# ภาษาฮีบรูไบเบิล
ภาษาฮีบรูไบเบิล  หรือภาษาฮีบรูคลาสสิก  เป็นรูปแบบโบราณของภาษาฮีบรูที่ใช้เขียนคัมภีร์ไบเบิลและจารึกในอิสราเอล เชื่อว่าเป็นรูปแบบที่เคยใช้พูดในอิสราเอลสมัยโบราณ ไม่มีการใช้เป็นภาษาพูดในปัจจุบัน แต่ยังมีการศึกษาในฐานะภาษาทางศาสนาของชาวยิว ทฤษฎีของศาสนาคริสต์ นักภาษาศาสตร์และนักโบราณคดีของอิสราเอลเพื่อให้เข้าใจไบเบิลภาษาฮีบรูและปรัชญาของชาวเซมิติกมากขึ้น มีการสอนในโรงเรียนในประเทศอิสราเอล

ภาษาฮีบรูไบเบิลสามารถอ่านได้บ้างโดยผู้ที่เข้าใจภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ซึ่งมีความแตกต่างกันบ้างในด้านคำศัพท์ ไวยากรณ์ และการออกเสียง แม้ว่ากฎของไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่มักจะต่างกัน แต่ภาษาฮีบรูไบเบิลบางครั้งมีใช้ในวรรณคดีภาษาฮีบรูสมัยใหม่ หน่วยในภาษาฮีบรูไบเบิลมักจะใช้ในบทสนทนาและสื่อในอิสราเอล

 คำจำกัดความ 

ภาษาฮีบรูไบเบิลนี้คาดว่าเคยใช้ในช่วง ศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสตกาลและสิ้นสุดลง ค.ศ.70 หลังเกิดกบฏบาร์ ค็อกบาต้านจักรวรรดิโรมัน และเป็นองค์ประกอบของไบเบิลภาษาฮีบรูทุกฉบับ รวมทั้งส่วนที่เป็นภาษาอราเมอิกและคำยืมต่างๆ ความหมายของคำว่าภาษาฮีบรูไบเบิลแตกต่างกันไปในแต่ละบริบท ส่วนมากจะมีความหมายต่อไปนี้
 สำเนียงทั้งหมดของภาษาฮีบรูที่พบในไบเบิลฉบับภาษาฮีบรู ทั้งในไบเบิลโบราณจนถึงรุ่นหลังสุด
 ภาษาฮีบรูที่อยู่เฉพาะในไบเบิลเท่านั้นไมรวมอยู่ในเอกสารอื่นๆเช่นจารึกซึ่งใช้ภาษาฮีบรูสำเนียงที่ใกล้เคียงกัน
 ภาษาฮีบรูติเบอเรียน หรือภาษาฮีบรูมาโซเรติก ซึ่งเป็นการออกเสียงในยุคกลางตอนต้นของไบเบิลภาษาฮีบรูสมัยโบราณที่เขียนแบบใช้พยัญชนะเท่านั้น

ในมุมมองของนักภาษาศาสตร์ ภาษาฮีบรูคลาสสิกแบ่งได้เป็นสองยุคคือ ภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูในยุคจักรวรรดิโรมัน ซึ่งมีรูปแบบไวยากรณ์ที่ต่างกัน  ภาษาฮีบรูไบเบิลแบ่งต่อไปได้เป็นยุคทองของภาษาฮีบรู (ก่อน พ.ศ. 43) และยุคเงิน (พ.ศ. 43 – 483) ยุคเงินเป็นยุคที่มีคำยืมจากภาษาอราเมอิกเข้ามามาก ตัวอย่างเช่นใช้  ˈilluː (אִלּוּ) แทน luː (לוּ) หรือแทนที่สรรพนามʔaˈʃer (אֲשֶר) (หมายถึง ที่ ซึ่ง อัน) ในยุคต้นด้วย ʃe- (-שֶ) ในยุคต่อมา ทั้งสองอย่างนี้มีใช้ในภาษาฮีบรูมิซนาอิกและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ภาษาฮีบรูสมัยจักรวรรดิโรมันหรือภาษาฮีบรูมิซนาอิกได้รับอิทธิพลจากภาษากรีกและภาษาเปอร์เซีย ส่วนใหญ่ผ่านทางภาษาอราเมอิกที่เป็นภาษากลางในขณะนั้น โดยอยู่ในรูปสำเนียงต่างๆของชาวยิว เช่น ภาษาฮีบรูซามาริทันที่ใช้โดยชาวซามาริทัน

การออกเสียงของภาษาฮีบรูไบเบิลได้มาจากระบบมาโซเรติกที่ประยุกต์ใช้กับเอกสารโบราณ ภาษาฮีบรูไบเบิลมีหน่วยที่ผสมกันอยู่ คำส่วนใหญ่มาจากรากศัพท์พยัญชนะสามตัว มีข้อยกเว้นบ้างสำหรับสำหรับศัพท์ที่ยืมมาจากภาษาที่ไม่ใช่ภาษากลุ่มเซมิติก

 ภาษาลูกหลาน 

 ภาษาฮีบรูซามาริทัน 
 ภาษาฮีบรูมิซนาอิก 
 ภาษาฮีบรูติเบอเรียน 
 ภาษาฮีบรูเซฟาร์ดี 
 ภาษาฮีบรูอาซเกนาซี
  ภาษาฮีบรูสมัยใหม่

 สัทวิทยา 

รูปแบบทางสัทวิทยาของภาษาฮีบรูไบเบิล เป็นดังต่อไปนี้

{|
| ชื่อ || อักษร || หน่วยเสียง (IPA)
|-
|  ||  || 
|-
|  ||  ||  allophonically
|-
| gîmel ||  ||  allophonically
|-
|  ||  ||  allophonically
|-
| hē  ||  || , null at the end of words.
|-
| wāw ภาษาฮีบรูซามาริทัน : 'Baa'  ||  || , null after /o/ or /u/ Samaritan: (/b/)
|-
| zayin||  || 
|-
| ||  || 
|-
| ||  || 
|-
|  ||  || , null after , /e/, or /i/
|-
|  || ,  ||  -  allophonically
|-
|  ||  || 
|-
| mēm || ,  || 
|-
| nûn || ,  || 
|-
|  ภาษาฮีบรูซามาริทัน Sin´gath/Sin´kath ||  || 
|-
|  ||  || 
|-
| pē || ,  ||  -  allophonically
|-
|  ภาษาฮีบรูซามาริทัน tṣāḏ || ,  || 
|-
|  ||  ||  (which is the same as)
|-
| rēhšh ||  ||  (trilled like in Arabic)
|-
| śîn/šhîn/Shin ||  || 
|-
| tāw ภาษาฮีบรูซามาริทัน''' tāph and or Tāf||  || 
|}

ระบบสระมีพื้นฐานมาจากสระพื้นฐาน /i u e o a/ ที่พบในรูปสั้น ยาว และยาวมาก ในบางครั้งพบรูปแบบพิเศษคือสั้นมาก

 ประวัติการเปลี่ยนแปลงเสียง 

 พยัญชนะ 
ภาษาฮีบรูไบเบิลพัฒนามาจากภาษาเซมิติกดั้งเดิมโดยมีการรวมเสียงดังต่อไปนี้
 เซมิติกดั้งเดิม */ð/ และ */z/ รวมเป็น /z/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */θ/ และ */ʃ/ รวมเป็น /ʃ/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */θˁ/, */ɬˁ/, และ */sˁ/ รวมเป็น /sˁ/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */ɣ/ และ */ʕ/ รวมเป็น /ʕ/1) ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */x/ และ */ħ/ รวมเป็น /ħ/1) ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */w/ และ */j/ รวมเป็น /j/ ในฮีบรูไบเบิลในตำแหน่งต้นคำหรือเป็น Ø ระหว่างสระ 
 เซมิติกดั้งเดิม */ʕ/ > Ø ในฮีบรูไบเบิล 
 เซมิติกดั้งเดิม *-/át/ > -/áː/ ในฮีบรูไบเบิลในตอนท้ายของคำนามเพศหญิง ไม่ใช่ในสถานะโครงสร้าง  
 เซมิติกดั้งเดิม */h/ > Ø ในฮีบรูไบเบิลระหว่างสระในปัจจัยสรรพนาม 
จากการถอดเป็นอักษรกรีกมีหลักฐานว่าภาษาฮีบรูไบเบิลยังคงรักษาเสียงพยัญชนะ /ɣ/, /x เช่น ʿǍmōrāh (עֲמוֹרָה) ถอดเป็น Gómorrha (Γόμορρα) ในภาษากรีก ในขณะที่ ʿĒḇer (עֵבֶר) ถอดเป็น Éber (Ἔβερ) ในขณะที่มีหลักฐานว่าเสียง */ɣ/ และ */ʕ/ ในภาษาเซมิติกดั้งเดิมกลายเป็น ʿayin (ע) ในภาษาฮีบรูยุคต่อมาทั้งคู่ แต่ยังมีการแยกเสียงทั้งสองนี้ในยุคคลาสสิก เช่นเดียวกับ Raħēl (רָחֵל) ถอดเป็น  Rhakhḗl (Ῥαχήλ) ในขณะที่  Yisˁħāq (יִצְחָק) กลายเป็น Isaák (Ἰσαάκ)
 การออกเสียงสระ 
 เซมิติกดั้งเดิม */á:/ > /o:/; ในฮีบรูไบเบิลในตำแหน่งท้ายคำ > /a:/ (การยกเสียงในภาษาคานาอันไนต์) 
 เซมิติกดั้งเดิม */a:/ > /a:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */í:/ > /i:/ หรือก่อน ה ח ע, /i:a/ (páṯaḥ furtivum); ในฮีบรูไบเบิล
ในตำแหน่งท้ายคำมักเป็น /ɛ:/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */ú:/ > /u:/ หรือก่อน ה ח ע, /u:a/(páṯaḥ furtivum) ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */ó:/ > /o:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */o:, u:/ > /u:/; ในฮีบรูไบเบิล ในพยางค์เปิดก่อน */o:/ > /i:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */a, i, u/ > ในตำแหน่งท้ายคำ 
 เซมิติกดั้งเดิม */a, i, u/ในพยางค์เปิดที่ไม่เน้นเสียง > Ø สองพยางค์หรือมากกว่า ก่อนพยางค์ที่เน้นเสียง; ก่อนหรือหลัง  א ה ח ע > /a/ ("ḥāṭēp̄ pátaḥ") หรือถ้าพยางค์ใกล้เคียงมี /e, ɛ/ หรือ /o, ɔ/, /ɛ/ ("ḥāṭēp̄ seḡōl") และ / ɔ/ ("ḥāṭēp̄ qāmeṣ") ตามลำดับ; ในคำกริยาในพยางค์ที่สองของคำถ้าพยางค์ต่อไปถูกเน้นเสียง; ในคำนามที่พยางค์ที่สองของสถานะโครงสร้าง > /ə/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */á/ > /a:/ ในฮีบรูไบเบิลในพยางค์เปิด (บางครั้งเป็น /a/, /ɛ/) 
 เซมิติกดั้งเดิม */a/ > Ø; ในฮีบรูไบเบิล ก่อนเสียงเน้นหนัก > /a:/ ในพยางค์ปิดเป็น > /i/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */í, ú/ > /e:, o:/ หรือก่อน ה ח ע, /e:a, o:a/ ("páṯaḥ furtivum"); ในฮีบรูไบเบิลในพยางค์ปิดในรูปกริยา > /e, o/ หรือก่อน ה ח ע, /a/; ในพยางค์ซึ่งปิดในภาษาเซมิติกดั้งเดิม > /a/ ("Philippi’s law") 
 เซมิติกดั้งเดิม */i/ > /i/ หรือก่อนหรือหลัง  ה ח ע, /a/; ในฮีบรูไบเบิล ก่อนเสียงเน้นหนัก > /e:/ ("ṣērē antetonicum") 
 เซมิติกดั้งเดิม */u/ > Ø ("šeəwa mobile") หรือ /ɔ/ (”ḥāṭēp̄ qāmeṣ”); ในฮีบรูไบเบิลในพยางค์ปิด > /ɔ/ ("qāmeṣ qāṭān") หรือก่อนพยัญชนะ, /u/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */áw/ > /a:w/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */aw/ > /o:/ ในฮีบรูไบเบิล
 เซมิติกดั้งเดิม */áy/ > /ay/ ในฮีบรูไบเบิลหรือในพยางค์เปิด, /e:/ หรือในตำแหน่งท้ายคำ, /ɛ:/ 
 เซมิติกดั้งเดิม */ay/ > /e:/ ในฮีบรูไบเบิล
 การสูญเสียเสียง */h/ ของภาษาเซมิติกดั้งเดิมในปัจจับสรรพนาม: 
 /-a-hu:/ > /-o:/ 
 /-a-ha:/ > /-a:/ 
 /-a-hɛm/ > /-a:m/ 
 /-e:-hɛm/ > /-e:m/ 
 /-i:-hu:/ > /-i:w/ 
 /-i:-hɛm/ > /-i:m/ 
 /-u:-hɛm/ > /-u:m/ 
 /-ay-hu:/ > /-a:w/ 
 อ้างอิง 
 Bonnie Pedrotti Kittel, Vicki Hoffer, and Rebecca Abts Wright, Biblical Hebrew: A Text and Workbook Yale Language Series; New Haven and London: Yale University Press, 1989.
 Emil Kautzsch|Kautzsch, E. (ed.) Gesenius' Hebrew Grammar.  Eng. ed. A. E. Cowley. Oxford: Clarendon Press, 1910.
 Lambdin, Thomas O. Introduction to Biblical Hebrew''. London: Charles Scribner's Sons, 1971.
 Würthwein, Ernst.  The Text of the Old Testament (trans. Erroll F. Rhodes) Grand Rapids:  Wm.B.Eardmans Publishing.  1995.  ISBN 0-8028-0788-7.
 ISBN 1-56563-206-0 Brown-Driver-Briggs Hebrew and English Lexicon by Francis Brown, S. Driver, C. Briggs

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 ประวัติศาสตร์
 History of the Ancient and Modern Hebrew Language , David Steinberg
 Biblical Hebrew Poetry and Word Play - Reconstructing the Original Oral, Aural and Visual Experience
 Short History of the Hebrew Language , Chaim Menachem Rabin
 ไวยากรณ์และคำศัพท์
 Basic Biblical Hebrew Grammar (introductory)
 The Kittel Hebrew Words Database (Second Ed.)  Learn by use of flashcards 490 important Biblical Hebrew words.
 Learn to write the Hebrew characters 

ฮีบรูไบเบิล|ภาษาของชาวยิว|ชาวยิว|ศาสนายูดาย|ศาสนาคริสต์