wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ประเพณีตักบาตรดอกไม้
ประเพณีตักบาตรดอกไม้ เป็นประเพณีของชาวพุทธโดยมีความเชื่อเรื่องของการทำบุญ พบบางพื้นที่ของประเทศไทย เช่น เป็นประเพณีประจำปีของจังหวัดสระบุรีโดยจัดที่ วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร และวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามวรวิหาร 

 ประวัติ 
ประเพณีตักบาตรดอกไม้มีตำนานมาตั้งแต่สมัยพุทธกาล โดยมีเรื่องเล่าว่า นายสุมนมาลาการ เป็นชาวเมืองราชคฤห์ เขามีหน้าที่นำดอกมะลิไปถวายพระเจ้าพิมพิสารวันละ 8 ทะนาน ทุกวัน และจะได้ทรัพย์วันละ 8 กหาปณะ ต่อมาเช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังถือดอกไม้จะเข้าประตูเมือง เป็นเวลาที่พระพุทธเจ้าเสด็จออกบิณฑบาตพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เขาเห็นพระพุทธเจ้าแล้วเกิดความเลื่อมใส จึงถวายดอกไม้ด้วยดอกไม้ที่จะนำไปถวายพระราชาโดยมีความคิดว่า แม้จะต้องตายด้วยโทษประหารก็ยอม ชาวเมืองทราบดังนั้นจึงพาการโห่ร้องสรรเสริญเป็นอันมาก มีเพียงภรรยาของเขาที่ไม่พอใจ ภรรยาจึงนำความนั้นไปกราบทูลพระเจ้าพิมพิสาร แต่พระเจ้าพิมพิสารเป็นพระโสดาบัน นอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังนำความนี้กราบทูลพระพุทธเจ้าอีกที  พระพุทธเจ้าได้กล่าวสรรเสริญนายสุมนมาลาการ ทำให้นายสุมนมาลาการได้รับของพระราชทานจากพระเจ้าพิมพิสารถึง 8 ชนิด คือช้าง ม้า ทาส ทาสี เครื่องประดับ นารี อย่างละแปด ทรัพย์อีก 8 พันกหาปณะ และบ้านส่วยอีก 8 ตำบล ครั้นกลับถึงวัด พระอานนท์ได้กราบทูลผลบุญที่นายสุมนมาลาการจะพึงได้รับ พระพุทธองค์ตรัสว่า นายสุมนมาลาการได้สละชีวิตบูชาพระองค์ในครั้งนี้จักไม่ได้ไปเกิดในนรกตลอดแสนกัลป์

 ประวัติของทางจังหวัดสระบุรี 
ได้มีการค้นพบรอยพระพุทธบาทที่วัดพระพุทธบาทราชวรมหาวิหาร ซึ่งอยู่ในสมัยพระเจ้าทรงธรรม และมรการกำหนดเทศกาลนมัสการรอยพระพุทธบาทขึ้น 2 ครั้ง ในเดือน 3 และ เดือน 4 ของทุกปี และในช่วงฤดูฝนใกล้กับวันเข้าพรรษา จะมีดอกไม้ท้องถิ่นชนิดหนึ่ง ที่จัดอยู่ในกลุ่มพืชจำพวกกระชาย และขมิ้น ซึ่งจะออกดอกในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งชาวบ้านที่พบเห็นดอกไม้ชนิดนี้จึงได้เก็บนำมาถวายพระสงฆ์ และชาวบ้านได้เรียกชื่อดอกไม้ชนิดนี้ว่า "ดอกเข้าพรรษา" ซึ่งมาจากช่วงเวลาที่ดอกไม้ชนิดนี้บานในช่วงเทศกาลเข้าพรรษาพอดี ชาวบ้านได้พร้อมใจกันนำดอกเข้าพรรษามาถวายพระสงฆ์ เพื่อนำไปสักการะรอยพระพุทธบาท เป็นประจำทุกๆ ปี
# ไอเมด
ไอเมด (iMed) คือซอฟต์แวร์แอปพลิเคชันสำหรับสถานพยาบาล สถานีอนามัย และโรงพยาบาล เพื่อใช้ในการให้บริการผู้ป่วยในระบบงานส่วนหน้า (Front office) ของสถานพยาบาล ซึ่งครอบคลุมการให้บริการผู้ป่วยตั้งแต่เริ่มต้นจนสิ้นสุดกระบวนการ โดยมุ่งเน้นในการเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของผู้ใช้งาน และพัฒนาคุณภาพในการให้บริการผู้ป่วย ไอเมดถูกออกแบบและพัฒนาโดย บริษัท อินเตอร์เนชั่นแนล เมดิคัล ซอฟต์แวร์ จำกัด ซึ่งเป็นทีมพัฒนาเดิมของทีมพัฒนาระบบสารสนเทศสำหรับโรงพยาบาลขนาดเล็ก Hospital OS ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจาก สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) และเครือข่ายวิจัยสุขภาพ มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ (มสช.) โดยได้รับการยอมรับและมีการใช้งานกันอย่างกว้างขวางกว่า 60 สถานพยาบาลทั่วประเทศ เพื่อขยายขอบเขตในการตอบสนองความต้องการของสถานพยาบาลทุกขนาด ทั้งภาครัฐและเอกชน คณะผู้พัฒนาจึงได้พัฒนาโปรแกรมไอเมดขึ้น โดยมีจุดเด่นในการตอบสนองความต้องการของผู้ใช้งานได้อย่างครบถ้วน และยังคงแนวคิดของการถ่ายทอดเทคโนโลยีและการใช้ลิขสิทธิ์แบบเปิดไว้ (Technology Transfer and Open Source Concept) พร้อมทั้งให้ source code  ซึ่งจะเป็นสิ่งที่สถานพยาบาลจะได้รับประโยชน์อย่างสูงในการลงทุนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในระยะยาว

 คุณลักษณะของโปรแกรม 
 เป็นโปรแกรมประยุกต์บนเว็บ สามารถใช้งานผ่านเบราว์เซอร์
 สามารถตั้งเวลาเพื่อสำรองข้อมูล
 มีระบบระบุตัวผู้ป่วยด้วยลายนิ้วมือและรูปภาพ 
 มีระบบสแกนเอกสารทางการแพทย์ 
 มีระบบตรวจสอบย้อนหลัง ประวัติของการบันทึก แก้ไข ประวัติการรักษา (Tracking)

 แผนการติดตั้งระบบโดยทั่วไป 
การติดตั้งระบบโดยทั่วไป ประกอบด้วย ขั้นตอนดังนี้

 การวิเคราะห์ระบบ และการปรับแก้ตามความต้องการ (System analysis and customization)
 การนำเข้าข้อมูลจากระบบเก่าเข้าสู่ iMed (Database preparation)
 การอบรมผู้ใช้งาน (Training)
 การเตรียมการติดตั้งก่อนเริ่มใช้งานระบบ (Pre go-live)
 เริ่มใช้งานระบบ (Go-live)
 การส่งมอบงานหลังเริ่มใช้งานระบบและให้การสนับสนุน (Post go-live & Support)

ทั้งนี้ ระยะเวลาและวิธีการดำเนินการในแต่ละขั้นตอน จะแตกต่างกันไป ขึ้นกับรายละเอียดของงานในแต่ละ สถานพยาบาลที่จะติดตั้ง

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ผลิตภัณฑ์ ไอเมด โดยอินเตอร์เนชั่นแนล เมดิคัล ซอฟต์แวร์
# โรงเรียนประถมศึกษา กืร์กลาเรลี อาตาตูร์ก
โรงเรียนประถมศึกษา กืร์กลาเรลี อาตาตูร์ก (Kırklareli Atatürk İlköğretim Okulu) เป็นโรงเรียนประถมศึกษาที่ตั้งอยู่ใน กืร์กลาเรลี ประเทศตุรกี ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1968 นักเรียนแต่ละคนต้องศึกษาอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้ถึงแปดปี คำขวัญของโรงเรียนนี้คือ "La Soleil de Notre Ville" (ภาษาฝรั่งเศสแปลว่า ตะวันของเมืองเรา) สีประจำโรงเรียนคือสีแดงอมม่วง (claret red) และสีน้ำเงินเข้ม (dark blue)
# ฮารูฮิ
ฮารูฮิ  อาจหมายถึง

 ดินแดน
 ฮารูฮิ (Haruhi) - เมืองในจังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น

 บุคคล
 ฮารูฮิ อาอิโซะ (Haruhi Aiso) - นักดนตรีชาวญี่ปุ่น
 ฮารูฮิ เทราดะ (Haruhi Terada) - นักพากย์ชาวญี่ปุ่น

 วัฒนธรรม
 สึซึมิยะ ฮารุฮิ (Haruhi Suzumiya) - ไลท์โนเวลญี่ปุ่น
 สึซึมิยะ ฮารุฮิ - อนิเมะที่สร้างจากไลท์โนเวลดังกล่าว
 สึซึมิยะ ฮารุฮิ - ตัวละครจากไลท์โนเวลและอะนิเมะดังกล่าว
 ฟุจิโอกะ ฮารุฮิ (Haruhi Fujioka) - ตัวละครจากมังงะเรื่อง ชมรมรัก คลับมหาสนุก (Ouran High School Host Club)
 คามิซากะ ฮารุฮิ (Haruhi Kamisaka) - ตัวละครจากนิยายเสมือนจริงสำหรับผู้ใหญ่เรื่อง แม่มดสาวอลเวง Happiness!
# คิอิจิ มิยาซาวะ
คิอิจิ มิยาซาวะ (8 ตุลาคม ค.ศ. 1919 – 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007) เป็นนักการเมืองชาวญี่ปุ่นที่เคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1991 ถึง 1993 เขาเคยเป็นสมาชิกรัฐสภาญี่ปุ่นเป็นเวลากว่า 50 ปี

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
มิยาซาวะเกิดในครอบครัวที่มีความมั่งคั่งทางการเมืองในฟูกูยามะ, จังหวัดฮิโรชิมะในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1919 พ่อของเขาเคยเป็นสมาชิกรัฐสภาญี่ปุ่น และปู่ของเขาเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี เขาจบการศึกษาด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยโตเกียว

อาชีพ
ใน ค.ศ. 1942 มิยาซาวะเข้าทำงานเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เพื่อหลีกเลี่ยงการรับราชการทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ขณะดำรงตำแหน่งนี้ เขากลายเป็นคนในอารักขาของนายกรัฐมนตรีในอนาคต ฮายาโตะ อิเกดะ ในช่วงสงคราม เขาเคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการจังหวัดแห่งเค็นเปไต หน่วยตำรวจลับญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1953 มิยาซาวะหาเสียงและชนะเลือกตั้งสภาบนในรัฐสภา โดยยังอยู่บนนั้นจนกระทั่งย้ายลงไปสภาล่างใน ค.ศ. 1967

หลังดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีของอิเกดะ มิยาซาวะดำรงตำแหน่งหลายแห่ง เช่นอธิบดีสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1962-1964), ผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1966-1968), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม (ค.ศ. 1970–1971), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (ค.ศ. 1974–1976), ผู้อำนวยการสำนักงานวางแผนเศรษฐกิจ (ค.ศ. 1977–1978) และเลขาธิการคณะรัฐมนตรี (ค.ศ. 1984–1986) เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลของโนโบรุ ทาเกชิตะในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1986 อย่างไรก็ตาม มิยาซาวะต้องลาออกจากตำแหน่งนี้หลังมีกรณีอื้อฉาวใน ค.ศ. 1988

นายกรัฐมนตรี
มิยาซาวะได้รับเลือกให้ตำแหน่งหัวหน้าพรรคเสรีประชาธิปไตย (แอลดีพี) เมื่อ ค.ศ. 1991 และดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่าง ค.ศ. 1991-1993 ก่อนจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคและตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เนื่องจากเรื่องอื้อฉาว และพ่ายแพ้คะแนนเสียงในสภา

เมื่อ ค.ศ. 1998 มิยาซาวะได้จัดทำแผนการฟื้นฟูธนาคารญี่ปุ่นให้พ้นจากภาระหนี้สิน และได้รับการแต่งตั้งจากนายกรัฐมนตรีเคโซ โอบูจิ ให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลัง  แผนการฟื้นฟูเศรษฐกิจของนายมิยาซาวะ เป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "แผนมิยาซาวะ" ซึ่งรวมไปถึงการจัดตั้งกองทุนเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำให้กับประเทศกำลังพัฒนา ในการฟื้นฟูจากวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 หรือที่รู้จักกันดีในประเทศไทยในชื่อกองทุนมิยาซาวะ นายมิยาซาวะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีคลังญี่ปุ่น ระหว่าง ค.ศ. 1999-2002

ชีวิตส่วนตัว
ขณะศึกษาอยู่ที่สหรัฐ เขาได้แต่งงานกับโยโกะแล้วมีลูกสองคน: ฮิโระ ผู้กลายเป็นสถาปนิก และเคโกะ ผู้กลายเป็นภรรยาของทูต Christopher J. Lafleur เขาตีพิมพ์หนังสือเรื่อง Secret Talks Between Tokyo and Washington ที่กล่าวถึงมุมมองของเขาในความกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐกับญี่ปุ่นในทางการเมือง เศรษฐกิจ และการเจรจาเกี่ยวกับความมั่นคงในช่วง ค.ศ. 1949 ถึง 1954

เสียชีวิต
มิยาซาวะเสียชีวิตที่โตเกียวตอนอายุ 87 ปีในวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 2007
# อาร์เคดไฟร์ (อีพี)
อาร์เคดไฟร์  เป็นผลงานชุดแรกของอาร์เคดไฟร์ วงดนตรีอินดี้ร็อกจากแคนาดา โดยออกจำหน่ายในรูปแบบอีพี บันทึกเสียงเมื่อ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 และออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546 และเมื่อวงมีชื่อเสียงมากขึ้นได้นำกลับมาออกจำหน่ายอีกครั้งเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2548 อีพีนี้ยังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า อัสคิดส์โนว์ (Us Kids Know) ซึ่งมาจากบางส่วนของเนื้อเพลง "โนคาร์โก" (No Cars Go) อันเป็นเพลงที่อยู่ในอีพีชุดนี้

 รายชื่อเพลง 
 "Old Flame" – 3:55 
 "I'm Sleeping in a Submarine" – 2:46 
 "No Cars Go" – 6:00 
 "The Woodlands National Anthem" – 3:56 
 "My Heart Is an Apple" – 4:25 
 "Headlights Look like Diamonds" – 4:22 
 "Vampire/Forest Fire" – 7:13

อ
อ
หมวดหมู่:อีพี
# เมืองเอก
เมืองเอก อาจหมายถึง
 เมืองหลวง - เมืองหลวงของรัฐ จังหวัด หรือแคว้น 
 หมู่บ้านเมืองเอก - ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยรังสิต
# ฮิโรชิมะ (แก้ความกำกวม)
ฮิโรชิมะ  อาจหมายถึง
 จังหวัดฮิโรชิมะ จังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น
 นครฮิโรชิมะ เมืองเอกของจังหวัดฮิโรชิมะ
# มหกายวิภาคศาสตร์
มหกายวิภาคศาสตร์ (Gross anatomy) เป็นการศึกษากายวิภาคศาสตร์ในระดับมหภาค ซึ่งแตกต่างจากการศึกษากายวิภาคศาสตร์ในสาขาอื่นๆ เช่น จุลกายวิภาคศาสตร์ซึ่งเป็นการศึกษากายวิภาคศาสตร์โดยอาศัยกล้องจุลทรรศน์

 เทคนิคการเรียน 
มหกายวิภาคศาสตร์มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาโครงสร้างและการจัดเรียงตัวของอวัยวะและระบบอวัยวะในระดับมหภาค หรือระดับที่สายตาเปล่ามองเห็นได้ การศึกษาวิชานี้โดยทั่วไปคือการชำแหละ (dissection) ร่างกายของสัตว์หรือผู้บริจาคร่างกายเพื่อการศึกษา โดยการผ่าตัดเปิด (surgically open) เพื่อศึกษาอวัยวะต่างๆ นอกจากนั้นยังอาจใช้การส่องกล้อง (endoscopy) โดยอุปกรณ์ที่มีกล้องถ่ายวิดีโอติดตั้งอยู่ สอดเข้าไปผ่านทางช่องเปิดขนาดเล็กเพื่อศึกษาอวัยวะภายในและโครงสร้างอื่นๆ ในสัตว์ที่มีชีวิตอยู่

ในการศึกษากายวิภาคศาสตร์ของระบบไหลเวียนโลหิตในสัตว์ที่มีชีวิตอยู่มักใช้การบันทึกภาพรังสีหลอดเลือดหรือหลอดน้ำเหลือง (angiograph) เป็นเทคนิคที่ทำให้สามารถสังเกตเห็นหลอดเลือดโดยการฉีดสารที่ทึบแสงหรือทึบรังสี (opaque dye) นอกจากนั้นเทคนิคอื่นๆ เช่น การเอกซ์เรย์ (x-ray) และการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก (magnetic resonance imaging, MRI)

 การศึกษามหกายวิภาคศาสตร์ 
ในโรงเรียนแพทย์ หรือคณะแพทยศาสตร์ส่วนใหญ่จะบังคับให้นักศึกษาแพทย์ได้ศึกษามหกายวิภาคศาสตร์ หลักสูตรมักจะคาดหวังให้นักศึกษาได้เรียนรู้กายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์พื้นฐานและรู้จักตำแหน่งที่สำคัญทางกายวิภาค (anatomical landmark) ซึ่งช่วยในการวินิจฉัยโรคได้ คณะแพทยศาสตร์หลายแห่งมีการให้นักศึกษาได้ศึกษาร่างของผู้บริจาคร่างกายเพื่อการศึกษา (หรือที่นิยมเรียกกันในประเทศไทยว่า "อาจารย์ใหญ่") หรือใช้ตำราภาพวาดหรือภาพถ่ายจากร่างกายมนุษย์
# สุภาพบุรุษเสือไทย
สุภาพบุรุษเสือไทย เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2492 ถ่ายทำด้วยฟิล์มสี 16 ม.ม. ใช้เสียงพากย์สด สร้างจากนวนิยายเรื่องดัง 'เสือไทยโจรผู้ดี' ของ เสนีย์ บุษปะเกศ ซึ่งลงตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารนิกรวันอาทิตย์ อำนวยการสร้างโดย แท้ ประกาศวุฒิสาร กำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ดิศกุล โดยเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น 'สุภาพบุรุษเสือไทย' เพื่อให้จดจำง่าย ภาพยนตร์ถ่ายทำที่จังหวัดราชบุรี ซึ่งเป็นบ้านเกิดของแท้ เมื่อปี พ.ศ. 2491 รวมเวลา 3 เดือน

ได้รับรางวัลสำเภาทอง บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และหม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ได้รับรางวัลพิเศษในฐานะเป็นผู้นำในการสร้างภาพยนตร์ (16 มม.) ในการประกาศผลรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 1 ประจำปี พ.ศ. 2500 เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2500 

เนื่องจากภาพยนตร์ได้รับความนิยมสูง จึงมีผู้สร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับ "เสือ" ติดตามมาเป็นจำนวนมาก เช่น เสือไทยอาละวาด (สุภาพบุรุษเสือไทยภาคสมบูรณ์) ออกฉายเมื่อ พ.ศ. 2493 ต่อมาสร้างใหม่  พ.ศ. 2522 โดย จารึก สงวนพงษ์  นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี

ฟิล์มภาพยนตร์เรื่อง สุภาพบุรุษเสือไทย เวอร์ชั่นปี 2492 ปัจจุบันหายสาบสูญเหลือเพียงใบปิด และฟิล์มเบื้องหลังการถ่ายทำที่ แท้ ประกาศวุฒิสาร ถ่ายเก็บเอาไว้ก่อนตัดต่อและลงเสียงบรรยายเองลงในวิดิทัศน์ชุด หนังแท้ ที่ได้รวบรวมผลงานคงเหลือของเขา ซึ่งในปัจจุบัน หอภาพยนตร์ได้นำฟิล์มชุดนี้มาสแกนใหม่ให้ภาพคมชัดขึ้น และตัดต่อลงเสียงใหม่ลงในช่องยูทูปของทางหอภาพยนตร์

นักแสดง
 สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ รับบท เสือไทย,  พากย์เสียงโดย สุธรรม์ นาวานุเคราะห์
 สอางค์ ทิพย์ทัศน์ รับบท อีกรอง, พากย์เสียงอีกรองและตัวแสดงหญิงทั้งหมด
 ประชุม จุลละภมร รับบท เสือคง, พากย์เสียงเสือคงและตัวแสดงชายอื่น ๆ
 ชูเกียรติ นิลรัตน์ รับบท ไอ้บิ๋น, พากย์เสียงไอ้บิ๋นและตัวแสดงชายอื่น ๆ
 เกื้อกูล อารีมิตร

 การสร้าง 
สุภาพบุรุษเสือไทยนั้นเป็นเรื่องจริง เสือไทยเป็นคนรุ่นเดียวกับกรมหลวงชุมพร เป็นศิษย์อาจารย์เดียวกับกรมหลวงชุมพร เสือไทยมีภรรยาชื่อ นางแถม ต้นทุนในการสร้างเรื่องนี้ประมาณ แสนกว่าบาท โดยคุณแท้ได้ไปเอาเงินจากทางคุณสำเนาว์ เศรษฐบุตร มาสร้างเป็นบางส่วน ทั้งคุณแท้กับคุณสำเนาว์สนิทกันมาตั้งแต่สมัยคุณแท้ทำงานอยู่ที่แผนกส่งเสริมการท่องเที่ยว กระทรวงพานิชย์ ประชุม จุลละภมรทำหน้าที่เขียนบทภาพยนตร์ โดยใช้นามปากกว่า ประจิต จุลพันธ์ ด้านพระเอกของเรื่องเหตุที่เลือกสุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ ด้วยบังเอิญวันหนึ่งคุณแท้ไปเจอคุณสุรสิทธิ์ ดาราละครเวทีชื่อดังในยุคนั้น เดินเล่นอยู่แถวเวิ้งนครเขษม คุณแท้ชอบคุณสุรสิทธิ์มาตั้งแต่เล่นละครเวทรเรื่อง พันท้ายนรสิงห์ ก็เลยเข้าไปพูดคุย บอกผมจะทำหนังกับท่านศุกรวรรณดิศ อยากให้สุรสิทธิ์มาเล่นเป็นพระเอก สุรสิทธิ์ก็ตกลงเพราะเพิ่งจะผิดหวังจากทางอัศวินภาพยนตร์ ที่เปิดหนังเรื่อง พันท้ายนรสิงห์ แต่ตนเองไม่ได้เล่นบทพันท้าย เหมือนสมัยเป็นละครเวที ด้านนางเอกก็ได้สอางค์ ทิพยทัศน์ นางเอกจากเรื่อง แดนคนเดน ของบูรพาศิลป์มาแสดง ม.จ.ศุกรววรรณดิศตั้งชื่อบริษัทว่า ปรเมรุภาพยนตร์ ยกกองถ่ายไปถ่ายทำกันถึงสถานที่จิรง แถวทุ่งอรัญญิก ตำบลเกาะพลับพลา อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี ที่นี่ยังเป็นบ้านเกิดของคุณแท้ด้วย
# ภาษาขาริโพลี
ภาษาขาริโพลี หรือภาษาขาทิโพลี ภาษาขาทิ-โพลี หรือสำเนียงขารี (/  /; ภาษาฮินดี: खड़ी बोली; ภาษาอูรดู: كهڑى بولى,  ตรงตัว "สำเนียงยืนพื้น")เป็นสำเนียงของภาษาฮินดีมีผู้พูดทางตะวันตกของรัฐอุตตรประเทศและเดลีในประเทศอินเดีย สำเนียงนี้เป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาอูรดูที่มีลักษณะทางภาษาศาสตร์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี
อิทธิพลในระยะแรก
บริเวณที่เป็นแหล่งกำเนิดของภาษาขาริโพลีอยู่ทางตะวันตกของรัฐอุตรประเทศซึ่งเป็นสำเนียงชาวบ้านเมื่อก่อนพ.ศ. 2300 บริเวณนี้เป็นบริเวณชายขอบของวัฒนธรรมอิสลามทางตะวันตกและตะวันออกจากเดลฮีและลุคนาว วรรณกรรมในบริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซีย ภาษาตุรกีและภาษาอาหรับ อิทธิพลเหล่านี้ทำให้สำเนียงขาริโพลีพัฒนาขึ้นมา

บริเวณรอบๆเดลฮีเป็นศูนย์กลางอำนาจในอินเดียเหนือทำให้สำเนียงนี้ได้รับการยอมรับเหนือกว่าสำเนียงอื่นๆของภาษาฮินดี ในช่วงพ.ศ. 2400 ก่อนหนานั้นสำเนียงอื่นๆเช่นภาษาพรัชและภาษาอวธีเป็นสำเนียงที่ใช้ในวรรณกรรม
วรรณคดี
วรรณคดียุคแรกๆดูได้จากผลงานของกานีร์และอานีร์ ขุสโร วรรณคดีที่มีพัฒนาการมากขึ้นพบในช่วงพ.ศ. 2300 ตัวอย่างเช่น Chand Chand Varnan ki Mahima เขียนโดย คันคภัตต์ (Gangabhatt) Yogavasshishtha เขียนโดยรามประสาท นิรันชนี (Ramprasad Niranjani) ในพ.ศ. 2353 บริษัทอีสต์อินเดียของอังกฤษจัดตั้งวิทยาลัยสำหรับการศึกษาขั้นสูงที่กัลกัตตา ชื่อวิทยาลัยฟอร์ต วิลเลียม (Fort William Collage) จอห์น บอร์ทวิก กลิคริสต์ (John Borthwick Glichrist) อธิการบดีมหาวิทยาลัยสนับสนุนให้อาจารย์เขียนผลงานด้วยภาษาถิ่น และมีงานบางส่วนเขียนด้วยภาษาขาริโพลี

ในยุคแรกๆ ภาษาขาริโพลีถูกมองว่าเป็นสำเนียงที่ไม่เหมาะกับการเขียนวรรณกรรม แต่เมื่อได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลจึงมีการใช้อย่างแพร่หลาย ในขณะที่สำเนียงที่เก่ากว่านี้เช่นภาษาพรัช ภาษาไมถิลี และภาษาอวธี มีการใช้น้อยลง 
หลังได้รับเอกราช

หลังจากอินเดียได้รับเอกราชเมื่อพ.ศ. 2490 สำเนียงขาริโพลีได้รับการยอมรับให้เป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาฮินดี ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้ในรัฐบาลกลาง และมีการสอนให้กับชาวอินเดียทางใต้และตะวันออกที่ไม่ได้ใช้ภาษาฮินดีเป็นภาษาแม่
การทำให้เป็นสันสกฤต
ภายใต้การสนับสนุนของรัฐบาลตั้งแต่ พ.ศ. 2493 มีการเปลี่ยนแปลงภาษาขาริโพลีหลายประการ การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดคือการทำให้เป็นสันสกฤตด้วยการนำศัพท์จากภาษาสันสกฤตเข้ามาใช้มากขึ้น ด้วยเหตุผลคือ
 ภาษาสันสกฤตแสดงให้เห็นความเป็นชาติและอิทธิพลของวัฒนธรรมเก่าแก่ของอินเดีย
 การได้รับเอกราชขึ้นกับเส้นแบ่งทางศาสนา ในขณะที่ภาษาของมุสลิมคือภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับมีอิทธิพลต่อภาษาฮินดีมาก เพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างภาษาฮินดีกับภาษาอูรดูให้มากขึ้นจึงต้องเพิ่มอิทธิพลจากภาษาสันสกฤตเข้าไป.Indian male is dissected andfound wanting ดึงข้อมูลเมื่อ 24/3/2007
 ประชาชนทางตะวันออกและทางใต้ห่างไกลจากภาษาฮินดีที่เป็นภาษาทางอินเดียเหนือและได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมมูกัล (จากเปอร์เซียและตุรกี) แต่กลุ่มคนเหล่านี้ยอมรับภาษาสันสกฤตได้มากกว่า การทำให้เป็นสันสกฤตจึงทำให้ภาษาฮินดีมีความเป็นภาษาประจำชาติมากขึ้น 
รูปแบบที่ไม่ได้ทำให้เป็นสันสกฤตของภาษาขาริโพลีใช้ในภาพยนตร์ภาษาฮินดีและใช้เป็นส่วนใหญ่ในโทรทัศน์ เพลง การศึกษา และการสนทนาทั่วไปในอินเดียภาคเหนือ
อ้างอิง
# ญิงมา
นิกายญิงมา (, IPA: [ɲiŋma]) นิกายหมวกแดง เป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธแบบทิเบต ถือกำเนิดจากปัทมสัมภวะ อาจารย์ชาวอินเดียคือที่เดินทางมาทิเบตเมื่อ พ.ศ. 1350 ซึ่งได้รับการนับถือจากชาวทิเบตอย่างกว้างขวาง และเป็นผู้สร้างวัดสัมเยซึ่งเป็นวัดแห่งแรกในทิเบต ปัทมสัมภวะได้เผยแพร่คำสอนของนิกายตันตระจนมีสานุศิษย์ที่สำคัญหลายคน

 คำสอน 
นิกายญิงมาแบ่งคำสอนในพุทธศาสนาออกเป็น 9 ยานคือ
 สามยานนี้เป็นคำสอนในพระสูตร
 สาวกยาน
 ปัจเจกพุทธยาน
 โพธิสัตวยาน 
 ตันตระสาม คือ
 กริยาตันตระ
 อุปตันตระ
 โยคะตันตระ
 ตันตระขั้นสูงอีกสามยาน คือ
 มหาโยคะ
 อนุตรโยคะ
 อธิโยคะ
ทุกระดับยกเว้น อธิโยคะ คุหยสมาช กาลจักร จักรสังวร ล้วนจัดอยู่ในอนุตรโยคะทั้งสิ้น ส่วนอธิโยคะหรือซกเชน ถือเป็นตันตระพิเศษสูงสุดกว่าตันตระใด ๆ ซึ่งเป็นวิธีปฏิบัติของพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ เป็นวิธีการเจาะเข้าสู่พุทธภาวะโดยตรง 

จุดมุ่งหมายของการปฏิบัติยานทั้งเก้าคือ เพื่อก้าวพ้นโลกียะตามคำสอนของพระสมันตภัทรพุทธะ ในคำสอนของตันตระที่เป็นเอกลักษณ์ของนิกายนี้คือ ซอกเซ็น หรือมหาบารมี เป็นการปฏิบัติโดยสวดพระนามของปัทมสัมภวะ หรือคุรุรินโปเช และการเข้าเงียบ จะเน้นในการสวดมนต์ต์ตราธารณี การใช้สัญลักษณ์มุทรา สัญลักษณ์มณฑล ในการประกอบพิธีเพื่อเข้าสู่การบรรลุพระโพธิญาณ นิกายนี้มีความเชื่อว่า หลังจากสมัยคุรุปัทมสมภพแล้วก็ได้มีการค้นพบคำสอนซึ่งถูกซ่อนไว้โดยคุรุปัทมสมภพ ในทิเบตเรียกว่า "เทอร์มา" ซึ่งแปลว่าขุมทรัพย์อันล้ำค่า และได้ทำนายไว้ว่าในอนาคต ศิษย์ของท่านจะเป็นผู้ค้นพบและเปิดขุมทรัพย์ 

คำสอน 6 ยานแรกเป็นพื้นฐานของพุทธตันตระทั่วไป ส่วนสามยานสุดท้ายเป็นลักษณะพิเศษของนิกายญิงมา เชอเกียมตรุงปะ อาจารย์นิกายญิงมา ผู้มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 20 ได้กล่าวว่า 

 คณาจารย์สำคัญ 
อาจารย์คนสำคัญของนิกายนี้ได้แก่ ยอนชัล บีมาร์โอเซอร์ คุรุโชวัง คอร์เจ ลิงปา ปัทมะ ลิงปา และจัมยัง เคนเซ เป็นผู้นำคำสอนที่ปัทมสัมภวะซ่อนไว้มาเปิดเผย

 สถาบัน 
สถาบันแห่งแรกของนิกายนี้คือวัดสัมเย ตั้งโดยพระศานตรักษิต สถาบันในยุคหลังได้แก่ วัดมันโดรลิง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2219 จอร์เจดรัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2202 เมื่อชาวทิเบตลี้ภัยเข้าสู่อินเดีย มีการสร้างวัดในนิกายนี้หลายแห่ง เช่นที่รัฐการณาตกะ และธรรมศาลา
# ภาษาปลัง
ภาษาปลังหรือภาษาบลัง ภาษาปูลัง เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาปะหล่อง เป็นภาษาของชาวปลัง มีผู้พูดทั้งสิ้น 37,200 คน พบในจีน 24,000 คน (พ.ศ. 2533) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูนนาน ในสิบสองปันนา บางส่วนอยู่ร่วมกับชาวว้า ผู้พูดภาษานี้มักใช้ภาษาไท ภาษาว้าหรือภาษาจีนได้ด้วย พบในพม่า 12,000 คน (พ.ศ. 2537) ทางตะวันออกของรัฐฉาน พบในไทย 1,200 คน ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และในกรุงเทพฯ อัตราการรู้หนังสือต่ำ อพยพมาจากสิบสองปันนาโดยเข้าไปอยู่ในพม่าระยะหนึ่งแล้วจึงเข้ามาไทยเมื่อ พ.ศ. 2517

มีสำเนียงท้องถิ่นอย่างน้อย 7 สำเนียง คือ กอนตอย จงมอย สะแตง แพมยอง กอนมาก ปังโลชิ และกอนกาง ในจีนเขียนด้วยอักษรไทลื้อหรืออักษรไทใต้คง ใกล้เคียงกับภาษาว้า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม คำขยายตามหลังนาม มีเสียงวรรณยุกต์ 4 เสียง
# ภาษาบรู
ภาษาบรูเป็นภาษาในตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขากะตู มีผู้พูดส่วนใหญ่ในประเทศลาว เวียดนามและกัมพูชา พบในไทยน้อย ส่วนใหญ่อพยพมาจากประเทศลาวมาอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานีมีสองสำเนียงคือภาษาบรูตะวันตกและภาษาบรูตะวันออก
# ภาษาคาซี
ภาษาคาซี เป็นภาษากลุ่มออสโตรเอเชียติกใช้พูดในรัฐเมฆาลัย ประเทศอินเดีย อยู่ในสาขามอญ-เขมร และใกล้เคียงกับภาษากลุ่มมุนดาที่เป็นภาษาตระกูลออสโตรเชียติกที่มีผู้พูดในอินเดียกลาง มีผู้พูด 865,000 คน ในรัฐเมฆาลัย มีผู้พูดบางส่วนในหุบเขาตามแนวชายแดนด้านรัฐอัสสัมและในบังกลาเทศตามแนวชายแดนอินเดีย ภาษาคาซีมีเรื่องเล่าพื้นบ้านมากมักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับที่มาของชื่อต่าง ๆ ของภูเขา แม่น้ำ สัตว์ และอื่น ๆ

 ระบบการเขียน 
ในอดีตภาษาคาซีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง William Carey ดัดแปลงอักษรเบงกอลมาใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 2356 – 2381 มีหนังสือที่เขียนด้วยอักษรนี้จำนวนมาก เช่น Ka Niyiom Jong Ka Khasi  Thomas Jones มิชชันนารีชาวเวลส์ เขียนภาษานี้ด้วยอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2384 โดยการออกเสียงใกล้เคียงกับภาษาเวลส์ จากจุดนี้จึงมีการพัฒนาอักษรละตินสำหรับภาษาคาซีเองขึ้นมา อักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาคาซีได้แก่ 
 อักษรตัวใหญ่ A, B, K, D, E, G, Ng, H, I, Ï, J, L, M, N, Ñ, O, P, R, S, T, U, W, Y.
 อักษรตัวเล็ก a, b, k, d, e, g, ng, h, i, ï, j, l, m, n, ñ, o, p, r, s, t, u, w, y.
# ภาษากัมกาตา-วิรี
ภาษากัมกาตา-วิรี เป็นภาษากลุ่มนูริสถานที่ใหญ่ที่สุด มีสำเนียงหลักคือสำเนียงกาตา-วิรี กัมวิรี และมุมวิรี สองสำเนียงแรกมักแยกเป็นภาษาใหม่ต่างหาก ใช้พูดโดยชาวกาตา กอม กสโตและชาวเผ่าแบล็กโรบส์ในปากีสถานและอัฟกานิสถาน ในปากีสถานมีสำเนียงที่ต่างไปเรียกบัชกาลีหรือกาตีซึ่งได้มาจากภาษาโควาร์

ผู้พูดภาษานี้มีชาวกาตา 18,700 คน (15,000 คนในอัฟกานิสถานและมากกว่า 3,700 คนในปากีสถาน), และชาวกอมอีกราว 5,500 คน (หรือถึง 10,000คน) อยู่ในตระกูลอินโด-ยุโรเปียน สาขาอินโด-อารยัน กลุ่มนูริสถาน อัตราการรู้หนังสือต่ำ ผู้ใช้เป็นภาษาแม่รู้เพียง1% และผู้ใช้เป็นภาษาที่สองรู้หนังสือ 15% - 25% สำเนียงกาตาวิรีมีการออกอากาศทางวิทยุในอัฟกานิสถาน 
อ้างอิง
 The Kamkata. Retrieved July 19, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush .
 The Kâta. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush  .
 The Kom. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush  .
 The Mumo. Retrieved July 11, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush  .
 Kati. Retrieved June 13, 2006, from '[Ethnologue: Languages of the World'', fifteenth edition. SIL International. Online version.

กัมกาตา-วิรี
กัมกาตา-วิรี
# เทศกาลภาพยนตร์
เทศกาลภาพยนตร์  คือเทศกาลที่นำเสนอหรือแสดงภาพยนตร์ ภาพยนตร์ที่นำมาฉายมักเป็นภาพยนตร์ปัจจุบัน และขึ้นอยู่กับจุดเน้นของแต่ละเทศกาลภาพยนตร์ โดยอาจจะรวมภาพยนตร์ต่างชาติที่สร้างนอกประเทศของประเทศที่จัดงานเทศกาลภาพยนตร์ก็ได้ บางครั้งอาจเน้นรูปแบบเฉพาะ เช่น เทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชัน หรือ เฉพาะเจาะจงบางเรื่อง เช่น เทศกาลภาพยนตร์สำหรับเกย์และเลสเบี้ยน โดยมากเทศกาลภาพยนตร์จะจัดขึ้นแบบประจำปี

 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ 
 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มต้นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 จัดประมาณต้นเดือนกันยายนของทุกปี 
 เทศกาลภาพยนตร์กาน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2489 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนพฤษภาคม ที่เมืองกาน ประเทศฝรั่งเศส
 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 จัดเป็นประจำในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี 
 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติมอสโก เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2502 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนกรกฎาคม
 เทศกาลภาพยนตร์ซิดจัส เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510 จัดขึ้นทุกปี ราวเดือนตุลาคม ที่เมืองซิดจัส ประเทศสเปน
 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพฯ เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2539 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนตุลาคม
 เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ  เป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่มีมาตั้งแต่ปี  พ.ศ. 2541 งานจัดขึ้นประจำปี ราวเดือนพฤศจิกายน
# ภาษาลิมบู
ภาษาลิมบู (ลิมบู: , yakthuṅ pan) เป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า ใช้พูดในเนปาล สิกขิม และตำบลดาร์จีลิงในรัฐเบงกอลตะวันตก อินเดีย โดยชาวลิมบู ซึ่งส่วนใหญ่จะพูดภาษาเนปาลเป็นภาษาที่สอง ชื่อภาษา “ลิมบู” เป็นคำจากภาษาอื่นและไม่รู้ที่มา ชาวลิมบูเรียกตนเองว่า “ยักทุมบา” และเรียกภาษาของตนว่า “ยักทุงปัน” มีสำเนียงสำคัญสี่สำเนียงคือ ปันแทร์ เพดาเป ชัตแทร์ และทัมบาร์ โคเล สำเนียงปันแทร์เป็นสำเนียงมาตรฐาน ในขณะที่สำเนียงเพดาเปเป็นสำเนียงที่เข้าใจได้ทั่วไป สิ่งตีพิมพ์ในภาษาลิมบูมักพิมพ์ควบคู่ไปกับภาษาเนปาล ภาษานี้เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้ด้วย

 ศิริโยงะ 
thumb|right|275px| อักษรลิมบู  
ภาษาลิมบู ภาษาเลปชา และภาษาเนวารีเป็นภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต ที่ใช้พูดในแถบเทือกเขาหิมาลัยตอนกลางและมีตัวอักษรเป็นของตนเอง อักษรกีรันตีหรืออักษรลิมบูน่าจะเกิดขึ้นในช่วงที่พุทธศาสนาเผยแพร่เข้าไปในสิกขิมเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 23 อักษรลิมบูน่าจะประดิษฐ์ขึ้นในสมัยเดียวกับอักษรเลปชา โดยอักษรเลปชาประดิษฐ์ขึ้นโดยกษัตริย์องค์ที่ 3 ของสิกขิม พยักโด นัม-กยัล ส่วนอักษรลิมบูประดิษฐ์โดยวีรบุรุษของชาวลิมบู เต-องซี ศิริยูงะ หรือศิริโยงะ ผู้นับถือศาสนาพุทธแบบสิกขิมที่ถูกลอบสังหารโดยพระตซงตามคำสั่งของกษัตริย์สิกขิม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ ศิมะห์ ประทับ ชาห์เป็นกษัตริย์ของเนปาล อักษรทั้งสองชนิดแพร่หลายไปเพราะการเผยแพร่พุทธศาสนาในบริเวณนี้

อักษรที่ประดิษฐ์ขึ้นใหม่นี้ ได้รับอิทธิพลจากอักษรทิเบตและอักษรเทวนาครีแต่ไม่มีสระลอย การใช้ภาษาและวรรณคดีของภาษาลิมบูถูกควบคุมโดยรัฐบาลเนปาลตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 23 การใช้อักษรลิมบูกลายเป็นสิ่งต้องห้ามและผิดกฎหมาย ชาวลิมบูส่วนใหญ่จึงอ่านภาษาเนปาลีมากกว่าภาษาลิมบู
 การตีพิมพ์ 
มีการตีพิมพ์เอกสารด้วยภาษาลิมบูจำนวนมาก  Tanchoppa (ดวงดาวยามเช้า) เป็นวารสาร/หนังลือพิมพ์รายเดือนที่ตีพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2538 เอกสารที่เขียนด้วยภาษาลิมบูที่เก่าที่สุด เขียนเมื่อ พ.ศ. 2393 ต้นฉบับถูกเก็บรักษาที่ประเทศอังกฤษ
 การสอน 
ในเนปาล การสอนภาษาลิมบูดำเนินการโดยเอกชน รัฐบาลเนปาลได้ตีพิมพ์หนังสือเรียนภาษาลิมบูสำหรับโรงเรียนประถมศึกษา ส่วนในสิกขิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 ได้มีการสอนอักษรลิมบูในโรงเรียนที่สอนด้วยภาษาอังกฤษในบริเวณที่มีชาวลิมบูอยู่มาก มีนักเรียนมากกว่า 4,000 คนที่เรียนภาษาลิมบูประมาณ 1 ชั่วโมงต่อวันทุกวัน มีหนังสือเรียนภาษาลิมบูถึงระดับมัธยมศึกษา