# หู จิ่นเทา
หู จิ่นเทา (เกิด 21 ธันวาคม ค.ศ. 1942) เป็นอดีตนักการเมืองชาวจีน ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ถึง 2012 ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีนตั้งแต่ ค.ศ. 2003 ถึง 2013 และประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ถึง 2012 เขาเคยเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน องค์กรที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดโดยพฤตินัยของประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 1992 ถึง 2012 และเป็นผู้นำสูงสุดคนที่ 5 ของจีนตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ถึง 2012

หูก้าวขึ้นสู่อำนาจผ่านพรรคคอมมิวนิสต์จีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคประจำมณฑลกุ้ยโจว และเขตปกครองตนเองทิเบต ซึ่งการปราบปรามผู้เห็นต่างอย่างรุนแรงของเขานั้นได้ดึงดูดความสนใจจากระดับสูงสุดของพรรค เขาเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการคนที่ 1 ของสำนักเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน และรองประธานาธิบดีภายใต้การนำของเจียง เจ๋อหมิน เลขาธิการใหญ่ หูเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์คนแรกจากรุ่นที่อายุน้อยกว่าผู้เข้าร่วมสงครามกลางเมืองและการก่อตั้งสาธารณรัฐ ผู้สนับสนุนที่มีอิทธิพลจากรุ่นก่อนได้ให้การส่งเสริมอย่างแข็งขันต่อการก้าวขึ้นสู่อำนาจอย่างรวดเร็วของเขา รวมถึงซ่ง ผิง หู เย่าปัง เติ้ง เสี่ยวผิง และเจียง เจ๋อหมิน

ในระหว่างดำรงตำแหน่ง หูนำนโยบายควบคุมของรัฐกลับมาใช้ในบางภาคส่วนของเศรษฐกิจที่ได้รับการผ่อนปรนโดยรัฐบาลก่อนหน้าและมีความระมัดระวังในการปฏิรูปการเมือง หูร่วมกับนายกรัฐมนตรีเวิน เจียเป่า เพื่อนร่วมงานของเขา เป็นผู้นำการเติบโตและการพัฒนาทางเศรษฐกิจที่ต่อเนื่องยาวนานเกือบทศวรรษ ซึ่งผลักดันให้จีนก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจโลก เขามุ่งมั่นที่จะยกระดับความเสมอภาคทางเศรษฐกิจและสังคมภายในประเทศผ่านแนวคิดทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนา (Scientific Outlook on Development) ซึ่งมุ่งหวังที่จะสร้าง "สังคมนิยมที่กลมกลืน" ที่เจริญรุ่งเรืองและปราศจากความขัดแย้งทางสังคม ภายใต้การนำของเขา ทางการยังปราบปรามการก่อความไม่สงบทางสังคม การประท้วงของชนกลุ่มน้อยและกลุ่มผู้เห็นต่าง ซึ่งก่อให้เกิดเหตุการณ์ที่เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง อาทิ ความไม่สงบในทิเบตและการผ่านกฎหมายต่อต้านการแบ่งแยกดินแดน ในด้านนโยบายต่างประเทศ หูสนับสนุนแนวคิดการเติบโตอย่างสันติของจีน โดยมุ่งเน้นการใช้ซอฟต์พาวเวอร์ในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และใช้วิธีการทางธุรกิจในการดำเนินนโยบายทางการทูต ตลอดระยะเวลาการดำรงตำแหน่งของหู อิทธิพลของจีนในแอฟริกา ลาตินอเมริกา และภูมิภาคกำลังพัฒนาอื่น ๆ ก็เพิ่มมากขึ้น

หูมีรูปแบบการเป็นผู้นำที่สุภาพและสงวนท่าที วาระการดำรงตำแหน่งของเขาโดดเด่นด้วยภาวะผู้นำร่วมและกฎการปกครองที่อิงฉันทามติ คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้หูเป็นบุคคลลึกลับในสายตาสาธารณชน การบริหารของเขาเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องการมุ่งเน้นไปที่คตินิยมนักวิชาการเป็นหลัก เมื่อสิ้นสุดวาระหลังดำรงตำแหน่งมาเป็นเวลา 10 ปี หูได้รับคำชื่นชมจากการที่เขาเลือกเกษียณจากตำแหน่งทั้งหมดโดยสมัครใจ เขาถูกสืบทอดตำแหน่งโดยสี จิ้นผิง หลังเจียง เจ๋อหมิน อดีตประธานาธิบดีถึงแก่อสัญกรรม หูก็กลายเป็นอดีตผู้นำสูงสุดของจีนเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่

 ชีวิตช่วงต้น 

หู จิ่นเทา เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1942 ในอำเภอไท่ มณฑลเจียงซู ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น เป็นทายาทโดยตรงของนายพลหู จงเซี่ยน แห่งราชวงศ์หมิง ผู้มีชื่อเสียงในการต่อสู้กับโจรสลัดญี่ปุ่น ครอบครัวของเขาอพยพย้ายถิ่นฐานจากอำเภอจีซี มณฑลอานฮุย มาสู่ไท่โจวในสมัยรุ่นปู่ของเขา บิดาประกอบธุรกิจค้าชาขนาดเล็กในไท่โจว ส่วนมารดาเป็นครูและต่อมาเสียชีวิตเมื่อเขาอายุได้ 7 ปี และเขาได้รับการเลี้ยงดูโดยป้า บิดาของหูถูกกล่าวโทษและประณามในช่วงการปฏิวัติทางวัฒนธรรม เหตุการณ์ดังกล่าว (ประกอบกับภูมิหลังที่ค่อนข้างต่ำต้อยของตนเอง) ดูเหมือนจะมีผลกระทบอย่างมากต่อหู ซึ่งเขาได้พยายามอย่างยิ่งที่จะล้างมลทินให้บิดา

เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนเมษายน ค.ศ. 1964 ในปีนั้น เขาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหฺวา หลังศึกษาเกี่ยวกับสถานีพลังงานน้ำศูนย์กลางที่ภาควิชาวิศวกรรมการอนุรักษ์น้ำ เขาทำงานเป็นที่ปรึกษาทางการเมืองที่ชิงหฺวา ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1965 หูเริ่มทำงานเป็นวิศวกร

ใน ค.ศ. 1968 ระหว่างการก่อสร้างแนวรบที่สาม หูได้อาสาทำงานในมณฑลกานซู่ และมีส่วนร่วมในการก่อสร้างสถานีไฟฟ้าพลังน้ำหลิวเจียเสีย. No ISBN  พร้อมกันนั้นยังบริหารกิจการพรรคคอมมิวนิสต์จีนให้แก่สำนักงานสาขาของกระทรวงทรัพยากรน้ำและไฟฟ้าประจำท้องถิ่น ตั้งแต่ ค.ศ. 1969 ถึง 1974 เขาทำงานในสำนักงานวิศวกรรมซิโนไฮโดรNathan & Gilley, p. 79

ใน ค.ศ. 1970 หูแต่งงานกับนางหลิว หย่งชิง ซึ่งทั้งสองได้พบกันที่มหาวิทยาลัยชิงหฺวาขณะศึกษาอยู่ ทั้งสองมีบุตรด้วยกันสองคนคือ หู ไห่เฟิง และหู ไห่ชิง ส่วนลูกเขยของพวกเขาชื่อจูเลีย หว่อง และแดเนียล เหมา ต่างจากนายกรัฐมนตรีเวิน เจียเป่า เขาไม่เคยให้สัมภาษณ์ต่อสื่อแบบตัวต่อตัวเลย เขาเป็นที่รู้จักกันดีในความชอบกีฬาเทเบิลเทนนิสและการเต้นรำบอลรูม กล่าวกันว่าหูมีความสามารถในการจดจำภาพได้อย่างแม่นยำเสมือนกล้องถ่ายรูป ซึ่งปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในช่วงที่เขาศึกษาอยู่ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

อาชีพการเมืองช่วงต้น
ใน ค.ศ. 1973 หูถูกย้ายไปยังแผนกก่อสร้างของมณฑลกานซู่เพื่อดำรงตำแหน่งเลขาธิการ ในปีถัดมาเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองเลขาธิการพรรคอาวุโส ใน ค.ศ. 1980 เติ้ง เสี่ยวผิงได้นำโครงการ "สี่ทันสมัย"  มาใช้ ซึ่งมุ่งหวังที่จะผลิตผู้นำคอมมิวนิสต์ที่ "ปฏิวัติมากขึ้น อายุน้อยลง มีความรู้มากขึ้น และมีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางมากขึ้น" เพื่อตอบสนองต่อการค้นหาสมาชิกพรรครุ่นเยาว์ทั่วประเทศนี้ ซ่ง ผิง เลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนกานซู่คนที่ 1 (ผู้ว่าการมณฑลกานซู่) ได้ค้นพบหู จิ่นเทาและเลื่อนตำแหน่งให้เขาหลายตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าคณะกรรมการNathan & Gilley, p. 40 ลูกศิษย์อีกคนของซ่งอย่างเวิน เจียเป่าก็กลายเป็นผู้มีชื่อเสียงในเวลาเดียวกัน

ใน ค.ศ. 1982 หูถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์สาขากานซู่ และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการสหพันธ์เยาวชนแห่งประเทศจีน ซ่ง ผิง ที่ปรึกษาของเขา ถูกย้ายไปปักกิ่งในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงองค์การพรรคคอมมิวนิสต์จีน และทำหน้าที่แนะนำ เสนอชื่อ และเลื่อนตำแหน่งแกนนำระดับสูง ด้วยการสนับสนุนของหู เย่าปัง (ไม่ใช่ญาติกัน) และเติ้ง เสี่ยวผิง หูจึงมั่นใจได้ว่าจะมีอนาคตที่สดใสในพรรค ตามข้อเสนอของซ่ง ผิง ใน ค.ศ. 1982 ทางการพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เชิญหูไปปักกิ่งเพื่อเข้าศึกษาที่โรงเรียนพรรคส่วนกลางNathan & Gilley, p. 42 ไม่นานหลังจากนั้น เขาถูกย้ายไปปักกิ่งและได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในสำนักเลขาธิการคณะกรรมาธิการกลางสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ สองปีต่อมา หูถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาธิการคนแรกของคณะกรรมาธิการฯ ซึ่งถือเป็นผู้นำที่แท้จริงขององค์กร ในระหว่างดำรงตำแหน่งในสันนิบาตเยาวชน หูได้พาหู เย่าปัง เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนในขณะนั้นไปเยือนสถานที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ หู เย่าปัง เป็นทหารผ่านศึกจากสันนิบาตเยาวชน จึงสามารถรำลึกถึงวัยเยาว์ของเขาองค์กรของหูได้People's Daily Bio

ผู้นำพรรคในกุ้ยโจว
ใน ค.ศ. 1985 หู เย่าปัง เลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนผลักดันให้หู จิ่นเทาถูกย้ายไปที่กุ้ยโจวเพื่อดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนประจำมณฑล หูพยายามที่จะปรับปรุงเศรษฐกิจของมณฑลที่ห่างไกลและมีรายงานว่าได้เยี่ยมชมทั้ง 86 อำเภอของมณฑลด้วย ขณะอยู่ในกุ้ยโจว หูระมัดระวังในการปฏิบัติตามคำสั่งของปักกิ่งและมีชื่อเสียงว่าเป็นคน "ไม่เผยข้อมูลส่วนตัว" เขาแทบไม่เคยแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนโยบายต่อสาธารณะเลย ขณะที่โดยทั่วไปแล้วหูมักถูกมองว่าเป็นเจ้าหน้าที่ที่มีความซื่อสัตย์สุจริต แต่คนในท้องถิ่นบางส่วนกลับชอบจู โฮ่วเจ๋อ ผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าเขามากกว่า ใน ค.ศ. 1987 หูจิ่นเทาจัดการประท้วงของนักศึกษาในพื้นที่ควบคู่ไปกับกำแพงประชาธิปไตยอย่างระมัดระวัง ขณะที่การประท้วงที่คล้ายกันในปักกิ่งส่งผลให้หู เย่าปังต้องลาออกโดยถูกบังคับ

ทิเบต
หู เย่าปังถูกกวาดล้างโดยเติ้ง เสี่ยวผิงใน ค.ศ. 1987 เนื่องมาจากแนวโน้ม "เสรีนิยม" ของเขา และการออกจากเวทีการเมืองของเขาถูกมองว่าไม่เป็นผลดีต่อหู จิ่นเทา ซึ่งถูกวิพากษ์วิจารณ์จากผู้อาวุโสพรรคว่าไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์นักปฏิรูปที่ถูกขับออกจากตำแหน่งLam, 8 ใน ค.ศ. 1988 หู จิ่นเทาถูกย้ายไปเป็นเลขาธิการคณะกรรมาธิการพรรคระดับภูมิภาคของเขตปกครองตนเองทิเบต ขณะเดียวกันก็รับบทบาทเป็นกรรมาธิการการเมืองของหน่วยกองทัพปลดปล่อยประชาชนในพื้นที่ สิ่งนี้ทำให้หูกลายเป็นบุคคลสำคัญอันดับหนึ่งในภูมิภาคอันกว้างใหญ่และไม่สงบแห่งนี้ ชาวทิเบตจำนวนหนึ่งคัดค้านนโยบายของรัฐบาลในภูมิภาคนี้มานานแล้ว ความไม่สงบและความขัดแย้งทางชาติพันธุ์กำลังก่อตัวขึ้น โดยเฉพาะความรู้สึกต่อต้านชาวฮั่นในกลุ่มต่าง ๆ ในสังคมชาติพันธุ์ทิเบต การปะทะเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1987 และเมื่อความไม่สงบมีขนาดใหญ่ขึ้น หูก็ตอบสนองด้วยการส่งตำรวจติดอาวุธประชาชนราว 1,700 นายเข้าไปในลาซาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 เพื่อพยายามเตือนไม่ให้เกิดการจลาจลขึ้นอีก การปะทะที่เพิ่มมากขึ้นเป็นผลให้เกิดการจลาจลรุนแรงในแกนกลางลาซาในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1989 ห้าวันก่อนวันครบรอบ 30 ปีการก่อการกำเริบในทิเบต ค.ศ. 1959Lam, 9 สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นยังเป็นเรื่องถกเถียงกัน ผู้ก่อจลาจลกล่าวหาว่าตำรวจยิงพวกเขาโดยพลการ และตำรวจอ้างว่าพวกเขาทำไปเพื่อป้องกันตัว นอกจากนี้ ยังมีการคาดเดากันว่าหูชะลอการออกคำสั่งปราบปรามผู้ประท้วงไว้จนกระทั่งดึกดื่น จากนั้นผู้บัญชาการตำรวจจึงถูกบังคับให้ดำเนินการเนื่องจากสถานการณ์เริ่มเกินการควบคุม ผู้ประท้วงถูกปราบปรามในช่วงเช้าของวันถัดไป และหูขอให้ปักกิ่งประกาศกฎอัยการศึกในวันที่ 8 มีนาคมLam, p. 9

บทบาทของหูในการชุมนุมประท้วงและการจลาจลในวันที่ 5 มีนาคมไม่เคยได้รับการชี้แจงอย่างชัดเจน แม้โดยทั่วไปแล้ว หูต้องอนุมัติการใช้กำลังกับผู้ประท้วงอย่างน้อยโดยปริยาย แต่เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเขาออกคำสั่งจริงหรือไม่ตลอดวันที่ 5 มีนาคม นอกจากนี้ จอห์น ทกาซิก ยังกล่าวว่าหูประสานงานกับภูมิภาคทหารเฉิงตูเพื่อให้เตรียมกำลังอย่างเต็มที่เมื่อสถานการณ์ดำเนินไป นักวิเคราะห์การทูตบางคนเชื่อมโยงสิ่งที่พวกเขาเห็นว่าเป็นการใช้กำลังอย่างโหดร้ายของหูกับการปราบปรามนักเคลื่อนไหวและนักศึกษาในจัตุรัสเทียนอันเหมิน ซึ่งเกิดขึ้นในอีกสามเดือนต่อมา ไม่ว่าหูจะเป็น "แรงบันดาลใจ" ให้แก่กองทัพปลดปลอยประชาชนในวันที่ 4 มิถุนายนหรือไม่ ยังคงเป็นประเด็นถกเถียง แต่เป็นที่ชัดเจนว่าการกระทำของหูในลาซาทำให้เขาได้รับความสนใจอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนจากผู้นำระดับสูงของพรรค รวมถึงจาก "ผู้นำสูงสุด" เติ้ง เสี่ยวผิง เมื่อรถถังเคลื่อนเข้าสู่จัตุรัสเทียนอันเหมิน หูเป็นหนึ่งในผู้นำระดับภูมิภาคคนแรกที่ประกาศสนับสนุนรัฐบาลกลางต่อสาธารณะ

หูมีอาการป่วยจากระดับความสูงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1990 และเดินทางกลับปักกิ่ง แต่ยังคงดำรงตำแหน่งต่ออีกสองปี ซึ่งระหว่างนั้นเขาประสบความสำเร็จเพียงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม การเดินทางไปปักกิ่งของเขาถูกมองว่าเป็นเพียงข้ออ้างในการกลับเข้าสู่ศูนย์กลางทางการเมืองจีน ซึ่งทำให้เกิดข้อสงสัยว่าเขาป่วยตามที่อ้างหรือไม่ มาร์ติน ไซฟ์ จากยูไนเต็ดเพรสอินเตอร์เนชั่นแนล แสดงความเห็นเกี่ยวกับปูตินและหูว่า "ทั้งคู่เป็นผู้ใช้อำนาจนิยมที่เข้มแข็งและมีความสามารถ ผู้ซึ่งมีประสบการณ์มากมายในการปราบปรามผู้เห็นต่างในระหว่างก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด"

 ขึ้นสู่อำนาจ 
thumb|หู จิ่นเทาในระหว่างการประชุมป้องกันประเทศที่จัดขึ้นที่เพนตากอน พฤษภาคม ค.ศ. 2002
ก่อนเปิดการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 14 ใน ค.ศ. 1992 ผู้นำระดับสูงของพรรค รวมถึงเติ้งและเฉิน ยฺหวิน จะต้องเลือกผู้สมัครเข้าเป็นคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองพรรคคอมมิวนิสต์จีน (คสก.) เพื่อให้แน่ใจว่าการถ่ายโอนอำนาจจากผู้นำรุ่นที่สอง (เติ้ง, เฉิน, หลี่ เซียนเนี่ยน, หวัง เจิ้น ฯลฯ) ไปยังผู้นำรุ่นที่สาม (เจียง เจ๋อหมิน, หลี่ เผิง, เฉียว ฉือ ฯลฯ) จะเป็นไปอย่างราบรื่น เติ้งยังเสนอให้พิจารณาผู้สมัครคนอื่นสำหรับการเปลี่ยนแปลงในอนาคต โดยควรเป็นคนที่มีอายุต่ำกว่า 50 ปีเพื่อเป็นตัวแทนผู้นำรุ่นต่อไปNathan & Gilley, pp.42-43 ในฐานะหัวหน้าองค์กร ซ่ง ผิง ได้แนะนำว่าหูเป็นผู้สมัครที่เหมาะสมสำหรับผู้มีแนวโน้มจะเป็นผู้นำในอนาคต ผลก็คือ ก่อนวันเกิดครบรอบ 50 ปีของเขาไม่นาน หู จิ่นเทากลายเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุด (อายุ 49 ปีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1992) ในคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองที่มีสมาชิก 7 คน และเป็นหนึ่งในสมาชิก คสก. ที่อายุน้อยที่สุดนับตั้งแต่พรรคคอมมิวนิสต์เข้ารับอำนาจใน ค.ศ. 1949

ในปี ค.ศ. 1992 หูรับหน้าที่เป็นเลขาธิการสำนักเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีนคนที่ 1 ซึ่งทำหน้าที่กำกับดูแลการดำเนินงานประจำวันของคณะกรรมาธิการกลางพรรคคอมมิวนิสต์จีน และดูแลโรงเรียนพรรคส่วนกลาง ซึ่งสะดวกสำหรับเขาที่จะดึงผู้สนับสนุนของเขาเองจากแกนนำระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีนเข้ามา หูยังได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบการทำงานเชิงอุดมการณ์ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนด้วย แม้หูจะถือว่าเป็นทายาทโดยชอบธรรมของเจียง แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าเจียงจะต้องเป็นจุดสนใจอยู่เสมอ ในช่วงปลาย ค.ศ. 1998 หูส่งเสริมการขบวนการที่ไม่เป็นที่นิยมของเจียงที่เรียกว่า "สามเค้น" ซึ่งได้แก่ "เค้นการศึกษา เค้นการเมือง และเค้นสุขภาพ" โดยได้กล่าวสุนทรพจน์เพื่อส่งเสริมการขบวนการดังกล่าว ใน ค.ศ. 2001 เขาเผยแพร่ทฤษฎีสามตัวแทนของเจียง ซึ่งเจียงหวังว่าจะสามารถยกระดับตัวเองให้เทียบเท่ากับนักทฤษฎีมาร์กซิสต์คนอื่น ๆNathan & Gilley, p. 84 ในปี ค.ศ. 1998 หูกลายเป็นรองประธานาธิบดี และเจียงต้องการให้หูมีบทบาทที่กระตือรือร้นมากขึ้นในกิจการต่างประเทศ หูกลายเป็นเสียงสำคัญของจีนในช่วงที่สหรัฐทิ้งระเบิดสถานทูตจีนในเบลเกรดใน ค.ศ. 1999

 ผู้นำประเทศ 

สืบทอดอำนาจจากเจียง เจ๋อหมิน
thumb|left|หูกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนและประธานาธิบดีจีน
วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 หลังการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 16 กรมการเมืองชุดใหม่ที่นำโดยหู จิ่นเทาได้เข้ามาสืบทอดตำแหน่งต่อจากเจียง ขณะเดียวกันหูก็ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีน ส่งผลให้เขากลายเป็นผู้นำสูงสุดโดยพฤตินัย นอกจากนี้ เวิน เจียเป่า ยังกลายเป็นนายกรัฐมนตรีอีกด้วย อย่างไรก็ตาม เจียงได้รับเลือกกลับคืนสู่ตำแหน่งประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลาง หน่วยงานทหารสูงสุด แม้หูจะเข้ารับตำแหน่งเลขาธิการก็ตาม เจียงลาออกจากตำแหน่งประธาน คทก. ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2004 ซึ่งเป็นตำแหน่งทางการสุดท้ายของเขา ภายหลังเจียงก้าวลงจากตำแหน่ง หูก็เข้ารับดำรงตำแหน่งในสามสถาบันหลักของสาธารณรัฐประชาชนจีน ศูนย์รวมอำนาจอย่างเป็นทางการ ได้แก่ พรรค รัฐบาล และกองทัพ

เติ้ง เสี่ยวผิงเคยแต่งตั้งเลขาธิการใหญ่สามคน ซึ่งทั้งหมดถูกวางให้สืบทอดตำแหน่ง และมีบทบาทสำคัญในการขับไล่เลขาธิการใหญ่สองคนออกไป ได้แก่ หู เย่าปังและจ้าว จื่อหยาง เจียง เจ๋อหมิน ผู้ได้รับเลือกเป็นครั้งที่สามและครั้งสุดท้าย ได้รับการสนับสนุนอย่างต่อเนื่องจากเติ้ง แม้จะยังไม่ชัดเจนก็ตาม และเป็นเลขาธิการคนเดียวในประวัติศาสตร์คอมมิวนิสต์จีนที่ลาออกจากตำแหน่งโดยสมัครใจเมื่อสิ้นสุดวาระ

แม้ว่าเจียงซึ่งขณะนั้นมีอายุ 76 ปี จะก้าวลงจากตำแหน่งเลขาธิการและจากคณะกรรมการสามัญกรมการเมืองเพื่อเปิดทางให้กับผู้นำที่อายุน้อยกว่า แต่ก็มีการคาดเดาว่าเจียงจะยังคงมีอิทธิพลอย่างมาก เนื่องจากหูไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มเซี่ยงไฮ้ที่มีอิทธิพลของเจียง ซึ่งเชื่อว่าสมาชิก 6 ใน 9 คนของคณะกรรมาธิการสามัญที่ทรงอำนาจมีความเกี่ยวข้องด้วย อย่างไรก็ตามการพัฒนาในเวลาต่อมาแสดงให้เห็นว่าสมาชิกจำนวนมากได้เปลี่ยนจุดยืนของตน ตัวอย่างเช่น เจิง ชิ่งหง ย้ายจากศิษย์ของเจียงมาทำหน้าที่เป็นคนกลางระหว่างสองฝ่าย

หูเป็นคนอนุรักษ์นิยมส่วนใหญ่ในเรื่องการปฏิรูปการเมืองในช่วงดำรงตำแหน่งของเขา ในช่วงต้น ค.ศ. 2006 หูเปิดตัวขบวนการ "แปดเกียรติยศและแปดอัปยศ" เพื่อส่งเสริมทัศนคติที่เสียสละและมีคุณธรรมมากขึ้นในหมู่ประชาชน ในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 17 หูได้รับการเลือกอีกครั้งเป็นเลขาธิการคณะกรรมาธิการกลางและประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ในการประชุมสภาประชาชนแห่งชาติครั้งที่ 11 หูได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีอีกครั้งในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2007 เขายังได้รับการเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนอีกครั้ง

 นโยบายภายในประเทศ 
วิกฤตซาร์ส
วิกฤตครั้งแรกของการเป็นผู้นำของหูเกิดขึ้นในช่วงการระบาดของโรคซาร์สใน ค.ศ. 2003 หลังถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักว่าจีนปกปิดและตอบสนองต่อวิกฤตอย่างล่าช้าในช่วงแรก เขาก็ได้ไล่เจ้าหน้าที่พรรคและรัฐบาลออกหลายราย รวมถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขที่สนับสนุนเจียง และเมิ่ง เสฺวหนง นายกเทศมนตรีปักกิ่ง ผู้ซึ่งคนส่วนใหญ่มองว่าเป็นลูกศิษย์ของหูthumb|หูพูดคุยกับประธานาธิบดีบารัก โอบามาของสหรัฐในการประชุมสุดยอด G20 ที่พิตต์สเบิร์กใน ค.ศ. 2009
thumb|right|หูกับประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุชของสหรัฐ และอดีตประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู บุช ในปักกิ่ง 10 สิงหาคม ค.ศ. 2008

 นโยบายเศรษฐกิจ 
หูและเวิน เจียเป่าใช้แนวทางปฏิรูปแบบอนุรักษ์นิยมมากขึ้น และเริ่มพลิกกลับการปฏิรูปบางส่วนของเติ้ง เสี่ยวผิงใน ค.ศ. 2005 ผู้สังเกตการณ์สังเกตว่ารัฐบาลใช้นโยบายที่เท่าเทียมกันและนิยมประชานิยมมากขึ้น ฝ่ายบริหารเพิ่มเงินอุดหนุนและควบคุมภาคส่วนการดูแลสุขภาพ เพิ่มเงินทุนสำหรับการศึกษา หยุดการแปรรูป และนำนโยบายการเงินที่ผ่อนคลายมาใช้ ซึ่งนำไปสู่การเกิดฟองสบู่ด้านอสังหาริมทรัพย์ในลักษณะเดียวกับสหรัฐที่ทำให้ราคาอสังหาริมทรัพย์เพิ่มขึ้นสามเท่าChovanec, Patrick (8 June 2009). "China's Real Estate Riddle" . Far East Economic Review. Retrieved 13 March 2010.

ภาคส่วนรัฐที่มีสิทธิพิเศษเป็นผู้รับหลักจากการลงทุนของรัฐบาล ซึ่งภายใต้การบริหารชุดใหม่ ส่งเสริมให้เกิดผู้ชนะระดับชาติรายใหญ่ขึ้นมา ซึ่งสามารถแข่งขันกับบริษัทต่างชาติขนาดใหญ่ได้ ในช่วงบริหารของหู รัฐบาลจีนจัดสรรงบประมาณเพิ่มมากขึ้นสำหรับการควบรวมกิจการรัฐวิสาหกิจ (SOE) โดยให้เงินอุดหนุนจำนวนมหาศาลและสนับสนุนรัฐวิสาหกิจในเรื่องกฎระเบียบ ความพยายามเหล่านี้ช่วยให้รัฐวิสาหกิจสามารถเบียดเบียนคู่แข่งภาคเอกชนทั้งในและต่างประเทศได้  อย่างไรก็ตาม ส่วนแบ่งของรัฐวิสาหกิจในจำนวนบริษัททั้งหมดยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง โดยลดลงเหลือร้อยละ 5 แม้ส่วนแบ่งในผลผลิตทั้งหมดจะยังคงอยู่ที่ร้อยละ 26 ก็ตาม อัตราแลกเปลี่ยนเงินหยวนก็มีการเสรีมากขึ้นและค่าเงินดอลลาร์สหรัฐก็ถูกตรึงไว้ ส่งผลให้ค่าเงินหยวนเพิ่มขึ้นร้อยละ 31 เมื่อเทียบกับดอลลาร์สหรัฐ ตั้งแต่ ค.ศ. 2005 ถึง 2012 การเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนอยู่ที่ประมาณร้อยละ 10 ภายใต้การนำของหู ขณะที่เศรษฐกิจแซงหน้าสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เยอรมนี และญี่ปุ่น

หลังจากเข้ารับตำแหน่ง หูและเวินเสนอให้จัดตั้งสังคมแห่งความกลมเกลียวซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อลดความเหลื่อมล้ำและเปลี่ยนรูปแบบของนโยบาย "GDP เป็นแรก สวัสดิการเป็นรอง" พวกเขาเน้นไปที่กลุ่มประชากรจีนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังจากการปฏิรูปเศรษฐกิจ และได้เดินทางไปเยือนพื้นที่ยากจนของจีนซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง โดยมีเป้าหมายที่ระบุว่าต้องการทำความเข้าใจพื้นที่เหล่านี้ให้ดีขึ้น หูและเวิน เจียเป่าพยายามที่จะเปลี่ยนจีนให้ห่างไกลจากนโยบายที่สนับสนุนการเติบโตทางเศรษฐกิจโดยไม่คำนึงถึงต้นทุนและมุ่งไปสู่มุมมองการเติบโตที่สมดุลมากขึ้น รวมถึงปัจจัยต่าง ๆ ในด้านความไม่เท่าเทียมทางสังคมและความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงการใช้ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศสีเขียวในการตัดสินใจด้านบุคลากร อย่างไรก็ตาม กลุ่มของเจียงยังคงควบคุมพื้นที่กำลังพัฒนาส่วนใหญ่ได้ ส่งผลให้มาตรการควบคุมเศรษฐกิจมหภาคของหูและเวินเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนัก

 สื่อมวลชน 
ในด้านนโยบายสื่อ หูหารือถึงแนวคิดเรื่อง "การถ่ายทอด" ความเห็นของประชาชน ซึ่งเป็นคำที่เขาใช้ครั้งแรกในการประชุมกรมการเมืองวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2007 หูกล่าวว่าพรรคควร "คว้าพลังของวาทกรรมออนไลน์ เพิ่มความสามารถในการเชื่อมโยงการสนทนาออนไลน์ เน้นย้ำศิลปะของการ 'เชื่อมโยง' ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีใหม่ ๆ อย่างแข็งขัน เพิ่มการรายงานเชิงบวก และส่งเสริมวาทกรรมกระแสหลักเชิงบวก" ในการอภิปรายออนไลน์ผ่านทางสตรองไชนาฟอรั่ม (Strong China Forum) หูกล่าวว่าจีนควร "เสริมสร้างสื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่ของเราและสร้างสภาพแวดล้อมใหม่ในการถ่ายทอดความเห็นของประชาชน"

 ทิเบต 

 ฮ่องกง 

thumb|การประท้วงต่อต้านหูในฮ่องกง กรกฎาคม ค.ศ. 2012

 นโยบายต่างประเทศ 

thumb|หูกับผู้นำประเทศบริกส์ (จากซ้าย สิงห์ เมดเวเดฟ รูเซฟ และซูมา) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2011
thumb|หูในงานเลี้ยงอาหารกลางวันเมื่อ ค.ศ. 2011 ร่วมกับรองประธานาธิบดีโจ ไบเดิน และรัฐมนตรีต่างประเทศฮิลลารี คลินตัน
thumb|หูกับนายกรัฐมนตรีมันโมฮัน สิงห์ ของอินเดีย ในการประชุมสุดยอดกลุ่ม 8 ที่ซัปโปโระ ประเทศญี่ปุ่น
thumb|การประท้วงต่อต้านหูในระหว่างการเยือนสหรัฐใน ค.ศ. 2011
ภายใต้การนำของหู จีนยังคงดำเนินตามรูปแบบการทูตเพื่อการพัฒนาที่นำมาใช้ในสมัยเติ้ง เสี่ยวผิงและสืบทอดมาโดยเจียง เจ๋อหมิน พฤติกรรมระหว่างประเทศของจีนยังคงเป็นไปตามหลักปฏิบัติและสามารถคาดเดาได้ หูให้คำมั่นว่าจีนจะแสวงหาการพัฒนาอย่างสันติในโลกที่มีความกลมเกลียวเพื่อให้แน่ใจกับประชาคมระหว่างประเทศว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนจะนำเสนอโอกาสและผลประโยชน์มากกว่าความขัดแย้ง คุณลักษณะสำคัญของมุมมองโลกที่กลมเกลียวกันเกี่ยวกับนโยบายต่างประเทศ ได้แก่ การสร้างและยอมรับโลกที่ประเทศต่าง ๆ มีความแตกต่างในเส้นทางการพัฒนาชาติและระบบการเมือง การอยู่ร่วมกันของอารยธรรมที่หลากหลาย และการปฏิเสธลัทธิฝ่ายเดียวและความทะเยอทะยานในการครอบงำ

ใน ค.ศ. 2006 หูระบุวัตถุประสงค์การพัฒนานโยบายต่างประเทศของจีนไว้ 4 ระยะ ได้แก่ (1) มหาอำนาจเป็นหัวใจสำคัญ (2) ประเทศรอบนอกเป็นลำดับความสำคัญ (3) ประเทศกำลังพัฒนาเป็นรากฐาน และ (4) พหุภาคีเป็นเวที

ใน ค.ศ. 2009 หูเรียกร้องให้มีการสนับสนุนวาระการควบคุมอาวุธในสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ โดยเข้าร่วมกับข้อเรียกร้องก่อนหน้านี้ของประธานาธิบดีบารัก โอบามา แห่งสหรัฐที่ต้องการให้โลกปลอดอาวุธนิวเคลียร์ 

ตลอดการดำรงตำแหน่งของหู ความร่วมมือของจีนกับประเทศโลกใต้ก็เพิ่มมากขึ้น

เขามุ่งมั่นที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างจีนกับญี่ปุ่นซึ่งเขาได้ไปเยือนใน ค.ศ. 2008 เขาปรับลดระดับความสัมพันธ์กับรัสเซียเนื่องจากข้อตกลงที่ไม่บรรลุผล

หูเน้นย้ำหลักการของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศที่ว่าด้วย "ความรับผิดชอบร่วมกัน" ซึ่งกล่าวว่าจีนจะสร้างคุณประโยชน์ต่อส่วนรวมของโลก แต่จะต้องไม่ส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์หลักของตนในการดำเนินการดังกล่าว และพันธกรณีของจีนจะต้องขึ้นอยู่กับพันธกรณีของประเทศอื่น ๆ ในการวิเคราะห์ของจ้าว ซุ่ยเชิง นักวิชาการ ภายใต้การนำของหู "จีนยังคงเป็นมหาอำนาจที่กำลังเติบโตอย่างไม่เต็มใจและยอมรับพันธกรณีในระดับโลกและระดับภูมิภาคอย่างเลือกปฏิบัติ"

ไต้หวัน
ในช่วงแรกของการเป็นผู้นำ หูต้องเผชิญหน้ากับผู้นำฝ่ายสนับสนุนเอกราชอย่างประธานาธิบดีเฉิน ฉุยเปี่ยน ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งอยู่ในสาธารณรัฐจีน เฉินเรียกร้องให้มีการเจรจาโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ โดยปฏิเสธฉันทามติ ค.ศ. 1992 เฉินและพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า (DPP) ยังคงแสดงเจตจำนงขั้นสุดท้ายในเอกราชของไต้หวันโดยนิตินัย และออกแถลงการณ์เกี่ยวกับสถานะทางการเมืองของไต้หวันที่สาธารณรัฐประชาชนจีนถือว่าเป็นการยั่วยุ การตอบสนองเริ่มแรกของหูเป็นการผสมผสานระหว่างแนวทางแบบ "นุ่มนวล" และ "เข้มงวด" ในทางหนึ่ง หูแสดงความยืดหยุ่นในการเจรจาในประเด็นต่าง ๆ มากมายที่ไต้หวันเป็นกังวล กลับกัน เขายังคงปฏิเสธการเจรจาโดยไม่มีเงื่อนไขและยังคงมุ่งมั่นต่อการรวมประเทศจีนเป็นเป้าหมายสูงสุด แม้หูจะแสดงสัญญาณบางอย่างที่แสดงถึงความยืดหยุ่นมากขึ้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ทางการเมืองกับไต้หวันในแถลงการณ์ 17 พฤษภาคม ซึ่งเสนอที่จะพูดถึงปัญหาเรื่อง "พื้นที่อยู่อาศัยระหว่างประเทศ" สำหรับไต้หวัน แต่รัฐบาลของหูยังคงยืนกรานในจุดยืนว่าสาธารณรัฐประชาชนจีนจะไม่ยอมทนต่อความพยายามใด ๆ ของรัฐบาลไต้หวันที่จะประกาศเอกราชโดยชอบด้วยกฎหมายจากจีน

หลังจากที่เฉินได้รับเลือกตั้งซ้ำอีกครั้งใน ค.ศ. 2004 รัฐบาลของหูก็เปลี่ยนยุทธวิธี โดยดำเนินนโยบายห้ามติดต่อกับไต้หวัน เนื่องจากเฉินและพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้ามีแนวโน้มจะประกาศเอกราช รวมทั้งไม่เห็นด้วยกับฉันทามติ ค.ศ. 1992 รัฐบาลยังคงเสริมกำลังทางทหารเพื่อต่อต้านไต้หวัน และดำเนินนโยบายที่แข็งกร้าวในการแยกไต้หวันออกจากกันทางการทูต ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 กฎหมายต่อต้านการแบ่งแยกดินแดนได้รับการผ่านโดยสภาประชาชนแห่งชาติ โดยทำให้ "วิธีการที่ไม่ใช่สันติ" เป็นทางเลือกในการตอบสนองต่อการประกาศอิสรภาพในไต้หวันอย่างเป็นทางการ

รัฐบาลของหูเพิ่มการติดต่อกับก๊กมินตั๋ง อดีตศัตรูในสงครามกลางเมืองจีน และยังคงเป็นพรรคการเมืองหลักในไต้หวัน การติดต่อที่เพิ่มมากขึ้นมาถึงจุดสูงสุดในการเยือนจีนแผ่นดินใหญ่ของแพน-บลู ใน ค.ศ. 2005 รวมถึงการพบปะประวัติศาสตร์ระหว่างหูกับเหลียน จ้าน ประธานก๊กมินตั๋งในขณะนั้น ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของผู้นำของทั้งสองฝ่ายนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง

วันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2008 ก๊กมินตั๋งภายใต้การนำของหม่า อิงจิ่วได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งประธานาธิบดีไต้หวัน และได้รับเสียงข้างมากในสภานิติบัญญัติ หลังจากนั้น หูก็หันไปใช้แนวทางการทูตที่ "นุ่มนวล" มากขึ้นทันทีและเปิดทางให้เกิดการละลายความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองฝ่าย ตามมาด้วยการประชุมครั้งประวัติศาสตร์ระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนและก๊กมินตั๋ง วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 2008 หูได้พบกับวินเซนต์ เซียว รองประธานาธิบดีไต้หวันคนใหม่ ในฐานะประธานมูลนิธิตลาดร่วมข้ามช่องแคบในระหว่างการประชุมฟอรั่มเอเชียปั๋วอ๋าว วันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 2008 หูได้พบกับอู๋ ปั๋วสฺยง ประธานก๊กมินตั๋ง ถือเป็นการประชุมครั้งแรกระหว่างผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนและกํกมินตั๋งในฐานะพรรครัฐบาล ในระหว่างการประชุมครั้งนี้ หูและอู๋ตกลงกันว่าทั้งสองฝ่ายควรกลับมาเริ่มต้นการเจรจาอย่างเป็นทางการอีกครั้งภายใต้ฉันทามติ ค.ศ  1992 ซึ่งก็คือ "ทั้งสองฝ่ายยอมรับว่ามีประเทศจีนเพียงประเทศเดียว แต่เห็นต่างกันในเรื่องคำจำกัดความ" อู๋ยึดมั่นต่อรัฐบาลใหม่ของไต้หวันต่อเอกราชของไต้หวัน ส่วนหูยึดมั่นต่อรัฐบาลของเขาในการแก้ไขข้อกังวลของชาวไต้หวันในเรื่องความปลอดภัย ศักดิ์ศรี และ "พื้นที่อยู่อาศัยระหว่างประเทศ" โดยให้ความสำคัญกับการให้ไต้หวันเข้าร่วมในองค์การอนามัยโลก

นอกเหนือจากการเจรจาระหว่างพรรคแล้ว ยังมีการเจรจาระหว่างรัฐบาลโดยพฤตินัยผ่านมูลนิธิแลกเปลี่ยนช่องแคบและสมาคมความสัมพันธ์ข้ามช่องแคบไต้หวันในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 ตามฉันทามติ ค.ศ. 1992 โดยการประชุมครั้งแรกจัดขึ้นที่ปักกิ่ง ทั้งหูและนายกรัฐมนตรีคนใหม่ หม่า อิงจิ่ว ต่างเห็นพ้องกันว่า ฉันทามติ ค.ศ. 1992 จะเป็นพื้นฐานสำหรับการเจรจาระหว่างสองฝั่งช่องแคบไต้หวัน วันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2008 หูพูดคุยทางโทรศัพท์กับประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ของสหรัฐในขณะนั้น ซึ่งทำให้เขาเป็นผู้นำจีนคนแรกที่ให้การรับรองฉันทามติ ค.ศ. 1992 อย่างเป็นทางการ ภายหลังการเจรจามานานหลายเดือน ในเดือนธันวาคม ค.ศ  2008 ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงกันที่จะฟื้นฟูความเชื่อมโยงสามประการ ได้แก่ การเปิดเส้นทางไปรษณีย์ การค้า และการเชื่อมโยงทางอากาศโดยตรงระหว่างทั้งสองฝ่ายอีกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายยังคงราบรื่นดีในช่วงที่หูดำรงตำแหน่ง และการค้าก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก จนกระทั่งมีการลงนามในข้อตกลงการค้าที่ให้สิทธิพิเศษภายใต้กรอบความร่วมมือทางเศรษฐกิจ (ECFA) ใน ค.ศ. 2010

 เปลี่ยนผ่านสู่สี จิ้นผิง 

วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ทันทีหลังการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 18 สี จิ้นผิงได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์จีนและประธานคณะกรรมการการทหารส่วนกลางโดยคณะกรรมาธิการกลางชุดที่ 18 สืบต่อจากหู ในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2013 สีได้ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสืบต่อจากเขา

 หลังเกษียณ 
ตั้งแต่เกษียณอายุ หูได้เก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณะ ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 หูไปเยี่ยมบ้านบรรพบุรุษของครอบครัวในหวงชาน มณฑลอานฮุย แม้การเดินทางครั้งนี้จะไม่ได้รับการรายงานโดยสื่อของรัฐ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 เขาปรากฏตัวในหูหนาน โดยไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยหูหนานและสถานที่ทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ เขาเข้าร่วมการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 19 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 เขายังเข้าร่วมงานฉลองครบรอบ 70 ปีของสาธารณรัฐประชาชนจีนในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 และงานฉลองครบรอบ 100 ปีของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 ด้วย
 การประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 20 

ในพิธีปิดการประชุมสภาแห่งชาติพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งที่ 20 เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2022 หูซึ่งนั่งอยู่ข้างสี จิ้นผิง ถูกดึงออกจากที่นั่งและเชิญตัวออกจากห้องโถงโดยชายสองคนในชุดสูทและติดป้ายชื่อ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นก่อนการลงคะแนนในวันนั้น ซึ่งหูไม่ได้เข้าร่วมเนื่องจากเหตุการณ์ดังกล่าว สำนักข่าวซินหัว สื่อทางการของจีนรายงานว่าหูมีอาการไม่สบาย ขณะที่สื่อต่างประเทศคาดการณ์ว่าหูป่วยจริงหรือไม่หรือนี่เป็นการส่งสัญญาณทางการเมืองโดยเจตนาจากสี เหตุการณ์นี้ไม่ได้ถูกออกอากาศในประเทศจีนและชื่อของหูและลูกชายของเขาถูกบล็อกโดยผู้ตรวจพิจารณาของจีน

 พิธีศพของเจียง เจ๋อหมิน 
หลังจากที่เจียง เจ๋อหมิน อดีตผู้นำถึงแก่อสัญกรรม หูได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการจัดงานศพ โดยอยู่ในอันดับที่ 36 จากรายชื่อทั้งหมดกว่า 700 ชื่อ หูปรากฏตัวต่อสาธารณชนพร้อมกับสี จิ้นผิง ในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2022 โดยเข้าร่วมพิธีอำลาศพก่อนที่ร่างของเจียงจะถูกฌาปนกิจ ณ สุสานปฏิวัติปาเป่าชาน เขามาโดยมีผู้ช่วยติดตาม

 มรดก 
หูเป็นผู้นำในช่วงทศวรรษแห่งการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง นำพาจีนผ่านพายุวิกฤตการเงินโลกโดยได้รับผลกระทบน้อย และยกระดับสถานะของจีนในเวทีโลกอย่างมาก ความสำเร็จของจีนภายใต้หูรวมถึงการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานของจีนให้ทันสมัย การส่งยานอวกาศที่มีลูกเรือลำแรกของจีน และการเป็นเจ้าภาพจัดงานระดับนานาชาติที่ประสบความสำเร็จสองงาน ได้แก่ โอลิมปิกปักกิ่ง 2008 และเซี่ยงไฮ้เอ็กซ์โป 2010 นอกจากนี้ "แนวทางที่อ่อนโยน" ของหูต่อไต้หวัน ซึ่งตรงกับการเลือกตั้งรัฐบาลก๊กมินตั๋งในไทเป ได้ปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างจีนแผ่นดินใหญ่กับไต้หวัน การค้าและการติดต่อระหว่างทั้งสองฝ่ายเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในช่วงวาระของหู นโยบายประชานิยมของหูและนายกรัฐมนตรีเวิน เจียเป่าได้ส่งผลให้มีการยกเลิกภาษีการเกษตรสำหรับเกษตรกร มีนโยบายที่ยืดหยุ่นมากขึ้นต่อแรงงานข้ามชาติที่อาศัยอยู่ในเมือง การพัฒนาที่สมดุลมากขึ้นระหว่างภูมิภาคชายฝั่งและพื้นที่ตอนใน การบังคับใช้ค่าจ้างขั้นต่ำในเมือง และการส่งเสริมการพัฒนาที่อยู่อาศัยที่ยั่งยืนและราคาไม่แพง หูได้รับการยกย่องในประเทศจากการรับมือกับวิกฤตสาธารณสุขโรคซาร์ส และการขยายการประกันสุขภาพครั้งใหญ่แก่ประชาชนผู้มีรายได้ปานกลางถึงน้อย

ในด้านนโยบายต่างประเทศ นักวิจารณ์ของหูกล่าวว่ารัฐบาลของเขาแสดงออกถึงอำนาจใหม่ที่ก้าวร้าวเกินไป ประเมินขอบเขตอำนาจของตนสูงเกินจริง และสร้างความโกรธเคืองและความหวาดระแวงแก่ประเทศเพื่อนบ้านต่าง ๆ รวมถึงประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดีย และญี่ปุ่น นโยบายเหล่านี้ถูกมองว่าเป็นการยั่วยุสหรัฐ นักวิจารณ์ภายในประเทศ รวมถึงชนชั้นนำ ปัญญาชน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เห็นต่าง ชี้ให้เห็นถึงข้อบกพร่องต่าง ๆ ของรัฐบาลหูและความล้มเหลวในการดำเนินนโยบาย "สังคมนิยมกลมกลืน" ซึ่งเป็นนโยบายหลักของเขา พวกเขาอ้างว่า ตัวอย่างเช่น งบประมาณความมั่นคงภายในของจีนนั้นสูงกว่างบประมาณทางทหารในช่วงที่หูดำรงตำแหน่ง เนื่องจากมีการประท้วงและ "อุบัติการณ์มวลชน" อื่น ๆ เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วประเทศ สัมประสิทธิ์จีนีของจีนเพิ่มขึ้นเป็น 0.47 ใน ค.ศ. 2010 บ่งชี้ถึงช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนที่อาจไม่ยั่งยืน การที่รัฐบาลของหูไม่สามารถควบคุมช่องว่างความมั่งคั่งได้ และการเน้นย้ำบทบาทของรัฐวิสาหกิจ (SOEs) ในระบบเศรษฐกิจอีกครั้ง ทำให้นักเศรษฐศาสตร์บางคนเชื่อว่าหูพลาดโอกาสสำคัญในการปฏิรูปและปรับโครงสร้าง การสนับสนุนที่เพิ่มขึ้นของหูต่อรัฐวิสาหกิจ รวมถึงการควบรวมและรวมกิจการ เป็นแนวโน้มที่ยังคงดำเนินต่อไปในรัฐบาลของสี จิ้นผิง

นโยบายที่เข้มงวดต่อการทุจริตของหูมีผลลัพธ์ทั้งในด้านบวกและด้านลบ แม้จะมีความพยายามบ้างในการเพิ่มความโปร่งใสในการใช้จ่ายของหน่วยงานราชการและข้าราชการ แต่ปัญหาเชิงระบบที่ฝังรากลึกที่เป็นสาเหตุของการเติบโตของการทุจริตยังคงไม่ได้รับการแก้ไข นอกจากนี้ เรื่องอื้อฉาวเกี่ยวกับการทุจริตครั้งใหญ่ที่เกี่ยวพันกับกองทัพในไม่ช้าหลังจากหูพ้นจากตำแหน่งแสดงให้เห็นว่าหูไม่สามารถจัดการกับผลประโยชน์ที่ฝังรากลึกในกองทัพได้ ในสุนทรพจน์อำลาของเขาเองในการประชุมสภาแห่งชาติพรรคครั้งที่ 18 หูเน้นย้ำว่าการทุจริตที่ไม่ถูกควบคุมจะทำลายพรรคและประเทศอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้น การที่รัฐบาลของหูยังคงยืนหยัดในการตรวจพิจารณาและจำกัดเสรีภาพในการแสดงความเห็น ได้ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากองค์การสิทธิมนุษยชนและรัฐบาลตะวันตก ขณะที่ศิลปินและนักเขียนภายในประเทศก็ตำหนิการเพิ่มข้อจำกัดการแสดงออกทางวัฒนธรรมในช่วงวาระของหู แม้ว่าในช่วงต้นของการดำรงตำแหน่งของเขา หูจะพยายามบุกเบิกรูปแบบของ "ประชาธิปไตยในพรรค" ที่เรียกร้องให้สมาชิกระดับล่างมีส่วนร่วมมากขึ้นในการกำหนดนโยบายและเลือกผู้นำ แต่ก็มีหลักฐานเพียงเล็กน้อยที่แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญต่อโครงสร้างการปกครองและกระบวนการตัดสินใจของพรรค การที่เขาให้ความสำคัญกับประชาธิปไตยในพรรคส่งผลให้เกิดระบบรายงานการทำงานของกรมการเมืองและการเชิญชวนสมาชิกคณะกรรมาธิการกลางประมาณ 200 คนให้ลงคะแนนเสียงแบบไม่มีผลผูกพันสำหรับผู้สมัครกรมการเมือง

การตัดสินใจโดยฉันทามติกลายเป็นเอกลักษณ์ของสมัยหู หูไม่เคยเป็นผู้มีอำนาจเด็ดขาด ไม่ได้ปกครองด้วยกำปั้นเหล็ก และมักถูกมองว่าเป็นเพียงคนแรกในบรรดาผู้เท่าเทียมกันกับเพื่อนร่วมคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองของเขา บางคนเรียกภูมิทัศน์ทางการเมืองของจีนในสมัยของหูว่าเป็น "เก้ามังกรปราบน้ำ"  นั่นคือสมาชิกคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองทั้งเก้าคนต่างปกครองเขตอำนาจของตนเอง นอกจากนี้ หูไม่เพียงต้องเผชิญกับกลุ่มผลประโยชน์พิเศษและกลุ่มการเมืองจำนวนมากภายในพรรค แต่ความสามารถของเขาในการดำเนินโครงการที่สอดประสานกันยังถูกจำกัดด้วยอิทธิพลของเจียง เจ๋อหมิน อดีตผู้นำอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ จึงมีการถกเถียงกันว่าหูมีอำนาจส่วนตัวมากน้อยเพียงใดในการสร้างการเปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม ภายใต้กรอบของระบบที่เขาทำงานอยู่ หูได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ไกล่เกลี่ยและผู้สร้างฉันทามติที่มีประสิทธิภาพ หูได้รับคำชมเชยสำหรับการลงจากตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายทหารโดยมอบตำแหน่งให้แก่สี จิ้นผิง ผู้สืบทอดของเขา และในขณะเดียวกันก็สละตำแหน่งเลขาธิการใหญ่พรรคด้วย การกระทำนี้ถูกมองว่าเป็นการส่งสัญญาณถึงกลุ่มผู้มีอำนาจและเจียง เจ๋อหมินว่าผู้อาวุโสควรเกษียณตามระเบียบและไม่ควรแทรกแซงกิจการของผู้สืบทอดอำนาจของตน

 จุดยืนทางการเมือง 
ทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนา

นักสังเกตการณ์ทางการเมืองชี้ให้เห็นว่าหูสร้างความแตกต่างจากผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าเขาทั้งในนโยบายภายในประเทศและต่างประเทศ ปรัชญาการเมืองของหูในช่วงที่เขาเป็นผู้นำนั้นสรุปได้ด้วยคำขวัญสามประการ ได้แก่ "สังคมนิยมที่กลมกลืน" ในประเทศ และ "การพัฒนาอย่างสันติ" ในระดับนานาชาติ โดยประการแรกได้รับการสนับสนุนจากแนวคิดการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งแสวงหาชุดวิธีแก้แบบบูรณาการสำหรับปัญหาทางเศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม และสังคม และตระหนักถึงความจำเป็นในการปฏิรูปการเมืองอย่างระมัดระวังและค่อยเป็นค่อยไปในวงใน ทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนาถูกบรรจุลงในธรรมนูญพรรคคอมมิวนิสต์จีนและรัฐธรรมนูญของประเทศใน ค.ศ. 2007 และ 2008 ตามลำดับ บทบาทของพรรคได้เปลี่ยนแปลงไป จากพรรคปฏิวัติไปสู่พรรครัฐบาล ตามที่เติ้ง เสี่ยวผิงกำหนดและเจียง เจ๋อหมินนำไปปฏิบัติ ในช่วงดำรงตำแหน่งของเขา เขาสานต่อนโยบายการปรับปรุงพรรคให้ทันสมัยโดยเน้นย้ำถึง "ความก้าวหน้า" ของพรรคควบคู่ไปกับการเพิ่มความโปร่งใสในการปกครอง

จากปรัชญาเหล่านี้ในมุมมองของหู สิ่งที่ปรากฏออกมาคือประเทศที่มีแนวทางที่เป็นระบบต่อโครงสร้างและการพัฒนาชาติ ซึ่งผสมผสานการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบพลวัต ตลาดเสรีที่ขับเคลื่อนด้วยภาค "นอกภาครัฐ" ที่แข็งแกร่ง (กล่าวคือ ภาคเอกชน) การควบคุมการเมืองและสื่ออย่างเข้มงวด เสรีภาพส่วนบุคคลแต่ไม่ใช่เสรีภาพทางการเมือง ความห่วงใยต่อสวัสดิการของพลเมืองทุกคน การตรัสรู้ทางวัฒนธรรม และแนวทางเชิงประสานพลังต่อประเด็นทางสังคมที่หลากหลาย (ทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนา) ซึ่งทั้งหมดนี้นำไปสู่ "สังคมนิยมที่กลมกลืน" ในวิสัยทัศน์ของหู ในมุมมองของรัฐบาลจีน ปรัชญาเหล่านี้ ซึ่งได้สร้าง "รูปแบบการปกครองแบบจีน" ใหม่ขึ้นมา ทำหน้าที่เป็นทางเลือกที่ถูกต้องตามกฎหมายแทน "รูปแบบประชาธิปไตย" ของตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับประเทศกำลังพัฒนา คำพูดของหูที่ว่า "สังคมนิยมที่กลมกลืนควรมีลักษณะเด่นคือ ประชาธิปไตย หลักนิติธรรม ความเสมอภาค ความยุติธรรม ความจริงใจ ความเป็นมิตร และความมีชีวิตชีวา" เขากล่าวว่าสังคมดังกล่าวจะเปิดโอกาสอย่างเต็มที่ให้กับความสามารถและความคิดสร้างสรรค์ของผู้คน ทำให้ประชาชนทุกคนสามารถแบ่งปันความมั่งคั่งทางสังคมที่เกิดจากการปฏิรูปและการพัฒนา และสร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดยิ่งขึ้นระหว่างประชาชนกับรัฐบาล หูยังเน้นย้ำว่าชุมชนศาสนาต่าง ๆ สามารถช่วยพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมได้ภายใต้เป้าหมายของการ "สร้างสังคมสังคมนิยมที่กลมกลืน" See drop-down essay on "An Era of Opening"

ผู้สังเกตการณ์บางคนมองว่าจุดเริ่มต้นทางการเมืองของกลยุทธ์การพัฒนาแบบคาร์บอนต่ำมาจากทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนาของหู แม้การสนับสนุนอุตสาหกรรมในด้านนี้จะเริ่มต้นขึ้นแล้วก่อนที่หูจะกำหนดทัศนะวิทยาศาสตร์ว่าด้วยการพัฒนาก็ตาม

การวิพากษ์วิจารณ์จากชาติตะวันตกที่มีต่อหู โดยเฉพาะในประเด็นสิทธิมนุษยชน เผยให้เห็นถึงความอ่อนไหวเป็นพิเศษของเขาต่อเสถียรภาพทางสังคม แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญมากนักกับการมุ่งมั่นใหม่ของเขาที่จะแก้ไขปัญหาทางสังคมที่หลากหลายของจีน วาระการปฏิบัติจริงและไม่ยึดติดกับอุดมการณ์ของหูมีค่านิยมหลักสองประการ ได้แก่ การรักษาเสถียรภาพทางสังคมเพื่อส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจ และการธำรงรักษาวัฒนธรรมจีนเพื่อเสริมสร้างอธิปไตยของชาติ ในเรื่องนโยบายภายในประเทศ เขาดูเหมือนจะต้องการให้รัฐบาลเปิดเผยข้อมูลการทำงานและการประชุมต่อประชาชนมากขึ้น เมื่อเร็ว ๆ นี้ สำนักข่าวของจีนได้เผยแพร่รายละเอียดการประชุมคณะกรรมาธิการสามัญประจำกรมการเมืองหลายครั้ง เขายังยกเลิกงานกิจกรรมตามธรรมเนียมหลายอย่าง เช่น พิธีส่งและต้อนรับผู้นำจีนอย่างเอิกเกริกเมื่อเดินทางเยือนต่างประเทศ ยิ่งไปกว่านั้น ผู้นำจีนภายใต้หูยังให้ความสำคัญกับปัญหาต่าง ๆ เช่น ช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนและการพัฒนาที่ไม่เท่าเทียมกันระหว่างพื้นที่ภายในประเทศและภูมิภาคชายฝั่ง ทั้งพรรคและรัฐดูเหมือนจะเปลี่ยนจากการให้นิยามการพัฒนาที่เน้นการเติบโตของ GDP เพียงอย่างเดียวไปสู่นิยามที่รวมถึงความเท่าเทียมทางสังคมและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมด้วยZhao Suisheng, "Chinese foreign policy under Hu Jintao: The struggle between low-profile policy and diplomatic activism." Hague Journal of Diplomacy 5.4 (2010): 357-378.

ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 หูได้กล่าวสุนทรพจน์สำคัญที่โรงเรียนพรรคส่วนกลางที่แสดงให้เห็นถึงตำแหน่งอำนาจและปรัชญาชี้นำของเขา ในการกล่าวสุนทรพจน์ หูใช้โทนเสียงแบบประชานิยมอย่างมากเพื่อดึงดูดชาวจีนทั่วไป โดยกล่าวถึงความท้าทายล่าสุดที่จีนกำลังเผชิญอย่างจริงจัง โดยเฉพาะเรื่องความเหลื่อมล้ำทางรายได้ นอกจากนี้ หูยังกล่าวถึงความจำเป็นในการ “เพิ่มประชาธิปไตย” ในประเทศ

การชี้นำทางศีลธรรม
เพื่อตอบสนองต่อปัญหาทางสังคมจำนวนมากในประเทศจีน ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 หู จิ่นเทาได้ประกาศ "แปดเกียรติยศ และแปดอัปยศ" เป็นชุดจรรยาบรรณที่ประชาชนชาวจีนควรปฏิบัติตาม และเน้นย้ำถึงความจำเป็นในการเผยแพร่ข้อความดังกล่าวไปยังเยาวชน ประกอบด้วยบทกวีแปดบรรทัดที่สรุปว่าพลเมืองที่ดีควรถือสิ่งใดเป็นเกียรติและควรถือสิ่งใดเป็นความอัปยศ แนวทางนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในแนวทางแก้ไขเชิงอุดมการณ์ของหู จิ่นเทาเพื่อรับมือกับปัญหาการขาดศีลธรรมที่รับรู้ได้ว่าเพิ่มขึ้นในประเทศจีนหลังจากการปฏิรูปเศรษฐกิจจีนนำมาซึ่งคนรุ่นใหม่ที่มุ่งเน้นการหารายได้และอำนาจเป็นหลักขณะที่โครงสร้างทางสังคมเปราะบางลงเรื่อย ๆAlice Miller, "Hu Jintao and the sixth Plenum." China Leadership Monitor 20 (2007): 1-12. online 

ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์จีนมักสร้างคุณูปการของตนเองต่อทฤษฎีมากซ์–เลนิน มีการถกเถียงกันว่าสิ่งที่หูทำนั้นเป็นคุณูปการต่อทฤษฎีมากซ์–เลนินหรือไม่ แต่การตอบรับจากประชาชนจีนโดยทั่วไปอยู่ในระดับปานกลาง อย่างไรก็ตาม มีการส่งเสริมแนวคิดของเขาอย่างแพร่หลาย เช่น ในโปสเตอร์ในห้องเรียน ป้ายตามท้องถนน และป้ายแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์เพื่อเตรียมการสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2008 และงานเอ็กซ์โป 2010 ในเซี่ยงไฮ้ แนวคิดของหูต่างจากแนวคิดของผู้นำคนก่อน ๆ เช่น "สามตัวแทน" ของเจียงเจ๋อหมิน "ทฤษฎีของเติ้ง เสี่ยวผิง" และ "ความคิดของเหมา เจ๋อตง" ความต่างหลักคือการที่หูเน้นการกำหนดมาตรฐานทางศีลธรรม แทนที่จะกำหนดเป้าหมายทางสังคมหรือเศรษฐกิจGuoxin Xing, "Hu Jintao's Political Thinking and Legitimacy Building: A Post-Marxist Perspective." Asian Affairs 36.4 (2009): 213-226.

 ภาพลักษณ์สาธารณะ 
นิตยสารนิวส์วีกจัดให้หูเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลเป็นอันดับ 2 ของโลกใน ค.ศ. 2009 โดยกล่าวถึงเขาว่าเป็น "ผู้อยู่เบื้องหลังเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนเร็วที่สุดในโลก" ในปีเดียวกันนั้น ฟอบส์ยังจัดให้เขาเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลกอีกด้วย หูได้รับการเสนอชื่อให้เป็นบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดในโลกประจำปี 2010 จากนิตยสารฟอบส์  หูถูกจัดอยู่ในรายชื่อ 100 บุคคลผู้ทรงอิทธิพลประจำปีของนิตยสารไทม์ถึง 4 ครั้ง (ค.ศ. 2004, 2005, 2007 และ 2008) ใน ค.ศ. 2010 นักข่าวไร้พรมแดน องค์กรไม่แสวงผลกำไรและองค์กรนอกภาครัฐระหว่างประเทศที่มีเป้าหมายในการปกป้องสิทธิเสรีภาพในการเข้าถึงข้อมูล ได้รวมหูไว้ในรายชื่อนักล่าเสรีภาพสื่อ

 รางวัลและเกียรติยศ 
 โคลอมเบีย:
70px เครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งชาติ ชั้นประถมาภรณ์ (21 มกราคม ค.ศ. 1997)
 คิวบา:
70px สมาชิกอิสริยาภรณ์โฮเซ มาร์ตี (23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004)
 จอร์แดน:
70px เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ชั้นประถมาภรณ์ (14 มกราคม ค.ศ. 2001)
 มาดากัสการ์ :
70px เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งชาติมาดากัสการ์ ชั้นประถมาภรณ์ (25 มกราคม ค.ศ. 1999)
 ปากีสถาน:
70px ผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นิชาน-อี-ปากีสถาน (24 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006)
 เปรู:
70px เครื่องอิสริยาภรณ์พระอาทิตย์แห่งเปรู ชั้นประถมาภรณ์ (19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008)
 เติร์กเมนิสถาน:
70px สมาชิกอิสริยาภรณ์เครื่องอิสริยาภรณ์ซาปาร์มือรัต ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่แห่งเติร์กเมนิสถาน (29 สิงหาคม ค.ศ. 2008)
 ยูเครน:
70px สมาชิกอิสริยาภรณ์เจ้าชายยารอสเลาผู้รอบรู้ ชั้นที่ 1 (31 สิงหาคม ค.ศ. 2010)