wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ
"เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ"  เป็นเพลงซิงเกิลลำดับที่ 4 ของมอร์นิงมูซูเมะ วางจำหน่ายวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ในรูปแบบซีดีขนาด 8 เซนติเมตร

ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ซิงเกิลนี้ได้รวมเอาไว้ในชุดรวมอัลบั้ม "เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์" และในปี พ.ศ. 2548 ได้วางจำหน่ายในรูปแบบของซีดีขนาด 12 เซนติเมตร

โดยก่อนหน้านั้น วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นวันก่อนที่จะวางจำหน่ายซิงเกิลนี้ ฟูกูดะได้ประกาศผ่านทางรายการ "อาซายัน" ว่าเธอตัดสินใจที่จะสำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์ เพื่อที่จะไปศึกษาต่อ โดยเพลง "เนเวอร์ฟอร์เก็ท" เพลงรองในซิงเกิลนี้ที่อาซูกะได้ร้องไว้ เป็นเพลงประกอบสำเร็จการศึกษาของมอร์นิงมูซูเมะ

 รายชื่อเพลง 
ทุกเพลงในซิงเกิลชุดนี้ประพันธ์โดย สึงกุ

 ซีดี 8 เซนติเมตร 
 เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ - 5:05 นาที
 แฮปปีไนท์ (Happy Night) - 5:13 นาที
 เนเวอร์ฟอร์เกต (Never Forget) - 4.35 นาที
 เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ (เสียงดนตรี) - 5:04

 ซีดี 12 เซนติเมตร และอัลบั้มใน เออร์ลีซิงเกิลบอกซ์ 
 เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ - 5:05 นาที
 แฮปปีไนท์ - 5:12 นาที
 เนเวอร์ฟอร์เกต - 4:37 นาที
 เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ (เสียงดนตรี) - 5:05 นาที
 เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ (99.4.18 Live Version) - 5:31 นาที

 สมาชิก 
 รุ่นที่ 1 
 ยูโกะ นากาซาวะ
 อายะ อิชิงูโระ
 คาโอริ อีดะ
 นัตสึมิ อาเบะ
 อาซูกะ ฟูกูดะ (ผลงานซิงเกิลสุดท้าย)

 รุ่นที่ 2 
 เค ยาซูดะ
 มาริ ยางูจิ
 ซายากะ อิจิอิ
# อาร์กิวเมนต์ของค่าสูงสุด
อาร์กิวเมนต์ของค่าสูงสุด  หมายถึงค่าของอาร์กิวเมนต์ (ตัวแปรต้น) ที่ให้กับนิพจน์แล้วทำให้เกิดค่าสูงสุดบนโดเมนที่พิจารณา นั่นคือ

หรือกล่าวในอีกทางหนึ่ง

คือค่าของ x ที่จะทำให้ฟังก์ชัน f (x) มีค่ามากที่สุด (ตัวอย่างเช่น f (x) = −|x| จะเกิดค่าสูงสุดเมื่อ x = 0)

เราสามารถนิยามเฉพาะกรณี ให้อาร์กิวเมนต์ของค่าสูงสุดมีค่าค่าเดียว

ก็ต่อเมื่อ x0 เป็นค่าอันหนึ่งเดียวของ x ที่จะทำให้ f (x) มีค่ามากที่สุด ดังตัวอย่าง

ซึ่งค่าสูงสุดของ x (10 − x) จะเท่ากับ 25 เมื่อ x = 5

ในกรณีที่มีค่า x หลายค่าที่ทำให้เกิดค่าสูงสุด คำตอบของอาร์กิวเมนต์ของค่าสูงสุดจะเป็นเซต

ซึ่งค่าสูงสุดของ cos (x) จะเท่ากับ 1 เมื่อ x = 0, 2π หรือ 4π

สำหรับ อาร์กิวเมนต์ของค่าต่ำสุด (argument of the minimum: arg min, argmin) สามารถนิยามได้ในทางตรงข้าม
# บรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดของสิ่งมีชีวิตบนโลก
บรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดของสิ่งมีชีวิตบนโลก (:last universal common ancestor; ตัวย่อ: LUCA) หมายถึง สิ่งมีชีวิตรุ่นล่าสุด ที่เป็นบรรพบุรุษร่วมกันของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกนี้ คล้ายคลึงกับ บรรพบุรุษร่วมที่ใกล้กันที่สุดผศ.ดร.เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์. ระบบวิทยา และ วงศ์วานวิวัฒนาการ (Systematics and Phylogeny) -- กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาชีววิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (MRCA) ซึ่งหมายความถึงสับเซตใดๆของ LUCA ขณะที่ LUCA เองมีความหมายครอบคลุมถึงทุกเซตทั้งหมด

 ข้อยกเว้น 
แม้ LUCA จะมีความหมายครอบคลุมถึงบรรพบุรุษของทุกชีวิตอันอาศัยบนโลกใบนี้ แต่ความหมายในตัวของ LUCA ไม่ได้หมายความถึง สิ่งมีชีวิตชนิดแรกที่อาศัยอยู่บนโลก หรือ สิ่งมีชีวิตขั้นพื้นฐานใด ๆ ซึ่งเชื่อว่าอาศัยอยู่ก่อนหน้า

 ประวัติ 
ในขั้นแรกเมื่อมีการนิยามถึง LUCA นั้น เป็นช่วงที่นักอนุกรมวิธาน ได้แยกอาร์เคีย ออกจากอาณาจักรมอเนอรา เนื่องจากเชื่อว่าอาร์คีแบคทีเรีย มีวิวัฒนาการแตกต่างไปจากยูแบคทีเรีย และดูใกล้เคียงกับยูแคริโอตมากกว่า จึงแยกอาณาจักรมอเนอราเป็นสองส่วน คือ อาณาจักรอาร์คีแบคทีเรีย และอาณาจักรยูแบคทีเรีย ซึ่งก็ตั้งเป็นโดเมนอาร์เคีย และโดเมนแบคทีเรีย ซึ่งโดเมนอาร์เคีย และยูแคริโอต ก็ถูกจับรวมกลุ่มกันในชื่อของ นีโอมูรา จนในที่สุดแล้ว LUCA จึงเป็นสมมติฐานที่ระบุถึงสิ่งมีชีวิตอันเป็นบรรพบุรุษร่วม (common ancestor) ของนีโอมูรา และแบคทีเรีย

เป็นไปได้ว่าปัจจุบัน LUCA ได้สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้แล้ว แต่สิ่งที่ยังคงอยู่คือลูกหลายอันเป็นมรดกตกทอดทางพันธุกรรม อย่างไรก็ตามความเชื่อนี้ถือเป็นข้อปฏิเสธกับทฤษฎีการส่งผ่านพันธุกรรมแนวราบ ในเรื่องนี้ คาร์ล เวอร์ส นักจุลชีววิทยาชาวอเมริกันเชื่อว่า ไม่มีสิ่งมีสิ่งมีชีวิตใด ที่ส่งต่อพันธุกรรมโดยสมบูรณ์มาจาก LUCA แต่เขาเชื่อว่า สิ่งมีชีวิตบนโลกในปัจจุบันนี้ทุกชนิด ต่างก็ได้รับการพัฒนาการ จากสังคมของสิ่งมีชีวิตโบราณด้วยกันทั้งสิ้นWoese, Carl, The universal ancestor, Procedings of the National Academy of Sciences, Vol. 95, Issue 12, 6854-6859, June 9, 1998,  http://www.pnas.org/cgi/content/full/95/12/6854
# กบต้นไม้สีเขียว
กบต้นไม้สีเขียว  หมายถึงกบหรือปาด 3 ชนิด

กบต้นไม้สีเขียวอเมริกัน (Hyla cinerea)
กบต้นไม้สีเขียวออสเตรเลีย (Litoria caerulea)
กบต้นไม้สีเขียวมรกต (Rhacophorus prasinatus)
หมวดหมู่:การแก้ความกำกวม
ต้นไม้สีเขียว
หมวดหมู่:สัตว์แบ่งตามชื่อสามัญ
# โครมาลวีโอลาตา
โครมาลวีโอลาตา เป็นยูคาริโอตซูปเปอร์กรุ๊ปในการจำแนกประเภทของ ค.ศ. 2005 ที่สำคัญ ซึ่งได้รับการยกเป็นหนึ่งในหกกลุ่มหลักภายในยูคาริโอต โดยเป็นการปรับปรุงอาณาจักรโครมิสตา ซึ่งได้รับการเสนอครั้งแรกโดย โทมัส คาวาเลียร์-สมิธ ใน ค.ศ. 1981 โครมาลวีโอลาตาได้ถูกเสนอให้เป็นตัวแทนของสิ่งมีชีวิตที่สืบเชื้อสายมาจากเอ็นโดซิมไบโอติก ระดับทุติยภูมิเดี่ยวที่เกี่ยวข้องกับสาหร่ายสีแดงและไบคอนต์ (bikont) พลาสมิดในสิ่งมีชีวิตเหล่านี้คือคลอโรฟิลล์ซี

อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีที่ว่าวงศ์วานวิวัฒนาการของโครมาลวีโอลาตามาจากบรรพบุรุษเดียวกันถูกปฏิเสธ ดังนั้นเอกสารสองฉบับที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2008 จึงมีแผนภูมิวิวัฒนาการชาติพันธุ์ซึ่งโครมาลวีโอลาตาถูกแบ่งแยก และการศึกษาล่าสุดยังคงสนับสนุนมุมมองนี้

ดูเพิ่ม
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
สาหร่าย
# กบบูลฟร็อก
กบบูลฟร็อก  เป็นชื่อสามัญที่เรียกใช้สัตว์ครึ่งบกครึ่งบกจำพวกกบที่มีขนาดใหญ่หลายชนิด

ตัวอย่างบูลปร็อก ได้แก่:

ชนิดของกบ
Lithobates catesbeianus, กบอเมริกันบลูฟร็อก เป็นกบพื้นเมืองของทวีปอเมริกาเหนือ นิยมเลี้ยงและบริโภคกันเป็นสัตว์เศรษฐกิจ
Rhinella marina, เป็นคางคกที่พบในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ ถูกเรียกว่า "บูลฟร็อก" ในฟิลิปปินส์

ออสเตรเลีย
Limnodynastes dorsalis, พบในตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
Limnodynastes dumerilii, พบในตะวันตกของออสเตรเลีย
Limnodynastes interioris, พบในออสเตรเลียตะวันออก

แอฟริกา
Pyxicephalus adspersus, พบในแอฟริกากลางและใต้
Pyxicephalus obbianus, พบในโซมาเลีย
Pyxicephalus edulis, พบในส่วนใหญ่ของแอฟริกา
Hoplobatrachus occipitalis, พบในส่วนใหญ่ของแอฟริกา

เอเชีย
Kaloula pulchra, อึ่งอ่าง พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 
Hoplobatrachus rugulosus, กบนา พบในจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
Hoplobatrachus crassus, พบในอินเดีย
Hoplobatrachus tigerinus, กบนาอินเดีย พบในปากีสถานและอินเดียตอนเหนือ
# สังกันติกะ
นิกายสังกันติกะ หรือ สังกรันติกะ คัมภีร์ทีปวงศ์ระบุว่าเป็นสาขาของนิกายกาศยปียะ
# กระต่ายอาร์กติก
กระต่ายอาร์กติก  จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อาศัยอยู่บริเวณตอนเหนือของไซบีเรีย และแถบ ขั้วโลกเหนือ
# กระต่ายสโนว์ชู
กระต่ายป่าสโนว์ชู (:En:Snowshoe HareHoffman, Robert S.; Smith, Andrew T. (16 November 2005). "Order Lagomorpha (pp. 185-211"). In Wilson, Don E., and Reeder, DeeAnn M., eds. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.). pp. 195. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อันดับกระต่าย กระต่ายป่าสโนว์ชูมีถิ่นกำเนิดจากทวีปยุโรป อาศัยอยู่ในป่าสน มีขนสีน้ำตาล เมื่อถึงฤดูหนาว ขนของมันก็จะเปลี่ยนเป็นสีขาว เพื่อพรางตัวให้เหมือนกับหิมะ ซ่อนตัวจากสัตว์นักล่า เช่น ลิงซ์ หมาจิ้งจอก หมาป่า และ นกเค้าแมว
# ภาษามหาราษฏรี
ภาษามหาราษฏรี (Maharashtri; ภาษามราฐี: महाराष्ट्री प्राकृत)  เป็นภาษาในอินเดียยุคกลางและยุคโบราณ พัฒนามาจากภาษาสันสกฤต เคยใช้พูดในบริเวณที่เป็นรัฐมหาราษฏระและส่วนอื่นๆของอินเดีย เป็นต้นกำเนิดของภาษามราฐี รวมทั้งภาษากอนกานี ภาษามัลดีฟส์ และภาษาสิงหล จัดเป็นภาษาปรากฤตภาษาหนึ่ง และเป็นภาษาปรากฤตที่ใช้ในบทละครและแพร่หลายที่สุดด้วย โดยเฉพาะบทละครของกาลิทาสใช้พูดตั้งแต่ทางเหนือจากมัลวาและราชปุตนะไปจนถึงกฤษณะและบริเวณแม่น้ำตุงคภัทรทางใต้ ภาษามหาราษฏระเป็นหนึ่งในภาษาปรากฤตที่เข้ามามีบทบาทเมื่อเลิกใช้ภาษาสันสกฤตในการติดต่อสื่อสาร โดยแพร่หลายในช่วง พ.ศ. 43 - 1043 ภาษาปรากฤตเริ่มใช้เป็นภาษาพูดแทนที่ภาษาสันสกฤตเมื่อราว พ.ศ. 43 ราชวงศ์ศาตวาหนะใช้ภาษามหาราษฏรี เป็นภาษาราชการ และภาษานี้ถูกใช้ต่อเนื่องมานานกว่า 1,000 ปี

ภาษามราฐีเป็นภาษาที่สืบเนื่องมาจากภาษามหาราษฏรี ภาษามหาราษฏรีสำเนียงหนึ่งเรียกว่าภาษามหาราษฏรีเชนใช้บันทึกคัมภีร์ทางศาสนาเชน ภาษามหาราษฎรีพัฒนาไปเป็นภาษามราฐีเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 20 - 21
# พระสมันตภัทรโพธิสัตว์
พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ (; , ; ) เป็นพระโพธิสัตว์ในกลุ่มตถาคตโคตรของพระไวโรจนพุทธะ ชื่อของพระองค์ท่านแปลว่า ดี รุ่งเรือง หรือเป็นมงคล ท่านมักปรากฏในพุทธมณฑลในฐานะตัวแทนของพระไวโรจนพุทธะ จึงเป็นตัวแทนของความกรุณาและสมาธิที่ดิ่งลึก ในมหาไวโรจะสูตรมีพระหฤทัยธารณีประจำพระองค์  โอม สะมายะ สัต ตวัม《大毘盧遮那成佛神變加持經》CBETA 電子版No. 848 入真言門 ...buddhism.lib.ntu.edu.tw › sutra › chi_pdf › sutra10

 รูปลักษณ์ 
ในงานทางพุทธศิลป์ ท่านมักจะปรากฏตัวคู่กับพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ ในญี่ปุ่น ท่านนั่งบนช้างสวมเครื่องทรงแบบเจ้าชาย มือซ้ายถือจินดามณี มือขวาอยู่ในท่าคิด ในทิเบต ภาพวาดของท่านมีกายเป็นสีน้ำเงินเข้มหรือสีเหลือง นั่งขัดสมาธิเพชร มือประสานกันบนตัก ถ้าอยู่ในท่ายืน มือขวาถือดอกบัวทั้งก้านพร้อมจินดามณี มือซ้ายถือวัชระ ในจีน ท่านมีชื่อจีนว่า โผวเฮี้ยง เป็นรูปชายหนุ่มแต่งกายอย่างชาวจีนโบราณ นั่งบนช้างเผือก สำหรับในประเทศไทยมีการสร้างรูปพระสมันตภัทรมหาโพธิสัตว์ วัสดุทองเหลือง ความสูงกว่า 6 เมตร ถือเป็นองค์แรกและองค์ใหญ่ที่สุดในไทย จำลองแบบจากอารามว่านเหนียน（萬年寺）ซึ่งถือมีเอกลักษณ์เฉพาะประทับบนช้างเผือก 6 งา บนยอดเขาเอ๋อเหม่ยซาน โพธิสถานแห่งพระสมันตภัทร มณฑลเสฉวน สาธารณรัฐประชาชนจีน ประดิษฐานอยู่ที่ อารามจีนปากช่องเขาใหญ่ เป่าซานซื่อ มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย ต.ปากช่อง จ.นครราชสีมา

 ปณิธานของพระสมันตภัทร 
พระสมันตภัทรโพธิสัตว์ได้ตั้งปณิธานไว้ 10 ประการ ปรากฏอยู่ในคัณฑวยูหสูตร ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านได้รับการยกย่องในฐานะพระโพธิสัตว์ที่มีจริยาวัตรงดงามปณิธาน 10 ประการ ได้แก่
 เคารพพระพุทธเจ้าทุกพระองค์
 ยกย่องพระพุทธเจ้าทุกพระองค์
 สักการบูชาพระพุทธเจ้าทุกพระองค์
 สารภาพความผิดที่ทำมาในอดีตทั้งหมด
 ตั้งมุทิตาจิต อนุโมทนาในความดีและความเจริญของผู้อื่น
 วิงวอนให้พระพุทธเจ้าสั่งสอนธรรม
 วิงวอนให้พระพุทธเจ้าสถิตอยู่ในโลก
 ปฏิบัติตามหลักธรรมสม่ำเสมอ
 ช่วยเหลือสรรพสัตว์เป็นนิจ
 อุทิศความดีที่ตนทำไว้เพื่อความรู้แจ้งและเพื่อบุคคลอื่น

โดยพระปรัชญามหาเถระ ตรีปิฎกธราจารย์ชาวเมืองกปิศา อินเดียเหนือ ได้แปล 大方廣佛華嚴經普賢行願品
สมันตภัทรจริยาปณิธานวรรค จากสันสกฤตพากย์สู่จีนพากย์ ในวันที่ 5 เดือน 6 (ตามจันทรคติ) เมื่อรัชสมัย貞元 ปีที่ 12 (พ.ศ.1339) ถึงวันที่ 24 เดือน 2 ปีที่ 14 ของรัชสมัยเดียวกัน ที่วัดฉ่งฝู (崇福寺) นครฉางอาน และพระวิศวภัทร (釋廣度) แปลจากจีนพากย์สู่ไทยพากย์ เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2552 ภายในพระสูตรนี้ระบุถึงปณิธาน 10 ของพระสมันตภัทร
# ภาษามณีปุระ
ภาษามณีปุระ หรือ ภาษาเมเต เป็นภาษากลางในรัฐมณีปุระทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย และเป็นภาษาราชการของรัฐนี้ด้วย มีผู้พูดทั้งหมด 1,391,000 คน พบในอินเดีย 1,370,000 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐมณีปุระ รัฐอัสสัม รัฐนาคาแลนด์ รัฐตรีปุระ รัฐอุตตรประเทศ ผู้พูดภาษานี้จะพูดภาษาฮินดีได้ด้วย พบในบังกลาเทศ 15,000 คน (พ.ศ. 2546) จะพูดภาษาเบงกอลหรือภาษาสิลเหติได้ด้วย พบในพม่า 6,000 คน (พ.ศ. 2474) จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต กลุ่มภาษาทิเบต-พม่า  ในรัฐมณีปุระ มีรายการวิทยุออกอากาศด้วยภาษานี้ เขียนด้วยอักษรเบงกอลหรืออักษรมณีปุระ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ เป็นภาษาที่มีการสอนถึงระดับปริญญาเอกในมหาวิทยาลัยแห่งอินเดีย และใช้เป็นภาษาในการสอนปริญญาตรีในรัฐมณีปุระ เป็นภาษาที่ต่างจากภาษามณีปุระพิษณุปุระที่เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยัน ทางยูเนสโกจัดให้ภาษานี้อยู่ในสถานะ "ภาษาใกล้สูญ"
# กระต่ายแจ็ก
สำหรับ Lepus ในความหมายอื่น ดูที่: กลุ่มดาวกระต่ายป่า

กระต่ายแจ็ก หรือ กระต่ายป่า  เป็นสกุลของกระต่ายสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Lepus (/ลี-ปัส/)

กระต่ายสกุลนี้ เป็นกระต่ายป่า กระจายพันธุ์ไปในทุกภูมิภาคทั่วโลก ยกเว้นทวีปออสเตรเลีย มีทั้งหมด 32 ชนิด

โดยปกติจะมีขนสีน้ำตาลหรือเทา หูยาวมีขนาดใหญ่ และขาหลังที่ใหญ่และทรงพลัง มีความคล่องแคล่วปราดเปรียวมาก ใต้ฝ่าเท้ามีขนอ่อนนุ่มรองรับไว้เพื่อรองรับการกระโดด ในประเทศไทย พบเพียงชนิดเดียว คือ กระต่ายป่า (L. peguensis)

กระต่ายแจ็ก หรือ กระต่ายป่านั้นเป็นสัตว์ที่มีความปราดเปรียวว่องไวมาก วิ่งและกระโดดได้เร็ว เมื่อคิดเป็นสถิติแล้วยังสามารถวิ่งได้เร็วกว่านักกรีฑาเหรียญทองโอลิมปิกถึง 2 เท่า

ชนิด
สกุลย่อย Macrotolagus 
Lepus alleni 
สกุลย่อย Poecilolagus 
Lepus americanus 
สกุลย่อย Lepus 
Lepus arcticus 
Lepus othus 
Lepus timidus 
สกุลย่อย Proeulagus 
Lepus californicus 
Lepus callotis 
Lepus capensis 
Lepus flavigularis 
Lepus insularis 
Lepus saxatilis 
Lepus tibetanus 
Lepus tolai 
สกุลย่อย Eulagos 
Lepus castroviejoi 
Lepus comus 
Lepus coreanus 
Lepus corsicanus 
Lepus europaeus 
Lepus granatensis 
Lepus mandschuricus 
Lepus oiostolus 
Lepus starcki 
Lepus townsendii 
สกุลย่อย Sabanalagus 
Lepus fagani 
Lepus microtis 
สกุลย่อย Indolagus
Lepus hainanus 
Lepus nigricollis 
Lepus peguensis 
สกุลย่อย Sinolagus 
Lepus sinensis 
สกุลย่อย Tarimolagus 
Lepus yarkandensis 
สกุลย่อย ไม่ได้จัดอยู่ในสกุลย่อยใด 
Lepus brachyurus 
Lepus habessinicus จาก itis.gov  Hoffman, Robert S.; Smith, Andrew T. (16 November 2005). "Order Lagomorpha (pp. 185-211". In Wilson, Don E., and Reeder, DeeAnn M., eds. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.). pp. 195–205. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494. http://www.bucknell.edu/msw3.
# นกเหยี่ยวกินหอยทาก
นกเหยี่ยวกินหอยทาก  จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก
# ทะไลลามะ
ทะไลลามะ หรือ ตาแลลามา  หรือ ต๋าไล่หล่ามะ (ภาษาจีน: 达赖喇嘛, 達賴喇嘛, dálài lǎma) หรือ ดาไลลามะ  เป็นตำแหน่งประมุขหัวหน้าคณะสงฆ์ในพุทธศาสนานิกายมหายานแบบทิเบตเกลุก (นิกายหมวกเหลือง) เป็นผู้นำทางด้านจิตวิญญาณสูงสุดของชาวทิเบต ทะไลลามะ มาจากภาษามองโกเลีย далай (dalai) แปลว่า มหาสมุทร และภาษาทิเบต བླ་མ ་bla-ma แปลว่า พระชั้นสูง

ตามประวัติศาสตร์ของทิเบต เชื่อว่าองค์ทะไลลามะเป็นอวตารในร่างมนุษย์ของพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ และเมื่อองค์ทะไลลามะองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์ไป จะกลับชาติมาประสูติใหม่เป็นองค์ทะไลลามะองค์ต่อไป โดยราเจ็งรินโปเช ซึ่งเป็นพระสงฆ์ระดับรองลงมาจะเป็นผู้ใช้นิมิตสรรหาเด็กคนที่เชื่อว่าเป็นทะไลลามะกลับชาติมาเกิด

ปัจจุบัน ทะไลลามะ เป็นองค์ที่ 14 ชื่อ แต็นจิน กยาโช (พ.ศ. 2478 – ปัจจุบัน)

 องค์ทะไลลามะ 
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีองค์ทะไลลามะทั้งหมด 14 องค์แล้วดังนี้

  ภาพ  พระนาม  ช่วงอายุ  ช่วงดำรงฐานะ  อักษรทิเบต ระบบไวลี พินอินทิเบต  สะกดแบบอื่น 1.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่หนึ่ง เกตวิน ชุบ  พ.ศ. 1934 – 2017  ? The title "Dalai Lama" was conferred posthumously to the first and second Dalai Lamas. The 9th Dalai Lama was officially enthroned but never reigned.  དྒེ་འདུན་འགྲུབ་ dge ‘dun ‘grub Gêdün Chub  Gedun Drub
Gedün Drup
Gendun Drup 2.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่สอง เกตวิน กยาโช พ.ศ. 2018 – 2084  ?   དགེ་འདུན་རྒྱ་མཚོ་ dge ‘dun rgya mtsho Gêdün Gyaco  Gedün Gyatso Gendün Gyatso
Gendun Gyatso 3.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่สามเซอนัม กยาโช พ.ศ. 2086 – 2131  พ.ศ. 2121 – 2131  བསོད་ནམས་རྒྱ་མཚོ་ bsod nams rgya mtsho Sönam Gyaco  Sönam Gyatso 4.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่สี่ เยินแต็น กยาโช พ.ศ. 2132 – 2159  ?  ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ yon tan rgya mtsho Yöndän Gyaco  Yontan Gyatso
Yonten Gyatso 5.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่ห้า โลซัง กยาโช พ.ศ. 2160 – 2225  พ.ศ. 2185 – 2225  བློ་བཟང་རྒྱ་མཚོ་ blo bzang rgya mtsho Losang Gyaco  Lobzang Gyatso Lopsang Gyatso 6.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่หก ชังยัง กยาโช พ.ศ. 2226 – 2249  ? – พ.ศ. 2249  ཚང་དབྱངས་རྒྱ་མཚོ་ tshang dbyangs rgya mtsho Cangyang Gyaco Tsangyang Gyatso 7.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่เจ็ด  แกซัง กยาโช  พ.ศ. 2251 – 2300  2294 – 2300  བསྐལ་བཟང་རྒྱ་མཚོ་ bskal bzang rgya mtsho Gäsang Gyaco  Kelsang Gyatso Kalsang Gyatso 8.  111px  ทะไลลามะ องค์ที่แปด ชัมเป กยาโช พ.ศ. 2301 – 2347  พ.ศ. 2329 – 2347 བྱམས་སྤེལ་རྒྱ་མཚོ་ byams spel rgya mtsho Qambê Gyaco  Jampel Gyatso Jampal Gyatso 9.  111px ทะไลลามะ องค์ที่เก้า  ลุงตก กยาโช พ.ศ. 2349 – 2358  พ.ศ. 2351 – 2358   ལུང་རྟོགས་རྒྱ་མཚོ་ lung rtogs rgya mtsho Lungdog Gyaco  Lungtog Gyatso 10.   ทะไลลามะ องค์ที่สิบ  ชวีชิม กยาโช พ.ศ. 2359 – 2380  ?  ཚུལ་ཁྲིམ་རྒྱ་མཚོ་ tshul khrim rgya mtsho Cüchim Gyaco  Tshültrim Gyatso 11.  frameless|166x166px ทะไลลามะ องค์ที่สิบเอ็ดแคชุบ กยาโช พ.ศ. 2381 – 2399  พ.ศ. 2387 – 2399 མཁས་གྲུབ་རྒྱ་མཚོ་ mkhas grub rgya mtsho Kächub Gyaco  Kedrub Gyatso 12.  frameless|112x112px ทะไลลามะ องค์ที่สิบสอง ชินแล กยาโช 2400 – 2418  ?  འཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་ ‘phrin las rgya mtsho Chinlä Gyaco  Trinle Gyatso
Trinley Gyatso 13.  111px ทะไลลามะ องค์ที่สิบสาม ทุบแต็น กยาโช พ.ศ. 2419 – 2476  พ.ศ. 2422 – 2476  ཐུབ་བསྟན་རྒྱ་མཚོ་ thub bstan rgya mtsho Tubdän Gyaco  Thubtan Gyatso Thupten Gyatso 14. 111px  ทะไลลามะ องค์ที่สิบสี่ แต็นจิน กยาโช  พ.ศ. 2478 – ปัจจุบัน  พ.ศ. 2493 – ปัจจุบัน  (อยู่นอกทิเบต) བསྟན་འཛིན་རྒྱ་མཚོ་ bstan ‘dzin rgya mtsho Dänzin Gyaco Tenzin Gyatso
# ห่าน
ห่าน จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก เป็นสัตว์ที่มนุษย์นิยมนำมาเลี้ยงเพื่อเฝ้าบ้าน หรือกำจัดวัชพืชในสวน และนำมาเลี้ยงเพื่อบริโภคเป็นอาหาร

ห่าน จัดเป็นนกขนาดใหญ่ที่อยู่ในวงศ์ Anatidae อันเป็นวงศ์เดียวกับเป็ด, หงส์ และนกเป็ดน้ำชนิดต่าง ๆ  ห่านมีลักษณะทั่วไปคล้ายกับหงส์ แต่หงส์มีขนาดใหญ่กว่า และมีจุดเด่น คือ ในตัวผู้เมื่อถึงวัยโตเต็มที่แล้วจะมีปุ่มเนื้อแข็งหรือโหนกบริเวณก่อนถึงจะงอยปากตอนบน เด่นเห็นได้ชัดเจน ห่านท่าพระ  จากกรมปศุสัตว์

ห่าน แบ่งออกได้เป็น 3 สกุล ด้วยกัน (ดูในตาราง) แต่ในส่วนในประเทศไทยที่กลายมาเป็นต้นสายพันธุ์ห่านที่เลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์อย่างในปัจจุบัน ได้แก่ ห่านเทาปากชมพู (Anser anser) และห่านเทาปากดำ (A. cygnoides)ห่าน ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

ห่าน เป็นสัตว์ที่นิยมเลี้ยงกันในเชิงเป็นสัตว์เศรษฐกิจ ด้วยว่ามีตัวใหญ่ มีเนื้อในปริมาณที่มาก นิยมปรุงเป็นอาหารต่าง ๆ เช่น ขาห่านอบหม้อดินกับเส้นบะหมี่ในอาหารจีน ก๋วยเตี๋ยวห่านสะพานเหลือง อบหม้อดินรวมมิตรอร่อย จากไทยโพสต์ และชาวจีนมีความเชื่อว่า หากไหว้เจ้าด้วยห่านจะส่งผลให้ลูกหลานรับราชการเจริญก้าวหน้าเป็นอย่างดี

 สายพันธุ์ห่าน 
ห่าน ในปัจจุบันมีทั้งหมด 7 สายพันธุ์ที่นิยมเลี้ยงกันมาก คือ
 ห่านพันธุ์จีน (สีเทาลายและสีขาว) (Chinese)
 ห่านพันธุ์เอ็มเด็น (Embden)
 ห่านพันธุ์ตูลูส (Toulouse)
 ห่านพันธุ์ฟิลกริม (Pilgrim)
 ห่านพันธุ์แอฟริกัน (หัวสิงโต) (African)
 ห่านพันธุ์แคนาดา (ห่านป่า) (Canadian)
 ห่านพันธุ์อียิปต์เชียน (Eqyptian)
# หอยหมวกเจ๊ก
thumb|ฟอสซิล fissurellid หรือ "keyhole limpet", Diodora italica จากPliocene ที่ไซปรัส
หอยหมวกเจ๊ก  จัดอยู่ในไฟลัมมอลลัสคา เป็นกลุ่มของหอยฝาเดียวมีหลายชนิด พบทั้งในน้ำจืดและน้ำเค็ม เปลือกนูนขึ้นมีรูปร่างคล้ายหมวกของชาวจีน มีหลายสี ทั้งน้ำตาล ม่วง ดำ ขาว อาศัยอยู่บนหินในเขตน้ำขึ้นน้ำลง กินสาหร่ายเป็นอาหาร
อ้างอิง
 จักกริช พวงแก้ว สรณรัชฏ์ กาญจนะวณิช วิภาพรรณ นาคแพน. นักสืบชายหาด: พืชและสัตว์ชายหาด. กทม. มูลนิธิโลกสีเขียว. 2549 หน้า 77 
แหล่งข้อมูลอื่น
 University of Hawaii Educational page from Christopher F. Bird, Dep't of Botany.  Photos and detailed information distinguishing the different varieties.
 Lottia gigantea: taxonomy, facts, life cycle, bibliography  
 Acmaeidae at the NCBI taxonomy website

หมวก

en:Limpet
es:Lapa
fr:Patella (genre)
hu:Docoglossa
ja:カサガイ
pt:Docoglossa
tr:Patellogastropoda
# แอดแดกซ์
แอดแดกซ์ หรือ แอนทิโลปขาว หรือ แอนทิโลปเขาเกลียว  จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นแอนทิโลปชนิดหนึ่ง จำพวกแอนทิโลปปศุสัตว์ จัดเป็นเพียงแพะชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Addax

โดยคำว่า "แอดแดกซ์" นั้นมาจากภาษาอาหรับแปลว่า "สัตว์ป่าเขาเบี้ยว" ขณะที่ชื่อชนิดทางวิทยาศาสตร์ nasomaculatus มาจากภาษาละตินแปลว่า "จมูกเป็นจุด" (nasus (หรืออุปสรรคว่า naso) หมายถึง "จมูก" และ macula หมายถึง "จุด" และหน่วยคำเติม atus) ขณะที่ชาวเบดูอินจะรู้จักแอดแดกซ์ดี โดยคำว่าแอดแดกซ์นั้นมาจากภาษาอาหรับเรียกว่า  bakr (หรือ bagr) al wahsh หมายถึง วัว, ควาย หรือสัตว์กีบทั่วไป

แอดแดกซ์มีความแตกต่างจากแอนทิโลปอื่น ๆ ที่มีฟันขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมและไร้ต่อมบนหน้า มีความสูงจากไหล่ 91–115 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 120–130 เซนติเมตร ความยาวหาง 25–35 เซนติเมตร น้ำหนัก 60–125 กิโลกรัม ตัวเมียขนาดเล็กกว่าตัวผู้   มีขนสีน้ำตาลเทาในฤดูหนาว และเปลี่ยนเป็นสีขาวหรือสีซีดในฤดูร้อน มีขนสีน้ำตาลหรือดำรูปตัวเอ็กซ์บนจมูก ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีเขาทั้งคู่ ลักษณะเขาบิดเป็นเกลียวยาว 55–85 เซนติเมตร และมีการขด 2–3 ครั้ง มีกีบเท้าขนาดใหญ่เพื่อเดินบนพื้นทราย ที่กีบเท้าทั้งหมดมีต่อมกลิ่นอยู่ แต่เป็นสัตว์ที่มีความเชื่องช้าจึงมักตกเป็นเหยื่อของสัตว์นักล่าอยู่เสมอ ๆ เช่น สิงโต, หมาป่าแอฟริกา, ไฮยีนา, ชีตาห์, เสือดาว, คาราคัล, เซอวัล และมนุษย์ โดยเป็นสัตว์ที่ไม่ก้าวร้าวแม้จะถูกรบกวนก็ตาม

พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาเหนือ โดยเป็นสัตว์พื้นเมืองของชาด, มอริเตเนีย และไนเจอร์ ปัจจุบันนี้สูญพันธุ์ไปแล้วที่แอลจีเรีย, อียิปต์, ลิเบีย, ซูดาน และเวสเทิร์นสะฮารา และกำลังได้รับการฟื้นฟูที่โมร็อกโกและตูนิเซีย

ปัจจุบันเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤตเนื่องจากพบน้อยกว่า 500 ตัว ในแถบทะเลทรายสะฮารา เป็นสัตว์ที่มีความอดทนอย่างมากจากการขาดน้ำเนื่องจากรับน้ำจากอากาศและพืชจำพวกพุ่มไม้หรืออาเคเชียที่กินเข้าไป อีกทั้งยังมีกระเพาะที่มีความพิเศษที่เก็บน้ำไว้ใช้ในคราวจำเป็น และปัสสาวะก็มีความเข้มข้นเป็นพิเศษ เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืนโดยจะหลบนอนอยู่ตามร่มเงาของภูเขาทรายในเวลากลางวันและหลบพายุทะเลทราย แต่แอดแดกซ์เป็นสัตว์ที่มีอยู่จำนวนมากในสถานที่เลี้ยงหรือเขตอนุรักษ์ทางธรรมชาติในปัจจุบัน มีโครงการขยายพันธุ์ในหลายประเทศ เช่น อิสราเอล, ญี่ปุ่น, ทวีปอเมริกาเหนือ, ซูดาน, อียิปต์, ออสเตรเลีย เป็นต้น
# หอยแมลงภู่
หอยแมลงภู่  จัดอยู่ในไฟลัมมอลลัสคาเป็นหอยสองฝา สีของเปลือกเปลี่ยนไปตามสภาพการอยู่อาศัย กล่าวคือ ถ้าอยู่ใต้น้ำตลอดเวลามีสีเขียวอมดำ ถ้าอยู่บริเวณน้ำขึ้นน้ำลง ถูกแดดบ้างเปลือกจะออกเหลือง เปลือกด้านนอกมีสีเขียว ส่วนท้ายจะกว้างกว่าส่วนหน้า เนื้อหอยมีสีเหลืองนวลหรือสีส้ม มีหนวดหรือเส้นใยเหนียวสำหรับเกาะหลักเรียกว่า เกสร หรือ ซัง

หอยแมลงภู่ ขนาดความยาวของเปลือกหอยที่สามารถสืบพันธุ์ได้มีความยาวตั้งแต่ 2.13 เซนติเมตรขึ้นไป มีความยาวตั้งแต่ 4-20 เซนติเมตร เป็นหอยที่กระจายพันธุ์ทั่วไปในทะเลแถบอินโดแปซิฟิก กินอาหารแบบกรองกิน ซึ่งกินได้ทั้งแพลงก์ตอนพืชและแพลงก์ตอนสัตว์  หอยแมลงภู่มีทั้งเพศแยก และมีสองเพศในตัวเดียวกัน มีการผสมพันธุ์นอกลำตัว หอยเพศผู้จะมีลำตัวหรือที่ห่อหุ้มตัวสีครีมหรือขาว ส่วนเพศเมียจะมีสีส้ม มีช่วงฤดูสืบพันธุ์อยู่ 2 ช่วงในรอบ 1 ปี คือช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคม-สิงหาคม และช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายน-กุมภาพันธ์  

หอยแมลงภู่ อาศัยด้วยการเกาะตามโขดหินและตามไม้ไผ่บริเวณชายฝั่งทะเล ห่างฝั่งประมาณ 1,000-3,000 เมตร ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้ง 2 ฝั่งทะเล
left|thumb|หอยแมลงภู่เมื่อทำเป็นอาหาร
เป็นหอยที่นิยมบริโภคกันเป็นอย่างมาก สามารถนำไปปรุงเป็นอาหารได้หลากหลาย เช่น หอยทอด, ออส่วน เป็นต้น เป็นสัตว์เศรษฐกิจที่มีการเพาะเลี้ยงกันมาเป็นเวลานาน โดยที่พันธุ์ของหอย เกษตรกรผู้เพาะเลี้ยงจะอาศัยจากธรรมชาติ ที่เมื่อหอยในธรรมชาติได้ผสมพันธุ์และปฏิสนธิเป็นลูกหอยตัวอ่อน ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กลอยไปตามกระแสน้ำแบบแพลงก์ตอนแล้ว จะใช้วัสดุที่เพาะเลี้ยงปักลงไปในทะเล เพื่อให้ลูกหอยนั้นเกาะอาศัยตลาดสดสนามเป้า, รายการทางช่อง 5: อาทิตย์ที่ 29 เมษายน 2555 แบ่งออกได้เป็น การเลี้ยงแบบปักหลักล่อลูกหอย, การเลี้ยงแบบแพ, การเลี้ยงแบบแขวนบนราวเชือก และการเลี้ยงแบบตาข่ายเชือก แบบที่นิยมเลี้ยงกันมาก คือ แบบปักหลักล่อลูกหอย โดยใช้ไม้ไผ่หรือไม้ลวกในการล่อลูกหอยในระดับน้ำลึก 4-6 เมตร และเลี้ยงจนมีขนาดใหญ่ ถึงขนาดต้องการ บางแห่งนิยมใช้ไม้ไผ่ทำเป็นโป๊ะ เพื่อดักจับปลาและล่อลูกหอยในพื้นที่ 1 ไร่ หรือ 1,600 
ตารางเมตร จะปักหลักได้ประมาณ 1,200 หลัก ทั้งนี้ใช้ระยะเวลาในการเลี้ยง 6-8 เดือน จะได้หอยขนาดความยาวเฉลี่ย 5-6 เซนติเมตร 
เป็นขนาดที่สามารถส่งตลาด แต่ก็เป็นสัตว์ที่มีความเปราะบางต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมมาก เช่น อุณหภูมิร้อน หรือน้ำเสีย หรือมีน้ำจืดปะปนลงมาในทะเลเป็นจำนวนมาก หอยก็จะตาย ซึ่งภายในรอบปีสามารถเลี้ยงได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว เปลือกหอยสามารถนำไปบดเพื่อผสมเป็นอาหารสัตว์ และผสมทำเป็นยาจักกริช พวงแก้ว สรณรัชฏ์ กาญจนะวณิช วิภาพรรณ นาคแพน. นักสืบชายหาด: พืชและสัตว์ชายหาด. กทม. มูลนิธิโลกสีเขียว. 2549 กรมประมง.ภาพปลาและสัตว์น้ำหายากของไทย. กทม. องค์การค้าของคุรุสภา. 2545 หน้า 296  หอยแมลงภ่ จากกรมประมง
# หอยปากกระจาด
หอยปากกระจาด  จัดอยู่ไฟลัมมอลลัสคา เป็นหอยฝาเดียว เปลือกทรงกรวย ปลายยอดแหลม มีทั้งชนิดที่เปลือกเรียบและเปลือกไม่เรียบ มีได้ทั้งสีน้ำตาล สีดำ หรือน้ำตาลปนดำ กินซากสัตว์เป็นอาหาร อาศัยอยู่ตามหาดทรายหรือหาดเลน
อ้างอิง
 จักกริช พวงแก้ว สรณรัชฏ์ กาญจนะวณิช วิภาพรรณ นาคแพน. นักสืบชายหาด: พืชและสัตว์ชายหาด. กทม. มูลนิธิโลกสีเขียว. 2549 หน้า 80