wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# กิเดียน แมนเทล
กิเดียน แมนเทล  (3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1790 - 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1852) เป็นสูตินรีแพทย์, นักธรณีวิทยา, และนักบรรพชีวินวิทยา ชาวอังกฤษ.
เขาได้รับชื่อเสียงในฐานะผู้ค้นพบกลุ่มฟอสซิลชิ้นแรกที่ระบุได้ว่ามาจากไดโนเสาร์ ซึ่งก็คือฟันของอิกัวโนดอน
# บากู
บากู หรือ บากึ (ซีริลลิก: Бакы) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศอาเซอร์ไบจาน ตั้งอยู่ชายฝั่งทางใต้ของคาบสมุทรเล็ก ๆ ที่ยื่นออกไปในทะเลแคสเปียนชื่ออับชิรอน (Abşeron) กรุงบากูประกอบด้วยพื้นที่สามส่วน ได้แก่ ย่านเมืองเก่า (อิตแชรีแชแฮร์) ตัวเมืองปัจจุบัน และตัวเมืองที่สร้างขึ้นในสมัยโซเวียต รวมแล้วมีประชากร 2,074,300 คน (ค.ศ. 2003)ข้อมูลจาก IREX  เมืองนี้มีประชากรถึง 2,140,000 คน แต่มีประมาณ 3 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในเขตมหานคร (เนื่องจากมีผู้อพยพและผู้พลัดถิ่นภายในประเทศเป็นจำนวนมาก)

ประวัติศาสตร์บากูย้อนไปถึงช่วง 1,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ส่วนเอกสารที่อ้างถึงเมืองนี้เป็นครั้งแรกอยู่ในปี ค.ศ. 885 บากูเคยเป็นเมืองหลวงของดินแดนต่าง ๆ ที่เป็นประเทศอาเซอร์ไบจานปัจจุบันในหลายยุคสมัย ได้แก่ แคว้นชีร์วาน (ในสมัยของพระเจ้าอัคซีตันที่ 1 และพระเจ้าคาลีลุลลาห์ที่ 1) รัฐข่านบากู จังหวัดบากูของรัสเซีย สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจาน และสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน (Azerbaijan SSR) ตั้งแต่อดีต เมืองแห่งนี้ต้องประสบกับการรุกรานของชนชาติต่าง ๆ เสมอ ไม่ว่าจะเป็นมองโกล ซาฟาวิด ออตโตมัน และรัสเซีย ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 การค้นพบน้ำมันและแก๊สธรรมชาติได้นำความรุ่งเรืองมั่งคั่งมาสู่เมืองนี้ 

ผังของเมืองที่ร่ำรวยน้ำมันแห่งนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีเพียงส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของเมืองภายในกำแพงป้อมเท่านั้น ที่มีถนนที่มีลักษณะโค้งและแคบ เขตตัวเมืองที่มีความเจริญมั่งคั่ง (ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองเก่า) ถูกสร้างขึ้นหลังจากมีการนำปิโตรเลียมจำนวนมหาศาลขึ้นมาใช้ประโยชน์เมื่อเกือบศตวรรษที่ผ่านมา และมีสถาปัตยกรรมที่สวยงาม รวมพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์ ประวัติศาสตร์ และวรรณคดีตั้งอยู่นั่นด้วย ปัจจุบันบากูสมัยใหม่ขยายเขตออกไปนอกกำแพงเมือง อาคารและถนนสายต่าง ๆ จึงเริ่มปรากฏขึ้นบนเนินเขาริมอ่าว

 ภูมิศาสตร์ 

 ภูมิอากาศ 

 เมืองพี่น้อง 
ปัจจุบันกรุงบากูมีเมืองพี่น้อง (หรือ "เมืองฝาแฝด") 10 เมือง คือ

  เจดดะห์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
  บัสรา ประเทศอิรัก
  บอร์โด ประเทศฝรั่งเศส
  ดาการ์ ประเทศเซเนกัล
  ฮิวสตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา
  อิสตันบูล ประเทศตุรกี  อิซมีร์ ประเทศตุรกี
  ไมนทซ์ ประเทศเยอรมนี
  เนเปิลส์ ประเทศอิตาลี
  ซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
  โฮโนลูลู รัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา
   คอนยา ประเทศตุรกี
# ดีวีไอ
thumb|

ส่วนต่อประสานวิทัศน์ดิจิทัล หรือ ดีวีไอ  เป็นพอร์ตชนิดหนึ่งมีสีขาวไว้เสียบกับจอแอลซีดี กับเครื่องคอมพิวเตอร์ มีสัญญาณเป็นดิจิทัล

Digital Visual Interface จะใช้ในการเชื่อมต่อแหล่งวิดีโอไปยังอุปกรณ์แสดงผล เช่น จอภาพคอมพิวเตอร์ DVI ได้รับการพัฒนาเพื่อสร้างมาตรฐานอุตสาหกรรมสำหรับการถ่ายโอนเนื้อหาวิดีโอดิจิทัล อินเตอร์เฟซที่ถูกออกแบบมาเพื่อส่งวิดีโอดิจิทัลที่ไม่บีบอัดและสามารถกำหนดค่าให้สนับสนุนหลายโหมดเช่น DVI-D (ดิจิทัลเท่านั้น) DVI-A (แอนะล็อกเท่านั้น) หรือ DVI-I (ดิจิทัลและแอนะล็อก) พร้อมสนับสนุนการเชื่อมต่อแบบอะนาล็อกเช่นกัน
# พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2434 — 26 ตุลาคม พ.ศ. 2461) เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาชุ่ม เมื่อวันศุกร์ เดือนยี่ แรม 13 ค่ำ ปีขาล โทศก จ.ศ. 1252 ตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2433 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2434) ชาววังออกพระนามว่า "เสด็จพระองค์เล็ก" มีพระโสทรเชษฐภคินีพระองค์เดียว คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทรทิพยนิภา พระองค์สิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 6 ด้วยพระโรคปัปผาสะ (ปอด) พิการเมื่อวันเสาร์ เดือน 11 แรม 6 ค่ำ ปีมะเมีย สัมฤทธิศก จุลศักราช 1280 ตรงกับวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2461 เวลา 12.20 น. ที่พระตำหนักในพระราชวังดุสิต สิริพระชันษา 29 ปี ต่อมาเวลา 21.00 น. วันเดียวกัน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินจากพระที่นั่งอัมพรสถาน มายังพระตำหนักพระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี เพื่อพระราชทานน้ำสรงพระศพ ข่าวสิ้นพระชนม์ พระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2463 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร

 พระเกียรติยศ 

 พระอิสริยยศ 
 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2434 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 : พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี
 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 - 26 ตุลาคม พ.ศ. 2461 : พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี
 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 : พระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี
 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2478 : พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุจิตราภรณี

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์
# กระทรวงพลังงาน (ประเทศไทย)
กระทรวงพลังงาน  เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย มีหน้าที่ส่งเสริมและกำกับดูแลให้เกิดความมั่นคงด้านพลังงานแก่ประเทศ

 ประวัติ 

พ.ศ. 2535 รัฐบาลได้จัดตั้ง คณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติ ซึ่งเป็นหน่วยงานในระดับกรม สังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี ทำหน้าที่ดูแลภาพรวมด้านพลังงานของประเทศ แต่เนื่องจากหน่วยงานด้านพลังงานต่างกระจายออกไปสังกัดในกระทรวงที่ต่างกัน ทำให้มีปัญหาในเรื่องการประสานงาน รัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร จึงมีมติเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 จัดตั้ง “ทบวงพลังงาน” และต่อมาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2545 ที่ประชุมร่วมระหว่างนายกรัฐมนตรี กับรองนายกรัฐมนตรี ที่กำกับการบริหารราชการแต่ละกระทรวง ทบวง รวม 5 ท่าน ได้มีมติให้ยกระดับส่วนราชการ “ทบวงพลังงาน” เป็น “กระทรวงพลังงาน”

กระทั่งพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวง กรม พ.ศ. 2545 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา จึงถือเป็นการก่อตั้งกระทรวงพลังงานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545

 ที่ตั้ง 
250px|thumb|ศูนย์เอนเนอร์ยี่คอมเพล็กซ์ สำนักงานใหญ่ปัจจุบันของกระทรวงพลังงานและ ปตท. เป็นอาคารที่ได้รับรางวัลลีด ระดับแพลตตินัม|leftกระทรวงพลังงาน เดิมตั้งอยู่ที่บ้านพิบูลธรรม เลขที่ 17 เชิงสะพานกษัตริย์ศึก แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน ปัจจุบันกระทรวงพลังงาน และหน่วยงานในสังกัด ได้แก่ สำนักงานรัฐมนตรี สำนักงานปลัดกระทรวงพลังงาน กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ กรมธุรกิจพลังงาน ได้ย้ายมาตั้งที่อาคารศูนย์เอเนอร์ยี่คอมเพล็กซ์ ถนนวิภาวดีรังสิต คงเหลือกรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน ที่ยังอยู่ที่บ้านพิบูลธรรมเช่นเดิม

 ตราสัญลักษณ์ 
โลกุตระ สื่อความหมายถึง พุทธปัญญา ความหยั่งรู้ในการทำให้หลุดพ้น นอกจากนี้สัญลักษณ์นี้ ยังอาจดูได้ประหนึ่งคล้าย "เปลวไฟ" ที่กำลังลุกโชติช่วง ให้ความสว่างไสว สะท้อนถึงพลังงานที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจ และความเจริญของประเทศ

 หน่วยงานในสังกัด 
 ส่วนราชการ 
กระทรวงพลังงานมีหน่วยงานระดับกรมในสังกัด 6 หน่วยงาน ดังนี้
 สำนักงานรัฐมนตรี
 สำนักงานปลัดกระทรวงพลังงาน
 กรมพัฒนาพลังงานทดแทนและอนุรักษ์พลังงาน
 สำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน
 กรมธุรกิจพลังงาน
 กรมเชื้อเพลิงธรรมชาติ

 รัฐวิสาหกิจ  
 บริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน)
 การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย

 หน่วยงานที่กำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน 
 สำนักงานกองทุนน้ำมันเชื้อเพลิง
# มินะ (เก็นโซซุยโคเด็น)
มินะ (อังกฤษ: Mina) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค I 

 ข้อมูลส่วนตัว 
ชื่อ: มินะ 
ดวงดาวประจำตัว: จิอิง (Chiin) 
บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ 
อายุ: 14 ปี 
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ 
รูนที่ถือครอง: ไม่ปรากฏ 
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 
สถานะ: นักเต้น 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: อันเทย์ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามรูนแห่งประตู 

 ประวัติ 
มินะเป็นนักเต้นที่เมืองอันเทย์และมีชื่อเสียงทางด้านการเต้นมาก หลังจากที่ทีลได้มาร่วมเต้นกับเธอ ทำให้เธอยอมที่จะเข้าร่วมกับกองทัพโทรันในสงครามสงครามรูนแห่งประตู หลังจากสงครามได้จบลง เธอกลับไปที่อันเทย์เช่นเดิมและมีลูกศิษย์ชื่อว่าคาเร็น

 วิธีการนำเป็นพวก 
ซุยโคเด็นภาค II ในเมืองอันเทย์ หากทีลยอมที่จะเต้นคู่กับเธอ เธอจะยอมเข้าร่วมกองทัพด้วย
# ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์
thumb|200px|ธงชัยพระครุฑพ่าห์ สำรับใหญ่
ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ เป็นธงประจำพระองค์ของพระมหากษัตริย์ไทยโบราณ ใช้เป็นธงชัยสำหรับแห่นำในการเสด็จพระราชดำเนินในกองทัพ  เรียกชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า "ธงกระบี่ธุช ธงพระครุฑพ่าห์"

 ลักษณะของธง 
ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ถือเป็นธง 2 อย่างแต่จัดอยู่ในสำรับเดียวกัน ธงนี้มีอยู่ 2 สำรับ คือ "ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ใหญ่" และ "ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์น้อย" 

 ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ สำรับใหญ่ 
ผืนธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ใหญ่มีลักษณะเป็นแผงมี 3 ชายอย่างธงชัยโบราณ  หุ้มด้วยผ้าสักหลาดสีแดง  ปักดิ้นทองลายกนก  ยอดเป็นปลายหอก ตัวคันธงนั้นทำเป็นอาวุธอย่างตรีศูลหรือสามง่าม ที่คอคันธงชัยราชกระบี่ยุทธ์มีรูปหนุมานหล่อด้วยโลหะสำริด ในท่ายืนก้าวเท้าออกไปข้างหน้า  เท้าอีกข้างหนึ่งติดอยู่ที่คอคันธง  ส่วนธงชัยพระครุฑพ่าห์จะมีรูปพระนารายณ์ทรงครุฑหล่อด้วยโลหะสำริดเช่นกันติดอยู่ที่คอคันธง

 ธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ สำรับน้อย 

 การใช้ธง 
thumb|200px|การเชิญธงชัยราชกระบี่ยุทธ ธงชัยพระครุฑพ่าห์ ในพิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์ ประจำปี พ.ศ. 2547
แต่เดิมในสมัยโบราณ ธงชัยราชกระบี่ยุทธและธงชัยพระครุฑพ่าห์นี้จะเชิญไปใช้นำเสด็จพระราชดำเนินในกองทัพ  เมื่อมีการสร้างธงชัยราชกระบี่ยุทธและธงชัยพระครุฑพ่าห์สำรับน้อยในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ราชองครักษ์เชิญธงสำรับน้อยเหล่านี้นำเสด็จฯ หากเป็นการเสด็จฯ โดยกระบวนราบ ให้ทหารบกเชิญธงชัยราชกระบี่ยุทธ ทหารเรือเชิญธงชัยพระครุฑพ่าห์  ถ้าเสด็จกระบวนรถม้า  จึงให้ราชองครักษ์ทหารบกเชิญธงทั้งสองนาย  โดยธงชัยราชกระบี่ยุทธอยู่ข้างขวา ธงชัยพระครุฑพ่าห์อยู่ข้างซ้าย

ต่อมาในปี พ.ศ. 2472 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เมื่อยังดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จกรมพระ ได้ประทานพระกระแสว่า  ธงชัยราชกระบี่ยุทธควรอยู่ข้างซ้าย  ส่วนธงชัยพระครุฑพ่าห์ควรอยู่ข้างขวา  โดยถือหลักประเพณีเดิมจากพระราชพิธีทวาทศมาศ  พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้มีพระบรมราชโองการฯ ให้เปลี่ยนเสียให้ถูกต้อง เป็นราชประเพณีสืบมาจนทุกวันนี้
# ท่าอากาศยานจอร์จบุชอินเตอร์คอนติเนนตัล
ท่าอากาศยานจอร์จบุชอินเตอร์คอนติเนนตัล  ตั้งอยู่ที่ฮิวส์ตัน รัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา ห่างออกไปทางเหนือของตัวประมาณ 37 กิโลเมตร (23 ไมล์) บุชอินเตอร์คอนติเนนตัลเป็นท่าอากาศยานที่มีความสำคัญเป็นอันดับ 2 รองจากท่าอากาศยานนานาชาติดัลลาส-ฟอร์ทเวิร์ธ และยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของสายการบินคอนติเนนตัล แอร์ไลน์

บุชอินเตอร์คอนติเนนตัล เดิมคือ ท่าอากาศยานฮิวส์ตันอินเตอร์คอนติเนนตัล โดยเปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบัน เมื่อปีพ.ศ. 2540 เพื่อเป็นเกียรติต่ออดีตประธานาธิบดีจอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช

 อาคารผู้โดยสาร และสายการบิน 
 อาคารผู้โดยสาร เอ 
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
 คอนติเนนตัลคอนเนคชั่น ให้บริการโดย โคลแกนแอร์
 เดลต้า แอร์ไลน์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย คอมแอร์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย ชัตเทิลอเมริกา
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย สกายเวสต์
 เดลต้าคอนเนคชั่น ให้บริการโดย แอตแลนติก เซาท์อีส แอร์ไลน์
 ฟรอนเทียร์แอร์ไลน์
 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
 ยูไนเต็ดเอกซ์เพรส ให้บริการโดย ชัตเทิลอเมริกา
 ยูไนเต็ดเอกซ์เพรส ให้บริการโดย สกายเวสต์
 ยูเอสแอร์เวย์
 ยูเอสแอร์เวย์ ให้บริการโดย อเมริกาเวสต์แอร์ไลน์
 ยูเอสเอกซ์เพรส ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์
 ยูเอสเอกซ์เพรส ให้บริการโดย พีเอสเอแอร์ไลน์
 ยูเอสเอกซ์เพรส ให้บริการโดย รีพับบลิกแอร์ไลน์

 อาคารผู้โดยสาร บี 
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
 คอนติเนนตัลเอกซ์เพรส ให้บริการโดย โขโตโกวแอร์ไลน์
 คอนติเนนตัลเอกซ์เพรส ให้บริการโดย เอกซ์เพรสเจ็ตแอร์ไลน์
 นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์
 นอร์ทเวสต์แอร์ลิงก์ ให้บริการโดย เมซาแอร์ไลน์
 นอร์ทเวสต์แอร์ลิงก์ ให้บริการโดย พินนาเคิลแอร์ไลน์

 อาคารผู้โดยสาร ซี 
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์

 อาคารผู้โดยสาร ดี 
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
 คอนติเนนตัลเอกซ์เพรส ให้บริการโดย เอกซ์เพรสเจ็ตแอร์ไลน์
 เคย์แมนแอร์เวย์
 เคแอลเอ็ม
 เคแอลเอ็ม ให้บริการโดย ไพรเวตแอร์
 ไชน่าแอร์ไลน์
 ทีเอซีเอ
 บริติช แอร์เวย์
 ปากีสถานอินเตอร์เนชั่นเนลแอร์ไลน์
 ลุฟต์ฮันซา
 เอมิเรตส์
 เอเวียคซา
 แอร์ฟรานซ์
 แอโรเม็กซิโก

 อาคารผู้โดยสาร อี 
 คอนติเนนตัล แอร์ไลน์
 คอนติเนนตัลเอกซ์เพรส ให้บริการโดย เอกซ์เพรสเจ็ตแอร์ไลน์

 สายการบินเช่าเหมาลำ 
 ซันแอร์ ให้บริการโดย เวิลด์แอร์เวย์
 วาเลียนต์แอร์เวย์

 สายการบินขนส่งสินค้า 
 โกเรียนแอร์คาร์โก
 คอนติเนนตัลแอร์ไลน์คาร์โก
 คาร์โกทีเอซีเอ
 คาร์โกลักซ์
 คาร์โกอิตาเลีย
 คิตตีฮอว์ก
 เคแอลเอ็มคาร์โก
 เจดคาร์โกอินเตอร์เนชั่นเนล
 เจเอแอลคาร์โก
 ไชน่าแอร์ไลน์คาร์โก
 ซาอุดิอาระเบียนแอร์ไลน์คาร์โก
 เซอร์วิสแอร์คาร์โก
 เซาท์เวสต์แอร์ไลน์คาร์โก
 ดีเอชแอล
 เดลต้า แอร์ไลน์ คาร์โก
 นอร์ทเวสต์แอร์ไลน์คาร์โก
 บริติช แอร์เวย์ เวิลด์ คาร์โก
 บีเอเอกซ์โกลบอล
 โพลาร์แอร์คาร์โก
 โพเล็ตแอร์ไลน์
 ฟรอนเทียร์แอร์ไลน์คาร์โก
 เฟดเอกซ์
 มาร์ตินแอร์
 เมนโลเวิลด์ไวด์
 ยูไนเต็ด สเตท พอร์ทัล เซอร์วิส
 ยูไนเต็ดแอร์ไลน์คาร์โก
 ยูพีเอส
 ยูเอสแอร์เวย์คาร์โก
 ลิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โก
 ลุฟต์ฮันซาคาร์โก
 แลนซิลรคาร์โก
 วาริกลอจิสติกา
 เวิลด์แอร์เวย์คาร์โก
 โวลกา-ดเนบร์
 อเมริกันเวสต์คาร์โก
 อเมริกัน แอร์ไลน์ คาร์โก
 อัลอิตาเลียคาร์โก
 อีวาแอร์คาร์โก
 แอนโตนอฟคาร์โก
 แอร์แคนาดาคาร์โก
 แอร์ฟรานซ์คาร์โก
 แอโรเม็กเพรส
# ยามาตะ โนะ โอโรจิ
ยามาตะ โนะ โอโรจิ  คือชื่อของจอมอสูรในตำนานเทพปกรณัมของญี่ปุ่นโบราณ

เมื่อคราที่อิซานางิ เทพบิดร และอิซานามิ เทพมารดร สร้างประเทศญี่ปุ่นขึ้นโดยการกวนน้ำทะเลนั้น ได้เกิดจอมอสูรขึ้นมาในยุคเดียวกันนั้นด้วย คือยามาตะ โนะ โอโรจิ

ยามาตะ โนะ โอโรจิ มีลักษณะเป็นงูขนาดใหญ่ ร่างกายของมันใหญ่ปานขุนเขา มีหัวแปดหัว (ด้วยเหตุนี้ จึงชื่อว่ายามาตะ หมายถึง แปดง่าม คือมีหัวทั้งแปด งอกออกมาจากง่ามทั้งแปด) และสามารถพ่นไฟได้

เมื่อยามาตะ โนะ โอโรจิ ปรากฏตัวขึ้น ไม่ว่าจะไปยังหมู่บ้านใดๆ ก็ตาม จะเกิดการสูญเสียทั้งชีวิตคน และสัตว์เป็นจำนวนมาก แต่ละหมู่บ้านที่ยามาตะ โนะ โอโรจิ จะผ่านไปนั้น จึงต้องคัดเลือกหญิงสาวมาสังเวยให้แก่ยามาตะ โนะ โอโรจิ เพื่อทำให้ยามาตะ โนะ โอโรจิ พึงพอใจ จะได้ไม่มาทำลายหมู่บ้าน

ขณะนั้น จอมเทพ ซูซาโนโอะ โนะ มิโคโตะ เทพแห่งวายุ น้องชายของเทพีอามาเทระสุ เทพีแห่งดวงอาทิตย์ ได้ออกเดินทางผจญภัยไปยังแคว้นต่างๆ เมื่อเดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งขณะนั้น ได้มีการจัดเตรียมเครื่องสังเวย โดยหมู่บ้านนี้ เป็นหมู่บ้านที่ 8 ที่ยามาตะ โนะ โอโรจิ จะมาเยือน ซูซาโนโอะ ได้รู้ดังนั้น จึงอาสาที่จะปราบยามาตะ โนะ โอโรจิ เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านให้พ้นภัย

ซูซาโนโอะ ได้เตรียมสุราไว้ด้วยกันแปดจอก และนำเอาหญิงสาวซ่อนไว้ด้านในสุด โดยให้เงาของหญิงสาวทาบทับสะท้อนลงไปในจอกสุราทั้งแปดจอกนั้น เมื่อยามาตะ โนะ โอโรจิมาถึงก็ไล่ดื่มสุราทีละจอกทีละจอก เพราะเห็นเงาของหญิงสาวนั้นสะท้อนอยู่ในเหล้าทุกจอก เมื่อดื่มครบแปดจอก ก็เกิดความเมามาย ซูซาโนโอะที่ซ่อนตัวอยู่เห็นว่าได้จังหวะเหมาะ จึงกระโจนออกจากที่ซ่อน แล้วใช้ดาบฟาดฟันงูยักษ์ยามาตะ โนะ โอโรจิจนหัวขาดหมดสิ้นทั้งแปดหัว และถูกสยบลงได้ในที่สุด

เมื่อยามาตะ โนะ โอโรจิถูกกำราบลงแล้ว ซุซาโนโอะได้เห็นว่าที่หางของยามาตะ โนะ โอโรจินั้นมีแสงเรืองรองส่องสว่างอยู่ จึงได้ตัดหางของยามาตะ โนะ โอโรจิออกดู และพบว่ามีดาบอยู่ในนั้น ดาบที่ซูซาโนโอะนำออกมาจากปลายหางของยามาตะ โนะ โอโรจิ มีชื่อว่าดาบคุซานางิ ซูซาโนโอะได้นำดาบนั้นมาครอบครองและนำไปถวายให้อามาเตราซุเพื่อขอขมาในภายหลัง
# อำเภอแม่แตง
แม่แตง  เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ถูกเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "ดินแดนน้ำสามแม่" ซึ่งหมายถึง แม่น้ำปิง แม่น้ำแตง แม่น้ำแม่งัด รวมถึงเป็นที่ตั้งของเขื่อนแม่งัดสมบูรณ์ชล นอกจากนั้น แม่แตงยังมีแหล่งท่องเที่ยวสำคัญคือ ปางช้างปางช้างแม่แตง หลากหลายกิจกรรมสำหรับวันหยุด

 ชื่ออำเภอ 
เดิมชื่อ อำเภอแม่แตง แล้วเปลี่ยนเป็น อำเภอสันมหาพน ในปี พ.ศ. 2460ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง เปลี่ยนชื่ออำเภอ  เล่ม 34 หน้า 65 วันที่ 29 เมษายน 2460 ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 กลับมาใช้ชื่อ "อำเภอแม่แตง" ตามเดิม

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอแม่แตงตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเชียงดาว
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพร้าว
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอดอยสะเก็ด อำเภอสันทราย อำเภอแม่ริม และอำเภอสะเมิง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอปาย (จังหวัดแม่ฮ่องสอน)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอแม่แตงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 120 หมู่บ้าน ได้แก่

 ลำดับที่  อักษรไทย  อักษรโรมัน  จำนวนหมู่บ้าน  ประชากรทั้งหมด(พ.ศ. 2566)กรมการปกครอง. กระทรวงมหาดไทย. "สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร (รายเดือน) พื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ เดือนธันวาคม 2566." [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: . สืบค้น 13 มีนาคม 2567. ประชากรแยกตามส่วนท้องถิ่น(พ.ศ. 2566) 1.  สันมหาพน  San Maha Phon  10  6,294  6,294  (ทต. สันมหาพน) 2.  แม่แตง  Mae Taeng  8  4,909  4,909  (ทต. แม่แตง) 3.  ขี้เหล็ก  Khilek  11  11,527  1,9079,620  (ทต. สันมหาพน)(ทต. จอมแจ้ง) 4.  ช่อแล Cho Lae  6  4,139  4,139  (ทม. เมืองแกนพัฒนา) 5.  แม่หอพระ  Mae Ho Phra  9  5,297  5,297  (ทต. แม่หอพระ) 6.  สบเปิง Sop Poeng  13  7,576  7,576  (อบต. สบเปิง) 7.  สันป่ายาง  San Pa Yang  6  5,262  5,262  (อบต. สันป่ายาง) 8.  บ้านเป้า  Ban Pao  7  4,179  4,179  (อบต. บ้านเป้า) 9.  ป่าแป๋  Pa Pae  13  6,031  6,031  (อบต. ป่าแป๋) 10.  เมืองก๋าย  Mueang Kai  5  1,695  1,695  (อบต. เมืองก๋าย) 11.  บ้านช้าง  Ban Chang  5  4,249  4,249  (อบต. บ้านช้าง) 12.  กื้ดช้าง Kuet Chang  8  5,620  5,620  (อบต. กื้ดช้าง) 13.  อินทขิล  Inthakhin  19  13,119  7,9155,204  (ทม. เมืองแกนพัฒนา)(ทต. อินทขิล) รวม  120  79,897  45,285 (เทศบาล)34,612 (อบต.)

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอแม่แตงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่อแลทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลอินทขิล
 เทศบาลตำบลสันมหาพน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันมหาพนทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลขี้เหล็ก
 เทศบาลตำบลอินทขิล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอินทขิล (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา)
 เทศบาลตำบลแม่หอพระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่หอพระทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลจอมแจ้ง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขี้เหล็ก (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลสันมหาพน)
 เทศบาลตำบลแม่แตง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่แตงทั้งตำบล 
 องค์การบริหารส่วนตำบลสบเปิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสบเปิงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านเป้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านเป้าทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลสันป่ายาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสันป่ายางทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลป่าแป๋ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าแป๋ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองก๋าย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองก๋ายทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบ้านช้างทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลกื้ดช้าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกื้ดช้างทั้งตำบล
# รถลาก
รถลาก (Rickshaw) หรือคนไทยในอดีตเรียกว่า รถเจ๊ก เป็นยานพาหนะที่ใช้คนลาก ตัวรถมีลักษณะเป็นเกวียนที่มีสองล้อ
รถลากเป็นที่นิยมในเมืองต่าง ๆ ในเอเชีย อาทิ โยโกฮามา (ญี่ปุ่น), ปักกิ่ง (จีน), เซี่ยงไฮ้ (จีน), ย่างกุ้ง (พม่า) กัลกัตตา มุมไบหรือบอมเบย์ (อินเดีย) และกรุงเทพมหานคร (ไทย)

ประวัติ
thumb|250px|ภาพ Les Deux Carrosses โดย Claude Gillot ปี ค.ศ. 1707
thumb|250px|รถลากโกลกาตา
จากภาพเขียน  "Les deux carrosses" (ปี ค.ศ. 1707)โดย Claude Gillot แสดงให้เห็นว่ามีการใช้รถลากมาตั้งแต่ ศตวรรษที่ 17 บนท้องถนนปารีส
รถลากเริ่มมีให้เห็นในญี่ปุ่นในปี 1868 ในสมัยเมจิ โดยได้รับความนิยมในเวลาต่อมา เพราะสามารถสัญจรได้เร็วกว่าเกี้ยว (และการใช้แรงงานคนราคาถูกกว่าใช้ม้า)
ส่วนคนที่เริ่มประดิษฐ์รถลาก เท่าที่มีการบันทึกได้ คือช่างเหล็กชาวอเมริกันชื่อ Albert Tolman ที่ถูกพูดว่าได้ประดิษฐ์รถลากในช่วงปี 1848 ใน Worcester รัฐ Massachusetts ไว้ให้มิชชันนารี

อีกคนที่อ้างถึงคือ Jonathan Scobie (หรือ W. Goble)มิชชันนารีชาวอเมริกันในญี่ปุ่น ประดิษฐ์รถลากในปี 1869 ให้ภรรยาเดินทางในถนนในโยโกฮามา ในญี่ปุ่นมักกล่าวว่าคนประดิษฐ์คือ  อิซุมิ โยสุเกะ, ซูซุกิ โตคูจิโร่ , และ ทากายาม่า โคสุเกะ  ที่ประดิษฐ์ในปี  1868 โดยในปี 1870 ผู้ปกครองโตเกียวได้อนุญาตให้ทั้ง 3 คน สร้างและขาย โดยคนที่ซื้อรถลากจะต้องได้ใบอนุญาตจากหนึ่งในสามของผู้ผลิต

รถลากมีในอินเดียในปี 1880 ส่วนในจีนมีการใช้รถลากเพื่อขนส่งสินค้า ในปี 1914 จีนจึงอนุญาตให้ใช้รถลากในการสัญจรคน

 รถลากในประเทศไทย 
thumb|ภาพรถเจ๊กหน้าพระบรมมหาราชวัง ราว ค.ศ. 1908
รถลากในประเทศไทยหรือที่เรียกกันว่า รถเจ๊ก เพราะพาหนะประเภทนี้มีแต่คนจีนเป็นผู้มีอาชีพรับจ้างลาก ดั้งเดิมเป็นของญี่ปุ่น แต่แรกเมื่อในรัชกาลที่ 4 นั้น พวกพ่อค้าสำเภานำมาน้อมเกล้าฯ ถวายพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าฯ จึงโปรดฯให้ซื้อเข้ามาพระราชทานเจ้านาย และขุนนางผู้ใหญ่บ้าง สั่งซื้อกันเองบ้าง ใช้เป็นพาหนะส่วนพระองค์และส่วนตัว แต่ที่สั่งมาใช้วิ่งรับส่งคนโดยสารและบรรทุกของนั้น ผู้สั่งเข้ามาเป็นคนแรกชื่อ นายฮ่องเชียง แซ่โหงว เมื่อ พ.ศ. 2417 ต้นรัชกาลที่ 5
เมื่อผู้คนนิยมกันมากขึ้น พระยาโชฎึกราชเศรษฐี (พุก) จึงตั้งโรงงานทำรถลากขึ้นในเมืองไทยเสียเองโดยสั่งช่างมาจากเมืองจีน รถลากรับจ้างเริ่มมีบนถนนมากขึ้น จนกระทั่งจำเป็นต้องควบคุม พระบาทสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง จึงโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชบัญญัติรถลาก ร.ศ. 120 (พ.ศ. 2444) ขึ้น โดยมีพระราชปรารภว่า

"กรุงเทพพระมหานครในทุกวันนี้ มีรถคนลากสำหรับรับจ้างคนโดยสาร และรับบรรทุกของเดินในถนนหนทางทวียิ่งขึ้นเป็นอันมาก แต่รถที่ใช้นั้นไม่แข็งแรงมั่นคง แลไม่มีสิ่งที่สำหรับป้องกันอันตรายของผู้โดยสาร กับทั้งไม่สะอาดเรียบร้อยตลอดไปจนคนลากรถด้วย ย่อมเป็นที่รังเกียจรำคาญแก่ผู้ที่จะใช้รถ หรือผู้เดินทางในท้องถนนร่วมกัน อีกประการหนึ่ง คนที่ลากรถนั้น บางทีรับคนโดยสารหรือรับบรรทุกสิ่งของที่มากหรือหนักเกินกำลังรถที่จะพาไปได้ จนเป็นเหตุเกิดอันตรายแก่คนโดยสารแลคนเดินทางกับทั้งรถ แลไม่เป็นความเรียบร้อยในท้องถนนอีกด้วย"

พระราชบัญญัตินี้ บังคับให้ต้องจดทะเบียนรถ และต้องนำรถมาตรวจสภาพต่อเจ้าพนักงานจดทะเบียน หลังจดทะเบียนแล้ว เจ้าหน้าที่จะให้เลขหมายติดรถ และให้เครื่องหมายที่มีเลขตรงกันกับทะเบียนรถให้คนลากติดหน้าอกไว้ให้ตรงกัน บังคับให้จุดโคมไฟเวลากลางคืน และยังมีข้อบังคับปลีกย่อยอีกหลายข้อ เช่นห้ามบรรทุกศพคน ให้จอดพักรถตามที่พนักงานกำหนดไว้เท่านั้น ฯลฯ

รถลากหรือรถเจ๊กนี้ วิ่งในถนนตั้งแต่ พ.ศ. 2417 เลิกใช้ตามกฎหมาย เมื่อ พ.ศ. 2478 หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง
# เจ้าจอมสมบูรณ์ ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมสมบูรณ์ ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม มันประเสริฐ; 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2420 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2501) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว

ประวัติ
เจ้าจอมสมบูรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2420 ที่บ้านถนนสำเพ็ง จังหวัดพระนคร เป็นธิดาคนโตของซุ้ย มันประเสริฐ (พ.ศ. 2404 – พ.ศ. 2470} และบุญมา มันประเสริฐ บิดานั้นสืบสกุลมาจาก หมื่นประเสริฐ หรือ เจ้าสัวมัน นายอากรในรัชกาลที่ 3 นามสกุลนี้จึงได้รับพระมหากรุณาพระราชทานว่า "มันประเสริฐ" เจ้าจอมสมบูรณ์มีน้องร่วมมารดา 4 คน ร่วมบิดาอีก 4 คน ถึงแก่กรรมครั้งยังเยาว์เกือบทุกคน มีน้องชายที่มีชีวิตจนโตเพียงคนเดียว คือ ใหม่ มันประเสริฐ แต่ก็ถึงแก่กรรมไปก่อนเจ้าจอมสมบูรณ์

เมื่อสมบูรณ์มีอายุพอสมควร บิดาจึงส่งเข้าไปอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าจอม รับราชการใกล้ชิดพระยุคลบาทมาตลอดทั้งในพระบรมมหาราชวังและพระราชวังดุสิต กระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคต เจ้าจอมสมบูรณ์จึงกราบถวายบังคมทูลลาออกมาพำนักอยู่บ้านเดิมที่สำเพ็ง แต่ยังคงเข้าเฝ้าพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดา ที่วังสวนสุนันทาโดยตลอด กระทั่งพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ฯ สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2472

เจ้าจอมสมบูรณ์ได้ดูแลบิดาซึ่งป่วยเป็นเส้นประสาทพิการเพราะตกภูเขาคราวตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวไปประพาสเกาะช้าง จนบิดาถึงแก่กรรมขณะอายุ 67 ปี ในปี พ.ศ. 2470 เจ้าจอมสมบูรณ์ยังได้สร้างและบริจาคสิ่งของให้แก่สถานที่ต่าง ๆ เช่น

 สร้างศาลาอุทิศให้เนย ศรุตานนท์ เมื่อปี พ.ศ. 2473 และสร้างกุฏิอุทิศให้แด่บรรพบุรุษ เมื่อปี พ.ศ. 2486 (ทั้งสองแห่งสร้างไว้ที่วัดนรนาถสุนทริการาม)
 รับเป็นแม่งานวาดภาพพระธาตุหริภุญชัย ในพระอุโบสถวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร
 บริจาคเงิน 120,000 บาท สร้างหอพักนิสิตหญิงให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปัจจุบันรื้อถอนแล้ว)
 บริจาคพระราชนิพนธ์เงาะป่า 100 เล่มให้ห้องสมุดเป็นวิทยาทาน เมื่อคราวทำบุญอายุครบ 6 รอบ เมื่อปี พ.ศ. 2492

เจ้าจอมสมบูรณ์มักพยายามแสวงหาความรู้ใส่ตัวเสมอ เช่น เมื่อปี พ.ศ. 2499 ขณะอายุ 80 ปี ได้เดินทางโดยเครื่องบินไปเที่ยวยังประเทศญี่ปุ่น ฮ่องกง และมาเก๊า กับกระสินธุ์ มันประเสริฐ บุตรบุญธรรม และครั้งหลังสุดก่อนอนิจกรรม ได้เดินทางไปล่องแก่งที่จังหวัดเชียงใหม่ กับคณะของคุรุสภา

เจ้าจอมสมบูรณ์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ทุติยจุลจอมเกล้า เมื่อปี พ.ศ. 2500 ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2501 จึงเริ่มป่วยด้วยเบาหวานกำเริบ และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อเวลา 20.45 น. ของวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2501 สิริอายุ 81 ปี

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 

 (ในราชกิจจานุเบกษาเขียนว่า เจ้าจอมสมบุญ)ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ จุลจอมเกล้า (หน้า 894)