wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# จอห์น รัสคิน
จอห์น รัสคิน (ภาษาอังกฤษ: John Ruskin) (8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1819 – 20 มกราคม ค.ศ. 1900) เป็นนักวิพากษ์ศิลป์ และนักคิดทางสังคมวิทยาชาวอังกฤษ นอกจากนั้นก็ยังเป็นนักประพันธ์, กวี และจิตรกร บทความเกี่ยวกับศิลปะและสถาปัตยกรรมเป็นข้อเขียนที่มีอิทธิพลต่อสมัยวิคตอเรียและสมัยเอ็ดเวิร์ด

 เบื้องต้นและการศึกษา 
รัสคินเกิดในลอนดอน และเติบโตในบริเวณทางใต้ของลอนดอน เป็นลูกคนเดียวของผู้นำไวน์เข้าผู้ต่อมาร่วมก่อตั้งบริษัทที่กลายมาเป็น Allied Domecq รัสคินได้รับการศึกษาที่บ้านและต่อมาเข้าศึกษาต่อที่คิงส์คอลเลจ ลอนดอน (King's College London) และไครสต์เชิร์ช ออกซฟอร์ด (Christ Church, Oxford)รัสคินสมัครในฐานะ “gentleman-commoner” ซึ่งเป็นนักเรียนที่ไม่ได้หวังว่าเข้าเรียนทุกสาขาวิชาจนครบคอร์ส การเลือกวิชาของรัสคินก็ไม่มีหลักเกณฑ์และมักจะขาดเรียน แต่กระนั้นรัสคินก็ยังสร้างความประทับใจให้แก่นักวิชาการที่ไครสต์เชิร์ช หลังจากนั้นก็ได้รับ “รางวัลนิวดิเกท” ในการเขียนโคลงกลอนซึ่งเป็นสิ่งแรกที่รัสคินสนใจ แม้ว่าจะป่วยอยู่นานในที่สุดออกซฟอร์ดก็มอบปริญญากิตติมศักดิ์ชั้นสี่แก่รัสคิน

 งานเขียนสมัยแรก 
งานเขียนแรกเป็นงานที่เขียนเป็นตอนๆ ในนิตยสาร “Architecture Magazine” ระหว่างปี ค.ศ. 1836-1837 โดยใช้ชื่อ “Kata Phusin” (ภาษากรีก “ขึ้นอยู่กับธรรมชาติ”) เรียกว่าเป็น “วรรณคดีแห่งสถาปัตยกรรม” ซึ่งเป็นงานเขียนเกี่ยวกับการศึกษากระท่อม, คฤหาสน์ และที่อยู่อาศัยอื่นๆ ที่เขียนจากพื้นฐานของความคิดเห็นของเวิร์ดสเวิร์ธที่ว่าสิ่งก่อสร้างควรจะคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมและควรใช้วัสดุที่มีในท้องถิ่น หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1839 รัสคินก็พิมพ์ใน “Transactions of the Meteorological Society” (หน้า 56-59) ในบทความ “ความเห็นเกี่ยวกับสถานะภาพปัจจุบันของอุตุนิยมวิทยาศาสตร์”

 บรรณานุกรม 
 Kenneth Clark, "A Note on Ruskin's Writings on Art and Architecture," from Ruskin Today 1964
# วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์
วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ (2 เมษายน ค.ศ. 1827 – 7 กันยายน ค.ศ. 1910) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษ และหนึ่งในผู้ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมสีน้ำมัน

วิลเลียม โฮลแมน ฮันท์เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1827 ที่ชีพไซด์ ลอนดอน อังกฤษ และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1910 ที่เค็นซิงตัน

ชีวิตและงาน
เดิมชื่อกลางของฮันท์ คือ “ฮอบแมน” แต่ฮันท์ไม่ชอบเอามากๆ และเลือกเรียกตัวเองว่า “โฮลแมน” ตามที่พบว่าสะกดผิดโดยนายทะเบียนหลังจากที่ได้รับศีลจุ่มที่วัดเซนต์แมรีที่อีเวลล์Amor, Anne Clark, William Holman Hunt: the True Pre-Raphaelite, Constable, London, 1989, p.15  แม้ว่านามสกุลจะเป็น “ฮันท์” เมื่อมีชื่อเสียงในบั้นปลายฮันท์ก็พ่วงชื่อกลางเป็นส่วนหนึ่งของนามสกุลแยกด้วยไฮเฟ็นเป็น “โฮลแมน-ฮันท์”

ในที่สุดฮันท์ก็ได้เข้าศึกษาในราชสถาบันศิลปะหลังจากที่ไม่ถูกยอมรับก่อนหน้านั้น แต่ฮันท์ก็ต่อต้านอิทธิพลของเซอร์โจชัว เรย์โนลด์ส ผู้ก่อตั้งสถาบัน ใน ค.ศ. 1848 ฮันทก็ก่อตั้งกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์หลังจากที่ได้พบกับศิลปินดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ และกับจอห์น เอเวอเรทท์ มิเลส์ พยายามแสวงหาที่ทำให่ศิปปะมีชีวิตชีวาขึ้นและเน้นการสังเกตรายละเอียดของสิ่งแวดล้อมของธรรมชาติรอบตัวทำนองกึ่งศรัทธาต่อการแสวงหาความเป็นจริง แนวที่เอียงไปทางศาสนาเป็นอิทธิพลที่มาจากศิลปะยุคกลางที่ตรงกันข้ามกับการหาเหตุผลของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาที่เห็นในผลงานของราฟาเอล ฮันท์มีลูกศิษย์หลายคนรวมทั้งโรเบิร์ต เบรธเวท มาร์ตินโน (Robert Braithwaite Martineau) ผู้ได้รับความสำเร็จพอสมควรแต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่ม
# สติกมาตา
แผลศักดิ์สิทธิ์  คือเครื่องหมาย, แผล หรือความรู้สึกในบริเวณที่ตรงกับรอยแผลของพระเยซูเมื่อทรงถูกตรึงกางเขน คำว่า “แผลศักดิ์สิทธิ์” มาจากบรรทัดหนึ่งของข้อเขียนในจดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวกาลาเทียที่กล่าวว่า “ข้าพเจ้ามีรอยประทับตราของพระเยซูติดอยู่ที่กายของข้าพเจ้าแล้ว”กาลาเทีย 6:17 “Stigmata” เป็นพหูพจน์ของคำภาษากรีก “στίγμα” (stígma) ซึ่งแปลว่าเครื่องหมาย หรือ ตรา ซึ่งอาจจะใช้เป็นเครื่องหมายประทับความเป็นเจ้าของของสัตว์หรือทาส ผู้ที่มี “แผลศักดิ์สิทธิ์” เรียกว่า “ผู้มีแผลศักดิ์สิทธิ์” (stigmatic) 

สาเหตุของการเกิด “แผลศักดิ์สิทธิ์” ก็ต่าง ๆ กันแล้วแต่บุคคล ผู้ที่ได้รับมักจะเป็นสมาชิกคณะนักบวชคาทอลิก และส่วนใหญ่เป็นสตรีPoulain, A. (1912). Mystical Stigmata. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Retrieved July 1, 2008 from New Advent: http://www.newadvent.org/cathen/14294b.htm

 ผู้ที่ได้รับแผลศักดิ์สิทธิ์คนสำคัญ 
 บุญราศีลูเชีย โบรกาเดลลี (Lucia Brocadelli of Narni)
 นักบุญแคเธอรินแห่งริชชี (Catherine of Ricci)
 นักบุญกาเตรีนาแห่งซีเอนา (Catherine of Siena)
 บุญราศีอันนา คาทารีนา เอมเมริค (Blessed Anne Catherine Emmerich)
 นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี (Saint Francis of Assisi)
 นักบุญเจมมา กัลกานี (Gemma Galgani)
 นักบุญเวโรนีกา จูลีอานี (Veronica Giuliani)
 นักบุญยอห์นแห่งพระเจ้า (John of God)
 นักบุญเฟาสตีนา กอวาลสกา (Mary Faustina Kowalska)
 นักบุญมารีแห่งการรับเป็นมนุษย์ (Marie of the Incarnation)
 เทเรเซอ นอยมันน์ ผู้รับใช้พระเป็นเจ้า (Therese Neumann)
 นักบุญปิโอแห่งปีเอเตรลชีนา (Pio of Pietrelcina)
 นักบุญรีตาแห่งกัชชา (Saint Rita of Cascia)
 บาทหลวงซลัตโค ซูดัค (Zlatko Sudac)
# นอร์มัน ร็อกเวลล์
นอร์มัน ร็อกเวลล์  (3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 – 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978) เป็นจิตรกรและจิตรกรภาพประกอบชาวอเมริกันของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้มีชื่อเสียงจากการเขียนภาพหน้าปกนิตยสารที่เป็นภาพชีวิตประจำวันทั่วๆ ไปของชาวอเมริกันในนิตยสาร “The Saturday Evening Post” เป็นเวลากว่าสี่สิบปี ภาพที่มีชื่อเสียงก็ได้แก่ภาพชุดวิลลีส์ กิลลิส (Willie Gillis),ภาพชุดโรซีคนตอกหมุด (Rosie the Riveter) และภาพชุด เสรีภาพสี่อย่าง 

 เบื้องต้น 
นอร์มัน ร็อกเวลล์เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ที่นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา จากจาร์วิส แวริงและ แอนน์ แมรี ร็อกเวลล์ นอร์มันมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อจาร์วี เมื่ออายุ 14 ปีนอร์มันก็ย้ายไปเรียนศิลปะที่สถาบันแห่งการออกแบบแห่งชาติ (National Academy of Design) และต่อมาที่ Art Students League of New York ที่นอร์มันได้เข้าศึกษากับทอมัส โฟการ์ที, จอร์จ บริดจ์แมน (George Bridgman) และแฟรงค์ วินเซนต์ ดูมอนด์ (Frank Vincent Dumond) ; งานสมัยแรกเขียนให้ “St. Nicholas Magazine”, สิ่งพิมพ์ “ชีวิตเด็กผู้ชาย” ขององค์การลูกเสือแห่งอเมริกา และหนังสือสำหรับเด็กอื่นๆ ที่โจเซฟ ซาตาริ (Joseph Csatari) เป็นผู้เขียนต่อมา 

เมื่อเป็นนักเรียนร็อกเวลล์ก็ได้แต่งานเล็กๆ และไม่สำคัญ งานแรกที่สำคัญที่ได้รับได้ในปี ค.ศ. 1912 เมื่ออายุได้สิบแปดปีโดยเป็นผู้เขียนภาพประกอบในหนังสือ “บอกซิว่าทำไม: เรื่องของธรรมชาติ” (Tell Me Why: Stories about Mother Nature) โดยคาร์ล เอช. คลอดี (Carl H. Claudy)

ในปี ค.ศ. 1913 เมื่ออายุได้สิบเก้าปีร็อกเวลล์ก็ได้เป็นบรรณาธิการศิลปะของ “ชีวิตเด็กผู้ชาย” ที่อยู่ในตำแหน่งเป็นเวลาสามปี จนถึงปี ค.ศ. 1916 ในฐานะบรรณาธิการร็อกเวลล์วาดภาพหน้าปกหลายฉบับเริ่มด้วย “Scout at Ship's Wheel” ที่ปรากฏในฉบับเดือนกันยายน ค.ศ. 1913
thumb|upright|left|“Scout at Ship's Wheel” ค.ศ. 1913
# หอยมรกต
หอยมรกต (Amphidromus atricalossus classiarius) เป็นหอยทากในสกุล แอมฟิโดรมัส (Amphidromus)
สถานที่ค้นพบ
พบได้ที่ เกาะตาชัย ในจังหวัดพังงา http://www.research.chula.ac.th/cu_online/2549/Fe8_2.htm

ข้อมูล
เป็นสปีชีส์ย่อยของหอยต้นไม้หรือหอยทากในสกุล แอมฟิโดรมัส (:En:Amphidromus) https://www.myfirstbrain.com/student_view.aspx?ID=68024 ลักษณะเด่นของหอยมรกต มีเปลือกเวียนซ้ายทั้งหมด และเปลือกหอยเรืองแสงในเวลากลางคืน

การพระราชทานนาม
โดยได้รับนามพระราชทานจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ร่องรอยแห่งวิวัฒนาการ "หอยมรกต" เกาะตาชัย เทียบคล้าย "นกฟินช์" แห่งกาลาปากอส 

การวัฒนาการ
หอยทากแอมฟิโดรมัส อาลติคัลโลซัส   ชนิดดังเดิมได้มีการแบ่งแยกออกจากแผ่นดิน ได้ถูกพัดพามายังที่เกาะตาชัย เมื่อหลายล้านปีที่แล้ว ได้มีการตัดขาดจาดสายพันธุ์ดั้งเดิม จนกระทั่งถูกสัตว์รบกวนอย่างงูกินทาก ได้ลดจำนวนของหอยที่มีพันธุกรรมเวียนขวาลงไปและหอยที่อยู่บริเวญเกาะมีการลดขนาดตัวลงทำให้อวัยวะสืบพันธุ์และอวัยวะภายในลดลง ทำให้ไม่สามารถผสมพันธุ์กับหอยสายพันธุ์ดังเดิมได้ จึงทำให้มีการเหลือแต่ หอยประเภทเวียนไปทางเดียวกัน จึงกลายเป็น หอยสปีชีส์ใหม่http://www.biotec.or.th/brt/index.php?option=com_content&view=article&id=200:amphidromus-clasirius&catid=57:annimal&Itemid=54
# จักรพรรดิมิทริเดทีสที่ 2 แห่งพาร์เธีย
thumb
จักรพรรดิมิทริเดทีสที่ 2 แห่งพาร์เธีย หรือ จักรพรรดิมิทริเดทีสมหาราช  (? - 88 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิพาร์เธียแห่งราชวงศ์อาร์ซาซิยะห์ ประสูติเมื่อใดไม่ปรากฏ ทรงครองราชย์นานถึง 45 ปี (123 - 88 ปีก่อนคริสตกาล) ทรงสร้างความยิ่งใหญ่ให้กับจักรวรรดิพาร์เธีย
# พระเจ้าซาปูร์มหาราช
thumb
พระเจ้าซาปูร์มหาราช หรือ พระเจ้าซาปูร์ที่ 2 (ค.ศ. 309 - 379) ทรงเป็นชาห์องค์ที่ 9 ในราชวงศ์แสสซานิด ทรงครองราชย์ยาวนานถึง 70 ปี

ตลอดรัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองยุคที่ 2 ต่อจากพระเจ้าซาปูร์ที่ 1 (ค.ศ. 241 - 272) เนื่องจากทรงขยายอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองขึ้นอย่างมาก
# ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง
ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง   ราชวงศ์ที่ 3 ใน ยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร สถาปนาโดยจักรพรรดิจิ้นเกาจู่ (สือจิ้งถัง) เชื้อพระวงศ์องค์หนึ่งในราชวงศ์โฮ่วถัง โดยมีเมืองไคฟงเป็นเมืองหลวง

ราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิปกครองเพียง 2 พระองค์คือ จักรพรรดิจิ้นเกาจู่ และจักรพรรดิจิ้นฉู่ตี้ และปกครองจีนอยู่เพียง 11 ปี ก่อนเสียเอกราชให้กับจักรพรรดิเกาจู่ (หลิวจื้อหยวน) แห่งราชวงศ์โฮ่วฮั่น
# ชาห์ซาปูร์ที่ 1
พระเจ้าซาปูร์ที่ 1 (ค.ศ. 241 - 272) พระเจ้าชาห์แห่งราชวงศ์แสสสานิด เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าชาห์อาร์ดาเชียร์ที่ 1 (ค.ศ. 226 - 241)

ประสูติเมื่อ ค.ศ. 215 (ค.ศ. 758) เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 241 (พ.ศ. 784) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อเป็น พระเจ้าซาปูร์ที่ 1 เมื่อพระชนม์ได้ 26 พรรษา

ตลอด 31 ปีในรัชกาล ทรงสร้างและนำความเจริญเข้ามาสู่เปอร์เซียอย่างมาก และทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างมาก หลังสวรรคตในปี ค.ศ. 272 (ค.ศ. 815) ขณะพระชนม์ได้ 57 พรรษา มีชาห์ขึ้นปกครองอีกหลายพระองค์ และต้องรออีก 37 ปี ถึงจะมีชาห์ผู้ยิ่งใหญ่อีกองค์คือ พระเจ้าซาปูร์มหาราช (ค.ศ. 309 - 379)
# ฉือ จ้งกุ้ย
ฉือ จ้งกุ้ย (914–947) ในเอกสารทางประวัติศาสตร์เรียก พระเจ้าสิ้นบัลลังก์แห่งจิ้นยุคหลัง (後晉出帝) หรือ ยุวกษัตริย์แห่งจิ้นยุคหลัง (後晉少帝) และเมื่อตายแล้วได้บรรดาศักดิ์ว่า องค์ชายจิ้น (晉王) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักรจากราชวงศ์จิ้นยุคหลัง เป็นกษัตริย์องค์ที่สองและองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ดังกล่าว

ราชวงศ์จิ้นยุคหลังนั้นถูกวิจารณ์ว่า เป็นเจว็ดของราชวงศ์เหลียว เพราะปรากฏว่า ราชวงศ์เหลียวมีส่วนช่วยก่อตั้งราชวงศ์จิ้นยุคหลัง ราชวงศ์จิ้นยุคหลังจึงยกหัวเมืองสิบหกมณฑลให้เป็นการตอบแทน ครั้นฉือ จิ้งถัง (石敬瑭) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์จิ้นยุคหลัง ตายในปี 942 ฉือ จ้งกุ้ย บุตรบุญธรรมของเขา จึงสืบสมบัติต่อ และต่อต้านราชวงศ์เหลียว พระเจ้าไท่จงแห่งเหลียว (遼太宗) จึงยกมาตีในปี 946 เป็นเหตุให้ราชวงศ์จิ้นยุคหลังสิ้นสุดลงในปีถัดมา
# หลิว จือ-ยฺเหวี่ยน
thumb
จักรพรรดิเกาจู่แห่งฮั่นยุคหลัง (後漢高祖; 4 มีนาคม ค.ศ. 895 – ค.ศ. 10 มีนาคม 948) ชื่อตัวว่า หลิว จือ-ยฺเหวี่ยน (劉知遠) ภายหลังเปลี่ยนเป็น หลิว เก่า (劉暠) เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นยุคหลังในสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักรตามประวัติศาสตร์จีน แล้วขึ้นเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 947 แต่ก็เสียชีวิตในปีถัดมา หลิว เฉิงโย่ว (劉承祐) บุตรผู้เยาว์ของหลิว จือ-ยฺเหวี่ยน ขึ้นครองราชสมบัติต่อมาได้สองปี ก็ถูกทหารยึดอำนาจแล้วตั้งราชวงศ์โจวยุคหลังขึ้นแทน
# แจ็ค เชิญยิ้ม
แจ๊ค เชิญยิ้ม หรือ ชื่อจริงว่า ธเนศ ภูผานี เป็นลูกชายของ สีหนุ่ม เชิญยิ้ม และเป็นน้องชายของ เจี๊ยบ เชิญยิ้ม และเป็นสมาชิก หนึ่งในตลกตระกูล เชิญยิ้ม 
การศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพ

 ผลงาน 
 ผลงาน ละคร 
 ศีล 5 คนกล้าท้าอธรรม ตอน ผีลิเก รับบท หน่อย (รับเชิญ)
 ผู้กองเจ้าเสน่ห์ ตอน แว๊นบอย สก๊อยเกิร์ล รับบท โก้ (รับเชิญ)
 ผู้กองยอดรัก
 จิ๋วแจ๋วจริงใจ
 มนต์รักบ้านทุ่ง
 วงษ์คำเหลา เดอะซีรีส์
 สลัดโสด คอมปานี
 นัดกับนัด ตอน ผมทำได้ทุกอย่าง รับบท จ๊อบ (รับเชิญ)
 พยัคฆ์ยี่เก รับบท ทำนุ
 เซน...สื่อรักสื่อวิญญาณ ตอน น้ำมันพราย รับบท เอ (รับเชิญ)
 บ้านนี้มีรัก ตอน คุณพ่อจำเป็น รับบท พ่อของเก่ง (รับเชิญ)
 หมู่ 7 เด็ดสะระตี่ รับบท แจ๊ค
 รักอยู่หมัด รับบท แก้ว
 เขยรสข่าพ่อตารสขิง รับบทเป็น พี่บ่าว (2554)        
 What'S Up Man เป็นอะไรหรือเปล่า
 เลดี้บ้านนา
 วิ้งค์เจ้าเสน่ห์ รับบท เม่น
 คุณแม่เฉพาะหน้า คุณย่าเฉพาะกิจ รับบท ป๋อง
 ลิเก๊..ลิเก รับบท เจ๋ง
 ภพรัก รับบท ปลาทู
 มือปราบกุ๊กกุ๊กกู๋
 มือปราบสายเดี่ยว รับบท วิน
 ส้มตำลำสะเดิด รับบท หนุ่มลิเก

 ซิทคอม 
 ตลก 6 ฉาก (นักแสดงสมทบ)
 เป็นต่อ 2023
 
 พิธีกร 
 มาสเตอร์คีย์คู่หูคู่เพลง (2553 - 2554)
 รายการ 5432 show ททบ5
 รายการ แก๊งซ่าส์ ท้าโชว์ ทางโมเดิร์นไนท์ทีวี
 รายการ เลขท้ารวย (11 เม.ย. - 8 ส.ค. 59) ทางช่อง 9 Mcot HD
 รายการ ข่าวใส่ไข่ ทางไทยรัฐทีวี 32

 ภาพยนตร์ 
 บ้านผีปอบ 2008 รับบทเป็น ฉ่ำ
 ลูกตลก....ตกไม่ไกลต้น รับบทเป็น ปีเตอร์
 สวย สิงห์ กระทิง แซ่บ รับบทเป็น กะทิ
 ผีตาหวานกับอาจารย์ตาโบ๋ รับบทเป็น เตอร์
 กองพันครึกครื้น ท.ทหารคึกคัก รับบทเป็น ฟ้าแล่บ
 โปสการ์ดที่ไม่มี....ที่มา
 สาระแนสิบล้อ (รับเชิญ)
 จั๊กกะแหล๋น (รับเชิญ)
 สาระแน เลิฟยูววว
 Love Score รัก เก็บ แต้ม
 ป๊าด 888 แรงทะลุนรก
 มิดไมล์ RACING LOVE
 เก๋าเกรียน
 เล่า ฤๅ สื่อ IV
 เสือเผ่น๑ (รับเชิญ)

 รายการ 
 แสดงตลกในรายการจี้เส้นคอนเสิร์ต
 ผู้เข้าแข่งขันในรายการ ตกสิบหยิบล้าน Still Standing Thailand
หมวดหมู่:นักแสดงชายชาวไทย หมวดหมู่:นักแสดงตลกชายไทย
หมวดหมู่:เชิญยิ้ม
 คณะกรรมการในรายการ Super 10
ผู้ประกาศข่าวรายการ ข่าวใส่ไข่

 โฆษณา 

 การไฟฟ้านครหลวง ชุด สัญญากับแจ็ค (2562)
# หลิว เฉิงโย่ว
หลิว เฉิงโย่ว (劉承祐; 28 มีนาคม 931 – 2 มกราคม 951) เมื่อตายแล้วได้นามว่า พระเจ้าอิ่น (隱皇帝) เป็นทุติยกษัตริย์ราชวงศ์ฮั่นยุคหลังในประเทศจีนสมัยห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร อยู่ในสมบัติตั้งแต่ปี 948 จนสิ้นชีวิต

หลิว เฉิงโย่ว เป็นบุตรของหลิว จือ-ยฺเหวี่ยน (劉知遠) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง หลิว จือ-ยฺเหวี่ยน ตายปัจจุทันด่วนในปี 948 หลิว เฉิงโย่ว จึงขึ้นเสวยราชย์ต่อมา เมื่อเป็นกษัตริย์แล้ว หลิว เฉิงโย่ว ฆ่าข้าราชการจำนวนมากตามอำเภอใจ ในปี 951 เขาฆ่าครอบครัวของแม่ทัพกัว เวย์ (郭威) ทั้งโคตร กัว เวย์ จึงยึดอำนาจ และฆ่าหลิว เฉิงโย่ว ในปีนั้น แล้วกัว เวย์ ก็ตั้งราชวงศ์โจวยุคหลังขึ้นแทน โดยมีตนเป็นปฐมกษัตริย์
# ราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง
ราชวงศ์โฮ่วฮั่น (ค.ศ. 947 - 950) เป็นราชวงศ์ที่ 4 ในยุคห้าราชวงศ์และสิบอาณาจักร ปกครองจีนอยู่เพียง 3 ปี และมีจักรพรรดิปกครองเพียง 2 พระองค์คือ จักรพรรดิเกาจู่แห่งโฮ่วฮั่น และจักรพรรดิฮั่นหยินตี้ ก่อนเสียเอกราชให้กับจักรพรรดิโจวไท่จู่ แห่งราชวงศ์โฮ่วโจว
# ภาษากวางตุ้งมาตรฐาน
ภาษากวางตุ้งมาตรฐาน หรือ สำเนียงกวางเจา คือสำเนียงของภาษากวางตุ้งที่เป็นที่ยอมรับให้เป็นสำเนียงมาตรฐาน ใช้เป็นภาษาราชการที่พูดกันในฮ่องกงและมาเก๊า ทั้งในรัฐบาลและการเรียนการสอนในโรงเรียน ภาษานี้เป็นภาษาประจำถิ่นของเมืองกวางเจา มณฑลกวางตุ้ง และบริเวณโดยรอบทางตอนใต้ของประเทศจีน

 สัทวิทยา 
ภาษากวางตุ้งมาตรฐานสามารถประสมต้นพยางค์ (พยัญชนะต้น) กับท้ายพยางค์ (สระและพยัญชนะสะกด) ได้ประมาณ 630 เสียง โดยไม่นับเสียงวรรณยุกต์

 ต้นพยางค์ 
   ริมฝีปาก ฟันหรือปุ่มเหงือก เพดานแข็ง เพดานอ่อน เส้นเสียง ปกติ ผสมเสียดแทรก ปกติ ห่อริมฝีปาก เสียงนาสิก (ม) (น)   (ง)   เสียงกัก (ไม่ก้อง) สิถิล (ป) (ต) (ตซ คล้าย จ)  (ก)  (กว)  (อ) ธนิต (พ) (ท) (ทซ คล้าย ช)  (ค)  (คว)  เสียงเสียดแทรก (ฟ)  (ซ)    (ฮ) เสียงเปิด  (ล)   (ย)   (ว) 

นักภาษาศาสตร์บางท่านจัดว่า  และ  เป็นส่วนหนึ่งของท้ายพยางค์ซึ่งมากับเสียงสระ  และ  ตามลำดับ เหมือนกับภาษาจีนกลาง บางท่านก็วิเคราะห์ว่า  มาจากเสียงสระ เมื่อพยางค์นั้นไม่มีเสียงของพยัญชนะต้น

ในกลุ่มเสียงฐานฟันหรือปุ่มเหงือกสามารถเปลี่ยนแปรไปได้  กับ  จะอยู่ที่ฐานฟัน ในขณะที่ , ,  ซึ่งออกเสียงที่ฐานปุ่มเหงือก.

ผู้ที่พูดภาษากวางตุ้งมาตรฐานบางคนไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่าง  กับ  โดยจะออกเสียงเป็น  และระหว่าง  กับหน่วยเสียงว่าง ซึ่งก็จะออกเสียงแต่หน่วยเสียงว่าง

 ท้ายพยางค์ 
thumb|220px|เสียงสระในภาษากวางตุ้งมาตรฐาน
 (อา) (แอ) (ออ)  (เออ)  (อี)  (อู)  (อวือ) ยาว  สั้น ยาว  สั้น ยาว  สั้น ยาว  สั้น ยาว  ยาว  ยาว  ,  (-ย) (อาย) (ไอ)  (เอ็ย) (ออย)   (เอย)  (อูย)   (-ว) (อาว) (เอา)¹ (แอว)   (อว)   (อีว)    (-ม) (อาม) (อำ)¹ (แอม)      (อีม)    (-น) (อาน) (อัน)¹ (แอน)  (ออน)   (เอิน) (อีน) (อูน) (อวืน)  (-ง) (อาง) (อัง) (แอง) (เอ็ง) (ออง) (อง) (เอิง)      (-บ) (อาบ) (อับ)¹ (แอบ)      (อีบ)    (-ด) (อาด) (อัด)¹ (แอด)  (ออด) ¹ (เอิด) (เอิด) (อีด) (อูด) (อวืด)  (-ก) (อาก) (อัก) (แอก) (เอ็ก) (ออก) (อก) (เอิก)    
และพยางค์นาสิกอีก 2 พยางค์ได้แก่  (ทำปาก ม แล้วเปล่งเสียง),  (ทำปาก ง แล้วเปล่งเสียง)

¹ ท้ายพยางค์ , , , , ,  พบได้เฉพาะภาษาพูดเท่านั้น ซึ่งไม่มีการวิเคราะห์หรือการแทนด้วยอักษรโรมัน

 วรรณยุกต์ 
เสียงวรรณยุกต์ในภาษากวางตุ้งมาตรฐานมี 6 เสียง ถึงแม้ว่าการเรียนการสอนดั้งเดิมสอนว่ามี 9 เสียง แต่ก็มี 3 เสียงที่ซ้ำกัน ซึ่งขึ้นอยู่กับว่าพยางค์นั้นเป็นพยางค์เปิด (คำเป็น) หรือพยางค์ปิด (คำตาย)

 พยางค์ พยางค์เปิด พยางค์ปิด หมายเลข 1  2  3  4  5  6  7 (หรือ 1)  8 (หรือ 3)  9 (หรือ 6) ระดับเสียง สูง,สูง-กลาง  กลาง-สูง  กลาง กลาง-ต่ำ,ต่ำ  ต่ำ-กลาง  กึ่งต่ำ สูง  กลาง  กึ่งต่ำ ตัวอย่าง 詩  史  試  時  市  是  識  錫  食 เสียงอ่าน ,     ,          กำกับเครื่องหมาย ,      ,           ระบบเยล sī, sì  sí  si sīh, sìh  síh  sih sīk  sek  sihkเสียง
# ฉือ จิ้งถัง
ฉือ จิ้งถัง (30 มีนาคม 892Old History of the Five Dynasties, vol. 75.Academia Sinica Chinese-Western Calendar Converter. – 28 กรกฎาคม 942Zizhi Tongjian, vol. 283.) เป็นที่รู้จักตามชื่อวัดประจำรัชกาลว่า อภิบรรพราช (高祖) เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักรจากราชวงศ์จิ้นยุคหลัง อยู่ในสมบัติตั้งแต่ปี 936 จนสิ้นชีวิต

ฉือ จิ้งถัง เดิมเป็นแม่ทัพในราชวงศ์ถังยุคหลัง แต่ก่อกบฏในปี 936 โดยอาศัยความช่วยเหลือจากราชวงศ์เหลียว เมื่อการสำเร็จ เขาจึงยกหัวเมืองสิบหกมณฑลให้แก่ราชวงศ์เหลียวเป็นการตอบแทน แล้วตั้งราชวงศ์จิ้นยุคหลังขึ้นโดยมีตนเองเป็นปฐมกษัตริย์ การยกหัวเมืองดังกล่าวให้แก่ราชวงศ์เหลียวซึ่งเป็นของชาวชี่ตันนั้นเป็นผลต่อภูมิทัศน์บ้านเมืองจีนอย่างมากในอีกสองร้อยปีให้หลัง

ฉือ จิ้งถัง ตายในปี 942 เพราะเหตุธรรมชาติTian, p.43 ฉือ จ้งกุ้ย (石重貴) บุตรบุญธรรม จึงขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ถัดมา
# โดมิแนนท์ (วงดนตรี)
วงโดมิแนนท์ เป็นวงดนตรีในสังกัดนิธิทัศน์สไตล์ของวงเป็นแนวเสียดสีและเสียงของโจโจ้ นักร้องนำที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้อัลบั้มแรกขายดีมาก แต่พออัลบั้มที่ 2 กลับไม่ดีเท่าอัลบั้มแรกและวงกำลังหมดสัญญากับนิธิทัศน์ทำให้สมาชิกในวงต้องแยกย้ายกันในเวลาต่อมา
# จักรพรรดิเกาจู่
จักรพรรดิเกาจู่ (Gaozu) สามารถหมายถึง
 จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ แห่งราชวงศ์ฮั่น
 จักรพรรดิถังเกาจู่ แห่งราชวงศ์ถัง

และยังสามารถหมายถึง
 จักรพรรดิจิ้นเกาจู่ แห่งราชวงศ์โฮ่วจิ้น
 จักรพรรดิเกาจู่ แห่งราชวงศ์โฮ่วฮั่น
# ราชวงศ์โจวยุคหลัง
ราชวงศ์โฮ่วโจว (ค.ศ. 951 - 960) ราชวงศ์ที่ 5 และราชวงศ์สุดท้ายในยุคห้าวงศ์สิบรัฐ จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์นี้คือจักรพรรดิโจวไท่จู่

ราชวงศ์นี้ปกครองจีนอยู่เพียง 9 ปีก่อนที่ เจ้ากวงยิ่น (จักรพรรดิซ่งไท่จู่) จะโค่นล้มราชวงศ์โฮ่วโจว และสถาปนาราชวงศ์ซ่งเหนือ ขึ้นในปี ค.ศ. 960 (พ.ศ. 1503)
# จักรพรรดิเกาจง
จักรพรรดิเกาจง (Gaozong) สามารถหมายถึง

 จักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ แห่งราชวงศ์ฮั่น
 จักรพรรดิถังเกาจง แห่งราชวงศ์ถัง
 จักรพรรดิซ่งเกาจง แห่งราชวงศ์ซ่งใต้
 จักรพรรดิชิงเกาจง หรือ จักรพรรดิเฉียนหลง แห่งราชวงศ์ชิง

ดูเพิ่ม
 พระเจ้าโกจง (กษัตริย์เกาหลี)
# จักรพรรดิอิงจง
อิงจง  เป็น พระอารามนามของจักรพรรดิจีน ในยุคจีนโบราณ มีจักรพรรดิ 4 พระองค์ที่มีพระอารามนามอิงจง และมีกษัตริย์ 6 พระองค์นอกประเทศจีนที่มีพระอารามนามอิงจง คำว่า "อิง" สื่อถึงความเป็นเลิศ มีสติภูมิปัญญาอันชาญฉลาด คุณธรรม มักมอบให้กับยุวจักรพรรดิ《谥法通考》第一卷 （明）王圻

จักรพรรดิที่ทรงใช้พระอารามนามอิงจง ได้แก่
 จักรพรรดิซ่งอิงจง แห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 1063 - 1067)
 จักรพรรดิหยวนอิงจง หรือ ชิดิบาลา จีจิน ข่าน แห่งราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1320 - 1323)
 จักรพรรดิหมิงอิงจง หรือ จักรพรรดิเจิ้งถง แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1435 - 1449 และ 1457 - 1464)
จักรพรรดิต้าหลี่อิงจง แห่งราชวงศ์ต้าหลี่ (ค.ศ. 1200 - 1204)
# จักรพรรดิไท่จู่
จักรพรรดิไท่จู่   มีความหมายว่า "great ancestor" หมายถึง จักรพรรดิที่เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์จีน สามารถหมายถึง
 จักรพรรดิซ่งไท่จู่ (เจ้า กวงยิ่น) แห่งราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–976)
 จักรพรรดิหยวนไท่จู่ หรือ เจงกีส ข่าน แห่งราชวงศ์หยวน (ค.ศ. 1206-1227)
 จักรพรรดิหมิงไท่จู่ หรือ จักรพรรดิหงหวู่ แห่งราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368-1398)
 จักรพรรดิชิงไท่จู่ หรือ จักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อ แห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ. 1616-1626)
จักรพรรดิฮั่นไท่จู่ (หลิว ปัง) แห่งราชวงศ์ฮั่น (256 ปีก่อนคริสตกาล – 1 มิถุนายน 195 ปีก่อนคริสตกาล)
 จักรพรรดิเหลียวไท่จู่ (เย่ว์ลี่ อาเปาจี) แห่งราชวงศ์เหลียว (ค.ศ. 907-926)

และยังสามารถหมายถึง
 จักรพรรดิเหลียงไท่จู่ แห่งราชวงศ์โฮ่วเหลียง (ค.ศ. 907-912)
 จักรพรรดิโจวไท่จู่ แห่งราชวงศ์โฮ่วโจว (ค.ศ. 951-954)
 จักรพรรดิจินไท่จู่ แห่ง ราชวงศ์จิน   (ค.ศ.1115-1123)

นอกจากนี้ ยังสามารถหมายถึงกษัตริย์และจักรพรรดิของเกาหลีและเวียดนามอีกหลายพระองค์ที่เป็นปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์ ซึ่งเขียนด้วยอักษรจีนตัวเดียวกัน

ดูเพิ่ม
 พระเจ้าแทโจ (กษัตริย์เกาหลี)
# จักรพรรดิเสินจง
จักรพรรดิเสินจง (Shenzong) สามารถหมายถึง
 จักรพรรดิซ่งเสินจง แห่งราชวงศ์ซ่ง
 จักรพรรดิเสินจง แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก
 จักรพรรดิหมิงเสินจง หรือ จักรพรรดิหว่านลี่ แห่งราชวงศ์หมิง
# รายพระนามพระมหากษัตริย์ราชวงศ์ชาง
ราชวงศ์ชาง ปกครองจีนระหว่าง 1600 ถึง 1046 ปีก่อนคริสตกาล

 พระนามเดิม พระนามเรียกขาน² พระนามแต่งตั้ง³ ปีครองราชย์ (คริสต์ศักราช)1 พระนามที่รู้จักโดยทั่วไป Zi Lü 子履 Tang 湯 　 　 1600 - 1300 BC พระเจ้าถัง (Tang) Zi Sheng 子勝 Wai Bing 外丙 　 　 พระเจ้าไหวปิง (Wai Bing) Zi Yong 子庸　 Zhong Ren 仲壬 　 　 พระเจ้าจงเหริน (Zhong Ren) Zi Zhi 子至 Tai Jia 太甲 　 　 พระเจ้าไท่เจี่ย (Tai Jia) Zi Xun 子绚 Wo Ding 沃丁 　 　 พระเจ้าหวัวติง (Wo Ding) Zi Bian 子辨 Tai Geng 太庚 　 　 พระเจ้าไท่เกิง (Tai Geng) Zi Gao 子高 Xiao Jia 小甲 　 　 พระเจ้าเซี่ยวเจี่ย (Xiao Jia) Zi Dian / Zi Zhou 子佃 / 子伷 Yong Ji 雍己 　 　 พระเจ้าหยงจี่ (Yong Ji) Zi Mi / Zi Zhou 子密 / 子伷  Tai Wu 太戊 　 　 พระเจ้าไท่อู่ (Tai Wu) Zi Zhuang 子庄 Zhong Ding 仲丁 　 　 พระเจ้าจงติง (Zhong Ding) Zi Fa 子发 Wai Ren 外壬 　 　 พระเจ้าไว่เหริน (Wai Ren) Zi Zheng 子整 He Dan Jia 河亶甲 　 　 พระเจ้าเหอตันเจี่ย (He Dan Jia) Zi Teng 子滕 Zu Yi 祖乙 Zhong Zong 中宗 พระเจ้าจูอี่ (Zu Yi) Zi Dan 子旦 Zu Xin 祖辛 　  พระเจ้าจูซิน (Zu Xin) Zi Yu 子逾 Wo Jia 沃甲 　  พระเจ้าหวัวเจี่ย (Wo Jia) Zi Xin 子新　 Zu Ding 祖丁 　  พระเจ้าจูติง (Zu Ding) Zi Geng 子更 Nan Geng 南庚 　  พระเจ้าหนานเกิง (Nan Geng) Zi He 子和 Yang Jia 陽甲 　  พระเจ้าหยางเจี่ย (Yang Jia) Zi Xun 子旬 Pan Geng 盤庚 　  1300 - 1251 BC พระเจ้าผันเกิง (Pan Geng)4 Zi Song 子颂 Xiao Xin 小辛 　  พระเจ้าเสี้ยวซิน (Xiao Xin) Zi Lian 子敛 Xiao Yi 小乙 　  พระเจ้าเสี้ยวอี่ (Xiao Yi) Zi Zhao 子昭 Wu Ding 武丁 Gao Zong 高宗 1250 - 1192 BC พระเจ้าอู่ติง (Wu Ding) Zi Yao 子曜 Zu Geng 祖庚 　  1191 - 1148 BC พระเจ้าจูเกิง (Zu Geng) 　  Zu Jia 祖甲 　  พระเจ้าจูเจี่ย (Zu Jia) 　  Lin Xin 廩辛 　  พระเจ้าหลินซิน (Lin XinX Zi Xiao 子嚣 Geng Ding 庚丁 Kang Ding 康丁 พระเจ้าคังติง (Kang Ding) Zi Qu 子瞿 Wu Yi 武乙 　  1147 - 1113 BC พระเจ้าอู่อี (Wu Yi) Zi Tuo 子托 Wen Ding5 文丁 　  1112 - 1102 BC พระเจ้าเหวินติง (Wen Ding) Zi Xian 子羡 Di Yi 帝乙 　  1101 - 1076 BC พระเจ้าตี้อี่ (Di Yi) Zi Shou 子受 Di Xin 帝辛 　  1075 - 1046 BC พระเจ้าตี้ซิน (Di Xin) 1 The first generally accepted date in Chinese history is 841 BC. All dates prior to this are the subject of often vigorous dispute. The dates provided here are those put forward by The Xia Shang Zhou Chronology Project, the work of scholars sponsored by the Chinese government which reported in 2000. They are given only as a guide. 2 The reign name is sometimes preceded by the name of the dynasty, Shang (商), for example Shang Tang (商湯). 3 The name used in the oracle bone inscription records of ancestral sacrifice. 4 The period of the Shang dynasty starting from Pan Geng is also frequently referred to as the Yin (殷) dynasty. because he changed capital to Yin. 5 Also known as Tai Ding (太丁).

 
ซ
# กลางคืน
thumb|ภาพช่วงเวลากลางคืน|link=|alt=
กลางคืน  คือช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ตกลับขอบฟ้าจนถึงดวงอาทิตย์ขึ้นของวันใหม่ เวลากลางคืนตรงข้ามกับเวลากลางวันซึ่งรวมกันเป็น 24 ชั่วโมง ช่วงเวลามีความแตกต่างโดยขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างเช่น ฤดูกาล ละติจูด ลองติจูด และเขตเวลา

 ผลกระทบจากเวลาต่อการดำรงชีวิต 
สภาวะที่ปราศจากดวงอาทิตย์ส่องแสง ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานหลักของสิ่งมีชีวิตบนโลก ส่งผลกระทบอย่างมากต่อสิ่งมีชีวิตทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นทางกายภาพ ทางรูปพรรณสัณฐาน และพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต สัตว์บางประเภทหลับเวลากลางคืน สัตว์บางประเภทใช้ชีวิตเวลากลางคืน สิ่งมีชีวิตประเภทพืชก็มีการเปลี่ยนแปลงในสภาวะที่ปราศจากแสงด้วยเช่นกัน
 ดูเพิ่ม 
 จันทรุปราคา