# รสนิยมทางเพศ
รสนิยมทางเพศ  มีความหมายถึงรูปแบบพื้นฐานของอารมณ์ ความใคร่ และ/หรือ ความสนใจทางเพศต่อชาย หญิง หรือทั้งสองเพศ หรือไม่ใช่เพศไหน หรือเพศหลากหลาย จากข้อมูลของสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน รสนิยมทางเพศ คือความมีอยู่ และอาจหมายถึง ความรู้สึกของบุคคล เรื่อง ลักษณะเฉพาะตัวและอัตลักษณ์ทางสังคม ที่ดูจากด้านความสนใจ การปลดปล่อยพฤติกรรม และการเป็นสมาชิกของสังคมที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่Case No. S147999 in the Supreme Court of the State of California, In re Marriage Cases Judicial Council Coordination Proceeding No. 4365, Application for leave to file brief amici curiae in support of the parties challenging the marriage exclusion, and brief amici curiae of the American Psychological Association, California Psychological Association, American Psychiatric Association, National Association of Social Workers, and National Association of Social Workers, California Chapter in support of the parties challenging the marriage exclusion (California amicus brief of APA, APA, & NASW).

รสนิยมทางเพศ เป็นสิ่งที่จำแนกอัตลักษณ์ทางเพศของคนที่รับรู้เรื่องเพศของตนและเช่นเดียวกับคนอื่นที่อาจแยกแยกเรื่องเพศเหล่านี้ ส่วนใหญ่แล้วรสนิยมทางเพศจะมีการแบ่งแยกออกเป็น 3 ประเภทคือ รักต่างเพศ รักร่วมเพศและรักสองเพศ และไม่ฝักใจทางเพศ (asexuality) ก็เริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะรสนิยมทางเพศที่ 4

แนวความคิดในการแยกแยะความต้องการความเพศหรือจำแนกคนในด้านรสนิยมทางเพศนี้ เป็นแนวความคิดแผลง ๆ ของชาวตะวันตกที่คิดขึ้นในยุคสมัยใหม่นี้ เมื่อมีคำถามเกิดขึ้นเกี่ยวกับหลักฐานแนวความคิดในสังคมของชาวพื้นเมือง ที่ไม่ใช่ชาวตะวันตก เช่นเดียวกับยุคก่อนตะวันตกสมัยใหม่ หลักฐานเกี่ยวกับการแบ่งแยก รักต่างเพศและรักเพศเดียวกับ ในเรื่องปรากฏการณ์ทางชีวภาพมากกว่าการระบุเจาะจงโครงสร้างสังคมของแต่ละท้องที่และเวลา ก็มักมีข้อสงสัยเกิดขึ้นในยุคอุตสาหกรรมตะวันตกSexual Orientation, Human Rights and Global Politics , [by?] Matthew Waits (Matthew Waits of Dept. Sociology, Anthropology & Applied Social Sciences, Univ. of Glasgow, United Kingdom, <http://www.gla.ac.uk/departments/sociology/staff/waites.html>). Quote from the Abstract: The paper problematises utilisation of the concept of 'sexual orientation' in moves to revise human rights conventions and discourses in the light of social constructionist and queer theory addressing sexuality, which has convincingly suggested that 'sexual orientation' is a culturally specific concept, misrepresenting many diverse forms of sexuality apparent in comparative sociological and anthropological research conducted worldwide. I will argue in particular that 'orientation' is a concept incompatible with bisexuality when interpreted within the context of dominant dualistic assumptions about sex, gender and desire in western culture (suggested by Judith Butler's concept of the 'heterosexual matrix'). I will discuss the implications of the this for interpreting contemporary struggles among competing social movements, NGO and governmental actors involved in contesting the relationship of sexuality to human rights as defined by the United Nations. McIntosh argues that the labelling process should be the focus of inquiry and that homosexuality should be seen as a social role rather than a condition. Role is more useful than condition, she argues, because roles (of heterosexual and homosexual) can be dichotomised in a way that behaviour cannot. She draws upon cross-cultural data to demonstrate that in many societies 'there may be much homosexual behaviour, but there are no "homosexuals"' (p71).

มีการรายงานว่า รสนิยมทางเพศ เกิดขึ้นส่วนใหญ่จากทางด้านชีววิทยาและจิตวิทยา รวมถึงเพศวิทยา