wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ตุ๊ดตู่
ตุ๊ดตู่  เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งในวงศ์เหี้ย (Varanidae)  มีรูปร่างทั่วไปคล้ายเหี้ย (V. salvator) ซึ่งเป็นสัตว์ในวงศ์เดียวกัน เมื่อเล็กตั้งแต่ปลายปากถึงคอจะมีสีส้มหรือสีแดงเข้ม เมื่อโตสีจะจางลง มีขีดสีดำตั้งแต่ขอบตาถึงคอ ลำตัวมีขวั้นสีเหลืองตั้งแต่คอถึงปลายหาง เป็นสัตว์ที่มีความเชื่องช้า ไม่ค่อยออกไปหากินไกลจากที่อาศัย เมื่อหิวจึงจะออกหากิน แล้วก็กลับเข้าหลับนอนตามเดิม การวางไข่ วางไข่ครั้งละ 23 ฟอง ระยะฟักไข่ 203–230 วัน

ถือได้ว่าเป็นสัตว์ที่เล็กที่สุดในวงศ์นี้ที่พบในประเทศไทย เป็นสัตว์ไม่มีพิษ โดยเต็มที่จะมีขนาด 50–125 เซนติเมตรเท่านั้น โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษและชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งขึ้นเป็นเกียรติแก่ อองเดรย์ มารี คอนสแตนต์ ดูเมรีล นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวฝรั่งเศสBeolens, B.; Watkins, M.; Grayson, M. (2011). The Eponym Dictionary of Reptiles. Baltimore: Johns Hopkins University Press. xiii + 296 pp. ISBN 978-1-4214-0135-5. (Varanus dumerilii, p. 77). 

เป็นสัตว์ขี้อาย มักอาศัยอยู่ในโพรงไม้ จนมีเอ่ยถึงในบทสร้อยสุภาษิตว่า 

ในประเทศไทยจะพบตั้งแต่จังหวัดกาญจนบุรีไปจนถึงคอคอดกระในภาคใต้ และพบไปจนถึงมาเลเซียและอินโดนีเซียReptile-database.reptarium.czCota, M.; Chan-ard, T.; Mekchai, S.; Laoteaw, S. (2008). Geographical Distribution, Instinctive Feeding Behavior and Report of Nocturnal Activity of Varanus dumerilii in Thailand. Biawak 2 (4): 152-158.  อาศัยอยู่ในป่าที่มีความชื้นสูงLauprasert, K., & K. Thirakupt. (2001). Species Diversity and Proposed Status of Monitor Lizards (Family Varanidae) in Southern Thailand. Natural History Journal of Chulalongkorn University 1 (1): 39-46.หรือป่าชายเลน กินอาหารโดยเฉพาะ ปู เป็นพิเศษKrebs, U. (1979). "Der Dumeril-Waran (Varanus dumerilii), ein spezialisierter Krabbenfresser? ". Salamandra 15 (3): 146-157. (in German). และก็สามารถกินสัตว์อย่างอื่น เช่น หอย, แมลง, ปลา, กบ และสัตว์ฟันแทะขนาดเล็ก โดยรวมแล้วเป็นสัตว์ที่มีข้อมูลทางวิชาการน้อยมากเมื่อเทียบกับสัตว์ชนิดอื่นในวงศ์เดียวกัน โดยจำแนกออกเป็น 2 ชนิดย่อยTaxon profile
 (ดูในตาราง โดยนักวิทยาศาสตร์บางท่านจัดให้ชนิด V. d. heteropholis เป็นชื่อพ้องของ V. d. dumeriliiSprackland, R.G. (1993) The taxonomic status of the monitor lizard Varanus dumerilii heteropholis BOULENGER 1892 (Reptilia: Varanidae). Sarawak Museum Journal 44 (65): 113-121.)  สถานะทางกฎหมายในประเทศไทยเป็นสัตว์คุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
# ฟินเว
ฟินเว  เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมเรื่อง ซิลมาริลลิออน ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาเป็นผู้นำของเอลฟ์ชาวโนลดอร์ ซึ่งได้เป็นตัวแทนไปเยือนทวีปอามัน แล้วกลับมาชักชวนพวกพ้องให้ยินยอมออกเดินทางจากมิดเดิลเอิร์ธไปสู่แผ่นดินอมตะ หลังจากชาวโนลดอร์เดินทางไปถึงอามันแล้ว ฟินเวได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์ทั้งปวง

ฟินเวเป็นจอมกษัตริย์แห่งโนลดอร์ พระองค์มีชายาองค์แรกนามว่า มีริเอล ทรงมีโอรสองค์หนึ่ง ชื่อว่า 'คูรูฟินเว' ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า 'เฟอานอร์' หลังจากเฟอานอร์ประสูติ มีริเอลก็สิ้นพระชนม์ ฟินเวจึงอภิเษกชายาอีกองค์หนึ่งนามว่า อินดิส ชาววันยาร์ มีโอรสธิดาสี่องค์คือ ฟิงโกลฟิน ฟินาร์ฟิน ฟินดิส และอิริเม

เมื่อเมลคอร์พ้นจากการจองจำ เขาคิดแก้แค้นเหล่าวาลาร์และทำลายพวกเอลฟ์ ยุแยงจนทำให้เฟอานอร์ต้องถูกเนรเทศออกจากทิริออน เมืองหลวงของพวกเอลฟ์ ไปอยู่ที่นครฟอร์เมนอสทางเหนือของอามัน ฟินเวซึ่งรักลูกชายคนโตมากที่สุด จึงตามไปอยู่กับเฟอานอร์ที่นั่นด้วย แต่แล้วพระองค์ก็ถูกเมลคอร์สังหารที่ฟอร์เมนอส หลังจากที่เขาทำลายทวิพฤกษาและมาขโมยซิลมาริลที่นี่ ส่วนเอลฟ์คนอื่น ๆ ไปร่วมงานเลี้ยงที่ยอดเขาทานิเควทิลกันหมด

การสิ้นพระชนม์ของฟินเวครั้งนี้เป็นเหตุผลสำคัญข้อหนึ่งที่ทำให้เฟอานอร์และชาวโนลดอร์จำนวนมากโกรธแค้นเมลคอร์ จนตั้งชื่อให้เขาใหม่ว่า 'มอร์กอธ' แล้วยกทัพออกตามล่าเขากลับมายังมิดเดิ้ลเอิร์ธ
# ฟิงกอน
ฟิงกอน (Fingon) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมเรื่อง ซิลมาริลลิออน ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน  พระองค์เป็นเอลฟ์ชาว โนลดอร์  เป็นโอรสองค์ใหญ่ของฟิงโกลฟิน ซึ่งเป็นโอรสของฟินเว จอมกษัตริย์แห่งโนลดอร์  ทรงมีน้องชายสององค์และน้องสาวหนึ่งองค์ คือ ทัวร์กอน ผู้ครองกอนโดลิน อาเรเดล ท่านหญิงขาว และอาราคาโน (หรืออาร์กอน)

ชื่อ 'ฟิงกอน' เป็นภาษาซินดาริน แผลงมาจากคำเควนยาว่า ฟินเดคาโน (Findekáno) มีความหมายว่า 'เจ้าชายแห่งราชวงศ์ฟินเว'

 ประวัติ 

ฟิงกอนเดินทางมามิดเดิลเอิร์ธพร้อมกับฟิงโกลฟินพระบิดา และกองทัพชาวโนลดอร์จำนวนมาก เมื่อครั้งที่เฟอานอร์นำทัพไล่ล่ามอร์กอธ ซึ่งสังหารกษัตริย์ฟินเวและชิงซิลมาริลหนีไปในช่วงยุคที่หนึ่งของอาร์ดา  เขาได้สร้างวีรกรรมเกริกเกียรติครั้งแรกในการฝ่าเข้าไปช่วยเหลือมายดรอส โอรสองค์โตของเฟอานอร์ ที่ถูกมอร์กอธจับตัวไปแขวนทรมานไว้บนยอดภูธังโกโรดริม  วีรกรรมครั้งนั้นทำให้มายดรอสสละสิทธิ์ในราชสมบัติโนลดอร์ ทำให้ฟิงโกลฟินได้เป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมิดเดิ้ลเอิร์ธ

ฟิงกอนได้สร้างอาณาจักรของตนเองขึ้นบนแผ่นดินดอร์-โลมิน อันเป็นดินแดนตอนเหนือของเทือกเขาเงา หรือเอเร็ดเวธริน ทางทิศตะวันตกของฮิธลุม  อาณาจักรตอนเหนือแห่งนี้ได้ต่อสู้ต้านทานการบุกของพวกออร์คหลายครั้งหลายหนไม่ให้ล่วงเข้าไปในแผ่นดินเบเลริอันด์ได้

หลังจากกษัตริย์ฟิงโกลฟินสิ้นพระชนม์ในการดวลกับมอร์กอธที่หน้าทวารอังก์บันด์หลังสงครามดากอร์บราโกลลัค  ฟิงกอนได้ขึ้นเป็นจอมกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นต่อจากบิดา  เขาร่วมมือกับมายดรอสเพื่อนรักเพื่อบุกโจมตีอังก์บันด์พร้อมทัพพันธมิตรมากมาย สงครามครั้งนั้นเรียกว่า เนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด  ซึ่งทัพผสมเอลฟ์-มนุษย์เกือบได้รับชัยชนะ แต่ก็ต้องพ่ายแพ้เนื่องจากการทรยศหักหลังของพวกมนุษย์เผ่าอีสเตอร์ลิง  ฟิงกอนสิ้นพระชนม์ในสนามรบจากการดวลกับก็อธม็อก เจ้าแห่งบัลร็อก

หลังจากสงครามนั้น ทัวร์กอนพระอนุชาได้ขึ้นเป็นจอมกษัตริย์แห่งโนลดอร์องค์ต่อไป  เนื่องจากโอรสของฟิงกอน คือ เอเรย์นิออน ยังเยาว์อยู่มาก และเวลานั้นถูกส่งตัวไปอยู่ในอารักขาของคีร์ดัน นายนาวากรแห่งแคว้นฟาลัส

 ความแตกต่างในต้นฉบับ 
ต้นฉบับงานเขียนของโทลคีนมีการจัดทำและตรวจแก้หลายครั้งหลายหน และยังไม่ได้ข้อยุติโทลคีนก็เสียชีวิตไปเสียก่อน จากการเรียบเรียงงานเขียนโดยคริสโตเฟอร์ โทลคีน ที่ตีพิมพ์เผยแพร่ใน ซิลมาริลลิออน ฟิงกอนเป็นโอรสองค์ใหญ่ของฟิงโกลฟิน มีน้องเพียงสองคนคือทัวร์กอนและอาเรเดล ไม่ปรากฏชื่ออาร์กอน ส่วนกิลกาลัดในต้นฉบับเก่าของโทลคีนเป็นโอรสของโอโรเดร็ธซึ่งเป็นโอรสของอังกร็อดแห่งวงศ์ฟินาร์ฟิน ฟิงกอนในต้นฉบับดั้งเดิมไม่มีบุตร

ดูเพิ่ม
 ราชวงศ์ฟินเว
# ยอง
ยอง อาจหมายถึง

 เมืองยอง ในรัฐชาน ประเทศพม่า
 ชาวไทยอง กลุ่มคนที่ตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณเมืองยอง ในประเทศพม่า
 การนั่ง - ท่านั่งยอง
# ธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น
ธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น  หรือ เจบิค เป็นสถาบันการเงินของรัฐและเป็นหน่วยงานสินเชื่อเพื่อการส่งออกของญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2542 จากการควบรวมธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งญี่ปุ่น (JEXIM) กับกองทุนเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจต่างประเทศ (OECF) โดยเจบิคมีการทำงานร่วมกับองค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่น (ไจก้า)

ประเทศไทยได้กู้เงินจากธนาคารเพื่อความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งประเทศญี่ปุ่นมาลงทุนในหลายโครงการเช่น สนามบินสุวรรณภูมิ รถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน รถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดง
# เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์
เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 (ประสูติ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945) เป็นเจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ ตั้งแต่วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 พระองค์เป็นพระโอรสในเจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 และเกออร์กีนา ฟ็อน วิลเช็ค

 พระราชประวัติ 
เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 ทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ หลังจากที่เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าชายพระประมุข ก่อนจะเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าชายพระประมุขเมื่อปี ค.ศ. 1989

พระองค์ทรงมีพระราชทรัพย์กว่า 7.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยส่วนใหญ่มาจากหุ้นส่วนในห้างสรรพสินค้า ภาษีประชาชน และธนาคารทุกแห่งในประเทศ  โดยในปัจจุบันทรงเป็นประมุขแห่งรัฐที่ร่ำรวยที่สุดในยุโรปLiechtenstein redraws Europe map BBC News Online, 28 December 2006. Retrieved 29 December 2006.
# P53
P53 : tumor protein 53 หรือชื่อทางการคือ Cellular tumor antigen p53 เป็น transcription factor ที่ควบคุม cell cycle และยังมีหน้าที่เป็น tumor suppressor ด้วย ทำให้ p53 มีความสำคัญในการยับยั้งมะเร็งของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ จึงมีการกล่าวถึง p53 ว่าเป็น "the guardian of the genome", "the guardian angel gene", หรือ "master watchman" เนื่องด้วยบทบาทในการป้องกันการผ่าเหล่าของสารพันธุกรรม

P53 มีมวลโมเลกุล 53 kilodalton (kDa) เมื่อวิเคราะห์ด้วยวิธี SDS-PAGE แต่ในทางมวลโมเลกุลทฤษฏีนั้นจะเป็น 43.7 kilodalton ความแตกต่างที่เกิดขึ้นในทางทฤษฏี กับการวิเคราะห์ด้วย SDS-PAGE เกิดจาก p53 มี กรดอะมิโน Proline ในบริมาณสูงทำให้การ migration บน SDS-PAGE เปลี่ยนไป

 ยีนส์ 
ยีนของมนุษย์ที่เป็นรหัสของโปรตีน p53 คือ TP53 โดยยีนนี้อยู่บนโครโมโซมที่ 17 (17p13.1)

 p53 Pathway 
p53 อยู่ในระห่างเส้นทางการส่งสัญญาณที่จำเป็นต่อการควบคุมการเจริญเติบโตของเซลล์และ เกิดการเสื่อมสลายของเซลล์ ซึ่งถูกเหนี่ยวนำโดย genotoxic และ non-genotoxic stress (Melino et al., 2002; Vogelstein et al., 2000; Vousden & Lu, 2002)

ในภาวะปกติ ระดับของโปรตีน p53 อยู่ในระดับต่ำ โดยจะจับอยู่กับ binding protein เช่น MDM2, COP1, PIRH2 หรือ JNK ซึ่งจะส่งเสริมการทำลาย p53 ผ่านกระบานการ ubiquitin/proteasome และ p53 จะเพิ่มระดับยีนที่ควบคุมกระบวนนี้ ทำให้ระดับของ p53 ในเซลล์ปกติอยู่ในระดับต่ำ หลังจากเซลล์ได้รับ genotoxic และ non-genotoxic stress โปรตีน p53 จะถูกกระตุ้น กระบวนการนี้มี 2 ขั้นตอน ขั้นแรกเกิดการยับยั้งการจับกันของ p53 กับ mdm2 ทำให้ระดับของ p53 เพิ่มขึ้น และจะเกิดการ overtranslation ของ p53 RNA ด้วย ขั้นที่สอง อนุกรมของตัวควบคุม (kinase, acetylase) จะเพิ่มระดับการ transcription ของ p53

ไม่ว่า cell จะได้รับ stress แบบใด p53 ก็จะถูกกระตุ้น ส่งผลให้เกิดการยับยั้ง cell cycle และการซ่อมแซม DNA หรือ เกิดการเสื่อมสลายของเซลล์ แต่การบวนการเลือกว่าจะเกิดผลอะไรนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด

กระบวนการทำงานของ p53 แบ่งเป็น 5 ขั้นตอน (Levine et al., Cell Death and Diffrentiation (2006) , 1-10).

 stress signals จะกระตุ้นการทำงานของกระบวนการ
 ตัวกลางกระตุ้น ตรวจจับและแปลผล upstream signals
 การควบคุมส่วนกลางของ p53 จะปฏิกิริยาต่อโปรตีนหลายชนิดเพื่อเพิ่มความเสรียรภาพ
 การเกิด downstream หลักๆ แล้วเป็นการกระตุ้น transcription และการปฏิกิริยาระหว่างโปรตีนกับโปรตีน
 ผลลัพธ์คือการหยุดการเจริญเติบโตของเซลล์ การเสื่อมสลายของเซลล์ หรือการซ่อมแซม DNA

 p53 pathway: Upstream pathway (step 1-3)
 p53 pathways: downstream pathway (step 4-5)
 p53 pathways: The core control of p53
# อะมิโนไฟล์ลีน
Aminophylline
# ชัยยง เอื้อวิริยานุกูล
นายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล (19 มีนาคม พ.ศ. 2492 —) อธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนาคนแรก สมรสกับนางปราณี เอื้อวิริยานุกูล มีบุตร 2 คน คือ ดร.ขวัญชัย  เอื้อวิริยานุกูล และ ดร.สุนิตา  เอื้อวิริยานุกูล เริ่มต้นชีวิตราชการ เมื่อปีการศึกษา 2516 เป็นอาจารย์ประจำแผนกวิชาช่างไฟฟ้า คณะวิชาไฟฟ้า วิทยาเขตเทคนิคภาคพายัพ จังหวัดเชียงใหม่

 ประวัติการศึกษา 
นายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีครุศาสตรอุตสาหกรรมบัณฑิต (ค.อ.บ.) สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และระดับปริญญาโทครุศาสตรอุตสาหกรรมมหาบัณฑิต (ค.อ.ม.) สาขาการบริหารอาชีวและเทคนิคศึกษา สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ และได้เข้ารับการอบรมประกาศนียบัตร สาขาไฟฟ้ากำลัง จากสถาบัน Deutsche Stiftung fur Entwicklung (DSE) ประเทศเยอรมัน

 ประวัติการทำงาน 
นายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล เริ่มรับราชการเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 ในตำแหน่งครูตรี สังกัดวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตเทคนิคภาคพายัพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ด้านการบริหาร นายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล ได้รับตำแหน่งในการบริหารเป็นรองคณบดีฝ่ายวางแผนและพัฒนา คณะวิศวกรรมและเทคโนโลยีการเกษตร สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล (คลองหก) ผู้อำนวยการวิทยาเขตเชียงราย ผู้อำนวยการวิทยาเขตภาคพายัพ ผู้ช่วยอธิการบดี ดูแลกิจการหน่วยงานของสถาบันในกลุ่มภาคเหนือ รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ฝ่ายบริหาร

ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ซึ่งนายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล ได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นอธิการบดีคนแรกประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง แต่งตั้งอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล [จำนวน ๙ ราย] 

ด้านการวิจัยนายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล ได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาคณะกรรมการบริหารงานวิจัย สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ

 ผลงาน รางวัล 
thumb|ชัยยง เอื้อวิริยานุกูล ขณะรับถ้วยพระราชทานฯ ในการแข่งขันกีฬาราชมงคลเกมส์
นายชัยยง เอื้อวิริยานุกูล ได้รับรางวัลศิษย์เก่าดีเด่นของสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ประจำปีการศึกษา 2547 นอกจากนั้นยังได้รับพระบรมราชโองการ แต่งตั้งเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2549 พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย , เล่ม ๑๒๕ ตอนที่ ๑๗ ข หน้า ๙๙, ๑๘ ธันวาคม ๒๕๕๑
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือกและเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย , เล่ม ๑๑๙ ตอนที่ ๒ ข หน้า ๓๘๕, ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๕
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา, เล่ม ๑๑๗ ตอนที่ ๔ ข หน้า ๓๔๒, ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓
# อะกาเว
อะกาเว (, An Anglo-Hispanic pronunciation. Sunset Western Garden Book, 1995:606–607. หรือ An Anglo-Latin pronunciation. OED: "Agave".) เป็นสกุลของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว อยู่ในวงศ์ย่อย Agavoideae วงศ์ AsparagaceaeMark W. Chase, James L. Reveal, and Michael F. Fay. 2009. "A subfamilial classification for the expanded asparagalean families Amaryllidaceae, Asparagaceae, and Xanthorrhoeaceae". Botanical Journal of the Linnean Society 161(2):132-136. แต่นักพฤกษศาสตร์บางกลุ่มแยกออกมาเป็นวงศ์ AgavaceaeSara V. Good-Avila, Valeria Souza, Brandon S. Gaut, and Luis E. Eguiarte. 2006. "Timing and rate of speciation in Agave (Agavaceae)". PNAS (Proceedings of the National Academy of Sciences, USA) 103(24):9124-9129.  เป็นไม้อวบน้ำ ทรงพุ่มแผ่เป็นวงกว้าง สูงประมาณ 2 เมตร พุ่มกว้าง 0.3-1 เมตร ผิวสัมผัสหยาบ ใบจะมีสีเขียวอมเทา ขอบใบจะมีหนามแข็ง บางชนิดคล้ายหนวด เรียงตัวเหมือนกลีบกุหลาบ ดอกออกเป็นช่อสูงถึง 6 เมตร ดอกสีเหลือง ออกดอกครั้งเดียวแล้วจะตาย

ในต่างประเทศ พืชในสกุลนี้ใช้ทำเครื่องดื่ม อาหาร และเส้นใย ส่วนในประเทศไทย ใช้เป็นไม้ประดับ

ดอก : ใช้ผลิตนํ้าผึ้ง รู้จักกันในชื่อ นํ้าผึ้งดอกอะกาเว 

ใบ :  ใช้ทําเป็นเส้นใยนํามาเป็นเชือก มีความเเข็งเเรงสูง

ลําต้น : นํามาทําเป็นอาหาร เเต่เฉพาะสายพันธุ์ เเต่ต้องลอกเปลือกลําต้นเเละเอาเเค่เนื้อในที่เป็นสีขาว โดย วิธีการทําควรทําให้สุก เพื่อไม่ให้สารพิษตกค้าง                    

เนื่องจากอะกาเวมีพิษ เมื่อโดนพิษจะทําให้ปวดท้อง อาเจียนหรือปวดหัว

เครื่องดื่ม : อะกาเวใช้ทําเครื่องดื่ม เรียกว่า เตกิลา (tequila) โดยชนิดสายพันธุ์ที่นํามาผลิต คือ blue agave (agave azul) (Agave tequilana) ซึ่งพบเห็นได้ในเม็กซิโกเป็นส่วนใหญ่ โดยสำคัญต่อเศรษฐกิจของรัฐฮาลิสโกของเม็กซิโก
# ตะกวดเหลือง
ตะกวดเหลือง  เป็นสัตว์เลื้อยคลานในวงศ์ตะกวด (Varanidae) ชนิดหนึ่ง  

มีรูปร่างคล้ายสัตว์ในวงศ์นี้ทั่วไป แต่มีนิ้วเท้าที่สั้น และพื้นลำตัวสีเหลือง อีกทั้งมีพฤติกรรรมไม่ชอบอาศัยอยู่ใกล้แหล่งน้ำหรือที่ชื้นแฉะเหมือนเหี้ย (V. salvator) โดยจะอยู่เฉพาะที่แห้งแล้งหรือพื้นทราย มีขนาดประมาณ 70-100 เซนติเมตร วางไข่จำนวน 30 ฟอง ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 149-155 วัน

สถานภาพปัจจุบันพบมากใน อินเดีย, เนปาล, บังกลาเทศ และปากีสถาน

ยังมีชื่อเรียกอื่น อีก เช่น "แลนดอน" เป็นต้น
# งูเขียวหัวจิ้งจก
งูเขียวหัวจิ้งจก หรือ งูเขียวปากจิ้งจก  เป็นงูที่มีพิษอ่อนมากชนิดหนึ่งในวงศ์ Colubridae มีลักษณะลำตัวเรียวยาว หัวหลิม ปลายปากแหลม ขนาดเมื่อโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร พื้นลำตัวโดยมากเป็นสีเขียว มักจะมีเส้นสีขาวข้างลำตัวบริเวณแนวต่อระหว่างเกล็ดตัวกับเกล็ดท้อง เส้นขาวยาวตั้งแต่บริเวณคอ จนถึงโคนหาง ท้องขาว ส่วนหางตั้งแต่โคนหางถึงปลายหางจะมีสีน้ำตาลหรือสีชมพู ตามีขนาดใหญ่ ม่านตาอยู่ในแนวนอน  อาศัยอยู่ตามต้นไม้ พบทั่วไปในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค ในป่าทุกประเภท  แม้กระทั่งสวนสาธารณะหรือสวนในบริเวณบ้านเรือนของผู้คนที่อยู่ในเมือง

มีพิษอ่อนมาก โดยพิษจะสามารถทำอันตรายได้เฉพาะสัตว์เล็กที่เป็นอาหาร เช่น จิ้งจก, กิ้งก่า, นก และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เป็นต้น ขณะที่ลูกงูจะกินแมลงเป็นอาหาร โดยเป็นงูที่ออกลูกเป็นตัว ระยะเวลาการตั้งท้อง 4 เดือน ออกลูกได้ครั้งละ 6-10 ตัว  การผสมพันธุ์จะเริ่มขึ้นในช่วงต้นฤดูฝน

งูเขียวหัวจิ้งจก มีลักษณะทางกายภาพคล้ายคลึงกับงูอีก 2 ชนิด ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน คือ งูเขียวปากแหนบ (A. nasuta) และงูเขียวหัวจิ้งจกมลายู (A. mycterizans) โดยงูทั้ง 3 ชนิด นี้ จะมีความหลากหลายทางสีสันมาก โดยจะมีสีสันแตกต่างหลากหลายออกไป ทั้งสีเขียว, สีส้ม, สีเหลือง, สีน้ำตาล, สีเทา, สีฟ้า หรือ สีเหล่านี้ผสมกัน เป็นต้น โดยงูที่มีโทนสีส้ม จะถูกเรียกว่า "กล่อมนางนอน" ขณะที่งูที่มีโทนสีเทาจะถูกเรียกว่า "ง่วงกลางดง" ซึ่งชาวบ้านโดยทั่วไปเชื่อว่าเป็นงูที่มีพิษร้ายแรง แต่แท้จริงแล้วมิได้เป็นเช่นนั้นแต่อย่างใด ความหมายของคำว่า ปากจิ้งจก ๒ ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้นิยมเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลาน ซึ่งมีราคาซื้อขายที่ไม่แพง
 
 อ้างอิง 

 Boulenger, G.A. 1897 List of the reptiles and batrachians collected by Mr. Alfred Everett in Lombok, Flores, Sumba and Saru, with descriptions of new species.Ann. Mag. Nat. Hist. (6) 19: 503–509
 Shaw, G. 1802 General Zoology, or Systematic Natural History. Vol.3, part 1 + 2. G. Kearsley, Thomas Davison, London: 313–615

 แหล่งข้อมูลอื่น
# งูผ้าขี้ริ้ว
งูผ้าขี้ริ้ว เป็นงูในจำพวกงูทะเลชนิดเดียวที่พบในประเทศไทยที่ไม่มีพิษ โดยที่มิได้อยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) เหมือนงูทะเลทั่วไป 

มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า  Acrochordus granulatus ในวงศ์งูงวงช้าง (Acrochordidae) ตัวสีเทาลายเทาเข้มปนน้ำเงินหรือสีเทาดำสลับกับสีขาว เกล็ดที่หนังมีลักษณะเป็นตุ่มเล็ก ๆ ที่ท้องไม่มีเกล็ด  ลักษณะลำตัวเหมือนงูงวงช้าง (A. javanicus) ซึ่งเป็นงูในวงศ์เดียวกัน ลำตัวนุ่มนิ่มเหมือนผ้าขี้ริ้ว อันเป็นที่มาของชื่อ  หนังย่นได้มาก สามารถพับงอตัวได้ดี ขณะยังเล็กอยู่จะมีลายสีเข้มและสีจางลง เมื่อโตขื้น ขนาดยาวเต็มที่ประมาณ 1.6 เมตร

อาศัยอยู่ในเขตน้ำตื้นตามพื้นโคลนตามชายฝั่งทะเล, ป่าชายเลน หรือปากแม่น้ำ ชอบอาศัยอยู่ตามพื้นโคลนมากกว่าอยู่ในน้ำใส กินปลาเป็นอาหาร พบกระจายพันธุ์กว้างขวางในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปจนถึงทวีปออสเตรเลีย ในประเทศไทยพบทั้งฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน เป็นงูชนิดที่เคลื่อนไหวได้ดีในน้ำ แต่จะเชื่องช้าเมื่อขึ้นมาอยู่บนบก มีพฤติกรรมผสมพันธุ์ในเดือนกรกฎาคมไปจนถึงปลายปี ออกลูกเป็นตัว ลูกงูจะเกิดมาในช่วงเดือนมิถุนายนปีถัดมา  โดยงูตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าและสามารถกินอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้  มีอุปนิสัย ไม่ดุ มักติดอวนของชาวประมงอยู่บ่อย ๆ เมื่อถูกจับได้และขดตัวอยู่นิ่ง ๆ แสร้งทำเป็นตาย

นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง พบขายตามร้านขายปลา มีชื่อเรียกเฉพาะว่า "งูม้าลาย"ผ้าขี้ริ้ว ๒ น. ตามพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 งูผ้าขี้ริ้ว
# ภาษาซัมบัล
ภาษาซัมบัล  เป็นภาษากลุ่มซัมบัล ใน พ.ศ. 2543 มีผู้พูดราว 70,000 คน ส่วนใหญ่อยู่ในเมืองซันตาครุซ, คันเดลารียา, มาซินโลก, ปาลาวิก และอีบาในจังหวัดซัมบาเลส ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดบางส่วนอยู่ในเมืองเคโซนของจังหวัดปาลาวันด้วย
# ทรงสี่หน้าปลายตัด
ทรงสี่หน้าปลายตัด  เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) 
คำจำกัดความ
ทรงสี่หน้าปลายตัด ประกอบด้วยหน้ารูปหกเหลี่ยมปรกติ 4 หน้า และหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า รวม 8 หน้า มี 12 จุดยอด 18 ขอบ และเป็นหนึ่งในทรงตันอาร์คิมิดีส (Archimedean solid) รูปทรงนี้เกิดจากการนำทรงสี่หน้าปรกติ (regular tetrahedron) มาตัดปลายที่จุดยอดทั้ง 4 จุด ให้หน้ารูปสามเหลี่ยมกลายเป็นรูปหกเหลี่ยม และหน้าที่ตัดนั้นก็จะเป็นรูปสามเหลี่ยมแทน

 พื้นที่ผิวและปริมาตร 
thumb|ทรงสี่หน้าปลายตัดที่คลี่ออก
พื้นที่ผิว A และปริมาตร V ของทรงสี่หน้าปลายตัด ที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ a สามารถคำนวณได้ดังนี้

 การคำนวณ 
พิกัดคาร์ทีเซียนของจุดยอดของทรงสี่หน้าปลายตัด สามารถกำหนดพิกัดได้ดังนี้
 (+3,+1,+1) , (+1,+3,+1) , (+1,+1,+3)
 (−3,−1,+1) , (−1,−3,+1) , (−1,−1,+3)
 (−3,+1,−1) , (−1,+3,−1) , (−1,+1,−3)
 (+3,−1,−1) , (+1,−3,−1) , (+1,−1,−3)
จะได้ทรงสี่หน้าปลายตัดที่มีความยาวขอบทุกด้านเท่ากับ √8 หน่วย
# ภาษาจิ่งเผาะ
ภาษาจิ่งเผาะ (ภาษาจิ่งผ่อ ภาษาจิ่งเปา ภาษาฉิ่งโป /) หรือ ภาษากะชีน (,) ใช้พูดในรัฐกะชีน ประเทศพม่า และในประเทศจีน จนบางครั้งมีผู้เรียกว่าภาษากะชีน เนื่องจากเป็นภาษาของชนชาติจิ่งเผาะซึ่งเป็นชนชาติหลักของกลุ่มชนชาติกะชีน นอกจากนี้มีผู้พูดในจีนอีกราว 40.000 คน เมื่อ พ.ศ. 2542 โดยเฉพาะที่เขตเต๋อหง รวมมีผู้พูดทั้งหมดราว 900,000 คน 

ภาษาจิ่งเผาะเป็นตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาจิ่งเผาะ-โบโด-โกนยัก เป็นภาษามีวรรณยุกต์ ชาวไทตุรงในรัฐอัสสัมพูดภาษาจิ่งเผาะสำเนียงที่ผสมกับภาษาไทซึ่งเรียกว่าภาษาสิ่งเผาะ ระบบกริยาในภาษาจิ่งเผาะมีการแสดงเครื่องหมายของประธานและกรรมตรง
# พระสมเด็จนางพญา สก.
พระสมเด็จนางพญา สก. 

คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ สมเด็จนางพญา ส.ก. พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ)วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ 

พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่
 พระสมเด็จนางพญา สก.ผงพระพิมพ์
 พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ

พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่  สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง
พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง

 พิธีมหาพุทธาภิเษก 

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคมพ.ศ. 2535

 วัตถุประสงค์ 
สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ 
สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์  พ.ศ. 2535

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี 

พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ)สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์ 
พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์

 พระสมเด็จนางพญา สก. 

(สก. พระนามาภิไธยย่อ ของสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ)
สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร  
สภาการศึกษามหากุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธี ปี13 วัดเทพศิรินทร์(ปลุกเสกโดยท่านเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม 

พิธีพุทธาภิเษก ตั้งแต่วันที่ 5-11 ก.ค.2519 ณ พระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหารถึง 7 วันเต็ม 

 มวลสาร 
 มวลสารของพระสมเด็จนางพญา สก. วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วย 
 มวลสารจิตรลดาพระราชทาน  
 พระผงไพรีพินาศ ปี 16  
 พระผงศาสดา ปี 16  
 พระผงนิรันตราย ปี 16  
 พระสมเด็จ วัดระฆัง วัดใหม่อมตรส และวัดเกษไชโย  
 พระปิดตาหลวงปู่โต๊ะ  
 ว่านมหามงคล 108 ผสมดินกากยายักษ์  
 กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดพระแก้ว  
 กระเบื้องหลังคาโบสถ์วัดบวร  
 ผงทองคำเปลวจากที่ต่างๆ เป็นต้น 

สมเด็จนางพญา สก.
# อำเภอของประเทศญี่ปุ่น
thumb|ที่ว่าการอำเภอฮิงาชิยามานาชิ จังหวัดยามานาชิ
thumb|สภาอำเภอคาวาเบะ จังหวัดอากิตะ ใน ค.ศ. 1923

ในประเทศญี่ปุ่น อำเภอ  เป็นเขตการปกครองประเภทหนึ่งภายในจังหวัด แต่ละอำเภอจะประกอบด้วยเทศบาลเมืองหรือเทศบาลหมู่บ้าน ซึ่งในอำเภอหนึ่งอาจมีเทศบาลเพียงหนึ่งแห่งหรือมากกว่านั้นก็ได้ ในปัจจุบันอำเภอไม่มีหน่วยงานการบริหาร มีอยู่เพียงเพื่อวัตถุประสงค์ทางภูมิศาสตร์หรือสถิติเท่านั้น เช่น ใช้เป็นที่อยู่ทางไปรษณีย์ ส่วนเทศบาลนครจะแยกเป็นอิสระไม่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอใด ๆ

ในอดีต อำเภอเคยมีหน่วยงานการบริหารมาตั้งแต่ ค.ศ. 1878 มาจนถึง ค.ศ. 1921กฎหมายปกครองว่าด้วยอำเภอ (gunsei, 郡制; ฉบับเดิม ค.ศ. 1890 และ ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม ค.ศ. 1899 ในหอสมุดรัฐสภาญี่ปุ่น Nihon hōrei sakuin/"ดัชนีกฎหมายและข้อบัญญัติของญี่ปุ่น") ระบบอำเภอถูกยกเลิกไปเมื่อ ค.ศ. 1921 แต่สภาอำเภอ (gunkai, 郡会) ยังคงมีอยู่จนถึง ค.ศ. 1923 ส่วนนายอำเภอ (gunchō, 郡長) และที่ว่าการอำเภอ (gun-yakusho, 郡役所) ยังคงมีอยู่จนถึง ค.ศ. 1926 ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับอำเภอในประเทศไทย แต่ก็ได้ถูกยุบไปทั้งหมดเมื่อ ค.ศ. 1926
# สิทธารถะ
เนื้อเรื่องย่อ 
เนื้อเรื่องมีขนาดความยาวแบ่งออกเป็น 2 ภาค 12 บท โดยมี สิทธารถะ เป็นชื่อของตัวละครหลักในท้องเรื่อง เขาเป็นบุตรแห่งพราหมณ์ที่ใช้ชีวิตในวัยหนุ่มเคียงข้างกับเพื่อนรักที่เป็นประหนึ่งเงาตามตัวกันและกันชื่อ โควินท์ ทั้งคู่ได้ดั้นด้นออก "แสวงหา" สัจจะในชีวิตว่าคือสิ่งใด รอนแรมไปกับกลุ่มนักพรต บำเพ็ญเพียรนานาประการ จนในที่สุดมาพบเข้ากับ พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ วัดพระเชตวันมหาวิหาร ในเมืองสาวัตถี หลังสดับธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์แล้ว โควินท์ สหายรักของสิทธารถะ เลือกที่จะขอบวช ขณะที่สิทธารถะกลับเลือกที่จะเดินต่อไปเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตัวเองยังค้นไม่พบ  นวนิยายที่เหลือจากนั้นว่า ด้วยการแสวงหาสัจจะของสิทธารถะ ตั้งแต่พบหญิงคนรัก การกำเนิดบุตร เช้าค่ำวันเดือนที่ล่วงไป หากแต่สัจจะที่ต้องการค้นหากลับยิ่งอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อความตายมาพรากสิ่งอันเป็นที่รักของสิทธารถะไป ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย เมื่อวาสุเทพ ชายแจวเรือจ้างปรากฏขึ้นมาในท้องเรื่อง คำตอบที่สิทธารถะวิ่งไล่กวดมาทั้งชีวิตก็อุบัติขึ้นพร้อมกับ การกลับมาของเพื่อนรัก พระโควินท์ ณ กลางแม่น้ำ  เป็นอันว่ามรรคาแห่งวิมุตติสุข ได้บังเกิดขึ้น

 บทต่าง ๆ ในหนังสือ 
เนื้อเรื่องทั้ง 12 บทมีดังนี้
 ภาคหนึ่ง 
 บุตรแห่งพราหมณ์
 ในหมู่สมณะ
 พระสมณะโคตมะ
 ตื่นตน
 ภาคสอง 
 กมลา
 ในหมู่ปุถุชน
 วัฏสงสาร
 ณ ริมฝั่งน้ำ
 ชายแจวเรือข้ามฟาก
 บุตรชาย
 โอม
 โควินทะภิกขุ

 ฉบับภาษาไทย สิทธารถะ'' ฉบับภาษาไทยมี 4 สำนวน ได้แก่ ฉบับของฉุน ประภาวิวัฒน์ ฉบับของสดใส ฉบับของสีมน (แปลโดยตรงจากภาษาเยอรมัน) และฉบับของวีรจิต กลัมพะสุต

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เนื้อเรื่องย่อภาษาอังกฤษ