wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มารูโนอูจิ
thumb|ด้านหน้าประตูมารูโนอูจิของสถานีโตเกียว
thumb|ประตูมารูโนอูจิของสถานีโตเกียว

มารูโนอูจิ  เป็นย่านธุรกิจสำคัญ ตั้งอยู่ระหว่างสถานีรถไฟโตเกียว (東京駅 Tōkyō-eki) และพระราชวังอิมพีเรียล (皇居 Kōkyo) อยู่ในเขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น 

ชื่อ "มารูโนอูจิ" แปลว่าด้านในวงกลม ได้มาจากการที่ย่านนี้อยู่ในวงคูน้ำชั้นนอกของพระราชวัง ปัจจุบัน ย่านนี้เป็นย่านศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเงินของโตเกียว เต็มไปด้วยอาคารสูงเสียดฟ้ามากมาย นอกจากนี้ ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น 3 ธนาคารด้วย

 ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ 
พ.ศ. 2133 ก่อนที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ จะเข้าพำนักในปราสาทเอโดะ บริเวณที่เป็นย่านมารูโนอูจิในปัจจุบันเป็นเวิ้งเล็ก ๆ ริมอ่าวเอโดะ (หรืออ่าวโตเกียวในปัจจุบัน) มีชื่อเรียกว่า ฮิบิยะ ต่อมามีการขยายอาณาเขตของปราสาท จึงเริ่มมีการถมพื้นที่บริเวณนี้ตั้งแต่ปี 1592 มีการขุดคูชั้นนอกขึ้นใหม่ และคูสายเดิมก็กลายเป็นคูชั้นใน บริเวณนี้ถูกเรียกว่า โอกูรูวาอูจิ (บริเวณที่ถูกปิดล้อม) เหล่าไดเมียวหรือขุนนางได้สร้างที่พำนักขึ้นในบริเวณนี้ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ไดเมียวโกจิ (ย่านของไดเมียว)

หลังจากการปฏิวัติยุคเมจิ มารูโนอูจิตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลแห่งชาติ มีการสร้างค่ายทหารและลานสวนสนามสำหรับกองทัพขึ้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 อิวาซากิ ยาโนซูเกะ น้องชายของผู้ก่อตั้งบริษัทมิตซูบิชิ ได้ซื้อที่ดินบริเวณนี้ในราคา 1.5 ล้านเยน แล้วสร้างบริษัทขึ้น จนปัจจุบันนี้ พื้นที่หลายส่วนในมารูโนอูจิยังเป็นของบริษัทมิตซูบิชิ และมีสำนักงานใหญ่ของบริษัทในเครือมิตซูบิชิตั้งอยู่มากมาย

ปี พ.ศ. 2437 ฝ่ายบริหารกรุงโตเกียวได้สร้างสำนักงานขึ้นในพื้นที่ของโคจิฮัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้ย้ายสำนักงานไปยังที่ตั้งปัจจุบันในเขตชินจูกุ ในย่านมารูโนอูจินี้ ยังมีสถานีรถไฟโตเกียว ซึ่งเปิดในปี พ.ศ. 2457 และตึกมารูโนอูจิ เปิดในปี พ.ศ. 2466

 สถานที่สำคัญ 
 ตึกมารูโนอูจิ กล่าวกันว่าตั้งอยู่บนพื้นที่ที่มีราคาสูงที่สุดในญี่ปุ่น คือ 21 ล้านเยนต่อตารางเมตร
 สำนักงานไปรษณีย์กลาง กรุงโตเกียว
 สถานีรถไฟโตเกียว หัวใจหลักของรถไฟระหว่างเมือง
# เมลียา
เมลียา , มริตช์  หรือ มะลีลียะฮ์  เป็นนครปกครองตนเองบนชายฝั่งแอฟริกาเหนือของประเทศสเปน ติดกับโมร็อกโกและอยู่ที่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีพื้นที่  เคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมาลากา ก่อนจะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1995

เมืองนี้ยังเคยเป็นเมืองท่าปลอดภาษีก่อนที่สเปนจะเข้าร่วมสหภาพยุโรป

ณ ค.ศ. 2019 เมลียามีประชากร 86,487 คน พลเมืองประกอบด้วยคริสต์ศาสนิกชน ชาวมุสลิม ชาวยิว และชนกลุ่มน้อยชาวฮินดู ใช้ภาษาสเปนและ/หรือภาษาเบอร์เบอร์ในการสื่อสาร

เช่นเดียวกันกับเซวตา และดินแดนอื่น ๆ ของสเปนในแอฟริกา เมลียาตกอยู่ในข้ออ้างเรียกร้องดินแดนโดยโมร็อกโก

 สถานะทางการเมือง 
เมลียาและเซวตาเป็นดินแดนยุโรปที่เหลืออยู่เพียงสองแห่งบนแผ่นดินใหญ่ทวีปแอฟริกา ประเทศโมร็อกโกได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเมืองทั้งสองรวมทั้งหมู่เกาะเล็ก ๆ หลายแห่งนอกชายฝั่ง (ปลาซัสเดโซเบรานีอา) โดยนำไปเปรียบเทียบกับการที่สเปนอ้างสิทธิ์เหนือยิบรอลตาร์ รัฐบาลสเปนปฏิเสธข้อเปรียบเทียบนี้ (เช่นเดียวกันกับชาวเมือง) และกล่าวว่าทั้งเซวตาและเมลียาเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกับรัฐสเปน ไม่สามารถแบ่งแยกได้ ในขณะที่ยิบรอลตาร์ ซึ่งปัจจุบันเป็นดินแดนโพ้นทะเลอังกฤษนั้น ไม่ได้ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรแต่อย่างใด ประวัติศาสตร์ของเมลียานั้นยังคล้ายคลึงกับประวัติศาสตร์ของหลาย ๆ เมืองทางภาคใต้ของแผ่นดินใหญ่สเปนที่เคยอยู่ใต้การปกครองของฟีนีเชีย พิวนิก ไบแซนไทน์ วันดัล วิซิกอท มุสลิม และคริสต์

 เศรษฐกิจ 
อุตสาหกรรมหลักได้แก่การประมง ส่วนการค้าข้ามพรมแดน (ถูกกฎหมายหรือลักลอบ) เงินอุดหนุนจากสเปนและยุโรปรวมทั้งค่าจ้างแรงงานเป็นแหล่งรายได้อื่น ๆ

เศรษฐกิจของเมลียาต้องพึ่งพิงโมร็อกโกสูง ทั้งผัก ผลไม้ และปลาจะถูกนำเข้าผ่านพรมแดนเข้ามา ชาวโมร็อกโกประมาณ 36,000 คนเข้ามาในเมืองนี้ทุก ๆ วันเพื่อทำงานหรือขายของ
thumb|right|250px|แผนที่เมืองเมลียา ประเทศสเปน
# อันล่วงละเมิดมิได้
อันล่วงละเมิดมิได้  เป็นนวนิยายอมตะเรื่องหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ประพันธ์โดยโฮเซ รีซัล นักเขียนและนักปฏิวัติในยุคเรียกร้องเอกราชจากประเทศสเปน เขาเขียนนวนิยายเรื่องนี้ด้วยภาษาสเปนขณะที่อาศัยอยู่ในยุโรป และเป็นหนังสือต้องห้ามเล่มหนึ่งในอาณานิคมฟิลิปปินส์สมัยนั้น นิยายเรื่องนี้แปลเป็นภาษาไทยโดยจิตราภรณ์ ตันรัตนกุล

 ที่มาของชื่อเรื่อง 
Noli Me Tangere (ออกเสียงว่า "โนลีเมตังเกเร" แปลตรงตัวว่า "อย่าแตะต้องเรา") เป็นวลีสำคัญในศาสนาคริสต์ เป็นคำพูดของพระเยซูหลังจากฟื้นคืนพระชนม์ มีอยู่ในพระวรสาร (Gospel) ของนักบุญมัทธิว, นักบุญมาระโก, นักบุญลูกา และนักบุญยอห์น โดยวลีนี้พระเยซูตรัสกับแมรี แมกเดเลน เพื่อไม่ให้แตะต้องพระองค์ คาดกันว่ารีซัลใช้วลีนี้ในเชิงเสียดสีรัฐบาลเจ้าอาณานิคมและบาทหลวงทั้งหลายที่ขัดขวางไม่ให้เขาแตะต้องประเทศของเขาที่มีปัญหาจากการเป็นอาณานิคม

 เนื้อเรื่อง 
เนื้อหาโดยรวมกล่าวถึงสภาพสังคมของฟิลิปปินส์ในสมัยที่เป็นอาณานิคมของสเปนซึ่งคนพื้นเมืองถูกกดขี่จากชาวสเปน อิบาร์ร่า (ตัวเอกของเรื่อง) กลับจากศึกษาต่อในยุโรปและพบว่าบิดาของเขาที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านี้ เสียชีวิตในคุกเพราะถูกบาทหลวงดามาโซใส่ร้ายและศพถูกนำไปทิ้งในทะเลสาบ ไม่ได้ถูกฝังตามประเพณีของชาวคริสต์ แม้แต่ต้นตระกูลของอิบาร์ร่าเองก็มีความชั่วร้ายอยู่เบื้องหลัง ปู่ของเขาเป็นชาวสเปนที่เข้ามาขูดรีดชาวพื้นเมือง และจบชีวิตด้วยการแขวนคอตาย มาเรีย คลารา คนรักของอิบาร์ร่า ก็เป็นบุตรีลับ ๆ ของบาทหลวงดามาโซ และยังเป็นที่หมายปองของบาทหลวงซัลวี ความขัดแย้งระหว่างอิบาร์ร่ากับบาทหลวงทำให้ความฝันที่จะเปิดโรงเรียนเพื่อเด็ก ๆ ของเขาไม่สำเร็จ ตัวเขาเองถูกจับและต้องหลบหนีไปเป็น “คนนอกกฎหมาย” ส่วนคลาราไปบวชชีในอาราม

 อิทธิพล 
รีซัลเขียนนิยายเรื่องนี้เมื่อ พ.ศ. 2430 ด้วยภาษาสเปน ต่อมาได้แปลเป็นภาษาอื่นหลายภาษารวมทั้งภาษาไทย เป็นนิยายที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดทางการเมืองของชาวฟิลิปปินส์ในสมัยนั้น และมีส่วนทำให้รีซัลถูกตัดสินประหารชีวิต เพราะเขาเปิดโปงความเลวร้ายของระบอบอาณานิคมและความเหลวแหลกของศาสนจักรไว้ในนิยายเรื่องนี้ ซึ่งทำให้ฝ่ายศาสนจักรในสมัยนั้นมองเขาเป็นศัตรูคนสำคัญ
# ปวดร้าวแห่งสงคราม
ปวดร้าวแห่งสงคราม  เป็นนวนิยายเวียดนามที่ได้รับรางวัล The Award Winning Novel from North Vietnam ประพันธ์โดย บ๋าว นิญ นวนิยายเรื่องนี้แปลเป็นภาษาอื่นหลายภาษาทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมัน และภาษาในยุโรปอื่น ๆ แปลเป็นภาษาไทยโดย วรวดี วงศ์สง่า
 
 เนื้อเรื่อง 
กล่าวถึงเรื่องของเกี๋ยน ทหารผ่านศึกสงครามเวียดนามที่พยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังสงคราม แต่ความหลังที่ฝังใจจากความเจ็บปวดในสงครามทั้งของเขาและคนรอบข้าง ผลักดันให้เขาต้องพบกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า การดำเนินเรื่องเป็นภาพคู่ขนานระหว่างชีวิตของเกี๋ยนหลังสงคราม กับภาพนึกย้อนของเกี๋ยนไปสู่ช่วงสงครามและก่อนหน้านั้น ตอนจบของเรื่องจะเฉลยว่า เหตุใด เฟือง คนรักของเกี๋ยนจึงทิ้งเขาไป

นวนิยายเรื่องนี้ถูกวิจารณ์จากทางรัฐบาลเวียดนามว่าเป็นการก้าวล่วงผู้เสียชีวิตในสงคราม และข้อมูลไม่ตรงกับเอกสารของทางราชการ
# เซวตา
เซวตา  หรือ ซับตะฮ์  เป็นนครปกครองตนเองแห่งหนึ่งของประเทศสเปนในแอฟริกาเหนือ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งด้านใต้ของช่องแคบยิบรอลตาร์ มีเนื้อที่ประมาณ 28 ตารางกิโลเมตร ประเทศโมร็อกโกได้อ้างกรรมสิทธิ์เหนือเมืองนี้รวมทั้งเมลียาและหมู่เกาะเล็ก ๆ ของสเปนในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

 การบริหาร 
นครปกครองตนเองเซวตามีสถานะอยู่ระหว่างเมืองทั่วไปกับแคว้นปกครองตนเองในประเทศสเปน ก่อนหน้าที่จะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองนั้น เมืองนี้เคยขึ้นอยู่กับจังหวัดกาดิซในแคว้นปกครองตนเองอันดาลูซิอามาก่อน

เซวตาเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนในสหภาพยุโรป และเคยเป็นเมืองท่าปลอดภาษีก่อนที่จะสเปนจะเข้าร่วมสหภาพยุโรปในปี พ.ศ. 2529 ปัจจุบันเมืองนี้มีระบบอัตราภาษีต่ำภายในระบบการเงินยุโรป (European Monetary System)
# บ๋าว นิญ
บ๋าว นิญ  นักเขียนชาวเวียดนาม เกิดเมื่อวันที่  ที่ฮานอย ช่วงสงครามเวียดนาม เขาเป็นทหารสังกัดกองพลน้อยยุวชนที่ 27 ที่เข้ารบในสมรภูมิเวียดนามใต้ และเป็นหนึ่งในทหารสังกัดกองพลนี้ไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับมา
 
เขาเริ่มเขียนนวนิยายเมื่อ พ.ศ. 2512 ขณะอายุ 17 ปี นวนิยายเรื่องแรกของเขาคือ "ปวดร้าวแห่งสงคราม" ตีพิมพ์ในเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2533-2534 นอกจากนี้เขายังมีผลงานตีพิมพ์รวมในหนังสือ The Other Side of Heaven: Post War Fiction by Vietnamese & American Writer ของสหรัฐอเมริกา และ Terres des Ephmeres ของฝรั่งเศส
# เซ็นโซจิ
เซ็นโซจิ  หรือรู้จักในชื่อ วัดอาซากูซะ เป็นวัดพุทธในย่านอาซากูซะ เขตไทโต โตเกียว เป็นวัดที่เก่าแก่และมีความสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในโตเกียว สถานที่ดั้งเดิมถูกระเบิดเผาทำลายไปเกือบหมดในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ตัววัดปัจจุบันถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด แรกเริ่มเคยเป็นวัดในสายเท็นได ต่อมาได้แยกเป็นอิสระหลังสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณติดกับวัดเป็นที่ตั้งของศาลเจ้าอาซากูซะ ซึ่งเป็นศาลเจ้าในศาสนาชินโต

เซ็นโซจิเป็นสถานที่จัดเทศกาลที่ใหญ่ที่สุดและได้รับความนิยมมากที่สุดในโตเกียว เทศกาลมีระยะเวลา 3-4 วัน ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ระหว่างนี้ถนนใกล้เคียงจะปิดการจราจรตั้งแต่เช้าจนถึงหัวค่ำ

ที่ทางเข้าวัดมีประตูขนาดใหญ่ เรียกว่า ประตูคามินาริ (Kaminari-mon) หรือ "ประตูอสุนี" บนคานประตูแขวนโคมกระดาษขนาดใหญ่มีความสูงกว่า 5.5 เมตร ที่มีรูปสายฟ้าและเมฆเขียนด้วยสีดำและแดง ในบริเวณวัดเป็นที่ตั้งของเจดีย์ 5 ชั้น และอาคารหลักที่เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์คันนง (Kannon Bosatsu) หรือพระโพธิสัตว์กวนอิมที่คนไทยรู้จัก

ทุกปีจะมีนักท่องเที่ยว ทั้งชาวญี่ปุ่นและชาวต่างชาติจำนวนมาก เดินทางมาเยี่ยมชมเซ็นโซจิ บริเวณรอบ ๆ วัดจึงมีร้านค้าขายสินค้าและอาหารพื้นเมืองญี่ปุ่นมาวางขายจำนวนมาก โดยเฉพาะที่ถนนนากามิเซะ ซึ่งทอดยาวตั้งแต่ประตูสายฟ้าไปจนถึงบริเวณวัด สองข้างถนนเต็มไปด้วยร้านค้าเล็ก ๆ ขายของที่ระลึกต่าง ๆ เช่น พัด ภาพวาดแผ่นไม้ ชุดกิโมโน เสื้อคลุมแบบต่าง ๆ ม้วนภาพเขียน ขนมหวานพื้นเมือง ไปจนถึงหุ่นยนต์ของเล่น เสื้อยืด หรือของประดับโทรศัพท์มือถือ

ตู้บริจาคใบโต ไกด์แนะนำว่าให้โยนเหรียญบริจาคลงไป และควรจะบริจาคเป็นเหรียญที่มีเลข 5 ทั้ง 5 เยน 50 เยน หรือ 500 เยน ซึ่งให้ความหมายที่ว่าจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง http://www.matichon.co.th/khaosod/khaosod_detail.php?s_tag=03fea01150850&day=2007-08-15&sectionid=0327

ในบริเวณวัดยังมีสวนที่เงียบสงบ ซึ่งได้รับการดูแลรักษาให้เป็นสวนแบบญี่ปุ่นไว้ได้อย่างดี

 ประวัติ 
เซ็นโซจิ นี้สร้างขึ้นเพื่อบูชาพระโพธิสัตว์คันนง ตามตำนานกล่าวไว้ว่า ประมาณปี ค.ศ. 628 มีชาวประมง 2 พี่น้อง ชื่อว่า ฮิโนกูมะ ฮามานาริ และฮิโนกูมะ ทาเกนาริ ทุกวันจะออกหาปลาที่แม่น้ำซูมิดะ มีอยู่วันหนึ่ง วันนั้นทั้งวันจับปลาไม่ได้สักตัว จึงอธิษฐานขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้จับปลาได้สักตัว เพื่อกลับไปทานเป็นอาหารเย็น พอเหวี่ยงแหออกไป สิ่งที่ติดแหขึ้นมา กลับเป็นเทวรูปเจ้าแม่กวนอิมทองคำ สูง 5 นิ้ว จึงนำไปให้หัวหน้าหมู่บ้านของทั้งสองชื่อว่า ฮาจิโนะ นากาโมโตะ หัวหน้าหมู่บ้านได้ตระหนักถึงความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิม จึงได้เปลี่ยนแปลงบ้านของตนในอาซากูซะให้กลายเป็นวัดขนาดเล็ก เป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์ เพื่อให้คนในหมู่บ้านมากราบไหว้บูชา ทั้งชาวบ้านและเหล่าซามูไรมักจะเดินทางมาขอพรจากเจ้าแม่กวนอิมเป็นประจำ  และสิ่งที่ขอพรไปนั้นก็มักจะสมปรารถนาอยู่เสมอ ๆ ทำให้ชาวบ้านและเหล่าซามูไรมีความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมาก ชื่อเสียงในความศักดิ์สิทธิ์ขององค์เจ้าแม่กวนอิมนี้ ได้แพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น มีคนจากทั่วสารทิศเดินทางมาวัดเซ็นโวจิเพื่อสักการะองค์เจ้าแม่กวนอิม จนล่ำลือไปถึงท่านโชกุน ท่านโชกุนจึงได้ให้มีการสร้างอาคารหลังใหญ่ขึ้นในปี ค.ศ. 645  และต่อเติมส่วนต่าง ๆ เรื่อยมาอย่างที่เห็นในปัจจุบันนั้น

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปี ค.ศ. 1945 อาคารส่วนใหญ่ของเซ็นโซจิ ได้รับความเสียหายจากการถูกทิ้งระเบิด และถูกสร้างขึ้นมาใหม่ในภายหลัง ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่และความสงบสุขให้กับคนญี่ปุ่น
# โครนัส
โครนัส (ภาษากรีกโบราณ: Κρόνος, Krónos) เป็นผู้นำเหล่ายักษ์ไททัน (Titan) รุ่นแรกที่มีอายุน้อยที่สุด ซึ่งเป็นทายาทของเทพีไกอา (Gaia) พระแม่ธรณี และเทพบิดายูเรนัส (Uranus) เทพแห่งท้องฟ้า เทพโครนัสได้โค่นบัลลังก์ของพระบิดา (เทพยูเรนัส) และขึ้นครองบัลลังก์ในช่วงยุคทอง จนกระทั่งถูกโค่นบัลลังก์โดยพระโอรสของตน คือ เทพซูส (Zeus) เทพโครนัสมิได้ถูกจองจำในยมโลกทาร์ทารัส (Tartarus) เหมือนเช่นไททันตนอื่น ๆ แต่เขากลับหลบหนีไปได้ 

ด้วยเหตุที่ว่าเทพโครนัสมีความเกี่ยวเนื่องกับยุคทองของเขาจึงได้รับการสักการะในฐานะเทพแห่งฤดูเก็บเกี่ยว ซึ่งรวมไปถึงการเก็บเกี่ยวพืชผลเช่น ข้าว ธรรมชาติ ผลผลิตทางการเกษตร และการเดินไปข้างหน้าของกาลเวลาที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ ภาพของเทพโครนัสมักถือเคียวไว้ในมือ ซึ่งพระองค์ใช้ในการเก็บเกี่ยวพืชผล และเป็นอาวุธที่พระองค์ใช้โค่นบัลลังก์เทพยูเรนัส ในกรุงเอเธนส์ (Athens) วันที่ 12 ของทุกๆ เดือน ถูกเรียกว่าวันฮีคาทอมบาเอียน (Hekatombaion) ซึ่งจะมีงานเทศกาลชื่อว่า เทศกาลโครเนีย (Kronia) จะจัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เทพโครนัสสำหรับฤดูเก็บเกี่ยว พระนามของเทพโครนัสในตำนานเทพปกรณัมโรมันคือ เทพแซเทิร์น (Saturn)
# สะพานสายรุ้ง (โตเกียว)
thumb|250px|มุมมองยามค่ำคืน

สะพานสายรุ้ง  เป็นสะพานแขวนที่ทอดข้ามทางตอนเหนือของอ่าวโตเกียว เชื่อมระหว่างย่านชิบาอูระกับย่านโอไดบะในเขตมินาโตะ กรุงโตเกียว สร้างเสร็จสมบูรณ์และเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993)

สะพานมีความกว้าง 570 เมตร มีถนนสองชั้นเพื่อรองรับเส้นทางการจราจร 3 สาย ชั้นบนเป็นทางด่วนมหานครหมายเลข 11 สายโอไดบะ ส่วนชั้นล่างเป็นเส้นทางหมายเลข 357 และสายยูริกาโมเมะ

บนสะพานมีทางเดินเท้าทั้งสองฝั่ง คือ ฝั่งเหนือและฝั่งใต้ ฝั่งเหนือจะเห็นทิวทัศน์ของชายฝั่งโตเกียวตอนในและโตเกียวทาวเวอร์ ส่วนฝั่งใต้จะมองเห็นอ่าวโตเกียว และบางครั้งอาจมองเห็นภูเขาไฟฟูจิด้วย สะพานนี้ไม่อนุญาตให้รถจักรยานและรถจักรยานยนต์ใช้เส้นทาง

เสาสูงที่รองรับสะพานทาด้วยสีขาว เพื่อให้กลมกลืนกับท้องฟ้าเหนือโตเกียวตอนกลางที่มองเห็นจากโอไดบะ บนเส้นลวดขึงสะพานจะติดหลอดไฟไว้ ซึ่งจะเปลี่ยนสีระหว่างสีแดง ขาว และเขียวในทุกคืน โดยอาศัยพลังงานแสงอาทิตย์ที่เก็บไว้ในเวลากลางวัน
# เมืองแครง
เมืองแครง เป็นชื่อเมืองที่ปรากฏอยู่เฉพาะในพงศาวดารไทยว่า เป็นเมืองของชาวมอญที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชประกาศเอกราชจากอาณาจักรตองอูเมื่อ พ.ศ. 2127 จากการค้นคว้าข้อมูลเพื่อสร้างภาพยนตร์เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และ ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ ได้สันนิษฐานว่า เมืองแครงน่าจะตั้งอยู่ที่เมืองวอในประเทศพม่า มีที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะโตง และระยะทางเดินเท้าห่างจากเมืองหงสาวดีเป็นเวลา 1 วัน
# บัตรยืนยันการติดต่อ
บัตรยืนยันการติดต่อ  มีไว้สำหรับเขียนบันทึกเพื่อเป็นการยืนยันการติดต่อระหว่างสถานีวิทยุ รายงานการรับสัญญาณของสถานีวิทยุ AM FM หรือสถานีโทรทัศน์ แม้กระทั่งเป็นการยืนยันการรับฟังจากสถานีอื่น ที่ได้ยินการติดต่อสื่อสารระหว่างสถานีวิทยุสมัครเล่น 2 สถานีติดต่อกัน โดยมากบัตรยืนยันการติดต่อจะมีขนาดใกล้เคียงกับขนาดของไปรษณียบัตร ทำด้วยกระดาษ และส่งหากันด้วยระบบไปรษณีย์ทั่วไป

คำว่า QSL Card นำมาจากรหัสคิว ซึ่ง "QSL" ซึ่งหมายถึง "ข้าพเจ้าตอบรับ (ยืนยัน) ว่าได้รับข่าวสารไว้แล้ว" และนักวิทยุสมัครเล่นส่วนมากมักจะสะสมบัตรยืนยันการติดต่อนี้ด้วย ซึ่งบางครั้งการได้ติดต่อกับสถานีวิทยุสมัครเล่นในประเทศหรือดินแดนที่ติดต่อได้ยาก การได้รับบัตรยืนยันการติดต่อจากประเทศเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับนักวิทยุสมัครเล่นที่ติดต่อได้
# สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร หรือ สนข.  เป็นส่วนราชการระดับกรม สังกัดกระทรวงคมนาคม จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2545

 ประวัติ 
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เพื่อปฏิรูประบบราชการตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่8 และ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 เมื่อปี พ.ศ. 2545 เป็นหน่วยงานสังกัดกระทรวงคมนาคม โดยทำการโอนอำนาจหน้าที่ของ สำนักงานคณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก (สจร.) อำนาจหน้าที่ของสำนักงานปลัดกระทรวงคมนาคม ในส่วนของสำนักนโยบายและแผนการขนส่งและสื่อสาร (บางส่วน) และอำนาจหน้าที่ของสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการพาณิชยนาวี (บางส่วน) มาขึ้นกับ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร และให้มีภารกิจเกี่ยวกับ การเสนอแนะนโยบายและจัดทำแผนการขนส่งการจราจร  และความปลอดภัยจากการขนส่ง ประสานแผนด้านการขนส่งทางบก ทางน้ำ ทางอากาศ การจราจร และความปลอดภัย จากการขนส่งให้สอดคล้องกับแผนหลักด้านการขนส่งและจราจร เพื่อให้ นโยบายด้านการขนส่งและจราจร มีความเป็นเอกภาพ

สำนักงานฯ มีผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เป็นหัวหน้าส่วนราชการ และทำหน้าที่เป็นกรรมการและเลขานุการของ คณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก (คจร.) และ สนข.ยังเป็นหน่วยงานซึ่งอำนวยการปฏิบัติงานของ ศูนย์ปลอดภัยคมนาคม กระทรวงคมนาคม อีกด้วย

 การแบ่งส่วนราชการ 
 สำนักบริหารกลาง
 กองจัดระบบการจราจรทางบก
 กองพัฒนาระบบการขนส่งและจราจร
 ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศการขนส่งและจราจร
 สำนักงานโครงการบริหารจัดการระบบตั๋วร่วม
 สำนักแผนความปลอดภัย
 สำนักแผนงาน
 สำนักส่งเสริมระบบการขนส่งและจราจรในภูมิภาคhttp://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2558/A/005/1.PDF
# เจ้าหลวงเสือข้ามฟ้า
สุกรังฟ้า หรือ เจ้าหลวงเสือข้ามฟ้า เป็นราชโอรสองค์ใหญ่ของสุขางฟ้า ซึ่งได้ขึ้นครองราชย์สืบต่อมา แต่ไม่เป็นที่รักใคร่ของประชาชนนัก และสิ้นพระชนม์ เมื่อ พ.ศ. ๑๙๐๗ ทรงครองราชย์ได้  ๓๒ ปี

 ขึ้นครองราชย์ 
 แผนก่อการกบฏ 
เจ้าพูลายอนุชาต่างชนนีซึ่งสุกรังฟ้าให้ยกเป็นเจ้าเมืองสะหริ่งได้วางแผนกบฏ แต่ข่าวกลับรั่วไหลออกมาเสียก่อน เจ้าพูลายจึงหนีไปอยู่กับราชาแห่งกามะตาซึ่งเป็นพระญาติ ซึ่งราชาแห่งกามะตาก็เต็มพระทัยช่วยเหลือ และยกทัพมายังอัทกาออน และต่อมายังสะหริ่ง คราวนี้สุกรังฟ้าไม่ไว้พระทัยของพระองค์ จึงยอมประนีประนอมกับเจ้าพูลาย

 บาร์ โกฮาอิน ตกที่นั่งลำบาก 

นักประวัติศาสตร์บางท่านกล่าวว่า บาร์ โกฮาอิน เป็นผู้ยุยงเจ้าพูลายให้กบฏ แต่บางท่านแย้งว่า บาร์ โกฮาอิน เองที่ยุยงให้สุกรังฟ้าไม่ให้ไว้พระทัยเจ้าพูลาย แต่อย่างไร เรื่องก็ลงรอยเดียวกันว่า บาร์ โกฮาอิน ตกที่นั่งลำบาก จนต้องหลบหนีไปซ่อนตัว จนกระทั่งเรื่องสงบลง และได้รับอภัยโทษ และเป็นที่โปรดปรานของสุกรังฟ้าเหมือนเดิม 

 พระบรมวงศานุวงศ์ 
 พระราชบิดา : สุขางฟ้า
 พระราชอนุชา :
 สุทุฟ้า
 ท้าวขำติ
 เจ้าพูลาย (ต่างชนนี)
# ปลาจิ้งจอก
ปลาจิ้งจอก  เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) วงศ์ย่อย Garrinae มีรูปร่างลำตัวเพรียวทรงกระบอก หัวเรียว ตาเล็ก ปากเล็ก มีหนวดสั้น 1 คู่ มีแผ่นหนังคลุมด้านริมฝีปากบน ลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบทอง และมีแถบสีคล้ำพาดยาวจากหัวถึงกลางครีบหาง ครีบสีจาง ครีบหางเว้าลึก มีขนาดความยาวประมาณ 10-15 เซนติเมตร ใหญ่สุด 16 เซนติเมตร

มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงใหญ่ในแม่น้ำสายใหญ่และลำธาร โดยเฉพาะที่เป็นแก่งและมีพรรณไม้หนาแน่น ในประเทศไทยพบเฉพาะที่ภาคใต้ที่เดียวเท่านั้น กินอาหารได้แก่ อินทรียสารและสัตว์หน้าดินขนาดเล็ก

เป็นปลาที่พบชุกชุมบางฤดูกาล มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและนำไปทำเป็นฟิชสปาเช่นเดียวกับปลาในสกุล Garra
# แคลฟวิคอร์ด
แคลฟวิคอร์ด (เรียกโดยย่อว่า clav แคลฟ หรือ clavi แคลฟวี) เป็นเครื่องดนตรีที่มีลักษณะคล้ายเปียโน เป็นเครื่องดนตรีประเภทลิ่มนิ้ว (Keybroad instruments) ในยุคแรก ๆ ประเภทเกิดเสียงได้ จากการดีดโดยมีสายเสียงที่ขึงไปตามส่วนรูปของกล่องไม้สี่เหลี่ยม กว้างประมาณ 2 ฟุต ยาวประมาณ 4 ฟุต มีแถวของลิ่มนิ้วประมาณ 3 อ็อกเทฟ ส่วนปลายสุดของคีย์จะมีกลไกการงัดหรือแตะของลิ่มทองเหลืองเล็ก ๆ เมื่อผู้เล่นกดคีย์ลงไปลิ่มทองเหลืองนี้ก็จะยกขึ้นและตีไปที่สายเสียงเพื่อทำให้เกิดเสียง แคลฟวิคอร์ดเป็นเครื่องดนตรีประเภทลิ่มนิ้วประเภทแรกที่สามารถเล่นได้ทั้งเบาและดังโดยเปลี่ยนแปลงน้ำหนักการกดคีย์ เสียงที่ได้จากแคลฟวิคอร์ดมีความไพเราะและนุ่มนวล

โยฮันน์ เซบาสเตียน บาค (ค.ศ.1685-1750) ได้ประพันธ์เพลงที่มีชื่อว่า "Well-Tempered Clavier" ซึ่งมี prelude and fugue จำนวน 48 บทสำหรับบรรเลงด้วยแคลฟวิคอร์ดโดยเฉพาะ โดยผลงานชิ้นนี้ถือเป็นผลงานชิ้นสำคัญของบาคเลยทีเดียว เนื่องจากบทเพลงสามารถดึงเอาจุดเด่นของลักษณะเสียงและเทคนิคของแคลฟวิคอร์ดให้บรรเลงได้อย่างไพเราะงดงาม
# ช่องแคบยิบรอลตาร์
ช่องแคบยิบรอลตาร์  เป็นช่องแคบที่เชื่อมต่อมหาสมุทรแอตแลนติกกับทะเลอัลโบรัน (ส่วนหนึ่งของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน) และแยกประเทศสเปนออกจากประเทศโมร็อกโก 

ชื่อช่องแคบนี้มาจากชื่อดินแดนยิบรอลตาร์ (Gibraltar) ซึ่งมีต้นกำเนิดอีกทีมาจากคำอาหรับว่า ญะบัลฏอริก  หมายถึง "ภูเขาของฏอริก" ฏอริกในที่นี้คือนายพลเบอร์เบอร์ชื่อ ฏอริก อิบน์ ซิยาด  ผู้นำการพิชิตฮิสปาเนียของอิสลามในปี ค.ศ. 711 ช่องแคบนี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "สตร็อก" (Strog: Strait of Gibraltar) ซึ่งมักใช้กันในวงทหารเรือ

 ที่ตั้ง 
ทางด้านเหนือของช่องแคบคือประเทศสเปนและยิบรอลตาร์ ส่วนทางด้านใต้ของช่องแคบคือประเทศโมร็อกโกและเซวตา (ดินแดนส่วนแยกของสเปนในแอฟริกาเหนือ) และยังมีเกาะเล็ก ๆ หลายเกาะในบริเวณนั้น เช่น เกาะเปเรคิล (Isla Perejil) เป็นต้น ซึ่งยังคงเป็นข้อพิพาทเรื่องการอ้างสิทธิ์ครอบครองระหว่างสเปนกับโมร็อกโก
# เทือกเขาพิรินี
thumb|240px|ยอดเขาบูกาเตในเขตสงวนธรรมชาติเนอูวีเยย์

เทือกเขาพิรินี (; ;) เป็นทิวเขาในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ที่เป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศสเปน เทือกเขานี้ยังแบ่งคาบสมุทรไอบีเรียออกจากฝรั่งเศสและมีความยาวประมาณ 430 กิโลเมตร (267 ไมล์) จากมหาสมุทรแอตแลนติก (อ่าวบิสเคย์) จนถึงทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (แหลมแกร็วส์)

ส่วนใหญ่แล้ว ยอดเขาหลัก ๆ จะเป็นแนวพรมแดนฝรั่งเศส-สเปน ซึ่งมีอันดอร์ราแทรกอยู่ตรงกลาง ข้อยกเว้นหลักของกฎนี้คือ บัลดารันที่เป็นของสเปน แต่ตั้งอยู่ทางลาดเขาด้านเหนือของทิวเขา ส่วนข้อผิดปกติอื่น ๆ ได้แก่ ซาร์ดัญญา และดินแดนส่วนแยกของสเปนที่ชื่อยิบิอา

 ภูมิศาสตร์ 
ในทางการปกครอง เทือกเขาพิรินีเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด  ของฝรั่งเศส จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้  จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล จังหวัดโอด จังหวัดอาเรียฌ จังหวัดโอต-การอน จังหวัดโอต-ปีเรเน และจังหวัดปีเรเน-อัตล็องติก (สองจังหวัดหลังยังเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติพิรินีอีกด้วย)

เทือกเขาพิรินียังเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัด  ของสเปน จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกดังต่อไปนี้ จังหวัดฌิโรนา จังหวัดบาร์เซโลนา จังหวัดแยย์ดา จังหวัดอูเอสกา จังหวัดซาราโกซา จังหวัดนาวาร์ และจังหวัดกิปุซโกอา

พื้นที่ทั้งหมดของราชรัฐอิสระอันดอร์ราตั้งอยู่ในเทือกเขาพิรินี

ส่วนในทางกายภาพ เทือกเขานี้แบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ ส่วนกลาง ส่วนตะวันตกหรือแอตแลนติก และส่วนตะวันออก
250px|thumb|ยอดเขาอาเนโต เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาพิรินี
พิรินีตอนกลางขยายไปทางทิศตะวันออก จากช่องเขาซอมพอร์ต (Somport) ผ่านบัลดารัน และครอบคลุมยอดเขาที่สูงที่สุดของทิวเขานี้ไว้ คือ
 ยอดเขาอาเนโต (Aneto) หรือยอดเขาเนตู (Néthou) สูง 3,404 เมตร (11,168 ฟุต) ในสันเขามาลาเดตา 
 ยอดเขาโปเซตส์ (Mont Posets) สูง 3,375 เมตร  (11,072 ฟุต)
 ยอดเขามงแปร์ดูว์ (Mont Perdu) หรือมอนเตเปร์ดิโด (Monte Perdido) สูง 3,355 เมตร (11,007 ฟุต)

ในส่วนพิรินีตะวันตกนั้น ความสูงเฉลี่ยของทิวเขาจะค่อย ๆ ลดลงจากทิศตะวันออกไปยังทิศตะวันตก จนกระทั่งรวมเข้ากับภูเขาบาสก์ (Basque mountains) ใกล้อ่าวบิสเคย์ และในพิรินีตะวันออก นอกจากจุดที่แตกออกไปเพียงแห่งเดียวทางด้านตะวันออกสุดของปีเรเนอารีเยฌวซ (Pyrénées Ariégeoises) แล้ว ระดับความสูงเฉลี่ยจะยังคงที่เสมอกันอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่ลาดเอียงลงไปกะทันหันในส่วนของแนวเขาที่เรียกว่าอาลแบร์ (Albères)

พิรินี
พิรินี
พิรินี
พิรินี
พิรินี
# อ่าวบิสเคย์
อ่าวบิสเคย์  รู้จักกันในประเทศฝรั่งเศสและแคว้นโดยรอบส่วนหนึ่งว่า อ่าวกัสกอญ  เป็นอ่าวหนึ่งในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ตั้งอยู่ตามชายฝั่งตะวันตกของประเทศฝรั่งเศสตั้งแต่เมืองแบร็สต์ ลงไปทางใต้จนถึงพรมแดนประเทศสเปน และไปตามชายฝั่งทางเหนือของสเปน อ่าวนี้ตั้งชื่อตามจังหวัดบิสเคย์ในแคว้นประเทศบาสก์

อ่าวนี้มีความลึกเฉลี่ย  และจุดลึกสุดอยู่ที่ 

 ภูมิศาสตร์ 
thumb|เกาะกัซเตลูกัตเช นอกชายฝั่งทะเลกันตาเบรียในแคว้นประเทศบาสก์ ประเทศสเปน
ทางด้านใต้ของอ่าวยังมีอีกชื่อเรียกหนึ่งซึ่งเรียกโดยชาวสเปนว่า "ทะเลกันตาเบรีย" ตามชื่อแคว้นกันตาเบรีย แต่ชื่อนี้ไม่ได้ใช้กันทั่วไปในภาษาอังกฤษ ตั้งโดยชาวโรมันในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราชในชื่อ "ซีนุสกันตาโบรรุม" (มหาสมุทรของกันตาบรี)

ขอบเขต
องค์การอุทกศาสตร์สากลจัดให้อ่าวบิวเคย์มีขอบเขตที่ "เส้นที่เชื่อมCap Ortegal  ไปยัง Penmarch Point "

บริเวณตอนล่างสุดของอ่าวคือทะเลกันตาเบรีย

 แม่น้ำ 
แม่น้ำสายหลักที่ไหลลงสู่อ่าวนี้ได้แก่:
 ฝรั่งเศส: แม่น้ำลัวร์ (Loire), แม่น้ำการอน (Garonne), แม่น้ำดอร์ดอญ (Dordogne), แม่น้ำอาดูร์ (Adour)
 สเปน:  แม่น้ำบิดาโซอา (Bidasoa), แม่น้ำโอเรีย (Oria), แม่น้ำอูโรลา (Urola), แม่น้ำเนร์บิออน (Nervión), แม่น้ำนาลอน (Nalón), แม่น้ำปัส

 เมืองหลัก 
เมืองหลักใกล้ชายฝั่งอ่าวบิสเคย์ได้แก่:
 ฝรั่งเศส: แบร็สต์, ลารอแชล, บอร์โด, บายอน
 สเปน:  โดโนสเตีย-ซานเซบัสเตียน, บิลบาโอ, ซันตันเดร์, ฆิฆอน
# พลูโต (เทพปกรณัม)
พลูโต  ทรงเป็นผู้ครองโลกบาดาลในเทพปกรณัมคลาสสิก พระนามก่อนหน้าของพระองค์ คือ เฮดีส ซึ่งใช้เป็นชื่อเรียกโลกบาดาลมากกว่า ในศาสนาและเรื่องปรัมปรากรีกโบราณ พลูโตแทนมโนทัศน์ด้านบวกมากกว่าของพระเจ้าผู้ทรงเป็นประธานเหนือชีวิตหลังความตาย พลูตอนมักผสมกับพลูตอส (,) พระเจ้าแห่งความมั่งคั่ง เพราะพบทรัพย์แร่ใต้ดิน และด้วยพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าคะเธาะนิค (chthonic) พระองค์จึงทรงปกครองแผ่นดินลึกอันมีเมล็ดพืชที่จำเป็นสำหรับการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์ด้วย