# ภาษาเกาหลี
ภาษาเกาหลี (한국어 หรือ 조선말, ดูในส่วนชื่อ) เป็นภาษาที่ส่วนใหญ่พูดในประเทศเกาหลีใต้และประเทศเกาหลีเหนือ ซึ่งใช้เป็นภาษาราชการ และมีคนชนเผ่าเกาหลีที่อาศัยอยู่ในประเทศจีนพูดโดยทั่วไป (ในจังหวัดปกครองตนเองชนชาติเกาหลีเหยียนเปียน มณฑลจี๋หลิน ซึ่งมีพรมแดนติดกับเกาหลีเหนือ) ทั่วโลกมีคนพูดภาษาเกาหลี 78 ล้านคน รวมถึงกลุ่มคนในอดีตสหภาพโซเวียต สหรัฐ แคนาดา บราซิล ญี่ปุ่น และเมื่อเร็ว ๆ นี้ก็มีผู้พูดในฟิลิปปินส์ด้วย การจัดตระกูลของภาษาเกาหลีไม่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่คนส่วนมากมักจะถือเป็นภาษาเอกเทศ นักภาษาศาสตร์บางคนได้จัดกลุ่มให้อยู่ในตระกูลภาษาอัลไตอิกด้วย ทั้งนี้เนื่องจากภาษาเกาหลีมีวจีวิภาคแบบภาษาคำติดต่อ ส่วนวากยสัมพันธ์หรือโครงสร้างประโยคนั้น เป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา (SOV)

อักษรเกาหลี เรียกว่าอักษรฮันกึล ใช้แทนเสียงของแต่ละพยางค์  นอกจากนี้ใช้ยังตัวอักขระแบบจีนเรียกว่าอักษรฮันจา ในการเขียนด้วย ในขณะที่คำศัพท์ที่ใช้กันส่วนใหญ่เป็นคำภาษาเกาหลีแท้ โดยที่มีคำศัพท์มากกว่า 50% มาจากภาษาจีนทั้งทางตรงและทางอ้อม

 เกี่ยวกับชื่อ 
คำว่า เกาหลี มาจากภาษาจีน โดยอักษรจีนคือ 高麗 (พินอิน: Gāo lí) ซึ่งหมายถึงประเทศโครยอ ซึ่งเป็นชื่อเก่าและปัจจุบันชาวเกาหลีมิได้ใช้ชื่อนี้แล้ว ในเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้มีความแตกต่างกัน ในเกาหลีเหนือ ชาวเกาหลีเหนือส่วนใหญ่มักเรียกว่า โชซ็อนมัล (조선말) หรือหากเป็นทางการขึ้นจะเรียกว่า โชซอนอ (조선어)

ในเกาหลีใต้  ประชาชนส่วนใหญ่เรียกภาษาของตนว่า ฮันกุงมัล (한국말) หรือ ฮันกูกอ (한국어) หรือ กูกอ (국어; "ภาษาประจำชาติ") บางครั้งอาจเรียกในแบบภาษาพื้นเมืองหรือภาษาถิ่นว่า อูรีมัล (แปลว่า "ภาษาของเรา"; มาจากคำว่า 우리말 (เขียนติดกันในเกาหลีใต้) หรือ 우리 말 (เขียนแยกกันในเกาหลีเหนือ))

 สำเนียงท้องถิ่น 
thumb|180px|สำเนียงท้องถิ่นภาษาเกาหลี
ภาษาเกาหลีมีสำเนียงท้องถิ่นมากมาย ภาษาทางการที่ใช้ในเกาหลีใต้คือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้ในพื้นที่บริเวณโซล และภาษาทางการที่ใช้ในเกาหลีเหนือคือสำเนียงท้องถิ่นที่ใช้บริเวณกรุงเปียงยาง สำเนียงท้องถิ่นโดยทั่วไปจะมีความคล้ายคลึงกัน ยกเว้นสำเนียงท้องถิ่นบนเกาะเชจูที่มีความแตกต่างค่อนข้างมาก ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างสำเนียงท้องถิ่นแต่ละแห่งคือ การเน้นเสียง สำเนียงท้องถิ่นของโซลจะเน้นเสียงน้อยมาก และไม่ค่อยมีความสูงต่ำในการเปล่งเสียง ในทางกลับกัน สำเนียงท้องถิ่นของ คย็องซัง มีความสูงต่ำของการออกเสียงอย่างมากจนคล้ายกับภาษาทางยุโรป อย่างไรก็ตามเราสามารถจำแนกสำเนียงท้องถิ่นของภาษาเกาหลีออกเป็นภูมิภาคต่าง ๆ ได้ดังตาราง โดยพิจารณาจากขอบเขตของภูเขาและทะเล

 สำเนียงทางการ บริเวณที่ใช้ โซล(표준어) ภาษามาตรฐานในเกาหลีใต้ มีพื้นฐานมาจากสำเนียงตอนกลาง นอกจากนี้ยังนิยมใช้กันในหมู่เยาวชนเกาหลีและเนื้อหาออนไลน์ เปียงยาง(문화어) ภาษามาตรฐานในเกาหลีเหนือ มีพื้นฐานมาจากสำเนียงพย็องอัน สำเนียงท้องถิ่น บริเวณที่ใช้ ฮัมกย็อง(ตะวันออกเฉียงเหนือ)(함경) ราซ็อน พื้นที่ส่วนใหญ่ของภูมิภาคฮัมกย็อง รยังกัง (เกาหลีเหนือ), มณฑลจี๋หลิน (จีน) พย็องอัน(ตะวันตกเฉียงเหนือ)(평안) ภูมิภาคพย็องอัน เปียงยาง ชากัง ฮวังแฮ ตอนเหนือของจังหวัดฮัมกย็องเหนือ (เกาหลีเหนือ), มณฑลเหลียวหนิง (จีน) ตอนกลาง(중부) โซล อินช็อน คย็องกี แทจ็อน ชุงช็อง (เกาหลีใต้) ยอซอ (จังหวัดคังว็อนฝั่งตะวันตกของเทือกเขาแทแบ็ก) ชายฝั่งตะวันออก(영동) ภูมิภาคย็องดง (จังหวัดคังว็อนฝั่งตะวันออกของเทือกเขาแทแบ็ก) คย็องซัง(ตะวันออกเฉียงใต้)(경상) ปูซาน แทกู อุลซัน คย็องซัง (เกาหลีใต้) ช็อลลา(ตะวันตกเฉียงใต้)(전라) ควังจู ช็อลลา (เกาหลีใต้) เชจู(제주) เกาะเชจู (เกาหลีใต้)

 อักษรเกาหลี 
ดูบทความหลักที่ อักษรฮันกึล
thumb|right|180px|พยัญชนะเกาหลี 14 ตัว
อักษรเกาหลี หรือ ฮันกึล โดยผิวเผินแล้ว อักษรฮันกึลคล้ายกับอักษรรูปภาพเหมือนอักษรจีน แต่จริง ๆ แล้ว อักษรฮันกึลอยู่ในระบบอักษรแทนเสียง (ตัวพยัญชนะเป็นอักษรรูปภาพเลียนแบบอวัยวะการออกเสียงในขณะที่ออกเสียงนั้นๆ สระเป็นอักษรรูปภาพใช้แนวคิดเชิงปรัชญา เกี่ยวกับ ท้องฟ้า พื้นดิน และมนุษย์) คือประกอบด้วยพยัญชนะและสระ ซึ่งมีทั้งหมด 24 ตัว ประกอบด้วย 
 พยัญชนะ 14 ตัว คือ ㄱ (คีย็อก), ㄴ (นีอึน), ㄷ (ทีกึด), ㄹ (รีอึล), ㅁ (มีอึม), ㅂ (พีอึบ), ㅅ (ชีอด), ㅇ (อีอึง), ㅈ (ชีอึด), ㅊ (ชีอึด), ㅋ (คีอึก), ㅌ (ทีอึด), ㅍ (พีอึบ) และ ㅎ (ฮีอึด) 
 สระ 10 ตัว คือ ㅏ (อา), ㅑ (ยา), ㅓ (ออ), ㅕ (ยอ), ㅗ (โอ), ㅛ (โย), ㅜ (อู), ㅠ (ยู), ㅡ (อือ) และ ㅣ (อี)

พยัญชนะและสระดังกล่าวเรียกว่า พยัญชนะเดี่ยว และสระเดี่ยว ตามลำดับ นอกจากนี้ยังมีส่วนที่เรียกว่าพยัญชนะซ้ำ และสระประสมด้วย คือ

 พยัญชนะซ้ำ 5 ตัว ได้แก่  ㄲ (ซังกีย็อก), ㄸ (ซังดีกึด), ㅃ (ซังบีอึบ), ㅆ (ซังชีอด) และ ㅉ (ซังจีอึด) 
 สระประสม 11 ตัว ได้แก่ ㅐ (แอ), ㅒ (แย), ㅔ (เอ), ㅖ (เย), ㅚ (เว), ㅟ (วี), ㅘ (วา), ㅙ (แว), ㅝ (วอ), ㅞ (เว) และ ㅢ (อึย)

อักษรเกาหลีมีลำดับการเขียนคล้ายอักษรจีน คือ ลากจากบนลงล่าง และจากซ้ายไปขวา  นอกจากนี้การเขียนพยางค์หนึ่ง ๆ จะเริ่มเขียนจากพยัญชนะต้น ไปสระ และตัวสะกดตามลำดับ

 เลขเกาหลี 
จำนวนแบบเกาหลีแบบจีนฮันกึลคำอ่านไทย ฮันกึลฮันจาคำอ่านไทย 0 — — 영, 령, 공 零, 空 ย็อง, รย็อง, คง 1 하나 ฮานา 일 一 อิล 2 둘 ทุล 이 二 อี 3 셋 เซ็ด 삼 三 ซัม 4 넷  เน็ด 사 四 ซา 5 다섯 ทาซ็อด 오 五 โอ 6 여섯 ยอซ็อด 육, 륙 六 ยุก, รยุก 7 일곱 อิลกบ 칠 七 ชิล 8 여덟 ยอด็อล 팔 八 พัล 9 아홉 อาฮบ 구 九 คู 10 열 ย็อล 십 十 ชิบ 20 스물  ซือมุล  이십  二十  อีชิบ 30  서른  ซอรึน 삼십  三十  ซัมชิบ  40 마흔  มาฮึน  사십  四十  ซาชิบ  50 쉰  ชวิน  오십  五十  โอชิบ 60  예순  เยซุน  육십,  륙십  六十  ยุกชิบ, รยุกชิบ  70 일흔  อิลฮึน  칠십  七十  ชิลชิบ 80 여든  ยอดึน 팔십  八十  พัลชิบ 90  아흔  อาฮึน 구십  九十  คูชิบ 100 — — 백  百 แพ็ก 1,000  — —  천 千  ช็อน 10,000  — —  만  萬  มัน 100,000,000  — —  억  億  อ็อก

สัทศาสตร์

ข้อมูลการเทียบเสียงต่อไปนี้เป็นเพียงการเทียบเสียงเบื้องต้น ซึ่งอาจจะไม่ถูกต้องมากนัก พยัญชนะทุกตัวในภาษาเกาหลีมีเสียงแตกต่างกัน แต่พบว่าบางครั้งการได้ยินของคนไทยไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างได้เหมือนคนเกาหลี  เช่น คำว่า 자 (ja; ชา) กับ 차 (cha; ชา) เป็นต้น 

 พยัญชนะ 
{| class="wikitable"

! colspan="2" |
! ฐานริมฝีปาก
! ฐานปุ่มเหงือก
! ฐานหลังปุ่มเหงือก
! ฐานเพดานอ่อน
! ฐานเส้นเสียง
|-  
! ROWSPAN="3"| เสียงกักและเสียงกึ่งเสียดแทรก
! สิถิลเบา
|   b ป~บ
|   d ท~ต~ด
|   j จ~จ͡ย|   g ก~ก͡ง|
|-
! สิถิลหนัก
|   pp ป*|   tt ต*|   jj จ*|   kk ก*|  
|-
! ธนิต
|   p พ|   t ท|   ch ช|   k ค|  
|- 
! ROWSPAN="2"| เสียงเสียดแทรก
! เบา
| 
|   s ซ หรือ ช (เมื่อผสมกับสระ ㅣ)
| 
| 
|   h ฮ|-
! หนัก
| 
|   ss ซ*| 
| 
| 
|- 
! COLSPAN="2"| เสียงนาสิก
|   m ม|   n น| 
|   ng ง (ตัวสะกด)
| 
|- 
! COLSPAN="2"| เสียงข้างลิ้น
| ** w ว|   l ล| ** y ย| 
|
|}

 * หมายถึง พยัญชนะเสียงหนัก
 ** หมายถึง เสียงพยัญชนะที่มากับรูปสระ
 สำหรับ ㅇ เมื่อเป็นพยัญชนะต้นแต่มีคำอื่นมาก่อน จะนำพยัญชนะสะกดของคำก่อนหน้ามาเป็นเสียงพยัญชนะต้น ดูที่ การอ่านโยงเสียง

ตัวอย่างคำศัพท์

 หน่วยเสียง  ตัวอย่าง  ทับศัพท์  คำอ่านไทยโดยประมาณ  คำแปล       bal  พัล  เท้า       ppalda  ปัลดา  ซักผ้า       pal  พัล  แขน       mal  มัล  ม้า       dal  ทัล  ดวงจันทร์       ttal  ตัล  ลูกสาว       tada  ทาดา  ขี่, โดยสาร       nal  นัล  วัน       jal  ชัล  บ่อน้ำ, ดี       jjada  จาดา  คั้น       chada  ชาดา  เตะ       gada  คาดา  ไป       kkalda  กัลดา  กระจาย       kal  คัล  มีด       bang  พัง  ห้อง       sal  ซัล  เนื้อหนัง       ssal  ซัล  ข้าวสาร       baram  พารัม  ลม       hada  ฮาดา  กระทำ

 สระ 
 สระเสียงสั้น สระเสียงยาว thumb|สระเกาหลีพื้นฐาน
ฐาน+อีฐาน  a อา  eo ออ (ปากเหยียด)  o โอ  u อู  eu อือ  i อี  ae แอ  e เอ  oe เว (เอว์)  wi วี (อวี)  ui อึยย+  ya ยา  yeo ยอ (ปากเหยียด)  yo โย  yu ยู  yae แย  ye เยว+  wa วา  wo วอ (ปากเหยียด)  wae แว  we เว

  (eo) ออกเสียง "ออ" ปากเหยียด บางตำราก็ใช้  "เออ"
  (oe) ออกเสียง "เอ" ปากห่อ

สระเกาหลีไม่เหมือนภาษาไทยซึ่งมีเสียงสั้นเสียงยาวแยกกัน เช่น อิ กับ อี จะรวมเป็นสระเดียว คือ ㅣ  แต่จะเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวนั้นขึ้นอยู่กับการเน้นเสียง แม้คำที่เขียนเหมือนกันแต่อ่านด้วยเสียงที่ต่างกัน ความหมายก็อาจเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดังตัวอย่างต่อไปนี้

 รูปสระ สระเสียงสั้น สระเสียงยาว IPA เสียงไทยโดยประมาณ คำเกาหลี IPA ทับศัพท์ ความหมาย IPA เสียงไทยโดยประมาณ คำเกาหลี IPA ทับศัพท์ ความหมายㅣ/i/อิ시장[ɕiˈʥaŋ]sijangความหิว/iː/อี시장[ˈɕiːʥaŋ]sijangตลาดㅔ/e/เอะ베개[peˈɡɛ]begaeหมอน/eː/เอ베다[ˈpeːda]bedaตัดหนุนㅐ/ɛ/แอะ태양[tʰɛˈjaŋ]taeyangดวงอาทิตย์/ɛː/แอ태도[ˈtʰɛːdo]taedoท่าทางทัศนคติㅏ/a/อะ말[ˈmal]malม้า/aː/อา말[ˈmaːl]malคำการพูดภาษาㅗ/o/โอะ보리[poˈɾi]boriข้าวบาร์เลย์/oː/โอ보수[ˈpoːsu]bosuการตอบแทนค่าตอบแทนการอนุรักษ์การซ่อมแซมㅜ/u/อุ구리[kuˈɾi]guriทองแดง/uː/อู수박[ˈsuːbak]subakแตงโมㅓ/ʌ/เอาะ벌[ˈpʌl]beolชุด (ลักษณนาม)การลงโทษ/ʌː/เออ벌[ˈpʌːl]beolผึ้งㅡ/ɯ/อึ어른[ˈəːɾɯn]eoreunผู้ใหญ่ผู้อาวุโส/ɯː/อือ음식[ˈɯːmɕik]eumsikอาหารㅚ/ø/ [we]เวะ교회[ˈkjoːɦø̞] ~ [kjoː.βwe̞]gyohoeโบสถ์/øː/ [weː]เว외투[ø̞ː.tʰu] ~ [we̞ː.tʰu]oetuอาหารㅟ/y/ [ɥi]วิ쥐[t͡ɕy] ~ [t͡ɕɥi]jwiหนูตะคริว/yː/ [ɥiː]วี귀신[ˈkyːʑin] ~ [ˈkɥiːʑin]gwisinผีวิญญาณ

 ชาวเกาหลีส่วนใหญ่ออกเสียง  "ออ" (เสียงยาว) เป็น  "เออ"

 ตัวสะกด 
แม้พยัญชนะเกาหลีจะมีหลายตัว และแต่ละตัวเสียงแตกต่างกัน แต่เมื่อนำมาใช้เป็นตัวสะกดแล้ว จะมีทั้งหมด 7 มาตราเท่านั้น ดังตาราง จะเห็นว่าคล้ายคลึงกับภาษาไทย โดยที่ต่างออกไปคือ เสียง [ㄹ] (ล) เมื่อนำไปเป็นตัวสะกดแล้วจะไม่ใช่เสียง [น] เช่นในภาษาไทย นอกจากนี้อาจพบตัวสะกดแบบที่มีพยัญชนะสะกดสองตัว เช่น 여덟, 앉다 ฯลฯ  ตัวสะกดลักษณะนี้จะเลือกออกเสียงเฉพาะตัวใดตัวหนึ่งเท่านั้น และอีกตัวจะไม่ออกเสียง เช่น 여덟 อ่านว่า /ยอ-ด็อล/ ไม่ใช่ /ยอ-ด็อบ/ การที่จะทราบว่าตัวสะกดคู่จะออกเสียงพยัญชนะตัวใด แสดงดังตาราง อย่างไรก็ตามมีตัวสะกดคู่บางส่วนที่ออกเสียงไม่แน่นอนขึ้นกับคำ คือ ㄺ และ ㄼ

 ตัวสะกด  พยัญชนะ  ตัวอย่างคำ  เสียงอ่านโดยประมาณ กง ㅇ 성  ซ็อง กน ㄴ, ㄵ, ㄶ 원  ว็อน กม ㅁ, ㄻ 남  นัม  กก ㄱ, ㄲ, ㅋ, ㄳ 밖  พัก  กด ㄷ, ㅅ, ㅆ, ㅈ, ㅊ, ㅌ, ㅎ 이것  อีก็อด กบ ㅂ, ㅍ, ㅄ, ㄿ 십없다  ชิบอ็อบตา กล ㄹ, ㄽ, ㄾ, ㅀ  팔  พัล  ไม่แน่นอน  ㄺ,  ㄼ  여덟  ยอด็อล

 การอ่านโยงเสียง 
ในพยางค์หนึ่งๆ กรณีที่พยัญชนะต้นเป็นตัวอีอึง (ㅇ) เสียงของมันอาจไม่ใช่เสียง "อ" แต่จะเป็นเสียงของตัวสะกดในพยางค์ก่อนหน้าแทน เช่น  
 직업 อ่านว่า /지겁/ (ชี-กอบ) ไม่ใช่  /직-업/ (ชิก-ออบ)
 당신은 อ่านว่า /당시는/ (ทัง-ชี-นึน) ไม่ใช่ /당-신-은/ (ทัง-ชิน-อึน)
ถ้าไม่มีคำใดมาก่อนจะออกเสียงคล้าย อ หรือถ้าคำก่อนหน้าไม่มีพยัญชนะสะกด จะออกเสียงเชื่อมสระเข้าด้วยกัน

 กฎการอ่านแบบกลมกลืนเสียง* 
ในพยางค์ใดที่ลงท้ายด้วยตัวสะกดและพยัญชนะต้นในพยางค์ถัดไปที่ติดกัน

เสียงของตัวสะกดจะเปลี่ยนเพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน  โดยจำแนกไว้เป็นกฎต่างๆดังต่อไปนี้

1. พยางค์ใดลงท้ายด้วยตัวสะกดในแม่ /ㄱ/, /ㄷ/, /ㅂ/ และพยัญชนะต้นในพยางค์ถัดไปเป็นเสียงนาสิก เสียงตัวสะกดจะเปลี่ยนเป็น /ㅇ/, /ㄴ/, /ㅁ/ ตามลำดับ เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน

ตัวอย่างเช่น

집는다   -> /짐는다/            เขียนว่า "ชิบนึนดา" แต่จะอ่านเป็น "ชิมนึนดา" เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน

받는다    -> /반는다/           เขียนว่า "พัดนึนดา" แต่จะอ่านเป็น "พันนึนดา" เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน

속는다    -> /송는다/           เขียนว่า "ซกนึนดา" แต่จะอ่านเป็น "ซงนึนดา" เพื่อให้ออกเสียงได้สะดวกกลมกลืนและไม่ขัดกัน

ที่คุ้นเคยกันดีได้แก่ ไวยากรณ์ลงท้ายประโยคอย่างสุภาพ "-습니다" ถึงแม้ว่าจะเขียนเป็น -ซึบนีดา แต่เพื่อให้เป็นไปตามเหตุผลดังที่กล่าวไว้ข้างต้นแล้ว เราก็จะอ่านว่า -ซึมนีดา

 ตัวอย่างประโยคหรือวลีที่มักพบ 
ประโยคภาษาเกาหลีคำอ่านไทยคำแปล안녕하세요.อัน-นย็อง-ฮา-เซ-โยสวัสดี감사합니다./고맙습니다.คัม-ซา-ฮัม-นี-ดา / โค-มับ-ซึม-นี-ดาขอบคุณ사랑해.ซา-รัง-แฮรัก실례지만.ชิล-รเย-จี-มันขอโทษครับ안녕히 주무세요.อัน-นย็อง-ฮี / ชู-มู-เซ-โยราตรีสวัสดิ์만나서 반가워요.มัน-นา-ซอ-พัน-กา-วอ-โยยินดีที่ได้รู้จัก죄송합니다.  저 먼저 갑니다ชเว-ซง-ฮัม-นี-ดา. ชอ-ม็อน-จอ-กัม-นี-ดา.ขอโทษครับ ผมไปก่อนนะครับ

 ไวยากรณ์ 
การวางคำในประโยคภาษาเกาหลีมีลักษณะใกล้เคียงกับการเรียงในภาษาญี่ปุ่นและภาษาตุรกีรวมไปถึงภาษาในประเทศอินเดีย โดยเรียงลำดับคำในประโยคเป็น "ประธาน-กรรม-กริยา" ซึ่งแตกต่างกับประโยคในภาษาไทยที่เป็น "ประธาน-กริยา-กรรม" เช่นประโยค "ฉันกินข้าว" ในภาษาไทย จะเขียนลำดับเป็น "ฉันข้าวกิน" [나는 밥을 먹는다.] ในภาษาเกาหลี

ภาษาเกาหลีมีคำช่วยเพื่อบอกหน้าที่ของคำต่างๆ ในประโยค เช่น เป็นคำช่วยที่ใช้วางหลังสถานที่เพื่อระบุตำแหน่ง และ 가 หรือ 를 เป็นคำช่วยที่วางหลังคำเพื่อระบุว่าคำนั้นเป็นประธานของประโยค เป็นต้น นอกจากนี้ภาษาเกาหลียังมีการผันรูปกริยาหลายรูปแบบเพื่อเปลี่ยนแปลงกาลเทศะ เช่น ระดับความสุภาพและความเป็นทางการของประโยค สภาพกาลของประโยคว่าเป็นอดีต อนาคต หรือปัจจุบัน

 การเทียบเสียง 

ในภาษาเกาหลี ได้มีการกำหนดระบบในการถอดอักษรเกาหลีเป็นอักษรโรมันไว้ โดยเป็นที่นิยมมาก 2 ระบบ คือ ระบบกระทรวงวัฒนธรรมเกาหลี 2000 ระบบที่ใช้อย่างเป็นทางการในประเทศเกาหลีใต้ปัจจุบัน และ ระบบแมกคูน-ไรซ์ชาวเออร์ ใช้ในประเทศเกาหลีเหนืออย่างเป็นทางการในปัจจุบัน และเคยใช้ในเกาหลีใต้อย่างเป็นทางการในช่วง พ.ศ. 2527-2543