# รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม  (,) เป็นรางวัลโนเบลหนึ่งในห้าสาขา ที่ริเริ่มโดยอัลเฟรด โนเบล ตั้งแต่ ค.ศ. 1895 โดยรางวัลนี้บริหารจัดการโดยมูลนิธิโนเบลและมอบให้โดยคณะกรรมการที่ประกอบด้วยสมาชิกห้าคนที่ได้รับเลือกจากบัณฑิตยสถานสวีเดน มีพิธีมอบเป็นครั้งแรก เมื่อ ค.ศ. 1901 ผู้รับรางวัลแต่ละคนจะได้รับเหรียญ ประกาศนียบัตร และเงินรางวัลที่มีการปรับเปลี่ยนมาแล้วหลายครั้ง พิธีมอบรางวัลมีขึ้นในวันที่ 10 ธันวาคม ของทุกปี ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเสียชีวิตของอัลเฟรด โนเบล ที่กรุงสต็อกโฮล์ม 

ในปี 2023 รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมได้มอบให้แก่บุคคลแล้ว 120 ราย ในปี 1958 เมื่อบอริส ปัสเตร์นัค ชาวรัสเซียได้รับรางวัลเขาถูกบังคับให้ปฏิเสธรางวัลต่อสาธารณชนภายใต้แรงกดดันจากรัฐบาลของสหภาพโซเวียต ในปี 1964 ฌ็อง-ปอล ซาทร์ประกาศว่าเขาไม่ประสงค์จะรับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม เนื่องจากเขาเคยปฏิเสธการให้เกียรติอย่างเป็นทางการทั้งหมดในอดีตมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการโนเบลไม่ยอมรับการปฏิเสธ และรวมปัสเตร์นัค และซาทร์ ไว้ในรายชื่อผู้ได้รับรางวัลโนเบลด้วย

มีผู้หญิงสิบแปดคนที่ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ซึ่งเป็นจำนวนรางวัลโนเบลของสตรีสูงสุดอันดับสองรองจากรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ มีสี่กรณีที่มอบรางวัลให้กับคนสองคน (1904, 1917, 1966, 1974) ไม่มีการมอบรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในเจ็ดปี (1914, 1918, 1935, 1940–1943) เป็นเวลาสามปีที่รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมถูกเลื่อนออกไปหนึ่งปี: รางวัลสำหรับปี 1915, 1949 และ 2018 โดยมีการรับรางวัลแต่ละรางวัลพร้อมกับของปีถัดไป ในเดือนตุลาคมของปีต่อมา

 รายชื่อผู้ได้รับรางวัล 
 ค.ศ. ชื่อ สัญชาติ ภาษา หมายเหตุ  1901  ซูว์ลี พรูว์ดอม (Sully Prudhomme)    "ในการรับรู้เป็นพิเศษขององค์ประกอบบทกวีของเขาซึ่งให้หลักฐานของอุดมคติอันสูงส่ง ความสมบูรณ์แบบทางศิลปะและการผสมผสานที่หายากของคุณสมบัติของทั้งหัวใจและสติปัญญา"  1902   เทโอดอร์ ม็อมเซิน (Theodor Mommsen)   "ผู้ทรงคุณวุฒิด้านศิลปะการเขียนประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ยังมีชีวิต โดยมีการอ้างอิงพิเศษถึงงานชิ้นสำคัญของเขา " 1903  บีเยินส์จาเนอ มัตตีนียึส บีเยินซ็อน (Bjørnstjerne Martinius Bjørnson)    "เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อกวีนิพนธ์อันสูงส่ง งดงาม และหลากหลายของเขา ซึ่งมีความโดดเด่นอยู่เสมอด้วยความสดชื่นของแรงบันดาลใจและความบริสุทธิ์ที่หาได้ยากของจิตวิญญาณ" 1904* เฟรเดริก มิสทราล (Frédéric Mistral)   "ในการรับรู้ถึงความคิดริเริ่มที่สดใหม่และแรงบันดาลใจที่แท้จริงของการผลิตบทกวีของเขา ซึ่งสะท้อนอย่างซื่อสัตย์ถึงทิวทัศน์ธรรมชาติและจิตวิญญาณดั้งเดิมของผู้คนของเขา และนอกจากนี้ยังเป็นผลงานที่สำคัญของเขาในฐานะนักปรัชญาชาวพรอว็องส์" 1904* โฆเซ เอเชกาไร อี เอย์ซากีร์เร (José Echegaray y Eizaguirre)   "ในการรับรู้ถึงองค์ประกอบมากมายและยอดเยี่ยมของลักษณะที่เป็นปัจเจกและเป็นต้นฉบับ ได้รื้อฟื้นประเพณีอันยิ่งใหญ่ของละครสเปน" 1905 แคนรึก แชงกีเยวิตช์ (Henryk Sienkiewicz)    "เนื่องด้วยคุณความดีอันโดดเด่นของเขาในฐานะนักเขียนบทประพันธ์มหากาพย์" 1906   โจซูเอ คาร์ดุชชี (Giosue Carducci)     "ไม่เพียงแต่พิจารณาจากการเรียนรู้เชิงลึกและการวิจัยเชิงวิพากษ์ของเขาเท่านั้น แต่นอกเหนือจากนั้นเพื่อเป็นการยกย่องพลังงานสร้างสรรค์ ความสดใหม่ของสไตล์ และพลังแห่งบทกวีซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของผลงานกวีนิพนธ์ของเขา" 1907  รัดยาร์ด คิปลิง (Rudyard Kipling)   "โดยคำนึงถึงพลังของการสังเกต ความคิดริเริ่มของจินตนาการ ความสามารถทางความคิด และความสามารถที่โดดเด่นในการเล่าเรื่อง ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของการสร้างสรรค์ของนักเขียนที่มีชื่อเสียงระดับโลกคนนี้" 1908   รูด็อล์ฟ คริสท็อฟ อ็อยเคิน (Rudolf Christoph Eucken)   "ในการตระหนักถึงการค้นหาความจริงอย่างจริงจัง พลังความคิดที่ทะลุปรุโปร่ง วิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของเขา และความอบอุ่นและความแข็งแกร่งในการนำเสนอ ซึ่งเขาได้พิสูจน์และพัฒนาปรัชญาชีวิตในอุดมคติในผลงานมากมายของเขา"  1909   เซลมา ลอเกร์เลิฟ (Selma Lagerlöf)    "ในความซาบซึ้งในอุดมคติอันสูงส่ง จินตนาการอันเจิดจ้า และการรับรู้ทางจิตวิญญาณที่เป็นลักษณะเฉพาะของงานเขียนของเธอ"  1910   เพาล์ ไฮเซอ (Paul Heyse)   "เพื่อเป็นบรรณาการแก่ศิลปะที่สมบูรณ์ เปี่ยมด้วยอุดมการณ์ ซึ่งเขาได้แสดงให้เห็นในอาชีพการงานอันยาวนานของเขาในฐานะกวี ผู้แต่งเนื้อร้อง นักเขียนบท นักประพันธ์ และนักเขียนเรื่องสั้น ที่มีชื่อเสียงระดับโลก" 1911  มอริส มาแตร์แล็งก์ (Maurice Maeterlinck)    "ในความชื่นชมกิจกรรมทางวรรณกรรมหลายด้านของเขา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผลงานบทละครของเขา ซึ่งโดดเด่นด้วยจินตนาการอันล้ำค่าและรูปแบบของบทกวี ซึ่งเผยให้เห็นบางด้านที่ซ่อนอยู่ของเทพนิยาย, แรงบันดาลใจที่ลึกซึ้ง ในขณะที่นำเสนอด้วยวิธีที่ซ่อนเร้นดึงดูดความรู้สึกของผู้อ่านและกระตุ้นจินตนาการของพวกเขา" 1912  แกร์ฮาร์ท เฮาพท์มัน (Gerhart Hauptmann)   "โดยหลักเพื่อการตระหนักรู้ถึงผลงานการประพันธ์ที่ประสบความสำเร็จ, หลากหลาย และโดดเด่นของเขา ในขอบเขตของศิลปะการละคร" 1913   รพินทรนาถ ฐากุร (Rabindranath Tagore)    "เพราะบทกวีที่ละเอียดอ่อน สดใหม่ และงดงามของเขา ด้วยทักษะที่สมบูรณ์ เขาได้รังสรรค์บทกวี แสดงออกด้วยถ้อยคำภาษาอังกฤษของเขาเอง จึงนับเป็นส่วนหนึ่งของวรรณกรรมตะวันตก" 1914  ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัลมอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1915   รอแม็ง รอล็อง      "เพื่อเป็นการยกย่องจินตนาการอันสูงส่งของการผลิตวรรณกรรมของเขา ตลอดจนความเห็นอกเห็นใจและความรักในความจริงซึ่งเขาได้บรรยายถึงมนุษย์ประเภทต่าง ๆ" 1916   คาร์ล กุสตัฟ แวร์เนอร์ ฟอน ไฮเดินสตัม    "ในการรับรู้ถึงความสำคัญของเขา ในฐานะตัวแทนผู้นำของยุคใหม่ในด้านวรรณกรรม" 1917* คาร์ล แอดอล์ฟ เกลเลอโรป (Karl Adolph Gjellerup)   "สำหรับบทกวีที่หลากหลายและสมบูรณ์ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากอุดมคติอันสูงส่ง" 1917* เฮนริก พอนทอปปีดัน    "สำหรับการพรรณาความจริงแท้ของชีวิตปัจจุบันในเดนมาร์ก" 1918  ไม่มีการมอบรางวัล เงินรางวัลมอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1919  คาร์ล ชปิทเทอเลอร์     "ในความนิยมเป็นพิเศษของมหากาพย์ Olympian Spring" 1920   คนุท ฮัมซุน (Knut Hamsun)   "สำหรับงานที่สำคัญของเขา  " 1921   อานาตอล ฟร็องส์ (Anatole France)   "ในการตระหนักถึงความสำเร็จทางวรรณกรรมอันยอดเยี่ยมของเขาซึ่งมีลักษณะตามแบบผู้สูงศักดิ์, ความเห็นอกเห็นใจมนุษย์อย่างลึกซึ้ง, ความสง่างาม และอารมณ์แบบฝรั่งเศสที่แท้จริง" 1922   ฆาซินโต เบนาเบนเต    "สำหรับบุคลิกที่มีความสุข ซึ่งเขาได้สานต่อประเพณีอันโด่งดังของละครสเปน" 1923   วิลเลียม บัตเลอร์ เยตส์ (William Butler Yeats)    "สำหรับกวีนิพนธ์ที่ให้แรงบันดาลใจมาโดยตลอดของเขา ซึ่งมีรูปแบบศิลปะชั้นสูงในการแสดงออกถึงจิตวิญญาณของคนทั้งชาติ" 1924   ววาดึสวัฟ แรย์มอนต์    "สำหรับมหากาพย์ระดับชาติอันยิ่งใหญ่ของเขา  " 1925   จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ (George Bernard Shaw)    "สำหรับงานของเขาซึ่งมีทั้งอุดมคตินิยมและความเป็นมนุษย์ การเสียดสีที่กระตุ้นอารมณ์มักถูกผสมผสานด้วยความงดงามของบทกวีที่โดดเด่น" 1926   กราเซีย เดเลดดา     "สำหรับงานเขียนในอุดมคติที่สร้างแรงบันดาลใจของเธอ ซึ่งแสดงรูปแบบที่ชัดเจนของภาพชีวิตบนเกาะบ้านเกิด และการจัดการกับปัญหาของมนุษย์โดยทั่วไปอย่างเห็นอกเห็นใจและลึกซึ้ง" 1927  อ็องรี แบร์กซอน     "ในการรับรู้ถึงแนวความคิดที่รุ่มรวยและมีชีวิตชีวาของเขา และทักษะอันยอดเยี่ยมในการนำเสนอ" 1928   ซีกรี อึนเซ็ต     "โดยสำคัญสำหรับคำอธิบายที่ทรงพลังของเธอเกี่ยวกับชีวิตในพื้นที่ทางเหนือในยุคกลาง" 1929 โทมัส มันน์    "นัยสำคัญยิ่งสำหรับนวนิยายยอดเยี่ยมของเขา Buddenbrooks ซึ่งได้รับการยอมรับเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องว่าเป็นหนึ่งในผลงานคลาสสิกของวรรณคดีร่วมสมัย" 1930  ซินแคลร์ ลูอิส    "สำหรับคำบรรยายและเลขนศิลป์ที่มีพลัง และความสามารถในการสร้างตัวละครประเภทใหม่ที่มีไหวพริบและอารมณ์ขัน" 1931   เอริก เอเซล คาร์ลเฟลด์     "บทกวีของเอริก เอเซล คาร์ลเฟลด์" 1932  จอห์น กอลส์เวอร์ธี (John Galsworthy)     "สำหรับศิลปะการบรรยายที่โดดเด่นของเขาซึ่งมีรูปแบบสูงสุดใน The Forsyte Saga " 1933  อีวาน บูนิน (Ivan Bunin) (ลี้ภัย)  "สำหรับศิลปะที่เคร่งครัดซึ่งเขาได้สืบสานประเพณีคลาสสิกของรัสเซียในการเขียนร้อยแก้ว" 1934  ลุยจี ปีรันเดลโล     "สำหรับการฟื้นฟูอย่างกล้าหาญและชาญฉลาดในศิลปะการละครและการแสดง" 1935  ไม่มีการมอบรางวัล  เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1936   ยูจีน โอนีล     "สำหรับพลัง ความบริสุทธิ์ใจ และอารมณ์ความรู้สึกลึก ๆ ของผลงานละครของเขา ซึ่งรวบรวมแนวคิดดั้งเดิมของโศกนาฏกรรม" 1937  รอเฌ มาร์แต็ง ดูว์ การ์     "สำหรับพลังทางศิลปะและความจริงซึ่งเขาได้พรรณนาถึงความขัดแย้งของมนุษย์ตลอดจนแง่มุมพื้นฐานของชีวิตร่วมสมัยในนวนิยายชุด Les Thibault ของเขา" 1938   เพิร์ล เอส. บัก (Pearl S. Buck)     "สำหรับการบรรยายชีวิตชาวนาที่มั่งคั่งและยิ่งใหญ่ในจีน และวรรณกรรมชีวประวัติชิ้นเอกของเธอ" 1939   ฟรันส์ เอมิล ซิลลันแป    "สำหรับความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับชาวชนบทในประเทศของเขาและศิลปะอันประณีตงดงาม ซึ่งเขาได้พรรณาให้เห็นวิถีชีวิตของกลุ่มชนเหล่านั้นและความสัมพันธ์ของพวกเขากับธรรมชาติ" 1940  ไม่มีการมอบรางวัล  เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1941  ไม่มีการมอบรางวัล  เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1942  ไม่มีการมอบรางวัล  เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1943  ไม่มีการมอบรางวัล  เงินรางวัล 1/3 มอบคืนแก่กองทุนหลัก และเงินรางวัล 2/3 มอบคืนแก่กองทุนพิเศษของรางวัลสาขานี้ 1944  โยฮันเนส วิลเฮล์ม เยนเซน    "สำหรับความแข็งแกร่งและความสมบูรณ์ที่หาได้ยากของจินตนาการในบทกวีของเขาซึ่งผสมผสานความอยากรู้อยากเห็นทางปัญญาของขอบเขตที่กว้าง, สไตล์ที่กล้าหาญและการสร้างสรรค์ที่สดใหม่" 1945   กาบริเอลา มิสตรัล (Gabriela Mistral)     "สำหรับเนื้อหาในบทกวีของเธอซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากอารมณ์อันทรงพลัง ทำให้ชื่อของเธอเป็นสัญลักษณ์ของแรงบันดาลใจในอุดมคติของลาตินอเมริกาทั้งหมด" 1946  แฮร์มัน เฮ็สเซอ (Hermann Hesse)  ,1923:   "สำหรับงานเขียนที่สร้างแรงบันดาลใจของเขา ซึ่งเติบโตด้วยความกล้าหาญและชาญฉลาด เป็นตัวอย่างคลาสสิกของอุดมคติด้านมนุษยธรรมและรูปแบบที่มีคุณภาพสูง" 1947  อ็องเดร ฌีด    "สำหรับงานเขียนที่ครอบคลุมและมีนัยสำคัญทางศิลปะ ซึ่งปัญหาและเงื่อนไขของมนุษย์ได้ถูกนำเสนอด้วยความรักที่แน่วแน่ในความจริงและความเข้าใจทางจิตวิทยาที่เฉียบแหลม" 1948   ที. เอส. เอเลียต  ,1927:   "สำหรับผลงานที่โดดเด่นและเป็นผู้บุกเบิกในกวีนิพนธ์ในปัจจุบัน" 1949   วิลเลียม ฟอกเนอร์ (William Faulkner)    "สำหรับผลงานอันทรงพลังและมีเอกลักษณ์ทางศิลปะของเขาในนวนิยายอเมริกันสมัยใหม่" 1950   เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ (Bertrand Russell)    "ในการรับรู้ถึงงานเขียนที่หลากหลายและมีความสำคัญของเขา ซึ่งสนับสนุนอุดมคติด้านมนุษยธรรมและเสรีภาพในการคิด" 1951   แพร์ ลาเกอร์กวิสต์     "เพื่อพลังทางศิลปะและความเป็นอิสระของจิตใจอย่างแท้จริง ซึ่งพยายามนำเสนอในบทกวีของเขาในการค้นหาคำตอบของคำถามนิรันดร์ที่มนุษยชาติกำลังเผชิญอยู่" 1952  ฟร็องซัว โมรียัก (François Mauriac)    "สำหรับความเข้าใจที่ลึกซึ้งทางจิตวิญญาณและความเข้มข้นทางศิลปะที่เขามี ซึ่งนวนิยายของเขาได้แทรกผ่านบทละครชีวิต" 1953  วินสตัน เชอร์ชิลล์ (Winston Churchill)     "สำหรับความเชี่ยวชาญในการบรรยายประวัติศาสตร์และชีวประวัติ ตลอดจนคำปราศรัยอันยอดเยี่ยมในการปกป้องคุณค่าที่สูงส่งของมนุษย์" 1954   เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (Ernest Hemingway)    "สำหรับความเชี่ยวชาญด้านศิลปะการเล่าเรื่อง ล่าสุดได้แสดงให้เห็นใน The Old Man and the Sea และสำหรับอิทธิพลที่เขามีต่อรูปแบบร่วมสมัย" 1955 ฮัลโตร์ คิลยัน ลัฆส์แนส (Halldór Kiljan Laxness)   "สำหรับพลังอันยิ่งใหญ่ที่สดใสของเขา ซึ่งได้ฟื้นฟูศิลปะการเล่าเรื่องที่ยิ่งใหญ่ของไอซ์แลนด์" 1956   ฆวน รามอน ฆิเมเนซ     "สำหรับงานกวีนิพนธ์ ซึ่งในภาษาสเปนถือเป็นตัวอย่างของจิตวิญญาณที่สูงส่งและความบริสุทธิ์ทางศิลปะ" 1957   อาลแบร์ กามูว์ (Albert Camus)    "สำหรับการสร้างสรรค์วรรณกรรมที่สำคัญของเขาด้วยสายตาที่ชัดเจนเอาจริงเอาจัง ได้ส่องสว่างปัญหาของมโนธรรมของมนุษย์ในยุคสมัยของเรา" 1958  บอริส ปัสเตร์นัค     "สำหรับความสำเร็จที่สำคัญของเขาทั้งในกวีนิพนธ์ร่วมสมัย และบทประพันธ์มหากาพย์ในขนบประเพณีของชนชาติรัสเซีย" 1959  ซัลวาโตเร กวาซีโมโด      "สำหรับบทกวีนิพนธ์ของเขา ซึ่งจุดประกายการแสดงออกอย่างคลาสสิกถึงประสบการณ์ที่น่าเศร้าของชีวิตในยุคสมัยของเรา" 1960  แซ็ง-จอน แปร์ส     "สำหรับภาพการโผบินและการปลุกเร้าในบทกวีของเขา ซึ่งเป็นรูปแบบที่มีวิสัยทัศน์สะท้อนถึงเงื่อนไขเวลาของเรา" 1961  อีวอ อานดริช      "สำหรับพลังในมหากาพย์ซึ่งเขาได้วางแนวแก่นเรื่องและพรรณนาถึงชะตากรรมของมนุษย์ ที่นำมาจากประวัติศาสตร์ประเทศของเขา" 1962 จอห์น สไตน์เบ็ก (John Steinbeck)    "สำหรับงานเขียนที่สมจริงและเต็มไปด้วยจินตนาการ ผสมผสานกับอารมณ์ขันที่เห็นอกเห็นใจและความเข้าใจสังคมที่หลักแหลม" 1963  โยร์โกส เซเฟริส    "สำหรับงานกวีนิพนธ์ที่มีชื่อเสียงของเขา ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากความรู้สึกลึกล้ำของอาณาวัฒนธรรมกรีก" 1964   ฌ็อง-ปอล ซาทร์ (Jean-Paul Sartre) (ไม่รับรางวัล)   "สำหรับงานของเขาที่อุดมด้วยความคิดและเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งอิสรภาพและการแสวงหาความจริง ซึ่งมีผลกระทบที่แผ่กว้างในยุคสมัยของเรา" 1965   มิคาอิล โชโลคอฟ (Michail Sholokhov)   "สำหรับพลังทางศิลปะและการมีบูรณภาพ ซึ่งในมหากาพย์เรื่อง Don เขาได้แสดงออกถึงช่วงสำคัญในประวัติศาสตร์ของชีวิตชาวรัสเซีย" 1966* ชมูเอล โยเซฟ อักนอน     "สำหรับศิลปะการเล่าเรื่องที่มีลักษณะเฉพาะอย่างลึกซึ้งพร้อมเกร็ดจากชีวิตของชาวยิว" 1966* เน็ลลี ซัคส์ (Nelly Sachs) ,1952:   "สำหรับกวีนิพนธ์และบทละครอันโดดเด่นของเธอ ซึ่งตีความชะตากรรมของชาวอิสราเอลด้วยการนำส่งสารที่มีพลัง" 1967  มิเกล อังเฮล อัสตูเรียส     "สำหรับความสำเร็จทางวรรณกรรมที่มีสีสันของเขา หยั่งรากลึกในคุณลักษณะประจำชาติและประเพณีของชาวอินเดียนในลาตินอเมริกา" 1968  ยาซูนาริ คาวาบาตะ (Yasunari Kawabata)     "สำหรับความเชี่ยวชาญในการเล่าเรื่องของเขา ซึ่งตอบสนองต่อสุนทรียภาพที่ดีในการแสดงออกแก่นแท้ของจิตใจชาวญี่ปุ่น" 1969  ซามูเอล เบ็คเค็ทท์ (Samuel Beckett)  / "สำหรับงานเขียนของเขา ซึ่งเป็นรูปแบบใหม่ของนวนิยายและบทละคร ซึ่งนำเสนอความอัตคัดของมนุษย์ในยุคใหม่ซึ่งได้รับการยกระดับ" 1970 อะเลคซันดร์ โซลเซนิตซิน (Aleksandr Solzhenitsyn)    "สำหรับพลังทางจริยธรรมซึ่งเขาได้สืบทอดประเพณีที่สำคัญของวรรณคดีรัสเซีย" 1971  ปาโบล เนรูดา (Pablo Neruda)   "สำหรับบทกวีที่แสดงพลังพื้นฐานซึ่งนำสู่โชคชะตาของทวีปและความฝันที่มีชีวิตชีวา" 1972  ไฮน์ริช เบิล (Heinrich Böll)    "สำหรับงานเขียนของเขาซึ่งรวมเอามุมมองที่กว้างขวางเกี่ยวกับเวลาและทักษะที่ละเอียดอ่อนในการกำหนดบุคลิกตัวละคร ได้เป็นส่วนหนึ่งในการฟื้นฟูวรรณคดีเยอรมัน" 1973   แพทริก ไวต์     "สำหรับมหากาพย์และจิตวิทยาในศิลปะการเล่าเรื่อง ซึ่งได้นำทวีปใหม่เข้าสู่โลกวรรณกรรม" 1974* เอย์วินด์ จอห์นสัน (Eyvind Johnson)   "สำหรับศิลปะการเล่าเรื่อง, การมองการณ์ไกลในดินแดนและยุคสมัย, ในประโยชน์ต่อเสรีภาพ" 1974* แฮร์รี มาร์ตินสัน (Harry Martinson)    "สำหรับงานเขียนที่สัมผัสความสดชื่นและสะท้อนถึงจักรวาล" 1975   เออูเจนีโอ มอนตาเล      "สำหรับบทกวีของเขาที่โดดเด่นและมีความอ่อนไหวทางศิลปะอย่างมาก ได้ตีความคุณค่าของมนุษย์ภายใต้สัญลักษณ์ของมุมมองต่อชีวิตที่ปราศจากภาพลวงตา" 1976  ซอล เบลโลว์ (Saul Bellow) ,1941: Elinor Slater and Robert Slater, "Saul Bellow: Winner of the Nobel Prize for Literature", Great Jewish Men (Jonathan David Company, 1996) 41, : "Bellow became a naturalized American citizen in 1941."  "เพื่อปัญญาของมนุษย์และการวิเคราะห์ที่ละเอียดอ่อนของวัฒนธรรมร่วมสมัย ที่รวมอยู่ในงานของเขา" 1977   บิเซนเต อาเลย์กซันเดร    "สำหรับการเขียนบทกวีเชิงสร้างสรรค์ที่ส่องให้เห็นสภาพของมนุษย์ในจักรวาลและในสังคมปัจจุบัน ในขณะเดียวกันก็แสดงถึงการสืบสานที่สำคัญของจารีตกวีนิพนธ์สเปนช่วงระหว่างสงคราม" 1978  อิซาค บาเชวิส ซิงเกอร์   ,1943:   "สำหรับศิลปะการเล่าเรื่องที่เร้าอารมณ์ของเขาซึ่งมีรากฐานมาจากวัฒนธรรมประเพณีของชาวยิวโปแลนด์ ซึ่งนำเสนอสภาพความเป็นสากลของมนุษย์" 1979  โอดีเซอัส เอลีติส      "สำหรับบทกวีของเขาซึ่งแย้งกับประเพณีพื้นฐานของกรีก แสดงออกด้วยความความรู้สึกที่แข็งแกร่งและการมองภาพที่ชัดเจนในปัญญาของมนุษย์สมัยใหม่ที่ต่อสู้เพื่ออิสรภาพและความคิดสร้างสรรค์" 1980   ตแชสวัฟ มีวอช  ,1970: ,1992:  (กิตติมศักดิ์)  "ผู้ที่มีมุมมองที่ชัดเจนแน่วแน่ในการป่าวประกาศสภาวะของมนุษย์ในโลกแห่งความขัดแย้งที่รุนแรง" 1981  อิไลอัส คาเนตติ  ,1952:   "สำหรับงานเขียนที่มองการณ์ไกล อุดมด้วยความคิด และพลังทางศิลปะ" 1982   กาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ (Gabriel García Márquez)    "สำหรับนวนิยายและเรื่องสั้นของเขา ที่ซึ่งความมหัศจรรย์และความสมจริงถูกรวมเข้าด้วยกันในโลกแห่งจินตนาการที่รังสรรค์ขึ้นอย่างเข้มข้น สะท้อนถึงชีวิตในทวีปและความขัดแย้ง" 1983  วิลเลียม โกลดิง (William Golding)    "สำหรับนวนิยายของเขาซึ่งประกอบด้วยความเฉียบแหลมของศิลปะการเล่าเรื่องที่สมจริงและความหลากหลายและเป็นสากลของตำนาน ให้ความกระจ่างของสภาพมนุษย์ในโลกปัจจุบัน" 1984 ยาโรสลัฟ ไซเฟิร์ต    "สำหรับกวีนิพนธ์ของเขาที่เปี่ยมด้วยความสดชื่น และการสร้างสรรค์อันล้ำเลิศ ให้จินตภาพที่ปลดเปลื้องจิตวิญญาณความไม่ย่อท้อและความเก่งกาจของมนุษย์" 1985  โกลด ซีมง     "นวนิยายของเขาได้รวมเอาความคิดสร้างสรรค์อย่างกวีและอย่างจิตรกรเข้ากับการตระหนักรู้อย่างลึกซึ้งถึงเวลา ในการพรรณนาถึงสภาพของมนุษย์" 1986  วอเล โชยิงกา    "ในมุมมองของโลกทัศน์ทางวัฒนธรรมและด้วยบทกวีที่หวือหวา สร้างรูปแบบของละครแห่งการดำรงอยู่" 1987  โจเซฟ บรอดสกี   ,1977:  / "เพื่อการประพันธ์ที่โอบอ้อมอารี เปี่ยมด้วยความชัดเจนของความคิดและความเข้มข้นของบทกวี" 1988  นะญีบ มะห์ฟูซ (Naguib Mahfouz)    "ผู้ซึ่งผ่านผลงานที่อุดมไปด้วยความแตกต่าง - บัดนี้เห็นความสมจริงกระจ่างชัด, บัดนี้นำมาซึ่งความคลุมเครือ - ได้ก่อร่างศิลปะการเล่าเรื่องแบบอาหรับที่ประยุกต์เข้ากับมวลมนุษยชาติ" 1989  กามิโล โฆเซ เซลา     "สำหรับร้อยแก้วที่รุ่มรวยและเข้มข้น ด้วยความกรุณาปราณีที่ผูกมัดทำให้เกิดวิสัยทัศน์ที่ท้าทายเกี่ยวกับความอ่อนแอของมนุษย์" 1990  ออกตาบิโอ ปัซ       "สำหรับการเขียนที่เร้าอารมณ์ด้วยขอบเขตที่กว้างไกล โดดเด่นด้วยความรู้สึกที่ชาญฉลาดและบูรณภาพของความมีมนุษยธรรม" 1991  นาดีน กอร์ดิเมอร์ (Nadine Gordimer)     "สำหรับผู้อ่านงานเขียนมหากาพย์อันงดงามของเธอ ได้รับ - ในคำพูดของ อัลเฟรด โนเบล - ประโยชน์อย่างมากที่มีต่อมนุษยชาติ" 1992  เดริก วอลคอต     "สำหรับชุดผลงานบทกวีที่เปล่งแสงยิ่งใหญ่ ซึ่งสนับสนุนโดยทรรศนะทางประวัติศาสตร์ เป็นผลลัพธ์จากความมุ่งมั่นของพหุวัฒนธรรม" 1993  โทนี มอร์ริสัน (Toni Morrison)     "ผู้ประพันธ์นวนิยายที่โดดเด่นด้วยพลังแห่งวิสัยทัศน์และความหมายของบทกวี ได้มอบความมีชีวิตให้กับแง่มุมที่สำคัญของความเป็นจริงแบบอเมริกัน" 1994  เค็นซาบูโร โอเอะ (Kenzaburō Ōe)      "ผู้ซึ่งพลังกวีได้สร้างโลกแห่งจินตนาการ ที่ซึ่งชีวิตและตำนานมารวมกัน ถ่ายทอดภาพที่น่าอึดอัดใจในสภาพการณ์ปัจจุบันของมนุษย์" 1995  เชมัส ฮีนีย์      "สำหรับงานเขียนที่งดงามในถ้อยคำและลึกซึ้งทางจริยธรรม ซึ่งเชิดชูปาฏิหาริย์ในชีวิตประจำวันและอดีตที่มีชีวิต" 1996  วิสวาวา ชึมบอร์สกา (Wisława Szymborska)     "สำหรับกวีนิพนธ์ที่เหน็บแนมอย่างแม่นตรง ช่วยให้บริบททางประวัติศาสตร์และชีวภาพปรากฏชัดในส่วนประกอบของสภาพที่เป็นจริงของมนุษย์" 1997  ดาริโอ โฟ (Dario Fo)     "ผู้ที่จำลองแบบตัวตลกของยุคกลางในอำนาจการลงทัณฑ์ และการรักษาศักดิ์ศรีของผู้ซึ่งถูกกดขี่" 1998  ฌูแซ ซารามากู     "ผู้ที่มีอุปมาอุปมาซึ่งจินตนาการ ความเห็นอกเห็นใจ และการประชดประชันอย่างต่อเนื่องช่วยให้เราเข้าใจความจริงที่เข้าใจยากได้อีกครั้ง" 1999  กึนเทอร์ กรัส (Günter Grass)   "ผู้ที่นำความสนุกของนิทานชาวผิวสี ซึ่งพรรณนาถึงใบหน้าที่ถูกลืมเลือนของประวัติศาสตร์" 2000   เกา ซิงเจี้ยน (Gao Xingjian)  ,1998:   "สำหรับชุดผลงานที่มีเหตุผลสากล การมองทะลุความขมขื่น และความเฉลียวฉลาดทางภาษา ซึ่งได้เปิดเส้นทางใหม่สำหรับนวนิยายและบทละครจีน" 2001   วี. เอส. ไนพอล (V. S. Naipaul) ,  "สำหรับการเล่าเรื่องที่เข้าใจได้เป็นหนึ่งเดียว และการพิเคราะห์อย่างซื่อตรงในงานที่กะเกณฑ์ให้เราเห็นการปรากฏตัวของประวัติศาสตร์ที่ถูกระงับ" 2002   อิมแร แกร์เตส (Imre Kertész)   "สำหรับการเขียนที่สนับสนุนประสบการณ์อันเปราะบางของบุคคลซึ่งต่อต้านความป่าเถื่อนปราศจากเหตุผลของประวัติศาสตร์" 2003   จอห์น แมกซ์เวล คุตซี (John Maxwell Coetzee)  ,2006: "JM Coetzee Becomes an Australian Citizen", Mail & Guardian, 6 มีนาคม ค.ศ. 2006, เรียกดู 14 สิงหาคม ค.ศ. 2007.  "ผู้พรรณนาการแสร้งสวมหน้ากากนับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมที่น่าประหลาดใจของคนนอก" 2004   เอ็ลฟรีเดอ เย็ลลีเน็ค (Elfriede Jelinek)    "สำหรับความไพเราะของกระแสบทพูดและบทโต้ตอบในนวนิยายและบทละครซึ่งมีความกระตือรือร้นทางภาษาที่ไม่ธรรมดา เผยให้เห็นความไร้เหตุผลของการพร่ำบ่นและอำนาจในการควบคุมที่มีของสังคม" 2005 ฮาโรลด์ พินเทอร์ (Harold Pinter)    "ผู้ซึ่งในบทละครของเขาได้เปิดโปงวิกฤติการณ์ภายใต้การพูดพร่ำในชีวิตประจำวัน และกดดันให้เข้าไปสู่มุมอับของการบังคับข่มเหง" 2006 ออร์ฮัน พามุค (Orhan Pamuk)   "ผู้ซึ่งในการแสวงหาจิตวิญญาณที่เศร้าโศกของเมืองบ้านเกิดของเขาได้ค้นพบสัญลักษณ์ใหม่สำหรับการปะทะและการผสมผสานกันของวัฒนธรรม" 2007 ดอริส เลสซิง (Doris Lessing)   "ผู้ประพันธ์มหากาพย์ของประสบการณ์สตรีผู้มีความสงสัย อัคคี และพลังแห่งการมองเห็น ได้นำอารยธรรมที่ถูกแบ่งแยกมาสู่การพินิจ" 2008 ฌ็อง-มารี กุสตาฟว์ เลอ เกลซีโย (Jean-Marie Gustave Le Clézio)   "ผู้เขียนการออกเดินทางครั้งใหม่ การผจญภัยในบทกวีและความปีติยินดีที่เย้ายวน นักสำรวจความเป็นมนุษย์ที่อยู่นอกเหนือและภายใต้อารยธรรมที่ปกครอง" 2009 แฮร์ทา มึลเลอร์ (Herta Müller)   "ผู้ที่มีความเข้มข้นของกวีนิพนธ์และความตรงไปตรงมาของร้อยแก้ว ซึ่งพรรณนาถึงภูมิทัศน์ของผู้ถูกลิดรอน" 2010 มาริโอ บาร์กัส โยซา (Mario Vargas Llosa) /  "สำหรับการทำแผนที่โครงสร้างอำนาจและภาพที่แหลมคมของเขาในการต่อต้าน การขบถ และความพ่ายแพ้ของปัจเจกชน" 2011ทูมัส ทรานสเตรอเมอร์ (Tomas Tranströmer)   "โดยผ่านภาพที่กระชับและโปร่งแสงของเขา ทำให้เราเข้าถึงความเป็นจริงได้อย่างสดใหม่" 2012 โม่เหยียน (Mo Yan)   "ผู้นำเสนอภาพมายาสมจริงซึ่งผสานนิทานพื้นบ้าน ประวัติศาสตร์ และความร่วมสมัยเข้าด้วยกัน" 2013 อลิซ มุนโร (Alice Munro)   "ปรมาจารย์ของเรื่องสั้นร่วมสมัย" 2014 ปาทริก มอดียาโน (Patrick Modiano)   "สำหรับศิลปะแห่งความทรงจำซึ่งเขาได้นำมาซึ่งชะตากรรมของมนุษย์ที่ไม่อาจเข้าใจได้มากที่สุดและค้นพบประสบการณ์ทั้งหมดของการครองชีวิต" 2015 สเวตลานา อะเลคซีเอวิช (Svetlana Alexievich) (เกิดใน 20px ยูเครน)  "สำหรับงานเขียนที่หลากแนวของเธอ ซึ่งเป็นอนุสรณ์แห่งความทุกข์ทรมานและความกล้าหาญในสมัยของเรา" 2016 บ็อบ ดิลลัน (Bob Dylan)   "สำหรับการสร้างสรรค์บทกวีใหม่ภายใต้ธรรมเนียมที่สำคัญยิ่งของบทเพลงอเมริกัน" 2017 คาซูโอะ อิชิงูโระ (Kazuo Ishiguro) (เกิดใน 20px ญี่ปุ่น)  "ผู้ซึ่งประพันธ์นวนิยายที่มีพลังทางอารมณ์อันยิ่งใหญ่ ค้นพบก้นบึ้งใต้ความรู้สึกเหลวไหลที่เชื่อมโยงเราเข้ากับโลก" 2018 ออลกา ตอการ์ตชุก (Olga Tokarczuk)   "สำหรับจินตนาการเป็นเรื่องเล่าที่มีความหลงใหลครอบคลุมโดยรอบแสดงถึงการข้ามพรมแดนของรูปแบบชีวิต"   2019 เพเทอร์ ฮันท์เคอ (Peter Handke)   "สำหรับงานที่ทรงอิทธิพลด้วยความเฉลียวฉลาดทางภาษา ซึ่งได้สำรวจขอบเขตและความจำเพาะของประสบการณ์มนุษย์"   2020 ลูอีส กลิก (Louise Glück)   "สำหรับถ้อยคำกวีที่ไร้ที่ติของเธอที่เปี่ยมด้วยความงามที่เคร่งครัด ทำให้การดำรงอยู่ของปัจเจกบุคคลเป็นสากล"   2021 อับดุลราซัก เกอร์นาห์ (Abdulrazak Gurnah)   "สำหรับการมองทะลุอย่างเด็ดขาดและเห็นใจต่อผลของลัทธิอาณานิคม และชะตาของผู้ลี้ภัยในภูมิภาคอ่าวระหว่างวัฒนธรรมและภาคพื้นทวีป"   2022 อานี แอร์โน (Annie Ernaux)   "สำหรับความกล้าหาญและความเฉียบแหลมที่เธอเปิดเผยให้เห็นถึงรากเหง้า ความห่างเหินและสิ่งเหนี่ยวรั้งร่วมของความทรงจำส่วนตัว"  } 2023 ยุน อูลัฟ ฟ็อสเซอ (Jon Olav Fosse)   "สำหรับบทละครและร้อยแก้วเชิงนวัตกรรม ซึ่งสามารถเป็นเสียงให้กับสิ่งที่ไม่อาจพูดได้"  } 2024 ฮัน คัง (Han Kang)   "สำหรับร้อยแก้วแนวร้อยกรองอันทรงพลังของเธอที่เผชิญหน้ากับความบอบช้ำทางประวัติศาสตร์ และเปิดเปลือยความเปราะบางของชีวิตมนุษย์"  }