wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ซัลเบอาตี นิการากัว
ซัลเบอาตี นิการากัว  เป็นชื่อเรียกของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐนิการากัว ประพันธ์คำร้องโดย ซาโลมอน อีบาร์รา มายอร์กา (Salomón Ibarra Mayorga) เรียบเรียงทำนองโดย ลุยส์ อา. เดลกาดีโย (Luis A. Delgadillo) เพลงนี้ได้รับการยอมรับเป็นเพลงชาตินิการากัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2472

ทำนองของเพลงนี้เกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยใช้เป็นเพลงสวดในคริสต์ศาสนาโดยบาทหลวงชาวสเปน ซึ่งในเวลานั้น นิการากัวยังถือเป็นแคว้นหนึ่งที่อยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิสเปน ต่อมาในช่วงปีแรก ๆ แห่งการเรียกร้องเอกราชของชาวนิการากัว เพลงนี้ก็ได้ถูกใช้เป็นเพลงสรรเสริญต่อความยุติธรรมของศาลสูงสุดแห่งรัฐของนิการากัว ซึ่งต่อมาได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในสหพันธ์สาธารณรัฐอเมริกากลาง

บทเพลงซัลเบอาตี นิการากัว ถูกแทนที่ด้วยเพลงอื่นเป็นระยะ ๆ ถึง 3 ครั้งระหว่างยุคแห่งความวุ่นวายทางการเมืองและการปฏิวัติ  แต่ที่สุดเพลงนี้ก็ได้กลับมามีการใช้อีกครั้งในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2461 เมื่อการปฏิวัติเสรีนิยมครั้งสุดท้ายของนิการากัวได้สิ้นสุดลง  หลังจากนั้นรัฐบาลจึงได้จัดให้มีการประกวดเนื้อร้องสำหรับเพลงชาติเพลงใหม่  ซึ่งเงื่อนไขของเนื้อร้องใหม่นี้จะต้องกล่าวถึงเพียงสันติภาพและการทำงานเท่านั้น เนื่องจากประเทศในเวลานั้นเพิ่งจะสิ้นสุดภาวะสงครามกลางเมือง  ซึ่งเงื่อนไขดังกล่าวทำให้นิการากัวเป็นประเทศเดียวในแถบละตินอเมริกาที่ใช้เพลงชาติซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงสันติภาพ มิได้กล่าวถึงสงครามอย่างชาติอื่นในบริเวณเดียวกัน

รัฐบาลชุดใหม่ของนิการากัวซึ่งนิยมสเปนและมีแนวคิดอนุรักษนิยม ได้มอบรางวัลชนะเลิศให้แก่ผลงานของซาโลมอน อีบาร์รา มายอร์กา ครูและกวีชาวนิการากัว และได้ประกาศใช้เพลงซัลเบอาตี นิการากัวเป็นเพลงชาติแทนเพลง "เอร์โมซา โซเบรานา" (Hermosa Soberana - อาจแปลเอาความได้ว่า "อธิปไตยที่งดงาม") ซึ่งเป็นเพลงมาร์ชที่มีเนื้อหาปลุกเร้าให้ผู้คนเข้าสู่สงครามต่อต้านสเปน และแสดงถึงความอึดอัดใจที่ชาวนิการากัวมีรากเหง้าจากวัฒนธรรมสเปนอย่างฝังรากลึก

 บทร้อง 
 ภาษาสเปน คำแปล¡Salve a ti, Nicaragua! En tu suelo
ya no ruge la voz del cañón,
ni se tiñe con sangre de hermanos
tu glorioso pendón bicolor.

Brille hermosa la paz en tu cielo,
nada empañe tu gloria inmortal,
¡que el trabajo es tu digno laurel
y el honor es tu enseña triunfal!จงเจริญเถิด นิการากัว! แผ่นดินของเธอ
ไม่มีซึ่งเสียงปืนใหญ่คำรามอีกต่อไป
ไม่มีทั้งเลือดของน้องพี่เปรอะเปื้อน
บนธงสองสีอันประเสริฐของเธอ

ขอสันติภาพจงเปล่งประกายบนฟากฟ้า
และความรุ่งโรจน์ของเธอจงอย่าได้อับแสง
ด้วยการทำงานคือเกียรติยศที่ได้รับของเจ้า

และเกียรติยศเป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะของเจ้า!
# เทศบาลตำบลตะขบ
เทศบาลตำบลตะขบ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา มีจำนวนประชากรราว 4000-5000 คน พูดภาษาไทยโคราช ,ไทยกลาง มีสัญลักษณ์ชุมชนคือ ต้นยางใหญ่ ,เขาพยาปราบ

 ที่ตั้งและอาณาเขต 

เทศบาลตำบลตะขบตั้งอยู่ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับ อ่างเก็บน้ำตะขบ
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับ เทศบาลตำบลบ่อปลาทอง
 ทิศใต้ ติดต่อกับ ภูเขา และ เขื่อนลำพระเพลิง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับ ภูเขา

 ประวัติ 

เป็นชุมชนดั้งเดิมที่มีอายุนานกว่า 100 ปี ทำให้ชุมชนมีวัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมสืบทอดมาถึงปัจจุบัน แม้แต่ในปัจจุบัน ก็ยังเป็นชุมชนดั้งเดิมที่งามทั้งทางด้านธรรมชาติ วัฒนธรรม และจิตใจของผู้คนในชุมชน
 
 ประเพณีและวัฒนธรรม 
ประเพณี ได้แก่ การก่อกองทรายในวันสงกรานต์, งานทอดกฐิน, การทรงเจ้า ,เทศกาลเทศน์มหาชาติ และประเพณีดั้งเดิมทั่วไปในชุมชน

 แหล่งท่องเที่ยว 
 เขื่อนลำพระเพลิง

ตะขบ
# ยัน เดอ ไบร
ยัน เดอ ไบร (ราว ค.ศ. 1627 - 1 เมษายน ค.ศ. 1697) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ยัน เดอ ไบรมีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือนเชิงประวัติศาสตร์

ประวัติ
ยัน เดอ ไบร เป็นลูกและลูกศิษย์ของซาโลโมน เดอ ไบร ผู้เป็นสถาปนิกและกวี ผู้ใช้เวลาเขียนงานส่วนใหญ่ในฮาร์เลม ที่เดอ ไบรเป็นประธานสมาคมจิตรกรอยู่หลายปี จิตรกรในฮาร์เลมก็เช่นเดียวกับในอือแตร็คต์ที่ส่วนใหญ่เป็นโรมันคาทอลิก เดอ ไบรต้องทำใจหลายครั้งกับการสูญเสียสมาชิกในครอบครัวหลายคนไปกับโรคระบาด รวมทั้งภรรยาสามคนที่เสียชีวิตเพียงไม่กี่ปีหลังจากที่สมรสกับเดอ ไบร

งานเขียนของเดอ ไบร ได้รับอิทธิพลจากบาร์โตโลเมอึส ฟัน เดอร์แฮ็ลสต์ และฟรันส์ ฮัลส์ ที่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นงานเขียนภาพเหมือน และจะเป็นภาพเหมือนกลุ่ม และมีความเชี่ยวชาญในการวางตัวแบบเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ซึ่งทำให้เป็นภาพเขียนแบบที่เรียกว่าภาพเหมือนเชิงประวัติศาสตร์ ที่เรียกเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า  หรือภาษาอังกฤษว่า "historicised portrait" ในบรรดางานชิ้นสำคัญก็ได้แก่งานชื่อ "งานเลี้ยงของคลีโอพัตรา" โดยใช้สมาชิกในครอบครัวเป็นตัวแบบรวมทั้งตนเองด้วย ในปัจจุบันภาพเขียนนี้ภาพแรกที่เขียนในปี ค.ศ. 1652 เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงของพระราชวงศ์อังกฤษ และภาพเดียวกันที่เขียนในปี ค.ศ. 1669 เป็นของพิพิธภัณฑ์ศิลปะในนิวแฮมป์เชียร์ ภาพที่สองเป็นภาพที่แสดง "ภาวะเวทนา" (pathos) เพราะบุคคลในภาพเกือบทั้งหมดเป็นภาพของผู้ที่เสียชีวิตด้วยโรคระบาดระหว่างปี ค.ศ. 1663 ถึง ค.ศ. 1664Christopher Lloyd, Enchanting the Eye, Dutch Paintings of the Golden Age, pp. 49-52, Royal Collection Publications, 2004, ISBN 1902163907.   
thumb|left|"เดอ ไบร และภรรยา วาดเป็นยูลิสซีสและพิเนโลพี", ค.ศ. 1668

ในปี ค.ศ. 1689 เดอ ไบรก็ถูกประกาศล้มละลายในฐานะพลเมืองฮาร์เลมจนต้องย้ายไปอัมสเตอร์ดัมและไปเสียชีวิตที่นั่น
# เอร์โมซาโซเบรานา
เอร์โมซาโซเบรานา  เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐนิการากัว ระหว่าง พ.ศ. 2436 - พ.ศ. 2453 ชื่อของเพลงนี้อาจแปลความหมายได้ว่า "อธิปไตยอันงดงาม" 

บทเพลงดังกล่าวได้ประพันธ์ขึ้นเพื่ออุทิศแก่นายพลโคเซ ซานโตส เซลายา (José Santos Zelaya) และได้รับการยอมรับเป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2436 ทำนองประพันธ์โดยอาเลคันโดร โกว์ซิน (Alejandro Cousin) บุตรเขยของนายพลซันโตส และผู้ประพันธ์เพลงชาตินิการากัวยุคก่อนหน้า ซึ่งใช้ในระหว่างปี พ.ศ. 2432 - 2436  ส่วนคำร้องนั้นไม่ทราบแน่ชัดว่าใครเป็นผู้แต่ง แต่เป็นไปได้ว่าจะเป็นคนใดคนหนึ่งในกวีสำคัญของนิการากัว 3 คน ซึ่งได้แก่ รูเบน ดารีโอ (Rubén Darío) ซานเตียโก อาร์กูเอโย (Santiago Argüello) และมานวยล์ มัลโดนาโด (Manuel Maldonado) 

หลังสิ้นสุดการปฏิวัติเสรีนิยมและสงครามกลางเมืองในนิการากัวเมื่อ พ.ศ. 2453 จึงได้มีการเลือกใช้เพลง "ซัลเบอาตี นิการากัว" ซึ่งมีเนื้อหากล่าวถึงความสงบและการทำงานเป็นเพลงชาตินิการากัวแทนเพลงนี้ โดยยกเหตุผลว่าเพลงชาติเดิมมีเนื้อหาปลุกเร้าให้ผู้คนเข้าสู่สงคราม ไม่เหมาะสมกับยุคสมัยแห่งการฟื้นฟูชาติ อย่างไรก็ตาม บทเพลง "เอร์โมซาโซเบรานา" ก็ยังคงถูกขับร้องในฐานะเพลงปลุกใจให้รักชาติมาจนถึงปัจจุบัน

 เนื้อร้อง 
 ภาษาสเปน คำแปลHermosa Soberana
cual sultana, Nicaragua
de sus lagos al rumor,
ve en sus hijos denodados
los soldados del honor.

Siempre libre y hechicera
su bandera
ve flotar,
y apacible se reclina
cual ondina de la mar.

Y orgullosa, cual deidad,
muestra altiva el noble pecho
en defensa del derecho
y su santa Libertad.อธิปไตยอันงดงาม  
ดุจดั่งราชินี, นิการากัว  
จากทะเลสาบของเธอ ยินเสียงธารน้ำไหล 
แลเห็นลูกหลานผู้มิรู้เหนื่อยของเธอ
ผู้เป็นทหารแห่งเกียรติยศ
 
จงเป็นอิสระและดีเลิศตลอดกาล 
ธงของเธอ
จงแลดูว่ามันสะบัดพริ้ว
และความสงบสุขจงบังเกิด
ดั่งคลื่นลมที่สงบในท้องทะเล
 
และด้วยความภาคภูมิดุจเทพบนสวรรค์
เธอได้เชิดอกขึ้น
เพื่อพิทักษ์สิทธิ์
และเสรีภาพอันศักดิ์สิทธิ์ของเธอไว้
# บ้านสะแกซึง
บ้านสะแกซึง (Sa-kae-sung) เป็นหมู่บ้านใน ตำบลเกาะโพธิ์ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ลักษณะของชุมชนเป็นชุมชนเกษตรกรรม ที่ยังคงดำเนินชีวิตแบบเรียบง่ายในรูปแบบชนบท ลักษณะบ้านส่วนใหญ่เป็นแบบดั้งเดิมในท้องถิ่น อยู่ในบริเวณที่ประกอบอาชีพ เป็นครอบครัวในพื้นที่ใช้สอยที่จำกัด คนในชุมชนส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่น อยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยกัน สภาพทั่วไปของตำบลเป็นที่ราบลุ่ม

ในฤดูฝนน้ำจะเอ่อท่วมขังทุกปี มีคลองชลประทานผ่านตำบลจำนวน 1 สายยาวประมาณ 3 กิโลเมตร แต่ในฤดูแล้งน้ำในคลองจะแห้งหมด คนในชุมชนส่วนใหญ่ ยึดอาชีพทำนาเป็นอาชีพหลัก แต่มีรายได้เสริมบ้าง จากการทำประมงน้ำจืด ค้าขาย และรับจ้างต่างๆ
 
 ประวัติชุมชน 
สภาพเดิมของหมู่บ้านเป็นป่าทึบมีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่มากมาย แต่ที่ตั้งของตำบลมีต้นไม้ล้อมรอบเหมือนเกาะโดยเฉพาะมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่โดยรอบหนาแน่น จึงได้ตั้งชื่อว่า "ตำบลเกาะโพธิ์" ซึ่งตำบลเกาะโพธิ์แต่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลเกาะหวายซึ่งเดิมมีจำนวน 6 หมู่บ้าน ในปี พ.ศ. 2509 แต่ปัจจุบันตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบล ในเขตการปกครองของ อำเภอปากพลี ซึ่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่ 

 บ้านห้วยโรง
 บ้านเกาะโพธิ์
 บ้านสะแกซึง
 บ้านดงข่า
 บ้านคลองกระทุ่ม
 บ้านหัวถนน
 บ้านท่าขอน

 ข้อมูลจำเพาะ 
ภูมิศาสตร์
 สภาพที่ตั้ง ตำบลเกาะโพธิ์ อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
 ภูมิประเทศ เป็นพื้นที่ราบลุ่มเหมาะกับการทำเกษตรกรรม มีน้ำท่วมขังในฤดูฝน

ประชากร
จำนวนประชากรมีประมาณ 120 ครัวเรือน ส่วนใหญ่อยู่รวมกันเป็นครอบครัว ประชากรท้องถิ่นนั้น เป็นชาวไทยพวน อพยพมาจาประเทศลาวในสมัยรัชกาลที่ 3

ภาษา
ภาษาที่คนในท้องถิ่นนั้นใช้ ภาษาพวน

ศาสนา
ประชากรเกือบทั้งหมดนับถือศาสนาพุทธ และยังคงยึดมั่นในสถาบันพระมหากษัตริย์

การศึกษา
ประชากรท้องถิ่นส่วนใหญ่ มีอาชีพเกษตรกรรม การศึกษาโดยเฉลี่ยจึงอยู่ช่วงประถมศึกษาแต่รุ่นหลังๆ มีระดับ การศึกษาที่สูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระดับมหาวิทยาลัย

ประเพณีและวัฒนธรรม
 ประเพณีบุญข้าวสาก เป็นพิธีการขอบคุณพระแม่โพสพ
 ประเพณีบุญข้าวจี่ ทำหลังจากได้ผลผลิตแล้ว 
 ประเพณีบุญข้าวหลาม ทำหลังจากได้ผลผลิตแล้ว
 ประพณีบุญพระเวส แสดงความระลึกถึงพระคุณของพระพุทธเจ้า
 ประพณีก่อพระเจดีย์ทราย เป็นการสร้างบุญกุศล

บุคคลสำคัญ
 เสนาะ บุญเพื่อน ผู้ใหญ่บ้าน
 พิมพา ดวงประชา เกษตรอำเภอ
# ตำบลอัมพวา
ตำบลอัมพวา อยู่ใน  อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม 

 ประวัติ 

เดิมเรียกว่า แขวงบางช้าง ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าจัดตั้งขึ้นเมื่อใด บริเวณแขวงบางช้างนี้ถูกเรียกว่า “สวนนอก” มีลักษณะเป็นชุมชนเล็ก ๆ แต่มีความเจริญทั้งในการเกษตรกรรมและการพาณิชยกรรม เพราะในสมัยพระเจ้าปราสาททอง แห่งกรุงศรีอยุธยา แขวงบางช้างมีตลาดแห่งหนึ่งเรียกว่า “ตลาดบางช้าง” มีนายตลาดบางช้าง เป็นผู้เก็บภาษีอากรขนาดตลาด นายตลาดผู้นี้เป็นผู้หญิงชื่อน้อย มีบรรดาศักดิ์เป็นท้าวแก้วผลึก เป็นคนในตระกูลเศรษฐีในแขวงบางช้าง ซึ่งต่อมาเป็นต้นวงศ์ราชนิกูลบางช้าง

ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์  ในปี พ.ศ. 2481 ได้รวมท้องที่ตำบลอัมพวาและตำบลบางกะพ้อมเข้าด้วยกันเป็นตำบลอัมพวา

 สภาพทั่วไปของชุมชน 
พื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม แม่แม่น้ำแม่กลองไหลผ่าน มีลำคลองผ่านหลายสาย ได้แก่ คลองอัมพวา คลองวัดนางวัง คลองวัดบางกะพ้อม คลองบางจาก คลองดาวดึงษ์ คลองลัตตาโชติ ได้รับอิทธิพลจากน้ำทะเลหนุน น้ำไหลขึ้นลงตลอดปี พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นสวนผลไม้ ได้แก่ สวนลิ้นจี่ สวนส้มโอ สวนมะพร้าว สวนมะม่วง ฯลฯ

ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไป จะมีฝนตกชุกประมาณเดือน พฤษภาคม – ตุลาคม เนื่องจากได้รับอิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ เนื่องจากอยู่ไม่ไกลทะเลมากนัก จึงทำให้อากาศไม่หนาวจัดมากนัก

 อาณาเขตตำบล 
 ทิศเหนือ จรดกับตำบลบางช้าง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
 ทิศใต้ จรดกับแม่น้ำแม่กลอง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม
 ทิศตะวันออก จรดกับตำบลบ้านปรก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม
 ทิศตะวันตก จรดกับแม่น้ำแม่กลอง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

 ข้อมูลสถานที่สำคัญของตำบล 
 อุทยานพระบรมราชนุสรณ์พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (อุทยาน ร.2) 
 วัดอัมพวันเจติยาราม 
 วัดบางกะพ้อม 
 วัดเกษมสรณาราม 
 วัดนางวัง 
 
 สำนักงานเทศบาลตำบลอัมพวา 
 ที่ว่าการอำเภออัมพวา
 เกษตรอำเภออัมพวา 
 การไฟฟ้าส่วนภูมิภาคอำเภออัมพวา
 สถานีตำรวจภูธรอำเภออัมพวา
 ทีทำการไปรษณีย์อัมพวา

 จำนวนประชากร 
จำนวนประชากรทั้งสิ้น 6,369 คน เป็นชาย 3,012 คน เป็นหญิง 3,357 คน

 ภาษา 
 ภาษาไทยกลาง
 ภาษาท้องถิ่น
 
 ศาสนา 
 พุทธ (ส่วนใหญ่)
 คริสต์
 อิสลาม
 
 การศึกษา 

เฉลี่ยอยู่ที่ระดับประถมศึกษาตอนปลาย
 
 บุคคลที่มีชื่อเสียงในชุมชน 
thumbnail|right|รูปภาพแฝดอิน จัน
 แฝดอิน-จัน
 รัชกาลที่ 2

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์โมเดิร์นอัมพวา 

อัมพวา
หมวดหมู่:อำเภออัมพวา
# จตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 25
การแข่งขันฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 25 เป็นการแข่งขันฟุตบอลประเพณีของโรงเรียนชายล้วน 4 โรงเรียน โดยครั้งนี้จัดเป็นครั้งที่ 25 มีโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รับหน้าที่เป็นเจ้าภาพ ทำการแข่งขันในวันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน ถึง วันเสาร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ที่สนามศุภชลาศัย ภายในสนามกีฬาแห่งชาติ

 ผลการแข่งขัน 
 รอบแรก 
 ลำดับ  ทีม  แข่ง  ชนะ  เสมอ  แพ้  ประตูได้  ประตูเสีย  +/-  แต้ม 1  กรุงเทพคริสเตียน  3  2  1  0  5  3  +2  7 2  อัสสัมชัญ  3  2  0  1  5  2  +3  6 3  สวนกุหลาบ  3  1  1  1  4  5  -1  4 4  เทพศิรินทร์  3  0  0  3  1  5  -4  0

 ชิงอันดับที่ 3 

 ชิงชนะเลิศ
# ตำบลซับตะเคียน
ซับตะเคียน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี เป็นชุมชนที่มีวิถีชีวิตเรียบง่าย ทำการเกษตรพืชไร่เป็นส่วนใหญ่ นอกจากการทำไร่ยังปลูกผักสวนครัวไว้ในบริเวณบ้าน ความสัมพันธ์ของคนในชุมชนเป็นลักษณะ ญาติมิตร พึ่งพาอาศํยซึ่งกันและกัน เป็นกันเอง มีการพบปะสังสรรค์กันอยู่เสมอ

 ประวัติ 
ในอดีตบ้านหนองโด หมู่ 2 ตำบลซับตะเคียน อพยพมาจากจังหวัดนครสวรรค์ ชัยภูมิ นครราชสีมา ได้เข้ามาจับจองพื้นที่ ถางป่าเพื่อทำการเกษตรพืชไร่ใน ปี 2509

 ภูมิศาสตร์ 
 สภาพที่ตั้ง ภูมิประเทศ เป็นหมู่บ้านที่อยู่ในภาคกลาง พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสลับเนินเขาและภูเขา และบางส่วนเป็นที่ราบลุ่ม ภูมิประเทศตั้งอยู่ในเขตร้อน อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 27.42 ํc อุณหภูมิขึ้นสูงสุดในเดือนเมษายน วัดได้ 36.23 ํc และลดต่ำสุดในเดือนธันวาคม วัดได้ 18.61 ํc

 ทรัพยากร ทรัพยากรที่สำคัญ ได้แก่ ป่าไม้ และ ภูเขา ที่มีความอุดมสมบูรณ์ มีพืชสมุนไพรหลากหลายชนิด เป็นเขตุอุทยานซึ่งแหล่งท่องเที่ยวที่ทำรายได้สู่ชุมชน ด้านการชลประทาน มีฝายกั้นน้ำ และคลองขนาดเล็กในหมู่บ้าน มีการกักเก็บน้ำฝน และ สูบน้ำบาดาลมาใช้ในการอุปโภคบริโภค คนในชุมชนมีที่ดินทำกิน ปลูกพืชไร่ พืชสวน

 ประชากร 
ประชากรทั้งหมด 704 คน แบ่งเป็นชาย 341 คน และ หญิง 363 คน ส่วนใหญ่ใช้ภาษากลางในการสื่อสาร จะมีแค่บางคำที่มีชื่อเรียกต่างไปบ้าง

 เศรษฐกิจ 
ประเภทอุตสาหกรรมครัวเรือนและการเกษตร ส่วนใหญ่ทำการเกษตรพืชไร่และพืชสวนครัว อาทิเช่น ไร่อ้อย มัน ข้าวโพด สวนพริก ผักสวนครัวต่าง ๆ เป็นการทำการเกษตรเพื่อการค้าและยังชีพ

 การคมนาคม 
มีถนนตัดผ่านจากตัวเมืองเข้าถึงชุมชน สามารถโดยสารสู่ตัวเมือง ได้โดยรถโดยสารประจำทาง และรถตู้ประจำทาง จึงต่อรถส่วนบุคคลเข้าถึงชุมชนอีกประมาณ 2 กิโลเมตร

 ประเพณีและวัฒนธรรม 
ประเพณีที่สำคัญ ประเพณีบวชป่าสืบชะตาเขาอ้ายโป้ดและเขาอีด่างทุกปี มีการทำบุญในวันพระและประเพณีต่าง ๆ ของชาวพุทธ วัฒนธรรมของคนในพื้นที่เป็นแบบชาวไทยดั้งเดิม การดำเนินชีวิตแบบเรียบง่าย ใกล้ชิดวัด 

 บุคคลที่มีชื่อเสียง 
 หมอหยอย นายชัยพร กลิ่นจันทร์ เป็นหมอประจำตำบล ที่ชาวบ้านให้การเคารพนับถือมาก 
 นายก อบต.นาย ยศเดโช เผ่าสุข เป็นผู้นำชุมชนในการพัฒนาชีวิตของคนในชุมชน 
 นางสาวสุจันจิรา วรปัญญา ประธานสภาวัฒนธรรมตำบลซับตะเคียน
# โทกูงาวะ อิเอซาดะ
โทกูงาวะ อิเอซาดะ  เป็นโชกุนคนที่ 13 แห่งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะของประเทศญี่ปุ่น ดำรงตำแหน่งเป็นเวบา 5 ปีใน ค.ศ. 1853 ถึง 1858 เขามีร่างกายอ่อนแอและนักประวัติศาสตร์ยุคหลังถือว่าเขาไม่เหมาะกับการเป็นโชกุนRavina, Mark. (2004). The Last Samurai: The Life and Battles of Saigo Takamori, pp. 62–63. สมัยของเขาเป็นจุดเริ่มต้นของยุคบากูมัตสึ

ในสมัยของท่านต้องเผชิญกับภัยอันตรายทั้งจากภายในและนอกประเทศ เช่น ในปีแรกของการดำรงตำแหน่งคือในปี ค.ศ. 1854 ญี่ปุ่นถูกกองทัพเรือสหรัฐเข้าปิดล้อมอ่าวโตเกียวเพื่อบังคับให้เปิดประเทศ และภัยจากในประเทศคือกลุ่มคนบางกลุ่ม ซึ่งนำโดยเหล่า ซามูไร และ ไดเมียว ที่ต้องการโค่นล้ม ตระกูลโทะกุงะวะ 

โชกุนโทกูงาวะ อิเอซาดะ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1858 ขณะอายุได้เพียง 34 ปีโดยไร้ทายาท แต่ก่อนจะเสียชีวิตโชกุนอิเอะซะดะได้แต่งตั้งให้ โทกูงาวะ อิเอโมจิ ผู้เป็นญาติขึ้นเป็นโชกุนคนใหม่สืบต่อไป 

ชีวิตช่วงต้น
อิเอซาดะเกิดในปราสามเอโดะภายใต้ชื่อ มาซาโนซูเกะ (政之助) เป็นบุตรคนที่ 4 ของโทกูงาวะ อิเอโยชิ โชกุนคนที่ 12 กับนางสนมที่มีชื่อว่าฮนจูอิง เนื่องจากบุตรส่วนใหญ่ของอิเอโยชิเสียชีวิตตั้งแต่เด็กหรือก่อนบรรลุนิติภาวะ อิเอซาดะได้รับการแต่งตั้งเป็นทายาทตั้งแต่ยังเด็ก แต่การติดต่อของเขากับผู้คนถูกจำกัดมากเพื่อป้องกันไม่ให้ติดโรคใด ๆ

โชกุน (ค.ศ. 1853–1858)
อิเอซาดะกลายเป็นโชกุนหลังบิดาเสียชีวิตอย่างฉับพลัน เนื่องจากมีสุขภาพที่ไม่ดีอยู่แล้ว ทำให้เขาไม่มีบทบาทในกิจการการเมืองอย่างจริงจังเลย โดยปล่อยให้การเจรจากับชาวอเมริกันอยู่ในมือของอาเบะ มาซาฮิโระ สนธิสัญญาคานางาวะได้รับการลงนามในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1854 หลังจากนั้นไม่นานอาเบะลาออกจากตำแหน่ง และฮตตะ มาซาโยชิ เข้าแทนที่เป็นหัวหน้าโรจู 

เมื่อวันที่ 4–7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1854 เกิดเหตุแผ่นดินไหวนันไกโดครั้งใหญ่ และสึนามิที่ทำให้มีผู้เสียชีวิค 80,000 คน ตามมาด้วยแผ่นดินไหวโทไก ค.ศ. 1854 ในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1854 แผ่นดินไหวโดยหลังส่งผลกระทบในโทไก แต่ทำลายบ้านไปไกลถึงเอโดะ สึนามิที่ตามมาสร้างความเสียหายริมชายฝั่งคาบสมุทรโบโซทั้งหมดที่อยู่ในพื้นที่จังหวัดชิบะ ถึงแคว้นโทซะ (ปัจจุบันคือจังหวัดโคจิ)_____. (2007).  in , p. 253. แผ่นดินไหวและสำนามิยังเกิดที่ชิโมซะบนคาบสมุทรอิซุ และเนื่องจากท่าเรือเพิ่งได้รับการกำหนดให้เป็นสถานที่ที่คาดว่าจะเป็นที่ตั้งของสถานกงสุลสหรัฐฯ ทำให้บางคนตีความภัยพิบัติทางธรรมชาติว่าเป็นการแสดงออกถึงความไม่พอพระทัยของคามิHammer, Joshua. (2006).  Yokohama Burning: the Deadly 1923 Earthquake and Fire that Helped Forge the Path to World War II, p.65.

แผ่นดินไหวนันไก ค.ศ. 1854 ในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1854 ทำให้มีผู้เสียชีวิตในพื้นที่โทไกถึงคีวชูกว่า 10,000 คน และแผ่นดินไหวในเอโดะ ค.ศ. 1855 หนึ่งในแผ่นดินไหวใหญ่อันเซ ทำให้เกิดเหตุเพลิงไหม้และสูญเสียชีวิตSmitts, Gregory. "Shaking up Japan: Edo Society and the 1855 Catfish Picture Prints" , Journal of Social History, No 39, No. 4, Summer 2006."Significant Earthquake Database" U.S. National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA), National Geophysical Data Center (NGDC)
# ตำบลเกาะโพธิ์
ตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบลในอำเภอปากพลี   จังหวัดนครนายก

 ประวัติ 
ที่มาของชื่อ ตำบลเกาะโพธิ์ สภาพเดิมของหมู่บ้านเป็นป่าทึบมีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่มากมาย แต่ที่ตั้งของตำบลมีต้นโพธิ์ล้อมรอบเหมือนเกาะโดยเฉพาะมีต้นโพธิ์ขึ้นอยู่โดยรอบหนาแน่น เมื่อน้ำท่วมจะเห็นแต่ยอดของต้อน จึงได้ตั้งชื่อว่า "ตำบลเกาะโพธิ์" ซึ่งตำบลเกาะโพธิ์แต่เดิมอยู่ในเขตการปกครองของตำบลเกาะหวายซึ่งเดิมมีจำนวน 6 หมู่บ้าน ในปีพ.ศ. 2509 แต่ปัจจุบันตำบลเกาะโพธิ์ เป็นตำบล ในเขตการปกครองของ อำเภอปากพลี ซึ่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่ 

 บ้านห้วยโรง
 บ้านเกาะโพธิ์
 บ้านสะแกซึง
 บ้านดงข่า
 บ้านคลองกระทุ่ม
 บ้านหัวถนน
 บ้านท่าขอน

 ตำบลเกาะโพธิ์ 
 ทิศเหนือ :: ตำบลเกาะหวาย
 ทิศใต้ :: ตำบลท่าเรือ
 ทิศตะวันออก :: ตำบลปากพลี
 ทิศตะวันตก :: ตำบลดงละคร

เกาะโพธิ์
หมวดหมู่:อำเภอปากพลี
# โมโตริ โนรินางะ
โมโตริ โนรินางะ  (21 มิถุนายน ค.ศ. 1730 - 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1801) เป็นนักปราชญ์ชาวญี่ปุ่นที่มีส่วนในการเคลื่อนไหวโคกูงากุ  ในยุคเอโดะช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18
# มารี-เดอนีซ วีแลร์
มารี-เดอนีซ วีแลร์ (, ฟังเสียง; ราว ค.ศ. 1774 - 19 สิงหาคม ค.ศ. 1821) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน มารี-เดอนีซ วีแลร์เกิดในตระกูลศิลปินมารี-วิกตัวร์ เลอมวน และมารี-เอลีซาแบ็ต กาบียู พี่และน้องสาวสองคนต่างก็เป็นศิลปินผู้มีความสามารถ ในปี ค.ศ. 1794 มารี-เดอนีซสมรสกับมีแชล-ฌ็อง-มักซีมีเลียง วีแลร์ นักเรียนสถาปัตยกรรม

มารี-เดอนีซเป็นลูกศิษย์ของจิตรกรอาน-หลุยส์ ฌีรอแด เดอ รูซี-ทรียอซง และเริ่มแสดงงานเขียนเป็นครั้งแรกในงานแสดงศิลปะแห่งปารีส (Paris Salon) เมื่อปี ค.ศ. 1799 งานชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุด “สตรีสาววาดภาพ” ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1801 ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก ภาพนี้เดิมระบุว่าเขียนโดยฌัก-หลุยส์ ดาวิด และอาจจะเป็นภาพเหมือนตนเองก็เป็นได้

 แหล่งข้อมูลอื่น 
Marie-Denise Villers at the Metropolitan Museum of Art
Biography
# วัดเขาจีนแล
วัดเวฬุวัน หรือ วัดเขาจีนแล  เป็นวัดในจังหวัดลพบุรี ตั้งอยู่ที่ ตำบลนิคมสร้างตนเอง อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี

ตั้งอยู่หุบเขาจีนแลในท้องที่ ต.นิคมสร้างตนเอง อ.เมือง จ.ลพบุรี อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดลพบุรีประมาณ 18 กิโลเมตร การคมนาคมสะดวกทั้งปี อยู่ใกล้กับอ่างเก็บน้ำซับเหล็ก แต่เดิมบริเวณวัดนี้เป็นป่าทึบเต็มไปด้วยป่าไผ่ หลวงพ่อลี (พระครูอุบาลี ธรรมาจารย์) ได้เดินธุดงค์มาถึงที่นี่ เห็นภูมิประเทศเหมาะสมดี จึงหยุดยั้งอยู่และตั้งสำนักสงฆ์ขึ้น วัดเขาจียแลนี้เป็น สถานที่สงบร่มรื่นธรรมชาติสวยงามเพราะตั้งอยู่กลางหุบเขา 
ภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน พระพุทธรูปสำคัญ 2 องค์ คือ พระพุทธรูปใหญ่ ที่หลวงพ่อลีสร้าง และพระพุทธรูปที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงสร้างถวายซึ่งประดิษฐานอยู่บนยอดเขา ที่วัด แห่งนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการไปเที่ยวพักผ่อนชมธรรมชาติหรือไปแสวงบุญ มีโบสถ์รูปร่างแปลกสวยงามสำหรับให้บำเพ็ญธรรม มีสำนักชีคอยบริการให้ความสะดวกแก่ผู้ไปเที่ยวและไปทำบุญและยังมีหอสมุดของวัดซึ่งมีหนังสือธรรมะต่าง ๆ มากมายไว้บริการ 

เวฬุวันหรือวัดเขาจีนแล เมื่อผ่านทุ่งทานตะวันไปแล้ว ก็จะตรงเข้าสู่เขตวัดเขาจีนแล โดยจะผ่านเข้าปากหนุมาน ที่อ้าปากทำเป็นซุ้มประตูรอรับศรัทธาที่จะมายังวัด สมกับที่ได้ชื่อว่าลพบุรีเป็นเมืองหนุมาน ผ่านเข้าปากหนุมานไปแล้ว ถนนก็ยังคงดิ่งสู่เชิงเขาเรื่อยไป วัดจะตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่เชิงเขาหรือบนเขา สร้างไว้สวย มีบันไดสำหรับทางขึ้นเขาจำนวน 439 ขั้น
# หมู่บ้านซำทอง
หมู่บ้านซำทอง เป็นหมู่บ้านหนึ่งในตำบลบ้านกลาง อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ที่ยังไม่มีการพัฒนา ประชากรราว 488 คน 144 หลังคาเรือน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมเพาะปลูกยางพารา และมันสำปะหลัง หรือไม่ก็ประกอบอาชีพหาปลา อุตสาหกรรมครัวเรือน

สภาพภูมิประเทศเป็นบริเวณภูเขา มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ มีถนนลูกรังสำหรับเดินทางเข้าออก 

ซำทอง
หมวดหมู่:อำเภอวังทอง
# วัดยาง ณ รังสี
วัดยาง ณ รังสี ตั้งอยู่ที่ตำบลตะลุง อำเภอเมืองลพบุรี ริมฝั่งแม่น้ำลพบุรีด้านตะวันออก ด้านหน้าติดทางหลวงสายลพบุรี-บางปะหัน อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศใต้ประมาณ 9 กิโลเมตร เดิมเรียกว่า วัดพญายาง เนื่องจากภายในบริเวณวัดมีต้น ยางยักษ์ใหญ่ตระหง่านเป็นสัญลักษณ์ท่ามกลางดงต้นยาง สันนิษฐานว่าเดิมเป็นวัดโบราณอยู่กลางป่า น่าจะมีอายุตั้งแต่สมัยละโว้ เพราะมีประติมากรรมหินทรายประดิษฐานอยู่ภายในพระอุโบสถของวัด ต่อมาในสมัยกรุงศรีอยุธยาได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่และเปลี่ยนชื่อใหม่ถึง 2 ครั้ง เดิมเป็นวัดยางศรีสุธรรมาราม แล้วเปลี่ยนเป็นวัดยาง ณ รังสี

นอกจากนี้ยังมีศาลาการเปรียญไม้ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2470 ตั้งอยู่ริมแม่น้ำลพบุรี เป็นสถาปัตยกรรมแบบศาลาวัดในชนบทของภาคกลางในประเทศไทยซึ่งพบได้ยากในปัจจุบัน ต่อมาได้มีการบูรณะซ่อมแซมแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2531 โครงการพิพิธภัณฑ์เรือพื้นบ้านจึงได้เกิดขึ้น และนับเป็นพิพิธภัณฑ์เรือพื้นบ้านแห่งแรกของประเทศไทย
# ตำบลนางบวช
นางบวช เป็นตำบลในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในพื้นที่ คือ เทศบาลตำบลนางบวช และองค์การบริหารส่วนตำบลนางบวช

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
ตำบลนางบวช มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้ วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ทิศเหนือ ติดต่อกับตำบลเขาพระ
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับตำบลยางนอน และตำบลเขาดิน
 ทิศใต้ ติดต่อกับตำบลวังลึก และตำบลสามชุก (อำเภอสามชุก)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับตำบลกระเสียว (อำเภอสามชุก) และตำบลเขาพระ

thumb|275x275px|พื้นที่ตำบลนางบวชทุกบ้านนิยมมีโอ่งไว้กักเก็บน้ำเนื่องจากอยู่ใกล้แหล่งน้ำ แม่น้ำท่าจีน
thumb|275x275px|ชาวบ้านตำบลนางบวชนิยมสร้างบ้านยกใต้ถุนสูง

 ประวัติ 
เมื่อปี พ.ศ. 2437 ทางราชการได้ตั้งอำเภอในพื้นที่ตำบลนางบวช มีชื่อว่า "อำเภอนางบวช" ครั้นปี พ.ศ. 2454 ได้จัดตั้งอำเภอใหม่ออกจากอำเภอนางบวช ในพื้นที่บ้านเขาพระ ชื่อว่า "อำเภอเดิมบาง" โดยมีพื้นที่ตำบลนางบวชไปเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอที่จัดตั้งขึ้นใหม่ วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 จึงทำให้ต้องย้ายที่ว่าการอำเภอนางบวชลงไปบริเวณหมู่บ้านสามเพ็ง ตำบลสามชุก ต่อมาปี พ.ศ. 2472 ได้มีการยุบตำบลท่านางเริง รวมเข้าตำบลนางบวช วันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2472 เนื่องจากมีเพียง 2 หมู่บ้าน

ปี พ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอนางบวช เป็น อำเภอสามชุก วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2482 เพื่อไม่ให้เกิดการสับสนกับท้องที่ตำบลนางบวช ของอำเภอเดิมบาง และใช้คำว่า "นางบวช" ต่อท้ายชื่ออำเภอเดิมบาง เป็น "อำเภอเดิมบางนางบวช" ต่อมาปี พ.ศ. 2514 เขตพื้นที่ตลาดนางบวช และพื้นที่โดยรอบเป็นที่ชุมนุมชนหนาแน่น มีสถานีอนามัย โรงเรียน จึงตั้งเป็น สุขาภิบาลนางบวช วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2514 ส่วนนอกเขตสุขาภิบาลได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลนางบวชในปี พ.ศ. 2517 วันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2517

ปี พ.ศ. 2519 นายสอน สุทธิสาร ผู้ว่าราชการจังหวัดสุพรรณบุรี ได้ประกาศแยก 5 หมู่บ้าน คือ หมู่ 3 บ้านคลองละออม ของตำบลทุ่งคลี กับหมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลนางบวช กับหมู่ 2 บ้านห้วยปลาช่อน, หมู่ 7 บ้านท่ามะนาว, หมู่ 8 บ้านยางนอน ของตำบลเขาดิน ออกไปตั้งเป็นตำบลยางนอน วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2519 โดยอนุมัติจากนายคนึง ฦาไชย รองปลัดกระทรวงมหาดไทย และต่อมาในปี พ.ศ. 2542 สุขาภิบาลนางบวชได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล วันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 ด้วยผลของกฎหมาย

 การปกครองส่วนภูมิภาค 

 การปกครองส่วนภูมิภาค 
ตำบลนางบวชแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน อยู่ในเขตของเทศบาลตำบลนางบวช 4 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 1–2, 4–5 และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลนางบวช 6 หมู่บ้าน คือ หมู่ที่ 3, 6–10
 หมู่ที่ 1 บ้านวังสำเภาล่ม (ทต.นางบวช)
 หมู่ที่ 2 บ้านบางกระพัน (ทต.นางบวช)
 หมู่ที่ 3 บ้านไร่
 หมู่ที่ 4 บ้านนางบวช (ทต.นางบวช)
 หมู่ที่ 5 บ้านท่านางเริง (ทต.นางบวช)
 หมู่ที่ 6 บ้านท่านางเริง
 หมู่ที่ 7 บ้านเกาะคู
 หมู่ที่ 8 บ้านท่ามะนาว
 หมู่ที่ 9 บ้านกระเสียว
 หมู่ที่ 10 บ้านไร่
# เสม็ดขาว
เสม็ดขาว  เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก-ใหญ่ สูง 5-25 เมตรhttp://schoolnet.nectec.or.th/library/webcontest2003/100team/dlss020/A2/A2-55..html ผลัดใบ เรือนยอดเป็นพุ่มกลม ใบอ่อนสีแดง เปลือกสีน้ำตาลแดง มีใบเดี่ยวเรียงตรงข้าม ใบรูปใบหอกแกมรูปไข่ ดอกสีขาว ออกเป็นช่อแบบช่อกระจุกแยกแขนงตามซอกใบและปลายกิ่ง ดอก ออก ก.พ - เม.ย ผลสดแบบมีเนื้อเมล็ดเดี่ยว ทรงกลม หรือ ไข่สีขาว ผล ออก มี.ค - มิ.ย

มีประโยชน์ ยอดอ่อน นำมาลวก หรือกินกับผักกับน้ำพริก มีรสเปรี้ยวอมฝาด ใบตำพอกแก้เคล็ดขัดยอก ฟกบวม
# ประถมศึกษา
ประถมศึกษาราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์, กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2555, หน้า 191-2 (ย่อว่า ป.) เป็นระบบการศึกษาระดับพื้นฐานซึ่งจัดขึ้นสำหรับเด็กอายุระหว่าง 6 - 12 ปีโดยประมาณ ต่อจากการจัดการศึกษาระดับเด็กเล็กหรือปฐมวัย และเป็นการจัดการศึกษาก่อนระดับมัธยมศึกษา หลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ แบ่งการศึกษาระดับประถมศึกษาออกเป็น 2 ช่วงชั้น คือ ช่วงชั้นที่ 1 (ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 – 3) เรียกว่าประถมศึกษาตอนต้น (มักเรียกโดยย่อว่า ป. ต้น) เทียบเท่ากับ grade 1 - 3 และช่วงชั้นที่ 2 (ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 – 6) เรียกว่า ประถมศึกษาตอนปลาย (มักเรียกโดยย่อว่า ป. ปลาย) เทียบเท่ากับ grade 4 - 6