wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ยุทธการเกาะครีต
ยุทธการที่เกาะครีต   เป็นชื่อของการรบในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งดำเนินไปบนเกาะครีต ประเทศกรีซ โดยเริ่มต้นในเช้าวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1941 เมื่อกองทัพนาซีเยอรมนีส่งกองกำลังพลร่ม (,) เข้ารุกรานเกาะครีตภายใต้ชื่อรหัส "ปฏิบัติการเมอร์คิวรี" (,)  ฝ่ายตั้งรับที่อยู่บนเกาะครีตประกอบด้วยกองทัพกรีซ กองกำลังของฝ่ายสัมพันธมิตร และพลเรือนชาวเกาะครีต 
New Zealand History online

หลังการสู้รบดำเนินไปได้หนึ่งวัน ฝ่ายเยอรมนีต้องพบกับความสูญเสียอย่างหนักและยังไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ใดๆ ในการรบครั้งนี้  ในวันถัดมา ด้วยปัญหาการสูญเสียการติดต่อและความล้มเหลวในการควบคุมสถานการณ์ของฝ่ายสัมพันธมิตร  สนามบินในเมืองมาเล็ม (Maleme) จึงเสียให้แก่ฝ่ายเยอรมนี ทำให้เยอรมนีได้รับกำลังเสริมและครองความเหนือกว่าฝ่ายที่ตั้งรับได้  การสู้รบได้ดำเนินต่อไปอีกเกือบ 10 วันจึงยุติลง

ยุทธการที่เกาะครีตได้สร้างประวัติการณ์ขึ้นใหม่ 3 ประการ คือ เป็นการรบครั้งแรกที่ใช้พลร่มเป็นกำลังรบหลัก เป็นการปฏิบัติการครั้งสำคัญครั้งแรกของฝ่ายสัมพันธมิตรในการใช้สายลับถอดรหัสลับเครื่องอีนิกมาของนาซีเยอรมนี และเป็นครั้งแรกที่การรุกของฝ่ายเยอรมนีที่ได้ประสบกับการต่อต้านอย่างหนักจากประชาชนพลเรือน  ด้วยความเสียหายอย่างหนักที่กองกำลังพลร่มได้รับ ทำให้ฮิตเลอร์ได้สั่งยุติการปฏิบัติการขนาดใหญ่สำหรับกองกำลังพลร่ม  อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสัมพันธมิตรรู้สึกประทับใจในศักยภาพของกองกำลังพลร่ม จึงได้ริเริ่มการจัดตั้งกองพลพลร่มของตัวเองขึ้นเช่นกัน
# ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว
ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว  หรือ มินิสโตรก  คือภาวะที่ผู้ป่วยมีการสูญเสียการทำงานของระบบประสาทไปชั่วครู่ ซึ่งเกิดจากการขาดเลือดเฉพาะที่ของสมอง ไขสันหลัง หรือจอตา ลดลง โดยไม่ทำให้เกิดการตายของเนื้อเยื่อที่เป็นผลมาจากการขาดเลือด กลไกการเกิดภาวะนี้เป็นกลไกเดียวกันกับที่ทำให้เกิดโรคสมองขาดเลือดเฉียบพลัน แต่ดั้งเดิมแล้วจะแยกกันโดยอาศัยระยะเวลาที่เกิดอาการเป็นหลัก อย่างไรก็ดีในปัจจุบันจะแยกออกจากกันโดยดูจากภาพถ่ายรังสีว่ามีการตายของเนื้อเยื่อสมองหรือไม่

 อาการ 
อาจมีอาการได้หลากหลายขึ้นอยู่กับบริเวณของสมองที่ได้รับผลกระทบ อาการที่พบบ่อยเช่นการสูญเสียการมองเห็นชั่วคราว (amaurosis fugax), พูดลำบาก (aphasia), ชาครึ่งซีก (hemiparesis), เหน็บ (paresthesia) ซึ่งมักเป็นครึ่งซีก ภาวะการรับรู้บกพร่องนั้นพบไม่บ่อย เคยมีรายงานกรณีผู้ป่วยที่เป็นอัมพาตในบางส่วนของใบหน้าหรือลิ้นด้วย
 การวินิจฉัย
การวินิจฉัยแยกโรค 
การวินิจฉัยสิ่งตรวจพบเนื้องอกของสมองปวดหัวรุนแรงข้างใดข้างหนึ่ง ร่วมกับคลื่นไส้และอาเจียนการติดเชื้อในระบบประสาทกลาง (เช่น เยื่อหุ้มสมองอักเสบ สมองอักเสบ)ไข้, ปวดหัว, สับสน, คอแข็งเกร็ง, คลื่นไส้, อาเจียน, ตากลัวแสง, ระดับการรู้สึกตัวเปลี่ยนแปลงบาดเจ็บปวดศีรษะ, สับสน, มีรอยฟกช้ำน้ำตาลในเลือดต่ำสับสน, อ่อนแรง, เหงื่อออกมากไมเกรนปวดศีรษะรุนแรง, อาจมีตากลัวแสงหรือไม่มีก็ได้, อายุน้อยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งเห็นภาพซ้อน, แขนขาอ่อนแรง, ชา, ปัสสาวะไม่ออก, เส้นประสาทตาอักเสบโรคชักต่างๆ มีอาการสับสนโดยอาจหมดสติหรือไม่หมดสติ, ปัสสาวะราด, กัดลิ้น, เคลื่อนไหวแบบเกร็งสลับกระตุกเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมองชั้นกลางปวดศีรษะรุนแรง ตากลัวแสงเฉียบพลันอาการเวียนศีรษะหมุน (ทั้งแบบส่วนกลางและนอกส่วนกลาง)เวียนศีรษะ เหงื่อแตก อาจมีหูอื้อหรือไม่มีก็ได้

 การป้องกัน
# มารีอา เด เมดีชี
มารีอา เด เมดีชี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (26 เมษายน ค.ศ. 1575 – 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1642) เสด็จพระราชสมภพที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี เป็นพระธิดาของฟรันเชสโกที่ 1 เด เมดีชี และอาร์ชดัชเชสโยฮันนาแห่งออสเตรีย (Archduchess Joanna of Austria) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์บูร์บงระหว่างวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1600 ถึงวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1610 หลังจากพระสวามีถูกลอบปลงพระชนม์ มารีอา เด เมดีชีก็ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระราชโอรสพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศส สมเด็จพระราชินีมารีอา เด เมดีชีสวรรคตเมื่อ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1642 ที่โคโลญในประเทศเยอรมนี
# เทศบาลเมืองราชบุรี
ราชบุรี เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลองฝั่งตะวันตก เขตเทศบาลมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลหน้าเมืองทั้งตำบลThaitambon.com , Accessed 11 May 2011  มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 36,040 คน

 ชุมชน 
มีทั้งหมด 35 ชุมชนดังต่อไปนี้

 ชุมชนเขาวังวิลล่า
 ชุมชนพร้อมพัฒนา
 ชุมชนร่มรื่น
 ชุมชนเกาะปักเป้า
 ชุมชนเพชรเกษม
 ชุมชนเทศบาลห้า
 ชุมชนศรีเมือง
 ชุมชนดอนกระต่าย
 ชุมชนร่วมใจ
 ชุมชนทิพย์นิเวศน์
 ชุมชนเจริญสุข
 ชุมชนยุติธรรม
 ชุมชนสมบูรณ์กุล
 ชุมชนคฑาธร
 ชุมชนท้าวอู่ทอง
 ชุมชนแม้นรำลึก
 ชุมชนรถไฟ
 ชุมชนคนตลาด
 ชุมชนราษฏรยินดี
 ชุมชนศรีสุริยวงศ์ซอยหนึ่ง
 ชุมชนสะพานแดง
 ชุมชนวัดศรีสุริยวงศาราม
 ชุมชนประปาร่วมสุข
 ชุมชนศิริชัย
 ชุมชนท่าแจ่
 ชุมชนมหาธาตุสมานา
 ชุมชนมหาธาตุสมังคี
 ชุมชนมหาธาตุสุมันตรา
 ชุมชนวัดเขาเหลือ
 ชุมชนชาวดิน
 ชุมชนสันคู
 ชุมชนเทศบาลสาม
 ชุมชนสายฝนรวมใจ
 ชุมชนไทยรามัญ
 ชุมชนมนตรีพัฒนา
# เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งแคลเรนดัน
เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1 (ภาษาอังกฤษ: Edward Hyde, 1st Earl of Clarendon) (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1609 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 1674) เอ็ดเวิร์ด ไฮด์ เอิร์ลแห่งแคลเร็นดอนที่ 1 เป็นรัฐบุรุษคนสำคัญของอังกฤษผู้มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษ เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1609 เป็นบุตรของ เฮนรีไฮด์แห่งดิลตัน เอ็ดเวิร์ดสมรสครั้งแรกกับแอนน์ผู้มีชีวิตอยู่เพียงหกเดือนหลังจากแต่งงาน และครั้งที่สองกับฟรานซ ไฮด์ เคานทเตสแห่งแคลเร็นดอน (Frances Hyde, Countess of Clarendon) ผู้เป็นแม่ของแอนน์ ไฮด์ผู้เป็นชายาของพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แอนน์ ไฮด์เป็นพระมารดาของพระราชินีนาถแมรีที่ 2 และพระราชินีนาถแอนน์ ฉะนั้นเอ็ดเวิร์ด ไฮด์จึงเป็นปู่ของพระมหากษัตรีย์ของอังกฤษสองพระองค์ เอ็ดเวิร์ดเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1674 ขณะที่ลี้ภัยอยู่ในฝรั่งเศส
# ปีเอโตร โลเรนเซตตี
ปีเอโตร โลเรนเซตตี (ราว ค.ศ. 1280 - 1348) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมแผง

ปีเอโตร โลเรนเซตตีเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1280 ที่ เซียนนา ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตด้วยกาฬโรคเช่นเดียวกับอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติน้องชายที่เป็นจิตรกรเช่นกันเมื่อปี ค.ศ. 1348 ที่เซียนนา  ปีเอโตรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ปีเอโตรมีผลงานราวระหว่าง ค.ศ. 1306 ถึง ค.ศ. 1345

 ประวัติ 
ปีเอโตรได้รับอิทธิพลจากจิโอวานนี ปิซาโนและจอตโต ดี บอนโดเน และทำงานด้วยกันกับซิโมเน มาร์ตินิที่อาซิซิ ปีเอโตรและน้องชายอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเป็นผู้นำการภาพเขียนแบบธรรมชาตินิยมในศิลปะการเขียนในเซียนนา งานเขียนของทั้งสองคนเป็นงานเขียนที่ทดลองการวาดแบบสามมิติและการจัดช่องว่างภายในรูป ซึ่งเป็นแนวทางที่นำมาสู่ศิลปะยุคเรอเนสซองซ์ต่อมา

งานหลายชิ้นของปีเอโตรเป็นงานที่ทำให้วัดต่างๆ ในเมืองเซียนนา, อเรซโซ และ อาซิซิ งานชิ้นสุดท้ายชิ้นหนึ่งที่ทำคือ “การประสูติของพระแม่มารี” (ค.ศ. 1342) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เดลลโอเปราเดลดูโอโมที่มหาวิหารเซียนนา งานชิ้นเอกคืองานเขียนสีฝุ่นตกแต่งชั้นล่างของมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่ปีเอโตรเขียนภาพใหญ่ชุด “ตรึงกางเขน, ชะลอร่างจากกางเขน, และ การบรรจุพระเยซู” ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบที่แสดงอารมณ์และความรู้สึก นอกจากนั้นโดยรวมแล้วตัวแบบทั้งหมดในภาพก็มีอารมณ์ที่สอดคล้องกัน  ซึ่งแตกต่างไปจากภาพที่เขียนกันก่อนหน้านั้นที่ดูเหมือนว่าตัวแบบแต่ละตัวในภาพจะมีอารมณ์ต่างๆ กันไปราวกับว่าเอามาปะไว้ด้วยกันโดยไม่มีความสัมพันธ์ร่วมกันทางอารมณ์ อิทธิพลกาลบรรยายเรื่องโดยภาพเขียนที่ได้รับจากจอตโตที่ใช้ในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลบาร์ดิ และ ชาเปลเปรุซซิภายในบาซิลิกาแห่งซานตาโครเช (Basilica of Santa Croce) ที่ฟลอเร็นซ์ และที่ ชาเปลสโครวินยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัว จะเห็นได้จากงานเขียนของเปียโรที่มหาวิหารเซนต์ฟรานซิส 

พี่น้องลอเร็นเซ็ตติ, จอตโต และช่างเขียนร่วมสมัยดูเหมือนจะปฏิวัติการเขียนภาพของอิตาลีในยุคนั้นโดยการนำไอคอนจากศิลปะไบแซนไทน์มาปรับปรุงให้เป็นศิลปะที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้นงานของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาก็ยังเป็นธรรมชาติไม่เท่าตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเร็นซ์  แต่จะมีแนวโน้มที่ไปทางที่มีเสน่ห์และมนต์ขลังมากกว่าจนบางครั้งดูเหมือนว่าจะออกไปทางทัศนียภาพแบบเหนือจริงของภาพเขียนสมัยใหม่เสียด้วยซ้ำ
# ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด
ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโดและลูกชาย (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Eleonora of Toledo and Her Son) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอักโนโล บรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่ฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  

อักโนโล บรอนซิโนเขียนภาพ “ภาพเหมือนของเอเลเนอร์แห่งโทเลโด” เสร็จในปี ค.ศ. 1545 เป็นภาพของ เอเลเนอร์แห่งโทเลโดภรรยาของโคสิโมที่ 1 เดอเมดิชิ ดยุคแห่งทัสเคนี เอเลเนอร์นั่งโดยมีมือขวาวางบนไหล่ลูกชายคนหนึ่ง ท่าทางที่นั่งและการใช้ลายทับทิมบนเสื้อผ้าเป็นการแสดงฐานะของความเป็นแม่ ลูกที่ยืนอยู่ในภาพบ้างก็ว่าอาจจะเป็น ฟรานเชสโค (Francesco I de' Medici) (เกิด ค.ศ. 1541), หรือ จิโอวานนิ (Cardinal Giovanni de' Medici) (เกิด ค.ศ. 1543) หรือ กราเซีย (เกิด ค.ศ. 1547) ถ้าเป็นคนหลังภาพเขียนก็น่าจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1550 ถึงปี ค.ศ. 1553 แต่เป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าปีที่เขียนคือปี ค.ศ. 1545 ฉะนั้นลูกจึงควรจะเป็นจิโอวานนิ

เมื่อร่างของเอเลเนอร์ถูกขุดขึ้นมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 กล่าวกันว่าเอเลเนอร์ใส่ชุดเดียวกับชุดที่ใส่ในภาพเขียน ตาข่ายคลุมผมที่เกือบเหมือนกับอันที่ใช้ในรูปอาจจะทำให้เกิดการสับสน แต่การค้นคว้าต่อมาพิสูจน์ว่าเป็นชุดอีกชุดหนึ่งที่แสดงในหนังสือ “Patterns of Fashion” โดย แจเน็ต อาร์โนลด์ (Janet Arnold) และ “Moda a Firenze” โดย โรเบิร์ตตา ออร์ซิ ลันดินิและบรูนา นิคโคลิ ชิ้นส่วนที่ยังเหลืออยู่ของเสื้อชุดนั้นยังคงเก็บรักษาไว้ในพาลัซโซพิตติในฟลอเรนซ์
# การประสูติของพระเยซู (คอร์เรจจิโอ)
ดูบทความหลักที่ การประสูติของพระเยซู

การประสูติของพระเยซู หรือ การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ (ภาษาอังกฤษ: Nativity หรือ Adoration of the Shepherds หรือ Holy Night) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันโตนิโอ ดา คอร์เรจจิโอจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญจากปาร์มาในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอจิตรกรรมชั้นครูแห่งเดรสเดนที่เดรสเด็นในประเทศเยอรมันี

อันโตนิโอ ดา คอร์เรจจิโอ เขียนภาพ “การประสูติของพระเยซู” เสร็จราวปี ค.ศ. 1529 ถึงปี ค.ศ. 1530 งานนี้ได้รับจ้างเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1522 โดยอัลเบิร์ตโต ปราโตเนริสำหรับชาเปลของตระกูลในวัดพรอสเพอร์ที่เร็จจิโอ เอมีเลีย ภาพเขียนตั้งอยู่ในชาเปลตั้งแต่ปี ค.ศ. 1530 จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1640 เมื่อถูกย้ายไปโมดีนา โดยฟรานเชสโคที่ 1 เดสเต ดยุคแห่งโมดีนาและเร็จจิโอ (Francesco I d'Este Duke of Modena and Reggio) หลังจากนั้นก็ถูกนำไปเดรสเด็นในปี ค.ศ. 1746

คอร์เรจจิโอในยุคที่ตามมาหลังจากจิตรกรคนสำคัญๆ เช่นทิเชียนตีความหมายของฉากชีวิตของพระเยซูฉากนี้ที่เห็นได้จากความเด่นในการใช้แสง ศูนย์กลางจุดสนใจของภาพอยู่รอบพระบุตรที่โอบอยู่ในวงแขนของพระแม่มารี โดยมีกลุ่มคนเลี้ยงแกะยืนอยู่ทางซ้าย ชายที่มีหนวดยืนอยู่ในท่าเดียวกับนักบุญเจอโรมในภาพ “พระแม่มารีกับนักบุญเจอโรม” ที่คอร์เรจจิโอเขียนในปี ค.ศ. 1523 ทางด้านขวาเป็นสัตว์ต่างๆ ที่มักจะปรากฏในฉากการประสูติของพระเยซู (Nativity scene) และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ บนมุมซ้ายเป็นเทวดาที่คล้ายกับเทวดาที่คอร์เรจจิโอวาดในมหาวิหารปาร์มาที่เขียนในปีเดียวกัน

งานนี้อาจจะเป็นงานที่เป็นการศึกษาของลอมบาร์ดเกี่ยวกับการใช้แสงและใช้เป็นตัวอย่างโดยจิตรกรเช่นคามิลโล โปรคาชชินิ (Camillo Procaccini), ลูคา คัมบิอาซิ (Luca Cambiasi), จุยโด เรนิ (Guido Reni) และ โดเม็นนิโค แซมเปียริ (Domenico Zampieri) และแม้แต่ต่อมาโดย เฟเดอริโค บารอชชิ (Federico Barocci) และ คาร์โล มารัตตา (Carlo Maratta)
# ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ
ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ (ภาษาอังกฤษ: Portrait of Cosimo I de’ Medici) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยบรอนซิโนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี  

บรอนซิโนเขียนภาพ “ภาพเหมือนของโคสิโม เดอ เมดิชิ” เสร็จในปี ค.ศ. 1545 เพราะตำแหน่งช่างเขียนประจำสำนักของตระกูลเมดิชิบรอนซิโนจึงมืโอกาสเขียนภาพของแกรนด์ดยุคโคสิโม เดอ เมดิชิหลายภาพ ภาพนี้เป็นภาพขณะที่โคสิโมยังหนุ่มที่จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพดยุคที่ “ใส่เสื้อเกราะขาวเต็มยศและวางมือบนหมวก”  สันนิษฐานกันว่าภาพเขียนที่วิลลาของพอจจิโอ อา คาเอียโนในปี ค.ศ. 1545 และมีการอ้างอิงในจดหมายบางฉบับ

ภาพเขียนแสดงให้เห็นความเด็ดเดี่ยวและความมีอำนาจเหนือผู้อื่นของโคสิโมโดยมีแสงส่องมาบนใบหน้าทางด้านข้างและสะท้อนบนเสื้อเกราะโลหะ
# แม่พระรับสาร (ทิเชียน)
ดูบทความหลักที่ แม่พระรับสาร

แม่พระรับสาร (ภาษาอังกฤษ: Annunciation) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยทิเชียนจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่ตั้งอยู่ที่วัดซานซาลวาดอร์แห่งเวนิสในประเทศอิตาลี ทิเชียนเขียนภาพ “แม่พระรับสาร” ระหว่างปี ค.ศ. 1559  ถึงปี ค.ศ. 1564
# ข้างหลังภาพ (แก้ความกำกวม)
ข้างหลังภาพ สามารถหมายถึง
 ข้างหลังภาพ นวนิยายโดย ศรีบูรพา
 ข้างหลังภาพ (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2528) ภาพยนตร์ กำกับโดย เปี๊ยก โปสเตอร์
 ข้างหลังภาพ (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2544) ภาพยนตร์ กำกับโดย เชิด ทรงศรี
 ข้างหลังภาพ เดอะมิวสิคัล ละครเพลง กำกับโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ
 ข้างหลังภาพ ชื่อเพลงร้องโดย หนู มิเตอร์''
# ข้างหลังภาพ (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2544)
ข้างหลังภาพ ฉบับที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2544 เป็นภาพยนตร์ไทยที่เขียนบท และกำกับโดยเชิด ทรงศรี จากนวนิยายเรื่อง ข้างหลังภาพ ของศรีบูรพา

 นักแสดง 
 คารา พลสิทธิ์ เป็น ม.ร.ว.กีรติ
 ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์ เป็น นพพร
 อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เป็น เจ้าคุณอธิการบดี
 ปรีดา จุลละมณฑล เป็น ม.จ. (พ่อของม.ร.ว.กีรติ)
 นวลปรางค์ ตรีชิต เป็น น้า
 จำเริญลักษณ์ ธนะวังน้อย เป็น แม่แย้ม
 พิราวรรณ ณ นคร เป็น หม่อม (แม่ของม.ร.ว.กีรติ)
 นพ.ประกิต วาทีสาธกกิจ เป็น นพ.วิชา
 วรรณษา ทองวิเศษ เป็น ม.ร.ว.สุธาร (น้องสาวของ ม.ร.ว.กีรติ)
 วันชาติ ชุณห์ศรี เป็น พ.ต.พงศธร
 ธิดา สิงห์จันทร์ เป็น ปรีด์ (ภรรยานพพร)
 Hiroka Takahashi เป็น โอซาน
 Ayumi Kara เป็น โนบุโกะ
 พันธ์สัญญ์ อังคู่ธาร เป็น อำนาจ
 พิพัฒน์ เลิศสุทธิผล เป็น เรืองเดช
 นักแสดงรับเชิญ 
 จำรัส เศวตาภรณ์
 สายสุนีย์ สุขกฤต
# เจ้าจอมมารดาอำพัน ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
เจ้าจอมมารดาอำพัน จันทโรจวงศ์ พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

 ประวัติ 
ท่านเป็นธิดาเจ้าอุปราชจันทร์ (ครั้นตั้งเจ้าชุมนุมงก๊กต่าง ๆ สมัยกรุงศรีอยุธยาแตก) แห่งนครศรีธรรมราช ซึ่งต่อมาโปรดเกล้าฯ มีบรรดาศักดิ์เป็นที่เจ้าพระยาสุรินทรราชา ข้าหลวงสำเร็จราชการอยู่เมืองถลาง กำกับราชการหัวเมืองทะเลหน้านอก ๘ หัวเมืองมาก่อนแล้ว ต่อมาเป็นอุปราชเมืองนครศรีธรรมราชในภายหลัง
เจ้าพระยาสุรินทรราชา อุปราชเมืองนครศรีธรรมราช บุรพชนเป็นพราหมณ์มาแต่อินเดียตัวท่านเป็นบุตรคนที่ ๓ ของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) ผู้มีชื่อเสียงในรัชสมัยแผ่นดินพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศครั้งกรุงศรีอยุธยา ท่านเองเป็นต้นสกุล “จันทโรจวงศ์” ท่านมีภริยาหลายคน ได้มีบุตรหลานแตกสกุลออกหลายสาย เช่น “บุรณศิริ” “ศิริวัฒนกุล” “ชัชกุล” บุตรชายคนหนึ่งของท่านชื่อ “ฤกษ์” ตกค้างอยู่เมืองถลางได้ภรรยาเป็นหลานตัวของท้าวเทพกระษัตรี ชื่อ พุ่ม ภายหลังนายฤกษ์ รับราชการบรรดาศักดิ์ได้เป็นที่พระยาถลาง

 พระราชโอรสและพระราชธิดา 

เจ้าจอมมารดาอำพัน มีพระราชโอรส ๑ พระองค์ พระราชธิดา ๑ พระองค์ คือ

๑. พระองค์เจ้าชายอรนิกา  ถูกสำเร็จโทษฐานกบฏ พร้อมกับพระอนุชาต่างพระมารดาของพระองค์คือ สมเด็จเจ้าฟ้าชายสุพันธุวงศ์ กรมขุนกษัตรานุชิต เมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๒ ไม่มีวงสายสืบราชสกุล

๒. เจ้าจอมมารดาพระองค์เจ้าสำลีวรรณ ในกรุงรัตนโกสินทร์ได้เป็นพระชายาของกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ (สมเด็จเจ้าฟ้าจุ้ย พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ และสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) สมเด็จพระมหาอุปราชวังหน้า รัชกาลที่ ๒ มีพระโอรสและพระธิดากับกรมพระราชวังบวรมหาเสนานุรักษ์ ๖ พระองค์ องค์หนึ่งคือ พระองค์เจ้าชายพงศ์อิศเรศร์ กรมหมื่นกษัตริย์ศรีศักดิเดช ต้นราชสกุล “อิศรเสนา ”>>
เจ้าจอมมารดาพระองค์เจ้าหญิงสำลีวรรณ ถูกสำเร็จโทษฐานพร้อมกับสมเด็จเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ กรมขุนกษัตรานุชิต พระอนุชาต่างพระมารดา โทษฐานกบฏ คราวเดียวกันกับพระเชษฐาพระอนุชาและเจ้าหลานหลายพระองค์ เมื่อ พ.ศ. ๒๓๕๒
# เจ้าจอมมารดาทิม ในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
เจ้าจอมมารดาทิม พระสนมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี

 ประวัติ 
เจ้าจอมมารดาทิม บิดาเป็นเชื้อสายเจ้าในราชสกุลกรุงเก่าแต่ไม่ปรากฏพระนาม มารดาคือ ท้าวทรงกันดาล (ทองมอญ) อันหมายถึงท้าวทรงกันดาลชื่อ “ทอง” เป็น “มอญ” นั่นเอง

เจ้าจอมผู้นี้มีพี่ชายและน้องสาวร่วมอยู่ในราชินิกุลรัชกาลที่ 3 ชั้นต้น ๆ (เมื่อครั้งเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (รัชกาลที่ 1) เสด็จมาปราบจลาจล และหยุดประทับ ณ พลับพลาหน้าวัดพระเชตุพน ท้าวทรงกันดาลทองมอญมารดาของเจ้าจอมมารดาทิมผู้นี้เป็นผู้ใหญ่อยู่ในพระราชวังกรุงธนบุรี ได้นำเรือพระที่นั่งมาคอยรับเสด็จ และได้กราบบังคมทูลให้เสด็จลงเรือพระที่นั่ง ข้ามฟากไปยังพระราชวังกรุงธนบุรี)

 พระราชโอรส 
เจ้าจอมมารดาทิม มีพระราชโอรส 1 พระองค์ และทรงเป็นต้นวงศ์สืบราชสกุลวงศ์ธนบุรี ฝ่ายสายสัมพันธ์กับราชวงศ์จักรีเป็นสายอ้อม 1 วงศ์ คือ พระองค์เจ้าอัมพวัน ประวัติพิสดารไม่ปรากฏ แต่มิได้ถูกสำเร็จโทษตามพระราชบิดาครั้ง พ.ศ. 2325 หรือร่วมกับเจ้าฟ้าสุพันธุวงศ์ราว พ.ศ. 2352 แต่ประการใด
# พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า
พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า มีปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ว่าหลังจากหมดยุคของ พระรังสีมุนีสัมพุทธเจ้าแล้ว แผ่นดินถูกทำลายจนเกิดแผ่นดินใหม่ เรียกว่า มัณฑกัปป์ คือจะมีพระพุทธเจ้า 2 พระองค์บังเกิดขึ้น

หนึ่งคือ พระเทวเทพสัมพุทธเจ้า โดยในสมัยพระโคตมพุทธเจ้า ท่านคือ สุภพราหมณ์

และอีกหนึ่งคือ พระนรสีหสัมพุทธเจ้า

โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยพระโกนาคมนะพุทธเจ้า  พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นช้าง ชื่อว่า พระยาฉัททันต์ เป็นพระยาช้างมงคลสีขาวดังเงินยวง อาศัยอยู่ริมสระฉัททันต์ในป่าหิมพานต์ 

ครั้งหนึ่ง พระอัญญาโกณฑัญญเถระ เป็นสาวกแห่ง พระโกนาคมนะพุทธเจ้า พระเถระนี้ได้เข้าสู่ปรินิพพานที่ริมสระฉัททันต์นั้น พระยาช้างซึ่งมีความปรารถนาพระสัพพัญญูอยู่แล้ว  ได้เดินไปพบพระสรีระก็เกิดความปีติยินดี จึงตั้งจิตจะปลงสรีระกายของเถระนี้ จึงประกาศแก่เหล่าเทวดาขอให้มาช่วย และขอเลื่อยทิพย์อันหนึ่งด้วยบุญเก่าที่เคยทำไว้  พระยาช้างอธิษฐานดังนี้ ก็ปรากฏเลื่อยทิพย์อันหนึ่งลอยมาตกตรงหน้า  พระยาช้างจึงตัดงาทั้งสองข้าง โดยข้างหนึ่งทำโกศ อีกข้างหนึ่งทำเชิงตะกอนรูปขนนกยูง

พระยาช้างเอาขนบนศีรษะมาทำไส้ประทีปจุดบูชาสักการะ ฝ่ายช้างบริวารจำนวน 8 หมื่น 4 พัน มากระทำสมโภชถึง 7 วัน 7 คืน เอาแก่นจันทน์แดงมีกลิ่นหอมมารอง พร้อมทั้งยกพระศพขึ้นบนศีรษะของตนและเอาเพลิงจุดเผาพระศพ ครั้นพระสรีระเมื่อเผาแล้วพระธาตุต่างๆ ก็ลอยหายขึ้นไปบนฟ้า ไม่มีเศษอันใดตกลงสู่พื้นเลย  โดยพระยาช้างได้ตั้งจิตอธิษฐานถึงบุญที่ตนตัดงาทั้งสอง ขอบุญนี้จงเป็นปัจจัยให้สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้า  เมื่อพระยาช้างสิ้นใจตายก็ไปเกิดเป็นเทวดาในสวรรค์ชั้นดุสิต เป็นเทพบุตร มีทิพยสมบัติอันมาก

พระเทวเทพสัมพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 80 ศอก มีพระชนมายุ 8 หมื่นปี มีไม้จำปาเป็นศรีมหาโพธิ พุทธรัศมี ฉัพพรรณรังสี(6 สี) สัณฐานเหมือนช่อฝักบัวสว่างไสวทั่วโลกธาตุ 
ด้วยบุญบารมีของท่าน จะบังเกิดต้นกัลปพฤกษ์และข้าวสาลีที่มีกลิ่นหอม ประชาชนอาศัยข้าวสาลีนี้ ไม่ได้ทำการเกษตร ค้าขาย ผิวพรรณมนุษย์มีสีทองโดยปกติ งามด้วยตัวของตัวเองแม้ไม่แต่งตัว
# โบสถ์เจซู
โบสถ์เจซู  เป็นโบสถ์แม่ของคณะเยสุอิตในนิกายโรมันคาทอลิก มีชื่อเป็นทางการว่าโบสถ์พระนามศักดิ์สิทธิ์ของพระเยซู (Chiesa del Santissimo Nome di Gesù all'Argentina)The name of Chiesa del Sacro Nome di Gesù is also used. หรือภาษาอังกฤษว่า “Church of the Most Holy Name of Jesus” ด้านหน้าของโบสถ์เป็นสถาปัตยกรรมแบบบาโรกที่แท้จริงเป็นแห่งแรกNathan T. Whitman, "Roman Tradition and the Aedicular Façade" The Journal of the Society of Architectural Historians '29'.2 (May 1970), (pp. 108-123) p 108. โบสถ์ใช้เป็นตัวอย่างในการก่อสร้างโบสถ์เยสุอิตต่อมาอีกมากมายทั่วโลกโดยเฉพาะในทวีปอเมริกา โบสถ์เจซูตั้งอยู่ที่จตุรัสเจซูในกรุงโรม

นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลาผู้ก่อตั้งคณะเยสุอิตเป็นผู้ริเริ่มความคิดในการก่อสร้างในปี ค.ศ. 1551 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการการปฏิรูปคาทอลิก โบสถ์เจซูเป็นสำนักงานกลางของมหาธิการคณะเยสุอิตจนกระทั่งถูกยุบในปี ค.ศ. 1773The church having been subsequently regained by the Jesuits, the adjacent palazzo is now a residence for Jesuit scholars from around the world studying at the Gregorian University in preparation for ordination to the priesthood.
# พระนรสีหสัมพุทธเจ้า
พระนรสีหสัมพุทธเจ้า ปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ครั้นเมื่อศาสนาของพระเทวเทพสัมพุทธเจ้า เสื่อมลง ในมัณฑกัปป์เดียวกันนี้จะมีพระพุทธเจ้า อีกพระองค์หนึ่งนามว่า พระนรสีหสัมพุทธเจ้าโดยในสมัย พระโคตมพุทธเจ้า ท่านคือโตไทยพราหมณ์

โดยพระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งคือ ในสมัยช่วงระหว่าง พระกัสสปะพุทธเจ้า และพระโคตมพุทธเจ้า  พระโพธิสัตว์ได้เกิดเป็นมาณพ ชื่อว่า นันทมาณพ มีอาชีพเป็นพ่อค้า

ครั้งนั้น มีพระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์หนึ่งกำลังบิณฑบาตอยู่  มาณพนี้ได้พบก็บังเกิดความเลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงเอาผ้ากัมพลสีแดงผืนหนึ่งกับทองคำแสนตำลึง ทำเป็นเครื่องไทยธรรมถวายแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า และตั้งจิตอธิษฐานด้วยผลทานที่กระทำนี้ขอให้ได้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคต  พระปัจเจกพุทธเจ้ารับเครื่องไทยธรรมนั้นไว้และนำผ้ามาคลุมกายโดยรอบ ยังเหลือแค่พระหัตถ์กับพระบาทเท่านั้น  เมื่อมาณพเห็นดังนั้น จึงตั้งจิตอธิษฐานอีกว่า ขอให้มีเดชานุภาพแผ่ทั่วราชอาณาจักร  พระปัจเจกพุทธเจ้าจึงอนุโมทนาและก็จากไป 

ระหว่างทางพระปัจเจกพุทธเจ้าได้พบหญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งหญิงสาวนี้พอเห็นพระ ห่มผ้าแดงก็สอบถามว่าผ้าที่สวยงามนี้ใครเป็นผู้ถวาย พระปัจเจกพุทธเจ้าก็บอกถึง มาณพ และความปรารถนา 2 ประการของมาณพนั้น ความปรารถนาหนึ่ง คือ เป็นพระพุทธเจ้า และอีกความปรารถนาหนึ่งคือ เป็นกษัตริย์  เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้น จึงทำบุญตามมาณพนั้นและปรารถขอเมื่อมาณพนั้นเป็นกษัตริย์แล้วก็ขอให้ตนได้เป็นมเหสีแห่งกษัตริย์นั้น   และด้วยบุญนี้ทั้งสองคนจึงได้อยู่กินเป็นสามีภรรยากันในชาตินี้ และยังสร้างศาลาหลังหนึ่งไว้ พร้อมจ้างช่างมาแกะสลักรูปพระปัจเจกพุทธเจ้าประดิษฐานไว้ในศาลา ฝ่ายหญิงยังโกนเอาผมชุบน้ำมันหอม ทำเป็นไส้ปทีปสักการบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้า

เมื่อทั้งสอง สิ้นอายุขัยเกิดในสวรรค์ ชั้นดาวดึงส์เสวยทิพยสมบัติอยู่นาน จนสิ้นอายุขัยก็จุติเป็น บรมกษัติย์แห่ง เมืองทวารวดี ฝ่ายหญิงก็เกิดในตระกูลเศรษฐี พออายุได้ 16 ปีก็ได้มาเป็นมเหสีแห่งกษัตริย์นามว่า พระมงคลราชเทวี มียศถาบรรดาศักดิ์พร้อมด้วยบริวารถึง 1 ล้าน ส่วนกษัตริย์ ก็มีสนมถึง 16 ล้านด้วยกัน

วันหนึ่ง กษัตริย์มีพระประสงค์ทดลองบุญของ พระมงคลราชเทวี ให้ประจักษ์แก่เหล่าสนมทั้งหลาย จึงสั่งให้สนมเตรียมสำรับคนละที่และมาบริโภคตรงหน้าพระที่นั่ง สนมทุกคนก็บริโภคเป็นปกติ หาได้มีความแปลกประหลาดอันใด  แต่พอพระมงคลราชเทวี ทรงนั่งและล้างพระหัตถ์ รับเอาอาหารขึ้นเข้าไปในพระโอษฐ์ ปรากฏว่านิ้วพระหัตถ์ของนางกลายเป็นทองคำทุกนิ้ว เป็นอย่างนี้ทุกคำที่เสวย ด้วยผลบุญที่กระทำอย่างประณีตแต่ปางก่อน  พอเหล่าสนมเห็นดังนั้น จึงรู้ว่าพระมเหสี มีบุญหาควรเทียบเทียมไม่  ตั้งแต่วันนั้นมาจึงเกิดความยำเกรงต่อมเหสีเป็นอันมาก

พระนรสีหสัมพุทธเจ้ามีพระวรกายสูง 60 ศอก มีพระชนมายุ 8 หมื่นปี มีรัศมีรุ่งเรืองสว่างไสว  มีไม้แคฝอยเป็นมหาโพธิ มีต้นกัลปพฤกษ์ ต้นหนึ่งพร้อมข้าวสาลีอันหอมให้มนุษย์ทั้งหลายได้บริโภค ผิวพรรณมนุษย์เป็นสีทอง  พระองค์เสด็จไปที่ใดก็จะมีเศวตฉัตรแก้วบังเกิดอยู่ตลอดเวลา
# มวลสารระหว่างดาวเคราะห์
มวลสารระหว่างดาวเคราะห์  คือมวลสารต่าง ๆ เช่น ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์ ซึ่งเป็นฝุ่นคอสมิกชนิดหนึ่งที่แผ่กระจายอยู่ทั่วย่านอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ในระบบสุริยะหรือในระบบดาวเคราะห์อื่น ๆ มีการเฝ้าศึกษาฝุ่นเหล่านี้มาหลายปีแล้วเพื่อทำความเข้าใจถึงธรรมชาติ ต้นกำเนิด และความสัมพันธ์ของมันกับวัตถุขนาดใหญ่อื่น ๆ

สำหรับในระบบสุริยะ ฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์เหล่านี้ทำให้แสงอาทิตย์เกิดการกระเจิง เรียกกันว่า "แสงจักรราศี" ซึ่งจะเกิดขึ้นในแนวสุริยวิถี นอกจากนี้มันยังแผ่รังสีความร้อนออกมาที่ครอบคลุมไปทั่วท้องฟ้ายามราตรีในช่วงคลื่นประมาณ 5-50 ไมโครเมตร ฝุ่นที่ทำให้เกิดการแผ่รังสีอินฟราเรดบริเวณใกล้เส้นทางโคจรของโลกจะมีขนาดโดยประมาณ 10-100 ไมโครเมตร มวลรวมทั้งหมดของฝุ่นระหว่างดาวเคราะห์มีประมาณเท่ากับมวลของดาวเคราะห์น้อยที่มีรัศมีประมาณ 15 กิโลเมตร (ที่ความหนาแน่นราว 2.5 กรัม/ลบ.ซม.)
# จ้าว ปิ่ง
จ้าว ปิ่ง (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1272 – 19 มีนาคม ค.ศ. 1279) บางทีเรียก ซ่งตี้ปิ่ง (宋帝昺; "ปิ่งจักรพรรดิซ่ง") เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 18 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่ง (宋朝) แห่งจักรวรรดิจีน และเมื่อแบ่งราชวงศ์ซ่งออกเป็นสมัยเหนือกับสมัยใต้ นับเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 9 และองค์สุดท้ายของราชวงศ์ซ่งใต้ (南宋朝) เสวยราชย์ราว 313 วันตั้งแต่ ค.ศ. 1278 จนสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1279

ประวัติ

จ้าว ปิ่ง เป็นโอรสองค์ที่ 17 ของจ้าว ฉี (趙禥) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗) กับนางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ "ซิงหรง" (修容) จ้าว ปิ่ง ยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า คือ จ้าว เสี่ยน (趙㬎) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งกง (宋恭帝) และจ้าว ชื่อ (趙昰) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตฺวันจง (宋端宗) จ้าว ปิ่ง ได้รับฐานันดรศักดิ์ "ซิ่นหวัง" (信王) ใน ค.ศ. 1274 ภายหลังได้เลื่อนเป็น "กวั่งหวัง" (廣王)

วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1276 ทัพมองโกลของราชวงศ์ยฺเหวียน (元朝) ภายใต้การนำของขุนพลปั๋วหยาน (伯顔) ตีหลินอัน (臨安) เมืองหลวงของราชวงศ์ซ่ง แตก และจับจ้าว เสี่ยน (จักรพรรดิซ่งกง) ไป แต่จ้าว ชื่อ กับจ้าว ปิ่ง หนีรอดไปด้วยความช่วยเหลือของขุนนางจาง ชื่อเจี๋ย (張世傑), เฉิน อี๋จง (陳宜中), ลู่ ซิ่วฟู (陸秀夫), หยาง เลี่ยงเจี๋ย (楊亮節), เหวิน เทียนเสียง (文天祥), และคนอื่น ๆ พวกเขาลี้ภัยมาถึงจินหฺวา (金華) แล้วยกจ้าว ชื่อ ขึ้นเป็น "เทียนเซี่ยปิงหม่าโตว-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (天下兵馬都元帥; "หัวหน้าใหญ่ของไพร่พลทั่วหล้า") และยกจ้าว ปิ่ง ขึ้นเป็น "ฟู่-ยฺเหวียน-ชฺว่าย" (副元帥; "หัวหน้ารอง") ทั้งถวายฐานันดรศักดิ์ "เว่ย์หวัง" (衛王) ต่อจ้าว ปิ่ง ครั้นวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1276 ก็ยกจ้าว ชื่อ วัยเจ็ดชันษา ขึ้นสืบราชสมบัติต่อจากจ้าว เสี่ยน ที่ถูกจับตัวไป ตั้งพิธีสถาปนาในฝูโจว (福州)

ขุนพลปั๋วหยานต้องการปราบปรามราชวงศ์ซ่งให้สิ้นซาก จึงนำทัพมารุกราน ขณะนั้น จ้าว ชื่อ ประชวรสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1278 กองทัพราชวงศ์ซ่งเสียขวัญกำลังใจ ทหารพากันหลบลี้ไปจากศึก ขุนนางลู่ ซิ่วฟู พาจ้าว ปิ่ง หนีไปถึงเหมย์เว่ย์ (梅蔚) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในฮ่องกง ณ ที่นั้น จ้าว ปิ่ง ได้รับการยกขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบต่อจากจ้าว ชื่อ ใช้ชื่อรัชกาลว่า "เสียงซิ่ง" (祥興) แล้วไปตั้งกองทัพที่หยาเหมิน (崖門) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในนครเจียงเหมิน (江门市), เขตซินฮุ่ย (新会区), มณฑลกวั่งตง (广东省) เพื่อตีโต้มองโกล

มองโกลส่งขุนพลจาง หงฟ่าน (張弘範) นำทัพมาปราบปราม ส่วนทัพซ่งมีจาง ชื่อเจี๋ย เป็นผู้นำ สองฝ่ายรบกันในยุทธการหยาเหมิน (厓門戰役) ราชวงศ์ซ่งแพ้ ครั้นวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1279 เมื่อทราบว่า รบแพ้ ขุนนางลู่ ซิ่วฟู จึงอุ้มจ้าว ปิ่ง วัยเจ็ดชันษา ไปกระโจนลงน้ำถึงแก่ความตายด้วยกัน นับเป็นจุดสิ้นสุดของราชวงศ์ซ่ง

มีการสร้างสุสานถวายจ้าว ปิ่ง ในท้องที่ชื่อวาน (赤湾), เขตหนานชาน (南山区), นครเชินเจิ้น (深圳市)

แกงรักษ์ชาติ

เชื่อกันว่า ก่อนทัพซ่งจะพ่ายแพ้ในยุทธการหยาเหมิน จ้าว ปิ่ง และคณะ หนีไปซ่อนในวัดที่เฉาโจว (潮州) ภิกษุรูปหนึ่งเอาแกงทำจากผักใบเขียว, เห็ดกินได้, และน้ำต้มกระดูก มาถวาย จ้าว ปิ่ง เสวยแล้วพอพระทัยมาก จึงประทานนามให้ว่า "แกงรักษ์ชาติ" (護國菜) เมื่อจ้าว ปิ่ง สิ้นพระชนม์แล้ว มีการปรุงอาหารดังกล่าวเพื่อแสดงความอาลัยต่อจ้าว ปิ่ง ในฐานะจักรพรรดิซ่งองค์สุดท้าย

ครอบครัว
 บิดา: จ้าว ฉี (趙禥; ค.ศ. 1240–1274) ซึ่งเสวยราชย์เป็นจักรพรรดิซ่งตู้จง (宋度宗)
 มารดา: นางอฺวี๋ (俞氏) สนมคนหนึ่งของจ้าว ฉี ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์ว่า "ซิงหรง" (修容)