wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ฝันเปียก
ฝันเปียก  เป็นความเสียวสุดยอดทางเพศเกิดเองที่เกี่ยวข้องกับการหลั่งน้ำอสุจิในชาย หรือการหล่อลื่นช่องคลอดในหญิงหากเธอรับรู้ว่าส่งผลให้เกิดความเสียวสุดยอดทางเพศ ฝันเปียกเกิดขึ้นได้ตลอดวัยเจริญพันธุ์ โดยพบบ่อยที่สุดในช่วงวัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่ตอนต้น เป็นไปได้ว่าจะตื่นขึ้นระหว่างการฝันเปียกหรือหลับผ่านฝันเปียก

กระบวนการเกิดฝันเปียก
เมื่อเด็กผู้ชายมีพัฒนาการเข้าสู่วัยรุ่นจะมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและระบบอวัยวะสืบพันธุ์ให้มีการสร้างและหลั่งน้ำอสุจิ ตลอดจนเริ่มมีความรู้สึกต่ออารมณ์ทางเพศซึ่งเป็นผลจากฮอร์โมน แรงขับดันทางเพศเหล่านี้หากสะสมไว้โดยไม่มีการปลดปล่อยก็จะทำให้ระบบประสาทซึ่งควบคุมความตื่นตัวทางเพศ (Sexual arousal) มีการปลดปล่อยเกิดแรงตึงเครียดนี้ออกมาโดยอัตโนมัติในขณะนอนหลับซึ่งมักเป็นช่วง Rapid eye movement (REM) sleep ของสรีรวิทยาการนอน ทำให้ความนึกคิดและจินตนาการทางเพศออกมาในรูปแบบความฝันซึ่งเกิดพร้อม ๆ กับการกระตุ้นอวัยวะสืบพันธุ์ให้มีการตื่นตัวทางเพศถึงขีดสุดจนกระทั่งถึงจุดสุดยอด โดยที่เนื้อหาในความฝันนั้นอาจเป็นเรื่องที่เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวข้องทางเพศก็ได้ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ในอดีต ในเด็กผู้ชายซึ่งเพิ่งเข้าสู่วัยรุ่นอาจฝันถึงเรื่องตื่นเต้นทั่วๆไป  ฝันว่ากำลังปัสสาวะ หรือแม้กระทั่งฝันว่ากำลังสำเร็จความใคร่ให้ตัวเองก็ได้ ในขณะที่ชายหนุ่มที่อายุมากขึ้นอาจจินตนาการถึงภาพโป๊เปลือยของเพศตรงข้าม ผู้หญิงที่รัก หรือกิจกรรมการร่วมเพศเสมือนจริง ความฝันเหล่านี้มักเกิดในช่วงเวลาเช้าซึ่งเป็นช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่นในระยะ REM sleep ตามธรรมชาติ ทำให้สามารถจดจำเนื้อหาในความฝันได้ค่อนข้างดี วัยรุ่นชายที่เคยมีประสบการณ์ฝันเปียกมักบรรยายความรู้สึกว่าเหมือนจุดสุดยอดทางเพศจากการมีกิจกรรมทางเพศของจริง อาจมีการตกใจหรือสะดุ้งตื่นขณะมีการหลั่งน้ำอสุจิแต่ส่วนใหญ่มักเข้าสู่ภวังค์การนอนหลับต่อไป จนกระทั่งตื่นนอนก็จะพบคราบอสุจิเปรอะตรงเป้ากางเกงชั้นใน  ผ้าห่ม และผ้าปูที่นอน

การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง
ในผู้ชายนั้นเป็นที่สังเกตกันว่าการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง บ่อย ๆ นั้นทำให้โอกาสฝันเปียกลดลง เนื่องจากมีการหลั่งน้ำอสุจิอยู่เสมอจนไม่เหลือล้นออกมาขณะหลับ และทำให้ความแรงขับดันและความตึงเครียดทางเพศตามธรรมชาติลดลง มีเด็กวัยรุ่นจำนวนมากที่ไม่เคยมีประสบการณ์ฝันเปียกเลยหลังจากช่วงแตกเนื้อหนุ่ม เนื่องจากค้นพบการหลั่งน้ำอสุจิครั้งแรกก็โดยการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง
# กล้ามเนื้อกลุ่มโมบายล์ แวด
กล้ามเนื้อกลุ่มโมบายล์ แวด  เป็นกลุ่มของกล้ามเนื้อ 3 มัดที่อยู่ในพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน (posterior compartment of the forearm)  ได้แก่

 กล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis)
 กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (extensor carpi radialis brevis)
 กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (extensor carpi radialis longus)

ในบางครั้งอาจเรียกกล้ามเนื้อว่า พื้นที่ด้านข้างของปลายแขน (lateral compartment" of the forearm)
# กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัส
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัส  เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในปลายแขน (forearm) และมือ ที่ทำหน้าที่งอนิ้วหัวแม่มือ กล้ามเนื้อนี้วางตัวอยู่ในระนาบเดียวกันกับกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus)

 จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย 
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะเริ่มมาจากร่องพื้นผิวด้านหน้าของตัวกระดูกเรเดียส จุดเกาะต้นเริ่มจากบริเวณใต้ต่อปุ่มนูนเรเดียส (radial tuberosity) และแนวเฉียงของกระดูกเรเดียส (oblique line of the radius) ไปจนจรดกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัส (pronator quadratus)

นอกจากนี้จุดเกาะต้นยังออกมาจากบริเวณที่ติดกับเอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขน (interosseous membrane of the forearm) และโดยเป็นแผ่นเอ็นอ้วนๆ (fleshy slip) เกาะจากขอบด้านใกล้กลางของโคโรนอยด์ โพรเซส (coronoid process) ของกระดูกอัลนา (ulna) หรือจากปุ่มมีเดียล อีพิคอนไดล์ (medial epicondyle) ของกระดูกต้นแขน (humerus)

ใยกล้ามเนื้อนี้จะกลายเป็นเอ็นแบนๆ ผ่านใต้เฟลกเซอร์ เรตินาคิวลัมของมือ (flexor retinaculum) ผ่านคาร์ปัล ทันเนล (carpal tunnel) แล้วลอดอยู่ระหว่างปลายจุดเกาะด้านข้าง (lateral head) ของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (flexor pollicis brevis) และส่วนเฉียง (oblique part) ของกล้ามเนื้อแอดดักเตอร์ พอลิซิส (adductor pollicis) แล้วจึงเข้าสู่ช่อง
osseoaponeurotic canal เช่นเดียวกับเอ็นกล้ามเนื้อกลุ่มงอนิ้วมืออันอื่นๆ แล้วไปเกาะปลายกับฐานของกระดูกนิ่วมือท่อนปลาย (distal phalanx) ของนิ้วหัวแม่มือ

 ความสัมพันธ์ 
เส้นประสาทแอนทีเรียร์อินเตอร์ออสเซียส (anterior interosseous nerve) ซึ่งเป็นแขนงของเส้นประสาทมีเดียน (median nerve) และหลอดเลือดดำและหลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์อินเตอร์ออสเซียส (anterior interosseous artery and vein) ผ่านด้านหน้าของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขนไปทางด้านล่าง ระหว่างกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัสและกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus)

การบาดเจ็บต่อเอ็นกล้ามเนื้อนี้มักจะหายได้ยากเนื่องจากมีเลือดมาเลี้ยงอย่างจำกัด

 หน้าที่ 
กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ พอลิซิส ลองกัสเป็นกล้ามเนื้อทำหน้าที่งอกระดูกนิ้วหัวแม่มือ เมื่อนิ้วหัวแม่มืองอ กล้ามเนื้อนี้จะช่วยงอข้อมือ

 ความแปรผัน 
แผ่นกล้ามเนื้ออาจเชื่อมกับกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม ซุเปอร์ฟิเชียลิส (flexor digitorum superficialis) , กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus) , หรือ กล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ เทเรส (pronator teres) หรือบางครั้งอาจพบเอ็นที่เกินมาไปเกาะกับกระดูกของนิ้วชี้

 ภาพอื่นๆ
# ธนาคารอสุจิ
ธนาคารอสุจิ เป็นการให้บริการเก็บตัวอย่างน้ำอสุจิ เพื่อการใช้ต่อไปในอนาคต เช่น การผสมเทียม ความผิดปกติทางด้านร่างกาย หรือเพื่อใช้เป็นตัวอย่างงานวิจัย เป็นต้น ธนาคารอสุจิแห่งแรกของโลกเปิดที่เมือง ไอโอวาซิตีในรัฐไอโอวา สหรัฐอเมริกา และ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น

 รูปแบบการเก็บรักษา 
การเก็บรักษานั้นเป็นรู้จักทั่วโลก คือการแช่ตัวอย่างลงในไนโตเจนเหลว โดยก่อนจะแช่ลงไปนั้น ตัวอย่างจะถูกจัดเก็บไว้ในแท่งเก็บตัวอย่างที่ทำจากพลาสติกทนต่อแรงกดดันสูงและรับความเย็นได้เร็ว โดยเก็บรักษาเชื้ออสุจิไว้ที่อุณหภูมิ ลบ 196 องศาเซลเซียส สามารถเก็บรักษาได้นานหลายสิบปี เพื่อเก็บรักษาเชื้ออสุจิจากผู้บริจาค

 เกณฑ์ในการพิจารณาผู้บริจาค 
 โดยมากมักจะขอจากนักศึกษาในโรงเรียนแพทย์ ซึ่งมักมีสติปัญญาดี
 ผู้ให้บริจาคต้องทำการตรวจเลือดและโรคภัยที่มีก่อนเพื่อใช้เป็นเกณฑ์ในการพิจารณาดังนี้
 อายุของผู้บริจาคไม่ควรเกิน 40 ปี
 ไม่มีโรคทางพันธุกรรม เช่น โลหิตจาง หรือโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เช่น เอดส์ หนองใน ซิฟิลิส ไวรัสตับอักเสบบี
 ผู้บริจาคต้องมีสุขภาพแข็งแรง น้ำเชื้อมีคุณภาพดี (ต้องผ่านการตรวจน้ำเชื้อก่อน หรือน้ำเชื้อที่ได้มาจะถูกนำไปตรวจ)
 ต้องมีการให้ข้อมูลไว้เพื่อการพิจารณา โดยให้ข้อมูลดังนี้ รูปร่าง ส่วนสูง สีผิว สีผม เชื้อชาติ และหมู่เลือด

 ขั้นตอนการเก็บรักษา 
 ให้ผู้บริจาคเก็บน้ำอสุจิด้วยการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง ในห้องที่จัดไว้ให้ แล้วนำมาใส่ในขวดปากกว้างที่ปราศจากเชื้อ ก่อนนำไปส่งให้กับห้องแล็บเพื่อนำไปเก็บแช่เแข็ง
 ห้องจัดเก็บจะนำน้ำอสุจิไปวิเคราะห์ (semen analysis) เพื่อให้ผลว่าอสุจิมีความสามารถในการผสมกับไข่ได้หรือไม่ดังนี้
 จำนวนตัวอสุจิไม่ต่ำกว่า 40 ล้านตัวต่อซีซี 
 อัตราการเคลื่อนไหวของตัวอสุจิมากกว่าร้อยละ 60 
 รูปร่างของอสุจิปกติที่แข็งแรงมากกว่าร้อยละ 30 เนื่องจากในการผสม จะมีบางส่วนตายไปประมาณร้อยละ 30-40 
 หลังจากนั้น อสุจิจะต้องใส่สารละลาย กลีเซอรอล, โซเดียมซิเตรท, กลูโคส, ฟรุกโตส, ไข่แดง ให้เป็นอาหารสำหรับอสุจิ ผสมกับน้ำอสุจิ แล้วนำใส่หลอดพลาสติกเล็กๆ เพื่อเข้าสู่กระบวนการจัดเก็บต่อไป
 นำไปแขวนในระดับ 15 เซนติเมตรเหนือระดับไนโตรเจนเหลวซึ่งมีอุณหภูมิ -196 องศาเซลเซียส โดยจะไม่แช่ลงโดยตรงในไนโตรเจนเหลว เพราะจะทำให้อสุจิเกิดความเสียหายทางเซลล์ในการแช่ด้วยความเย็นมากเกินไป

 จุดประสงค์ที่แท้จริง 
 สำหรับผู้ที่ต้องการเก็บน้ำอสุจิไว้ ก่อนการรับการรักษาต่างๆ ที่มีโอกาสทำให้เกิดเป็นหมันได้
 สำหรับการรักษาภาวะมีบุตรยาก เนื่องจากสามีต้องเดินทางบ่อยๆ ทำให้มีโอกาสท่ออสุจิตีบ ในรายที่ในอัณฑะมีตัวอสุจิแต่ไม่สามารถออกมาในน้ำอสุจิได้
 แช่แข็งอสุจิจากผู้บริจาค เพื่อใช้สำหรับผู้ที่ต้องการรับอสุจิของผู้บริจาค ในกรณีที่ฝ่ายสามีไม่สามารถผลิตน้ำอสุจิได้ เนื่องจากมีโรคบางอย่างที่มีผลต่อการผลิตตัวอสุจิ

 การนำน้ำเชื้ออสุจิกลับมาใช้  
อสุจิที่ถูกแช่แข็งจะหยุดการเคลื่อนไหว ฉะนั้นก่อนจะนำเชื้ออสุจิมาใช้จึงต้องนำหลอดบรรจุเชื้อไปละลาย และเข้าเครื่องปั่นล้าง แล้วจึงนำเชื้ออสุจิไปใช้ต่อไป ถือว่าเป็นกระบวนการสุดท้ายของธนาคารอสุจิ และต้องทำในห้องที่ปลอดเชื้อเท่านั้น
# รา
รา หรือ เชื้อรา เป็นสิ่งมีชีวิตในอาณาจักรเห็ดราซึ่งโตในรูปของใยหลายเซลล์ที่เรียกว่า ไฮฟา ในทางตรงกันข้าม ราที่สามารถเติบโตในรูปแบบของสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวจะเรียกว่า ยีสต์ 

รามีความหลากหลายทางชีวภาพมาก ซึ่งการเติบโตของไฮฟา ทำให้เกิดรูปร่างที่ผิดแปลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนอาหาร รามีโครโมโซมเพียงชุดเดียว (haploid) มีผนังเซลล์ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยไคติน (chitin) ไม่มีคลอโรฟิลล์ ดำรงชีพแบบ saprophyte คือ หลั่งเอนไซม์ออกนอกเซลล์ เพื่อย่อยสลายสารอินทรีย์ที่มีโมเลกุลขนาดใหญ่และซับซ้อนให้ได้เป็นโมเลกุลที่เล็กที่สุดแล้วจึงดูดซับเข้าไปภายในเซลล์

ราถูกจัดให้เป็นจุลินทรีย์ และไม่ถูกจำแนกออกไปยังอีกกลุ่มหนึ่ง แต่สามารถพบได้ในส่วนไซโกไมโคตาและอาสโกไมโคตา ในอดีต ราถูกจัดให้อยู่ภายในกลุ่มดิวเทอโรไมโคตา ็ 

ราอยู่ในอาณาจักรเห็ดรา (Fungi kingdom) ซึ่งมีมากกว่า 100,000 ชนิด รวมถึงราที่ทำให้เกิดโรคราน้ำค้าง, เห็ดชนิดต่าง ๆ, ราที่ทำให้เกิดโรคราสนิมในพืช, และยีสต์. มีเชื้อราเพียง 100 ชนิดเท่านั้นที่ทราบกันว่าเป็นสาเหตุของโรคที่เกิดกับคนและสัตว์. ส่วนราอื่น ๆ อีกหลายชนิดมีบทบาทสำคัญในห่วงโซ่อาหาร นั่นคือทำหน้าที่ย่อยสลายสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วและโดยวิธีนั้นสารประกอบที่จำเป็นจึงถูกนำกลับมาให้พืชใช้ได้อีก. นอกจากนี้ รากับพืชยังมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกัน โดยช่วยพืชดูดซึมสารอาหารจากดิน. และราบางชนิดเป็นปรสิต.

จุดเริ่มต้นวงจรชีวิตของราเกิดจากสปอร์หนึ่งสปอร์ที่เล็กมากจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ปลิวล่องลอยไปกับสายลม. ถ้าสปอร์ตกลงบนแหล่งอาหารที่เหมาะสมรวมทั้งมีองค์ประกอบอื่น ๆ ด้วย เช่น มีอุณหภูมิและความชื้นพอเหมาะ สปอร์จะงอกเป็นเซลล์ที่มีลักษณะคล้ายเส้นด้ายซึ่งเรียกว่า ใยรา (hyphae). ใยราจะรวมกลุ่มกันเป็นก้อนฟู ๆ ที่เรียกว่ากลุ่มใยรา (mycelium) ซึ่งสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า. ราอาจมีลักษณะคล้ายคราบสกปรกหรือรอยเปื้อน เช่น ราที่ขึ้นตามปูนยาแนวกระเบื้องในห้องน้ำ.

ราขยายพันธุ์เก่งมาก. ราธรรมดา ๆ ที่ขึ้นบนขนมปังไรโซปัส สโตโลนิเฟอร์ (Rhizopus stolonifer) มีลักษณะเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ ซึ่งก็คืออับสปอร์. จุดสีดำแค่หนึ่งจุดมีสปอร์มากกว่า 50,000 สปอร์ แต่ละสปอร์สามารถสร้างสปอร์ใหม่ได้หลายร้อยล้านสปอร์ภายในเวลาไม่กี่วัน! ถ้ามีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ก็ง่ายมากที่ราจะขึ้นบนหนังสือ, รองเท้าบูต, หรือกระดาษบุผนังเหมือนกับที่มันขึ้นบนขอนไม้ในป่า.

รา “กิน” อาหารอย่างไร? ไม่เหมือนสัตว์และมนุษย์ซึ่งจะกินก่อนแล้วค่อยดูดซึมสารอาหารโดยอาศัยระบบย่อยอาหาร แต่รามักจะใช้วิธีกลับกัน. เมื่อโมเลกุลของสิ่งมีชีวิตมีขนาดใหญ่หรือซับซ้อนเกินกว่าจะกินเข้าไปได้ ราจะค่อย ๆ ปล่อยน้ำย่อยออกมาเพื่อย่อยโมเลกุลให้มีขนาดเล็กลงแล้วก็ดูดซึมสารอาหารเข้าไป. นอกจากนั้น เนื่องจากราไม่สามารถออกหาอาหารเองได้ มันจึงต้องอาศัยอยู่ในอาหาร.

ราสามารถผลิตสารพิษเรียกว่า สารพิษจากรา (mycotoxin) ซึ่งอาจทำให้เกิดปฏิกิริยาที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์. สารพิษดังกล่าวอาจมีผลต่อเราหากหายใจเข้าไป, กลืน, หรือสัมผัสกับผิวหนังโดยตรง. แต่ราก็ไม่ได้เป็นอันตรายเสมอไป เพราะราบางชนิดมีประโยชน์มาก.
# แปซิฟิก-ทเวลฟ์
right

แปซิฟิก-ทเวลฟ์คอนเฟอเรนซ์ (อังกฤษ: Pacific-12 Conference) นิยมเรียกย่อๆ ว่า แพ็ค-ทเวลฟ์ (Pac-12) เป็นกลุ่มมหาวิทยาลัยที่อยู่ทางตะวันตกของสหรัฐอเมริกาชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก 12 แห่ง ที่รวมตัวกันเพื่อแข่งขันกีฬาระหว่างสถาบัน ปัจจุบันจัดการแข่งขันกีฬาประเภทชาย 11 รายการ ประเภทหญิงอีก 11 รายการ ที่สำคัญเช่น อเมริกันฟุตบอล (ชาย), บาสเกตบอล (ชายและหญิง), เบสบอล (ชาย), ซอฟต์บอล (หญิง), โปโลน้ำ (ชายและหญิง) เป็นต้น

ประวัติของแปซิฟิก-เทน ย้อนหลังไปถึง 15 ธันวาคม ค.ศ. 1915 (พ.ศ. 2458) เมื่อมีการก่อตั้ง แปซิฟิกโคสคอนเฟอร์เรนซ์ (Pacific Coast Conference, PCC) นับแน่นั้นมามีการเปลี่ยนแปลงชื่อและสมาชิกจนกระทั่งเมื่อ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 (พ.ศ. 2521) จึงกลายเป็น แปซิฟิก-เทน ในปัจจุบันหลังรับ มหาวิทยาลัยแอริโซนา และมหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต จนมีสมาชิก 10 สถาบัน

ในวันที่ 27 กรกฎาคม 2553 ทางคอนเฟอเรนซ์ประกาศจะเปลี่ยนชื่อเป็น Pacific-12 Conference โดยเพิ่มสมาชิกจาก มหาวิทยาลัยโคโลราโด และมหาวิทยาลัยยูทาห์ 

สมาชิกในปัจจุบันได้แก่
 มหาวิทยาลัยออริกอน
 มหาวิทยาลัยออริกอนสเตต
 มหาวิทยาลัยวอชิงตัน
 มหาวิทยาลัยวอชิงตันสเตต
 มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
 มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
 มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส
 มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย
 มหาวิทยาลัยแอริโซนา 
 มหาวิทยาลัยแอริโซนาสเตต
# มงคล อมาตยกุล
มงคล อมาตยกุล (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2461 - 20 กันยายน พ.ศ. 2532) นักดนตรี นักแต่งเพลง ผู้ก่อตั้งวงดนตรีจุฬารัตน์

 ประวัติ 
มงคล อมาตยกุล เกิดที่อำเภอพระนคร เป็นบุตรของอำมาตย์เอก พระยาวินิจวิทยาการ (กร อมาตยกุล) กับหม่อมหลวงผาด เสนีวงศ์ มีศักดิ์เป็นหลานปู่ของพระปรีชากลการ (สำอาง อมาตยกุล) และเหลนของพระยากระสาปนกิจโกศล (โหมด อมาตยกุล) จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดชนะสงคราม โรงเรียนหอวัง โรงเรียนปทุมคงคา และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (ส.ก.7502, พ.ศ. 2479 รุ่นเดียวกับพลเอกเปรม ติณสูลานนท์) จากนั้นเข้าศึกษาต่อที่คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

 เข้าสู่วงการ 
หลังจากเรียนที่คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจนถึงชั้นปีที่ 4 จึงหยุดเรียน เพราะมหาวิทยาลัยหยุดการเรียนการสอนเนื่องจากเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2  ได้หันไปเล่นดนตรีสากล ตั้งคณะละครวิทยุ และแต่งบทละคร เล่นออกอากาศทางสถานีวิทยุ และได้เป็นนักแต่งเพลง เรียบเรียงเสียงประสาน และเป็นหัวหน้าวงดนตรีของเทศบาลนครกรุงเทพ

ในปี พ.ศ. 2489 ได้ร่วมวงดนตรีดุริยะโยธิน ก่อนจะลาออกมาตั้งวงดนตรีมงคล อมาตยกุล เป็นของตนเอง รับแสดงตามโรงภาพยนตร์ หรืองานลีลาศ ร่วมกับ ป. ชื่นประโยชน์ เนียน วิชิตนันท์ ร้อยแก้ว รักไทย ไพบูลย์ บุตรขัน มีนักร้องเช่น วงจันทร์ ไพโรจน์ นริศ อารีย์ ลัดดา ศรีวรนันท์ ปรีชา บุณยเกียรติ

ในปี พ.ศ. 2492 ครูมงคล ได้เป็นหัวหน้าห้องบันทึกแผ่นเสียงของห้างดี. คูเปอร์ จอห์นสัน และได้ช่วยสนับสนุนการบันทึกเสียงของครูเพลงหลายท่าน เช่น ครูไพบูลย์ บุตรขัน ปี พ.ศ. 2500 ครูมงคล อมาตยกุล ได้ก่อตั้งวงดนตรีจุฬารัตน์ ซึ่งสร้างลูกศิษย์ลูกหาให้กับวงการเพลงลูกทุ่ง เป็นจำนวนมาก เช่น ชาย เมืองสิงห์ ทูล ทองใจ พร ภิรมย์ พนม นพพร ศรีไพร ใจพระ ชัย อนุชิต ปอง ปรีดา วงจันทร์ ไพโรจน์ สังข์ทอง สีใส หยาด นภาลัย บุปผา สายชล สุชาติ เทียนทอง นพดล ดวงพร ประจวบ จำปาทอง โฆษิต นพคุณ แมน เนรมิตร

เพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของครูมงคล คือเพลง "เย้ยฟ้าท้าดิน" ประพันธ์คำร้องโดย ชาลี อินทรวิจิตร และสัมพันธ์ อุมากูล ขับร้องโดยสุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ ประกอบละครเรื่อง เทพบุตรฮ่อ ของ ส. อาสนจินดา ในปี พ.ศ. 2497

 ถึงแก่กรรม 
ช่วงบั้นปลายชีวิต ครูมงคลมีปัญหาด้านสุขภาพ จึงยุบวงดนตรีจุฬารัตน์ในปี พ.ศ. 2516 ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2532 สิริอายุ 71 ปี

 ลำดับสาแหรก
# ดั๊บเบิ้ล เอ (1991)
บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน)  เป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมเยื่อกระดาษและกระดาษพิมพ์เขียนของประเทศไทย ซึ่งจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนตั้งแต่ปี 2537  และเริ่มดำเนินการผลิตเยื่อและกระดาษได้ในปี 2539  กำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตแห่งนี้ ทำให้ประเทศไทยมีปริมาณการผลิตเพียงพอต่อปริมาณความต้องการของผู้บริโภคในประเทศ และทำให้มีกำลังการผลิตส่วนเกิน ทำให้อุตสาหกรรมกระดาษของประเทศไทยสามารถส่งออกสร้างรายได้ให้กับประเทศ และช่วยลดปริมาณการนำเข้ากระดาษจากต่างประเทศได้มากขึ้น โดยแอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นผู้ผลิตเยื่อและกระดาษ ที่มีการจำหน่ายทั้งตลาดในประเทศไทยและส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศแทบทุกภูมิภาคทั่วโลก

 ประวัติ 
ในอดีต แอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นที่รู้จักเฉพาะในกลุ่มอุตสาหกรรมเยื่อและกระดาษ และผู้บริโภคในกลุ่มของโรงพิมพ์และสำนักพิมพ์ เท่านั้น แต่ในปี 2543 แอ๊ดวานซ์ อะโกร  ได้ใช้สื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ และการตลาด เป็นเครื่องมือในการสร้างแบรนด์ให้กับผลิตภัณฑ์กระดาษถ่ายเอกสารหรือกระดาษสำนักงานแบรนด์ “ดั๊บเบิ้ล เอ” เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ทำให้ผู้บริโภคหรือ End User ทั่วไปเริ่มรู้จักผลิตภัณฑ์กระดาษของแอ๊ดวานซ์ อะโกรในนามของ “ดั๊บเบิ้ล เอ”  
และได้มีการขยายธุรกิจกระดาษ แตกแขนงออกเป็นธุรกิจและบริการในหลากหลายรูปแบบ คือ ในปี 2544 ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ร่วมมือกับเจ้าของร้านถ่ายเอกสารหลายแห่ง เพื่อปรับหน้าร้าน และบริการใหม่ให้มีมาตรฐานในรูปแบบแฟรนไชส์ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ ก๊อปปี้ เซ็นเตอร์”  ต่อมาได้มีการแตกผลิตภัณฑ์เครื่องเขียน เช่น สมุด กระดาษโน้ต ปี 2546  เปิดธุรกิจ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ เดลิเวอรี่ ปี 2548 ร่วมมือกับร้านเครื่องเขียนเดิมปรับรูปแบบเป็นแฟรนไชส์ร้านเครื่องเขียน ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ สเตชันเนอรี่” และเปิดบริการใหม่ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ พริ้นเอกซ์เพรส ในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 2549 ดั๊บเบิ้ล เอ ให้การสนับสนุนการก่อตั้งเมืองหนังสือขนาดใหญ่ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ บุ๊คทาวเวอร์” และในปี 2550  ได้จัดทำนิตยสารท่องเที่ยว “โวยาจ”
หลังจากการสร้างแบรนด์ดั๊บเบิ้ล เอ ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2544 จนถึงปัจจุบัน ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ใช้สื่อโฆษณาและการตลาด ไปสร้างแบรนด์ในต่างประเทศหลายแห่ง  อาทิ ตลาดในฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ จีน เวียดนาม สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นต้น รวมทั้งมีการจำหน่ายกระดาษภายใต้แบรนด์ของดั๊บเบิ้ล เอ ไปยังทุกภูมิภาคของทั่วโลก ทั้งเอเชีย ออสเตรเลีย อเมริกา ยุโรป แอฟริกา และตะวันออกกลาง

ในปี 2553 ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทจาก บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด(มหาชน) เป็น บริษัท ดั๊บเบิ้ล เอ(1991) จำกัด(มหาชน) แต่คนทั่วไปยังเรียกชื่อบริษัทว่า "แอ๊ดวานซ์ อะโกร" อยู่
โดยมี ดร.สมชัย ฤชุพันธ์ เป็นประธานกรรมการ ดร.วีรพงษ์ รามางกูร เป็นประธานกรรมการบริหาร นายกิตติ ดําเนินชาญวนิชย์ เป็นผู้ก่อตั้งบริษัท

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ Double A
# เปรื่อง ชื่นประโยชน์
เปรื่อง ชื่นประโยชน์ หรือชื่อในวงการนักแต่งเพลง ป. ชื่นประโยชน์ (31 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 - 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544) เป็นนักดนตรี และนักแต่งเพลง ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ประพันธ์เพลง) ประจำปี พ.ศ. 2538

 ประวัติ 
เปรื่อง ชื่นประโยชน์ เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2465 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของนายแปลก และนางพิณ ชื่นประโยชน์ ศึกษาที่โรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวาย แต่ไม่ชอบ จึงลาออกมาเป็นนักเรียนดุริยางค์ที่กองดุริยางค์ทหารบก มีผลงานแต่งเพลง เพลงแรกตั้งแต่อายุเพียง 18 ปี ชื่อเพลง "เพื่อนรักเก่า" ขับร้องโดย เฉลา ประสบศาสตร์ เรียบเรียงเสียงประสานโดย ครูนารถ ถาวรบุตร

ครูเปรื่องเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวกับมงคล อมาตยกุล และเชาว์ แคล่วคล่อง เป็นนักดนตรีบรรเลงตามโรงละคร และโรงภาพยนตร์ และตระเวนออกแสดงไปกับคณะจันทโรภาส ของพรานบูรพ์ และย้ายมาเป็นนักแต่งเพลงประจำวงดนตรีดุริยะโยธิน ในปี พ.ศ. 2494

ผลงานแต่งเพลงของครูเปรื่องเริ่มเป็นที่ยอมรับ โดยมีผลงานแต่งเพลงละครร่วมกับครูเพลงท่านอื่น เช่น มงคล อมาตยกุล, ชาลี อินทรวิจิตร, ส. อาสนจินดา, เสน่ห์ โกมารชุน, สุวัฒน์ วรดิลก เป็นต้น

ในปี พ.ศ. 2501 ครูเปรื่องก่อตั้งวงดนตรี "ป. ชื่นประโยชน์" ขึ้นรับงานทั่วไป  เปิดโรงเรียนสอนดนตรีที่สี่แยกบางขุนพรหม และแต่งตำราวิชาดนตรีออกเผยแพร่ และยังได้เป็นหัวหน้าวงดนตรีพินทุสร ของ องค์การ ร.ส.พ.

เพลงที่มีชื่อเสียงของครูเปรื่อง ได้แก่เพลง "มารหัวใจ" ขับร้องโดย วริษา เศวตรักษ์ "พ่อพระในดวงใจ" ขับร้องโดย เพ็ญศรี พุ่มชูศรี "มนต์รักเรียกหา" ขับร้องโดย สุเทพ วงศ์กำแหง "คอย" และ "สักวันหนึ่ง" ขับร้องโดย นริศ อารีย์ "จ้าวหัวใจ" ขับร้องโดย นิรมล อิศรางกูร ณ อยุธยา

ครูเปรื่องได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำพระราชทาน 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2507 จากเพลง "มารหัวใจ" และ พ.ศ. 2509 จากเพลง "ไม่มีวัน" ทั้งสองเพลงขับร้องโดยสวลี ผกาพันธุ์  โดยเฉพาะเพลงไม่มีวัน ได้รับรางวัลทั้งในสาขาทำนอง คำร้อง และเรียบเรียงเสียงประสานยอดเยี่ยม

ด้านชีวิตส่วนตัว ครูเปรื่อง สมรสกับนางสนอง ชื่นประโยชน์ มีบุตร 3 คน เป็นชาย 2 คน เป็นหญิง 1 คน

ครูเปรื่องได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2538 ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2544 สิริอายุ 79 ปี
# กล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิส  เป็นกล้ามเนื้อของปลายแขน (forearm) ทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก สามารถทำหน้าที่ได้ทั้งคว่ำและหงายมือขึ้นกับตำแหน่งของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ยึดเกาะกับสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (distal styloid process of the radius) และแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน (humerus)

 หน้าที่ 
กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสทำหน้าที่งอปลายแขนที่ข้อศอก เมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งคว่ำ (pronate) กล้ามเนื้อจะพยายามหงายมือเมื่อกำลังงอปลายแขน และเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งหงาย (supinate) กล้ามเนื้อจะพยายามคว่ำมือเมื่อกำลังงอปลายแขนเช่นกัน

กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสเป็นกล้ามเนื้องอปลายแขนที่แข็งแรงเมื่อปลายแขนอยู่ในตำแหน่งกึ่งกลางระหว่างหงายมือและคว่ำมือที่ข้อต่อเรดิโออัลนา (radioulnar joint) เมื่ออยู่ในท่าคว่ำมือ กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสจะเป็นกล้ามเนื้อหลักในการงอข้อศอกในขณะที่กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไออยู่ในการเสียเปรียบเชิงกล

 เส้นประสาทที่เลี้ยง 
แม้ว่ากล้ามเนื้อนี้มีขนาดใหญ่ซึ่งมองเห็นได้จากด้านหน้าของปลายแขน กล้ามเนื้อเบรกิโอเรเดียลิสกลับเป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในพื้นที่ด้านหนังของปลายแขน (posterior compartment) ซึ่งดังนั้นจึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve) ในบรรดากล้ามเนื้อทั้งหมดที่เลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล กล้ามเนื้อนี้เป็นหนึ่งในสี่กล้ามเนื้อที่เส้นประสาทเรเดียลเลี้ยงโดยตรง (ที่เหลืออีก 3 อันคือกล้ามเนื้อไตรเซ็ปส์ เบรคิไอ, กล้ามเนื้อแอนโคเนียส, กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส) ซึ่งกล้ามเนื้อนอกจากสี่มัดนี้แล้วในพื้นที่ด้านหลังปลายแขนจะถูกเลี้ยงโดยแขนงลึกของเส้นประสาทเรเดียล (deep branch of the radial nerve)

 ลักษณะที่มองเห็น 
เมื่ออยู่ในตำแหน่งกึ่งคว่ำแขน กำข้อมือเหมือนกำลังหิ้วถังน้ำ แล้วพยายามงอข้อศอกจะเห็นกล้ามเนื้อนี้โป่งออกมาที่ปลายแขน มองเห็นอยู่ใต้ผิวหนัง

 การออกกำลังกาย 
การออกกำลังกายกล้ามเนื้อนี้โดยการงอข้อศอกโดยใช้แรงต้าน เช่น hammer curl จะได้ผลดีhttp://www.exrx.net/WeightExercises/Brachioradialis/DBHammerCurl.html

 ภาพอื่นๆ
# กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส  เป็นหนึ่งในห้ากล้ามเนื้อที่ควบคุมการเคลื่อนไหวที่ข้อมือ กล้ามเนื้อนี้ค่อนข้างยาวเริ่มจากด้านข้างของกระดูกต้นแขน (humerus) และไปยึดเกาะกับฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 (2nd metacarpal)

ในตอนแรกกล้ามเนื้อนี้จะวิ่งมาด้วยกันกับกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิส (brachioradialis) แต่จะกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อก่อน แล้ววิ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อเบรคิโอเรเดียลิสและกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (extensor carpi radialis brevis)

 หน้าที่ 
ตามชื่อของกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อเหยียด (extensor) ที่ข้อมือ และทอดตัวตามด้านเรเดียลของแขน จึงทำหน้าที่กาง (abduct) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ

 จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย 
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่ด้านล่าง 1/3 ของแนวสันซุปปราคอนไดลาร์ด้านข้าง (lateral supracondylar ridge) ของกระดูกต้นแขน และผนังกั้นแลเทอรัล อินเตอร์มัสคิวลาร์ (lateral intermuscular septum) โดยใยกล้ามเนื้อบางส่วนจากเอ็นกล้ามเนื้อร่วมของกลุ่มกล้ามเนื่อเหยียดของปลายแขน

ใยกล้ามเนื้อสุดลงที่ด้านบน 1/3 ของปลายแขนโดยกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อแบนๆ ซึ่งวิ่งตลอดขอบกระดูกด้านข้าง (lateral border) ของกระดูกเรเดียส ใต้ต่อกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ด้านหลังต่อสไตลอยด์ โพรเซสของกระดูกเรเดียส (styloid process) ซึ่งเป็นที่เอ็นทอดตัวในร่องบนด้านหลังของกระดูกเรเดียส ร่วมไปกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส (Extensor carpi radialis brevis) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 2 บนด้านกระดูกเรเดียส

 เส้นประสาทที่เลี้ยง 
เนื่องจากเป็นกล้ามเนื้อกลุ่มกล้ามเนื้อเหยียดของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้จึงถูกเลี้ยงโดยเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)

 การออกกำลังกาย 
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)

 ภาพอื่นๆ
# กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส  เป็นกล้ามเนื้อที่หนากว่ากล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส (extensor carpi radialis longus) ที่อยู่เหนือกว่า

 จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย 
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นที่ปุ่มแลทเทอรัล อีพิคอนไดล์ของกระดูกต้นแขน (lateral epicondyle of the humerus) โดยเอ็นร่วมกับกล้ามเนื้ออีกสามมัด, ที่เอ็นเรเดียลคอลแลทเทอรัลของข้อศอก, ที่เอ็นแผ่ (aponeurosis) แข็งแรงที่คลุมอยู่ด้านบน และที่ผนังกั้นอินเตอร์มัสคิวลาร์ (intermuscular septa) ซึ่งอยู่ระหว่างกล้ามเนื้อนี้และกล้ามเนื้อที่ติดกัน

ใยกล้ามเนื้อสุดกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อลงที่ประมาณกึ่งกลางของปลายแขน ผ่านเข้าใต้กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) แล้วจึงลอดใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เข้าไปเกาะปลายที่พื้นผิวด้านหลังของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 3 บนด้านกระดูกเรเดียส

 ความสัมพันธ์ 
ใต้เอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) เอ็นกล้ามเนื้อนี้ทอดตัวบนด้านหลังของกระดูกเรเดียสในร่องตื้นๆ เรียกว่า Lister's tubercle ซึ่งด้านข้างของมันเป็นทางผ่านของเอ็นของกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส เบรวิส, ลองกัส ซึ่งแยกจากโครงสร้างนี้โดยสันตื้นๆ

 เส้นประสาทที่เลี้ยง 
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในพื้นที่ด้านหลังของปลายแขน กล้ามเนื้อนี้ถูกเลี้ยงโดยแขนงของเส้นประสาทเรเดียล (radial nerve)

 หน้าที่ 
กล้ามเนื้อนี้ทำหน้าที่เหยียด (extensor) และกาง (abductor) มือที่ข้อมือ กล้ามเนื้อจึงควบคุมข้อมือเพื่อเคลื่อนมือไปด้านนิ้วหัวแม่มือและออกจากด้านฝ่ามือ

 การออกกำลังกาย 
เช่นเดียวกับกล้ามเนื้อกลุ่มเหยียดอื่นๆ ในปลายแขน กล้ามเนื้อนี้สามารถฝึกความแข็งแรงได้จากการออกกำลังการต้านการเหยียด โดยใช้ wrist roller และ wrist curls ร่วมกับดัมบ์เบลล์ (dumbbell)

 ภาพอื่นๆ