# มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์
มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์  ประธานาธิบดีคนที่ 13 แห่งสหรัฐเกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1800 เป็นสมาชิกพรรควิกคนสุดท้ายที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1874 ขณะอายุได้ 74 ปี

เป็นประธานาธิบดีคนที่ 13 ของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่งระหว่างปี พ.ศ. 2393 ถึง พ.ศ. 2396 โดยเป็นคนสุดท้ายที่เป็นสมาชิกพรรค Whig ขณะอยู่ในทำเนียบขาว อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกาจากตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก ฟิลมอร์ได้รับเลือกให้เป็นรองประธานาธิบดีคนที่ 12 ในปี 2391 และดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2393 จากการที่ประธานาธิบดีแซคคารี เทย์เลอร์ของสหรัฐฯ ถึงแก่อสัญกรรม ฟิลมอร์มีบทบาทสำคัญในการผ่านพ้นของการประนีประนอมในปี พ.ศ. 2393 การต่อรองราคาที่นำไปสู่การสงบศึกสั้น ๆ ในการต่อสู้เพื่อขยายการเป็นทาส เขาล้มเหลวในการชนะการเสนอชื่อชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของวิกในปี พ.ศ. 2395 แต่ได้รับการรับรองจากพรรค Nativist Know Nothing ในอีกสี่ปีต่อมาและได้อันดับสามในการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2399

มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์ เกิดมายากจนในเขต ฟิงเกอร์เลคส์ ของรัฐนิวยอร์ก และพ่อแม่ของเขาเป็นเกษตรกรผู้เช่าในช่วงที่เขาก่อสร้าง แม้ว่าเขาจะมีการศึกษาในระบบเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็ลุกขึ้นจากความยากจนด้วยการศึกษาอย่างขยันหมั่นเพียรเพื่อเป็นทนายความที่ประสบความสำเร็จ เขากลายเป็นคนสำคัญในพื้นที่บัฟฟาโลในฐานะทนายความและนักการเมือง และได้รับเลือกเข้าสู่สภานิวยอร์กในปี พ.ศ. 2371 และสภาผู้แทนราษฎรในปี พ.ศ. 2375 ในขั้นต้น เขาเป็นพรรคต่อต้านอิฐแต่เขาก็กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของ พรรควิกที่จัดตั้งขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 2373 เขาเป็นคู่แข่งกันในการเป็นผู้นำของพรรคการเมืองกับบรรณาธิการเธอร์โลว์ วีดและวิลเลียม เอช. ซีวาร์ดผู้เป็นลูกน้องของวีด ตลอดอาชีพการงานของเขา ฟิลมอร์ประกาศว่าการเป็นทาสเป็นสิ่งชั่วร้าย แต่มันอยู่นอกเหนืออำนาจของรัฐบาลกลาง ซูเอิร์ดเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นทาสอย่างเปิดเผยและโต้แย้งว่ารัฐบาลกลางมีบทบาทในการยุติเรื่องนี้ฟิลล์มอร์เป็นผู้สมัครที่ไม่ประสบความสำเร็จในการเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกาเมื่อวิกเข้าควบคุมห้องนี้ในปี 2384 แต่เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นประธานของคณะกรรมการ Ways and Means พ่ายแพ้ในการประมูลเพื่อเสนอชื่อวิกสำหรับรองประธานาธิบดีในปี 2387 และผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กในปีเดียวกัน ฟิลล์มอร์ ได้รับเลือกให้เป็นผู้ดูแลบัญชีของนิวยอร์กในปี 2390 ซึ่งเป็นคนแรกที่ดำรงตำแหน่งนั้นโดยการเลือกตั้งโดยตรง

ในฐานะรองประธาน ฟิลล์มอร์ ส่วนใหญ่ถูกละเลยโดยเทย์เลอย์และแม้แต่ในการจ่ายอุปถัมภ์ในนิวยอร์กเทย์เลอย์ปรึกษา Weed และ Seward ในฐานะประธานวุฒิสภา อย่างไรก็ตาม ฟิลมอร์เป็นประธานในการโต้วาทีที่โกรธจัดของวุฒิสภา ขณะที่สภาคองเกรสครั้งที่ 31 ตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้มีทาสในเม็กซิโกเซสชั่นหรือไม่ฟิลล์มอร์ซึ่งแตกต่างจากเทย์เลอย์สนับสนุน Henry Clay's Omnibus Bill ซึ่งเป็นพื้นฐานของการประนีประนอมในปี 2393 เมื่อได้เป็นประธานาธิบดีในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2393 ฟิลมอร์ได้ยกเลิกคณะรัฐมนตรีของเทย์เลอร์และผลักดันให้สภาคองเกรสยุติการประนีประนอม พระราชบัญญัติทาสลี้ภัย เร่งการกลับมาของทาสที่หลบหนีไปยังผู้ที่อ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ เป็นส่วนที่มีการโต้เถียงของการประนีประนอมฟิลล์มอร์รู้สึกผูกพันที่จะต้องบังคับใช้มัน แม้จะเกิดความเสียหายต่อความนิยมของเขาและพรรควิกซึ่งถูกแบ่งระหว่างฝ่ายเหนือและใต้ ในนโยบายต่างประเทศ ฟิลมอร์สนับสนุนคณะสำรวจของกองทัพเรือสหรัฐฯ เพื่อเปิดการค้าขายในญี่ปุ่น ต่อต้านการออกแบบของฝรั่งเศสในฮาวาย และรู้สึกอับอายกับการเดินทางไปคิวบาของฝ่ายค้านฝ่ายค้านของนาร์ซิโซ โลเปซ Fillmore แสวงหาการเสนอชื่อ Whig ให้ครบวาระในปี 2395 แต่ถูกส่งผ่านโดย The Whigs เพื่อสนับสนุน วินฟิลด์ สก๊อตต์

เมื่อพรรควิกเลิกกันหลังจากตำแหน่งประธานาธิบดีของฟิลมอร์ หลายคนในฝ่ายอนุรักษ์นิยมของเขาได้เข้าร่วมกับ Know Nothings และก่อตั้งพรรคอเมริกันขึ้น ในการลงสมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2399 ฟิลมอร์แทบไม่ต้องพูดถึงการย้ายถิ่นฐาน เน้นไปที่การรักษาสหภาพแรงงาน และชนะเพียงแมริแลนด์ ระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา ฟิลมอร์ประณามการแยกตัวออกจากกันและตกลงว่าจะต้องรักษาสหภาพแรงงานหากจำเป็น แต่เขาวิพากษ์วิจารณ์นโยบายสงครามของอับราฮัม ลินคอล์น หลังจากความสงบกลับคืนมา เขาสนับสนุนนโยบายการฟื้นฟูของประธานาธิบดีแอนดรูว์ จอห์นสันของสหรัฐฯ ฟิลมอร์ยังคงเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพลเมืองในการเกษียณอายุ รวมทั้งในฐานะนายกรัฐมนตรีของมหาวิทยาลัยบัฟฟาโล ซึ่งเขาได้ช่วยไว้เมื่อปี พ.ศ. 2389