wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เพนเทียม
เพนเทียม (Pentium) เป็นเครื่องหมายการค้าและแบรนด์ของผลิตภัณฑ์ไมโครโพรเซสเซอร์ x86 หลายตัวจากบริษัทอินเทล เพนเทียมเปิดตัวครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2536 โดยใช้สถาปัตยกรรม P5 และมีการพัฒนาต่อเนื่องโดยชิปตัวใหม่ที่ออกมาจะใช้ชื่อรหัสตามหลังคำว่าเพนเทียมเช่น เพนเทียมโปร หรือ เพนเทียมดูอัล-คอร์ จนกระทั่งในปี 2553 ทางอินเทลได้เปลี่ยนระบบการเรียกชื่อชิปในตระกูลเพนเทียมทั้งใหม่หมดให้ใช้เพียงแค่คำว่า "เพนเทียม" โดยไม่มีคำใดต่อท้าย

แม้ว่าเพนเทียมถูกออกแบบมาให้เป็นรุ่นที่ 5 ที่ใช้สถาปัตยกรรม P5 ชิปที่พัฒนาต่อมาได้มีการนำสถาปัตยกรรมตัวใหม่ที่นำมาพัฒนามาใช้ภายใต้ชื่อตระกูลเพนเทียม เช่น P6, เน็ตเบิรสต์, คอร์, เนเฮเลม และล่าสุดคือสถาปัตยกรรมแซนดีบริดจ์

ในปี 2541 เพนเทียมได้ถูกจัดให้เป็นซีพียูสำหรับตลาดบนของทางอินเทลเมื่อบริษัทได้เปิดตัวแบรนด์เซเลรอน เพื่อใช้สำหรับคอมพิวเตอร์ราคาประหยัด ที่ประสิทธิภาพลดลงมา จนกระทั่งในปี 2549 อินเทลได้เปิดตัวตระกูลคอร์ โดยออกมาในชื่อ อินเทล คอร์ 2 ทำให้สถานะทางการตลาดของเพนเทียมอยู่ในระดับกลาง รองจากตระกูลคอร์แต่อยู่สูงกว่าตระกูลเซเลรอน โดยในปัจจุบันชื่อเพนเทียมเป็นชิปที่อยู่ในราคากลางโดยอยู่ระหว่างอินเทลคอร์และอินเทลเซเลรอน

 ชื่อ 
ชื่อ "เพนเทียม" มาจากภาษากรีกคำว่า πέντε (เพนเต) ที่หมายถึง เลขห้า ซึ่งกล่าวถึงโพรเซสเซอร์รุ่นที่ห้าของอินเทลต่อจาก 80386 (ตัวที่สาม) และ 80486 (ตัวที่สี่) ภายหลังจากที่อินเทลมีปัญหาด้านกฎหมายในการจดทะเบียนชื่อ 80586 และ i586 ชิปของอินเทลภายใต้ชื่อการค้า เพนเทียม ตัวแรกคือ P5 เปิดตัวเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2536

 เพนเทียม ปี 2536 

อินเทลได้พัฒนาไมโครโพรเซสเซอร์ใหม่ภายใต้ชื่อ "เพนเทียม" โดยได้พัฒนาโดยใช้สถาปัตยกรรมไมโครอินเทล P5 พัฒนาต่อเนื่องจาก อินเทล 80486 โดย เพนเทียม และ เพนเทียม MMX ได้มีการใช้งานในช่วงปี 2536-2542 โดยรุ่นแรกมีความเร็ว 60 MHz หรือเท่ากับ 100 mips โดยมีทรานซิสเตอร์ 3.21 ล้านชิ้น และทำงานกับแอดเดรส 32 บิต (เหมือนกับ 486) โดยมีบัส 64 บิตทำให้ทำงานได้เร็วกว่ารุ่นก่อนหน้าสองเท่าตัว รุ่นแรกใช้งานบนซ็อกเก็ต 4 และบางตัวใช้งานบนซ็อกเก็ต 5 ได้

เพนเทียมรุ่นแรกกินไฟ 5 โวลต์ ก่อให้เกิดความร้อนสูงจนต่อมาถึงรุ่น 100 MHz ลดการกินไฟลงเหลือ 3.3 โวลต์

 เพนเทียมระหว่าง ปี 2536-2553 
thumb|ชิปเพนเทียมทั้งหมดที่เป็น P5

 Pentium ตัวแรกที่ใช้สถาปัตยกรรม P5
 Pentium OverDrive
 Pentium MMX
 Pentium OverDrive MMX
 Pentium Pro
 Pentium II
 Pentium II OverDrive
 Pentium II Xeon
 Mobile Pentium II
 Pentium III
 Pentium III Xeon
 Mobile Pentium III
 Pentium III M
 Pentium 4
 Pentium 4 Extreme Edition
 Pentium D
 Pentium Extreme Edition
 Pentium M
 Pentium Dual-Core

 เพนเทียม ปี 2553 เป็นต้นไป 
 สถาปัตยกรรมไมโครเนเฮเลม 
ในปี 2553 อินเทลได้ประกาศยุบชื่อของ เพนเทียมดูอัล-คอร์ เหลือเพียง "เพนเทียม" เพื่อใช้ในการตลาด โดยใช้สถาปัตยกรรมไมโครเนเฮเลม โดยชื่อรุ่นสำหรับเพนเทียมชุดนี้ จะประกอบไปด้วย ตัวอักษรหนึ่งตัวตามด้วยตัวเลขสี่ตัว โดยตัวที่ใช้สำหรับเดสก์ท็อปจะใช้โพรเซสเซอร์ คลาร์กเดล ส่วนตัวโน้ตบุ๊กจะใช้ อาร์รันเดล

 เดสก์ท็อป
 G6950 (2.80GHz)

 โน้ตบุ๊ก
 P6200 (2.13GHz)
 P6100 (2.00GHz)
 P6000 (1.86GHz)
 U5400 (1.20GHz)

 สถาปัตยกรรมแซนดีบริดจ์ 
สถาปัตยกรรมใหม่ แซนดีบริดจ์ จะถูกนำมาใช้กับเพนเทียมบางส่วนวางขายในป 2554 ได้แก่

 เดสกท์ท็อป
 G850 (2.9 GHz)
 G840 (2.8 GHz)
 G620 (2.6 GHz)
 G620T (2.2 GHz)
# ราชวงศ์ฉิน
ราชวงศ์ฉิน  เป็นราชวงศ์แรกของจักรวรรดิจีน "...The collapse of the Western Zhou state in 771 BC and the lack of a true central authority thereafter opened ways to ﬁerce inter-state warfare that continued over the next ﬁve hundred years until the Qin uniﬁcation of China in 221 BC, thus giving China her ﬁrst empire." Early China A Social and Cultural History, Cambridge University Press, 2013, page 6. ปกครองแผ่นดินในช่วง 221 – 206 ก่อน ค.ศ. ชื่อมาจากรัฐฉิน (ปัจจุบันคือมณฑลกานซู่และมณฑลฉ่านซีของจีน) ราชวงศ์ฉินก่อตั้งโดยจักรพรรดิฉินฉื่อ จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์ จากการปฏิรูปกฎหมายของชาง ยาง ช่วงศตวรรษที่ 4 ก่อน ค.ศ. ในยุครณรัฐ ส่งผลให้รัฐฉินแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างมาก ในช่วงกลางและปลายศตวรรษที่ 3 ก่อน ค.ศ. รัฐฉินได้ดำเนินการพิชิตอย่างรวดเร็ว อันดับแรกได้ยุติอำนาจของราชวงศ์โจว และพิชิต 6 รัฐในเจ็ดรณรัฐ ช่วงระยะเวลา 15 ปีถือเป็นเวลาที่สั้นมากสำหรับราชวงศ์ที่สำคัญในประวัติศาสตร์จีนมีจักรพรรดิเพียง 2 พระองค์ แต่ได้สร้างระบบจักรวรรดิของจีนที่เริ่มตั้งแต่ 221 ก่อน ค.ศ. จนถึง 206 ก่อน ค.ศ. 

ราชวงศ์ฉินพยายามสร้างรัฐที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันโดยการรวมศูนย์อำนาจการเมืองและกองทัพขนาดใหญ่สนับสนุนโดยเศรษฐกิจที่มั่นคงTanner 2010, p. 85-89 ราชสำนักได้ปลดชนชั้นสูงและเจ้าของที่ดินเพื่อควบคุมการบริหารชาวบ้านได้โดยตรงผู้ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่และเป็นกำลังแรงงาน โครงการที่มีความทะเยอทะยานนี้เกี่ยวข้องกับชาวบ้านและนักโทษสามแสนคน เช่นการเชื่อมต่อกำแพงชายแดนทางด้านเหนือในตอนท้ายได้กลายเป็นกำแพงเมืองจีน การสร้างระบบถนนใหม่ ตลอดไปจนการสร้างสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ที่รายล้อมไปด้วยกองทัพดินเผาขนาดเท่าคนจริง

ราชวงศ์ฉินได้นำสู่การปฏิรูป เช่น มาตราฐานของเงินตรา การชั่งตวง วัดขนาด และระบบมาตราฐานการเขียน ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อการรวมชาติและส่งเสริมการค้า นอกจากนี้ด้านการทหารได้ใช้อาวุธ การขนส่ง และยุทธวิธีที่ทันสมัยที่สุดแม้ว่าราชสำนักมีระบบที่เข้มงวด ชาวฮั่นที่นับถือลัทธิขงจื๊อกล่าวถึงการยึดถือกฎระเบียบของราชวงศ์ฉินไว้ว่าเป็นเผด็จการแบบเบ็ดเสร็จโดยอ้างเหตุการณ์ที่เป็นที่รู้จักกันคือการเผาตำรา ฝังบัณฑิต ทว่านักวิชาการสมัยใหม่บางคนจะโต้แย้งความจริงของเรื่องราวนี้

ขณะที่จักรพรรดิฉินฉื่อสวรรคตไปเมื่อ 210 ปีก่อน ค.ศ. ขุนนางสองคนของพระองค์ได้กำหนดรัชทายาทใหม่ในความพยายามที่จะมีอิทธิพลและควบคุมการปกครองของราชวงศ์ ต่อมาขุนนางทั้งสองกลับผิดใจกันจนทำให้จักรพรรดิฉินที่ 2 สวรรคต การก่อจลาจลได้เกิดไปทั่วและจักรวรรดิอ่อนแอลงในไม่ช้าก็พ่ายต่อเซี่ยง อวี่ ขุนพลรัฐฉู่ซึ่งสถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์ผู้เป็นใหญ่แห่งฉู่ตะวันตก (ป้าหวังซี่ฉู่ที่รู้จักในชื่อฌ้อปาอ๋อง) และหลิว ปัง ผู้สถาปนาราชวงศ์ฮั่นในภายหลัง แม้จะมีการปกครองในระยะสั้น แต่ราชวงศ์มีอิทธิพลอย่างมากต่ออนาคตของจีนโดยเฉพาะราชวงศ์ฮั่น และชื่อของจักรวรรดิเป็นจุดกำเนิดชื่อในยุโรปว่า China

ประวัติศาสตร์

วัฒนธรรมและสังคม

รายพระนามจักรพรรดิ
จักรพรรดิฉินฉื่อเป็นกษัตริย์จีนพระองค์แรกที่สถาปนาตนเองเป็น "จักรพรรดิ" หลังจากการรวมชาติเมื่อ 221 ปีก่อน ค.ศ. นักประวัติศาสตร์โดยทั่วไปถือว่าปีนั้นเป็นจุดเริ่มต้นของ "ราชวงศ์ฉิน" ซึ่งหลังจากนั้น 15 ปีก็ได้ล่มสลายลงจากสงครามกลางเมืองใน 207 ปีก่อน ค.ศ.Bodde 1986, p. 20

 พระนามหลังสิ้นพระชนม์ / พระนาม พระนามเดิม ครองราชย์จักรพรรดิฉินฉื่อ (ฉินฉื่อหฺวังตี้/秦始皇帝) เจิ้ง (政) 221 – 210 ปีก่อน ค.ศ. ฉินที่ 2 (ฉินเอ้อร์ฉื่อ/秦二世)  หูไห่ (胡亥)  210 – 207 ปีก่อน ค.ศ. ไม่มี  จื่ออิง (子嬰) 207 ปีก่อน ค.ศ.

พงศาวลี
# เอเอฟเอส
มูลนิธิการศึกษาและวัฒนธรรมสัมพันธ์ไทย-นานาชาติ "Study Abroad", afsthailand.org, สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2017  เป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อการศึกษาและวัฒนธรรมสัมพันธ์นานาชาติ

 ประวัติองค์การ 
องค์การเอเอฟเอส แต่ก่อนย่อมาจาก American Field Service เริ่มก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) เป็นกลุ่มชาวอเมริกันในประเทศฝรั่งเศสจำนวน 15 คน ขับรถพยาบาลช่วยเหลือทหารฝรั่งเศสที่บาดเจ็บครั้งตั้งแต่ประเทศอเมริกายังไม่เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมามีผู้เข้าร่วมมากขึ้นเป็นทั้งคนอเมริการและคนฝรั่งเศส รวมทั้งสิ้น 2,500 คน และสามารถช่วยเหลือผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บมากกว่า 500,000 คนในสงคราม ต่อมาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเริ่มขึ้น American Field Service ได้มีการก่อตัวอีกครั้ง ครั้งนี้มีการเข้าช่วยเหลือผู้บาดเจ็บทั้งใน ยุโรป ประเทศซีเรีย, อเมริกาเหนือ, ประเทศอินเดีย และประเทศพม่า จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม ผู้ร่วมองค์การที่มีอายุน้อย ได้พบปะและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น เพื่อยุติต้นเหตุที่ก่อให้เกิดสงคราม จึงทำให้เกิดองค์การเอเอฟเอสสากลในปัจจุบัน

 ปัจจุบัน 
สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ ณ มหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มีประเทศสมาชิก มากกว่า 50 ประเทศทั่วโลกที่มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม อาสาสมัครกว่าสามแสนคนซึ่งทำหน้าที่อยู่ในชุมชนโดยมิได้หวังผลตอบแทนใด ๆ ทั้งสิ้น ประกอบด้วยบุคลากรจากหลายสาขาอาชีพ ส่วนหนึ่งเป็นครอบครัวอุปถัมภ์ ครู-อาจารย์ บ้างก็เป็นที่ปรึกษาให้กับเยาวชนในชุมชนของตน บางส่วนเป็นผู้รณรงค์หาทุนให้กับเยาวชนที่ขาดแคลน

ในแต่ละปีมีผู้เข้าร่วมโครงการเอเอฟเอสเกือบหนึ่งหมื่นคนจากทั่วโลก การร่วมมือสนับสนุนเงินเข้ากองทุนเพื่อการดำเนินการเหล่านี้ส่วนหนึ่งมาจากผู้เข้าร่วมโครงการ นอกจากนี้องค์การเอเอฟเอสยังได้รับการสนับสนุนในด้านอื่น ๆ ทั้งจากภาครัฐและเอกชนนับเป็นมูลค่ามหาศาลจากทั่วโลก

 AFS ในประเทศไทย 
โครงการทุนการศึกษาของมูลนิธิเอเอฟเอส ประเทศไทยได้เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2505 ภายใต้การควบคุมดูแลของกระทรวงศึกษาธิการและกระทรวงการต่างประเทศ โดยได้รับการสนับสนุนจากสำนักข่าวสารอเมริกัน หรือ USIS (the U.S. Information Service) เริ่มแรกเป็นการให้ทุนแก่เยาวชนไทยไปศึกษาในสหรัฐอเมริกาเป็นเวลา 1 ปี
ต่อมาประเทศไทยได้เปิดรับอุปถัมภ์นักเรียนจากประเทศสหรัฐอเมริกา เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในเชิงวัฒนธรรมซึ่งกันและกัน

ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 ได้มีมติให้เอเอฟเอสประเทศไทยเปลี่ยนเป็น "องค์การนานาชาติ" (AFS International Organization) ให้มีการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศอื่น ๆ ด้วย อาทิ โครงการแลกเปลี่ยนกับออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา ละติน-อเมริกา ยุโรป และอีกหลายประเทศ ที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาประจำชาติ จากนั้นเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "AFS International Intercultural Programs"
# สิรินธร
สิรินธร อาจหมายถึง

 บุคคล 
 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา เจ้าฟ้ามหาจักรีสิรินธร มหาวชิราลงกรณวรราชภักดี สิริกิจการิณีพีรยพัฒน รัฐสีมาคุณากรปิยชาติ สยามบรมราชกุมารี
 ดูชื่ออื่น ๆ เพิ่มที่หัวข้อ พรรณไม้ พันธุ์สัตว์ และสถานที่อันเนื่องด้วยพระนามาภิไธย
 กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร พระนามทรงกรมในสมเด็จพระราชปิตุจฉา เจ้าฟ้าวไลยอลงกรณ์ กรมหลวงเพชรบุรีราชสิรินธร

 สถานที่ 

 ภูมิศาสตร์ 
 อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี

 สิ่งก่อสร้าง 
 ถนนสิรินธร - ถนนที่เชื่อมต่อแยกสิรินธรกับแยกบางพลัด
 สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
 ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน) เขตตลิ่งชัน กรุงเทพฯ
 สนามฟุตบอลสิรินธร สนามฟุตบอลในจังหวัดชลบุรีเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลศรีราชา-สันนิบาตฯ
 สถานีสิรินธร สถานีรถไฟฟ้ามหานคร ส่วนต่อขยายหัวลำโพง-ท่าพระ-บางแค
 วิทยาลัยการสาธารณสุขสิรินธร จังหวัดชลบุรี สถาบันพระบรมราชชนก จังหวัดชลบุรี
 โรงเรียนสิรินธร อำเภอเมืองสุรินทร์  จังหวัดสุรินทร์
 โรงเรียนเหมียนหยางเซียนเฟิงลู่สิรินธร เมืองเหมียนหยาง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน
# ราชินี
ราชินี อาจหมายถึง

 กษัตริย์

 สมเด็จพระราชินีนาถ พระมหากษัตริย์ซึ่งทรงเป็นสตรีหรือพระอัครมเหสีที่สําเร็จราชการแทนพระองค์
 สมเด็จพระราชินี พระอัครมเหสีของสมเด็จพระราชาธิบดี

 สถานที่

 โรงเรียนราชินี
 โรงเรียนราชินีบน
 โรงเรียนราชินีบูรณะ

ดูเพิ่มที่ :หมวดหมู่:ราชินี
# ตะนาวศรี
ตะนาวศรี (, ตะนีนตายี; , ตะเนิงซอย) เดิมใช้ชื่อในภาษาอังกฤษว่า เทนัสเซริม  เป็นเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในภาคตะนาวศรี ทางตอนใต้ของประเทศพม่า
# แม่น้ำภาชี
แม่น้ำภาชี (ตอนปลายน้ำเรียกว่า ลำภาชี) เป็นแม่น้ำสายหนึ่งในภาคตะวันตกของประเทศไทย มีต้นกำเนิดจากเขาไม่มีชื่อซึ่งแบ่งเขตระหว่างอำเภอหนองหญ้าปล้อง จังหวัดเพชรบุรี กับอำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรีราชบัณฑิตยสถาน. อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๑ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2557, หน้า 133. ไหลผ่านเขตอำเภอบ้านคา อำเภอสวนผึ้ง และอำเภอจอมบึง เข้าเขตอำเภอด่านมะขามเตี้ย จังหวัดกาญจนบุรี ไปลงแม่น้ำแควน้อยที่แนวแบ่งเขตระหว่างตำบลจรเข้เผือกกับตำบลกลอนโด มีความยาวประมาณ 154 กิโลเมตร

แม่น้ำภาชีประกอบด้วยลำธารหลายสาย ก่อให้เกิดประโยชน์ในการกสิกรรม การอุปโภค และการบริโภคแก่ประชากรที่อาศัยอยู่สองฝั่งน้ำอย่างมาก แต่ไม่สามารถใช้เป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำได้ เนื่องจากมีความคดเคี้ยวมากและท้องน้ำเต็มไปด้วยแก่งหิน
# เตกิลา
เตกิลา  เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดกลั่น ดีกรีแรง เดิมนั้นผลิตกันในบริเวณเมืองเตกิลา (ในทางตะวันตกของรัฐฮาลิสโกของเม็กซิโก) โดยใช้วัตถุดิบคืออะกาเว (agave) เป็นพืชพื้นเมืองของเม็กซิโก ซึ่งเป็นจำพวกเดียวกับป่านศรนารายณ์ ว่านหางจระเข้ หรือดอกโคม เป็นพืชอวบน้ำโดยมีชื่อเรียกเป็นภาษาท้องถิ่นว่า "มาเกย์" (Maguey) แต่เลือกเฉพาะพันธุ์สีฟ้าเท่านั้น โดยลักษณะผลอะกาเวจะมีลักษณะเหมือนผลสับปะรด ซึ่งผลหนึ่งจะมีน้ำหนัก 70 กิโลกรัม ภายในจะมีเนื้อและน้ำฉ่ำซึ่งเหมาะแก่การหมัก โดยจะนำเอาผลไปคั้นเอาน้ำเพื่อนำไปหมัก ใช้ระยะเวลาการหมักประมาณ 2 วัน แล้วจึงนำไปกลั่นก็จะได้น้ำใสที่มีแอลอฮอล์ประมาณ 104-106 ปรูฟ โดยปรกติเตกิลาจะไม่มีการบ่มต่อ ซึ่งจะนำไปบรรจุขวดจำหน่าย ซึ่งจะติดฉลากเป็นไวต์เตกิลา ถ้าจะมีการหมักบ่มก็จะบ่มในถังไม้โอ๊กที่ใช้แบบเดียวกันกับวิสกี้ ซึ่งจะได้เตกิลาที่มีสีเหลืองอำพันที่จะมีชื่อเรียกว่า โกลด์เตกิลา 

ระยะเวลาการบ่มจะทำให้เตกิลามีชื่อเรียกตามอายุที่หมักบ่ม 
 Anejo สำหรับเตกิลาที่บ่มอายุ 1 ปี
 Muy Anejo สำหรับเตกิลาที่บ่มถึง 4 ปี 
เตกิลาจะมีแอลกอฮอล์ไม่ต่ำกว่า 80 ปรูฟ หรือ 40 ดีกรี สำหรับเหล้าเตกิลาที่มีการจำหน่ายและนักดื่มในประเทศไทยรู้จักกันดี ได้แก่ Jose Cuervo และ Monttezuma
# แอมบิแกรม
แอมบิแกรม  คือ คำหรือกลุ่มคำที่สร้างขึ้นมาและสามารถอ่านได้อย่างน้อยสองทิศทาง คือ
 อ่านจากข้างหน้าไปข้างหลัง อ่านจากข้างหลังมาข้างหน้า หรือนำคำมาตีลังกาก็สามารถอ่านได้ความหมายเดิม
 อ่านจากข้างหน้าไปข้างหลัง อ่านจากข้างหลังมาข้างหน้า หรืออ่านตีลังกาก็อ่านได้เป็นอีกคำหนึ่ง 

คำว่าแอมบิแกรม มาจากภาษาละติน ambigram = ambi (จากทั้งสองด้าน) + gram (ตัวอักษร)
# พืชอวบน้ำ
พืชอวบน้ำ หรือ ไม้อวบน้ำ (Succulent plants หรือ succulents) เป็นพืชที่กักเก็บน้ำไว้ในราก ใบ หรือลำต้น ที่อวบ และนุ่ม  ความอวบหรือความใหญ่นั้นขึ้นอยู่กับปริมาณของเนื้อเยื่อพาเรงไคมา (parenchyma) เช่น ในว่านหางจระเข้ (Aloe vera) การเก็บน้ำในลักษณะดังกล่าว ทำให้มันสามารถมีชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้ ในตอนกลางวัน สภาพที่อยู่ของมันมักจะร้อนจัด แต่ในตอนกลางคืนอากาศจะเย็นลง ทำให้พืชอวบน้ำเปิดปากใบ และคายคาร์บอนไดออกไซด์ และมีบ่อยครั้งที่น้ำค้างในตอนเช้ามืดช่วยให้พืชเหล่านี้มีชีวิตรอดได้ และด้วยการใช้ขนที่ยาว ซึ่งขึ้นคลุมทั่วพื้นผิวส่วนใหญ่ของมัน ทำให้พืชอวบน้ำบางชนิดสามารถดูดซับน้ำค้างเหล่านี้ได้ 

พืชอวบน้ำจำนวนมากมีไขเคลือบอยู่บนลำต้น และใบ ช่วยให้สามารถกักความชื้นเอาไว้ได้ นอกจากนี้การมีปริมาตรภายในสำหรับกักเก็บน้ำได้มาก แต่ทีพื้นที่ผิวน้อยที่สุด ก็มีส่วนสำคัญที่ช่วยป้อนกันมาสูญเสียน้ำได้ การสังเคราะห์ด้วยแสงแบบ CAM (Crassulacean acid metabolism) ยังเป็นวิธีการสงวนน้ำเอาไว้ ที่พบได้ทั่วไปในพืชอวบน้ำหลายชนิด 

ความอวบน้ำของพืชเหล่านี้ยังมีผลมาจากวิวัฒนาการเบนเข้า (convergent evolution : วิวัฒนาการของพืชที่นำไปสู่ผลลัพธ์ท้ายสุดที่เหมือนกัน โดยไม่ได้มีจุดเริ่มต้นอย่างเดียวกัน) โดยไม่จำเป็นต้องบอกถึงความสัมพันธ์ในเชิงพันธุกรรมระหว่างกัน

ชนิดของพืชอวบน้ำพบได้ให้พืชหลายวงศ์ (มากกว่า 25 วงศ์พืช) ในบางวงศ์เช่น วงศ์ผักเบี้ยทะเล วงศ์กระบองเพชร และ วงศ์กุหลาบหิน พืชส่วนใหญ่ในวงศ์เป็นพืชอวบน้ำ แหล่งที่อยู่ของพืชจำพวกนี้คือในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิสูงและปริมาณฝนน้อยอย่างเช่นทะเลทราย พืชอวบน้ำจึงปรับตัวให้มีความสามารถในการเจริญเติมโตได้ในสภาวะที่น้ำมีอย่างจำกัด

 ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ 
thumb|Center of a succulent (Aloe polyphylla)
ตามคำนิยามพืชอวบน้ำคึอ "พืชทนแล้ง โดยที่ใบ ลำต้น หรือรากมีเนื้อมากกว่าปกติ จากการพัฒนาเนื้อเยื่อเพื่อกักเก็บน้ำ" และมีคำอธิบายอื่นที่ไม่รวมถึงส่วนของรากพืชตามคำนิยาม คือ  "พืชที่มีลำต้นและ/หรือใบหนาอวบ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้" ความแตกต่างกันในการอธิบายนี้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างพืชอวบน้ำกับ "geophytes" ซึ่งเป็นพืชที่ปรับตัวให้อยู่รอดในฤดูที่ไม่เอื้ออำนวย โดยการพักตัวอยู่ในหัวหรือเหง้าใต้ดิน ซึ่งมักมีเนื้อมีเนื้อเยื่อกักเก็บน้ำ ดังนั้นหากคำนิยามรวมในส่วนของรากแล้วนั้น geophytes จำนวนมากจะถูกจัดประเภทเป็นพืชอวบน้ำ พืชที่ปรับตัวเข้ากับสภาวะแห้งแล้งอย่างพืชอวบน้ำเรียกว่า  xerophytes แต่อย่างไรก็ตามไม่ใช่ xerophytes ทุกชนิดจะเป็นพืชอวบน้ำ
# พินาโคแกรม
พินาโคแกรม (Pinacogram) คือ การนำคำหรือกลุ่มคำมาเรียงกันให้เกิดภาพ อย่างเช่น ชื่อของบุคคล นำมาเรียงกันเป็นภาพของบุคคลนั้น ๆ หรือหลักคำสอนของพระพุทธศาสนานำมาจัดรูปแบบออกมาให้สามารถเห็นเป็นรูปพระพุทธรูปได้ โดยส่วนมากภาษาอาหรับมีการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้มาก่อนแล้ว 

พินาโคแกรมมาจากภาษาละติน pinacogram = pinaco(ภาพ)+ gram(อักษร)
# สึกาซะ โฮโจ
สึกาซะ โฮโจ (เกิด 5 มีนาคม ค.ศ. 1959 จังหวัดฟูกูโอกะ) นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น มีผลงานโด่งดังเป็นที่รู้จักจากเรื่อง ซิตี้ฮันเตอร์, แค็ทอายส์ จากหนังสือการ์ตูนไพเรต ด้วยสไตล์การวาดคนที่มีรูปร่างสวยงามเซ็กซี่หุ่นเพอร์เฟค ตัวละครสวย-หล่อ หุ่นดี เสื้อผ้าการแต่งกายของตัวละคร และฉากสถานที่ในเรื่องเป็นญี่ปุ่นยุคร่วมสมัย เนื้อเรื่องมีบู๊แนวผู้ชาย และสืบหาข้อมูล ผสมทะลึ่งทะเล้น ลามก โฮโจเป็นเพื่อนกับ เท็ตสึโอะ ฮาระ ผู้วาดเรื่อง หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ และมีนักวาดการ์ตูนชื่อดังอย่าง ทาเกฮิโกะ อิโนอูเอะ (ผู้วาด สแลมดังก์) กับ ฮารูโตะ อูเมซาวะ (ผู้วาด บอย) เป็นทั้งลูกศิษย์และอดีตผู้ช่วย

 ผลงาน 
 เรื่องยาว 
 พยัคฆ์สาว แคทส์อาย (1982-1985, จัมป์คอมิกส์)
 ซิตี้ฮันเตอร์ (1985-1992, จัมป์คอมิกส์)
 โคโมเระบิ โนะ ชิตะ เดะ (ใต้ร่มเงาแห่งรัก) (1993-1994, จัมป์คอมิกส์)
 แรช, หมอสาวจอมดีเดือด (1995, จัมป์คอมิกส์)
 เอฟ.คอมโป (1997-2001, SC ออลแมน)
 แองเจิ้ลฮาร์ท (2001-ปัจจุบัน, บันช์คอมิกส์)

 เรื่องสั้น 
 ซิตี้ฮันเตอร์ XYZ (シティーハンター XYZ) (1983, จัมป์คอมิกส์)
 ซิตี้ฮันเตอร์ Double Edged (シティーハンター Double Edged) (1984, จัมป์คอมิกส์)
 เทนชิ โนะ โอคุริโมโนะ (天使の贈りもの) (1988, จัมป์คอมิกส์)
 ซากุระ โนะ ฮานะ โนะ ซาคุโคโระ (桜の花の咲くころ) (1993, จัมป์คอมิกส์)
 โชเน็นทาจิ โนะ อิตะ นัตสึ (少年たちのいた夏) (1996, จัมป์คอมิกส์)
 PARROT (2000, เพลย์บอลคอมิกส์)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 โฮมเพจของ สึกาซะ โฮโจ
# บอสตัน
บอสตัน  เป็นเมืองหลวงของรัฐแมสซาชูเซตส์ในสหรัฐอเมริกา และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตนิวอิงแลนด์ บอสตันเป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุด มั่งคั่งที่สุด และมีวัฒนธรรมที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ ธุรกิจที่สำคัญในบอสตัน ได้แก่ การศึกษา สถานพยาบาล การเงิน และเทคโนโลยี

บอสตันได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยกว่า 100 แห่งในเมืองบอสตัน โดยเฉพาะ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยที่สำคัญและมีชื่อเสียงอื่นๆ ได้แก่ มหาวิทยาลัยบอสตัน วิทยาลัยบอสตัน มหาวิทยาลัยทัฟส์ และ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ 
ทีมกีฬาหลายทีมประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงในบอสตัน ได้แก่ 
 บอสตัน เรดซอกซ์ (เบสบอล)
 นิวอิงแลนด์ เพทริออตส์ (อเมริกันฟุตบอล)
 บอสตัน เซลติกส์ และ บอสตัน เฟรนซี (บาสเกตบอล)
 บอสตัน บรูอิน (ฮอกกี)
 นิวอิงแลนด์ เรฟโวลูชัน (ฟุตบอล)
 บอสตัน แคนนอนส์ (ลาครอสส์)

 ภูมิอากาศ 
<noinclude>
# อักษรนำ
อักษรนำ หมายถึง พยัญชนะสองตัวเดียวไม่เรียงกัน และไม่ผสมในสระเดียวกัน

อักษรนำ คล้ายคลึงกับคำควบกล้ำ แต่คำควบกล้ำแท้จะประสานเสียงที่ออกไม่เท่าอักษรนำ ในขณะที่คำควบกล้ำไม่แท้จะออกเสียงตัวควบกล้ำหรือเปลี่ยนเป็นเสียงอื่นเลย

 ข้อบังคับของการใช้อักษรนำต่างๆ 
พยัญชนะตัวแรกอาจจะเป็นอักษรสูง อักษรกลาง หรืออักษรต่ำก็ได้ เช่นเดียวกับตัวหลัง แต่ถ้า
 อักษรสูงนำ พยัญชนะตัวหลัง อาจจะเป็นอักษรสูง อักษรกลาง หรืออักษรต่ำก็ได้
 อักษรกลางนำ พยัญชนะตัวหลัง เป็นอักษรต่ำได้เพียงอย่างเดียว
 อักษรต่ำนำ พยัญชนะตัวหลัง เป็นอักษรต่ำได้เพียงอย่างเดียว

 การใช้ ห และ อ นำ 
ห จะใช้นำได้เฉพาะอัฒสระ (คือ พยัญชนะที่มีเสียงกึ่งสระกึ่งพยัญชนะ ได้แก่ ย ร ล ว) และพยัญชนะตัวสุดท้ายของพยัญชนะวรรคเท่านั้น (ได้แก่ ง ญ ณ น ม แต่ ณ ไม่มีที่ใช้) เช่น หยด หยอก หย่า หรีด หลง หล่อ หวัง หงอก หญ้า หญิง หนู หมา ฯลฯ

ในขณะที่ อ จะใช้นำได้เฉพาะตัว ย และมีอยู่เพียง 4 คำเท่านั้น ได้แก่ อย่า อยู่ อย่าง อยาก โดยมีผู้คิดค้นนีโมนิค (Mnemonic หรือ ข้อความช่วยจำ) ขึ้นว่า อย่าอยู่อย่างอยาก

 การเขียน 
จะเขียนพยัญชนะตัวแรกตามด้วยพยัญชนะตัวที่สอง โดยพยัญชนะตัวแรกอาจจะเป็นอักษรหมู่ใดก็ได้ เช่นเดียวกับพยัญชนะตัวหลัง โดยถ้าตัวหลังเป็นอักษรเดี่ยว พยัญชนะตัวแรกก็จะบังคับให้ผันพยัญชนะตัวที่สองขึ้นเสียงสูง

สระตัวใดที่ใช้เขียนไว้ข้างหน้า ก็ต้องเขียนไว้ข้างหน้าอักษรนำเหมือนอักษรธรรมดา เช่น เขนย แสยง ไฉน ฯลฯ สระตัวใดใช้เขียนคร่อม ก็ต้องเขียนคร่อมอักษรนำเหมือนอักษรธรรมดาด้วย เช่น เฉลียว เขยิบ ฯลฯ สระที่ใช้เขียนไว้ข้างบน ข้างล่าง และหลังพยัญชนะ รวมทั้งรูปวรรณยุกต์ด้วย ให้เขียนไว้ที่ตัวที่ 2 ของอักษรนำ เช่น สระ สมิง ฉลุ ฯลฯ ทั้งนี้แสดงให้เห็นว่า แม้จะเขียนคู่กันเป็น 2 ตัว ก็ต้องถือว่าได้ประสมเป็นตัวเดียวกันแล้ว เพราะเราไม่มีการเขียนพยัญชนะ 2 ตัว ให้เป็นตัวเดียวกันได้เหมือนพยัญชนะบาลีและสันสกฤต

 การออกเสียง 
การออกเสียง จะออกเสียงพยัญชนะสองตัวผสมกันคนละครึ่ง พอแยกออกได้ว่าพยัญชนะอะไรผสมกัน แต่การผสมนี้จะไม่สนิทเท่าอักษรควบแท้
มียกเว้นอยู่สองกรณี ที่จะไม่ออกเสียงพยัญชนะอีกตัว ได้แก่
 ตัว ห เมื่อเป็นตัวนำอักษรเดี่ยว ไม่ต้องออกเสียงคนละครึ่งเหมือนอักษรนำอื่น ๆ แต่ให้ออกเสียงประสมกันสนิทเหมือนอักษรควบแท้ เช่น หนู หมอ ใหญ่ ฯลฯ
 ตัว อ เมื่อนำหน้า ตัว ย ไม่ต้องออกเสียงเหมือนอักษรนำธรรมดา ให้ออกเสียงทำนองเดียวกับ ห นำ แต่เป็นเสียงอักษรกลาง คือ อย่า อยู่ อย่าง อยาก มี 4 คำเท่านั้น

ถ้าพยัญชนะข้างหน้าเป็นอักษรกลางหรืออักษรสูง แล้วพยัญชนะข้างหลังเป็นอักษรต่ำที่เป็นอักษรเดี่ยว เวลาอ่านให้ผันเสียงอักษรต่ำนั้นเป็นเสียงสูงตามอักษรที่เป็นตัวนำ แต่ถ้าพยัญชนะข้างหน้าเป็นอักษรต่ำ หรือพยัญชนะข้างหลังไม่ใช่อักษรต่ำที่เป็นอักษรเดี่ยว ให้อ่านออกเสียงพยัญชนะนั้นตามปกติเมื่ออกเสียงจะต้องมีคำควบกล้ำผสมอยู่ด้วย

 วิธีสังเกตอักษรนำ 
 สังเกตเสียง ออกเสียงประสมกันแต่ไม่กล้ำกันสนิทเหมือนอักษรควบแท้ สามารถแยกเป็นสองพยางค์ได้ ยกเว้น ห และ อ ที่เป็นตัวนำ (กล่าวคือ อักษรนำที่ ห และ อ นำนั้นเป็นอักษรนำ แต่ไม่อ่านแบบอักษรนำ)
 คำที่มีสระหน้าหรือสระคร่อม (สระหน้า บน-หลัง) คำที่มีอักษรนำส่วนใหญ่จะอยู่ติดกับอักษรหลัก และรูปสระล้อมรอบอยู่ด้านนอก เช่น เฉลย แสลง (สะ-แหลง) ไฉน เสมียน เถลิง เสลา ฯลฯ มีส่วนน้อยที่อักษรแยกจากกันเช่น ขโมย ทแยง สแลง (สะ-แลง)
 สังเกตรูปพยัญชนะ คือ ถ้าอักษรนำเป็นอักษรสูง หรืออักษรกลาง อักษรเดี่ยวซึ่งเป็นตัวที่ 2 จะต้องออกเสียงเป็นเสียงสูงหรือกลางตามไปด้วย เช่น กนก ถนน สนิม ขนม ฯลฯ ในที่นี้ นก นน และ นิม ต้องออกเสียงให้เป็น หนก หนน หนิม ซึ่งผิดกับเมื่ออยู่ตามลำพัง
# ไบรอัน ไรซ์
ไบรอัน ไรซ์ (เกิด 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงป็อปชาวเดนมาร์กChristina Undhjem Danmarks Radio (Danish Broadcasting)

 ประวัติ 
ไบรอัน ไรซ์ เริ่มร้องเพลงตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น ทำงานเป็นนักร้องคอรัสในห้องอัดอยู่หลายปี และด้วยโชว์ของเขาที่มีชื่อว่า "One-Man Robbie Williams Cover Show" คือการร้องและโชว์ในเพลงของร็อบบี วิลเลียมส์  หลังจากที่ได้ทำงานในวงการเพลงมาได้ระยะหนึ่ง เทปเดโมของเขาก็ไปตกอยู่ที่ Remee ผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของหลาย ๆ ศิลปินอย่าง  Beverly Knight, Jamelia จากนั้นไม่นาน อัลบั้ม Confessional ก็ถือกำเนิดขึ้นมา โดยได้ทีมงานโปรดิวเซอร์ของ Celine Dion และ แบ็คสตรีท บอยส์ มาช่วยทำเพลงให้ในอัลบั้มชุดนี้ โดยซิงเกิลแรกอย่าง "Homeless Heart" ที่ไปถ่ายทำมิวสิกวีดีโอกันถึงนิวยอร์ก

นอกจากนั้น ไบรอัน ไรซ์ ยังเป็นเจ้าของคนแรกของเพลง No Promises ที่ เชน วอร์ดนำไป Cover ด้วย

 ผลงานอัลบั้ม 
 Confessional
# วงศ์ปลากังจีรู
ปลากังจีรู หรือ ปลาแคนดีรู  เป็นปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่งในกลุ่มปลาไม่มีเกล็ด (Siluriformes)

เป็นปลาที่อยู่ในวงศ์ Trichomycteridae พบได้ในแม่น้ำแอมะซอน และเป็นที่กล่าวกันในหมู่ชนพื้นเมืองว่าเป็นปลาที่น่ากลัวที่สุด มากกว่าปลาปิรันยาเสียอีก ปลาชนิดนี้มีความยาวเมื่อโตเต็มที่เพียงไม่กี่นิ้ว ลำตัวยาวเหมือนปลาไหล และมีลักษณะโปร่งแสง ทำให้มองแทบไม่เห็นเมื่ออยู่ในน้ำ ปลากังจีรูเป็นปรสิต มันจะว่ายเข้าไปในช่องเหงือกของปลาชนิดอื่น และกินเลือดในเหงือกเป็นอาหาร

ชนพื้นเมืองกลัวปลากังจีรูเพราะมันไวต่อปัสสาวะและเลือด ถ้ามีคนเปลือยกายอาบน้ำอยู่ในแม่น้ำ มันจะว่ายเข้าไปทางช่องเปิดของร่างกาย (อาจเป็นทวารหนักหรือช่องคลอด หรือถ้าเป็นปลาที่ตัวเล็กมาก ก็อาจเข้าไปทางอวัยวะเพศชายได้) แล้วก็จะดูดกินเลือดและเนื้อเยื่อในร่างกายมนุษย์เหมือนในช่องเหงือกของปลา การปัสสาวะขณะอาบน้ำก็เป็นการเพิ่มโอกาสให้ปลาจำพวกนี้เข้าสู่ท่อปัสสาวะของมนุษย์ได้Axelrod, Herbert R.; Emmens, C.; Burgess, W.;Pronek, N. (1996). Exotic Tropical Fishes. T.F.H. Publications. ISBN 0-87666-543-1. นอกจากนี้แล้วจากรายงานทางการแพทย์ของบราซิล พบว่า ปลาจำพวกนี้สามารถเจาะชอนไชเข้าไปในร่างกายของมนุษย์ได้ด้วย และเป็นสาเหตุของการเสียชีวิต ในบางกรณีพบว่ามีปลาจำนานมากนับเป็นร้อยตัว Amazon Flesh Eaters, "River Monsters". สารคดีทางดิสคัฟเวอรี่แชนแนล ทางทรูวิชั่นส์: วันจันทร์ที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

 การจำแนก 
 วงศ์ย่อย Copionodontinae de Pinna, 1992 
 Copionodon
 Glaphyropoma
 วงศ์ย่อย Glanapteryginae Myers, 1944 
 Glanapteryx
 Listrura
 Pygidianops
 Typhlobelus
 วงศ์ย่อย Sarcoglanidinae Myers and Weitzman, 1966
 Ammoglanis
 Malacoglanis
 Microcambeva
 Sarcoglanis
 Stauroglanis
 Stenolicmus
 วงศ์ย่อย Stegophilinae
 Acanthopoma
 Apomatoceros
 Haemomaster
 Henonemus
 Homodiaetus
 Megalocentor
 Ochmacanthus
 Parastegophilus
 Pareiodon
 Pseudostegophilus
 Schultzichthys
 Stegophilus
 วงศ์ย่อย Trichogeninae Isbrücker, 1986
 Trichogenes
 วงศ์ย่อย Trichomycterinae
 Bullockia
 Eremophilus
 Hatcheria
 Ituglanis
 Rhizosomichthys
 Scleronema
 Silvinichthys
 Trichomycterus
 วงศ์ย่อย Tridentinae Eigenmann, 1918 
 Miuroglanis
 Tridens
 Tridensimilis
 Tridentopsis
 วงศ์ย่อย Vandelliinae
 Paracanthopoma
 Paravandellia
 Plectrochilus
 Vandellia
# ราชวงศ์ชาง
ราชวงศ์ชาง  เป็นราชวงศ์จีนที่ปกครองต่อจากราชวงศ์เซี่ย ปกครองดินแดนแถบแม่น้ำเหลืองเมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาล บางครั้งเรียกว่า "ราชวงศ์อิน" (Yin Dynasty) ราชวงศ์นี้เป็นยุคแห่งไสยศาสตร์โดยแท้ นิยมการเสี่ยงทายด้วยกระดองเต่ากันมาก จากหลักฐานที่ขุดได้ พบเป็นแผ่นจารึกตัวอักษรโบราณ และเศษกระดองเต่า มีรอยแตกอยู่ทั่วไป แสดงถึงความเชื่อในอำนาจแห่งสวรรค์ ถือว่าทุกสิ่ง สวรรค์เป็นผู้กำหนด ราชวงศ์ชางมีกษัตริย์ 30 องค์ กษัตริย์องค์สุดท้ายชื่อ พระเจ้าอินโจวหรือ โจ้ว (ติวอ๋อง) ซึ่งในประวัติศาสตร์ประณามไว้ว่า เป็นคนโหดร้ายทารุณมาก นิยมการสงคราม และหลงใหลในอิสตรี โดยเฉพาะสนมเอกชื่อ ต๋าจี หรือขันกี ซึ่งเป็นคนวิปริตผิดมนุษย์ คอยยุยงให้โจ้วฆ่าคนเป็นผักปลา สร้างสระเหล้าดงเนื้อขึ้น (เอาน้ำเหล้ามาใส่ในสระ แล้วเอาเนื้อสัตว์มาห้อยไว้ตามต้นไม้) ต่อมาโจวอู่หวัง เจ้าผู้ครองแคว้นโจวทางตะวันตก ได้ยกทัพมาปราบโจ้วอ๋อง โดยอ้างว่า ได้รับ "อาณัติ" หรือ "เทียนมิ่ง" จากสวรรค์ให้มาปราบ และได้ชัยชนะ โจ้วอ๋องจึงฆ่าตัวตายโดยกระโดดลงกองไฟ แต่จริง ๆ แล้ว นักประวัติศาสตร์ยังไม่แน่ใจนัก ว่าโจ้วอ๋องจะโหดร้ายเช่นนั้นจริงหรือไม่ เพราะไม่มีหลักฐานชัดเจน รวมทั้งเรื่องเกี่ยวกับต๋าจีด้วย

เรื่องราวในตอนท้ายราชวงศ์ชางนี้ ได้มีการนำไปแต่งเป็นนิยายหลายเรื่อง หนึ่งในเรื่องนั้นก็คือ "นาจา" และ "เทพประยุทธ์พิชิตฟ้า" นั่นเอง และหนังสือพงศาวดารชื่อว่า "ห้องสิน" โดยจะเน้นหนักไปทางอิทธิปาฏิหาริย์เสียมาก