# เปียงยาง
เปียงยาง หรือ พย็องยัง (,) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ที่ซึ่งบางครั้งได้รับการขนานนามว่าเป็น "เมืองหลวงแห่งการปฏิวัติ"  เปียงยางตั้งอยู่บนแม่น้ำแทดง ห่างจากปากแม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเลเหลืองประมาณ  ขึ้นไปตามแม่น้ำ จากข้อมูลสำมะโนประชากร ค.ศ. 2008 เปียงยางมีประชากร 3,255,288 คน เปียงยางเป็นนครปกครองโดยตรง  มีสถานะเทียบเท่ากับจังหวัดของเกาหลีเหนือ

เปียงยางเป็นหนึ่งในนครที่เก่าแก่ที่สุดในเกาหลี เป็นเมืองหลวงของสองอาณาจักรเกาหลีโบราณ ได้แก่ โชซ็อนโบราณและโคกูรยอ และเคยเป็นเมืองหลวงรองของอาณาจักรโครยอ หลังการก่อตั้งประเทศเกาหลีเหนือใน ค.ศ. 1948 เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของประเทศ นครถูกทำลายอย่างหนักอีกครั้งในช่วงสงครามเกาหลี แต่ได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วหลังสงครามด้วยความช่วยเหลือจากโซเวียต

เปียงยางเป็นศูนย์กลางทางการเมือง อุตสาหกรรมและการคมนาคมของเกาหลีเหนือ ประมาณการว่าร้อยละ 99 ของผู้ที่อาศัยอยู่ในเปียงยางเป็นสมาชิก สมาชิกผู้สมัคร หรือผู้อยู่ในอุปการะของสมาชิกพรรคแรงงานเกาหลี (WPK) ซึ่งเป็นพรรครัฐบาล เป็นที่ตั้งของสถาบันหลักของรัฐบาลเกาหลีเหนือ รวมถึงพรรคแรงงานเกาหลีซึ่งมีสำนักงานใหญ่ในที่ที่เรียกว่าเมืองต้องห้าม

ชื่อ
ชื่อ "เปียงยาง" มาจากคำภาษาจีน-เกาหลี 平 (เรียบ) และ 壤 (ดิน) เป็นการถอดเสียงแบบแมกคูน–ไรซ์ชาวเออร์ของศัพท์ภาษาเกาหลี '평양' ซึ่งแปลว่า 'แผ่นดินราบ' สะท้อนถึงภูมิประเทศที่ราบเรียบของเมือง ในภาษาเกาหลีพื้นเมือง นครมีชื่อเรียกว่า "บูรูนา"  หรือที่เรียกกันน้อยกว่าคือ "บารานา"  ซึ่งเป็นการออกเสียงอักษรจีนของ "เปียงยาง" โดยใช้ระบบอีดู "บูรู"  หมายถึง "ทุ่งหญ้า" ขณะที่ "นา"  หมายถึง "ดินแดน" ดังนั้นความหมายของเปียงยางในภาษาเกาหลีพื้นเมืองจึงหมายถึง "ดินแดนแห่งทุ่งหญ้า"

ชื่อทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ ของนครได้แก่ รยู-กย็อง คีซ็อง, ฮวังซ็อง, รากรัง, ซอ-กยง, โซโด, โฮ-กยง, ชังอัน และเฮโจ (ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่นในเกาหลี) มีชื่อเรียกที่แตกต่างกันหลายแบบ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เปียงยางเป็นที่รู้จักในหมู่มิชชันนารีว่าเป็น "เยรูซาเลมแห่งตะวันออก" ด้วยสถานะทางประวัติศาสตร์ของนครในฐานะปราการของศาสนาคริสต์ กล่าวคือนิกายโปรเตสแตนต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงการฟื้นฟูเปียงยางใน ค.ศ. 1907

หลังคิม อิล-ซ็องถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1994 สมาชิกบางส่วนของฝ่ายคิม จ็อง-อิลเสนอให้เปลี่ยนชื่อเปียงยางเป็น "นครคิม อิล-ซ็อง"  แต่บางส่วนเสนอแนะว่าเกาหลีเหนือควรเริ่มเรียกโซลว่า "นครคิม อิล-ซ็อง" แทนและให้เปียงยางมีชื่อเล่นเป็น "นครคิม จ็อง-อิล" ท้ายที่สุด ข้อเสนอทั้งสองก็ไม่ได้รับการนำไปปฏิบัติ

 ประวัติศาสตร์ 
สมัยก่อนประวัติศาสตร์ 
ใน ค.ศ. 1955 นักโบราณคดีขุดค้นพบหลักฐานของที่อยู่อาศัยสมัยก่อนประวัติศาสตร์ในหมู่บ้านโบราณขนาดใหญ่ในเขตเปียงยาง ชื่อว่าคึมทัน-นี (Kŭmtan-ni) ซึ่งมีอายุย้อนไปถึงสมัยเครื่องปั้นดินเผาชึลมุนและมูมุนNational Research Institute of Cultural Heritage. 2001. Geumtan-ri. Hanguk Gogohak Sajeon [Dictionary of Korean Archaeology], pp. 148–149. NRICH, Seoul.  ชาวเกาหลีเหนือเชื่อมโยงเปียงยางกับนครในตำนาน "อาซาดัล" หรือวังก็อม-ซ็อง เมืองหลวงแห่งแรกในสหัสวรรษที่สองก่อนคริสต์ศักราชของโคโชซ็อน ("โชซ็อนโบราณ") ตามบันทึกประวัติศาสตร์เกาหลีที่เริ่มต้นด้วยซัมกุก ยูซาในศตวรรษที่ 13

นักประวัติศาสตร์ ปฏิเสธข้อกล่าวอ้างนี้เนื่องจากงานเขียนทางประวัติศาสตร์จีนตอนต้น เช่น ก่วนจือ ตำราภูเขาทะเล บันทึกของฉื่อ และจดหมายเหตุสามก๊ก กล่าวถึง "โชซ็อน" ที่เกิดขึ้นในภายหลังมาก ดังนั้นความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสองจึงอาจถูกกล่าวอ้างโดยเกาหลีเหนือเพื่อใช้ในการโฆษณาชวนเชื่อ อย่างไรก็ตาม เปียงยางได้กลายเป็นนครสำคัญในโชซอนโบราณ

สมัยประวัติศาสตร์
thumb|left|150px|สุสานพระเจ้าทงมย็อง
เปียงยางก่อตั้งขึ้นเมื่อ 1122 ปีก่อนคริสต์ศักราช บนที่ตั้งของเมืองหลวงของกษัตริย์ในตำนานนามว่าทันกุน วังก็อม-ซ็อง ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณเปียงยาง กลายเป็นเมืองหลวงของโคโชซ็อนตั้งแต่ 194 ถึง 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช นครล่มสลายในการพิชิตโคโชซ็อนของราชวงศ์ฮั่นใน 108 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นบัญชาให้จัดตั้งสี่เขตบัญชาการ โดยมีเขตบัญชาการเล่อล่าง (นังนัง) อยู่ในศูนย์กลางและตั้งเมืองหลวงชื่อ "โชซ็อน" (朝鮮縣, 조선현) ในบริเวณเปียงยาง การค้นพบทางโบราณคดีหลายแห่งจากสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตอนปลาย (ค.ศ. 20–220) ในพื้นที่เปียงยางดูเหมือนจะบ่งชี้ว่ากองกำลังฮั่นได้บุกรุกระยะสั้น ๆ ในบริเวณเหล่านี้ในภายหลัง

พื้นที่รอบนครมีชื่อเรียกว่านังนัง ในช่วงต้นของสมัยสามราชอาณาจักร ในฐานะเมืองหลวงของนังนัง ง  เปียงยางยังคงเป็นฐานที่มั่นทางการค้าและวัฒนธรรมที่สำคัญหลังเขตบัญชาการนังนังถูกอาณาจักรโคกูรยอที่ขยายตัวทำลายใน ค.ศ. 313

โคกูรยอย้ายเมืองหลวงมาที่นี่ใน ค.ศ. 427 ตามที่คริสโตเฟอร์ เบ็กวิทกล่าวไว้ เปียงยางเป็นการอ่านชื่อในภาษาจีน–เกาหลีของชื่อที่พวกเขาตั้งให้ในภาษาของพวกเขาเองคือ เปียรนา หรือ "แผ่นดินราบ"

ใน ค.ศ. 668 เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงของแม่ทัพผู้พิทักษ์ผู้พิชิตตะวันออกที่ก่อตั้งโดยราชวงศ์ถังของจีน อย่างไรก็ตาม ใน ค.ศ. 676 นครถูกชิลลายึดครอง แต่ถูกปล่อยทิ้งไว้บริเวณชายแดนระหว่างชิลลาและพัลแฮ เปียงยางถูกทิ้งร้างในช่วงปลายสมัยชิลลา จนกระทั่งได้รับการกอบกู้โดยวังก็อนและได้รับการประกาศให้เป็นเมืองหลวงตะวันตกของโครยอ

ในช่วงสงครามอิมจิน เปียงยางถูกกองทัพญี่ปุ่นยึดครองและรักษาเมืองไว้กระทั่งพ่ายแพ้ในการล้อมเปียงยาง ต่อมาในศตวรรษที่ 17 นครถูกยึดครองชั่วคราวระหว่างการบุกครองโชซ็อนของราชวงศ์ชิงกระทั่งมีการทำความตกลงสันติภาพระหว่างเกาหลีและจีนราชวงศ์ชิง แม้การบุกครองจะทำให้ชาวเกาหลีระแวงชาวต่างชาติ แต่ศาสนาคริสต์ก็เริ่มมีอิทธิพลมากขึ้นหลังประเทศเปิดรับชาวต่างชาติในศตวรรษที่ 16 เปียงยางกลายเป็นฐานของการขยายตัวของศาสนาคริสต์ในเกาหลี ใน ค.ศ. 1880 นครมีโบสถ์กว่า 100 แห่งและมีมิชชันนารีโปรเตสแตนต์มากกว่าเมืองอื่น ๆ ในเอเชีย และมีชื่อเรียกว่า "เยรูซาเลมแห่งตะวันออก"

ใน ค.ศ. 1890 นครมีประชากร 40,000 คน ที่นี่เป็นสมรภูมิเปียงยางในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ซึ่งนำไปสู่การทำลายและการลดจำนวนประชากรของนครเป็นอย่างมาก นครเป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันใต้ตั้งแต่ ค.ศ. 1896 ในช่วงการปกครองของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นพยายามพัฒนานครให้เป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม แต่ต้องเผชิญกับขบวนการ 1 มีนาคมใน ค.ศ. 1919 และขบวนการสังคมนิยมต่อต้านญี่ปุ่นอย่างรุนแรงในช่วงทศวรรษ 1920 จากการแสวงหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ในภาษาญี่ปุ่นนครมีชื่อเรียกว่าเฮโจ (ใช้ตัวอักษรจีนเดียวกันคือ  แต่อ่านว่า)

thumb|right|250px|เปียงยางใน ค.ศ. 1907
thumb|รถรางเปียงยาง 
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1931 นครประสบเหตุการณ์จลาจลต่อต้านชาวจีนอันเป็นผลมาจากอุบัติการณ์ว่านเป่าชานและรายงานข่าวที่ทำให้เกินจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าวซึ่งปรากฏในหนังสือพิมพ์ของจักรวรรดิญี่ปุ่นและเกาหลีMemorandum (Institute of Pacific Relations, American Council), Vol. 2, No. 5 (16 Mar 1933), pp. 1–3 ภายใน ค.ศ. 1938 เปียงยางมีประชากร 235,000 คน

หลัง ค.ศ. 1945 
thumb|right|เปียงยางสมัยใหม่
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1945 กองทัพโซเวียตที่ 25 เข้าสู่เปียงยางและนครกลายเป็นเมืองหลวงชั่วคราวของคณะกรรมาธิการประชาชนชั่วคราวเกาหลีเหนือ คณะกรรมาธิการประชาชนได้รับการจัดตั้งขึ้นแล้วที่นั่น โดยมีโช มัน-ซิก นักชาตินิยมคริสเตียนผู้มากประสบการณ์เป็นผู้นำ เปียงยางกลายเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของเกาหลีเหนือเมื่อมีการก่อตั้งประเทศใน ค.ศ. 1948 ในเวลานั้น รัฐบาลเปียงยางมีเป้าหมายจะยึดคืนโซล เมืองหลวงอย่างเป็นทางการของเกาหลี เปียงยางได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงอีกครั้งในสงครามเกาหลี ซึ่งในระหว่างนั้นถูกกองกำลังเกาหลีใต้เข้ายึดครองเป็นเวลาสั้น ๆ ตั้งแต่วันที่ 19 ตุลาคม ถึง 6 ธันวาคม ค.ศ. 1950 นครมีผู้ลี้ภัยจำนวนมากอพยพออกไปเมื่อกองกำลังจีนที่รุกคืบลงใต้เข้าใกล้เปียงยาง กองกำลังสหประชาชาติควบคุมการอพยพผู้ลี้ภัยขณะถอยร่นออกจากเปียงยางในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1950 ใน ค.ศ. 1952 นครตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ที่สุดตลอดสงคราม โดยมีเครื่องบินของสหประชาชาติเข้าร่วมถึง 1,400 ลำ

แม้ในช่วงสงคราม ก็มีการวางแผนสร้างนครขึ้นใหม่ วันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1953 วันที่ลงนามในความตกลงสงบศึกระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ นิตยสาร The Pyongyang Review เขียนว่า "ขณะที่ถนนหนทางอยู่ในเปลวเพลิง นิทรรศการแสดงแผนแม่บทการบูรณะเปียงยางได้จัดขึ้นที่โรงละครใต้ดินโมรันบง หลุมหลบภัยทางอากาศของรัฐบาลใต้โมรันบง  "บนเส้นทางแห่งชัยชนะ... ดอกไม้ไฟที่พุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเมืองหลวงในการยิงสลุตได้ส่องสว่างแผนการก่อสร้างเมืองที่จะผงาดขึ้นในเร็ววันด้วยรูปลักษณ์ใหม่" หลังสงคราม นครได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียต และอาคารจำนวนมากได้รับการสร้างขึ้นในสถาปัตยกรรมแบบสตาลิน แผนสำหรับนครเปียงยางสมัยใหม่เผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในอาคารโรงละคร คิม จุง-ฮี หนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งพันธมิตรสถาปนิกเกาหลี ผู้ซึ่งเคยศึกษาด้านสถาปัตยกรรมในญี่ปุ่นสมัยก่อนสงคราม ได้รับแต่งตั้งจากคิม อิล-ซ็องให้ออกแบบแผนแม่บทของเมือง สถาบันสถาปัตยกรรมมอสโกออกแบบ "แผนบูรณะและก่อสร้างนคนเปียงยางอย่างครอบคลุม" ใน ค.ศ. 1951 และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1953 การเปลี่ยนแปลงไปสู่นครสมัยใหม่ที่ได้รับการออกแบบเพื่อการโฆษณาชวนเชื่อโดยมีสถาปัตยกรรมแบบสตาลินที่มีการจัดวางแบบเกาหลี (และสถาปัตยกรรมสมัยใหม่อื่น ๆ ที่กล่าวกันว่าได้รับอิทธิพลอย่างมากจากออสการ์ นีเอไมเยร์ สถาปนิกชาวบราซิล) ได้เริ่มต้นขึ้น金聖甫、李信澈「写真と絵で見る北朝鮮現代史」監修: 李泳采、韓興鉄訳、コモンズ、東京・新宿(原著2010年12月1日)..2018年4月30日閲覧.  รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1972 ประกาศให้เปียงยางเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการ

พิธีศพของคิม อิล-ซ็องจัดขึ้นที่เปียงยางใน ค.ศ. 1994 จากนั้นในวันที่ 19 กรกฎาคม พิธีสิ้นสุดลงด้วยขบวนแห่ศพเมื่อรถบรรทุกศพเคลื่อนผ่านถนนโดยมีประชาชนร้องไห้อย่างบ้าคลั่งขณะชมพิธีศพ

ใน ค.ศ. 2001 ทางการเกาหลีเหนือริเริ่มโครงการปรับปรุงให้ทันสมัยในระยะยาว กระทรวงการพัฒนาการก่อสร้างเมืองหลวงถูกรวมเข้าในคณะรัฐมนตรีในปีนั้น ใน ค.ศ. 2006 ชัง ซ็อง-แท็ก พี่เขยของคิม จ็อง-อิลได้เข้าดูแลกระทรวง

ตลอดการปกครองของคิม จ็อง-อึน มีโครงการที่อยู่อาศัยหลายโครงการได้รับการสร้างขึ้น ใน ค.ศ. 2012 ถนนชังช็อน โครงการที่อยู่อาศัยที่มี 2,784 ยูนิตได้เปิดตัวในใจกลางกรุงเปียงยาง โครงการที่อยู่อาศัย ค.ศ. 2013 และ 2014 ที่อุทิศให้กับนักวิทยาศาสตร์เสร็จสมบูรณ์ในถนนนักวิทยาศาสตร์อึนฮาและถนนนักวิทยาศาสตร์วีซ็องโดยมีมากกว่า 1,000 ยูนิตในแต่ละแห่ง ขณะที่ ค.ศ. 2015 มีการดำเนินงานในโครงการที่อยู่อาศัยในถนนนักวิทยาศาสตร์มีแรที่มี 2,584 ยูนิต ใน ค.ศ. 2017 เพื่ออุทิศให้แก่วันครบรอบวันเกิดปีที่ 105 ของผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรก คิม อิล-ซ็อง มีการสร้าง 4,804 ยูนิตในอาคารที่อยู่อาศัยถนนรย็องมย็องแห่งใหม่ ทศวรรษที่สองของ ค.ศ. 2000 มีการก่อสร้างโครงการที่อยู่อาศัยในถนนซ็องฮวาใกล้กับโรงเบียร์แทดงกัง ในเขตซาดง (2022) ในพื้นที่แทพย็องในเขตมันกย็องแด และในเขตที่อยู่อาศัยริมแม่น้ำโพทงซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองติดกับแม่น้ำโพทงบนพื้นที่ที่เคยใช้เป็นสำนักงานใหญ่ของสหพันธ์เทควันโดนานาชาติ คิม จ็อง-อึนสั่งให้เปลี่ยนชื่อเขตที่อยู่อาศัยเป็น "คย็องรู-ดง" หมายถึง "ระเบียงลูกปัดที่สวยงาม" ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ถึง 1970 พื้นที่นี้เป็นที่ตั้งที่พำนักของคิม อิล-ซ็องและเป็นที่รู้จักในชื่อ "คฤหาสน์เลขที่ 5" โครงการอาคารสาธารณะอื่น ๆ ในช่วงหลัง ได้แก่ โรงละครประชาชนมันซูแดซึ่งเปิดใน ค.ศ. 2012 สวนน้ำมุนซูซึ่งเปิดใน ค.ศ. 2013 และท่าอากาศยานนานาชาติซูนันที่ได้รับการปรับปรุงและขยายและศูนย์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง ทั้งสองแห่งเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2015 โรงละครวงออร์เคสตราซัมจีย็อน ซึ่งติดตั้งจากโรงละครสัตว์กองทัพประชาชนเกาหลีทรงโดมที่สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1964 และโรงพยาบาลกลางเปียงยาง ซึ่งเริ่มการก่อสร้างใน ค.ศ. 2020 โครงการพัฒนาใหม่เพิ่มเติมเกิดขึ้นในพื้นที่รอบประตูชัยซึ่งโรงพยาบาลประชาชนเปียงยางหมายเลข 1 ถูกรื้อถอน อาคารอะพาร์ตเมนต์ในพื้นที่อินฮึง-ดง ในเขตโมรันบงและในพื้นที่ชินว็อนในเขตโพทงกังถูกรื้อถอน ใน ค.ศ. 2018–2019 สำหรับการก่อสร้างอาคารอพาร์ตเมนต์ใหม่ นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2018 โรงละครกลางแจ้งสวนเยาวชนในถนนซุงรี ซึ่งใช้จัดชุมนุมทางการเมือง ได้รับการสร้างใหม่ ใน ค.ศ. 2021–2022 มีการดำเนินโครงการที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ตามถนนซ็องฮวาทางตะวันออกเฉียงใต้ของนคร ถนนฮวาซ็องในเขตฮวาซ็องทางเหนือของเปียงยางพร้อมอาคารสูง ใน ค.ศ. 2023 มีการเปิดตัวการก่อสร้างที่อยู่อาศัยระยะที่สองในเขตฮวาซ็อง บนพื้นที่เดิมของสถาบันวิทยาศาสตร์ผักเปียงยาง นอกจากนี้ ยังมีการริเริ่มโครงการฟาร์มเรือนกระจกและที่อยู่อาศัยบนพื้นที่เดิมของสนามบินคังดงซึ่งถูกรื้อถอนใน ค.ศ. 2019

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2024 การก่อสร้างระยะที่สองในพื้นที่ฮวาซ็องแล้วเสร็จในถนนริมฮึงโดยมีการสร้างอพาร์ตเมนต์ 10,000 ยูนิต ซึ่งมีการเฉลิมฉลองอย่างยิ่งใหญ่

เปียงยาง ร่วมกับโซล ได้ยื่นข้อเสนอเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2032 แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกให้เป็นรายชื่อเมืองที่เป็นตัวแทนร่วมกัน

 ภูมิศาสตร์ 
เปียงยางตั้งอยู่ทางตะวันตกตอนกลางของประเทศเกาหลีเหนือ นครตั้งอยู่บนที่ราบเรียบห่างจากอ่าวเกาหลี ส่วนหนึ่งของทะเลเหลืองไปทางทิศตะวันออกประมาณ  แม่น้ำแทดงไหลจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือลงสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้ผ่านใจกลางนครไปยังอ่าวเกาหลี ที่ราบเปียงยาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของนคร เป็นหนึ่งในสองที่ราบขนาดใหญ่บนชายฝั่งตะวันตกของคาบสมุทรเกาหลี อีกแห่งหนึ่งคือที่ราบแชรย็อง ทั้งสองแห่งมีพื้นที่ประมาณ 500 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ
เปียงยางมีภูมิอากาศแบบมรสุมภาคพื้นทวีปอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน: Dwa) ซึ่งมีลักษณะคือฤดูร้อนที่อบอุ่นถึงร้อนชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและแห้งแล้ง ในฤดูหนาว ลมหนาวและแห้งสามารถพัดมาจากไซบีเรีย ทำให้อากาศหนาวจัด โดยอุณหภูมิต่ำสุดมักต่ำกว่าจุดเยือกแข็งระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนมีนาคม แม้อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยในเวลากลางวันจะสูงกว่าจุดเยือกแข็งอย่างน้อย 2–3 องศาในทุกเดือน ยกเว้นเดือนมกราคม ทั่วไปแล้วฤดูหนาวจะแห้งแล้งกว่าฤดูร้อนมาก โดยมีหิมะตกเฉลี่ย 37 วัน

การเปลี่ยนผ่านจากฤดูหนาวที่หนาวและแห้งแล้งไปสู่ฤดูร้อนที่อบอุ่นและชื้นเกิดขึ้นค่อนข้างรวดเร็วระหว่างเดือนเมษายนถึงต้นเดือนพฤษภาคม และมีการกลับคืนสู่สภาพอากาศหนาวอย่างรวดเร็วเช่นกันในช่วงปลายเดือนตุลาคมและพฤศจิกายน ทั่วไปฤดูร้อนจะร้อนและชื้น โดยมีลมมรสุมเอเชียตะวันออกพัดผ่านตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายน ซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ย  และอุณหภูมิสูงสุดในเวลากลางวันมักสูงกว่า  แม้ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงจะเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านส่วนใหญ่ แต่สภาพอากาศจะน่ารื่นรมย์กว่า โดยมีอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยตั้งแต่  ในเดือนพฤษภาคมและ  ในเดือนกันยายน ประกอบกับท้องฟ้าที่ค่อนข้างแจ่มใสและมีแดดจัด

การเมือง
thumb|หอสมัชชามันซูแด ที่ตั้งของสมัชชาประชาชนสูงสุด รัฐสภาเกาหลีเหนือ
หน่วยงานรัฐบาลหลักและหน่วยงานรัฐการอื่น ๆ ตั้งอยู่ในเปียงยาง ที่ซึ่งได้รับการกำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญว่าเป็นเมืองหลวงของประเทศ ที่ทำการของคณะกรรมาธิการกลางพรรคแรงงานและคณะกรรมาธิการประชาชนเปียงยางตั้งอยู่ในย่านแฮบังซัน เขตชุง คณะรัฐมนตรีเกาหลีเหนือตั้งอยู่ในย่านชงโร เขตชุง

เปียงยางยังเป็นที่ตั้งของสถาบันความมั่นคงหลักทั้งหมดของประเทศเกาหลีเหนือ กระทรวงที่ใหญ่ที่สุดคือกระทรวงความมั่นคงทางสังคม มีพนักงาน 130,000 คนทำงานใน 12 กรม ซึ่งดูแลกิจกรรมต่าง ๆ ได้แก่ ตำรวจ ความปลอดภัยของเจ้าหน้าที่พรรค เอกสารลับ สำมะโน การจดทะเบียนราษฎร การก่อสร้างสาธารณะขนาดใหญ่ การควบคุมจราจร ความปลอดภัยจากอัคคีภัย การป้องกันภัยพลเรือน สาธารณสุขและศุลกากร อีกหน่วยงานสำคัญที่ตั้งอยู่ในนครคือกระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ ซึ่งมีบุคลากร 30,000 คนทำหน้าที่จัดการด้านข่าวกรอง ระบบเรือนจำทางการเมือง ความมั่นคงทางอุตสาหกรรมทางทหารและการจัดการการเข้าออกประเทศ

การเมืองและการจัดการของนครถูกพรรคแรงงานเกาหลีครอบงำ เช่นเดียวกับในระดับชาติ นครถูกจัดการโดยคณะกรรมาธิการพรรคเปียงยางของพรรคแรงงานเกาหลีและประธานของคณะกรรมาธิการนั้นคือนายกเทศมนตรีโดยพฤตินัย องค์กรสูงสุดของรัฐคือคณะกรรมาธิการประชาชนเปียงยาง มีหน้าที่รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ประจำวันเพื่อสนับสนุนนคร รวมถึงการปฏิบัติตามแนวทางของพรรคในระดับท้องถิ่นที่ส่งผ่านคณะกรรมาธิการพรรคเปียงยาง การจัดสรรทรัพยากรที่ให้ความสำคัญกับเปียงยาง และการให้การสนับสนุนแก่บุคลากรและครอบครัวของพรรคแรงงานเกาหลีและหน่วยงานความมั่นคงภายใน
 เขตการปกครอง 
thumb|250x250px|แผนที่เปียงยาง ค.ศ. 2018
เปียงยางแบ่งออกเป็น 19 เขต (กู- หรือ กูย็อก) (ตัวเมือง) 2 เทศมณฑล (กุน) และ 1 ย่าน (ทง) Also Administrative divisions of North Korea  (used as reference for hanja)

 เขตชุง 
 เขตพย็องช็อน 
 เขตโพทงกัง 
 เขตโมรันบง 
 เขตซอซ็อง 
 เขตซ็องโย 
 เขตทงแดว็อน 
 เขตแทดงกัง 
 เขตซาดง 
 เขตแทซ็อง 
 เขตมันกย็องแด 
 เขตฮย็องเจซัน 
 เขตฮวาซ็อง 
 เขตรยงซ็อง 
 เขตซัมซ็อก 
 เขตรย็อกโพ 
 เขตนังนัง 
 เขตซูนัน 
 เขตอึนจ็อง 
 เทศมณฑลคังดง 
 เทศมณฑลคังนัม 
 ย่านพังฮย็อน 

รายงานของสื่อต่างประเทศใน ค.ศ. 2010 ระบุว่าเทศมณฑลคังนัม, เทศมณฑลชุงฮวา, เทศมณฑลซังว็อน และเทศมณฑลซึงโฮได้ถูกโอนไปอยู่ภายใต้การบริหารของจังหวัดฮวังแฮเหนือที่อยู่ใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม เทศมณฑลคังนัมคังนัมถูกโอนกลับมาอยู่ภายใต้การบริหารของเปียงยางใน ค.ศ. 2011

ย่านพังฮย็อน ฐานขีปนาวุธซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของเมืองคูซ็อง จังหวัดพย็องอันเหนือ ได้ถูกโอนมาอยู่ภายใต้การบริหารของเปียงยางในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018

 ทัศนียภาพ 

หลังถูกทำลายในช่วงสงครามเกาหลี เปียงยางได้รับการสร้างขึ้นใหม่อย่างสมบูรณ์ตามวิสัยทัศน์ของคิม อิล-ซ็อง ซึ่งต้องการสร้างเมืองหลวงที่จะเสริมสร้างขวัญกำลังใจในช่วงหลังสงคราม ผลลัพธ์คือนครที่มีถนนกว้างใหญ่เรียงรายไปด้วยต้นไม้และอาคารสาธารณะที่มีการจัดสวนเป็นขั้นบันได ภาพโมเสกและเพดานที่ตกแต่ง สถาปัตยกรรมแบบโซเวียตทำให้นครนี้ชวนให้นึกถึงเมืองในไซบีเรียในช่วงหิมะตกในฤดูหนาว แม้สิ่งก่อสร้างที่มีการออกแบบตามแบบเกาหลีดั้งเดิมจะช่วยลดความรู้สึกนี้ลงได้บ้าง ในฤดูร้อน นครโดดเด่นด้วยแม่น้ำ ต้นหลิว ดอกไม้และพื้นที่สวนสาธารณะ

นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเกาหลี นครได้รับการวางผังอย่างเคร่งครัดตามหลักการสังคมนิยม ตามแผนแม่บท ค.ศ. 1953 ที่ออกแบบโดยคิม จุง-ฮี นครถูกวางแผนให้รองรับผู้อยู่อาศัยหนึ่งล้านคนโดยทอดยาวจากแม่น้ำแทดงไปยังแม่น้ำโพทง ใจกลางนครถูกวางแผนให้เป็นเขตบริหารหลักโดยมีโครงสร้างภูมิทัศน์หลักสร้างอยู่ระหว่างเขตต่าง ๆ และใช้เป็นเขตกันชนเพื่อไม่ให้ขยายตัวได้อย่างอิสระ ใจกลางนครได้รับการวางผังด้วยถนนและทางหลวงที่กว้างขวางและโครงสร้างและรูปแบบที่ยิ่งใหญ่และเป็นเขตบริหารกลางที่ตั้งของอาคารรัฐบาลและอาคารสาธารณะหลายแห่งรวมถึงศูนย์รัฐบาลหมายเลข 1 ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของพรรครัฐบาล นอกจากอนุสาวรีย์และอนุสรณ์สถานต่าง ๆ แล้ว ยังก่อให้เกิดแกนสำคัญของสถานที่เชิงสัญลักษณ์ซึ่งส่งเสริมอุดมการณ์ของพรรคแรงงานเกาหลีและลัทธิบูชาบุคคลของเกาหลีเหนือรอบตระกูลคิมโดยมีศูนย์กลางและกิโลเมตรที่ศูนย์ของเขตกลางอยู่ที่จัตุรัสคิม อิล-ซ็อง

แผนแม่บท ค.ศ. 1953 วางเค้าโครงพื้นฐานซึ่งการพัฒนานครในช่วงทศวรรษต่อมาได้ถูกนำมาใช้โดยมีระบบเขตย่อยที่ผสมผสานการใช้ประโยชน์ที่ดินทั้งที่อยู่อาศัยและอุตสาหกรรม เขตเหล่านั้นกระจายอยู่รอบเขตบริหารกลางและเมื่อรวมกันแล้วก็ก่อให้เกิดแกนหลักของทิศทางการขยายตัวของเมือง ขณะที่ในช่วงทศวรรษ 1950 การเน้นหลักอยู่ที่การฟื้นฟูเปียงยางจากซากปรักหักพังให้เป็นนครสังคมนิยมอย่างระมัดระวังตามแนวทางที่เข้มงวดของแผนแม่บท ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 ได้เกิดคลื่นการพัฒนาใหม่ซึ่งรวมถึงการขยายถนนสายหลัก การก่อสร้างอาคารอพาร์ตเมนต์หนาแน่นสูงตามถนนสายหลัก อาคารเทศบาลและวัฒนธรรมที่โอ่อ่าและรูปปั้นและจัตุรัสขนาดใหญ่ แนวโน้มนี้ยังรวมถึงการนำสถาปัตยกรรมเกาหลีดั้งเดิมมาใช้กับอาคารบางแห่ง แม้การพัฒนาโดยทั่วไปจะเป็นไปตามแผนแม่บท ค.ศ. 1953 แต่ก็มีการเบี่ยงเบนไปในบางแง่มุม เช่น การก่อสร้างอาคารสูงตามถนนสายกลางซึ่งขัดแย้งกับแผนแม่บทที่เรียกร้องให้มีการกระจายการก่อสร้างที่อยู่อาศัยอย่างสม่ำเสมอทั่วเมืองในหลายศูนย์กลาง ในช่วงทศวรรษ 1990 การพัฒนาโครงสร้างนครค่อนข้างชะลอตัวเนื่องจากวิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่และภาวะอดอยากที่แพร่หลายในเกาหลีเหนือซึ่งนำไปสู่การเบี่ยงเบนทรัพยากรไปยังกองทัพ ในช่วงทศวรรษ 2010 และ 2020 ได้เห็นความพยายามในการพัฒนานครและความหนาแน่นที่เพิ่มขึ้นโดยมีการปรับปรุงถนนและทางหลวงที่อยู่ห่างจากศูนย์กลางออกไปและการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ชนบทเดิมของนครให้กลายเป็นเขตที่อยู่อาศัยหนาแน่นสูง

thumb|right|โรงแรมรยูกย็องและส่วนหนึ่งของอนุสาวรีย์ชัยสงครามปลดปล่อยปิตุภูมิ
thumb|อาคารอพาร์ตเมนต์ที่มีพื้นที่สีเขียว

ถนนในนครถูกวางผังเป็นตารางในแนวเหนือ–ใต้ และตะวันออก–ตะวันตก ทำให้นครดูเป็นระเบียบเรียบร้อย นักออกแบบชาวเกาหลีเหนือนำประสบการณ์ของสวีเดนในการสร้างย่านที่อยู่อาศัยแบบพึ่งตนเองได้มาใช้ทั่วประเทศ และเปียงยางก็ไม่มีข้อยกเว้น ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในหน่วยการปกครองขนาด 5,000 ถึง 6,000 คน (ทง) ทุกหน่วยมีสิ่งอำนวยความสะดวกคล้ายคลึงกัน เช่น ร้านขายอาหาร ร้านตัดผม ร้านตัดเสื้อ โรงอาบน้ำสาธารณะ ที่ทำการไปรษณีย์ คลินิก ห้องสมุด และอื่น ๆ ผู้พักอาศัยจำนวนมากอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์สูง สิ่งสำคัญอันดับต้น ๆ ประการหนึ่งของคิม อิล-ซ็องในการออกแบบเปียงยางคือการจำกัดจำนวนประชากร ทางการยังคงรักษาระบบการควบคุมการเคลื่อนย้ายเข้าสู่นครอย่างเข้มงวด ทำให้นครนี้ต่างจากเมืองอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออก เนื่องจากมีความเงียบสงบ ไม่แออัด และมีพื้นที่กว้างขวาง

สิ่งก่อสร้างในเปียงยางแบ่งออกเป็นสามประเภทสถาปัตยกรรมหลัก ได้แก่ อนุสาวรีย์ อาคารที่มีลวดลายเกาหลีดั้งเดิม และอาคารสูง สถานที่สำคัญที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของเกาหลีเหนือบางแห่งคืออนุสาวรีย์ เช่น หอคอยชูเช ประตูชัย และอนุสรณ์สถานใหญ่เขามันซู แห่งแรกเป็นยอดหินแกรนิตสูง  เป็นสัญลักษณ์ของอุดมการณ์ชูเช สร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1982 และประกอบด้วยหินแกรนิต 25,550 ชิ้น แต่ละชิ้นหมายถึงจำนวนวันที่คิม อิล-ซ็องมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้น อาคารที่โดดเด่นที่สุดบนเส้นขอบฟ้าของเปียงยางคือโรงแรมรยูกย็อง อาคารที่สูงเป็นอันดับเจ็ดของโลกในแง่ของจำนวนชั้น อาคารที่ไม่มีคนอยู่อาศัยที่สูงที่สุดในโลก และเป็นหนึ่งในโรงแรมที่สูงที่สุดในโลก ปัจจุบันยังไม่เปิดให้บริการ

เปียงยางมีเส้นขอบฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยมีอาคารอพาร์ตเมนต์สูงเป็นส่วนใหญ่ การก่อสร้างที่เฟื่องฟูเริ่มต้นด้วยโครงการอาคารชุดถนนชังช็อน ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อ ค.ศ. 2012 การก่อสร้างโครงการนี้เริ่มต้นขึ้นหลังผู้นำผู้ล่วงลับ คิม จ็อง-อิล บรรยายว่าถนนชังช็อนนั้น "น่าสมเพช" โครงการที่อยู่อาศัยอื่น ๆ ก็ได้รับการปรับปรุงเช่นกัน แต่ส่วนใหญ่ยังคงมีฉนวนกันความร้อนที่ไม่ดี และไม่มีลิฟต์และระบบทำความร้อนส่วนกลาง โครงการฟื้นฟูนครดำเนินต่อไปภายใต้การนำของคิม จ็อง-อึน โดยมีการแทนที่อพาร์ตเมนต์เก่าในทศวรรษ 1970 และ 1980 ด้วยอาคารสูงและสวนสาธารณะ เช่น สวนเยาวชนแคซ็อง รวมถึงการปรับปรุงอาคารเก่า ใน ค.ศ. 2018 นครได้รับการบรรยายว่าจำไม่ได้เลยเมื่อเทียบกับห้าปีก่อน 

 สถานที่สำคัญ 

thumb|สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม ริมแม่น้ำแทดง เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์/กรีฑาที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลกเมื่อพิจารณาจากความจุ
สถานที่สำคัญที่น่าสนใจในนคร ได้แก่:
 โรงแรมรยูกย็อง
 วังสุริยะคึมซูซัน
 ประตูชัย (ได้รับแรงบันดาลใจอย่างมาก แต่มีขนาดใหญ่กว่าอาร์กเดอทรียงฟ์แห่งปารีส)
 บ้านเกิดของคิม อิล-ซ็องที่เขามันกย็องแด บริเวณชานเมือง
หอคอยชูเช
 สนามกีฬาขนาดใหญ่สองแห่ง:
 สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม
 สนามกีฬาคิม อิล-ซ็อง
 อนุสรณ์สถานใหญ่เขามันซู รวมถึงพิพิธภัณฑ์การปฏิวัติเกาหลี
 จัตุรัสคิม อิล-ซ็อง
 โรงแรมนานาชาติยังกักโด

หอส่งสัญญาณโทรทัศน์เปียงยางเป็นสถานที่สำคัญเล็กน้อย สถานที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ สำหรับผู้มาเยือน ได้แก่ สวนสัตว์กลางเกาหลี  และทางหลวงรวมชาติที่ทอดยาวจากเปียงยางไปยังเขตปลอดทหารเกาหลี (DMZ)

 วัฒนธรรม 
อาหาร

thumb|250px|พย็องยังแร็งมย็อน  ซุปบะหมี่บักวีตเย็นที่มีต้นกำเนิดจากเปียงยาง

เปียงยางเคยเป็นเมืองหลวงของจังหวัดพย็องอันใต้จนถึง ค.ศ. 1946 และอาหารเปียงยางก็มีธรรมเนียมการทำอาหารโดยทั่วไปเช่นเดียวกับจังหวัดพย็องอัน อาหารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือพย็องยังแร็งมย็อน หรือเรียกอีกชื่อว่ามุลแร็งมย็อน หรือเรียกง่าย ๆ ว่า แร็งมย็อน แร็งมย็อนแปลตรงตัวว่า "บะหมี่เย็น" ขณะที่คำว่า มุล หมายถึงน้ำ เนื่องจากอาหารจานนี้เสิร์ฟในน้ำซุปเย็นกับดงชิมี (กิมจิแบบน้ำ) และโรยหน้าด้วยลูกแพรเกาหลีหวานหั่นแว่น

เดิมทีพย็องยังแร็งเมียนถูกรับประทานในบ้านที่สร้างด้วยระบบทำความร้อนใต้พื้นแบบดั้งเดิม (อนดล) ในช่วงฤดูหนาวที่หนาวเย็น ดังนั้นจึงมีอีกชื่อเรียกว่า "พย็องยังท็อลดอรี" (สั่นเทาในเปียงยาง) ชาวเปียงยางบางครั้งก็รับประทานเป็นแฮจังกุก ซึ่งเป็นอาหารประเภทใดก็ได้ที่รับประทานเพื่อแก้อาการเมาค้าง ส่วนใหญ่มักเป็นซุปร้อน

อาหารที่เป็นตัวแทนเปียงยางอีกอย่างหนึ่งคือ แทดงกังซุนกอกุก แปลว่า "ซุปปลากระบอกจากแม่น้ำแทดง" ซุปนี้มีปลากระบอก (ซึ่งมีอยู่มากในแม่น้ำแทดง) พร้อมด้วยพริกไทยดำและเกลือ ตามธรรมเนียมแล้ว ซุปนี้จะเสิร์ฟให้กับแขกที่มาเยือนเปียงยาง ดังนั้นจึงมีคำกล่าวทั่วไปว่า "ซุปปลาเทราต์อร่อยไหม?" ซึ่งใช้ทักทายผู้ที่เดินทางกลับจากเปียงยาง อีกหนึ่งอาหารพื้นเมืองพิเศษคือ พย็องยังอนบัน (แปลตรงตัวว่า "ข้าวอุ่นเปียงยาง") ประกอบด้วยข้าวสวยร้อนราดด้วยเห็ดหั่น ไก่ และบินแดต็อกสองสามชิ้น (แพนเค้กที่ทำจากถั่วเขียวบดและผัก)

ชีวิตสังคม
ใน ค.ศ. 2018 มีร้านอาหารคุณภาพสูงมากมายในเปียงยางที่มีอาหารเกาหลีและนานาชาติ รวมถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นำเข้า ร้านอาหารที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อกรยู-กวันและชงรยูกวัน มีอาหารข้างถนนบางอย่างในเปียงยาง โดยมีผู้ขายตั้งแผงขายอาหาร อาหารต่างชาติ เช่น แฮมเบอร์เกอร์ เฟรนช์ฟราย พิซซ่า และกาแฟ สามารถหาได้ง่าย มีสถานบันเทิงยามค่ำคืนที่คึกคักโดยมีร้านอาหารเปิดดึกและคาราโอเกะ

นครมีสวนน้ำ สวนสนุก ลานสเก็ต สโมสรสุขภาพ สนามยิงปืน และสถานแสดงโลมา

 การกีฬา 

เปียงยางมีสโมสรกีฬาหลายแห่ง รวมถึงสโมสรกีฬาเอพริล 25 และสโมสรกีฬานครเปียงยาง
 เศรษฐกิจ 
thumb|right|ใจกลางเปียงยางพร้อมด้วยกลุ่มอพาร์ตเมนต์ชังจ็อนที่เพิ่งสร้างเสร็จ สะพานอกรยูและโรงแรมรยูกย็องอยู่เบื้องหลัง
เปียงยางเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมของประเทศเกาหลีเหนือ ด้วยความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติ เช่น ถ่านหิน เหล็กและหินปูน รวมถึงระบบการขนส่งทางบกและทางน้ำที่ดี ทำให้เป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกที่เกิดขึ้นในเกาหลีเหนือหลังสงครามเกาหลี ทั้งอุตสาหกรรมเบาและหนักมีอยู่และพัฒนาควบคู่กันไป การผลิตหนักรวมถึงซีเมนต์ เซรามิกอุตสาหกรรม ยุทธภัณฑ์และอาวุธ แต่การผลิตเครื่องจักรกลยังคงเป็นอุตสาหกรรมหลัก อุตสาหกรรมเบาในเปียงยางและบริเวณใกล้เคียง ได้แก่ สิ่งทอ รองเท้าและอาหาร และอื่น ๆ มีการให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับการผลิตและจัดหาผลิตผลสดและพืชผลรองในไร่นารอบนอกเมือง พืชผลอื่น ๆ ได้แก่ ข้าว ข้าวโพดหวานและถั่วเหลือง เปียงยางมุ่งมั่นที่จะบรรลุความพอเพียงในการผลิตเนื้อสัตว์ โรงเรือนที่มีความหนาแน่นสูงเลี้ยงสุกร ไก่และปศุสัตว์อื่น ๆ

กระทั่งช่วงปลายทศวรรษ 2010 เปียงยางยังคงประสบปัญหาการขาดแคลนไฟฟ้าอยู่บ่อยครั้ง เพื่อแก้ไขปัญหานี้ โรงไฟฟ้าสองแห่ง ได้แก่ โรงไฟฟ้าฮีช็อน 1 และ 2 ถูกสร้างขึ้นในจังหวัดชากังและจ่ายไฟฟ้าให้แก่นครผ่านสายส่งโดยตรง โครงการขยายกำลังการผลิตไฟฟ้าระยะที่สองเริ่มขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 ประกอบด้วยเขื่อนขนาดเล็กหลายแห่งตามแม่น้ำช็องช็อน โรงไฟฟ้าสองแห่งแรกมีกำลังการผลิตสูงสุด 300 เมกะวัตต์ (MW) ขณะที่เขื่อน 10 แห่งที่จะสร้างภายใต้ระยะที่สองคาดว่าจะผลิตไฟฟ้าได้ประมาณ 120 เมกะวัตต์ นอกจากนี้ นครยังมีโรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่มีอยู่แล้วหรือกำลังวางแผนก่อสร้างหลายแห่ง รวมถึงโรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางที่มีกำลังการผลิต 500 เมกะวัตต์ โรงไฟฟ้าพลังความร้อนเปียงยางตะวันออกที่มีกำลังการผลิต 50 เมกะวัตต์ และโรงไฟฟ้าพลังความร้อนคังดงซึ่งอยู่ระหว่างการก่อสร้าง

การค้า
thumb|right|ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 1
เปียงยางเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่หลายแห่ง รวมถึงห้างสรรพสินค้าโพทงกัง ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 1 ห้างสรรพสินค้าเปียงยางเลขที่ 2 ห้างสรรพสินค้าควังบก ห้างสรรพสินค้ารักว็อน ห้างสรรพสินค้าสถานีเปียงยาง และห้างสรรพสินค้าเด็กเปียงยาง

นอกจากนี้ ในนครยังมีร้านค้าฮวังกึมบล เครือข่ายร้านสะดวกซื้อของรัฐที่จำหน่ายสินค้าในราคาที่ถูกกว่าในตลาดชังมาดัง ร้านค้าฮวังกึมบลได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อควบคุมตลาดที่กำลังขยายตัวของเกาหลีเหนือโดยการดึงดูดผู้บริโภคและรับประกันการหมุนเวียนของเงินในร้านค้าที่ดำเนินการโดยรัฐบาล

การขนส่ง
thumb|left|รถรางทาทรา KT8D5K
เปียงยางเป็นศูนย์กลางการคมนาคมหลักของประเทศ โดยมีเครือข่ายถนน ทางรถไฟ และเส้นทางอากาศที่เชื่อมต่อกับทั้งจุดหมายปลายทางในประเทศและต่างประเทศ เป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงระหว่างภูมิภาคที่ไปยังเมืองนัมโพ ว็อนซันและแคซ็อง สถานีรถไฟเปียงยางให้บริการเส้นทางรถไฟสายหลัก รวมถึงสายพย็องอีและสายพย็องบู นอกจากนี้ยังมีบริการรถไฟระหว่างประเทศปกติไปยังปักกิ่ง เมืองชายแดนจีนอย่างตานตง และมอสโก

การเดินทางด้วยรถไฟไปยังปักกิ่งใช้เวลาประมาณ 25 ชั่วโมง 25 นาที (ขบวน K27 จากปักกิ่ง/ขบวน K28 จากเปียงยาง ในวันจันทร์ พุธ พฤหัสบดี และเสาร์) การเดินทางไปยังตานตงใช้เวลาประมาณ 6 ชั่วโมง (ทุกวัน) การเดินทางไปยังมอสโกใช้เวลาหกวัน นครยังเชื่อมต่อกับสะพานบกยูเรเชียผ่านทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย มีการวางแผนสร้างทางรถไฟความเร็วสูงไปยังว็อนซัน

thumb|ตูโปเลฟ ตู-204 ของแอร์โครยอ ณ ท่าอากาศยานนานาชาติซูนัน

ระบบรถไฟใต้ดิน รถราง และรถไฟฟ้าล้อยางในเปียงยางถูกใช้โดยหลักของผู้ที่เดินทางไปทำงานเป็นวิธีการขนส่งในเมืองหลัก ช่องทางจักรยานถูกนำมาใช้บนถนนสายหลักในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2015 มีรถยนต์ค่อนข้างน้อยในนคร รถยนต์เป็นสัญลักษณ์ของสถานะในประเทศด้วยความขาดแคลนอันเป็นผลมาจากข้อจำกัดในการนำเข้าเนื่องจากการคว่ำบาตรระหว่างประเทศและกฎระเบียบภายในประเทศ มีรายงานว่าถนนบางสายอยู่ในสภาพที่ไม่ดี อย่างไรก็ตาม ภายใน ค.ศ. 2018 เปียงยางเริ่มประสบปัญหาการจราจรติดขัด

แอร์โครยอ (Air Koryo) สายการบินของรัฐ ได้จัดตารางเที่ยวบินระหว่างประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติเปียงยางซูนันไปยังปักกิ่ง (PEK) เฉิ่นหยาง (SHE) วลาดีวอสตอค (VVO) เซี่ยงไฮ้ (PVG) และตานตง จุดหมายปลายทางภายในประเทศเพียงแห่งเดียวคือฮัมฮึง ว็อนซัน ช็องจิน ฮเยซัน และซัมจีย็อน ตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 แอร์ไชนา (Air China) เปิดให้บริการเที่ยวบินประจำระหว่างปักกิ่งและเปียงยาง แม้เที่ยวบินของแอร์ไชนามักถูกยกเลิกเนื่องจากผู้โดยสารไม่เพียงพอ

การศึกษาและวิทยาศาสตร์
มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศเกาหลีเหนือ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1946 มี 21 คณะ 4 สถาบันวิจัย และหน่วยงานมหาวิทยาลัยอื่น ๆ อีก 10 หน่วยงาน รวมถึงหน่วยงานหลักด้านการศึกษาทางการแพทย์และการฝึกอบรมบุคลากรด้านสุขภาพ คือ วิทยาลัยการแพทย์ คณะฟิสิกส์ซึ่งครอบคลุมการศึกษาหลากหลายสาขา รวมถึงฟิสิกส์ทฤษฎี ทัศนศาสตร์ ธรณีฟิสิกส์และดาราศาสตร์ สถาบันพลังงานปรมาณูและสำนักงานกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ (สำนักงานกฎหมายรยงนัมซัน) มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็ งยังมีสำนักพิมพ์ สโมสรกีฬา (สโมสรกีฬารยงนัมซัน) พิพิธภัณฑ์การปฏิวัติ พิพิธภัณฑ์ธรรมชาติ ห้องสมุด โรงยิม สระว่ายน้ำในร่ม และอาคารอพาร์ตเมนต์สำหรับอาจารย์ อาคารหลักสี่หลังสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1965 (อาคาร 1) 1972 (อาคาร 2) และ 2017 (อาคาร 3 และ 4)
thumb|ชั้นเรียนคอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยคิม อิล-ซ็อง
สถาบันอุดมศึกษาอื่น ๆ ได้แก่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีคิม แช็ก มหาวิทยาลัยดนตรีและการเต้นรำเปียงยาง และมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเปียงยาง มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเปียงยาง (PUST) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกของประเทศซึ่งอาจารย์ส่วนใหญ่เป็นชาวอเมริกันและหลักสูตรดำเนินการเป็นภาษาอังกฤษ อาคารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างบนเกาะซึก วัตถุประสงค์ที่ระบุไว้คือเพื่อสนับสนุน "การทำให้เป็นข้อมูลของทรัพยากรทางการศึกษา" โดยการรวมศูนย์สื่อการสอน วรรณกรรมบังคับและข้อมูลการทดลองสำหรับการใช้งานระดับชาติในรูปแบบดิจิทัล

เขตซอซ็องเป็นที่ตั้งของไซโคลตรอนขนาด 20 MeV ชื่อ MGC-20 โครงการเริ่มต้นได้รับการอนุมัติจากทบวงการพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) ใน ค.ศ. 1983 และได้รับทุนสนับสนุนจาก IAEA สหรัฐและรัฐบาลเกาหลีเหนือ ไซโคลตรอนถูกสั่งซื้อจากสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1985 และสร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1987 ถึง 1990 โดยใช้สำหรับการฝึกอบรมนักศึกษา การผลิตไอโซโทปทางการแพทย์สำหรับเวชศาสตร์นิวเคลียร์ รวมถึงการศึกษาในสาขาชีววิทยา เคมี และฟิสิกส์

บริการสุขภาพ
ศูนย์การแพทย์ต่าง ๆ ได้แก่ โรงพยาบาลกาชาด โรงพยาบาลประชาชนที่ 1 ซึ่งตั้งอยู่ใกล้เขาโมรันและเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกที่สร้างขึ้นในเกาหลีเหนือหลังการปลดปล่อยเกาหลีใน ค.ศ. 1945 โรงพยาบาลประชาชนที่ 2 ศูนย์พักฟื้นพงฮวา (หรือที่รู้จักในชื่อคลินิกพงฮวาหรือคลินิกประธานาธิบดี) ตั้งอยู่ในย่านโซคัม เขตโพทงกัง ห่างจากจัตุรัสคิม อิล-ซ็องไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 1.5 กิโลเมตร (1 ไมล์) โรงพยาบาลโรงเรียนแพทย์เปียงยาง ศูนย์รักษาพยาบาลนัมซันซึ่งอยู่ติดกับ โรงพยาบาลสูติกรรมเปียงยาง โรงพยาบาลกลางแทซ็องซัน โรงพยาบาลคิม มัน-ยู ศูนย์รักษาพยาบาลเจ้าหน้าที่และโรงพยาบาลเด็กอกรยู โรงพยาบาลใหม่ชื่อโรงพยาบาลกลางเปียงยางเริ่มก่อสร้างในเปียงยางเมื่อ ค.ศ. 2020

 เมืองพี่น้อง 
เปียงยางเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:

  แบกแดด ประเทศอิรัก
  เชียงใหม่ ประเทศไทย
  ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
  จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย 
  กาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล 
  มอสโก ประเทศรัสเซีย 
  เทียนจิน ประเทศจีน 
  อูลานบาตาร์ ประเทศมองโกเลีย

หมายเหตุ