให้สัญชาติ “สิทธิโดยแผ่นดิน” ได้ ในปัจจุบันจำนวนผู้อพยพที่ไปตั้งถิ่นฐานในประเทศที่ไม่ใช่บ้านเกิดมีจำนวนมากขึ้นทำให้ความแตกต่างของปรัชญาสิทธิสองปรัชญานี้เริ่มจะลางเลือนขึ้น 

ประเทศที่อนุสัญญาว่าด้วยการลดจำนวนผู้ไร้ชาติ ค.ศ. 1961 (1961 Convention on the Reduction of Statelessness) ทำความตกลงให้สัญชาติแก่ผู้ที่ไร้สัญชาติผู้ที่เกิดในดินแดน หรือ บนเรือ หรือ บนเรือบินของชาตินั้น
# การสงครามต่อสู้อากาศยาน
องค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือนิยามการป้องกันภัยทางอากาศ (air defence) ว่าเป็น "มาตรการใด ๆ ที่ออกแบบมาเพื่อลดหรือทำให้ประสิทธิภาพการปฏิบัติทางอากาศของฝ่ายข้าศึกหมดไป"AAP-6 มาตรการเหล่านี้รวมไปถึงระบบอาวุธภาคพื้นและอากาศ ระบบเซ็นเซอร์ที่สัมพันธ์กัน การจัดการบังคับบัญชาและควบคุม และมาตรการเชิงรับ มาตรการเหล่านี้อาจใช้เพื่อค้มครองกำลังทางทะเล ภาคพื้นหรือทางอากาศไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ตาม อย่างไรก็ดี สำหรับประเทศส่วนใหญ่แล้ว ความพยายามหลักมีแนวโน้มเป็น "การป้องกันมาตุภูมิ" นาโต้กล่าวถึงการป้องกันภัยทางอากาศจากอากาศ (airborne air defence) ว่า การต่อต้านทางอากาศ (counter-air) และการป้องกันภัยทางอากาศจากเรือ (naval air defence) ว่า การสงครามต่อสู้อากาศยาน การป้องกันภัยขีปนาวุธเป็นส่วนขยายจากการป้องกันภัยทางอากาศ เพราะเป็นการริเริ่มเพื่อดัดแปลงการป้องกันภัยทางอากาศไปยังภารกิจขัดขวางโพรเจกไทล์ใด ๆ ที่บินอยู่
# วอยวอดีนา
วอยวอดีนา หรือ จังหวัดปกครองตนเองวอยวอดีนา (; ; ; ; รูซิน: Автономна Покраїна Войводина) เป็นหนึ่งในสองจังหวัดปกครองตนเองของสาธารณรัฐเซอร์เบียข้อมูลเกี่ยวกับสาธารณรัฐเซอร์เบียของกระทรวงต่างประเทศ
  ที่มีประชากรร้อยละ 27 ของจำนวนประชากรทั้งหมด (ค.ศ. 2002) วอยวอดีนาตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเซอร์เบียในที่ราบแพนโนเนียของยุโรปกลาง โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่นอวีซาด (Novi Sad) ที่มีประชากร 300,000 คน เมืองที่ใหญ่เป็นที่สองคือซูบอตีตซา (Subotica) วอยวอดีนามีภาษาราชการ 6 ภาษาและประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์กว่า 26 กลุ่ม กลุ่มที่มีประชากรมากที่สุดได้แก่ชาวเซิร์บและชาวฮังการี
# แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล
แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล หรือ องค์การนิรโทษกรรมสากลองค์การนิรโทษกรรม จาก หนังสืออธิบายศัพท์การทูตและการเมืองระหว่างประเทศ โดย ฯพณฯเอกอัครราชทูตกลศ วิเศษสุรการสากล    เป็นองค์การพัฒนาเอกชนที่มีจุดประสงค์ "ในการค้นคว้าและดำเนินการป้องกันและยุติการทำร้ายสิทธิมนุษยชน และเพื่อแสวงหาความยุติธรรมสำหรับผู้ที่ถูกละเมิดสิทธิ"

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพสำหรับการรณรงค์ต่อต้านการทรมานโดยเจ้าหน้าที่รัฐAmnesty International - The Nobel Peace Prize 1977  และรางวัลองค์การสหประชาชาติสาขาสิทธิมนุษยชน (United Nations Prize in the Field of Human Rights) ในปี ค.ศ. 1978United Nations Prize in the field of Human Rights ทุกวันนี้ แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล มีสมาชิกและผู้สนับสนุนมากกว่า 10 ล้านคนในกว่า 150 ประเทศและดินแดน ซึ่งทุกคนได้รวมพลังกันเพื่อที่จะทำให้โลกนี้เป็นสถานที่ซึ่งทุกคนมีสิทธิมนุษยชน นอกจากนี้ยังมีกลุ่มคนในท้องถิ่น กลุ่มเยาวชนและนักเรียนนักศึกษา กลุ่มผู้เชี่ยวชาญอื่นๆ สมาชิกรายบุคคล และผู้ประสานงานอีกหลายพันกลุ่ม อยู่ในกว่า 100 ประเทศและเขตการปกครองนอกจากนี้ยังมีสำนักงาน (Section/Structure) ที่จัดตั้งในระดับชาติขึ้นในพื้นที่มากกว่า 70 ประเทศ และในประเทศต่างๆ อีกกว่า 20 ประเทศยังมีการจัดตั้งองค์กรประสานงานอื่นๆ (coordinating structures) อีกด้วย แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลยังเป็นองค์กรที่ได้รับการยอมรับและให้ความเชื่อถือ โดยองค์กรฯ จัดส่งผู้แทนไปพบรัฐบาลและองค์กรระหว่างประเทศ เช่น องค์การสหประชาชาติ และมีส่วนร่วมในการอภิปรายในประเด็นสิทธิมนุษยชนระดับนานาชาติ

 การถูกคุกคามโดยรัฐ 
องค์กรแอมเนสตี้ มีส่วนในการช่วยเหลือด้านสิทธิมนุษยชน แต่มักจะมีอุปสรรคต่อการทำงาน โดยเฉพาะประเทศที่ปกครองระบอบเผด็จการแบบคอมมิวนิสต์ ฟาสซิสต์ และประเทศที่ปกครองในระบอบประชาธิปไตยที่ไม่เสรีที่แทรกแซงโดยกลุ่มคณาธิปไตยและกลุ่มอำนาจนิยมเบ็ดเสร็จ และมักจะถูกคุกคามและกดดันโดยรัฐเสมอ โดยเฉพาะในจีน ฮ่องกง พม่า
# พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี (Vittorio Emanuele Ferdinando Maria Gennaro di Savoia; , ; 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1869 — 28 ธันวาคม ค.ศ. 1947) ทรงขึ้นครองราชย์ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลี ตั้งแต่วันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1900 จนกระทั่งทรงสละราชบังลังก์ เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 นอกจากนั้น พระองค์ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งเอธิโอเปีย (ค.ศ. 1936 - ค.ศ. 1941) และพระมหากษัตริย์แห่งแอลเบเนีย (ค.ศ. 1939 - ค.ศ. 1943) ในช่วงรัชสมัยของพระองค์เป็นเวลาเกือบ 46 พรรษา ซึ่งเริ่มต้นขึ้นภายหลังจากการลอบปลงพระชนม์ พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 ผู้เป็นพระบิดาของพระองค์ ราชอาณาจักรอิตาลีได้เข้าไปพัวพันกับสงครามโลกสองครั้ง รัชสมัยของพระองค์ยังครอบคลุมถึงการก่อตั้ง เถลิงอำนาจ และการล่มสลายของลัทธิฟาสซิสต์ของอิตาลีและระบอบการปกครอง

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ทรงยอมรับการลาออกของนายกรัฐมนตรี เปาโล โบเซลลี และทรงแต่งตั้ง วิตโตรีโอ เอมานูเอเล ออร์ลันโด (นายกรัฐมนตรีแห่งชัยชนะ) ให้ขึ้นมารับตำแหน่งแทน ภายหลังจากการเดินขบวนสู่โรม พระองค์ทรงแต่งตั้ง เบนิโต มุสโสลินี ให้เป็นนายกรัฐมนตรีและต่อมาพระองค์ทรงปลดเขาลงจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1943 ในช่วงการบุกครองอิตาลีของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ทรงสละราชบังลังก์ในปี ค.ศ. 1946 เพื่อสนับสนุนให้แก่ อุมแบร์โตที่ 2 พระราชโอรสของพระองค์ โดยทรงคาดหวังว่าจะส่งเสริมการสนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์ให้เข้มแข็งต่อต้านการลงประชามติของประชาชนในการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์ซึ่งประสบความสำเร็จในที่สุด หลังจากนั้นพระองค์ทรงลี้ภัยไปยังอะเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ ซึ่งทรงสวรรคตและพระศพถูกฝังในปีต่อมา ในมหาวิหารเซนต์แคทเธอรีนแห่งอะเล็กซานเดรีย ในปี ค.ศ. 2017 พระศพได้ถูกย้ายไปฝังไว้ที่อิตาลี ตามข้อตกลงระหว่างประธานาธิบดีอิตาลี แซร์โจ มัตตาเรลลา และประธานาธิบดีอียิปต์ อับเดล ฟัตตอห์ เอล-ซิซี 

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 ถูกเรียกขานโดยชาวอิตาลีบางคนว่า Sciaboletta ("กระบี่น้อย") เนื่องจากความสูงของพระองค์อยู่ที่ 1.53 เมตร(5 ฟุต 0 นิ้ว) และ il Re soldato (ทหารกษัตริย์) จากการที่พระองค์ทรงนำพาประเทศในช่วงสงครามโลกสองครั้ง
# ซาร์อีวัน อาแซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย
ซาร์อีวัน อาแซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย  (?– 24 มิถุนายน ค.ศ. 1241) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 แห่งราชวงศ์อาเซนผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1218 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1241 สมเด็จพระจักรพรรดิไอวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรียเป็นพระราชโอรสของซาร์อีวัน อาแซนที่ 1 และ เอเลนา
# พระเจ้าตอมิสลัฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย
พระเจ้าตอมิสลัฟที่ 1 แห่งโครเอเชีย  (? – ค.ศ. 928) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียแห่งราชวงศ์ Trpimirović ผู้ครองราชย์ต่อจากดยุกมันซิเมียร์แห่งโครเอเชียระหว่างปี ค.ศ. 910 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 928 โดยมีสมเด็จพระเจ้าทรพิเมียร์ที่ 2 ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ 

ตอมิสลัฟขึ้นเป็นประมุขในฐานะ "ดยุก" (dux Croatorum)  แห่งดาลเมเชียโครเอเชีย ระหว่างปี ค.ศ. 910 จนถึงปี ค.ศ. 925 และทรงเป็นปฐมกษัตริย์ (rex Croatorum) แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียระหว่างปี ค.ศ. 925 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 928

ตอมิสลัฟอาจจะเป็นพระราชโอรสของมันซิเมียร์ดยุกแห่งดาลเมเชียโครเอเชีย ในปี ค.ศ. 925 ตอมิสลัฟก็ทรงรวมโครแอทแห่งดาลเมเชีย และ แพนโนเนียเข้าเป็นราชอาณาจักรเดียวกัน พระองค์ทรงรวมดินแดนตั้งแต่ทะเลเอเดรียติกไปจนถึงแม่น้ำดราวา และจากแม่น้ำราซาในอิสเตรียไปจนถึงแม่น้ำดรินา ภายใต้การปกครองของพระองค์ราชอาณาจักรโครเอเชียกลายเป็นราชอาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดอาณาจักรหนึ่งในยุคกลาง
# สมเด็จพระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย
สมเด็จพระเจ้าเปตาร์ เครซิเมียร์ที่ 4 แห่งโครเอเชีย  (? – ค.ศ. 1074) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโครเอเชียแห่งราชวงศ์ Trpimirović และ ราชวงศ์ Krešimirović ผู้ครองราชย์ต่อจากพระราชบิดาสมเด็จพระเจ้าสตีเฟนที่ 1 ระหว่างปี ค.ศ. 1058 จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1074 โดยมีสมเด็จพระเจ้าดมิทาร์ ซโวนิเมียร์ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ ภายใต้การปกครองของพระองค์ราชอาณาจักรโครเอเชียขยายดินแดนจนมีเนื้อที่มากที่สุดซึ่งทรงทำให้ได้รับการขนานพระนามว่าเป็น "มหาราช"

เมื่อเริ่มขึ้นครองราชย์เปตาร์ เครซิเมียร์ก็ทรงดำเนินนโยบายเช่นเดียวกับพระราชบิดา ในปี ค.ศ. 1059 และปี ค.ศ. 1060 พระองค์ก็ทรงถูกเรียกตัวโดยสมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 3 เพื่อขอให้ทรงปฏิรูปศาสนาในโครเอเชียตามพิธีแบบโรมันคาทอลิก ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญต่อสถาบันพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรมหลังจากความแตกแยกระหว่างคริสต์ศาสนจักรตะวันออกและตะวันตกAidan Nichols. Rome and the Eastern Churches: a Study in Schism. 1992ที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1054 ซึ่งทำให้พระสันตะปาปาจำเป็นต้องทรงพยายามหาพันธมิตรในบริเวณคาบสมุทรบอลข่าน เปตาร์ เครซิเมียร์และขุนนางชั้นสูงให้การสนับสนุนพระสันตะปาปาแห่งกรุงโรม
# บูดู
บูดู  เป็นอาหารพื้นเมืองที่ได้รับความนิยมในภาคใต้ของประเทศไทยและประเทศมาเลเซีย ได้มาจากการหมักปลากับเกลือเช่นเดียวกับการหมักน้ำปลาโดยอาศัยเอนไซม์และจุลินทรีย์จากปลาที่มีอยู่แล้วตามธรรมชาติ ใช้เวลาในการหมัก 8-15 เดือน ที่ต่างจากน้ำปลาคือบูดูเป็นของเหลวขุ่นที่เป็นสารแขวนลอย ต้องเขย่าให้เข้ากันเสียก่อนรับประทาน ส่วนน้ำปลาไม่มีชิ้นส่วนของตะกอน 
ปริมาณเกลือของน้ำปลา (ร้อยละ 22–37) จะสูงกว่าบูดูซึ่งมีความเค็มอยู่ในช่วงร้อยละ 19–25

 การบริโภค 
บูดูมักนิยมนำมาปรุงเป็นน้ำพริก ใส่หอมแดง พริกสด มะนาว น้ำตาล กินกับผักสดหรือปรุงเป็นน้ำบูดูสำหรับราดข้าวยำโดยใส่หอม กระเทียม ตะไคร้ ข่า ใบมะกรูดและน้ำตาลแล้วเคี่ยว

 กระบวนการผลิต 
กระบวนการผลิตบูดูนั้นเริ่มด้วยการนำปลาทะเลสด ซึ่งอาจจะใช้ปลาชนิดใดก็ได้ แต่ผู้ผลิตบูดูในอำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานีจะนิยมใช้ปลากะตัก เพราะจะได้บูดูที่มีกลิ่น และรสชาติดี โดยผู้ผลิตจะซื้อปลากะตักจากชาวประมงที่กลับเข้าฝั่งในตอนเช้า หลังจากนั้นจึงนำปลากะตักมาล้างให้สะอาด (ผู้ผลิตบางรายจะไม่ทำการล้างปลา โดยให้เหตุผลว่า จะทำให้รสชาติและกลิ่นของบูดูเสียไป และกระบวนการหมักจะช่วยให้บูดูสะอาดเองตามธรรมชาติ นอกจากนี้ผู้บริโภคก็จะนำบูดูไปปรุงก่อนบริโภคอยู่แล้ว) ใส่กระบะไม้ขนาดประมาณ 0.5 × 2 เมตร แล้วเติมเกลือสมุทรประเภทหยาบลงไป โดยใช้อัตราส่วน ปลากะตักต่อเกลือ 3:1 โดยน้ำหนัก หลังจากนั้นจะทำการคลุกให้เข้ากันโดยใช้ไม้พาย เมื่อคลุกปลากะตักกับเกลือให้เข้ากันได้ที่ดีแล้ว ก็จะนำไปใส่ในโอ่งดินหรือบ่อซิเมนต์ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "บ่อบูดู" มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เมตร สูง 1 เมตร แล้วใช้กระสอบปุ๋ยหรือผ้าคลุมปิดไว้ เพื่อคอยให้ปลานั้นยุบตัวลงไปอีก (สาเหตุที่ต้องคอยให้ปลายุบตัวลงไป เพราะว่าในการหมักจะต้องพยายามให้มีอากาศเข้าไปในบ่อบูดูน้อยที่สุด) แล้วจึงเติมปลาและเกลือที่คลุกแล้วลงไปอีก จนเกือบเต็ม โดยจะเว้นปริมาตรบางส่วนของบ่อบูดูไว้เพื่อเผื่อก๊าซที่เกิดจากการหมักดันฝาปิดบ่อบูดู เมื่อปลาในบ่อบูดูอัดแน่นดีแล้วจึงทำการปิดบ่อบูดูให้มิดชิดด้วยกระสอบเกลือ แล้วไม้ไผ่สาน หรือกระเบื้องหลังคาปิดทับอาจใช้วัตถุหนักทับไว้ ระยะเวลาการหมักจะใช้เวลาประมาณ 8–12 เดือน โดยในช่วงระหว่างการหมักจะไม่มีการเปิดบ่อบูดูเลย และจะต้องพยายามไม่ให้น้ำเวลาฝนตกเข้าไปในบ่อบูดู จะทำให้บูดูมีสีดำ และมีกลิ่นเหม็น

เมื่อครบกำหนดเวลาผู้ผลิตจะเปิดบ่อบูดูซึ่งจะมีน้ำบูดูและเนื้อบูดูปะปนกันอยู่ในบ่อบูดู ในการนำบูดูออกจากบ่อบูดูจะทำโดยการเปิดฝาที่ครอบบ่อบูดู และเอาไม้ไผ่ที่สานออก ตักเกลือที่อยู่บนกระสอบเกลือออก แล้วนำกระสอบเกลือออก นำแกลอนพลาสติกที่เปิดหัวเปิดท้าย ใส่ลงไปในเนื้อบูดูในบ่อบูดู ตักเนื้อบูดูที่อยู่ในแกลอนพลาสติกออกเพื่อให้เหลือแต่น้ำบูดู และน้ำบูดูจะไหลเข้ามาภายในแกลอนพลาสติก โดยมีเนื้อบูดูปะปนเข้ามาบ้างเล็กน้อย แล้วจึงใช้ภาชนะตักน้ำบูดูในแกลอนพลาสติกขึ้น เพื่อนำไปบรรจุในภาชนะ ส่งต่อให้ผู้จัดจำหน่ายต่อไป โดยบูดูที่มีน้ำบูดูเป็นส่วนใหญ่จะเรียกว่า "บูดูใส" ส่วนน้ำบูดูที่มีเนื้อบูดูที่เหลือปะปนในบ่อจะนำไปผลิตเป็น"บูดูข้น" ในการหมักปลากะตัก 450 กิโลกรัมจะได้บูดูประมาณ 400 ลิตร นอกจากนี้เนื้อบูดูที่เหลือจะเอาไปผสมกับน้ำเกลือเพื่อทำบูดูที่มีคุณภาพรองลงมา
# โรเมโอ โอปรีอาซา
โรเมโอ โอปรีอาซา (Romeo Opriasa) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 28 ครั้ง ชนะ 9 (น็อค 2) เสมอ 3 แพ้ 16 
 ประวัติ 
โอปรีอาซาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2529 ชนะคะแนน แดนนี่ ดูรัน ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์ชนะเป็นส่วนใหญ่ เคยไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ 3 ครั้ง แพ้รวด รวมทั้ง แพ้น็อค มุน ซังกิล ยก 2 เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2532 แพ้คะแนน ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊ และไปชกที่ญี่ปุ่นเสมอกับ มิชิโนริ ฮาชิโมโตะ จากนั้น โอปรีอาชาได้ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBFที่ว่างเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2533 แพ้คะแนน ซาโตชิ ชิเงกิ ที่ญี่ปุ่น ไม่ได้แชมป์ จากนั้นมาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 1 พฤษภาคม ปีเดียวกัน แพ้คะแนน ต่อศักดิ์ ศศิประภายิม ที่ กรุงเทพฯ และ โอปรีอาซาได้ไปชกนอกรอบที่เกาหลีใต้ ชนะคะแนน โช ซุกฮวี แต่หลังจากนั้น โอปรีอาซาชกแพ้ตลอด มีเสมอเพียงครั้งเดียว โดยมาชกไนไทยสองครั้ง แพ้คะแนน สิงห์ สิงห์ชัชวาล เมื่อ พ.ศ. 2533 และแพ้น็อค ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊ ยก 7 และไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่อินโดนีเซียเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2534 แพ้คะแนน แลมฮ็อต ซิมาโมรา โอปรีอาซาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2535 แพ้ทีเคโอ นาธาน สติง ยก 3 ที่ ออสเตรเลียเพราะได้รับบาดเจ็บที่มือจนชกต่อไม่ได้ หลังจากนั้น โอปรีอาซาก็แขวนนวมไป

 เกียรติประวัติ 
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF เมื่อ 30 มกราคม 2533 แพ้คะแนน ซาโตชิ ชิเงกิ ที่ ญี่ปุ่น
 ชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC เมื่อ 1 พฤษภาคม 2533 แพ้คะแนน ต่อศักดิ์ ศศิประภายิม ที่ กทม.
 ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท เมื่อ 2 กันยายน 2534 แพ้คะแนน แลมฮ็อต ซิมาโมรา ที่ อินโดนีเซีย
# พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1 แห่งโบฮีเมีย
พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1 แห่งโบฮีเมีย (ค.ศ. 1205 – 23 กันยายน ค.ศ. 1253) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรโบฮีเมียแห่งราชวงศ์พรีมิสลิดผู้ทรงครองราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 1 ใน ค.ศ. 1230 และครองราชย์ต่อมาจนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1253 พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 ทรงเป็นผู้สืบราชสมบัติต่อจากพระองค์

พระเจ้าวาตส์ลัฟที่ 1 เสด็จพระราชสมภพใน ค.ศ. 1205 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ กับโกนช์ต็อนซิยอแห่งฮังการี พระมเหสีองค์ที่สอง พระองค์เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดาของมาร์แกตาแห่งโบฮีเมียและโบฌิสลาวาแห่งโบฮีเมีย มาร์แกตาเป็นพระมเหสีองค์แรกในพระเจ้าวลาดิเมียร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และโบฌิสลาวาเป็นภรรยาคนแรกของเคานท์ออร์เต็นบวร์ก พระขนิษฐาจูดิธสมรสกับแบร์นฮาร์ด ฟอน สปานไฮม์ดยุคแห่งอาณาจักรดยุคแห่งคาริเทีย พระขนิษฐาอันนาสมรสกับเฮนรีที่ 2 เดอะไพอัสดยุคแห่งอาณาจักรดยุคแห่งวโรคลอว์ พระขนิษฐาอาแน็ชกาแห่งโบฮีเมียเป็นเจ้าอาวาสของลัทธิพัวร์แคลร์ในปรากและต่อมาได้รับการสถาปนาให้เป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2Profile of Ottokar I and his children in "Medieval Lands" by Charles Cawley

สมรสและพระราชโอรสธิดา
ใน ค.ศ. 1224 วาตส์ลัฟอภิเษกสมรสกับคูนีกุนเดอแห่งโฮเอินชเตาเฟิน พระราชธิดาองค์ที่สามในฟิลิปแห่งสเวเบีย กษัตริย์เยอรมนี กับ Irene Angelina พระมเหสี วาตส์ลัฟส่งเสริมให้ชาวเยอรมันจำนวนมากเข้าตั้งถิ่นฐานในหมู่บ้านและเมืองในโบฮีเมียและมอเรเวีย ผลจากอิทธิพลผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ทำให้มีอาคารหินเข้ามาแทนที่อาคารไม้ในปราก

วาตส์ลัฟกับคูนีกุนเดอมีพระราชโอรสธิดา 5 พระองค์:

วลาดิสเลาส์ที่ 3 แห่งมอเรเวีย (ป. ค.ศ. 1228 – 3 มกราคม ค.ศ. 1247)
พระเจ้าปแชมิเซิล โอตาการ์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (ป. ค.ศ. 1230 – 26 สิงหาคม ค.ศ. 1278)
Beatrice (ป. ค.ศ. 1231 – 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1290) ผู้สมรสกับออทโทที่ 3 แห่งบรันเดินบวร์ค
Agnes (สวรรคต 10 สิงหาคม ค.ศ. 1268) ผู้สมรสเฮนรีที่ 3 แห่งไมส์เซิน
พระราชธิดาที่สวรรคตแต่ยังวัยเยาว์