wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย
มาร์กาเรตาแห่งโรมาเนีย  หรือ มาร์กาเรตา ผู้พิทักษ์พระราชบัลลังก์โรมาเนีย  อดีตเจ้าหญิงแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น (26 มีนาคม ค.ศ. 1949) เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน สมเด็จพระเจ้ามีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย กับ สมเด็จพระราชินีอานาแห่งโรมาเนีย แห่งโรมาเนีย พระองค์ทรงอยู่ในลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ พระราชบิดาของพระองค์ทรงแต่งตั้งให้พระองค์เป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2007

พระนางมาร์กาเรตาไม่มีพระราชโอรสธิดา ดังนั้นรัชทายาทลำดับต่อไปคือพระน้องนางเธอเอเลนา พระขนิษฐาพระองค์รองของพระองค์ รวมทั้งในรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุดในปี พ.ศ. 2466 ได้มีการจัดตั้งลำดับการสืบราชบัลลังก์โรมาเนียโดยใช้กฎหมายแซลิก ที่กล่าวว่าเจ้าหญิงมาร์กาเรตาและพระขนิษฐาทั้งหมดจะไม่สามารถสืบราชสมบัติต่อ

ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2007 สมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 ทรงแต่งตั้งเจ้าหญิงมาร์กาเรตาเป็นรัชทายาท สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 ทรงเสนอให้รัฐบาลโรมาเนียให้พิจารณาฟื้นฟูสถาบันพระมหากษัตริย์ และควรล้มเลิกกฎหมายแซลิกแห่งการสืบราชบัลลังก์ และ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2017 หลังจากการสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 พระองค์ได้รับการสืบต่อเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์แห่งโรมาเนีย

 พระเกียรติยศ 
 พระราชอิสริยยศ
# ลีแอน ไรมส์
มาร์กาเร็ต ลีแอน ไรม์ส  เกิดวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักร้องเพลงคันทรี - ป็อป , นักแต่งเพลง และนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน

ไรม์สเกิดที่เมืองเพิร์ล รัฐมิสซิสซิปปี ก่อนจะย้ายตามครอบครัวไปยังเมืองการ์แลนด์ รัฐเท็กซัส ไรม์เริ่มร้องเพลงเมื่อมีอายุเพียง 2 ปี และเริ่มเข้าประกวดในงานประกวดท้องถิ่นเมื่ออายุ 5 ปี และมีอายุ 11 ปี ไรม์สได้เซ็นสัญญาเป็นครั้งแรกกับค่ายเพลงอิสระชื่อ Nor Ja Vak และได้ออกอัลบั้ม 3 อัลบั้มภายใต้ต้นสังกัดดังกล่าว ก่อนจะได้พบกับ บิล แม็ค ดีเจและโปรโมเตอร์ ซึ่งเป็นผู้แต่งเพลง "Blue" ซิงเกิลเปิดตัวอย่างเป็นทางการของเธออีกด้วย 

ไรม์สเซ็นสัญญาอีกครั้งกับต้นสังกัด เคิร์บเรคคอร์ดส ในปี ค.ศ. 1995 ด้วยการสนับสนุนจาก บิล แม็ค "Blue" ซิงเกิลเปิดตัวของไรม์สจากอัลบั้มในชื่อเดียวกัน Blue ออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1996 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับ 3 ในชาร์ตบิลบอร์ด และอันดับ 1 ในชาร์ตอัลบั้มเพลงคันทรี ด้วยยอดจำหน่ายกว่า 123,000 ชุด และในปีต่อมา ไรม์สได้รับรางวัลรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และสาขาอัลบั้มเพลงคันทรียอดเยี่ยม นับเป็นศิลปินอายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลแกรมมี คืออายุแค่ 14 ปีในขณะนั้น และยังเป็นศิลปินเพลงคันทรีคนแรกที่ได้รับรางวัลในสาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมอีกด้วย

ไรม์สยังโด่งดังจากซิงเกิล "How Do I Live" ในปี 1997 และซิงเกิล "Can't Fight The Moonlight" จากเรื่อง Coyote Ugly ซึ่งเธอได้ร่วมแสดงเป็นตัวประกอบเป็นตัวเองในตอนท้ายเรื่องด้วย

ด้านชีวิตส่วนตัว ไรม์สแต่งงานกับ ดีน เชียร์เมต หนึ่งในทีมแดนเซอร์ของเธอ ในดัลลัส เมื่อปี ค.ศ. 2002

 ผลงานเพลง 

 สตูดิโออัลบั้ม 

 1991: Everybody's Sweetheart
 1992: From My Heart to Yours
 1994: All That
 1996: Blue
 1997: You Light up My Life: Inspirational Songs
 1998: Sittin' on Top of the World
 1999: LeAnn Rimes
 2001: I Need You
 2002: Twisted Ange
 2005: This Woman
 2006: Whatever We Wanna
 2007: Family

 ผลงานการแสดง 

 ปี เรื่อง บทบาทที่ได้รับ หมายเหตุ 1997 Holiday in Your Heart ตัวเอง ตัวละครหลัก 1998 Days of Our Lives เมดิสัน ตอนที่ 1 2000 Coyote Ugly ตัวเอง ร้องเพลง "Can't Fight The Moonlight" ในตอนท้ายของเรื่อง 2003 American Dreams คอนนี ฟรานซิส ฤดูกาลที่ 3 ชื่อตอน "Where the Boys Are" 2006 Holly Hobbie and Friends: Christmas Wishes เคลลี ดีแกน ภาพยนตร์โทรทัศน์  2008 Good Intentions แพม 2009 Northern Lights เม็ก กัลลิแกน ภาพยนตร์โทรทัศน์  I Get That a Lotสาวเสิร์ฟTelevision special (1 ตอน)

 แหล่งข้อมูลอื่น
# เจฟฟรีย์แห่งมอนมัท
เจฟฟรีย์แห่งมอนมัท (; ค.ศ.1100 - 1155) เป็นนักบันทึกประวัติศาสตร์และนักเขียน หนึ่งในผู้สร้างสรรค์ประวัติศาสตร์อังกฤษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์

 ประวัติ 
ไม่ทราบแน่ชัดถึงบ้านเกิดของเจฟฟรีย์ แต่เขาอาจจะเกิดในมอนมัทในเวลส์ ก็ได้ และน่าจะมีบรรพบุรุษเป็นชาวไบรตัน ทั้งนี้สันนิษฐานจากชื่อเรียกขานของเขา รวมถึงรายละเอียดใน Historia Regum Britanniae ของ Caerleon ซึ่งบรรยายตระกูลต่าง ๆ ที่อยู่ในย่านนี้ เชื่อว่าเขาอาจจะทำงานรับใช้อยู่ในโบสถ์เบนเนดิกตินในมอนมัทDunn, Charles W. (1958). Bibliographical Note to History of the Kings of Britain. E.P Dutton & Co.. 

เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ที่ซึ่งเขาได้พบกับวอลเตอร์ อาร์คดีคอนแห่งออกซฟอร์ด เขาได้ทำงานรับใช้นักบวชนิกายออกัสตินในวิทยาลัยเซนต์จอร์จในออกซฟอร์ด ระหว่าง ค.ศ. 1129-1150 และบางทีอาจจะทำงานเป็นครูที่นี่ด้วย

วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1152 อาร์ชบิชอป เธโอโบลด์ ตั้งให้เจฟฟรีย์เป็น บิชอปแห่งเซนต์อาซัฟ หลังจากบวชให้เขา 10 วันก่อนหน้านั้น มีชื่อของเจฟฟรีย์ปรากฏในหนังสือสัญญา 6 ครั้งระหว่าง ค.ศ. 1129-1151 ส่วนวันเสียชีวิตของเขามีระบุเอาไว้ในพงศาวดารเวลส์
# อาดอลฟ์ ตีแยร์
มารี โฌแซ็ฟ หลุยส์ อาดอลฟ์ ตีแยร์ (, ; 15 เมษายน ค.ศ. 17973 กันยายน ค.ศ. 1877) เป็นรัฐบุรุษและนักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เขาเป็นประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งคนที่สองของฝรั่งเศส และเป็นประธานาธิบดีคนแรกแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สาม

ตีแยร์เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการปฏิวัติเดือนกรกฎาคม เมื่อปี ค.ศ. 1830 ซึ่งเป็นการล้มล้างระบอบการปกครองภายใต้กษัตริย์ชาร์ลที่ 10 และเป็นการขึ้นเสวยราชสมบัติของกษัตริย์หลุยส์-ฟีลิปที่ 1 ที่มีแนวคิดเสรีนิยมมากกว่า และการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848 ซึ่งเป็นการล้มล้างการปกครองราชาธิปไตยของราชวงศ์บูร์บง และการจัดตั้งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สอง เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1836 และ ค.ศ. 1840 ผลงานที่สำคัญของเขาคือการก่อสร้างอาร์กเดอทรียงฟ์เดอเลตวลให้แล้วเสร็จ และการนำพระศพของจักรพรรดินโปเลียนจากเกาะเซนต์เฮเลนากลับคืนสู่ฝรั่งเศส เขาเป็นแกนนำฝ่ายตรงข้ามของหลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต (ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐที่สองในช่วงปี ค.ศ. 1848 จนถึง ค.ศ. 1852 และเป็นผู้ปกครองฝรั่งเศสในฐานะจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1852 จนถึง ค.ศ. 1871) ในช่วงที่นโปเลียนที่ 3 ยึดอำนาจรัฐบาลตนเองนั้น ตีแยร์ถูกจับกุมและถูกเนรเทศออกจากฝรั่งเศสในระยะเวลาหนึ่ง จากนั้นเขาก็กลับมาและกลายเป็นฝ่ายตรงข้ามของรัฐบาล

ภายหลังจากความปราชัยของฝรั่งเศสในสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย เขาได้รับเลือกให้เป็นผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาลฝรั่งเศสชุดใหม่ และเป็นตัวแทนเจรจากับปรัสเซียเพื่อยุติสงคราม เมื่อกลุ่มกบฏคอมมูนปารีสยึดอำนาจในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1871 ตีแยร์ได้ออกคำสั่งให้กองทัพปราบปราม เมื่อเขามีอายุได้เจ็ดสิบสี่ปี เขาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโดยสมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศสในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1871 ผลงานที่สำคัญที่สุดของเขาในฐานะประธานาธิบดีคือการทำให้ทหารเยอรมันออกจากดินแดนส่วนใหญ่ของฝรั่งเศสได้เร็วกว่ากำหนดสองปี จากความขัดแย้งของฝ่ายค้านนิยมราชาธิปไตยในสมัชชาฝรั่งเศสและฝ่ายซ้ายนิยมสาธารณรัฐ ทำให้เขาประกาศลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1873 และถูกสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีโดยปาทริส เดอ มัก-มาอง และเขาถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1877

ตัวเขายังเคยเป็นนักประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงอีกด้วย เขาได้เขียนหนังสือประวัติศาสตร์เล่มแรกเกี่ยวกับการปฏิวัติฝรั่งเศสประมาณ 10 เล่ม ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1823–1827 นักประวัติศาสตร์ โรเบิร์ต ทอมส์ กล่าวว่า "เป็นการกระทำทางการเมืองที่กล้าหาญในระหว่างการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง...และมันเป็นส่วนหนึ่งของการยกระดับทางปัญญาของพวกเสรีนิยมเพื่อต่อต้านการปฏิวัติของพวกคลั่งเจ้า"Robert Tombs,  "Making the Revolution History: Adolphe Thiers, 1823-73," in Historicizing the French Revolution (2008): 79-95 at p. 80. เขายังเขียนหนังสืออีกยี่สิบเล่ม โดยเกี่ยวกับประวัติของคณะกงสุลและจักรวรรดิของนโปเลียน โบนาปาร์ต  ในปี ค.ศ. 1834 เขาได้รับการคัดเลือกให้เข้าสู่อากาเดมีฟร็องแซซอีกด้วย
# เจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนีย
เจ้าหญิงเอเลนาแห่งโรมาเนีย (ประสูติ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493)อายุ18 เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชาธิบดีมีไฮที่ 1 แห่งโรมาเนีย อดีตพระมหากษัตริย์แห่งโรมาเนีย 

พระองค์ประสูติที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และในวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 พระองค์อภิเษกสมรสกับโรบิน เมดฟอร์ธ-มิลส์ พิธีได้จัดขึ้นที่เมืองเดอแรม ทั้งคู่มีบุตร 2 พระองค์ ได้แก่
 นีโคลัส เมดฟอร์ธ-มิลส์ (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2528 ณ เจนีวา)  
 คารีนา เม็ดฟอร์ธ-มิลส์ (เกิด 4 มกราคม พ.ศ. 2532 ณ นิวคาสเซิลอะพอนไทน์) 

ทั้งคู่ทรงหย่ากันในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

เจ้าหญิงเอเลนาอภิเษกสมรสใหม่กับอเล็กซานเดอร์ ฟิลิป นิกสัน แม็คอาเธอร์ ในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2541 เจ้าหญิงเอเลนาทรงอยู่ในลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ทางสายสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และภายหลังการสวรรคตลงของพระบิดา พระเชษฐภคินีนาถของพระองค์คือมาร์กาเรตาแห่งโรมาเนียได้ขึ้นเป็นพระประมุขราชวงศ์โรมาเนีย โดยไม่มีพระราชบุตรแม้จะทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายราดูแห่งโรมาเนีย การสืบตำแหน่งประมุขราชวงศ์จึงตกเป็นของพระองค์
# ข้าวจี่
ข้าวจี่ เป็นอาหารพื้นบ้านของภาคอีสานและภาคเหนือ ทำจากข้าวเหนียวนึ่งทาเกลือ ปั้นเป็นรูปกลมหรือรีเสียบไม้นำไปย่างบนเตาถ่าน ไฟอ่อนพอเกรียมนำมาชุบไข่ แล้วนำไปย่างใหม่จนเหลือง ดึงไม้ที่เสียบไว้ออก ยัดน้ำตาลอ้อยเข้าไปแทน น้ำตาลจะละลายเป็นไส้ และนิยมทำกันมากในช่วงเดือนสามของทุกปี ซึ่งจะมีการทำข้าวจี่ไปทำบุญในงานประเพณีบุญข้าวจี่ อาจเป็นเพราะข้าวเหนียวจะเสียเร็วในตอนกลางวัน สมัยก่อนข้าวเหนียวจึงถูกทำเป็นข้าวจี่แล้วห่อใบตองไปกินเป็นอาหารตอนทำนาหรือเดินทางไกล เพราะสามารถเก็บได้นานขึ้น

ทางภาคเหนือ มีข้าวจี่เช่นเดียวกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แต่ไม่นิยมทำเป็นก้อนกลมหรือชุบไข่ แต่จะนำข้าวเหนียวทาน้ำมันหมู เกลือ และอาจสอดใส้น้ำพริกตาแดงหรือใช้ทาภายนอกก็ได้ เดือนสี่ทางภาคเหนือซึ่งตรงกับราว ๆ เดือนมกราคมของภาคกลาง (การนับเดือนของทางภาคเหนือจะเร็วกว่าภาคกลาง 2 เดือน) จะนำข้าวจี่กับข้าวหลามไปทำบุญตักบาตร เรียกว่า บุญข้าวจี่ข้าวหลาม ข้าวจี่อีกชนิดหนึ่งของทางภาคเหนือ เป็นการอุ่นข้าวเหนียวเปล่า มักจะทำกินกันตอนน้ำท่วม โดยการนำข้าวเหนียวสุกที่เหลือจากมื้อก่อนหน้า (เรียกว่า ข้าวเย็น) มาเสียบไม้ ปั้นแผ่ให้บาง ปิ้งไฟพอเกรียมนิดหน่อยให้อุ่นหอม นิยมกินกับปลากระดี่ที่ควักไส้แล้วเสียบไม้ตากแห้ง (เรียกว่า ฮ้าแห้ง หรือ ปลาร้าแห้ง) ปิ้งไฟให้กรอบเกรียม นำมาโขลกป่นให้ละเอียด ผสมเกลือป่นเล็กน้อย หากเป็นเกลือเม็ดก็โขลกให้ป่นพร้อมปลาไปเลย เก็บใส่กระปุกไว้เป็นกับข้าวได้นาน การจี่ในภาษาเหนือจะไม่เหมือนกับภาษากลาง ซึ่งแบบภาคกลางจะหมายถึงการนาบอาหารกับกระทะ ในภาษาเหนือจะเรียก นาบ 

ประเทศลาวก็มีอาหารที่เรียกว่าข้าวจี่เช่นกัน ที่หลวงพระบางข้าวจี่คือขนมปังแท่งยาว ๆ แบบฝรั่งเศส นำมาผ่าซีก เสร็จแล้วนำไปใส่เครื่องเคียงต่าง ๆ เช่น แตงกวา ไข่เจียวตัดเป็นเส้น ๆ หมูยอ หมูหย็อง (คนลาวเรียกหมูฝอย) และปรุงรสด้วยซอสมะเขือเทศ ข้าวจี่ของลาวจะต่างจากข้าวจี่ทางภาคเหนือและอีสานของไทย
# ภาษาเจ็ฮ
ภาษาเจ็ฮ มีผู้พูดทั้งหมด 23,256 คน พบในเวียดนาม 15,243 คน (พ.ศ. 2545) ในจังหวัดกอนตูมและจังหวัดกว๋างนาม พบในลาว 8,013 คน (พ.ศ. 2538) ทางภาคใต้ในแขวงเซกองและแขวงอัตตะปือ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
# เอกซ์แคลิเบอร์
เอกซ์แคลิเบอร์  คือดาบในตำนานของกษัตริย์อาร์เทอร์ ที่เล่าลือว่ามีอำนาจวิเศษ หรือมีความเกี่ยวข้องกับสิทธิ์อันชอบธรรมในการปกครองแผ่นดินอังกฤษ ในบางครั้งก็เรียกดาบเอกซ์แคลิเบอร์ว่า "ดาบในศิลา" (Sword in the Stone) ซึ่งใช้ในการพิสูจน์สิทธิ์ครองแผ่นดินของอาร์เทอร์ แต่ในงานเขียนหลายเวอร์ชันอาจแยกดาบทั้งสองนี้เป็นคนละเล่มกัน ดาบเอกซ์แคลิเบอร์นี้ปรากฏอยู่ในตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์มานานแล้ว ในภาษาเวลส์สมัยใหม่เรียกดาบนี้ว่า คาเลดฟุลค์ 

ในตำนานอาร์เทอร์ฉบับวีรคติ มีหลายเรื่องที่บอกว่าอาร์เทอร์เป็นเจ้าของดาบเอกซ์แคลิเบอร์ ในเรื่อง เมอร์ลิน ของรอแบร์ เดอ บอรง อาร์เทอร์ได้ครองบัลลังก์เนื่องจากสามารถดึงดาบออกจากศิลาได้ ตามท้องเรื่องนั้นกล่าวว่า ไม่มีผู้ใดจะดึงดาบออกจากศิลาได้หากมิใช่ "กษัตริย์ที่แท้จริง" ซึ่งใช้ในการค้นหากษัตริย์หรือทายาทที่แท้จริงของยูเทอร์ เพนแดรกอน โดยมากเชื่อกันทั่วไปว่าดาบในศิลานี้ก็คือเอกซ์แคลิเบอร์ ในภายหลังได้มีการระบุอย่างชัดแจ้งในงานเขียนที่เรียกชื่อว่า Vulgate Merlin Continuation ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งอยู่ในตำนานลานเซลอตกับจอกศักดิ์สิทธิ์Merlin: roman du XIIIe siècle ed. M. Alexandre (Geneva: Droz, 1979) แต่ในตำนานยุคหลังจาก Vulgate Merlin เรื่องกลับกลายเป็นว่า ท่านหญิงแห่งทะเลสาบเป็นผู้มอบดาบเอกซ์แคลิเบอร์ให้แก่อาร์เทอร์หลังจากที่เขาได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว นางเรียกดาบนี้ว่า "เอกซ์แคลิเบอร์ ดาบอันสามารถตัดเหล็กกล้า" ในเรื่อง Vulgate Mort Artu อาร์เทอร์สั่งให้กริฟลิตขว้างดาบลงไปในทะเลสาบแห่งมนตรา หลังจากล้มเหลวถึง 2 ครั้งเขาจึงสามารถทำตามคำสั่งพระราชาผู้บาดเจ็บหนักได้ โดยมีมือหนึ่งยื่นขึ้นจากทะเลสาบมารับดาบไว้ ในฉบับแปลภาษาอังกฤษของแมโลรีภายหลังได้เปลี่ยนตัวผู้ขว้างดาบเป็นเบดิเวียร์Lancelot-Grail: The Old French Arthurian Vulgate and Post-Vulgate in Translation trans. N. J. Lacy (New York: Garland, 1992-6), 5 vols 

แมโลรีเก็บเอาตำนานเกี่ยวกับดาบทั้งสองเรื่องมาใส่ใน Le Morte d'Arthur ของเขา แล้วสร้างความสับสนโดยเรียกดาบทั้งสองว่า เอกซ์แคลิเบอร์ ทั้งคู่ ในฉบับภาพยนตร์ เรื่อง Excalibur ได้พยายามแก้ไขความสับสนนี้ โดยสรุปรวมเป็นดาบเล่มเดียวกัน ในตอนแรกอาร์เทอร์ดึงขึ้นมาจากศิลาก่อน หลังจากนั้นดาบแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้วท่านหญิงแห่งทะเลสาบจึงซ่อมดาบเล่มเดิมนั้นขึ้นใหม่
# ภาษาไทปาว
ภาษาไทปาว ในเอกสารเวียดนามใช้เรียกแบบรวม ๆ กับไทกลุ่มอื่นว่า ท้ายห่างต่ง  เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาไท พบในประเทศเวียดนาม และประเทศลาว ในเวียดนามระบุว่า ท้ายห่างต่ง แบ่งออกเป็นสองสำเนียง คือ ไทปาว และไทญ้อ ส่วนประเทศลาวพบผู้ใช้ภาษาดังกล่าวที่เมืองคำเกิด เมืองปากกระดิง และเมืองเวียงทอง แขวงบอลิคำไซ ประเทศลาว

อักษรลายปาว
กลุ่มท้ายห่างต่งในเหมื่องเคือง จังหวัดเหงะอาน มีอักขรวิธีของตนเองเรียกว่าลายปาว โดยมีแชล แฟร์ลุส  คอยให้การสนับสนุนการอนุรักษ์อักษรนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
# ข้าวเม่า
ข้าวเม่า ได้มาจากรวงข้าวสีเขียวไล่มาจนถึงสีเขียวตกน้ำตาล การบริโภคข้าวเม่าพบในทุกประเทศที่ปลูกข้าว ตั้งแต่ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม พม่า ภูฏาน อินเดีย ทิเบต ในภูฏานใช้เป็นอาหารว่างกินกับน้ำชา เส้นทางขนมไทย. กทม. แสงแดด. 2553. หน้า 137 - 139 ในไทยเป็นขนมที่นิยมกินมาตั้งแต่สมัยโบราณ ในอดีตตอนหน้าน้ำจะมีแม่ค้านำขนมใส่เรือมาขาย และขนมกลุ่มนั้นมีข้าวเม่าทอดอยู่ด้วย มีกล่าวถึงข้าวเม่าในนิราศน้ำท่วมใหญ่ พ.ศ. 2460 ว่า

มีเพลงกล่อมเด็กกล่าวถึงข้าวเม่าว่า

ข้าวเม่ามีทั้งข้าวเม่าข้าวเหนียว ข้าวเจ้าและข้าวเหนียวดำ โดยที่นิยมมากที่สุดคือข้าวเม่าข้าวเหนียว แบ่งได้เป็น 3 แบบ คือ ข้าวฮ่างหรือข้าวเม่าอ่อนทำจากเมล็ดข้าวสีเขียวจัด ข้าวเม่าแบบเขียวอ่อน ทำจากข้าวห่ามที่เปลือกเป็นสีเขียวเข้ม ข้าวเม่าขาวนวล ทำจากข้าวเกือบแก่ เปลือกเขียวอมน้ำตาล

ข้าวเม่าทำเป็นขนมได้หลายแบบ เช่น
 ใส่เป็นส่วนผสมในกระยาสารท
 ข้าวเม่าคลุก (เอาน้ำสุกอุ่น ๆ ใส่เกลือพรมข้าวเม่าให้นุ่ม)
 ข้าวเม่าบด ใช้ข้าวเม่าใหม่คั่วให้หอมแล้วกรองด้วยผ้าขาวบาง หยดหัวกะทิลงบนข้าวเม่าที่กรองไว้ กะทิจะผสมข้าวเม่าเป็นก้อน แล้วนำมากลิ้งไปมาบนฝ่ามือให้เป็นก้อนเหมือนไข่จะละเม็ด - ส่วนผสมแค่ 3 อย่าง คือ ข้าวเม่า น้ำตาล มะพร้าวห้าวคั้นกะทิ และ มะพร้าวทึนทึกขูด
 ข้าวเม่าราง คือ ข้าวเม่าที่นำมาคั่วจนพองแล้วกินกับน้ำกะทิ
 ข้าวเม่าหมี่ (ข้าวเม่าทรงเครื่อง หรือ ขนมข้าวเม่าราง) เป็นข้าวเม่ารางแบบแห้ง คือ ใส่กุ้งแห้ง เต้าหู้ทอด ถั่วลิสง หรือใส่น้ำตาลทรายถ้าเป็นแบบหวาน
 ข้าวเม่าทอด เป็นข้าวเม่ากวนกับน้ำตาลผสมกับแป้งพอกกล้วยไข่ทั้งลูกแล้วทอด บางท้องถิ่นเรียกกล้วยข้าวเม่า เป็นเครื่องว่างหวาน และ เป็นเครื่องเคียงสำหรับขนมจีนน้ำพริก
 ข้าวเม่าเบื้อง เป็นตำรับอาหารโบราณที่ดัดแปลงมาจาก ขนมเบื้อง โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ในยุคนั้นรัชกาลที่ 5
# ขนมต้ม
ขนมต้ม เป็นขนมที่มีหลักฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย เข้ามาพร้อมกับศาสนาพราหมณ์และลัทธิความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้า โดยเชื่อกันว่าพระพิฆเนศโปรดขนมนี้มาก ครั้งหนึ่งเสวยเข้าไปจนเต็มพุง เมื่อขี่หนูกลับวิมาน ระหว่างทางหนูมาเจองู ตกใจจึงหยุดทันที พระพิฆเนศตกจากหลังหนู พุงแตก พระพิฆเนศเสียดายขนมจึงกอบเข้าใส่พุงใหม่แล้วเอาซากงูที่ตีตายแล้วมาพันพุงไว้ แล้วจึงกลับไปวิมานพลศรี คชาชีวะ. ขนมมิ่งมงคล. แม่บ้านทันสมัย. 11 (151):20-25, พฤศจิกายน 2539 ต่อมาได้มีบทบาทสำคัญในพิธีบวงสรวงเทวดา ในพิธีกรรมต่าง ๆ เช่น ยกเสาเอก ตั้งศาลพระภูมิ ในประเพณีสู่ขอแต่โบราณในบางท้องที่ใช้ขนมต้มด้วย ดังมีเพลงพวงมาลัยร้องเล่นว่าส.พลายน้อย. เกร็ดย่อยร้อยเรื่อง. กทม. ดอกหญ้า. 2537

ขนมต้มขาวนั้น ใช้แป้งข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อนกลม ใส่ไส้น้ำตาลหม้อ ลงไปต้มให้สุก โรยด้วยมะพร้าวขูด ต่อมาจึงทำหน้ากระฉีก ซึ่งเป็นมะพร้าวขูดมาเคี่ยวกับน้ำตาลหม้อจนเหนียว ใช้เป็นไส้แทน ส่วนขนมต้มแดง ใช้แป้งข้าวเหนียวแผ่เป็นแผ่นแบน ต้มให้สุก ราดด้วยหน้ากระฉีกที่ค่อนข้างเหลว

ขนมที่เรียกว่าขนมต้มของภาคใต้จะต่างไปจากภาคกลาง ขนมต้มของภาคใต้จะเป็นข้าวเหนียวผสมน้ำกะทิห่อใบกะพ้อแล้วเอาไปต้ม บางท้องที่เรียกห่อต้ม ขนมที่ทำแบบนี้ทางภาคกลางเรียก ข้าวต้มมัด หรือข้าวต้มผัดวันดี ณ สงขลา. อาหารไทยในวรรณคดี เล่ม 2. กทม. ผลิตภัณฑ์การพิมพ์. 2527
# แอวาลอน
แอวาลอน (คาดว่ามาจากคำในภาษาเคลติก abal หมายถึง แอปเปิล) คือเกาะในตำนานกษัตริย์อาร์เทอร์ ได้ชื่อว่ามีแอปเปิลที่สวยงาม ปรากฏครั้งแรกในวรรณกรรมของเจฟฟรีย์แห่งมอนมัท ในบันทึกประวัติศาสตร์จำลอง ฉบับ ค.ศ. 1136 เรื่อง Historia Regum Britanniae ("ประวัติกษัตริย์แห่งบริเตน") โดยเป็นสถานที่ที่สร้างดาบเอกซ์แคลิเบอร์ของกษัตริย์อาร์เทอร์ และเป็นที่ซึ่งอาร์เทอร์ใช้รักษาแผลบาดเจ็บจากการรบ หลังจากการศึกครั้งสุดท้ายที่คัมลานน์ แนวคิดเกี่ยวกับเกาะแอวาลอนคือ เป็น "ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์" ซึ่งสอดคล้องกับตำนานอินโด-ยูโรเปียนหลาย ๆ เรื่อง เช่น Tír na nÓg ของชาวไอริช และ Hesperides ของชาวกรีก สำหรับเรื่องหลังของกรีกนี้ ยังเป็นดินแดนแห่งแอปเปิลเหมือนกันอีกด้วย
# แลนเซอล็อต
แลนเซอล็อต  เป็นตัวละครในตำนานอาร์เทอร์บางเรื่อง ซึ่งมักปรากฏว่า เป็นผู้ใกล้ชิดของพระเจ้าอาร์เทอร์ และเป็นหนึ่งในอัศวินโต๊ะกลม ในตำนานอาร์เทอร์ของฝรั่งเศสนั้น แลนเซอล็อตเป็นพระโอรสกำพร้าของพระเจ้าแบนแห่งราชอาณาจักรเบโนอิก และเลดีออฟเดอะเลกนำไปเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ขึ้นในดินแดนของแฟรี กระทั่งได้เข้าร่วมและมีชัยชนะในการรบและการแข่งขันประชันยุทธ์หลายครั้ง จนมีชื่อเสียงว่า เป็นนักดาบและนักรบบนหลังม้าผู้ไม่เป็นสองรองใคร แล้วได้เป็นผู้ครองปราสาทจัวเยิสการ์ด และเป็นองครักษ์ประจำพระนางกวินิเวียร์ พระมเหสีของพระเจ้าอาร์เทอร์ แต่บางคราวแลนเซอล็อตก็ได้รับการพรรณนาว่า มีอารมณ์ร้ายและคลุ้มคลั่ง ครั้นปรากฏว่า เขากระทำชู้กับพระนางกวินิเวียร์ ก็นำไปสู่สงครามกลางเมืองและความล่มสลายแห่งราชอาณาจักรของพระเจ้าอาร์เทอร์

การปรากฏตัวครั้งแรกที่สามารถระบุปีได้ของแลนเซอล็อตในฐานะตัวละครหลักนั้น เกิดขึ้นในกวีนิพนธ์ภาษาฝรั่งเศสจากคริสต์ศตวรรษที่ 12 ชื่อ ล็องสโลเลอเชอวาลีเยเดอลาชาแร็ต (Lancelot, le Chevalier de la Charrette) ของเครเตียง เดอ ทรัว ซึ่งก็มีเนื้อหาหลักว่าด้วยความรักแบบเทิดทูนระหว่างเขาและพระนางกวินิเวียร์แล้ว และเนื้อหานี้เองที่ได้รับการนำไปขยายในตำนานอาร์เทอร์หลายเรื่อง ทำให้แลนเซอล็อต ซึ่งมีทั้งด้านที่จงรักภักดีต่อพระเจ้าอาร์เทอร์ และทรยศต่อพระองค์นั้น กลายเป็นตัวละครยอดนิยมมานานหลายร้อยปี

หมายเหตุ

 "แลนเซอล็อต"  และยังสามารถอ่านว่า "แลนเซอเลิต"  "ลานเซอล็อต"  "ลานเซอเลิต"  และ "แลนสเลิต"
# มอร์เดร็ด
มอร์เดร็ด (ภาษาเวลช์: Medrau) เป็นตัวละครหนึ่งในตำนานกษัตริย์อาเธอร์ เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ทรยศและได้ต่อสู้กับอาเธอร์ที่คัมลานน์ เขาถูกสังหาร แต่อาเธอร์ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เรื่องเล่าในวรรณกรรมต่าง ๆ เกี่ยวกับมอร์เดร็ดค่อนข้างแตกต่างกันไปตามยุคสมัย ในตอนแรกเขาเป็นหนึ่งในอัศวินโต๊ะกลมของอาเธอร์ แต่ในเวอร์ชันที่โด่งดังที่สุด มอร์เดร็ดเป็นลูกนอกสมรสของอาเธอร์ที่เกิดจากพี่สาวต่างแม่ ชื่อ มอร์กอส ในวรรณกรรมเก่าแก่ มอร์เดร็ดก็เป็นบุตรของมอร์กอสเช่นกัน (บางทีก็เรียกเธอว่า แอนนา) แต่บิดาของเขาคือกษัตริย์ Lot แห่งออร์คนีย์ เขามีพี่น้อง หรือลูกพี่ลูกน้องหลายคน ได้แก่ กาเวน อกราไวน์ กาเฮรีส และ กาเร็ธ

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เรื่องของมอร์เดร็ด  จาก Early British Kingdoms.com
# กวินิเวียร์
กวินิเวียร์  เป็นชื่อราชินีในตำนานของพระเจ้าอาร์เทอร์ มีชื่อเสียงในวรรณกรรมจากเรื่องรักลักลอบกับหัวหน้าอัศวินของอาร์เทอร์ คือ เซอร์แลนเซอล็อต การที่คนทั้งสองคบคิดกันหักหลังอาร์เทอร์ นำไปสู่ความล่มสลายของอาณาจักร

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 เรื่องของกวินิเวียร์ ที่ the Camelot Project
# ยูเทอร์ เพนแดรกอน
อูเทอร์ เพนดราก้อน  เป็นกษัตริย์ในตำนานในยุค sub-Roman Britain (ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5) และเป็นบิดาของกษัตริย์อาร์เทอร์

มีบทกวีเก่าแก่ในภาษาเวลช์ที่อ้างถึงอูเทอร์ปรากฏอยู่เพียงเล็กน้อย แต่ชีวประวัติของเขาได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยเจฟฟรีย์แห่งมอนมัท ในงานเขียนประวัติศาสตร์จำลอง Historia Regum Britanniae (ประวัติกษัตริย์แห่งบริเตน) ซึ่งเรื่องราวของบุคคลในงานเขียนของเจฟเฟรย์ได้กลายเป็นต้นแบบสำหรับงานวรรณกรรมในยุคถัดมา ยูเทอร์ในวรรณกรรมเป็นบุคคลที่คลุมเครือไม่ชัดเจน มักถูกบรรยายว่าเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งและคอยปกป้องพลเมืองของเขา ตามที่ปรากฏในตำนานอาร์เทอร์ อูเทอร์ได้แปลงกายโดยความช่วยเหลือของเมอร์ลินเพื่อลอบไปพบกับเลดีอิเกรน ภริยาของกอร์ลัวส์ ศัตรูของเขา เขาหลับนอนกับนาง แล้วจึงได้อาร์เทอร์เป็นบุตร เหตุนี้อาร์เทอร์จึงเป็น "ลูกนอกสมรส" โครงเรื่องทำนองนี้ปรากฏซ้ำในตำนานอาร์เทอร์แนววีรคติในยุคหลังอีกด้วย โดย มอร์เดร็ด ก็เป็นลูกนอกสมรสของอาร์เทอร์กับมาร์กอส น้องสาวต่างแม่ของเขาเอง
# พระเจ้าปเย
พระเจ้าปเย (, ; 26  พฤษภาคม ค.ศ. 1619 – 14 เมษายน ค.ศ. 1672) เป็นพระมหากษัตริย์พม่าองค์ที่ 9 แห่ง ราชวงศ์ตองอูพระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าตาลูน พระองค์ครองราชย์เมื่อปี ค.ศ. 1661 ต่อจากพระเจ้าพินดาเล พระเชษฐาของพระองค์ซึ่งเคยนำทัพต้านทานการรุกรานจากราชวงศ์ชิง

พระเจ้าพินดาเลเริ่มสูญเสียความนิยม กระตุ้นให้พระเจ้าปเยทำการกบฎเมื่อปี ค.ศ. 1661 ปลดพระเชษฐาจากการเป็นกษัตริย์และครองราชย์เป็นพระเจ้าอังวะแทน

พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1672 และพระราชโอรสของพระองค์ขึ้นครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้านราวาระ

 พงศาวลี
# อัศวินโต๊ะกลม
อัศวินโต๊ะกลม  เป็นชื่อกลุ่มคนที่ได้รับแต่งตั้งเกียรติยศอย่างสูงสุดในราชสำนักของกษัตริย์อาร์เทอร์ ในชุดตำนานที่ปรากฏในตำนานแห่งบริเตน โต๊ะกลม อันเป็นโต๊ะประชุมของพวกเขานั้นสร้างขึ้นเพื่อสื่อถึงความเท่าเทียมกันของสมาชิกทุกคน ไม่มีด้านหัวหรือด้านท้าย วรรณกรรมเกี่ยวกับกษัตริย์อาร์เทอร์แต่ละเรื่องอาจจะกล่าวถึงจำนวนอัศวินที่ไม่เท่ากัน ตั้งแต่ 12-150 คน หรือมากกว่านั้น สำหรับ Winchester Round Table ซึ่งบันทึกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1270 มีรายชื่ออัศวินทั้งสิ้น 25 คน ครับ

 รายชื่ออัศวิน 
ต่อไปนี้เป็นรายชื่ออัศวินที่สำคัญของโต๊ะกลม

 เซอร์แอแกรเวน หลานของเซอร์กาเวน เสียชีวิตจากการขวางลานเซลอต
 เซอร์แดโกนิตเป็นตัวตลกของกษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลม  เขามักจะฝึกโล่อยู่เสมอเพื่อที่จะได้เข้าร่วมสงคราม
 เซอร์แอนเซล์ม
 กษัตริย์แบกเดแมกัส
 เซอร์เบดิเวียร์ ผู้ขว้างดาบเอกซ์แคลิเบอร์ลงในทะเลสาบคราวที่อาร์เทอร์สิ้นชีพ
 เซอร์บอร์ส กษัตริย์แห่งโกน (กอล)เป็นอัศวินที่รอดชีวิตในศึกครั้งสุดท้าย และเป็นเพื่อนสนิทของเซอร์ลานเซลอต
 เซอร์แคราด็อก
 เซอร์คอนสแตนติน บุตรแห่งคาดอร์ ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์หลังจากอาร์เทอร์สิ้นชีพ
 เซอร์วอริก บุตรของทริสโทเนีย และดีแลน
 เซอร์เอกเตอร์ พ่อบุญธรรมของอาร์เทอร์ และพ่อของเซอร์เคย์
 เซอร์เอเรก 
 เซอร์กาเฮริส หลานของเซอร์กาเวน เสียชีวิตจากการขวางลานเซลอต
 เซอร์กาลาฮัด นามที่คนส่วนใหญ่รู้จักคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์ บุตรของลานเซลอต เป็นผู้สำเร็จในการอัญเชิญจอกศักดิ์สิทธิ์
 เซอร์กาเลโฮต์ เพื่อนของลานเซลอต
 เซอร์แกเรท หลานของเซอร์กาเวน เสียชีวิตจากการขวางลานเซลอต
 เซอร์กาเวน 1ในอัศวินที่ยอดเยี่ยมที่สุด เสียชีวิตเพราะเซอร์มอร์เดร็ด
 เซอร์กินกาไลน์ เดิมชื่อเซอร์ เลเบล อินคอนนู บุตรของกาเวน
 เซอร์กริฟลิต
 เซอร์เคย์ บุตรของเอกเตอร์
 เซอร์ลานเซลอต อัศวินที่เก่งกาจที่สุดและเป็นชนวนของโศกนาฏกรรมรักสามเส้า
 กษัตริย์ลีโอดิแกรนซ์ บิดาของกวินิเวียร์ และเป็นผู้พิทักษ์โต๊ะกลม
 เซอร์ไลโอเนล
 เซอร์มอร์เดร็ด ลูกนอกสมรสของอาร์เทอร์ และผู้ทำลายอาณาจักร
 เซอร์เพอร์ซิวัล 1ในผู้ที่สำเร็จในการอัญเชิญจอกศักดิ์สิทธิ์พร้อมเซอร์กาลาฮัด
 เซอร์ทริสทัน อัศวินที่เก่งกาจที่สุดเป็นอันดับ 3 และเป็นเจ้าของตำนานรักแสนเศร้ากับเจ้าหญิงไอโซเด้
 กษัตริย์ยูเรียน
 เซอร์ลาโมรัก
 เซอร์อิเวน บุตรของยูเรียนแห่งกอร์
# เครเตียง เดอ ทรัว
เครเตียง เดอ ทรัว (ฝรั่งเศสสมัยใหม่: , ; , ; ค.ศ. 1135?–1185?, รุ่งเรืองอยู่ในช่วงประมาณ ค.ศ. 1160–1191) เป็นกวีชาวฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ไม่ทราบความเป็นมาเกี่ยวกับตัวเขามากนัก แต่ดูเหมือนจะมาจากเมืองทรัว หรือมีความเกี่ยวพันกับเมืองนั้นอย่างใดอย่างหนึ่ง เขาได้รับการอุปถัมภ์จากเคาน์เตสมารีแห่งช็องปาญ พระราชธิดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับดัชเชสอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน  ระหว่าง ค.ศ. 1160–1172จาก "Four Arthurian Romances" gutenberg.org. เก็บข้อมูลเมื่อ 29 มีนาคม 2007.  ผลงานของเขาเกี่ยวกับตำนานกษัตริย์อาเธอร์เป็นงานที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลมากที่สุดสำหรับวรรณกรรมในยุคกลาง เครเตียง เดอ ทรัว ได้ชื่อว่าเป็นนักเขียนนวนิยายในภาษาฝรั่งเศสเป็นคนแรก
# CWC
CWC สามารถหมายถึง
 Capitol Wrestling Corporation ชื่อเดิมของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์
 ชิลลี่ไวท์ช็อค ศิลปินเกิร์ลกรุปของค่ายกามิกาเซ่
# กอล
กอล  หรือ กัลลิอา หรือ กอลเลีย (เสียงอ่าน) เป็นภูมิภาคหนึ่งของยุโรปตะวันตกที่ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยชาวโรมันPolybius: Histories เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าชนเคลต์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 494,000 ตารางกิโลเมตร (191,000 ตารางไมล์) ได้แก่พื้นที่ที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม ส่วนใหญ่ของสวิตเซอร์แลนด์ และบางส่วนของอิตาลีตอนเหนือ เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี (โดยเฉพาะฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์) ตามคำบอกเล่าของจูเลียส ซีซาร์ กอลแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ กัลลิอาแก็ลติกา, กัลลิอาแบ็ลกิกา และกัลลิอาอากวีตานิอา ในทางโบราณคดี ชาวกอลเป็นผู้สืบสานวัฒนธรรมลาแตนซึ่งแผ่ขยายไปทั่วดินแดนกอล และไปทางตะวันออกถึงไรติอา, โนริกูง, ปันนอนิอา และแกร์มานิอาตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างศตวรรษที่ 5 ถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ระหว่างศตวรรษที่ 2 และ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ดินแดนกอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรม โดยกัลลิอากิซัลปีนาถูกพิชิตเมื่อ 203 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกัลลิอานาร์โบเนงซิสถูกพิชิตเมื่อ 123 ปีก่อนคริสต์ศักราช กอลถูกเผ่าชนกิมบรีและทิวตันรุกรานหลัง 120 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ทั้งสองเผ่าพ่ายแพ้ต่อชาวโรมันเมื่อ 103 ปีก่อนคริสต์ศักราช ท้ายที่สุด จูเลียส ซีซาร์สามารถปราบปรามส่วนที่เหลือของกอลลงได้ระหว่างการรบในช่วง 58 ถึง 51 ปีก่อนคริสต์ศักราช

ชาวโรมันควบคุมกอลนานถึง 5 ศตวรรษ จนกระทั่งอาณาจักรซัวซงซึ่งเป็นรัฐโรมันตกค้างรัฐสุดท้ายตกเป็นของชาวแฟรงก์ใน ค.ศ. 486 แม้ว่าชาวเคลต์ในกอลได้สูญเสียอัตลักษณ์และภาษาดั้งเดิมของตนไปในสมัยโบราณตอนปลายโดยถูกกลืนเข้าไปในวัฒนธรรมกอล-โรมัน แต่ กัลลิอา ยังคงเป็นชื่อเรียกตามแบบแผนของบริเวณนี้ตลอดสมัยกลางตอนต้น จนกระทั่งได้อัตลักษณ์ใหม่เป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเซียงในสมัยกลางตอนกลาง