wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กล้องวงจรปิด
กล้องวงจรปิด (closed-circuit television camera) เป็นกล้องวิดีโอสำหรับ ตรวจสอบวัตถุหรือสถานที่เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่าง เช่น อาจใช้เพื่อตรวจตราสภาพอากาศ ภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ เพื่อระวังป้องกันภัยพิบัติ หรือใช้เป็น กล้องรักษาความปลอดภัย (security camera) ซึ่งติดตั้งเพื่อติดตามตัวบุคคล เพื่อเฝ้าระวังผลกระทบเพื่อป้องปรามอาชญากรรม

ในความหมายกว้าง ๆ นั้นกล้องวงจรปิดอาจไม่ได้หมายถึงกล้องตัวเดียว แต่อาจหมายถึงตัวระบบโทรทัศน์วงจรปิดทั้งหมด ซึ่งรวมทั้งการส่งและประมวลผล การบันทึก และการแสดงภาพที่ถ่าย

กล้องวงจรปิดถูกติดตั้งในสถานที่ต่าง ๆ มากมาย เช่น ร้านค้า บนถนน สถานีรถไฟ ทางข้ามรางรถไฟ  สนามบิน โรงเรียน สำนักงาน ที่อยู่อาศัย ฯลฯ

 การใช้งาน 
 การป้องกันภัยพิบัติ 
การตรวจสอบปริมาณน้ำในเขื่อน เฝ้าระวังภัยพิบัติทางถนน (การพังทลาย ฯลฯ) เฝ้าระวังภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่น เฝ้าระวังคลื่นสึนามิ「監視カメラで津波監視！NTTドコモの基地局を利用した地震対策」RBB Today（2016年3月3日） การยืนยันสถานะการขึ้น/ลงจากชานชาลาของสถานีรถไฟ ฯลฯ

ใช้ตรวจสอบสายการผลิตในโรงงาน ตรวจสอบสิ่งผิดปกติในสถานที่ที่คนไม่สามารถเข้าไปได้ เช่น โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ โรงไฟฟ้าพลังความร้อน  ห้องปฏิบัติการวิจัย และตรวจสอบและบันทึกสภาพของเขื่อน แม่น้ำ ภูเขาไฟ เป็นต้น นอกจากนี้ ยังอาจใช้กับดาวเทียมได้ด้วย

 การป้องกันอาชญากรรม 
กล้องวงจรปิดช่วยตรวจจับอาชญากรรมต่างๆ โดยยังอาจใช้วิธีการเชื่อมต่อภาพจากกล้องวงจรปิดหลายตัวเพื่อค้นหาตำแหน่งของอาชญากร「渋谷ハロウィン・軽トラ横転犯を捕まえた防犯カメラ捜査の凄さと怖さ 事件発生からわずか2週間で一網打尽」週刊現代（2018年12月17日配信）2021年9月5日閲覧 และ ระบบการรู้จำใบหน้า โดยใช้ ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ก็ได้รับความนิยมเช่นกัน「顔認識 監視社会へリスク」『読売新聞』朝刊2021年8月26日（解説面）

ตำรวจท้องถิ่นของญี่ปุ่นมีการติดตั้งกล้องวงจรปิดในบริเวณย่านคับคั่งใจกลางเมือง บนถนน และรอบ ๆ ถนน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ มาตรการป้องกันอาชญากรรม บริษัทรถไฟยังติดตั้งกล้องวงจรปิดเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ในแต่ละสถานี โดยยังถูกติดตั้งในตู้รถไฟด้วย「車内トラブルはすべてお見通し？スイス連邦鉄道の監視カメラ」Swissinfo（2015年10月22日）「北陸新幹線でも客室内を常時録画へ 15日から順次」『日本経済新聞』2016年（平成28年）3月14日 อย่างไรก็ตาม บริษัทรถไฟในเขตมหานครโตเกียวไม่ได้เผยแพร่กฎการปฏิบัติงานสำหรับกล้องวงจรปิด แม้ว่าจะมีเสียงเรียกร้องบอกว่าควรเปิดเผย

 อ่านเพิ่ม 
 โทรทัศน์วงจรปิด
 กล้องวิดีโอ
# โขนฉาก
โขนฉาก เกิดขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีผู้คิดสร้างฉากประกอบเรื่องเมื่อแสดงโขนบนเวที คล้ายกับละครดึกดำบรรพ์ ส่วนวิธีแสดงดำเนินเช่นเดียวกับโขนโรงใน แต่มีการแบ่งเป็นชุดเป็นตอน เป็นฉาก และจัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง จึงมีการตัดต่อเรื่องใหม่ไม่ให้ย้อนไปย้อนมา เพื่อสะดวกในการจัดฉาก กรมศิลปากร ได้ทำบทเป็นชุด ๆ ไว้หลายชุด เช่น ชุดปราบกากนาสูร ชุดมัยราพณ์สะกดทัพ ชุดชุดนางลอย ชุดนาคบาศ ชุดพรหมาสตร์ ชุดศึกวิรุญจำบัง ชุดทำลายพิธีหุงน้ำทิพย์ ชุดสีดาลุยไฟและปราบบรรลัยกัลป์ ชุดหนุมานอาสา ชุดพระรามเดินดง ชุดพระรามครองเมือง 

การแสดงโขน โดยทั่วไปนิยมแสดงเรื่อง "รามเกียรติ์" กรมศิลปากรเคยจัดแสดงเรื่องอุณรุฑ แต่ไม่เป็นที่นิยมเท่าเรื่องรามเกียรติ์ เรื่องรามเกียรติ์ที่นำมาแสดงโขนนั้นมีหลายสำนวน ทั้งที่ประพันธ์ขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา กรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์ โดยเฉพาะบทในสมัยรัตนโกสินทร์ นิยมแสดงตามสำนวนของรัชกาลที่ 2 ที่กรมศิลปากรปรับปรุงเป็นชุดเป็นตอน เพื่อแสดงโขนฉาก ก็เดินเรื่องตามสำนวนของรัชกาลที่ 2 รัชกาลที่ 6 ก็เคยทรงพระราชนิพนธ์บทร้องและบทพากย์ไว้ถึง 6 ชุด คือ ชุดสีดาหาย ชุดเผาลงกา ชุดพิเภกถูกขับ ชุดจองถนน ชุดประเดิมศึกลงกา และชุดนาคบาศ
 
ข
# ราชินีนาถ
ราชินีนาถ อาจหมายถึง

 พระราชินีนาถ, พระเจ้าแผ่นดินที่เป็นผู้หญิง
 พระบรมราชินีนาถ, พระราชินีในพระมหากษัตริย์ไทยที่ทรงได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ทรงดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระองค์ และทรงได้รับการสถาปนาพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมราชินีนาถ ได้แก่
สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
 สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
# โรงเรียนศรียาภัย
โรงเรียนศรียาภัย (ชื่อย่อ: ศ.ภ. – SP) เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร (สังกัดเดิมคือสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาชุมพร เขต 1) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โดยชื่อโรงเรียนมีที่มาจากนามสกุลของ "คุณย่าชื่น ศรียาภัย" คหปตานีชาวไชยา ผู้บริจาคเงินสร้างอาคารหลังแรก เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายแบบสหศึกษา อดีตเป็นโรงเรียนชายล้วนประจำจังหวัดชุมพร คู่กับโรงเรียนสอาดเผดิมวิทยา ปัจจุบันทั้ง 2 โรงเรียนได้กลายเป็นโรงเรียนสหศึกษา และโรงเรียนศรียาภัยเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดเช่นเดิม ผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบันคือ นายเอกวุฒิ ไกรมาก

 ประวัติ 
โรงเรียนศรียาภัย เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (เดิมสังกัดกรมสามัญศึกษา) กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณถนนพิศิษฐ์พยาบาล ตำบลท่าตะเภา อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร เริ่มเปิดทำการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2440 จนถึงปัจจุบัน ด้วยฐานะของโรงเรียนเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด จึงได้รับความนิยมจากประชาชนในจังหวัดชุมพรและจังหวัดใกล้เคียงมาโดยตลอด ทั้งนี้ จากนโยบายการจัดการศึกษาของโรงเรียนมุ่งเน้นด้านวิชาการ คุณธรรม จริยธรรม และกิจกรรมต่าง ๆ ตามปรัชญาของโรงเรียน "วิชาเด่น เน้นคุณธรรม กิจกรรมเลิศ เชิดชูสถาบัน" ทำให้นักเรียนที่สำเร็จการศึกษาสามารถเข้าศึกษาต่อในสถาบันการศึกษาชั้นสูงและออกไปประกอบอาชีพมีฐานะมั่นคง และนำชื่อเสียงมาสู่โรงเรียนเป็นอย่างดียิ่ง นอกจากนี้ โรงเรียนยังได้พัฒนาการเรียนการสอนให้มีคุณภาพสูงขึ้นเสมอ โดยยึดนโยบายของหน่วยเหนือเป็นหลักในการดำเนินการ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2539 เป็นต้นมา โรงเรียนศรียาภัยได้จัดการเรียนการสอนตามโครงการปฏิรูปการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ

 ทำเนียบผู้บริหาร 
<span style="color: Red">ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียนศรียาภัยลำดับผู้อำนวยการวาระการดำรงตำแหน่ง1 นายหร่ำ นาคภิรมย์ พ.ศ. 2461 – พ.ศ. 24642 นายตรึก พรหมราษฏร์ พ.ศ. 2464 – พ.ศ. 24663 นายเกียว วารีวณิช พ.ศ. 2466 – พ.ศ. 2469  พ.ศ. 2476 – พ.ศ. 24774 ร้อยตำรวจเอก ขุนพูล สมบัติ พ.ศ. 2469 –  พ.ศ. 24765 นายคล่อง บุญเอี่ยม พ.ศ. 2477 – พ.ศ. 25086 นายโชติ เพชรานนท์ พ.ศ. 2508 – พ.ศ. 25157 นายลือชา สร้อยพาน พ.ศ. 2515 – พ.ศ. 25178 นายวรรณ จันทร์เพชร พ.ศ. 2517 – พ.ศ. 25219 นายธรรมนูญ วิสัยจร พ.ศ. 2521 – พ.ศ. 252110 นายสุเทพ ภัทรปกรณ์ พ.ศ. 2521 – พ.ศ. 252511 นายสนั่น ชุมวรฐายี พ.ศ. 2525 – พ.ศ. 252812 นายสุรินทร์ ชวลิตานนท์ พ.ศ. 2528 – พ.ศ. 253313 ว่าที่ร้อยตรีจรงค์ สำเภา พ.ศ. 2533 – พ.ศ. 253514 นายวิลาศ วงศ์สุวัฒน์ พ.ศ. 2535 – พ.ศ. 254215 นายโสภณ มนตลักษณ์ พ.ศ. 2542 – พ.ศ. 254616 นายธรรมนิจ ชอุ่มผล พ.ศ. 2546 – พ.ศ. 255317 นายไพศาล จินดาพรหม พ.ศ. 2553 – พ.ศ. 255518 นายสุชิน บุญเพ็ญ พ.ศ. 2555 – พ.ศ. 255719 นายอนันต์ มณีรัตน์ พ.ศ. 2557 – พ.ศ. 256120 ดร. สุรินทร์ เนียมสุวรรณพ.ศ. 2561 - พ.ศ. 256221 นายเกรียงไกร แก้วมีศรีพ.ศ. 2562 - พ.ศ. 256422 นายนวพล ดันสูงเนินพ.ศ. 2564 - พ.ศ. 256723 นายเอกวุฒิ ไกรมากพ.ศ. 2567 - ปัจจุบัน
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเกรอา
__NOTOC__

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเกรอา  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่บนเนินในคอมมูเนแซร์ราลุนยาดีเกรอาในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในกลุ่มภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003UNESCO:Sacri Monti of Piedmont and Lombardy 

ผู้ต้องการเข้าชมกลุ่มคริสต์ศาสนสถานสามารถเดินขึ้นไปได้ตามทางลดเลี้ยวที่ชันที่เต็มไปด้วยดอกไม้ป่าต่างๆ ที่บันทึกจัดโดยช่างภาพฟรานเชสโค เนกริ (Francesco Negri) จากคาซาเลมอนเฟอร์ราโต

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเกรอาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1589 บนสถานที่ที่เดิมเป็นวัดที่อุทิศให้แก่พระแม่มารีที่กล่าวกันว่าสร้างโดยนักบุญยูเซเบียสแห่งแวร์เชลลิ (Eusebius of Vercelli) ราว ค.ศ. 350 นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่เชื่อกันว่านักบุญยูเซเบียสเป็นผู้ติดตั้งประติมากรรมของพระแม่มารีในคริสต์ศาสนสถานที่ยังเป็นที่สักการะกันมาจนถึงทุกวันนี้

ศิลปะในชาเปลต่างๆ ที่ตั้งรอบบริเวณวัดหลักเป็นศิลปะชุดเรื่องราวการปาฏิหาริย์ของประคำ (Mysteries of the Rosary) การสร้างก็มีการต่อเติมเปลี่ยนแปลงตลอดมาตั้งแต่เริ่มสร้าง และในปี ค.ศ. 1820 ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รับการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่หลังจากที่ถูกทำลายไปบ้างบางส่วน
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอ
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอ  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาโอสซุชชิโอในบริเวณพีดมอนต์/ลอมบาร์ดีทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003UNESCO:Sacri Monti of Piedmont and Lombardy

กลุ่มคริสต์ศาสนสถานตั้งอยู่บนเชิงเขาแอลป์ที่สูงจากระดับน้ำทะเลราว 200 เมตรทางด้านตะวันตกของฝั่งทะเลสาบโคโม ที่หันไปทางด้านเกาะโคมาชินา (Isola Comacina) และห่างจากเมืองโคโมราว 25 กิโลเมตร ตัวสิ่งก่อสร้างล้อมรอบไปด้วยไร่ต้นมะกอกและป่าโปร่ง และอยู่ไกลจากชุมชน 

กลุ่มชาเปลของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอสซุชชิโอก่อสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1635 ถึงปี ค.ศ. 1710 เป็นแบบสถาปัตยกรรมบาโรกที่เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงนโยบายของการสร้างงานศิลปะคริสต์ศาสนาตามปรัชญาของการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก กลุ่มชาเปลนี้เชื่อมกับทางที่ขึ้นไปสู่คริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่ที่นั่นแล้วที่สร้างในปี ค.ศ. 1532

ศิลปะภายในชาเปลเป็นฉากชีวิตของพระเยซูที่เริ่มตั้งแต่การประกาศของเทพไปจนถึงการตรึงกางเขนและการขึ้นสวรรค์ของพระเยซู และรวมทั้งอัสสัมชัญของพระแม่มารี
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเบลมอนเต
__NOTOC__

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเบลมอนเต  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิก ตั้งอยู่บนเนินเขาของเมืองวาลเพอร์กา อยู่ไม่ไกลจากตูรินในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี นับเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 2003UNESCO: Sacri Monti of Piedmont and Lombardy

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งเบลมอนเตเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1712 โดยการริเริ่มของนักบวชฟรานซิสคันมิเคลอันเจโล ดา มอนเตกลิโอ หลังจากหยุดไปชั่วระยะหนึ่งการก่อสร้างก็เริ่มขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1759 และในปี ค.ศ. 1825 

กลุ่มคริสต์ศาสนสถานที่ตั้งอยู่ในบริเวณคานาเวเซ (Canavese) เป็นศิลปะชุดเรื่องราวการปาฏิหาริย์ของประคำ (Mysteries of the Rosary)
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโดโมดอสโซลา
__NOTOC__

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโดโมดอสโซลา หรือ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์มอนเตคัลวาริโอ  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่บนเนินมัตตาเรลลาในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ที่เป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003UNESCO: Sacri Monti of Piedmont and Lombardy

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโดโมดอสโซลาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1657 ตามความต้องการของนักบวชคาพูชินจัคชิโน ดา คัซซาโน และอันเดรอา ดา โร กลุ่มชาเปลอุทิศให้แก่เรื่องราวของพระเยซูบนทางสู่กางเขน (Via Crucis) ชาเปลวางเป็ระยะๆ บนเส้นทางที่เริ่มตั้งแต่ปริมณฑลของโดโมดอสโซลาไปจนสิ้นสุดลงบนยอดเนินมัตตาเรลลา คริสต์ศาสนสถานบนยอดได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1690 และในปี ค.ศ. 1828 นักปรัชญาผู้เป็นนักบวชด้วยชื่ออันโตนิโอ รอสมินิ (Antonio Rosmini) ก็ก่อตั้งสถาบันสำหรับการกุศลที่นี่

ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ได้รับการสร้าง, ปรับปรุง และเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด โดยเฉพาะในปี ค.ศ. 1957 เมื่อประติมากรรมแกะไม้ในชาเปล 3, 5, 6 and 7 ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟา
__NOTOC__

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟา  เป็นกลุ่มชาเปลของโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนเนินเขาที่กิฟฟาเหนือทะเลสาบมายอเรในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟาเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003UNESCO: Sacri Monti of Piedmont and Lombardy

หัวเรื่องศิลปะของภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งกิฟฟาอุทิศให้แก่อานุภาพของตรีเอกานุภาพที่ได้รับอิทธิพลจากโอราทอรีเล็กๆ บนภูเขาคาราจิโอที่สร้างก่อนหน้านั้น ทิวทัศน์จากกิฟฟาด้านพีดมอนต์ของทะเลสาบมายอเรแสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมในการวางองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมกับภูมิทัศน์ 

ชาเปลพระแม่มารีเป็นสิ่งก่อสร้างแรกที่ได้รับการสร้างในปี ค.ศ. 1647 ซุ้มทางเข้าสู่ทางสู่กางเขนที่ก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17 แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงมาเป็นหัวเรื่องเกี่ยวกับทุกขกิริยาของพระเยซู
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอโรปา
__NOTOC__

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอโรปา   เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนเนินเขาไม่ไกลจากบิเอลลาในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตาเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003UNESCO: Sacri Monti of Piedmont and Lombardy

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งโอโรปาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1617 บนสถานที่ที่เดิมเป็นวัดพระแม่มารีซึ่งเป็นวัดที่เก่าที่สุดในพีดมอนต์และเป็นวัดที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในบริเวณเทือกเขาแอลป์ กลุ่มสิ่งก่อสร้างประกอบชาเปล 19 ชาเปลที่ตั้งอยู่เป็นระยะๆ ภายในแต่ละชาเปลก็เป็นฉากจากชีวิตของพระแม่มารี ที่สร้างโดยใช้ประติมากรรมผสมจิตรกรรม ที่ผู้ชมสามารถติดตามได้จากชาเปลหนึ่งไปอีกชาเปลหนึ่งบนถนนที่ขึ้นไปสู่วัดบาโรกใหญ่ตนบนเหนือสุดของเนิน จิตรกรผู้สร้างฉากเหล่านี้คือจิโอวานนิ เอ็นริโค เวย์เมอร์ และทันซิโอ ดา วาราลลโล ผู้ประดิษฐ์ตกแต่งหุ่นที่ใช้ด้วยกันทั้งหมดถึง 156 ตัว
# ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา
__NOTOC__

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตา  เป็นกลุ่มคริสต์ศาสนสถานของโรมันคาทอลิกตั้งอยู่บนเนินเขาที่ออร์ตาซานจูลิโอในแคว้นพีดมอนต์ทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตาเป็นหนึ่งในเก้าภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพีดมอนต์และลอมบาร์ดีที่ได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปีค.ศ. 2003UNESCO: Sacri Monti of Piedmont and Lombardy

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งออร์ตาเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1583 เนื้อหาของศิลปะภายในกลุ่มชาเปลเป็นฉากประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ โครงการริเริ่มโดยนักบวชคาพูชินเคลโต ดา คาสเตลโลโซปราทิชิโน ที่ประกอบด้วยชาเปลทั้งหมด 36 ชาเปล แต่สร้างได้เพียง 20 มาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1630 ศิลปะเป็นแบบแมนเนอริสม์ แต่เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 จึงเปลี่ยนมาเป็นแบบบาโรก การก่อสร้างจบลงในปี ค.ศ. 1788
# สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร
สมาคมผู้ตรวจสอบอาคาร หรือ ตปอ. (The Building Safety Inspectors and Officers Association, BSA)สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร, ระเบียบข้อบังคับและวัตถุประสงค์ของสมาคม เป็นสมาคมวิชาชีพของวิศวกรและสถาปนิก ทั้งบุคคล และนิติบุคคล ที่ประกอบวิชาชีพผู้ตรวจสอบอาคารในประเทศไทย ตามที่กฎหมายตรวจสอบอาคารกำหนดพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522ประชาชาติธุรกิจ, กฎกระทรวง "ผู้ตรวจสอบอาคาร" บทบาทใหม่สถาปนิก-วิศวกรไทย, ประชาชาติธุรกิจ, ฉบับวันที่ 15 - 18 ธ.ค. 2548, หน้า 44

สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร ก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2547

 ประวัติ 
ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2540 อัตราการเกิดเหตุเพลิงไหม้ในอาคารสูง โรงงาน และอาคารสาธารณะต่าง ๆ เพิ่มสูงขึ้น ซึ่งทำให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิตและทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ทั้งกฎหมายด้านการควบคุมอาคารก็มิได้ถูกนำมาใช้อย่างจริงจัง และการติดตั้งอุปกรณ์แจ้งและระงับเหตุเพลิงไหม้ในอาคารก็ยังไม่มีมาตรฐานนัก เพื่อลดความสูญเสียดังกล่าวกรุงเทพมหานครจึงได้ร่วมกับวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (ว.ส.ท.) จัดให้มีการฝึกอบรมผู้ตรวจสอบอาคารขึ้น จากนั้นสมาชิกที่เข้าร่วมฝึกอบรมสมัยนั้น ได้ร่วมกันจัดตั้งชมรมผู้ตรวจสอบอาคารและบริหารระบบความปลอดภัยด้านอัคคีภัยของอาคาร ในช่วงประมาณปี พ.ศ. 2541 ต่อมาจึงได้จดทะเบียนจัดตั้งเป็นสมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร เมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2547 ปัจจุบันมี นายวสวัตติ์ กฤษศิริธีรภาคย์ เป็นนายกสมาคมรายชื่อกรรมการสมาคมชุดปัจจุบัน

 อดีตนายกสมาคมรายชื่อกรรมการสมาคม BSA 
ชื่อ-นามสกุลปี พ.ศ. ร้อยโท วโรดม สุจริตกุล  2547 - 2551 (2 สมัย) ผศ.ชลชัย ธรรมวิวัฒนุกูล  2552 - 2554  นายวิเชียร บุษยบัณฑูร  2555 - 2558 

 วัตถุประสงค์ของสมาคม 
 เพื่อยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยของอาคาร
 พัฒนาและให้เกิดการแลกเปลี่ยนความรู้ทางด้านวิชาการ
 เป็นศูนย์กลางทางด้านข่าวสาร ประชาสัมพันธ์ข้อมูลข่าวสารความปลอดภัยของอาคารให้ประชาชน ภาครัฐและภาคเอกชน ได้รับทราบข้อมูลเพื่อประโยชน์ในการนำไปศึกษาและปฏิบัติให้เกิดความปลอดภัยของอาคารสูงสุด
 ดูแลผลประโยชน์ สิทธิประโยชน์ มารยาทและจรรยาบรรณในการประกอบวิชาชีพตรวจสอบและบริหารระบบความปลอดภัยของอาคาร
 สนับสนุนและประสานงานให้กับภาครัฐและภาคเอกชนในด้านความปลอดภัยของอาคาร
 การดำเนินกิจการของสมาคมไม่เกี่ยวข้องกับการเมืองหรือลัทธิศาสนาใด ๆ

 สมาชิก 
สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร เปิดโอกาสให้ผู้ที่ประกอบวิชาชีพผู้ตรวจสอบอาคาร สมัครเป็นสมาชิกสามัญประเภทบุคคลของสมาคมได้ นอกจากนี้บริษัท ห้างร้าน หรือผู้ตรวจสอบอาคารที่มีสถานะเป็นนิติบุคคลก็สามารถสมัครเป็นสมาชิกประเภทนิติบุคคลของสมาคมได้เช่นกัน และยังเปิดโอกาสให้วิศวกร สถาปนิก ตลอดจนประชาชนทั่วไปที่มีความสนใจในงานตรวจสอบอาคาร และเรื่องความปลอดภัยในอาคารสมัครเป็นสมาชิกสมทบได้

 ที่ทำการสมาคม 
สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร (ตปอ.) มีที่ทำการอยู่ที่ อาคารวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (ว.ส.ท.)
487 ซ.รามคำแหง 39 ถนนรามคำแหง แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพฯ 10310

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 สมาคมผู้ตรวจสอบและบริหารความปลอดภัยอาคาร
# ปรัชญาโอลิมปิกระหว่างประเทศ
การแข่งขันปรัชญาโอลิมปิกระหว่างประเทศ (: IPO) เป็นสาขาหนึ่งของโอลิมปิกวิชาการเกี่ยวกับปรัชญาของนักเรียนในระดับมัธยมศึกษา จัดโดยสหพันธ์สมาคมปรัชญานานาชาติ (Fédération Internationale des Sociétés de Philosophie: FISP) และได้รับการสนับสนุนจากองค์การยูเนสโก ซึ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยครูผู้สอนปรัชญาจากประเทศบัลแกเรีย ประเทศโรมาเนีย ประเทศโปแลนด์ ประเทศตุรกี และประเทศเยอรมนี โดยผู้ที่เข้าร่วมการแข่งขันจะต้องเขียนเรียงความเกี่ยวกับปรัชญา จากหนึ่งในสี่ของหัวข้อที่กำหนดให้ และมีข้อกำหนดว่าห้ามเขียนเรียงความด้วยภาษาประจำชาติตน เช่น ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศเยอรมนี ต้องเขียนเรียงความเป็นภาษาใดก็ได้ที่ไม่ใช่ภาษาเยอรมัน

 สถานที่จัดการแข่งขัน 

 ปีที่แข่งขัน  เมืองที่จัดการแข่งขัน  ประเทศเจ้าภาพ   1993  โซเฟีย (Sofia)   บัลแกเรีย (Bulgaria)  1994  เพทริช (Petrich)   บัลแกเรีย (Bulgaria)  1995  สตารา ซาโกรา (Stara Zagora)   บัลแกเรีย (Bulgaria)   1996  อิสตันบูล (Istanbul)   ตุรกี (Turkey)   1997  วอร์ซอว์ (Warsaw)   โปแลนด์ (Poland)  1998  บราโซว์ (Braşov)   โรมาเนีย (Romania) 1999  บูดาเปสต์ (Budapest)   ฮังการี (Hungary) 2000  มูนสเตอร์ (Münster)   เยอรมนี (Germany)  2001  ฟิลาเดลเฟีย (Philadelphia)   สหรัฐอเมริกา (USA) 2002  โตเกียว (Tokyo)   ญี่ปุ่น (Japan)   2003  บัวโนสไอเรส (Buenos Aires)   อาร์เจนตินา (Argentina)   2004  โซล (Seoul)   เกาหลีใต้ (South Korea) 2005  วอร์ซอว์ (Warsaw)   โปแลนด์ (Poland)   2006  โคเซนซา (Cosenza)   อิตาลี (Italy)    2007  อันทัลยา (Antalya)   ตุรกี (Turkey)     2008  แอซซิ (Iaşi)   โรมาเนีย (Romania) 2009  เฮลซิงกิ (Helsinki)   ฟินแลนด์ (Finland)

แหล่งข้อมูลอื่น
 เว็บไซต์หลักการแข่งขันฯ
 เว็บไซต์สหพันธ์สมาคมปรัชญานานาชาติ
 เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 15 ปี 2007 
 เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 16 ปี 2008
 เว็บไซต์การแข่งขันฯ ครั้งที่ 17 ปี 2009
# อิเล็กโทร
อิเล็กโทร  ชื่อเรียกอื่น อิเล็กโทรฟังก์ (electro-funk) หรือ อิเล็กโทรบูกี (electro-boogie)Rap meets Techno, with a short history of Electro. Globaldarkness.com. Retrieved on 2011-07-18. เป็นแนวดนตรีของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากการใช้ดรัมแมชชีน ทีอาร์-808 (TR-808)Gavin Weale (2001) The Future Sound Of Electro. Electroempire.com และแซมพลิงของฟังก์Electro itself is a musical style blending "funk & synthesizers with elements of hip-hop", according to Sean 'P-Ski' P (1995) Electro – What Does It Mean?. Electroempire.com ในการบันทึกโดยทั่วไปจะมีดรัมแมชชีนและเสียงอิเล็กทรอนิกส์อย่างหนักโดยไม่มีเสียงร้องแต่ถ้านักร้องที่มีอยู่จะร้องในลักษณะไร้อารมณ์ มักจะผ่านการบิดเบือนจากเครื่องอิเล็กทรอนิกส์เช่น โวคอเดอร์และทอล์กบ็อกซ์ คือความแตกต่างที่สำคัญระหว่างอย่างอิเล็กโทรและแนวเพลงที่โดดเด่นก่อนหน้าคือดิสโก้ ซึ่งเสียงอิเล็กทรอนิกส์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการประพันธ์ดนตรี นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจนก่อนหน้าอย่าง บูกี ที่มุ่งเน้นเสียงร้องน้อยลงและเน้นจังหวะอิเล็กทรอนิกส์ที่ผลิตจากดรัมแมชชีน
# เฮอร์คิวเลเนียม
เฮอร์คิวเลเนียม  คือเมืองโรมันโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่เรียกว่าแอร์โกลาโนในปัจจุบันของประเทศอิตาลี “เฮอร์คิวเลเนียม” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997UNESCO: Archaeological Areas of Pompei, Herculaneum and Torre Annunziata 

เฮอร์คิวเลเนียมมีชื่อเสียงเพราะเป็นเมืองที่หายไปพร้อมกับเมืองปอมเปอี, สตาเบีย (Stabiae) และโอโพลอนทิส (Oplontis) เมื่อภูเขาไฟวิสุเวียสเริ่มประทุระเบิดขึ้นเมื่อวันที่24 สิงหาคม ค.ศ. 79 เฮอร์คิวเลเนียมถูกฝังอยู่ภายใต้หินอัคนีภูเขาไฟ (pyroclastic) ที่แข็งตัวเป็นหินทัฟฟ์ (tuff) ตั้งแต่พบเมืองในปี ค.ศ. 1981 ก็ได้มีการขุดค้นพบโครงกระดูกจำนวน 150 โครง เฮอร์คิวเลเนียมเป็นเมืองที่มีขนาดเล็กกว่าปอมเปอี แต่ผู้อยู่อาศัยมีฐานะที่ดีกว่า
# หีนยาน
"หีนยาน"  เป็นคำภาษาสันสกฤตแปลตรงตัวว่า "ยานลำเล็ก" หรือ "ยานชั้นเลว" ศาสนาจารย์จีนและทิเบตดั้งเดิมนิยมแปลว่า "ยานที่เล็กกว่า" ซึ่งตรงข้ามกับมหายาน ซึ่งแปลว่า "ยานใหญ่"

ในอดีต นักวิชาการตะวันตกนิยมใช้คำว่าหีนยานเพื่อเรียก "ระบบคำสอนที่เก่าแก่ที่สุดของศาสนาพุทธ" เช่นในพจนานุกรมภาษาสันสกฤตจาก ค.ศ. 1899Monier-Williams Sanskrit-English Dictionary (Oxford, 1899), "Proper Noun: simpler or lesser vehicle. Name of the earliest system of Buddhist doctrine (opposite to the later Mahayana; see Yana)." นอกจากนี้ยังปรากฏ หีนยาน ใช้เป็นคำเรียกแทนเถรวาท ซึ่งเป็นนิกายของศาสนาพุทธที่นิยมปฏิบัติมากในประเทศศรีลังกาและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นักวิชาการ รอเบิร์ท เธอร์แมนระบุอ้างมาซาโทชิ นางาโทมิ ศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดว่า 'ศาสนาพุทธนิกายหีนยาน' เป็นคำที่สมาชิกบางส่วนของเถรวาทมองว่าเป็นคำที่ดูหมิ่นและไม่เหมาะสมRobert Thurman and Professor Masatoshi Nagatomi of Harvard University: Robert Thurman, in The Emptiness That is Compassion, footnote 10, 1980.

 ศัพทมูล 
หีนยาน มาจากคำว่า หีน  แปลว่า "เล็ก", "เลว", "ต่ำ", "ถูกทิ้งร้าง", "คับแคบไม่เพียงพอ", "บกพร่อง" ประกอบกับคำว่า ยาน (यान): แปลว่า "ยานพาหนะ" ในแง่ของ "หนทางสู่การตรัสรู้" ส่วนในพจนานุกรมภาษาบาลีของสมาคมบาลีปกรณ์แปล หีน ว่า "เลว, น่าสังเวช; ทราม, พื้น ๆ, น่าสงสาร, น่าเหยียดหยาม" และ "น่าดูหมิ่น"

ผู้แปลคัมภีร์ เช่น พระกุมารชีวะ แปลคำนี้เป็นภาษาจีนคลาสสิกว่า "ยานเล็ก" (小 คือ "เล็ก", 乘 คือ "ยาน") อย่างไรก็ตาม ปรากฏคำแปลจีนอื่น ๆ ที่เก่าแก่กว่าเช่นกัน ส่วนในภาษามองโกเลีย (Baga Holgon) แปลว่ายานลำเล็กเช่นกัน"It is also certain that Buddhist groups and individuals in China (including Tibet), Korea, Vietnam, and Japan have in the past, as in the very recent present, identified themselves as Mahayana Buddhists, even if the polemical or value claim embedded in that term was only dimly felt, if at all.", Macmillan Encyclopedia of Buddhism, 2004, page 492 ส่วนในภาษาทิเบตใช้คำว่า theg chung แปลว่า "ยานเล็ก" และ theg dman แปลว่า "ยานด้อย"

อย่างไรก็ตาม ตรังกู รินโปเช เคยเน้นย้ำว่า หีนยาน ไม่เคยมีความหมายสื่อถึง "ความด้อยกว่า" โดยเขาระบุว่า "หีนยาน คือ "ยานลำเล็กกว่า" และไม่มีทางที่จะด้อยกว่ามหายาน"

 ต้นกำเนิด 
คำว่า “หินยาน” และ “มหายาน” ปรากฏครั้งแรกในคัมภีร์ปรัชญาปารมิตาสูตรBerzin, Alexander. The Terms Hinayana and Mahayana. The Berzin Archives, เผยแพร่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2545, เรียกข้อมูลวันที่ ตุลาคม พ.ศ. 2555 ต่อมามีคณาจารย์พระพุทธศาสนาช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 ได้ปฏิรูปคำสอนและการปฏิบัติในพระพุทธศาสนา โดยถือเอาวิถีทางพระโพธิสัตว์เป็นอุดมคติแทนที่การบรรลุเป็นพระอรหันต์ในชาตินี้ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 331-2 ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติดั้งเดิมที่มีมาตั้งแต่ศาสนาพุทธยุคแรก จึงเรียกกลุ่มตนเองว่า มหายาน และเรียกกลุ่มเดิมว่า หินยาน โดยมีนิกายเถรวาทเป็นหนึ่งในนั้น อย่างไรก็ตามหีนยานกลุ่มที่มหายานวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุดคือนิกายสรวาสติวาท (ซึ่งต่อมาได้แตกออกเป็นไวภาษิกะและเสาตรานติกะ)

พระพุทธศาสนา 18 นิกายที่ฝ่ายมหายานถือว่าเป็นฝ่ายหีนยาน ได้แก่ 
เถรวาท/วิภัชชวาท
มหีศาสกะ 
สรวาสติวาท 
กาศยปียะ 
สังกันติกะ 
เสาตรานติกะ 
ธรรมคุปต์  
วาตสีปุตรียะ 
ธรรโมตตรียะ 
ภัทรยานียะ 
สันนาคริกะ 
สางมิตียะ มหาสังฆิกะ
โคกุลิกะ 
ปรัชญัปติวาท 
พหุศรุตียะ 
เอกัพยาวหาริกะ 
ไจติกะ
# ชายฝั่งอามาลฟี
ชายฝั่งอามัลฟี  เป็นชายฝั่งทางตอนใต้ของคาบสมุทรซอร์เรนตีเน (Sorrentine Peninsula) ของประเทศอิตาลี ที่เริ่มตั้งแต่โปซีตาโนทางตะวันตกไปถึงวิเอตริมาเรทางตะวันออก เมืองที่เรียงรายเป็นระยะ ๆ บนชายฝั่งอามัลฟีก็รวมทั้งวีเอตรีซุลมาเร, เชตารา, มาโยรี, มีโนรี, ราเวลโล, สกาลา, อาตรานี, อามัลฟี, กอนกาเดย์มารีนี, ฟูโรเร, ปรายาโน และโปซีตาโน 

ชายฝั่งอามัลฟีมีชื่อเสียงว่าเป็นชายฝั่งที่เป็น rugged terrain, มีทิวทัศน์ที่สวยงาม และเมืองที่งามเหมือนรูปถ่าย "ชายฝั่งอามัลฟี"UNESCO: Costiera Amalfitana ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกเมื่อปี ค.ศ. 1997

ชายฝั่งใช้เป็นฉากในภาพยนตร์เรื่อง "นายไปรษณีย์" (Positano) ในปี ค.ศ. 1953 จากนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนอเมริกันผู้มีชื่อเสียง จอห์น สไตน์เบ็ก (John Steinbeck)

 สถานที่ที่น่าสนใจ 
มหาวิหารในอามัลฟีและระเบียงฉันนบถ (Chiostro del Paradiso)
โบสถ์ซานตามารีอาอัสซุนตาที่โปซีตาโน 
โบสถ์ซานซัลวาโตเรเดลบีเรกโตและวัดซานตามารีอามัดดาเลนาที่อาตรานี
คฤหาสน์ชิมโบรเนและคฤหาสน์รูโฟโลในราเวลโล
มหาวิหารแห่งราเวลโล ทางเดินกลางมี "แท่นเทศน์แห่งพระวรสาร" ที่สร้างในปี ค.ศ. 1272 โดยนิกโกลอ ดี บาร์โตโลเมโอ ดา ฟอจจา
โบสถ์ซานลูกาและซานเจนนาโรในปรายาโน 
โบสถ์ซานปันกราซีโอในกอนกาเดย์มารีนี
โบสถ์ซานตาโตรฟิเมนาและคฤหาสน์โรมันโบราณที่มีโนรี