wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# วัชระ สัจจะสารสิน
วัชระ สัจจะสารสิน เป็นนามปากกาของ "วัชระ เพชรพรหมศร" เกิดเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518  ที่อำเภอควนเนียง จ.สงขลา รับราชการสังกัดสำนักงานศาลปกครอง และเขียนเรื่องสั้นเป็นงานอดิเรก ได้รับรางวัลซีไรต์ ประจำปี พ.ศ. 2551 จาก รวมเรื่องสั้น “เราหลงลืมอะไรบางอย่าง”

การศึกษา
เรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนบ้านควนเนียงเมื่อปี พ.ศ. 2524 เรียนชั้นมัธยมศึกษา ที่โรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา เรียนปริญาตรี คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  เมื่อปี พ.ศ. 2536  รุ่น 45 เรียนปริญาโท คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2540 และเรียนปริญญาตรี คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2545 

เคยทำงานพิสูจน์อักษรในสำนักพิมพ์นาคร และประจำกองบรรณาธิการนิตยสารไรเตอร์แม็กกาซีน สมัยที่กนกพงศ์ สงสมพันธุ์เป็นบรรณาธิการ

ผลงาน
เรื่องสั้นเรื่องแรก “ภาพฝัน” ตีพิมพ์ในสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์เมื่อปี พ.ศ. 2538  
เรื่องสั้น “ทราย” ได้รับรางวัลสุภาว์ เทวกุล ประจำปี พ.ศ. 2540
เรื่องสั้น “วาวแสงแห่งศรัทธา” ได้รับรางวัลชนะเลิศรางวัลพานแว่นฟ้า ประจำปี พ.ศ. 2548  
เรื่องสั้น “เรื่องเล่าจากหนองเตย” เข้ารอบสุดท้ายรางวัลนายอินทร์อะวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2549 
เรื่องสั้น “แก้วสองใบ” เข้ารอบสุดท้ายรางวัลนายอินทร์อะวอร์ด ประจำปี พ.ศ. 2550
เรื่องสั้น “ในวันที่วัวชนยังชนอยู่” ได้รับรางวัลชมเชยรางวัลกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ประจำปี พ.ศ. 2551
รวมเรื่องสั้นเล่มแรก “เราหลงลืมอะไรบางอย่าง” ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี พ.ศ. 2551
รวมเรื่องสั้นเล่มที่สอง "การเคลื่อนย้ายของบางสิ่ง" พ.ศ. 2553

ปัจจุบันรับราชการในตำแหน่งพนักงานคดีปกครอง สังกัดสำนักงานศาลปกครอง

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นต่ำกว่าสายสะพาย ประจำปี ๒๕๖๓, เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๓ ข หน้า ๘๕, ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๔
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นต่ำกว่าสายสะพาย ประจำปี ๒๕๕๗, เล่ม ๑๓๒ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๔๓, ๒ มิถุนายน ๒๕๕๘
# คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต
คู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิตระบาดวิทยาของโรคตื่นตระหนก . วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. สืบค้น 23 มกราคม 2556 (, ย่อ: DSM) เป็นหลักเกณฑ์การวินิจฉัยความผิดปกติทางจิตซึ่งจัดทำโดยสมาคมจิตเวชศาสตร์สหรัฐอเมริกา (American Psychiatric Association) ซึ่งถูกอ้างอิงอย่างกว้างขวางโดยแพทย์ นักวิจัย ผู้ผลิตและผู้ตรวจสอบคุณภาพยาในทางจิตเวช และบริษัทประกันภัยทั้งในสหรัฐอเมริกาและที่อื่นๆ ทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย ในปัจจุบันฉบับปรับปรุงล่าสุดคือเป็นฉบับที่ 4 เรียกว่า DSM-IV ในปี พ.ศ. 2537 และมีฉบับปรับปรุงครั้งย่อยในปี พ.ศ. 2543

นอกเหนือจากเกณฑ์การวินิจฉัยดังกล่าว ยังมีเกณฑ์วินิจฉัยอีกอย่างหนึ่งที่เป็นที่นิยมใช้มากเช่นกันในประเทศไทยและหลายประเทศ คือส่วนของความผิดปกติทางจิตในบัญชีจำแนกทางสถิติระหว่างประเทศของโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้อง (International Classification of Diseases and Related Health Problems, ย่อ: ICD) ซึ่งมีการจัดระบบใกล้เคียงกันและแตกต่างกันในบางรายละเอียด
# ฟอร์ด (แก้ความกำกวม)
ฟอร์ด  เป็นหนึ่งในนามสกุลที่มีผู้ใช้มาก และสามารถหมายถึง

 ฟอร์ดมอเตอร์ บริษัทรถยนต์
 เฮนรี ฟอร์ด ผู้ก่อตั้งบริษัทฟอร์ด
 เจอรัลด์ ฟอร์ด อดีตประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา
 บัวชมพู ฟอร์ด นักร้องและนักแสดง
 สบชัย ไกรยูรเสน (ฟอร์ด) ศิลปินและโปรดิวเซอร์

สถานที่ในสหราชอาณาจักร
 ฟอร์ด (มณฑลบักกิงแฮมเชอร์)
 ฟอร์ด (มณฑลเวสต์ซัสเซกซ์)
 ฟอร์ด (มณฑลวิลท์เชอร์) (Wiltshire)
 ฟอร์ด (มณฑลเมอร์ซีย์ไซด์)
 ฟอร์ด (มณฑลนอร์ธัมเมอร์แลนด์)

สถานที่ในสหรัฐอเมริกา
 ฟอร์ด (รัฐแคนซัส)
 ฟอร์ด (รัฐวิสคอนซิน)
# ชาร์ล แปโร
ชาร์ล แปโร (12 มกราคม ค.ศ. 1628-16 พฤษภาคม ค.ศ. 1703) เป็นนักเขียน กวี และสมาชิกสภาอากาเดมีฟร็องแซซ (Académie Française) ผู้วางรากฐานวรรณกรรมในยุคใหม่และวรรณกรรมประเภทเทพนิยาย มีชื่อเสียงมากจากผลงานเรื่อง "Le Petit Chaperon Rouge" ("หนูน้อยหมวกแดง"), "Cendrillon" ("ซินเดอเรลล่า"), "Le Maître chat ou le Chat botté" ("Puss in Boots"), "La Belle au bois dormant" ("เจ้าหญิงนิทรา"), and "Barbe Bleue" ("Bluebeard") และเทพนิยายอื่น ๆ อีกมากมายBiography, Bibliography  (in French)/

ผลงานของแปโรยังมีการตีพิมพ์เพิ่มอยู่จนถึงทุกวันนี้ และได้รับการดัดแปลงไปเป็นอุปรากร บัลเลต์ ละครเวที ละครเพลง ภาพยนตร์ และภาพยนตร์การ์ตูนมากมาย
# เจอรัลด์ ฟอร์ด
เจอรัลด์ รูดอล์ฟ ฟอร์ด จูเนียร์ (, , เกิด เลสลี ลีนช์ คิง จูเนียร์ ; 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1913 – 26 ธันวาคม ค.ศ. 2006) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 38 ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1974 จนถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1977 ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ตำแหน่งประธานาธิบดี  ฟอร์ดดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 40  ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1973 จนถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1974 ฟอร์ดเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ดำรงตำแหน่งทั้งรองประธานาธิบดีและประธานาธิบดีโดยไม่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งใดๆ จากคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College)

ฟอร์ดเกิดในโอมาฮา รัฐเนแบรสกา และเติบโตในแกรนด์ แรพิดส์ รัฐมิชิแกน ฟอร์ดจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนและโรงเรียนกฎหมายเยล ภายหลังจากการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ เขาได้เข้าประจำการในกองทัพเรือสำรองสหรัฐ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1946 เขาได้ละทิ้งยศตำแหน่งนาวาตรี ฟอร์ดเริ่มต้นอาชีพทางการเมืองในปี ค.ศ. 1949 ในฐานะที่เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฏร์สหรัฐจากเขตรัฐสภาที่ 5 ของรัฐมิชิแกน เขาได้ทำหน้าที่นี้มาเป็นเวลา 25 ปี เก้าคนสุดท้ายในฐานะผู้นำเสียงข้างน้อยในสภา ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1973 สองเดือนภายหลังจากการลาออกของ Spiro Agnew ฟอร์ดกลายเป็นบุคคลแรกที่ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีภายใต้เงื่อนไขของการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 25 โดยประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน ภายหลังในเวลาต่อมา การลาออกของประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1974 ฟอร์ดได้เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีทันที การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในช่วงตลอด 895 วันของเขานั้นช่างสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐสำหรับประธานาธิบดีคนใดก็ตามที่ไม่เสียชีวิตในตำแหน่งนี้

ในขณะที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดี ฟอร์ดได้ลงนามข้อตกลงเฮลซิงกิ  ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการนำไปสู่การผ่อนคลายความตึงเครียดในสงครามเย็นพร้อมกับการล่มสลายของเวียดนามใต้ในเวลาเก้าเดือนในการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขา การมีส่วนร่วมของสหรัฐในเวียดนามจึงสิ้นสุดลง ภายในประเทศ ฟอร์ดได้ดำรงตำแหน่งในช่วงท่ามกลางเศรษฐกิจที่เลวร้ายที่สุดในรอบสี่ทศวรรษนับตั้งแต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ด้วยอัตราเงินเฟ้อที่เพิ่มมากขึ้นและภาวะเศรษฐกิจที่ถดถอยในช่วงระหว่างดำรงตำแหน่ง หนึ่งในกฎหมายที่เป็นทำให้เป็นขัดแย้งมากที่สุดของเขา เขาได้ประกาศอภัยโทษแก่ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน สำหรับบทบาทของเขาในคดีวอเตอร์เกตที่อื้อฉาว ในช่วงการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของฟอร์ด นโยบายต่างประเทศนั้นมีลักษณะตามขั้นตอนของวาระโดยบทบาทที่เพิ่มขึ้นของสภาคองเกรสที่เริ่มจะมีบทบาท และโดยการควบคุมที่สอดคล้องในอำนาจของประธานาธิบดี ในการรณรงค์หาเสียงเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรครีพับลิกันในปี ค.ศ. 1976 ฟอร์ดได้เอาชนะอดีตผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย โรนัลด์ เรแกน จากการถูกเสนอชื่อการเลือกตั้งของพรรครีพับลิกัน เขาได้พ่ายแพ้อย่างน่าเสียดายในการเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีให้กับผู้ท้าชิงจากพรรคเดโมแครต อดีตผู้ว่าการรัฐจอร์เจีย จิมมี คาร์เตอร์

ภายหลังจากการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของเขาอยู่หลายปี ฟอร์ดยังคงทำงานอยู่ในพรรครีพับลิกัน มุมมองความคิดเห็นปานกลางของเขาเกี่ยวกับประเด็นทางสังคมต่างๆ ทำให้เขามีความขัดแย้งกับสมาชิกอนุรักษ์นิยมภายในพรรคในปี ค.ศ. 1990 และต้นปี ค.ศ. 2000 ในการเกษียณอายุ ฟอร์ดได้เลิกที่จะเป็นศัตรูที่เขารู้สึกที่มีต่อคาร์เตอร์ในภายหลังจากการเลือกตั้ง ปี ค.ศ. 1976 และอดีตประธานาธิบดีทั้งสองต่างได้พัฒนาความสัมพันธ์แบบมิตรภาพ ภายหลังจากประสบปัญหาสุขภาพหลายอย่าง เขาจึงเสียชีวิตที่บ้าน เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2006
# ราตรีประดับดาว (นวนิยาย)
ราตรีประดับดาว นวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องที่ 4 ของ ว.วินิจฉัยกุล เล่าเรื่องชีวิตของหญิงสาวต่างจังหวัด กับนายทหารหนุ่มจากพระนครในสมัยรัชกาลที่ 7 ช่วงที่มีกบฏบวรเดช ความผันแปรของชีวิตจากชาวบ้านสู่ชาวเมือง จากสาว สู่ ภริยา  จาก ภริยา สู่ หม้าย สู่ แม่ของลูก ชีวิตจะต้องผ่านอุปสรรคอันใดบ้าง  เพื่อชีวิตอันสุขสงบ  ต้องใช้ความอดทน  ความไว้เนื้อเชื่อใจ และความดีเท่านั้น
# วังดอกหญ้า
วังดอกหญ้าเป็นนวนิยายยุคแรกของ ว.วินิจฉัยกุล ที่เกี่ยวกับการดำรงชีวิตที่เงินเท่านั้นหรือที่จะนำมาซึ่งความสุข หากเราอยู่อย่างเรียบง่ายดังคนที่ติดดินต้นหญ้า แล้วเรามีความสุขเราก็เหมือนอยู่ในวังดอกหญ้าได้ และยังมีการกล่าวถึงการดำรงชีวิตของผู้หญิงที่ต้องรู้เท่าทันโลก
# จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ
จิโอวานนิ อันโตนิโอ อมาเดโอ (ภาษาอังกฤษ: Giovanni Antonio Amadeo) (ราว ค.ศ. 1447 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1522) เป็นประติมากรบทความในสารานุกรมคาทอลิก, สถาปนิกและวิศวกรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 

อมาเดโอเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1447 ที่ ปาเวีย ในประเทศอิตาลี เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคมหรือ28 สิงหาคม ค.ศ. 1522 ที่ มิลาน ในประเทศอิตาลี
# นิคโคโล เดลอาร์คา
นิคโคโล เดลอาร์คา (ภาษาอังกฤษ: Niccolò dell’Arca หรือ Niccolò da Ragusa หรือ  Niccolò da Bari หรือ  Niccolò d'Antonio d'Apulia) (ราว ค.ศ. 1435 - ค.ศ. 2 มีนาคม ค.ศ. 1494) เป็นประติมากรสมัยเรอเนซองส์ตอนต้นคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 

เดลอาร์คาเกิดเมื่อวันที่ ราว ค.ศ. 1435 อาจจะที่เมืองอพูเลียหรืออาจจะที่เมืองบารีในประเทศอิตาลี และอาจจะใช้เวลาระยะหนึ่งในดาลเมเชีย (Dalmatia) เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1494 ชื่อสกุล “dell’Arca” มาจากงานชิ้นหนึ่งที่ทำชื่อ “Arca di San Domenico” (หีบแห่งซานโดเม็นนิโค) ซึ่งเป็นอนุสรณ์ของนักบุญโดมินิคที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลโดมินิคที่บาซิลิกาซานโดเม็นนิโค (Basilica of San Domenico) ที่โบโลนยา ซี กนูดีกล่าวว่าเดลอาร์คาได้รับการฝึกโดยประติมากรจากดาลเมเชียชื่อจอร์จิโอ เซเบนิโค (Giorgio da Sebenico) นักประวัติศาสตร์ศิลปะบางคนสันนิษฐานว่ามีเชื้อสายมาจากชนชาวสลาฟ

นักประวัติศาสตร์ศิลปะสันนิษฐานว่างานสลักที่มีลักษณะออกไปทางเบอร์กันดีเบอร์กันดีอาจจะเป็นที่เดลอาร์คามีส่วนร่วมในการสร้างประตูชัยแห่งคาสเตลนูโอโว (Castel Nuovo) ที่ เนเปิลส์ ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1450 (ที่อาจจะรู้จักกับกุยล์เล็ม ซาเกรรา (Guillem Sagrera) ประติมากรจากแคว้นคาเทโลเนียผู้อาจจะมามีอิทธิพลต่อเดลอาร์คาต่อมา) แต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะคนอื่นไม่เห็นด้วยกับการมีประสบการณ์ที่เนเปิลส์ และอ้างว่าเดลอาร์คาเดินทางไปฝรั่งเศสในปลายคริสต์ทศวรรษ 1460 และได้รับการฝึกฝนเพิ่มเติมที่เซียนนาและได้รับอิทธิพลจากงานของจาโคโป เดลลา เควอร์เซีย (Jacopo della Quercia) และ โดนาเทลโล
# เมลคิออเร คาฟา
เมลคิออเร คาฟา (ภาษาอังกฤษ: Melchiorre Cafà หรือ Caffà, Gafa, Gafà, Gaffar และ Gafarหลังจากที่สะกดกันหลายอย่างหลายแบบมาเป็นระยะเวลานาน นักวิชาการทางประติมากรรมแบบบาโรกอิตาลีก็ตกว่าควรจะสะกดเป็น Cafà ซึ่งเมลคิออเรใช้ลงชื่องานด้วยอักษรย่อ cf. ตามที่บ่งไว้ในหนังสือโดยสกิเบอร์ราส (Sciberras)) (ค.ศ. 1636 - 4 กันยายน ค.ศ. 1667) เป็นประติมากรสมัยบาโรกจากมาลตาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 17 คาฟาเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1636 ที่เมืองวิตโตริโอซาในมอลตา และมาทำงานที่กรุงโรม แต่ก็ได้ไม่นานเมื่อมาเสียชีวิตอย่างกะทันหันโดยอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1667 ที่เมืองวาลเล็ตตาในประเทศอิตาลี
# โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์
โดนาวอน แฟรงเคนไรเทอร์  เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1972 ที่ดาว์นีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นนักร้องและนักโต้คลื่นชาวอเมริกัน เป็นเพื่อนอันยาวนานกับแจ็ก จอห์นสัน มีผลงานอัลบั้มชุดแรกในชื่อเดียวกับตัวเอง ออกในปี 2004 ในสังกัด Brushfire Records ของแจ็ก จอห์นสัน ภายใต้สังกัดใหญ่ยูนิเวอร์ซัลมิวสิก และสามารถติดชาร์ท  Australian ARIA Top-40 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2004 ได้

 ผลงานอัลบั้ม 
 ร่วมกับ Sunchild 
 Barefoot & Live (1997)
 California Honey (2000)

 เดี่ยว 
 Donavon Frankenreiter (2004) #165 US
 Move by Yourself (2006)
 The Abbey Road Sessions (DVD) (2006)
 Recycled Recipes EP (2007)
 Pass It Around (2008) Wrasse Records

 ร่วมกับ แจ็ก จอห์นสัน แอนด์ จี.เลิฟ 
 Some Live Songs EP (2004)
# เซียว
'เซียว' 蕭 (เขียนย่อ: 萧) อ่านออกเสียงทั้งภาษาแต่จิ๋วและแมนดารินและไทยว่า  เซียว ภาษาอังกฤษเขียนว่า Hsiao, siao นิยมสะกดว่า Xiao
ซึ่งมีความหมายถึง ดอกหญ้าชนิดหนึ่งสีเขียวจะมีสีเขียวเรืองรองเมือโดนแดดพบมากในหมู่บ้าน แถบซัวเถา และอีกความหมายหนึ่งแปลว่า สวยงาม นั้นเอง

บุคคลที่มีชื่อเสียง ปรากฏในพงศาวดารจีน ครั้งแรก ในสมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู  คือ เซียวเหอ ดำรงตำแหน่ง สมุหนายก ประวัติคราวๆ เดิมเป็นเสมียนประจำอำเภอ ซึ่งได้รู้จักกับผู้ใหญ่บ้านนาม หลิวปัง ซึ่งในภายหลัง สถาปนา เป็น พระเจ้าฮั่นเกาจู เซียวเหอ ถือเป็นขุนนางฝ่ายบุ่น ที่ช่วยหลิวปังในการวางแผนทำศึก แผนการปกครอง สร้างกฎหมายต่างๆ ในยุคสถาปนาราชวงค์ฮั่น ที่ภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมุหนายก บรรพบุรุษรุ่นหลังๆ นับถือให้เป็นเทพ แห่งการเรียนรู้

เซียวเป็นชื่อตระกูลหนึ่ง ในหมู่บ้าน เจียอิ้งเฉินเซียง (ปัจจุบันคืออำเภอเหมย) (หมู่บ้านเฉิงเซียง หรือหมู่บ้านตระกูลเซียว) อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของ มณฑลกวางตุ้ง  แต้จิ๋ว อำเภอเตี่ยอัน  และประชากรตระกูลเซียวอาศัยตามหมู่บ้านอิ่วฮึง (แซ่แต้ แซ่เฮง แซ่เซียว)  ประเทศจีน ปัจจุบันชุมชนจีนแต้จิ๋วมีอยู่แค่ 4-9 อำเภอ (เช่น เตี่ยเอี้ย เตี่ยอัน โพ้วเล้ง เก๊กเอี๊ยว) ในซัวเถา

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดการขาดแคลน อาหารและภัยสงคราม ทำให้ประชากรจีนที่อาศัยในซัวเถาเกือบ 2/3 ได้มีการอพยพครั้งใหญ่ ออกไปยังพื้นที่ข้างเคียงและประเทศต่างๆ เช่น มาเลเซีย สิงคโปร และไทย ผ่านทางเมืองท่า ซั่วเถา และเกาะฮองกง ตระกูลเซียวก็เช่นกัน ปรากฏอยู่ในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร และไทย

จากประวัติที่มีบันทึก ในประเทศไทยอพยพมาในสมัยรัฐกาลที่ 6 (อ้างอิงประวัติตระกูลสีบุญเรือง, อ้างอิง http://www.sbr-family.com   สามารถค้นข้อมูลเพิ่มเติมได้ตามเวปไซด์นี้) สำหรับในประเทศไทย ลูกหลานได้แตกออกไปหลายนามสกุลมากมาย มีน้อยคนที่ยังคงใช้แซ่เซียว และมีมากคนที่ไม่รู้จักต้นสายสกุลของตน
# จีโอเซนทริก
โลกเป็นศูนย์กลาง หรือ จีโอเซนทริก (geocentric) อาจหมายถึง
 แนวคิดโลกเป็นศูนย์กลาง (geocentric model)
 วงโคจรรอบโลก (geocentric orbit)
 ระบบพิกัดแบบโลกเป็นศูนย์กลาง (geocentric coordinate system)
 ระบบพิกัดสุริยวิถีแบบโลกเป็นศูนย์กลาง
 ระบบพิกัดศูนย์สูตร
# อันโตนิโอ สตราดิวารี
อันโตนิโอ สตราดิวารี  (ค.ศ. 1644 - 8 ธันวาคม ค.ศ. 1737) เป็นช่างทำเครื่องดนตรีชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถืงฝีมือการสร้างไวโอลิน วิโอลา เชลโล กีตาร์ และฮาร์พ ว่าเป็นหนึ่งในช่างฝีมือเอก ในระดับเดียวกับนิโคโล อามาติ และกุยเซ็ปเป กวาร์นิเอรี

อันโตนิโอ สตราดิวารี เริ่มเป็นช่างทำไวโอลินจากการเป็นลูกศิษย์ของนิโคโล อามาติ และเปิดร้านเป็นของตนเองควบคู่ไปกับการทำงานที่ร้านของอามาติ ในปี ค.ศ. 1666 จนกระทั่งอามาติเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1684 จึงเริ่มผลิตผลงานในชื่อของตัวเอง Antonio Stradivari: ผู้สร้างสรรค์ผลงานเพื่อถวายแด่พระผู้เป็นเจ้า เครื่องดนตรีที่ผลิตโดยสตราดิวารีและลูกหลานของเขา มีชื่อเรียกเฉพาะว่า สตราดิวาเรียส (Stradivarius - เป็นอักษรละตินของชื่อสกุล Stradivari) 

สตราดิวารีได้พัฒนารูปแบบไวโอลินของตัวเอง โดยเพิ่มความยาวลำตัวไวโอลินขึ้นอีกเล็กน้อย และลดความป่องของไม้แผ่นหน้าและแผ่นหลังลง และพัฒนาสูตรน้ำมันวานิชขึ้นมาใหม่ เป็นวานิชสีส้มอมแดงเข้มเป็นเอกลักษณ์ ต่างจากรูปแบบเดิมของอามาติ ที่ใช้น้ำมันวานิชสีทองไล่เฉดสี การเปรียบเทียบเสียงไวโอลิน Stradivari และ Guarneri ในระยะหลัง ไวโอลินของเขาได้พัฒนารูปแบบไวโอลินให้มีความกว้าง ความป่อง มาขึ้น ลำตัวค่อนข้างแบน และช่วงกลางลำตัว (C-bout) ที่เป็นเหลี่ยมยิ่งขึ้น โดยเลือกใช้ไม้เมเปิ้ลที่มีคุณภาพดีที่สุด รูปแบบที่สตราดิวารีพัฒนาขึ้นนี้ ยังเป็นต้นแบบให้กับช่างทำไวโอลินในรุ่นต่อมา 

เรื่องราวของไวโอลินสตราดิวาเรียส ชื่อ "Red Mendelssohn" (สร้างในปี ค.ศ. 1721) เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์แคนาดาเรื่อง ไวโอลินเลือด (- 1999) นำแสดงโดย ซามูเอล แอล. แจ็กสัน

นักดนตรีระดับโลกที่ใช้เครื่องดนตรีที่สร้างสรรค์โดยตระกูลสตราดิวารี เช่น นิโคโล ปากานินี ยิตซัก เพิร์ลแมน โยโย มา
# ฮง กุก-ย็อง
ฮง กุก-ย็อง (2291 ~ 28 เมษายน 2324 (วันที่ 5 เดือน 4 ปีจันทรคติ)) เป็นนักวิชาการและขุนนางชาวเกาหลีที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์โชซ็อนซึ่งเป็นคนแรกที่สนับสนุนการขึ้นครองสิริราชสมบัติของ พระเจ้าช็องโจ และทำงานหนักเพื่อปรับปรุงพระราชอำนาจของกษัตริย์ตามความปรารถนาของเขา แต่กลับถูกปลดออกเพราะปรารถนาอำนาจ เขารับใช้กษัตริย์และมักมีความสุขกับอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ได้รับจากความโปรดปรานของกษัตริย์ ฮง กุก-ย็อง และ ฮัน มย็อง-ฮเว (ในรัชสมัยของพระเจ้าเซโจ) เป็นตัวอย่างบางส่วนของราชเลขาซึ่งเป็นขุนนางที่มีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้น

 ประวัติ 
ฮง กุก-ย็อง เกิดในปี พ.ศ. 2291 ใน ฮันซ็อง ในตระกูลฮงแห่งพุงซาน เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของ ฮง นัก-ชุน และภรรยาของเขา ฮูหยินอี ตระกูลอีแห่งอูบง ผ่านทางบิดาของเขา เขาเป็นหลานชายรุ่นที่ 11 ของ Lady Hyegyeong (มารดาของ King Jeongjo) รวมทั้งหลานชายคนที่ 5 ของ Hong Joo-won และ Princess Jeongmyeong
# พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร
พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร หรือ อุทยานมังกรสวรรค์ สร้างขึ้นตามความต้องการของ นายบรรหาร ศิลปอาชา ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยได้เริ่มออกแบบและจัดสร้างพิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรขึ้นภายในบริเวณศาลเจ้าพ่อหลักเมืองจังหวัดสุพรรณบุรี ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำสุพรรณบุรี ห่างจากฝั่งแม่น้ำไปตามถนนมาลัยแมน ตำบลรั้วใหญ่ อำเภอเมืองสุพรรณบุรี  ก่อตั้งขึ้นเพื่อนำเสนอเรื่องราวความเป็นมาของชาวจีนในประเทศไทย ตลอดจนประวัติศาสตร์และอารยธรรมจีน เพื่อเป็นอนุสรณ์สัมพันธ์ทางการทูตไทย-จีน ครบ 20 ปีใน พ.ศ. 2539

พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกรเป็นหนึ่งในสถานที่มหัศจรรย์เมืองไทย ในโครงการ 12 เดือน 7 ดาว 9 ตะวัน ของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยDRAGON DESCENDANTS MUSEUM SU PHAN BURI :พิพิธภัณฑ์ลูกหลานพันธุ์มังกร สุพรรณบุรี

 ลักษณะอาคาร 
ลำตัวมังกรภายนอก ออกแบบอย่างถูกต้องตามลักษณะความเชื่อ หน้าต้องเป็นอูฐ ตาเหมือนกระต่าย มีเขาของกวาง หูของวัว ตัวของงู เกล็ดของปลา ขาของเสือ อุ้งเท้าของเหยี่ยว สีของลำตัวเลียนแบบเครื่องกังไสโบราณ พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็น 29 ห้อง

 การจัดแสดงนิทรรศการ 
การจัดแสดงนิทรรศการใช้สื่อจัดแสดงที่ทันสมัย เช่น ภาพยนตร์ ระบบโสตทัศนูปกรณ์ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ แสง เสียง หุ่นจำลอง นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องรับฝากของ ห้องจำหน่ายหนังสือ ของที่ระลึก และห้องเครื่องเล่นสำหรับเด็ก

ภายในห้องจัด แสดงเรื่องราวประวัติศาสตร์จีนตั้งแต่สมัยตำนานการสร้างโลกยุคแรกเริ่มทางประวัติศาสตร์ ลำดับราชวงศ์ตั้งแต่ยุคหวงตี้ เหยียนตี้ ยุคเซี่ย ซาง อันถือเป็นยุคปฐมกษัติย์ ราชวงศ์โจว ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ยุคสามก๊ก ราชวงศ์สุย ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หมิง ถึงราชวงศ์ชิงซึ่งเป็นราชวงศ์สุดท้าย สมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง และแสดงประวัติความเป็นมาของพี่น้องชาวไทยเชื้อสายจีนในประเทศไทย 

 เวลาทำการ 
เปิดให้เข้าชมทุกวันพุธถึงวันอาทิตย์ เวลา 10.00-16.00 น.

 เส้นทางเข้าพิพิธภัณฑ์ 
รถยนต์ส่วนตัว สามารถใช้ถนนรัตนาธิเบศร์ สุดเส้นทางแล้ววนไปทางขวา เชื่อมกับวงแหวนรอบนอก (ถนนกาญจนาภิเษก) ไปทางอำเภอบางบัวทอง จากนั้นเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดพระนครศรีอยุธยาเข้าสู่เขตจังหวัดสุพรรณบุรีที่อำเภอบางปลาม้า ถนนเข้าเมืองสุพรรณบุรี

รถโดยสารประจำทาง สามารถใช้บริการของรถซึ่งออกจากสถานีหมอชิต (ถนนกำแพงเพชร) และสถานีสายใต้ (ถนนบรมราชชนนี) ทุกวัน

รถสองแถว การเดินทางในตัวเมืองสุพรรณบุรีมีรถสองแถวให้บริการ โดยขึ้นบริเวณสี่แยกนางพิม หากต้องการเดินทางออกนอกตัวเมืองติดต่อสอบถามที่คิวรถบริเวณสี่แยกนางพิมได้เลย

 อุบัติเหตุ 

ในเวลาประมาณ 19.00 น. ของวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2555  ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลตรุษจีน ได้เกิดอุบัติเหตุอัคคีภัยจากการระเบิดของพลุและดอกไม้ไฟในงานเปิดงานฉลองเทศกาลตรุษจีน มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนมาก และบ้านเรือนใกล้เคียงมอดไหม้ไปกว่า 50 หลังคาเรือน ซึ่งในครั้งนั้นมีบุคคลสำคัญหลายคนได้อยู่ในที่เกิดเหตุ อาทิ นายบรรหาร, นายชุมพล ศิลปอาชา, นายจองชัย เที่ยงธรรม, อาจารย์วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ รวมทั้ง อุรัสยา เสปอร์บันด์ หรือ ญาญ่า และรินลณี ศรีเพ็ญ หรือ จอย ดารานักแสดงสาวสังกัดช่อง 3 รวมอยู่ด้วย แต่ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บพลุระเบิดงานตรุษจีนสุพรรณฯ ไฟไหม้บ้าน ปชช.กว่า 50 หลัง-ตาย 4 เจ็บอีกเพียบ จากผู้จัดการออนไลน์ คืบพลุระเบิดงานตรุษจีนสุพรรณบุรี เสียชีวิต 3 บาดเจ็บกว่า 40 ราย จากฐานเศรษฐกิจ
# นิกโกเลาะ ปากานีนี
นิกโกเลาะ ปากานีนี (27 สิงหาคม ค.ศ. 1782 - 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1840) เป็นนักไวโอลิน วิโอลา กีตาร์ในยุคโรแมนติกชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับถึงฝีมือการเล่นว่าเป็นที่หนึ่งในยุคนั้น ทั้งยังได้พัฒนาเทคนิคการสีไวโอลินแบบใหม่ เขายังมีผลงานประพันธ์โซนาตา คอนแชร์โต และคาปรีซสำหรับการเดี่ยวไวโอลินจำนวนหลายชิ้น ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ Caprice No. 24 นอกจากนี้ปากานีนียังเป็นแรงบันดาลใจให้กับคีตกวีสำคัญในยุคต่อมา เช่น โยฮันเนิส บรามส์ และ เซียร์เกย์ รัคมานีนอฟ

ปากานีนีหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 5 ปี โดยเล่นแมนโดลินของบิดา เริ่มเล่นไวโอลินเมื่ออายุ 7 ปี และเริ่มแสดงพรสวรรค์ออกมาจนได้รับทุนการศึกษาด้านดนตรี เมื่อโตขึ้นได้ย้ายไปเรียนไวโอลินที่ปาร์มา ก่อนจะย้ายไปฟลอเรนซ์ โดยมีชื่อเสียงในระดับท้องถิ่น

ปากานีนีเริ่มมีชื่อเสียงในวงกว้างจากการเล่นคอนเสิร์ตที่โรงอุปรากรลา สกาลา เมืองมิลาน ในปี ค.ศ. 1813 ต่อมาได้เดินทางไปเล่นในต่างเมือง เช่นที่ เวียนนา ในปี ค.ศ. 1828 ลอนดอน ในปี ค.ศ. 1831 และปารีส ในปี ค.ศ. 1831 และ 1833

ช่วงบั้นปลายชีวิต ปากานีนีป่วยด้วยโรคจากพิษของสารปรอทที่ใช้ในการรักษาโรคซิฟิลิส จนต้องเลิกเล่นดนตรีในปี ค.ศ. 1834 และเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งคอหอยในปี ค.ศ. 1840

นิกโกเลาะ ปากานีนี มีเครื่องดนตรีที่ใช้ประจำตัวอยู่หลายชิ้น ทั้งที่ผลิตโดยอันโตนีโอ อามาตี นิกโกลา อามาตี อันโตนีโอ สตราดีวารี‎ แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุด คือไวโอลินที่ผลิตโดย จูเซปเป กวาเนรี ที่มีชื่อว่า "Il Cannone Guarnerius" (ปืนใหญ่ ผลิตในปี ค.ศ. 1743) ปากานีนีได้รับไวโอลินคันนี้เป็นของขวัญจากเพื่อน หลังจากสูญเสียไวโอลินคันเดิมไปจากการพนัน และใช้ไวโอลินคันนี้ในการเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1803  ตลอดมาจนกระทั่งเสียชีวิต ปากานีนีได้อุทิศไวโอลิน Il Cannonne ให้เป็นสมบัติของเมืองเจนัว ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่ศาลากลางเมืองเจนัวพร้อมกับไวโอลินคันจำลอง และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของอิตาลี
# อาสนวิหารซีเอนา
อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์  หรือ อาสนวิหารซีเอนา  เป็นอาสนวิหารของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่ที่เมืองซีเอนาในประเทศอิตาลี เป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลซีเอนา-กอลเลดีวัลเดลซา-มอนตัลชีโน

อาสนวิหารซีเอนาเริ่มออกแบบและสร้างเป็นครั้งแรกระหว่างปี ค.ศ. 1215 ถึง ค.ศ. 1263 บนฐานของโบสถ์หลังเดิม แผนผังอาสนวิหารเป็นแบบกางเขนละตินโดยมีส่วนขวางด้านหนึ่งยื่นออกมากว่าปกติ พร้อมกับโดมและหอระฆัง โดมที่ตั้งอยู่บนหอแปดเหลี่ยมมาสร้างเพิ่มโดยจัน โลเรนโซ แบร์นีนี ทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยซุ้มโค้งครึ่งวงกลม ภายนอกและภายในตกแต่งด้วยแถบหินอ่อนขาวสลับเขียวดำยกเว้นด้านหน้าที่แทรกด้วยหินอ่อนสีชมพูแก่เกือบแดง สีขาวดำเป็นสีสัญลักษณ์ของเมืองเซียนาซึ่งตามตำนานกล่าวว่าเป็นสีของม้าของเซเนียสและอาสเคียสผู้ก่อตั้งเมือง

 ประวัติ 
ประวัติการก่อสร้างอาสนวิหารเป็นประวัติที่เต็มไปด้วยตำนาน ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 มีหลักฐานว่ามีวังบาทหลวง ณ ที่ตั้งปัจจุบัน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1058 อาสนวิหารซีเอนาใช้เป็นที่ซีนอด (Synod) ที่ทำให้นิโคลัสที่ 2ได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา และปลดสมเด็จพระสันตะปาปาเท็จเบเนดิกต์ที่ 10 

ในปี ค.ศ. 1196 สมาคมช่างหิน “Opera di Santa Maria” ของอาสนวิหารได้รับการมอบอำนาจให้รับผิดชอบในการก่อสร้างอาสนวิหารใหม่ มาในปี ค.ศ. 1215 ก็มีหลักฐานกล่าวถึงการทำพิธีศีลมหาสนิทในอาสนวิหารใหม่ หลักฐานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1226 เป็นต้นมากล่าวถึงการขนส่งหินอ่อนสีขาวดำซึ่งอาจจะเป็นหินที่นำมาใช้ในการก่อสร้างด้านหน้าอาสนวิหารและหอระฆัง เพดานโค้ง และส่วนขวางของกางเขนสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1259 ถึงปี ค.ศ. 1260 ในปี ค.ศ. 1259 มานูเอลโล ดิ รานิเอริและปาร์ริลูกชายเป็นผู้แกะสลักเก้าอี้นั่งสวดมนต์ (Choir stall) แต่มาแกะใหม่ร้อยปีต่อมา เก้าอี้เดิมหายสาบสูญไป ในปี ค.ศ. 1264 รอสโซ ปาเดลลาอิโอได้รับจ้างให้สร้างลูกบอลทองแดงสำหรับประดับเหนือโดม

ทางอาสนวิหารวางแผนการก่อสร้างต่อเติมครั้งใหญ่ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1339 ซึ่งเป็นแผนที่ถ้าสร้างเสร็จก็ทำให้ใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยสร้างทางเดินกลางใหม่ทั้งหมดและทางเดินข้างอีกสองทางฉากกับทางเดินกลางที่มีอยู่  การก่อสร้างบริหารโดยโจวันนี ดี อากอสตีโน (Giovanni di Agostino) ประติมากรผู้มีชื่อเสียง แต่การก่อสร้างต้องมาหยุดชะงักลงเมื่อการระบาดของกาฬโรคในทวีปยุโรป ในปี ค.ศ. 1348 และมิได้เริ่มใหม่ กำแพงภายนอกที่ยังอยู่ในระหว่างการสร้างยังตั้งอยู่ให้เห็นทางด้านใต้ของอาสนวิหาร พื้นของทางเดินกลางที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปัจจุบันใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และลานจอดรถ

ระหว่างปี ค.ศ. 1999 ถึงปี ค.ศ. 2003 ทางอาสนวิหารทำการขุดภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด (Quire (architecture)) เมื่อพบว่าเป็นโถงทางเข้าโบสถ์คริสต์เดิมที่เต็มไปด้วยจิตรกรรมฝาผนังจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 (อาจจะราวปี ค.ศ. 1280) จิตรกรรมฝาผนังเป็นฉากภาพจากพันธสัญญาเดิม และชีวิตของพระเยซู ส่วนที่พบเดิมเป็นทางเข้าวัดแต่เมื่อสร้างหอล้างบาปทางเข้าก็ถูกถม ฉะนั้นจิตรกรรมฝาผนังที่พบจึงเป็นงานที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่เขียน

สมุดภาพ
# บางมด (แก้ความกำกวม)
บางมด อาจหมายถึง
 แขวงบางมด ท้องที่การปกครองของเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร
 แขวงบางมด ท้องที่การปกครองของเขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร
 ส้มบางมด ส้มชนิดหนึ่งที่พัฒนาสายพันธุ์มาจากส้มจีน
 มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี สถานศึกษาในท้องที่เขตทุ่งครุ
 โรงเรียนบางมดวิทยา สถานศึกษาในท้องที่เขตจอมทอง
# สเตอเรโอโพนิ
สเตอริโอโพนิ  วงร๊อคจากญี่ปุ่น จังหวัด โอะกินะวะ  ประกอบด้วยสาวน้อย3คนคือ โนะฮะนะ เล่นเบส ไอมิ ร้องนำและกีตาร์ และ ชิโฮะ เล่นกลองชุด ผลงานแรกที่มีออกมาก็คือ"Sayonara no Kisetsu" (さよならの季節) เป็นเพลงแรกที่ได้แต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2008และมีอีกหลายเพลงที่ได้แต่งขึ้น
"Hitohira no Hanabira" เป็นเพลงประกอบการ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ Bleach(เทพมรณะ)ซิงเกิลเป็นเพลงจบเพลงที่17 และมีการแต่งเพลงอีกหลายเพลง เช่น "Namida no Mukou" (泪の向こう) ซึ่งเป็นเพลงเปิดที่ 2 ของ การ์ตูนแอนิเมชันซีรีส์ โมบิลสูท กันดั้มดับเบิ้ลโอ ซีซั่น 2 ตอนนี้พวกเธอกำลังเริ่มเป็นที่น่าจับตามองเป็นอย่างมาก ต่อมาได้พบเจอกับ ยูอิ (YUI) ได้แต่งเพลงด้วยกันคือเพลง "i do it" ซึ่งขับร้องโดย YUI และเล่นโดย Stereopony เมื่อวันที่  22 เมษายน ปี 2009 เพลงสุดท้ายที่พวกเธอเล่นคือเพลง "Stand By Me" เป็นเพลงจบเพลงแรกของ Anime Eureka_Seven:_AO ต่อมา ได้เล่นเพลงAgain โดยเป็นการ cover ด้วยวงStereopony ในอัลบั้ม "She Love You" และเพลงสุดท้ายที่เล่นจริงคือเพลง "Namida Nante Mishite Yannai" (涙なんて見してやんない) เมื่อปลายปี 2012 ทั้ง 3 คนได้ยุบวงอย่างเป็นทางการแล้ว โดยก่อนที่จะยุบวงได้เจอกับ Evan Taubenfeld แล้วแต่งเพลงด้วยกันโดยชื่อเพลงว่า Just Rock With Me และได้ออกอัลบั้มสุดท้ายที่มีชื่อว่า "Just Rock With Me / Namida Nante Mishite Yannai" โดยJust Rock With Me เป็นชื่อวงของ Evanpony และออกอัลบั้ม Best of Stereopony ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2012

 ประวัติ 
สมาชิกวง

โนะฮะนะ ตำแหน่ง เบส เกิดวันที่ 16 เดือนกันยายน ค.ศ.1989

ไอมิ ตำแหน่ง ร้องนำ และ กีตาร์ เกิดวันที่ 4 เดือนกันยายน ค.ศ.1990

ชิโฮะ ตำแหน่ง กลองชุด เกิดวันที่ 18 เดือน ตุลาคม ค.ศ.1990

‎