# เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา
เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา เป็นบทร้อยกรองประเภทเพลงยาว มีเนื้อหาเกี่ยวกับการทำนายสถานการณ์ของกรุงศรีอยุธยาในอนาคตว่าจะประสบวิบัติภัยนานา โดยคาดว่าประพันธ์ขึ้นราวสมัยรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททองถึงสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ส่วนผู้ประพันธ์ยังไม่อาจระบุตัวได้แน่ชัด

 เนื้อหา 
๏ จะกล่าวถึงกรุงศรีอยุธยาเป็นกรุงรัตนราชพระศาสนามหาดิเรกอันเลิศล้นเป็นที่ปรากฏรจนาสรรเสริญอยุธยาทุกแห่งหนทุกบุรีสีมามณฑลจบสกลลูกค้าวาณิชทุกประเทศสิบสองภาษาย่อมมาพึ่งกรุงศรีอยุธยาเป็นอัครนิตย์ประชาราษฎร์ปราศจากภัยพิษทั้งความพิกลจริตแลความทุกข์ฝ่ายองค์พระบรมราชาครองขัณฑสีมาเป็นสุขด้วยพระกฤษฎีกาทำนุกจึ่งอยู่เย็นเป็นสุขสวัสดีเป็นที่อาศัยแก่มนุษย์ในใต้หล้าเป็นที่อาศัยแก่เทวาทุกราศีทุกนิกรนรชนมนตรีคหบดีชีพราหมณพฤฒาประดุจดั่งศาลาอาศัยดั่งหนึ่งร่มพระไทรอันสาขาประดุจหนึ่งแม่น้ำพระคงคาเป็นที่สิเน่หาเมื่อกันดานด้วยพระเดชเดชาอานุภาพอาจปราบไพรีทุกทิศานทุกประเทศเขตขัณฑ์บันดาลแต่งเครื่องบรรณาการมานอบนบกรุงศรีอยุธยานั้นสมบูรณ์เพิ่มพูนด้วยพระเกียรติขจรจบอุดมบรมสุขทั้งแผ่นพิภพจนคำรบศักราชได้สองพันคราทีนั้นฝูงสัตว์ทั้งหลายจะเกิดความอันตรายเป็นแม่นมั่นด้วยพระมหากษัตริย์มิได้ทรงทศพิธราชธรรม์จึงเกิดเข็ญเป็นมหัศจรรย์สิบหกประการคือเดือนดาวดินฟ้าจะอาเพศอุบัติเหตุเกิดทั่วทุกทิศานมหาเมฆจะลุกเป็นเพลิงกาฬเกิดนิมิตพิสดารทุกบ้านเมืองพระคงคาจะแดงเดือดดั่งเลือดนกอกแผ่นดินเป็นบ้าฟ้าจะเหลืองผีป่าก็จะวิ่งเข้าสิงเมืองผีเมืองนั้นจะออกไปอยู่ไพรพระเสื้อเมืองจะเอาตัวหนีพระกาฬกุลีจะเข้ามาเป็นไส้พระธรณีจะตีอกไห้อกพระกาฬจะไหม้อยู่เกรียมกรมในลักษณ์ทำนายไว้บ่ห่อนผิดเมื่อวินิศพิศดูก็เห็นสมมิใช่เทศกาลร้อนก็ร้อนระงมมิใช่เทศกาลลมลมก็พัดมิใช่เทศกาลหนาวก็หนาวพ้นมิใช่เทศกาลฝนฝนก็อุบัติทุกต้นไม้หย่อมหญ้าสาระพัดเกิดวิบัตินานาทั่วสากลเทวดาซึ่งรักษาพระศาสนาจะรักษาแต่คนฝ่ายอกุศลสัปบุรุษจะแพ้แก่ทรชนมิตรตนจะฆ่าซึ่งความรักภรรยาจะฆ่าซึ่งคุณผัวคนชั่วจะมล้างผู้มีศักดิ์ลูกศิษย์จะสู้ครูพักจะหาญหักผู้ใหญ่ให้เป็นน้อยผู้มีศีลจะเสียซึ่งอำนาจนักปราชญ์จะตกต่ำต้อยกระเบื้องจะเฟื่องฟูลอยน้ำเต้าอันลอยนั้นจะถอยจมผู้มีตระกูลจะสูญเผ่าเพราะจันฑาลมันเข้ามาเสพสมผู้มีศีลนั้นจะเสียซึ่งอารมณ์เพราะสมัครสมาคมด้วยมารยาพระมหากระษัตริย์จะเสื่อมสิงหนาทประเทศราชจะเสื่อมซึ่งยศถาอาสัตย์จะเลื่องลือชาพระธรรมาจะตกลึกลับผู้กล้าจะเสื่อมใจหาญจะสาบสูญวิชาการทั้งปวงสรรพผู้มีสินจะถอยจากทรัพย์สัปบุรุษจะอับซึ่งน้ำใจทั้งอายุศม์จะถอยเคลื่อนจากเดือนปีประเวณีจะแปรปรวนตามวิสัยทั้งพืชแผ่นดินจะผ่อนไปผลหมากรากไม้จะถอยรสทั้งแพทยพรรณว่านยาก็อาเพศเคยเป็นคุณวิเศษก็เสื่อมหมดจวงจันทน์พรรณไม้อันหอมรสจะถอยถดไปตามประเพณีทั้งข้าวก็จะยากหมากจะแพงสาระพันจะแห้งแล้งเป็นถ้วนถี่จะบังเกิดทรพิษมิคสัญญีฝูงผีจะวิ่งเข้าปลอมคนกรุงประเทศราชธานีจะเกิดการกุลีทุกแห่งหนจะอ้างว้างอกใจทั้งไพร่พลจะสาละวนทั่วโลกทั้งหญิงชายจะร้อนอกสมณาประชาราชจะเกิดเข็ญเป็นอุบาทว์นั้นมากหลายจะรบราฆ่าฟันกันวุ่นวายฝูงคนจะล้มตายลงเป็นเบือทางน้ำก็จะแห้งเป็นทางบกเวียงวังก็จะรกเป็นป่าเสือแต่สิงห์สารสัตว์เนื้อเบื้อนั้นจะหลงหลอเหลือในแผ่นดินทั้งผู้คนสาระพัดสัตว์ทั้งหลายจะสาบสูญล้มตายเสียหมดสิ้นด้วยพระกาฬจะมาผลาญแผ่นดินจะสูญสิ้นการณรงค์สงครามกรุงศรีอยุธยาจะสูญแล้วจะลับรัศมีแก้วเจ้าทั้งสามไปจนคำรบปีเดือนคืนยามจนสิ้นนามศักราชห้าพันกรุงศรีอยุธยาเขษมสุขแสนสนุกยิ่งล้ำเมืองสวรรค์จะเป็นเมืองแพศยาอาธรรม์นับวันจะเสื่อมสูญเอยฯ
จบเรื่องพระนารายณ์เป็นเจ้านพบุรีทำนายกรุงแต่เพียงเท่านี้

 ข้อเท็จจริงและข้อสันนิษฐาน 

เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยาแต่งขึ้นเลียนแบบมหาสุบินชาดก และนิทาน "พยาปัถเวนทำนายฝัน" ชาดกและนิทานดังกล่าวเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพระสุบินนิมิตสิบหกประการของประการของพระเจ้าปเสนทิโกศลที่ได้ทูลถามคำพยากรณ์จากพระโคตมพุทธเจ้า

เพลงยาวฯ นี้ ปรากฏอยู่ในหนังสือ "อธิบายแผนที่พระนครศรีอยุธยา" ซึ่งมหาอำมาตย์โท พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) อดีตสมุหเทศาภิบาลมณฑลอยุธยา และอดีตอุปนายกราชบัณฑิตยสภา แผนกโบราณคดี พิมพ์ทูลเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวในการพระราชพิธีทรงบวงสรวงอดีตมหาราชเจ้าที่พระนครศรีอยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2459

สันนิษฐานว่าเพลงยาวนี้มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่นักวิชาการยังไม่อาจสรุปแน่ชัดว่าใครเป็นผู้แต่ง แม้ว่าในตอนท้ายของบทกลอนได้บันทึกกำกับไว้ว่า "พระนารายณ์เป็นเจ้านพบุรีทำนาย..." หากว่าเป็นจริงตามนั้น "พระนารายณ์" ก็หมายถึงสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ส่วน "นพบุรี" คือเมืองลพบุรี

สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้ทรงอธิบายไว้ในคำนำหนังสือดังกล่าว มีความตอนหนึ่งว่า "...เพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยา อ้างไว้ข้างท้ายว่าเปนพระราชนิพนธ์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เพลงยาวนี้มีหลักฐานควรเชื่อแต่ว่าแต่งเมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเปนราชธานี ด้วยในคำให้การของพวกชาวกรุงเก่าที่พม่าจับไปถามคำให้การเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาได้กล่าวอ้างถึง แต่ข้อที่ว่าเปนพระราชนิพนธ์สมเด็จพระนารายณ์มหาราชนั้นไม่มีหลักฐานอย่างอื่นนอกจากที่มีเขียนอ้างไว้กับเพลงยาว ปลาดอยู่ที่เพลงยาวบทนี้ยังมีผู้ท่องจำกันมาได้แพร่หลายจนในกรุงรัตนโกสินทร์นี้ แต่เรียกกันว่าเพลงยาวพุทธทำนาย...”

ในหนังสือ “คำให้การชาวกรุงเก่า” ก็มีเรื่องคำพยากรณ์กรุงศรีอยุธยานี้เช่นกัน กล่าวว่าเป็นพระราชนิพนธ์ของพระพุทธเจ้าเสือ มีเนื้อความสั้นกว่าและปรากฏความเป็นร้อยแก้ว ซึ่งสันนิษฐานเพิ่มเติมได้อีกว่า เพลงยาวฯ นี้อาจแต่งขึ้นเพื่อใช้ทำลายขวัญกำลังใจสาธารณะอันเป็นจิตวิทยาทางการเมือง เพราะบทกลอนดังกล่าวมีเนื้อความคล้ายกับร่ายของพระเจ้าสุริเยนทราธิบดีหรือพระเจ้าเสือที่ทรงประพันธ์ขึ้นมาเพื่อใช้ในปฏิบัติการจิตวิทยาทางการเมืองในปลายรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งต่อมาผู้นำในสมัยรัตนโกสินทร์ก็ใช้ประโยชน์จากบทกลอนดังกล่าวมาอธิบายเหตุการณ์การเสียกรุงศรีอยุธยาโดยมีเป้าหมายในทางการเมืองที่ต่างไปจากพระเจ้าเสือ

สรุปก็คือ ถ้าหากว่าเพลงยาวนี้ได้ถูกแต่งในสมัยอยุธยาจริง อาจกล่าวได้ว่า

1. ผู้แต่งจะต้องเป็นบุคคลที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง มีความสามารถในทางโหราศาสตร์หรือทางจิตวิทยาและเป็นนักประพันธ์นำมาผนวกกับเรื่องราวของพุทธทำนายดังกล่าวข้างต้น

2. เพลงยาวฯ นี้อาจใช้เป็นจุดประสงค์ในทางการเมือง

ข้อสังเกตอีกประเด็นหนึ่งก็คือ การทำนายชะตาบ้านเมืองไปในทางเลวร้ายเช่นนี้ถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายและเป็นการอัปมงคล หากเป็นการแต่งโดยบุคคลธรรมดาก็อาจจะถูกลงโทษสถานหนัก ดังนั้นผู้ที่สามารถทำนายกล่าวอ้างออกมาได้และทำให้ผู้คนยอมรับและจดจำกันได้นั้น ก็ย่อมต้องเป็นบุคคลที่มีความสำคัญระดับพระมหากษัตริย์ หรือบุคคลที่พระมหากษัตริย์ให้การยอมรับนับถือ

 การดำเนิคดีทางกฎหมาย 
วันที่ 11 มีนาคม 2565 ที่ศาลอาญา ถนนรัชดาภิเษก พนักงานอัยการสำนักงานคดีอาญา 8 โจทก์ ได้ยื่นฟ้อง น.ส.พรรณิการ์ วานิช จำเลย ในความผิดฐานนำเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลคอมพิวเตอร์อันเป็นเท็จโดยประการที่น่าจะเกิดความเสียหายต่อการรักษาความมั่นคงปลอดภัยของประเทศ หรือก่อให้เกิดความตระหนกแก่ประชาชน แม้เหตุการณ์กรณีโพสต์เฟซบุ๊กจะเกิดขึ้นในช่วงปลาย พ.ศ. 2556 ถึงต้น พ.ศ. 2557 น.ส.พรรณิการ์ ให้สัมภาษณ์ภายหลังได้รับการประกันตัว ว่า คดีนี้แม้มีการแจ้งข้อหา พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์ฯ แต่จากคำฟ้องของอัยการ ระบุชัดว่า ได้ตีความโพสต์เฟซบุ๊กของตนเอง สร้างความไม่สบายใจและตื่นตระหนกให้แก่ประชาชน เนื่องจากเกี่ยวโยงกับสถาบันกษัตริย์ และได้เพิ่มเติมว่า "ในความเป็นจริงทั้งสองโพสต์เกิดขึ้นในช่วง กปปส. โพสต์หนึ่งเป็นการยกเอาเพลงยาวพยากรณ์กรุงศรีอยุธยามาทั้งท่อน ซึ่งเพลงยาวนี้เผยแพร่ทั่วไป มีแม้แต่ในหนังสือเรียน..." อย่างไรก็ตาม ในชั้นต้น ศาลอาญาพิพากษายกฟ้องในวันที่ 19 พฤษภาคม 2566 โดยพิจารณาแล้วพบว่า ไม่อาจเป็นความผิดตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ตามที่โจทก์ฟ้องได้เลย เพราะทั้งสองข้อความไม่ได้เป็นกรณีที่จำเลยเจตนาจะนำความเท็จมาเผยแพร่ให้ประชาชน และเพลงยาวพยากรณ์ฯ สาธารณชนทั่วไปรับรู้อยู่แล้ว มีการเผยแพร่และตีพิมพ์ทั่วไป