wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# แกงมัสมั่น
แกงมัสมั่น เป็นอาหารประเภทแกงที่ได้รับอิทธิพลมาจากอาหารมลายู ชาวไทยมุสลิมเรียกแกงชนิดนี้ว่า ซาละหมั่น แกงมัสมั่นแบบมุสลิมไทยออกรสหวานในขณะที่ตำรับดั้งเดิมของชาวมุสลิมออกรสเค็มมัน ในไทยมีวิธีการทำสองแบบคือ แบบไทย น้ำพริกแกงมี พริกแห้ง ข่า ตะไคร้ หอม กระเทียม ลูกผักชี ยี่หร่า ดอกจันทน์ กานพลู ปรุงรสให้หวานนำ เค็มและอมเปรี้ยว เป็นแกงมีน้ำมากเพื่อรับประทานกับข้าว อีกแบบเป็นแบบมุสลิม น้ำขลุกขลิก ใช้จิ้มขนมปังหรือโรตี ในน้ำพริกแกงไม่ใส่ข่า ตะไคร้ ส่วนผสมที่เป็นพริกแห้ง หอม กระเทียม ถั่วลิสงจะทอดก่อน ใส่ผงลูกผักชี ยี่หร่า ใส่มันฝรั่ง บางสูตรใส่มะเขือยาว ก่อนจะมีมันฝรั่งมาปลูกแพร่หลายในไทย จะนิยมใส่มันเทศ สันนิษฐานว่าคำว่า "มัสมั่น" มาจากภาษาเปอร์เซียคำว่า   (มุสลิมมาน) ซึ่งหมายถึง ชาวมุสลิม

แกงมัสมั่นจัดเป็นอาหารชนิดแรกที่ปรากฏในกาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ในช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ความว่า

แกงมัสมั่นแบบชาวมุสลิมปักษ์ใต้ ต่างจากการปรุงแกงมัสมั่นของชาวไทยภาคกลางคือ จะไม่ทำเป็นน้ำพริกแกงมัสมั่น แต่จะผสมลูกผักชีป่น ยี่หร่าป่น พริกป่นอินเดียและพริกไทยป่นไว้เป็นผงเครื่องแกง จากนั้นจึงนำลงไปผัดกับน้ำมันที่เจียวหัวหอมแล้ว  ส่วนแกงมัสมั่นแบบมลายู-ชวา จะใส่กานพลู อบเชย ลงไปผัดกับน้ำมันและหอมแดงจนหอม แล้วจึงใส่พริกป่นอินเดีย ลูกผักชีป่น ยี่หร่าป่น พริกไทยป่นลงไปผัดให้เข้ากัน นอกจากนั้นยังใส่มะพร้าวคั่ว ผงขมิ้น ดอกไม้จีนและหน่อไม้จีนด้วย

เว็บไซต์ CNNGo ได้จัดอันดับ 50 เมนูอาหารที่อร่อยที่สุดในโลกโดยการลงคะแนนเสียงทางเฟซบุ๊ก ปรากฏว่า แกงมัสมั่นได้รับเลือกให้เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก
# แกงกะหรี่
แกงกะหรี่  เป็นอาหารประเภทแกงที่ได้รับอิทธิพลจากแกงแบบมัสล่าหรือแกงกุรุหม่าของอินเดียใต้ ซึ่งมีน้ำมากกว่าแกงกุรุหม่าทางอินเดียเหนือ เครื่องเทศหลักที่ใช้ในแกงกะหรี่แบบอินเดีย-ปากีสถาน ได้แก่ ลูกผักชี ยี่หร่า พริกป่นอินเดีย พริกไทยป่น ขมิ้น ลูกกระวานเทศ กานพลู อบเชย นิยมโรยหน้าด้วยใบสำมาหลุย ถ้าเป็นกะหรี่ไก่เพิ่มลูกซัด แกงกะหรี่ปูเพิ่มโป๊ยกั้ก
# ภาพพิมพ์หิน
thumb|230px |แท่นพิมพ์แบบพิมพ์หินสำหรับพิมพ์แผนที่ในมิวนิก
ภาพพิมพ์หินมะลิฉัตร เอื้ออานันท์. “พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ” สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, พ.ศ. 2545 หรือ กลวิธีพิมพ์หิน  “Lithography” มาจากภาษากรีกว่า “λίθος” (lithos) ที่แปลว่า “หิน” สมาสกับคำว่า “γράφω” (graphο) ที่แปลว่า “เขียน” คือเทคนิคการพิมพ์ที่ใช้หินปูนพิมพ์หิน (lithographic limestone) หรือแผ่นโลหะที่มีผิวเรียบ เดิมเทคนิคการพิมพ์ใช้น้ำมันหรือไขมัน แต่ในสมัยใหม่ภาพสร้างขึ้นโดยการใช้พอลิเมอร์ทำปฏิกิริยากับแผ่นพิมพ์อะลูมิเนียม พื้นผิวที่ราบเรียบแบ่งออกเป็น
 บริเวณซับน้ำ (Hydrophilic) ที่ซับฟิล์มหรือน้ำขณะที่ยังชื้น แต่ไม่ซับหมึก
 บริเวณ ต้านน้ำ (Hydrophobic) ที่ซับหมึกเพราะเป็นบริเวณที่มีแรงดึงของผิว (surface tension) สูงกว่าบนบริเวณของภาพที่มันกว่าที่ยังคงแห้งเพราะน้ำจะไม่เกาะตัวในบริเวณที่มัน

กระบวนการทำภาพพิมพ์หินค่อนข้างจะแตกต่างกับการพิมพ์แกะลาย (Intaglio printmaking) ที่แผ่นพิมพ์จะได้รับการแกะหรือทำเป็นลายเช่นในการทำภาพพิมพ์มัชฌิมรงค์ (Mezzotint) ที่จะทำเป็นร่องให้ซับหมึก หรือในการทำภาพพิมพ์แกะไม้ และใช้หมึกที่ไม่ใช่หมึกกันน้ำทาบนผิวส่วนที่นูนที่เป็นตัวอักษรหรือภาพก่อนที่จะทำการพิมพ์

ภาพพิมพ์หินเป็นเทคนิคที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยนักเขียนชาวบาวาเรีย อล็อยส์ เซอเนอเฟลเดอร์ ในปี ค.ศ. 1796 เพื่อใช้เป็นการลดต้นทุนในการพิมพ์งานศิลปะMeggs, Philip B. A History of Graphic Design. (1998) John Wiley & Sons, Inc. p 146 ISBN 0-471-29198-6Carter, Rob, Ben Day, Philip Meggs. Typographic Design: Form and Communication, Third Edition. (2002) John Wiley & Sons, Inc. p 11 ภาพพิมพ์หินสามารถใช้ในการพิมพ์ตัวอักษรหรืองานศิลปะบนกระดาษหรือวัสดุอื่นที่เหมาะสม หนังสือหรือหนังสือพิมพ์ที่พิมพ์เป็นจำนวนมากทั้งหมดในปัจจุบัน ใช้วิธีพิมพ์ที่เรียกว่า “offset lithography” นอกจากนั้นคำว่า “lithography” ก็ยังอาจจะหมายถึง photolithography ซึ่งเป็นเทคนิค microfabrication ที่ใช้ในการทำ integrated circuits และ microelectromechanical systems แม้ว่าเทคนิคที่ใช้จะใกล้เคียงกับการพิมพ์กัดกรด มากกว่าก็ตาม
# บรรพศิลป์
บรรพศิลป์ หรือ อนารยศิลป์“พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ” โดยมะลิฉัตร เอื้ออานันท์ให้คำนิยาม “อนารยศิลป์” ไว้ว่าเป็น “ศิลปะของอนารยชน เช่นรูปสลักและหน้ากากแอฟริกัน ศิลปะในที่ต่างๆ เช่นนิวกินี และประเทศแถบมหาสมุทร เช่นอลาสกา หรือผลงานของพวกอินเดียนแดงชนเผ่านาวาโฮ” (“พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ” มะลิฉัตร เอื้ออานันท์. “พจนานุกรมศัพท์ศิลปะ” สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, พ.ศ. 2545)   เป็นคำศัพท์กว้างๆ ที่ใช้บรรยายวัตถุหรือสิ่งที่สร้างโดยชนพื้นเมืองผู้มีวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม (Primitive culture)การใช้คำว่า “ชนพื้นเมืองผู้มีวัฒนธรรมแบบดั้งเดิม” อาจจะถือว่าเป็นการบรรยายเชิงหมิ่นที่อาจจะสร้าง “ข้อขัดแย้ง” (controversially description) ได้ ที่อาจจะเรียกว่า  “'Ethnographic art” หรือ  “Arts Primitive” (“บรรพศิลป์”)<ref name="tribalart">Dutton, Denis, Tribal Art . In Michael Kelly (editor), Encyclopedia of Aesthetics. New York: Oxford University Press, 1998.</ref> บรรพศิลป์แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม

 ศิลปะแอฟริกัน
 ศิลปะโลกใหม่ หรือ ศิลปะอเมริกา (ไม่ใช่ “ศิลปะอเมริกัน”)
 ศิลปะโอเชียเนีย

 นิยามและลักษณะ 
“บรรพศิลป์” อาจจะถือว่าเป็นศิลปะพื้นบ้านที่มักจะเป็นศิลปะที่มีความสำคัญทาง ประเพณี/ศาสนาที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมเฉพาะของชนเผ่าใดชนเผ่าหนึ่งFolk and Tribal Art, Cultural Heritage, Know India. โดยทั่วไปแล้วก็จะเป็นศิลปะที่เกิดขึ้นในท้องถิ่นที่ห่างไกลออกไป และจะเป็นศิลปะที่คำนึงถึงหัวข้อที่ทำ และ ฝีมือในการสร้างจากประชาคมกลุ่มเล็ก (ชนเผ่า) ที่มักจะไม่มีประเพณีการอ่านการเขียน 

“บรรพศิลป์” ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดมาจากทวีปอเมริกา (ตัวอย่างเช่นงานของอินนิวอิท, อเมริกันอินเดียนเกรตเพลน (Plains Indians--อเมริกันอินเดียนจากตอนกลางของสหรัฐอเมริกา) และจากดินแดนที่ห่างไกลจากผู้คนในอเมริกากลาง และ อเมริกากลางใต้), โอเชียเนีย (โดยเฉพาะจากออสเตรเลีย, เมลานีเซีย, นิวซีแลนด์ และ โพลีนีเซีย) และ แอฟริกาซับซาฮารา ลักษณะของสังคมที่สร้างศิลปะตระกูลนี้ก็ได้แก่:

 สังคมที่แยกจากสังคมอารยธรรมหลักของยุโรป, แอฟริกาเหนือ หรือ เอเชียทั้งทางที่ตั้ง, ทางการเมือง และทางเศรษฐกิจ

 สังคมที่ใช้ประเพณีมุขปาฐะ (oral tradition) เป็นหลัก ไม่มีการอ่านการเขียน 

 สังคมขนาดเล็กและเป็นอิสระที่มักจะอยู่ในรูปของหมู่บ้านที่มีประชากรราวสองสามร้อยคนและการติดต่อสัมพันธ์แบบตัวต่อตัวโดยตรงโดยปราศจากการจัดระเบียบสังคม (social organization) หรือมารยาทการสังคมที่วางไว้อย่างเป็นทางการ

 งานจำนวนน้อย/เชี่ยวชาญศิลปะเฉพาะทาง

 สังคมล่าสัตว์-เก็บพืชผัก (Hunter-gatherer) ที่ดำรงชีวิตแบบยังชีพ หรือ ถ้าทำการเกษตรก็เป็นการเกษตรขนาดเล็กระดับพอกิน

 ขาดเทคโนโลยีที่เกินไปกว่าเครื่องมือง่ายๆ ที่อาจจะทำจากหินแทนที่จะเป็นโลหะ

 สังคมที่มีแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมจนมาถึงก่อนหน้าที่จะมีการติดต่อกับชาวยุโรป
# แลนโซเมโดส์
แลนโซเมโดส์ (, Merriam-Webster's Geographical Dictionary. Third Edition, p. 630. เพี้ยนมาจาก  แปลว่า "หุบผาแมงกะพรุน") เป็นแหล่งโบราณคดีที่ปลายสุดด้านทิศเหนือของเกาะนิวฟันด์แลนด์ ในรัฐนิวฟันด์แลนด์และลาบราดอร์ ประเทศแคนาดา ค้นพบเมื่อ ค.ศ. 1960 เป็นหมู่บ้านของชาวนอร์สที่เป็นที่รู้จักเพียงแห่งเดียวในอเมริกาเหนือนอกจากที่กรีนแลนด์ ถือว่าเป็นตัวอย่างของการติดต่อข้ามมหาสมุทรก่อนสมัยโคลัมบัสที่เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างของเพียงแห่งเดียว และมีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นไปได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับอาณานิคม Vindland ที่ก่อตั้งโดยเลฟ เอริกสันเมื่อประมาณ ค.ศ. 1003 หรืออาจเกี่ยวข้องกับการสำรวจทวีปอเมริกาของชาวนอร์สด้วย

 การค้นพบและความสำคัญ 

เมื่อ ค.ศ. 1960 Helge Ingstad นักสำรวจชาวนอร์เวย์ และ Anne Stine Ingstad ภรรยา ได้ค้นพบซากของหมู่บ้านชาวนอร์สที่นี่

แลนโซเมโดส์เป็นแหล่งโบราณคดีของนอร์สที่เป็นที่รู้จักเพียงแหล่งเดียวในอเมริกาเหนือนอกเหนือจากที่กรีนแลนด์ และแสดงให้เห็นการสำรวจและตั้งถิ่นฐานโดยชาวยุโรปที่ไกลที่สุดในโลกใหม่ก่อนการเดินทางของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส เกือบ 500 ปี เมื่อ ค.ศ. 1978 ยูเนสโกได้ขึ้นทะเบียนแหล่งโบราณคดีนี้ให้เป็นแหล่งมรดกโลก

 การตั้งถิ่นฐาน 
การขุดสำรวจทางโบราณคดีมีขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยคณะนานาชาติที่นำโดย Anne Stine Ingstad และต่อมาอยู่ภายใต้การควบคุมของ Parks Canada เมื่อคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังจากการขุดสำรวจในแต่ละระยะ สถานที่จะถูกกลบฝังอีกครั้งเพื่อปกป้องและอนุรักษ์ทรัพยากรทางวัฒนธรรม

 ระเบียงภาพ
# การสวมมงกุฎพระนางพรหมจารี (เบลัซเกซ)
การสวมมงกุฎพระนางพรหมจารี  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซWeb Gallery of Art: Diego Rodriguez de Silva y Velazquez จิตรกรคนสำคัญชาวสเปนของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปราโดในกรุงมาดริดในประเทศสเปน

ภาพ “การสวมมงกุฎพระนางพรหมจารี” ที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซ ราวระหว่างปี ค.ศ. 1641 ถึงปี ค.ศ. 1644 เป็นภาพที่อาจจะได้รับการจ้างโดยชาเปลของราชสำนักของเอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีแห่งสเปนใน Real Alcázar of Madrid ภาพนี้เป็นภาพคู่กับภาพพระแม่มารีสำหรับเทศกาลพระแม่มารีโดยจิตรกรชาวเนเปิลส์อันเดรีย วัคคาโร ผู้เป็นแบบสำหรับพระแม่มารีอาจจะเป็นนางแบบคนเดียวกับนางแบบที่เบลัซเกซใช้ในภาพ “วีนัสแห่งโรเคอบี”

 เนื้อหา 
งานชิ้นนี้เป็นงานทางศาสนาซึ่งตามปกติแล้วไม่ใช่หัวเรื่องหลักของงานเขียนหลักเบลัซเกซผู้ที่ตามปกติแล้วมักจะเขียนภาพเหมือน และเป็นงานเขียนที่มีบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติและบรรยากาศอย่างง่ายที่หาดูได้ยากในงานเขียนภาพศาสนาของยุคบาโรก การวางภาพมีลักษณะเป็นสามเหลี่ยมคว่ำ ที่ให้ความรู้สึกของความมีสมมาตรและความกลมกลืนของเส้น และ เป็นทั้งรูปทรงและการใช้สีเป็นที่เป็นนัยยะถึงรูปทรงของหัวใจ ตัวเอกของภาพคือพระแม่มารีที่ดูถ่อมพระองค์ น่าสักการะ และ แสดงอารมณ์ การใช้รูปทรงที่ทำให้นึกถึงหัวใจเป็นการทำให้ผู้ดูนึกถึงความเคร่งครัดของพระแม่มารีผู้ทรงชี้ไปที่หัวใจในพระอุระของพระองค์เอง

ทางด้านขวาของภาพเป็นพระเจ้าผู้เป็นพระบิดาที่เป็นภาพของชายสูงอายุ ขณะที่ทางซ้ายเป็นภาพพระเยซูในภาพของชายหนุ่มผมยาว ทั้งสองคนประคองมงกุฎของพระแม่มารีเหนือพระเศียร กลางภาพเหนือขึ้นไปเป็นพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ใช้สัญลักษณ์ของนกพิราบขาวมีรัศมี พระเศียรของพระเจ้า พระเยซู และ พระวิญญาณบริสุทธิ์ อยู่ในระเดับเดียวกันซึ่งเป็นเส้นฐานของสามเหลี่ยมที่เป็นสัญลักษณ์ของความเท่าเทียมกันของตรีเอกานุภาพ สิ่งอื่นที่น่าสังเกตในภาพคือดรุณเทพที่ฐานของพระแม่มารี ที่คุณภาพเท่าเทียมกับภาพเขียนของบาร์โตโลเม เอสเตบัน มูรีโยผู้มีชื่อเสียงในการเขียนภาพที่เกี่ยวกับดรุณเทพ

เบลัซเกซใช้สีน้ำเงินและม่วงแดง และสีสีแดงคาร์มีน (โดยเฉพาะสีแดงคาร์มีนเวนิส) แทนที่จะใช้สีแดงที่ใช้กันตามปกติ ตามคำแนะนำของอาจารย์ Pacheco ที่บันทึกไว้ในหนังสือ “Arte de la Pintura” แม้ว่าขณะนั้นเบลัซเกซจะเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงจนเกินกว่าที่จะเป็นลูกศิษย์ไปแล้วก็ตาม
# คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ
คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ  เป็นหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย ยาสุชิ บาบะ (Yasushi Baba) ซึ่งกล่าวถึงเหล่าสมาชิกชมรมคาราเต้ สายคาบูรางิ ในมหาวิทยาลัยพลศึกษา โดยเล่าเรื่องผ่าน โคฮินาตะ มิโนรุ ตัวเอกของเรื่องซึ่งได้เข้าชมรมคาราเต้สายคาบูรางิ โดยการชักชวนจากรุ่นพี่ในชมรม ที่ต่อมาต่างต้องการพัฒนาทักษะการต่อสู้ของตนและเข้าแข่งขันในรายการต่างๆ จนกระทั่งในภายหลังความสามารถของพวกเขาที่สูงขึ้น จึงเข้าร่วมสังเวียนนานาชาติ ซึ่งเป็นการต่อสู้กับนักสู้ชาวต่างชาติด้วยศิลปะการต่อสู้แขนงอื่น ไม่ว่าจะเป็นคิกบ็อกซิ่ง, นินจึตสึ, มวยปล้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งมวยไทย ซึ่งมีคู่ปรับตัวฉกาจอย่างสามารถ สิรินโต ที่ยังไม่เคยแพ้ใครในการต่อสู้ตลอด 20 นัดที่ผ่านมา

 ตัวละครหลัก 
  โคฮินาตะ มิโนรุ : นักคาราเต้สายดำ  ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่อง เดิมเป็นนักกีฬาชมรมยิมนาสติก แต่ผันตัวมาเป็นสมาชิกชมรมคาราเต้ สายคาบูรางิ จากการหว่านล้อมของรุ่นพี่ในชมรม เขาได้เรียนรู้ศาสตร์การต่อสู้และศิลปะการต่อสู้แขนงอื่นจากคู่ต่อสู้ของเขา จึงได้เรียนวิชามวยไทยจากเด็กไทยอายุ 12 ปี นามว่า ชาญเดช น้ำเสยิม เพราะทราบว่ามวยไทยเป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีทักษะในการยืนที่ดีที่สุด

 ตัวละครที่เป็นนักมวยไทย 
  ชาวไทย 

 สามารถ ศรินทุ (เต๋า) - サーマート・シリントゥ
 ชาญเดช น้ำเสยิม (แม้ว) - チャーンデート・ナンセージム (メオ)
 ธนากร อัมรัตน์ (ครูธนากร) - タナゴーン・アムマラット (タナゴーン先生)
 ช้างน้อย จักรพงษ์ - チャーンノーイ・チャクラポン

 สิงห์ศักดิ์ ส.คิงริเวอร์ - シンサック・ソー・キングリバー
 ธงชัย - トンチャイ空手小公子 小日向海流 第01巻～第40巻 
 นนทกานต์ เก้าเหรียญชัย (เป็นตัวประกอบ)
 กรสยาม (เป็นตัวประกอบ ผู้ซึ่งเคยชนะ ชิราโตะ เตมูร์ ชิน มาแล้วครั้งหนึ่ง)

 ชาวต่างชาติ 
  จันนี่ สแกนเดอลัคกี้ - Ｊ・スカンダラッキー (ヅャソニ・スカンダラッキー)
  ชิราโตะ เตมูร์ ชิน - 白戸テムル心（しらと-しん）

 รายชื่อตอน 

 ข้อมูลเพิ่มเติม 
คุณชายพันธุ์โชะ โคฮินาตะ มิโนรุ เป็นหนังสือการ์ตูนมังงะที่มีนักมวยไทยเป็นตัวละครสำคัญมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ซึ่งล้วนแต่มีฝีมือที่ร้ายกาจทั้งสิ้นKarate Shoukoushi Kohinata Minoru
# Nepenthes tobaica
Nepenthes tobaica เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของเกาะสุมาตรา ในประเทศอินโดนีเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอบทะเลสาบตูบา (Toba) จึงถูกตั้งชื่อตามทะเลสาบ

Nepenthes tobaica เป็นญาติใกล้ชิดกับ N. angasanensis, N. gracilis, N. mikei, และ N. reinwardtiana.Clarke, C.M. 2001. Nepenthes of Sumatra and Peninsular Malaysia. Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu.

 ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 
Nepenthes tobaica เป็นไม้เลื้อยไต่ ลำต้นอาจยาวถึง 7 ม.มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 6 มม. ปล้องยาว 25 ซม. เป็นวงกลมเมื่อตัดขวาง อย่างไรก็ตามในต้นที่โตเต็มที่ลำต้นอาจเป็นเหลี่ยมเพราะร่องที่เกิดจากข้ออาจขยายไปตามความยาวของปล้อง

thumb|left|220px|ต้นใบกระจุกกับหม้อล่างสีม่วงเข้มและใบที่แสดงสายดิ่งแบบกึ่งก้นปิด

ใบคล้ายแผ่นหนัง ไร้ก้านถึงกึ่งมีก้านใบ แผ่นใบรูปขอบขนานถึงรูปช้อน ยาวถึง 20 ซม.กว้าง 4 ซม. ปลายใบรูปรีถึงกลมแต่แคบมล ต้นที่แข็งแรงบางครั้งมีสายดิ่งแบบกึ่งก้นปิด แผ่นใบค่อยๆสอบเรียวไปทางฐานหรือสอบเรียวทันที ฐานใบหุ้มลำต้นประมาณครึ่งหนึ่งของเส้นรอบวง มีเส้นใบตามยาวหนึ่งถึงสามเส้นในแต่ละด้านของเส้นกลางใบ เส้นใบแบบขนนกไม่ชัดเจน สายดิ่งยาว 30 ซม.

หม้อล่างและหม้อใบกระจุกทรงรูปไข่ในส่วนล่าง ส่วนบนเป็นทรงกระบอก สูง 20 ซม.กว้าง 4 ซม. มีปีกหนึ่งคู่บริเวณด้านบนของหม้อ โดยมีขอบตะเข็บตลอดความยาวหรือแค่เฉพาะส่วนบน มีต่อมที่ผิวภายในหม้อบริเวณที่เป็นทรงรูปไข่เท่านั้น บางครั้งมี"จุดตา"คู่หนึ่งปรากฏอยู่ที่ผิวภายในที่บริเวณต่ำกว่าปาก ปากรูปไข่เฉียง เพอริสโตมทรงกระบอกแคบ (กว้าง ≤5 มม.) หรือแผ่ออกเล็กน้อย มีฟันไม่แยกกัน ฝารูปไข่ถึงกึ่งรูปวงกลม มีรูปหัวใจที่ฐาน ไม่มีรยางค์ มีเดือยยาว 5 มม.ที่ฐานฝา อาจเป็นเดือยเดี่ยว สองแฉก หรือ สามแฉก

thumb|220px|หม้อบน

หม้อบนเป็นรูปกรวยที่ด้านล่างสุด ที่ด้านล่างหนึ่งส่วนสามของหม้อเป็นทรงรูปไข่แคบ ส่วนบนสุดจะเป็นทรงกระบอกแคบ มีขนาดค่อนข้างใหญ่ สูง 25 ซม.กว้าง 5 ซม. มีสันแทนที่ปีก ส่วนที่เหลือคล้ายกับหม้อล่าง

Nepenthes tobaica มีช่อดอกแบบกระจะ ก้านช่อดอกและแกนกลางยาว 20 ซม. ก้านดอกย่อยมีสองดอกและไม่มีใบประดับย่อย ในช่อดอกเพศผู้ กลีบเลี้ยงรูปรี-ป้าน ในเพศเมียจะแคบกว่า พืชจะมีดอกในช่วงเดือนเมษายน และผลจะแก่หลังจากนั้นShivas, R.G. 1984.  Carnivorous Plant Newsletter 13 (1) : 15–16.

Nepenthes tobaica มีสิ่งปกคลุมบ้างบางส่วน ส่วนใหญ่จะไม่มีสิ่งปกคลุม ถึงแม้ว่าอาจจะมีขนที่เส้นกลางใบ มีขนรูปดาวสีขาวที่ซอกใบ กลีบเลี้ยงมีขนสั้นหนานุ่มปกคลุมหนาแน่น ส่วนที่เหลือของช่อดอกปกคลุมด้วยขนสั้นบางๆ

ในบางรูปแบบ ใต้ฝาจะมีสีแดงสด ทำให้โดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางต้นไม้อื่น
# ฉ่อย
ฉ่อย เป็นเพลงพื้นเมืองที่มีการแสดงท่าทาง และการร้องคล้ายกับลำตัด โดยมีผู้แสดงประกอบด้วย ฝ่ายชายและฝ่ายหญิง ฝ่ายละประมาณ 2-3 คน ในขณะที่พ่อเพลงแม่เพลงร้องโต้ตอบกันผู้เล่นคนอื่น ๆ จะทำหน้าที่เป็นลูกคู่ เนื้อหาที่ร้องส่วนใหญ่มีทั้งเรื่อง ทางโลก ทางธรรม ชิงชู้ และมักจะมีถ้อยคำที่มีความหมายสองแง่สองง่าม 

การแสดงเพลงฉ่อยจะไม่มีเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ แต่จะใช้การตบมือเป็นจังหวะแทน และสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ของเพลงฉ่อยคือ ลูกคู่จะร้องรับด้วยคำว่า “เอ่ ชา เอ้ชา ชา ชาชาชา หน่อยแม่” ตัวอย่างเช่น

(แม่เพลง) เอ่ง เงอ เงย…
เรากันหนาเรามาพากันหนี ก็ไปมั่งไปมีมีถมไป
เรารักกันหนอมาขึ้นหอลงโรง กุศลไม่ส่งละมันก็ต้องฉิบหาย
เอาพระสงฆ์มาเป็นองค์ประธาน สวดเจ็ดตำนานพระก็เหนื่อยแทบตาย
พี่มารักน้องคำหนึ่งก็พาสองคำก็พา ของฉันไม่ได้ราคาสองไพ
ของฉันราคานะเป็นหมื่นหนอเป็นแสน ของฉันไม่ใช่แหวนหนอจะมาสวมใส่
พี่จะเอาเงินมาดองจะเอาทองมาให้ ถ้าพี่จะเอาอีแปะจนใจน้องจะแกะให้ไม่ได้
พ่อแม่น้องเลี้ยงน้องมายาก เขาจะกินขันหมากน้องให้ได้ (ให้ได้)
ถ้ารักน้องจริงจะให้มาสู่ขอกะพ่อแม่ ถ้าพี่ชายมารักแลก็เฉยไป
ถ้ารักน้องจริงก็อย่าทิ้งน้องนะ ขอให้คุณพระช่วยเป็นประธานให้
(ลูกคู่รับ) เอ่ ชา เอ๊ ช้า ชา ฉ่า ชา นอย แม่ เอย

เพลงฉ่อยมีการแสดงอยู่ตามจังหวัดต่าง ๆ ในภาคกลาง เช่น สิงห์บุรี อ่างทอง ลพบุรี สุพรรณบุรี พระนครศรีอยุธยา

 ประวัติ 
เพลงฉ่อย มีชื่อเรียกอีกชื่อว่า เพลงไอ้เป๋หรือ เพลงเป๋ เนื่องจากพ่อเพลงฉ่อย ยุคแรกชื่อ ตาเป๋  มี ยายมา เป็นภรรยา เริ่มแรกเพลงฉ่อย หรือ เพลงเป๋ เป็นที่นิยมในแถบ จังหวัดฉะเชิงเทรา และ จังหวัดใกล้เคียง ประมาณก่อนยุค พ.ศ. 2437 เป็นต้นมา ส่วนครูเพลงฉ่อย ยุคแรกเริ่มก็มี ครูเปลี่ยน, ครูเป๋, ครูฉิม, ครูศรี, ครูบุญมา และครูบุญมี ครูเพลงเหล่านี้มีแค่ชื่อ และ ตำนานส่วนประวัติไม่มีเลย เพลงฉ่อย นี้ปรับปรุงและดัดแปลงมาจาก เพลงโคราช, เพลงเรือ และเพลงปรบไก่ เป็นต้น
ก็สาเหตุเนื่องจาก เวลาปรบมือเป็นจังหวะเพลงปรบไก่ ร้องบทไหว้ครูและเกริ่นอย่างเพลงโคราช ใช้กลอนก็ใช้คล้ายกับเพลงเรือ แต่อย่างไรเพลงฉ่อย ก็น่าจะอยู่ในยุคต้นสมัยรัชกาลที่ 5

นอกจากนี้แล้วเพลงฉ่อย ยังมีชื่ออื่นอีก "ฝ่ายเหนือ" อาจหมายถึงจังหวัดทางล่างเช่น จังหวัดอุทัยธานี, จังหวัดนครสวรรค์, จังหวัดอ่างทอง
และ จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นต้น

ส่วนคำว่า "เพลงตะขาบ" (ต้นฉบับเดิมใช้ ข.ขวด) คนเพลงเก่า ๆ เรียก "เพลงวง" เพราะของเดิมยืนเป็นวง เล่นกับลานดิน เนื่องจากสมัยนั้นไม่มีเวที
ดั่งกับปัจจุบันนี้ ส่วนบ้างคนก็เรียกว่า "เพลงฉ่า" เพราะเวลารับเพลง รับว่า "เอ่ชา เอ๊ช้า ชาฉ่าชา ชา หนอยแม่" เลยเรียกติดกัน จนปัจจุบันคนก็ยังเอามาร้อง
เล่นกันส่วนมากเป็นท่อนนี้ ชาวโพหัก อำเภอบางแพ จังหวัดราชบุรี ก็เรียกศัพย์บัญญัติแปลก ๆ พิสดารอีกว่า "เพลงทอดมัน"

ปัจจุบัน นักแสดงเพลงฉ่อยที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ขวัญจิต ศรีประจันต์ และ สามน้า (โย่ง เชิญยิ้ม นง เชิญยิ้ม พวง เชิญยิ้ม)

 เอกลักษณ์เพลงฉ่อยบางส่วน 
การขึ้นเพลงทั่วไป จะขึ้นว่า ฉัดช่าฉัดชา ฉัดช่าฉัดฉ่า เอิงเอิงเออฉะเอิงเอ้ย
ในการแสดงสดสามน้า ในการทอร์คโชว์อาจารย์จตุพล ชมพูนิช น้าพวง ขึ้นว่า เอ้อ เอิงเออ เอิงเออ เออเอ้อเออเหอ เอ้อเออ เอิงเงย ฉัดช่าฉัดชา ฉัดช่าฉัดฉ่า เอิงเอิงเออฉะเอิงเอ้ย
 ทางจังหวัดอุทัยธานี - จังหวัดนครสวรรค์ รับเพลงว่า เอ่ชา เอชา เอ๊ชา ชาฉ่าชา
 ส่วนทาง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา - จังหวัดอ่างทอง - จังหวัดสุพรรณบุรี  รับเพลงว่า เอ่ชา ชา ชาฉ่าชา
 ส่วนทางกรุงเทพมหานคร ทำนองผู้ชาย รับเพลงว่า เอ่ชา เอ๊ชา ชา ชาฉ่าชา นอยแม่ และทำนองผู้หญิง รับเพลงว่า เอ่ชา ชา ชาฉ่าชา นอยแม่
ส่วนทางราชบุรี รับวา เอ่ชา เอชา ชาชาฉ่าชา หนอยแม่
# อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พี
อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พี (RPG School XP) เป็นโปรแกรมลำดับที่สี่ของชุดสร้างเกมอาร์พีจีเมกเกอร์ ซึ่งเป็นโปรแกรมสร้างเกมแนว RPG สำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ต่อจากอาร์พีจีเมกเกอร์ 2003 จัดทำโดยเอ็นเทอร์เบรน

สำหรับการใช้งานบนวินโดวส์วิสตา ได้มีการรายงานปัญหาจากผู้ใช้ว่าพบปัญหาไม่สามารถเล่นเกมที่สร้างจากโปรแกรมดังกล่าวได้ในเวอร์ชัน 1.00 และ 1.01 ซึ่งมีเป็นเวอร์ชันเก่า ซึ่งปัจจุบันไม่มีการใช้งานกันแล้ว และผู้ที่ใช้เวอร์ชันนี้จะถูกมองว่าเป็นผู้ใช้ที่ละเมิดลิขสิทธิ์  ในขณะที่สามารถใช้งานบนวินโดวส์วิสตาได้สำหรับเวอร์ชัน 1.01 / 1.02 / 1.02a / 1.03 และ 1.04 (ปัจจุบันทาง Enterbrain  ไม่รับรองตัวโปรแกรม อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พี ในเวอร์ชัน 1.01 , 1.02 และ 1.02a เนื่องจากสาเหตุของการใช้งานโปรแกรมละเมิดลิขสิทธิ์ และได้ ออกตัวโปรแกรมในเวอร์ชัน 1.04 ซึ่งมีระบบป้องกันโดยต้องลงทะเบียนผ่านอินเทอร์เน็ตในการใช้การโดยตรงครั้งแรกเท่านั้น และอาจมีการเพิ่มระบบตรวจสอบโปรแกรมทุกครั้งที่เปิดอินเทอร์เน็ต) สำหรับปัญหาการไม่สามารถเปิดโปรแกรมได้ สามารถแก้ไขได้โดยการรันโปรแกรมในฐานะผู้ดูแลระบบ เพื่อลงทะเบียนซอฟต์แวร์เสียก่อน หลังจากลงทะเบียนแล้ว ตัวโปรแกรมจะสามารถเปิดได้ตามปกติ

 จุดเด่น 
อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พีได้รับการปรับปรุงในหลายๆส่วนเพิ่มเติมจากโปรแกรมรุ่นก่อน ตั้งแต่ความละเอียดหน้าจอของเกมที่เพิ่มขึ้น และ RGSS (Ruby Game Scripting System) หรือระบบสร้างเกมด้วยสคริปต์ภาษารูบีทำให้สามารถแก้ไขเกมได้เกือบทุกส่วน ฐานข้อมูลยังได้รับการปรับปรุงให้สามารถใช้งานและเข้าถึงได้อย่างสะดวกสบายยิ่งขึ้น นอกจากนี้ข้อตกลงผู้ใช้งานยังอนุญาตให้ผู้สร้างเกมสามารถขายเกมของตนเองได้ (เฉพาะผู้ซื้อและใช้งานในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น) และยังสามารถเข้ารหัสเกมเพื่อป้องกันการนำทรัพยากรไปใช้ได้อย่างง่ายดาย

 กราฟิกของโปรแกรมดาริน 
อาร์พีจีเมกเกอร์เอกซ์พีใช้จอภาพขนาด 640x480 เมื่อเรียกใช้เกม ทำให้สามารถใช้ภาพมีความละเอียดสูงกว่าเวอร์ชันก่อนๆ ที่ใช้จอภาพขนาดเพียง 320x240 เท่านั้น แต่ระบบการต่อสู้ได้เปลี่ยนกลับเป็นการต่อสู้แบบด้านหน้า (Front View) ดังเช่นเวอร์ชัน 2000 แทนแบบด้านข้างของเวอร์ชัน 2003 (Side View) แต่ผู้ใช้สามารถเขียน Ruby Script เพื่อดัดแปลงเป็นแบบด้านข้างได้เช่นกัน นอกจากนี้ยังสนับสนุนภาพหลากหลายนามสกุลมากขึ้นนอกจากสกุลPNGและBMP และยังอนุญาตให้ผู้สร้างใช้ภาพPNGที่มีส่วนกึ่งโปร่งได้อีกด้วย

 ระบบ Ruby Script 
thumb|ภาพการแก้ไขสคริปต์
Ruby Script เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่คิดขึ้นโดยยูกิฮิโระ มัตสึโมโตะเพื่อใช้ในการเขียนโปรแกรมต่างๆ และมีความสามารถในการเรียกใช้ภาษาอื่นๆบางภาษา เช่น ภาษา C , ภาษา Visual Basic ฯลฯ สำหรับตัวโปรแกรมนี้นั้นใช้ภาษารูบีนี้ในการทำงาน โดยสร้างค่าการใช้งานต่างๆที่สำคัญ (เช่น การเรียกใช้ไฟล์จากโฟลเดอร์) มาไว้เรียบร้อยแล้ว เรียกว่า  RGSS (Ruby Game Scripting System) และมีสคริปต์พื้นฐานสำหรับเกมที่สร้าง RPG มาด้วย ผู้ใช้โปรแกรมนี้สามารถแก้ไขหรือเพิ่มเติมสคริปต์ได้ตามต้องการ ทำให้การสร้างเกมด้วยโปรแกรมนี้มีความหลากหลายมาก แต่ผู้ใช้ที่จะแก้ไขต้องมีความรู้ในเรื่องสคริปต์พื้นฐานมากพอ เพราะการเข้าไปแก้ไขนี้จะเป็นการเปลี่ยนระบบหลักของเกมไปในทันที

 ทรัพยากรในการสร้างที่มีให้ 
โปรแกรมนี้มีชุด RTP (RunTime Package) อยู่ในโปรแกรมซึ่งประกอบด้วยภาพตัวละคร (Charset) ภาพแผนที่ (Tileset หรือเดิมเรียกว่า Chipset) ดนตรี และ เสียงประกอบ จำนวน

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์ทางการ  
 เว็บไซต์ทางการ  
 เว็บไซต์ของผู้พัฒนาภาษา Ruby
# พันธนาการโพรมีเธียส (จอร์แดงส์)
พันธนาการโพรมีเธียส  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจาคอป จอร์แดงส์จิตรกรคนสำคัญชาวดัตช์ของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วอลล์ราฟ-ริชาร์ทซ์ที่เมืองโคโลญในประเทศเยอรมนี  

ภาพ “พันธนาการโพรมีเธียส” ที่เขียนโดยจาคอป จอร์แดงส์ ราวปี ค.ศ. 1640 เป็นภาพเทพโพรมีเธียสจากตำนานเทพของไททัน โพรมีเธียสถูกเหยี่ยวจิกตับทุกวัน แต่วันรุ่งขึ้นตับโพรมีเธียสก็งอกขึ้นมาใหม่d'Hulst (1993), p. 184 โพรมีเธียสถูกลงโทษโดยซูสเพราะความบ้าบิ่นที่ไปขโมยไฟมาให้มนุษย์ ที่มิใช่เป็นแต่เพียงไฟในทางวัตถุแต่เป็น “ไฟแห่งเหตุผล” ซึ่งอาจจะหมายถึงไฟของความสามารถของมนุษย์ในการสร้างศิลปะและการคิดค้นทางวิทยาศาสตร์  การวางภาพ “โพรมีเธียส” ของจอร์แดงส์ก็คล้ายกับของรูเบนส์ ไม่ว่าจะเป็นที่ตั้งของเหยี่ยว, โพรมีเธียสตาแดงหงายหลังอย่างวีรบุรุษ และการใช้การลงโทษหรือความเจ็บที่เห็นจากร่างกายที่บิดเบี้ยวซึ่งเป็นหัวใจของลักษณะการเขียนของฉบับของรูเบนส์d'Hulst (1993), p. 184,186  

ความแตกต่างอยู่ที่เฮอร์มีส ที่ดูเหมือนจะให้ความหวังบ้างเล็กน้อยกว่าภาพอื่นๆ ที่เขียนกันมาที่เฮอร์มีสจะช่วยปล่อยโพรมีเธียสd'Hulst (1993), p. 186 การวาดถุงกระดูกและรูปปั้นดินเผาที่เป็นสัญลักษณ์ของการสร้างมนุษย์ก็มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพที่เขียนโดยรูเบนส์ อีกสิ่งหนึ่งที่แตกต่างกันคือความเจ็บปวดทรมานที่เห็นได้จากสีหน้าของโพรมีเธียสของจอร์แดงส์ ที่รูเบนส์เพียงแต่แสดงเป็นนัยจากร่างที่บิดของโพรมีเธียส ใบหน้าของโพรมีเธียสเป็นการศึกษาการวาดการแสดงสีหน้าของจอร์แดงส์ที่เห็นได้จากการเขียนภาพอื่นๆ ของจอร์แดงส์เองและของศิลปินคนอื่นในยุคเดียวกัน
# นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (กอลลี)
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจิโอวานนี บัตติสตา กอลลีจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์ของเทศบาลเมืองแมนเชสเตอร์ที่เมืองแมนเชสเตอร์ในสหราชอาณาจักร  

ภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่เขียนโดยจิโอวานนี บัตติสตา กอลลี ราวระหว่างปี ค.ศ. 1676 ที่ภาพของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เขียนเลียนแบบภาพ "นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์" โดยคาราวัจโจ
# เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน
เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซจิตรกรคนสำคัญชาวสเปนของสมัยบาโรก ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ศิลปะในเวียนนาในประเทศออสเตรีย

ภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน” ที่เขียนโดยดิเอโก เบลัซเกซในปี ค.ศ. 1659 เป็นภาพเหมือนที่เป็นภาพที่เป็นที่รู้จักกันดีภาพหนึ่งและเป็นภาพเขียนหนึ่งภาพสุดท้ายที่เขียนโดยเบลัซเกซก่อนที่จะเสียชีวิต เป็นภาพของมาร์การิตา เทเรซาแห่งสเปน ซึ่งเป็นผู้เดียวกับที่ปรากฏในภาพ “นางสนองพระโอษฐ์” (Las Meninas) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1656 และภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีชมพู” ที่เขียนต่อมาในปี ค.ศ. 1660

ภาพ “เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาในชุดสีน้ำเงิน” เป็นหนึ่งในบรรดาภาพเหมือนของบุคคลในราชสำนักสเปนที่เขียนโดยเบลัซเกซ เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซาผู้ทรงเสกสมรสกับพระปิตุลา--สมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์--เมื่อพระชนม์ 15 พรรษา ภาพเหล่านี้ของพระองค์เป็นภาพที่ถูกส่งไปยังกรุงเวียนนาเพื่อนำไปถวายแสดงให้สมเด็จพระจักรพรรดิลีโอโพลด์ได้ทอดพระเนตรดูถึงความเจริญพระชันษาของคู่หมั้น สิ่งที่เด่นที่สุดในภาพคือกระโปรงที่บานกว้าง (crinoline) อย่างผิดขนาด ที่เน้นด้วยขอบและปกเสื้อที่ทำด้วยลูกไม้ พระหัตถ์ซ้ายถือปลอกแขนขนสัตว์สีน้ำตาลซึ่งอาจจะเป็นของขวัญจากเวียนนา

ในภาพนี้เบลัซเกซใช้เทคนิคการเขียนโดยใช้ฝีแปรงที่หยาบที่ผสานเข้าด้วยกันก็เมื่อมองจากระยะที่ไกลจากภาพ ในภาพนี้เจ้าหญิงมาร์การิตา เทเรซามีพระชนม์ 8 พรรษาทรงยืนสง่าพระพักตร์ขรึมอยู่กลางภาพ ฉลองพระองค์เป็นผ้าไหมสีน้ำเงิน ขอบตกแต่งด้วยเงินตามแฟชันของสมัยนั้นในสเปน ท่าทางขรึมอย่างควบคุมอารมณ์ของพระองค์เน้นหนักขึ้นโดยโทนสีน้ำเงินและเงิน ในฉากหลังเป็นโต๊ะสูงและกระจกรูปไข่