wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ภาษาปาชายี
ภาษาปาชายี หรือ ปาไช (زبان پشه‌ای) เป็นกลุ่มภาษาที่พูดโดยชาวปาชายี ซึ่งอยู่ในสาขาดาร์ดิกในกลุ่มภาษาอินโด-อารยัน ก่อน ค.ศ. 2003 ภาษานี้ไม่มีรูปเขียนเป็นของตนเอง มีสี่สำเนียงที่ไม่สามารถเข้าใจกันได้ ซึ่งมีความคล้ายกันของศัพท์เพียงร้อยละประมาณ 30

ไวยากรณ์ภาษานี้ถูกเขียนเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกใน ค.ศ. 2014Lehr, Rachel. 2014. A descriptive grammar of Pashai: The language and speech of a community of Darrai Nur. Phd dissertation, University of Chicago.

 สัทวิทยา  
 พยัญชนะ 
ริมฝีปากฟันปุ่มเหงือกปุ่มเหงือก-เพดานแข็งปลายลิ้นม้วนเพดานปากเพดานอ่อนเส้นเสียงนาสิกmnɳŋระเบิดไม่ก้องptʈkก้องbdɖɡกักเสียดแทรกไม่ก้องt͡ʃก้องd͡ʒเสียดแทรกไม่ก้องsʃ(ʂ)x(h)ก้องzʒ(ʐ)ɣข้างลิ้นɬโรติกกระทบɾɽรัวrเปิดข้างlกลางʋ ~ wj

 [h] พบเฉพาะในสำเนียง Amla
 สามารถเกิดเสียง [f] และ [q] ได้เฉพาะในคำยืมและในผู้พูดภาษาดารี
 [ʂ] มักพบในผู้พูดวัยแก่ แต่สูญหายในวัยหนุ่ม และได้ยินเป็นเสียงหลังปุ่มเหงือก [ʃ]
 [ʐ] มักพบในผู้พูดวัยแก่ แต่สูญหายในวัยหนุ่ม และได้ยินเป็นเสียงหลังปุ่มเหงือก [ʒ]
 ได้ยินเสียง /ʋ/ นี้ก่อนสระหน้า /i e/ ถ้าเกิดก่อนหรือหลังสระกลางหรือหลัง /a u o/ จะได้ยินเป็น [w]

 สระ 
หน้ากลางหลังสูงiuกลางe eːo oːต่ำa aː

 เฉพาะสระกลางและต่ำเท่านั้นที่มีคู้ยาว
 ในบางพื้นที่ เสียง /e/ ได้ยินเป็น [ɛ] และ /a/ ได้ยินเป็น [ə] หรือ [æ]
# ภาษาไซเทีย
ภาษาซามาร์เทียหรือภาษาไซเทีย เป็นสำเนียงของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออก ใช้พูดโดยชาวไซเทียหรือซามาร์เทียในรัสเซียภาคใต้ระหว่าง 257 ปีก่อนพุทธศักราชจนถึง พ.ศ. 1043 ชาวไซเทียอพยพจากเอเชียกลางเข้าสู่ยุโรปตะวันออก ซึ่งปัจจุบันเป็นรัสเซียภาคใต้และยูเครน รวมทั้งที่ราบคาร์ปาเทียนในมอลโดวาและโดบรูยา ประวัติศาสตร์ของชนกลุ่มนี้หายไปหลังการรุกรานของชาวฮั่นเมื่อ พ.ศ. 1043 ผู้พูดภาษานี้เปลี่ยนไปพูดภาษากลุ่มเตอร์กิก (เช่น ภาษาอวาร์, ภาษาบุลการ์, ภาษาบัตซันเก) และภาษากลุ่มสลาวิก อย่างไรก็ตาม ในเทือกเขาคอเคซัสยังมีสำเนียงของภาษาไซเทียใช้พูดจนถึงปัจจุบันเรียกภาษาออสเซต 

 จารึก 

นักวิชาการพบจารึกภาษาไซเทียในที่รายคาร์ปาเทียนและเอเชียกลาง แต่การทำความเข้าใจยังเป็นไปได้ยากเพราะยังไม่เข้าใจอักษรที่ใช้เขียน จารึกจากซักเกวซ เขียนด้วยไฮโรกลิฟของฮิตไตน์ ที่แสดงในตาราง กล่าวถึงกษัตริย์ปาร์ติตาวะ ซึ่งอาจเป็นกษัตริย์ของชาวไซเทียองค์เดียวกับที่เฮโรโดตัสเรียกว่า โปรโตไตเอส และ ปาร์ตาตูอาในเอกสารของชาวอัสซีเรีย
 ลักษณะ ภาษาไซเทีย ปริวรรต pa-tì-na-sa-nà tà-pá wa-s6-na-m5 XL was-was-ki XXX ár-s-tí-m5 ś3-kar-kar (HA) har-s6-ta5 LUGAL ; par-tì-ta5-wa5 ki-ś3-a4-á KUR-u-pa-ti QU-wa-a5 ; i5-pa-ś2-a-m2 ถอดความ patinasana tapa. vasnam: 40 vasaka 30 arzatam šikar. UTA harsta XŠAYAL. ; Partitava xšaya DAHYUupati xva ipašyam แปล "Delivered dish. Value: 40 calves 30 silver šiqlu. And it was presented to the king. ; King Partitavas, the masters of the land property.
	

 ชื่อเฉพาะ 

นอกจากนี้ยังพบชื่อเฉพาะภาษาไซเทียจากจารึกภาษากรีกในบริเวณอาณานิคมของกรีกทางทะเลดำตอนเหนือ ชื่อเฉพาะในภาษารัสเซียและภาษายูเครนบางคำมาจากภาษาไซเทียเช่นกัน เช่น ชื่อแม่น้ำดอน มาจากภาษาไซเทีย *dānu "น้ำ, แม่น้ำ", ภาษาออสเซติกใช้ don, ภาษาอเวสตะใช้ dānu-.แม่น้ำชื่อ ดานูบ ดนีเปอร์ และดนีสเตอร์ คาดว่ามาจากภาษาไซเทียเช่นเดียวกัน
# การควบแน่น
การควบแน่น  เป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของสสารเชิงกายภาพจากสถานะแก๊สเป็นสถานะของเหลว ตรงกันข้ามกับการระเหย นอกจากนี้ ยังนิยามเป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของไอน้ำเป็นน้ำเหลวเมื่อสัมผัสกับผิวใด ๆ เมื่อเกิดการเปลี่ยนผ่านจากสถานะแก๊สเป็นสถานะของแข็งโดยตรง เรียก การพอกพูน (deposition)
# ภาษาซอกเดีย
ภาษาซอกเดีย เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตอนกลางใช้พูดในบริเวณซอกเดีย (หุบเขาที่ราบลุ่มแม่น้ำซาราฟฮาน) ปัจจุบันอยู่ในอุซเบกิสถาน ทาจิกิสถาน คาซัคสถาน และคีร์กีซสถาน First print edition: . 1960–2007. เป็นภาษาที่มีความสำคัญทางวรรณคดี ใกล้เคียงกับภาษาเปอร์เซียกลางและภาษาพาร์เทียน เป็นภาษาทางการค้าในเอเชียกลางและเป็นภาษากลางระหว่างพ่อค้าชาวจีนและชาวอิหร่าน ไม่พบหลักฐานของภาษาที่เก่ากว่าภาษานี้ ไวยากรณ์ของภาษาซอกเดียมีลักษณะอนุรักษนิยมมากกว่าภาษาเปอร์เซียกลาง

ความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจและการค้าทำให้ภาษานี้ยังคงมีการใช้อยู่ในช่วง 100 ปีแรกหลังการแพร่เข้าสู่บริเวณนี้ของศาสนาอิสลามเมื่อ พ.ศ. 1343 พบคำยืมจากภาษาซอกเดียจำนวนมากในภาษาเปอร์เซียยุคใหม่ สำเนียงหนึ่งของภาษาซอกเดียคือภาษายักโนบียังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน อักษรซอกเดียที่ใช้เขียนภาษาซอกเดียพัฒนามาจากอักษรอราเมอิก อักษรนี้เป็นต้นแบบของอักษรอุยกูร์และอักษรมองโกเลีย
# ขุนส่า
ขุนส่า (17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 – 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550)Former Notorious Druglord Khun Sa Dies  Associated Press มีชื่อจริงว่า จาง ฉีฝู (จาง ฉีฝู) และมีชื่อไทยว่า จันทร์ จางตระกูล  เป็นอดีตผู้นำกองทัพเมิงไตซึ่งต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชให้แก่ชนกลุ่มน้อยชาวไทใหญ่ในพม่า และเป็นผู้ผลิตและค้าเฮโรอีนและฝิ่นรายใหญ่ของโลก โดยมีที่มั่นอยู่บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ มีอิทธิพลอยู่ในเขตรัฐชานและว้า

ขุนส่ามีบิดาเป็นชาวจีน และมีมารดาเป็นชาวไทใหญ่ ชื่อนางแสงคำ ขุนส่าเคยตั้งกองกำลังใหญ่อยู่ที่บ้านหินแตก ในเขตตำบลเทอดไทย อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย ตั้งแต่ พ.ศ. 2506 มีการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งโรงพยาบาล วัด โรงเรียน และใช้ที่นี้เป็นฐานการผลิตเฮโรอีน จากฝิ่นที่ลักลอบนำเข้ามาจากรัฐชานและรัฐโยนก ส่งขายไปทั่วโลก

ในปี พ.ศ. 2512 ทางการพม่าจับตัวขุนส่าไปจำคุกด้วยข้อหาค้ายาเสพติด และได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2516 เพื่อแลกกับชีวิตของแพทย์ชาวโซเวียต 2 คน ที่กองกำลังของขุนส่าจับไปเป็นตัวประกัน ที่บ้านหินแตก จากเหตุการณ์ครั้งนั้น รัฐบาลไทยจึงมีนโยบายผลักดันกองกำลังขุนส่าออกนอกประเทศ ตำรวจตระเวนชายแดนของไทยได้เข้ากวาดล้างบ้านหินแตกเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2525 ตามรอยขุนส่าราชายาเสพติดกับยุทธการบ้านหินแตก จาก คมชัดลึก

กองกำลังขุนส่าย้ายไปตั้งอยู่ฝั่งพม่า ที่บ้านหัวเมือง ตรงข้ามกับจังหวัดแม่ฮ่องสอน เปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพรวมชาน (Shan United Army) และเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสภาปฏิวัติไท (Tai Revolutionary Council) เมื่อ พ.ศ. 2528

ในปี พ.ศ. 2532 ทางการสหรัฐตั้งค่าหัวขุนส่าเป็นเงิน 2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อนำตัวขุนส่าไปดำเนินคดี หลังจากศาลสหรัฐสั่งฟ้องในข้อหาลักลอบนำเฮโรอีนจำนวน 1,000 ตัน เข้าประเทศ

ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 ขุนส่าตกลงสวามิภักดิ์และส่งมอบอาวุธของกองทัพเมิงไตแก่ทางการพม่า เพื่อแลกเปลี่ยนกับการไม่ถูกส่งตัวเป็นผู้ร้ายข้ามแดนให้แก่สหรัฐ ขุนส่าถูกทหารพม่าควบคุมตัวให้อยู่ภายในบ้านพักในย่างกุ้ง ต่อมาได้ล้มป่วยด้วยโรคอัมพฤกษ์ ความดันโลหิตสูง และเบาหวาน จนกระทั่งเสียชีวิต เมื่อคืนวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550 อายุ 73 ปี
# พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช (แก้ความกำกวม)
พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช เป็นพระนามของพระมหากษัตริย์ลาวหลายพระองค์ มีที่มาจากพระนามของสมเด็จพระเจ้าอภัยพุทธบวร ไชยเชษฐาธิราช ผู้ทรงเป็นวีรกษัตริย์พระองค์สำคัญในประวัติศาสตร์ลาว นักประวัติศาสตร์ลาวระบุว่ามีจำนวนทั้งหมด 3 พระองค์คือ
 สมเด็จพระเจ้าอภัยพุทธบวร ไชยเชษฐาธิราช นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 1
 พระไชยองค์เว้ นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2
 เจ้าอนุวงศ์ นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 3

ในหนังสือ "ลำดับกษัตริย์ลาว" ของสุรศักดิ์ ศรีสำอาง ได้ระบุจำนวนพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชจากการพิจารณาข้อมูลในจารึกและพงศาวดารลาวฉบับต่างๆ ว่ามีทั้งสิ้น 5 พระองค์ ดังนี้
 สมเด็จพระเจ้าอภัยพุทธบวร ไชยเชษฐาธิราช นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 1
 พระไชยองค์เว้ นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2
 พระเจ้าสิริบุญสาร นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 3
 พระเจ้าอินทวงศ์ นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 4
 เจ้าอนุวงศ์ นับเป็น พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 5
# อำเภอท่าตะเกียบ
ท่าตะเกียบ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดฉะเชิงเทรา

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอท่าตะเกียบมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสนามชัยเขต  จังหวัดฉะเชิงเทรา
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเขาฉกรรจ์ อำเภอวังน้ำเย็น อำเภอวังสมบูรณ์ จังหวัดสระแก้ว
 ทิศใต้ ติดต่อกับ อำเภอแก่งหางแมว จังหวัดจันทบุรี
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับ อำเภอบ่อทอง อำเภอเกาะจันทร์ อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี และอำเภอแปลงยาว อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอท่าตะเกียบเดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม ต่อมาได้แยกออกมาเป็นตำบลท่าตะเกียบ ในปี พ.ศ. 2490 วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2490 และย้ายมาขึ้นการปกครองกับอำเภอสนามชัยเขต ในปี พ.ศ. 2516 วันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2509 วันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 และแยกออกมาเป็นตำบลคลองตะเกรา ในปี พ.ศ. 2526 วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ในปี พ.ศ. 2532 ทางราชการได้เห็นว่าท้องที่อำเภอสนามชัยเขตกว้างขวางถึง 2,720 ตารางกิโลเมตร อีกทั้งตำบลคลองตะเกรา และตำบลท่าตะเกียบเป็นตำบลที่อยู่ไกลท้องที่ทุรกันดาร และห่างไกลจากตัวอำเภอ เจ้าหน้าที่มีโอกาสตรวจเยี่ยมเยือนดูแลทุกข์สุขของราษฎรน้อยมาก เพราะทางคมนาคมไม่สะดวก ซึ่งอาจเป็นการเสียหายในด้านการปกครอง ประกอบกับหมู่บ้านดังกล่าวมีโอกาสที่จะเจริญในอนาคต เพราะราษฎรอาศัยอยู่กันหนาแน่นมาก และมีพื้นที่ทำมาหากินได้ โดยเฉพาะมีทรัพยากรทางธรรมชาติ พอที่จะยกระดับการครองชีพของราษฎรทั้งสองตำบลดังกล่าวนี้ให้ดียิ่งขึ้น จึงแนะนำประชุมชี้แจงร่วมกับทางอำเภอสนามชัยเขตรายงานต่อกระทรวงมหาดไทย ขอจัดตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอขึ้น 

จึงแบ่งพื้นที่การปกครองตำบลคลองตะเกรา และตำบลท่าตะเกียบ ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอท่าตะเกียบ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2533 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 วันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอท่าตะเกียบ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 กลายเป็นอำเภอลำดับที่ 10 ของจังหวัดฉะเชิงเทรา

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอท่าตะเกียบแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 2 ตำบล 47 หมู่บ้าน ได้แก่
1.ท่าตะเกียบ(Tha Takiap)22 หมู่บ้าน2. คลองตะเกรา(Khlong Takrao)25 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอท่าตะเกียบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 2 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลท่าตะเกียบ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลท่าตะเกียบทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลคลองตะเกรา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองตะเกราทั้งตำบล
# อำเภอราชสาส์น
ราชสาส์น เป็นอำเภอของจังหวัดฉะเชิงเทรา เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอพนมสารคาม ตั้งเป็นกิ่งอำเภอปี พ.ศ. 2520 และตั้งเป็นอำเภอลำดับที่ 9 ของทางจังหวัดปี พ.ศ. 2537

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอราชสาส์นมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอบ้านสร้าง (จังหวัดปราจีนบุรี)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพนมสารคาม
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอแปลงยาวและอำเภอบางคล้า 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอบางคล้า

 ประวัติ 
ท้องที่เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองพนมสารคาม มณฑลปราจีนบุรี ต่อมาเมืองพนมสารคามถูกลดฐานะเป็นอำเภอ มีที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่ ณ บ้านเมืองใหม่ ตำบลเมืองใหม่ ในปี พ.ศ. 2480 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปที่บ้านหนองรี ริมคลองท่าลาดฝั่งซ้าย ของตำบลเมืองเก่า วันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2480 รวมทั้งจัดการปกครองของตำบลเมืองใหม่ขึ้นใหม่ โดยโอนพื้นที่หมู่ 1,3 ไปขึ้นกับตำบลเมืองเก่าปี พ.ศ. 2481 วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2581 และแยกพื้นที่หมู่ 1–4 ตำบลเมืองใหม่ ตั้งเป็น ตำบลบางคา วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2490 

ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่มีระยะห่างจากอำเภอต้นสังกัดมากกว่า 11 กิโลเมตร นายสุจินต์ กิตยารักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดฉะเชิงเทรา และนายสมัคร สุนทรเวช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ประกาศแยกพื้นที่ 3 ตำบล คือ ตำบลบางคา ตำบลเมืองใหม่ ตำบลดงน้อย ของอำเภอพนมสารคาม ตั้งเป็นกิ่งอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2520 วันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 โดยตั้งที่ว่าการกิ่งที่หมู่ 2 ตำบลบางคา ในที่ดินนายอั๋น มันทสูตร์ ยกให้แก่ทางราชการจำนวน 25 ไร่ 3 งาน 50 ตารางวา 

โดยใช้ชื่อกิ่งว่า "ราชสาส์น" (ราด-ชะ-สาน) มาจากนิทานพื้นบ้านเรื่อง พระรถเมรี สถานที่ที่พระฤๅษีแปลงสาส์นให้กับพระรถนี้ จึงใช้เป็นชื่อหมู่บ้านว่า "ราชสาส์น" สืบมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นชื่อที่เป็นมงคลเพราะเป็นสถานที่ที่เปลี่ยนสถานการณ์จากร้ายให้กลายเป็นดี จึงใช้เป็นชื่อกิ่งอำเภอเพื่อเป็นสิริมงคล ต่อมาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ได้ยกฐานะเป็น อำเภอราชสาส์น ปี พ.ศ. 2537 วันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 มีระยะเวลาในการเป็นกิ่งอำเภอทั้งหมด 17 ปี 101 วัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอราชสาส์นแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 31 หมู่บ้าน ได้แก่

1.บางคา   (Bang Kha)   6 หมู่บ้าน 2.เมืองใหม่   (Mueang Mai)    9 หมู่บ้าน 3.ดงน้อย   (Dong Noi)  16 หมู่บ้าน 

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอราชสาส์นประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลบางคา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบางคาทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองใหม่ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองใหม่ทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลดงน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลดงน้อยทั้งตำบล
# ไฟแช็ก
ไฟแช็ก คืออุปกรณ์จุดไฟแบบพกพาสะดวกชนิดหนึ่ง ประกอบด้วยช่องบรรจุที่ทำจากพลาสติกหรือโลหะ ใช้บรรจุเชื้อเพลิงที่เป็นของเหลว (มักจะเป็นแนฟทาหรือบิวเทนเหลวภายใต้แรงดัน) เมื่อจุดไฟจะมีกลไกที่ทำให้เกิดประกายไฟ (เสียงดัง แช็ก จึงเรียกว่าไฟแช็ก) และปล่อยเชื้อเพลิงในรูปแบบแก๊สออกมา ทำให้ไฟติดอยู่บนไฟแช็กและยังคงติดอยู่จนกระทั่งดับไฟ

ไฟแช็กเป็นอุปกรณ์ที่ให้ความสะดวกต่อผู้ที่นิยมสูบบุหรี่ เนื่องจากสามารถพกพาง่าย จุดได้ง่ายกว่า และใช้ได้มากครั้งกว่าไม้ขีดไฟ แต่อาจทำให้เกิดอันตรายถ้าหากช่องบรรจุเชื้อเพลิงแตกหัก และอาจระเบิดได้ถ้าวางในที่ที่มีความร้อนสูงหรือนำไปเผา

 ประวัติ 
ไฟแช็กอันแรกของโลกมีชื่อว่า ตะเกียงของเดอเบอไรเนอร์ ประดิษฐ์ขึ้นโดย Johann Wolfgang Döbereiner นักเคมีชาวเยอรมันเมื่อ ค.ศ. 1823 ทำงานโดยการยิงแก๊สไฮโดรเจนไปบนโลหะแพลทินัมที่ห่างกัน 4 เซนติเมตรบนอากาศ โลหะจะร้อนขึ้นและติดไฟได้เองโดยไม่ต้องใช้ประกายไฟ ไฟแช็กชนิดนี้ผลิตจำหน่ายเรื่อยมาจนถึง ค.ศ. 1880 จึงเลิกผลิต

ไฟแช็กเริ่มมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนื่องจากทหารต้องใช้ไม้ขีดไฟสำหรับส่องทางในความมืด แต่การจุดไม้ขีดในตอนเริ่มต้นนั้นทำให้เกิดแสงสว่างมาก และทำให้ต้องเสียชีวิตเพราะเป็นเป้าให้ถูกยิง ดังนั้นการจุดไฟที่ไม่ให้เกิดแสงสว่างมากจึงเป็นสิ่งที่ต้องการ นักประดิษฐ์จึงได้พัฒนาไฟแช็กเพื่อใช้ในการทหาร และเมื่อ ค.ศ. 1918 สงครามสิ้นสุดลง ไฟแช็กจึงเป็นสินค้าที่ผลิตได้อย่างรวดเร็ว ใช้ง่าย และราคาถูกลงกว่าแบบดั้งเดิม
# อำเภอเมืองปัตตานี
เมืองปัตตานี เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปัตตานี เดิมเป็นหนึ่งในเจ็ดหัวเมืองประเทศราชมลายูของสยาม

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอเมืองปัตตานีตั้งอยู่ริมชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอ่าวไทย
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอยะหริ่ง 
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอยะรังและอำเภอหนองจิก 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองจิก

 เหตุการณ์สำคัญ 
28 เมษายน พ.ศ. 2547 เกิดเหตุคนร้ายปฏิบัติการยึดป้อมตำรวจกรือเซะบริเวณ ถ.สายปัตตานี-นราธิวาส ม.3 ต.ตันหยงลุโละ อ.เมืองปัตตานี คนร้ายหนีเข้าไปในมัสยิดกรือเซะ ส่งผลให้ ตำรวจเสียชีวิต 2 ราย ทหารเสียชีวิต 1 ราย คนร้ายเสียชีวิต 31 ราย รวมทั้งหมด 34 ราย

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอเมืองปัตตานีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 13 ตำบล 66 หมู่บ้าน ได้แก่

1.สะบารัง   (Sabarang)  -    8.บาราโหม   (Barahom)  3 หมู่บ้าน  2.อาเนาะรู   (Ano Ru)  -    9.ปะกาฮะรัง   (Paka Harang)  8 หมู่บ้าน 3.จะบังติกอ  (Chabang Tiko)  -    10.รูสะมิแล   (Ru Samilae)  6 หมู่บ้าน  4.บานา   (Bana)  11 หมู่บ้าน    11.ตะลุโบะ   (Talubo)   9 หมู่บ้าน 5.ตันหยงลุโละ   (Tanyong Lulo)  3 หมู่บ้าน    12.บาราเฮาะ  (Baraho)   8 หมู่บ้าน 6.คลองมานิง   (Khlong Maning)  4 หมู่บ้าน    13.ปุยุด (Puyut)  7 หมู่บ้าน  7.กะมิยอ   (Kamiyo)   7 หมู่บ้าน  

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอเมืองปัตตานีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลเมืองปัตตานี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะบารัง ตำบลอาเนาะรู และตำบลจะบังติกอทั้งตำบล
 เทศบาลเมืองรูสะมิแล ครอบคลุมพื้นที่ตำบลรูสะมิแลทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบานา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบานาทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลตันหยงลุโละ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตันหยงลุโละทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลคลองมานิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคลองมานิงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลกะมิยอ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกะมิยอทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบาราโหม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบาราโหมทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลปะกาฮะรัง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปะกาฮะรังทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลตะลุโบะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตะลุโบะทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบาราเฮาะ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบาราเฮาะทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลปุยุด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลปุยุดทั้งตำบล

 สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ 
 ศาลหลักเมืองปัตตานี
 ศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยว
 มัสยิดกลางปัตตานี
 มัสยิดกรือเซะ
 ถนนเจริญประดิษฐ์
 หอนาฬิกาสามวัฒนธรรม
# แมคโอเอสเท็น เลเพิร์ด
Mac OS X version 10.5 "Leopard" (แมคโอเอสเทน "เลเพิร์ด" - มักถูกเรียกผิดเป็น ลีโอพาร์ด) เป็นระบบปฏิบัติการแมคโอเอสเท็นรุ่นที่ 6 โดยเป็นรุ่นต่อจากรุ่น Mac OS X v10.4 "ไทเกอร์" เลเพิร์ดออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และได้แบ่งจำหน่ายเป็นสองรุ่นคือ รุ่นคอมพิวเตอร์เดสก์ทอป และรุ่นเซิร์ฟเวอร์
# ภาษาอัฟซาร์
ภาษาอัฟซาร์  เป็นภาษาย่อยเตอร์กิกที่พูดโดยชาวอัฟซาร์ในประเทศตุรกี, อิหร่าน, ซีเรีย และอัฟกานิสถานบางส่วน Ethnologue และ Glottolog จัดให้เป็นภาษาย่อยของภาษาอาเซอร์ไบจานใต้ แต่ทาง Encyclopædia Iranica จัดให้เป็นภาษาโอคุซตอนใต้ต่างหาก

ภาษานี้มีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียมาก และเปลี่ยนเสียง  เป็น  เช่นเดียวกับในภาษาอุซเบก ในหลายกรณี เสียงสระในภาษาอัฟซาร์ เป็นสระปากไม่ห่อในขณะที่ในภาษาอาเซอร์ไบจานเป็นสระปากห่อ เช่น  (หมายถึง 100) เป็น  ในภาษาอาเซอร์ไบจานมาตรฐาน
# ภาษาแบกเตรีย
ภาษาแบกเตรีย (Bactrian language) เป็นภาษากลุ่มอิหร่านกลางที่ตายแล้ว เคยใช้พูดในบริเวณแบกเตรียในเอเชียกลาง ซึ่งเคยเรียกว่าโตคาริสถานในอัฟกานิสถาน คาดว่าภาษานี้เป็นภาษาพูดของชาวแบกเตรียในยุคที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชยกทัพไปถึงเมื่อราว พ.ศ. 220 ตามด้วยช่วงเวลาของการรับวัฒนธรรมกรีกอีก 200 ปี โดยจักรวรรดิซิลูซิดตามด้วยราชอาณาจักรกรีก-แบกเตรีย อิทธิพลจากกรีกสิ้นสุดลงเมื่อ พ.ศ. 420 เมื่อมีการรุกรานจากชาวยูเอซิจากภาคเหนือซึ่งเป็นผู้ปรับปรุงอักษรกรีกมาเขียนภาษาแบกเตรีย โดยก่อนหน้านี้ ภาษานี้เขียนด้วยอักษรอราเมอิก

ภาษาแบกเตรียคล้ายกับว่าจะเป็นภาษาราชการคู่กับภาษากรีกในยุคของชาวคูซานที่เป็นลูกหลานของชาวยูเอซิใช้ในจารึกและบนเหรียญ การขยายดินแดนของชาวคูซานทำให้ภาษาแบกเตรียแพร่เข้าสู่อินเดียภาคเหนือและบริเวณอื่น ๆ ของเอเชียกลางไปไกลถึงทูรฟาน เมื่อพบจารึกเกี่ยวกับพุทธศาสนาเขียนด้วยภาษาแบกเตรียในบริเวณนั้น สัทวิทยาโดยทั่วไปของภาษาแบกเตรียคล้ายกับภาษาปาทาน ภาษาเปอร์เซีย และภาษาอิหร่านยุคกลางอื่น ๆ เช่น ภาษาพาร์เทียนและภาษาซอกเดีย คาดว่าภาษานี้มีการใช้จนถึงพุทธศตวรรษที่ 14

บแกเตรีย
# แจ็กโอแลนเทิร์น
ตะเกียงฟักทอง หรือ แจ็กโอแลนเทิร์น  เป็นอุปกรณ์ประดับตกแต่งสถานที่ซึ่งนิยมใช้ในเทศกาลฮาโลวีน มีลักษณะเป็นผลฟักทองสีส้ม (ไม่นิยมใช้ฟักทองเอเชีย) แกะสลักเป็นรูปหน้าคนในกริยาต่างๆ โดยมากมักเป็นกริยาแสดงอาการข่มขวัญ หรือโอดครวญ ทั้งนี้ การใช้ตะเกียงฟักทอง เป็นการระลึกถึงแจ็ก ชายชาวนาในตำนานที่หาญกล้าต่อกรกับซาตาน

 ตำนาน 
 ประวัติและที่มา 
เรื่องของแจ็กมีการเล่าในตำนานหลายรูปแบบ

ตำนานตะเกียงฟักทองนั้น เป็นเรื่องเล่าโบราณเรื่องหนึ่งของไอร์แลนด์ ซึ่งกล่าวถึงที่มาของชายชาวนาจอมเจ้าเล่ห์ชื่อ แจ็ก ในสมัยของเขา ซาตานจะออกตระเวนขอพืชผลจากชาวบ้าน ซึ่งไม่มีบ้านไหนที่กล้าปฏิเสธ เพราะกลัวต้องคำสาปของซาตานนั่นเอง แต่การขู่เข็ญของซาตานใช้กับแจ็กไม่ได้ เขาไม่กลัวและไม่เคยหยิบยื่นอะไรให้ซาตานเลย วันหนึ่งซาตานจึงแอบมาสำแดงตนให้แจ็กเห็น หวังจะให้เขาเปลี่ยนใจหันมาเกรงกลัวซาตาน แต่เหตุการณ์กลับเป็นตรงข้าม แจ็กใช้อุบายหลอกล่อจนซาตานติดกับดัก หนีไปไหนไม่ได้ แจ็กไม่ยอมปล่อยซาตานจนกว่ามันจะรับปากว่า เมื่อเขาตายแล้วจะไม่นำวิญญาณเขาลงนรกเด็ดขาด ซาตานไม่มีทางเลือกจึงต้องรับปาก

เมื่อแจ็กเสียชีวิตลงด้วยความเป็นคนชั่วเขาจึงไม่ได้ไปสวรรค์ วิญญาณเขาล่องลอยไปยังปากทางนรก และพบกับซาตานคู่อริเก่าอีกครั้ง ตามสัญญาที่ให้ไว้ ซาตานปล่อยวิญญาณของแจ็กไป พร้อมแสงไฟส่องนำทางให้กับวิญญาณแจ็กที่ต้องเร่ร่อน ไม่มีที่ไปอย่างนั้นตลอดกาล ทุกคืนฮาโลวีนวิญญาณของแจ็กจะระหกระเหินไปในความมืด พร้อมแสงไฟส่องที่ครอบด้วยหัวผักกาด ต่อมาเมื่อตำนานนี้เข้ามาในอเมริกา ก็มีการเปลี่ยนมาใช้ผลฟักทองแทนจนทุกวันนี้

ตำนานอื่นมีการเล่าว่า แจ็กเป็นคนขี้เกียจและนิสัยไม่ดี พอไปลงนรกแต่นรกไม่ต้องการตัวจึงส่งกลับมาในโลกให้อยู่ในร่างของฟักทอง
 ความเชื่อในวันฮาโลวีน 
 สาเหตุที่จัดฮาโลวีนในวันที่ 31 ตุลาคม 

เป็นความเชื่อของชาวเซ็ลต์ (Celt) เป็นกลุ่มชนพื้นเมืองในประเทศอังกฤษ โดยเชื่อว่าทุกวันที่ 31 ตุลาคมของทุกปี จะเป็นวันที่ประตูนรก (โดยเชื่อกันว่าจะถูกเปิดขึ้นมาใน 6 โมงเย็น 6 นาที 6 วินาที ซึ่งถึงแม้จะเป็นแค่วินาทีเดียวแต่ประตูนรกจะใหญ่เท่ากับ 1 เมือง) บรรจบกับมิติโลกมนุษย์กันอย่างพอดี ทำให้เหล่าวิญญาณพยายามหาทางเข้าสิงมนุษย์ ซึ่งวิธีการแก้ไขเพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณเข้าสิงคือ "การปลอมตัว" ทำตัวเป็นผีเสียเอง ด้วยการตกแต่งต่างๆ นานาให้ดูน่ากลัวที่สุด จึงทำให้คนจะต้องหาทางแก้ไขด้วยการปิดไฟในบ้านทุกดวง ให้บ้านมืดมิด ร่วมกับอากาศที่หนาวซึ่งไม่เป็นที่ปรารถนาของบรรดาผีร้าย อีกทั้งยังมีบางส่วนจะแต่งตัวเป็นผีต่างๆ เพื่อกลบเกลือนวิญญาณว่าไม่ใช่คนเป็นนั้นเอง

 ประเพณีในวันฮาโลวีน 

 ทริกออร์ทรีต 
เด็กจะแต่งชุดตระเวนไปตามบ้านขอเลี้ยง เช่น ลูกกวาด (หรือเงินในบางวัฒนธรรม) ด้วยวลี "ทริกออร์ทรีต" "ทริก" เป็นการขู่กระทำปัญหาแก่เจ้าบ้านหรือทรัพย์สินของเขาหากไม่เลี้ยงเขา (แต่โดยปกติมักนิ่งเฉย) มีขึ้นในเย็นวันที่ 31 ตุลาคม เจ้าบ้านบางคนส่งสัญญาณว่าตนเต็มใจเลี้ยงขนม ตัวอย่างเช่น ประดับเครื่องตกแต่งฮาโลวีนไว้นอกบ้าน บางคนอาจทิ้งขนมไว้ที่ชานบ้าน

 การใช้ฟักทอง 
การใช้ฟักทองเนื่องจากหาง่ายกว่าผักกาด ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง และผลใหญ่ เหมาะที่จะนำมาแกะสลักมากกว่าผักกาด อีกทั้งมีสีสันสวยงามกว่าผักกาด (อนึ่งยังมีความเชื่อว่าเมื่อแกะสลักให้ดูน่ากลัวแล้วควรนำไปแขวนหรือวางไว้ที่หน้าต่างหรือประตู จะสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้) ส่วนชาวไอริชมักนิยมแกะสลักหัวผักกาดเทอนิพ และใส่ไฟในบริเวณด้านใน ซึ่งเป็นการแสดงสัญลักษณ์ของวันฮาโลวีน เพื่อระลึกถึง 'การหยุดยั้งความชั่ว'  เพื่อส่งผลบุญให้กับญาติผู้ล่วงลับ และพิธีทางศาสนาเพื่อทำบุญวันปีใหม่ตำนานของฟักทองแกะสลัก
# ภาษากามาโย
ภาษากามาโย  เป็นภาษาที่มีผู้พูดไม่มากนักใน เมืองบิสลิก ทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ อยู่ในตระกูลออสโตรนีเซียน กลุ่มย่อยวิซายัน
# ภาษาบัชการ์ดี
ภาษาบัซการ์ดี เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันตกเฉียงใต้ ที่ใช้พูดทางตะวันตกเฉียงใต้ของอิหร่านในจังหวัดเกอร์มาน ซิสสถานและบาลูเชสถาน และโฮร์โมสกัน มีสำเนียงการพูดแตกต่างกันมากมาย 

บัชการ์ดี
# ธงชาติเยเมน
ธงชาติเยเมน (อาหรับ :علم اليمن) แบบปัจจุบันเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นริ้ว 3 สี ความกว้างเท่ากันตามแนวนอน ได้แก่ สีแดง สีขาว และสีดำ ซึ่งเป็นสีกลุ่มชนอาหรับ (Pan-Arabic colors) ประกาศใช้เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 อันเป็นวันรวมชาติ สาธารณรัฐอาหรับเยเมน (เยเมนเหนือ) และ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเยเมน (เยเมนใต้) กลับเป็นประเทศเดียวกันอีกครั้ง

 ธงชาติในอดีต 
ก่อนที่เยเมนจะรวมเป็นประเทศเดียวกันอย่างในปัจจุบันนี้ เยเมนได้ถูกแบ่งออกเป็น 2 ประเทศ คือ เยเมนเหนือและเยเมนใต้ ประเทศเยเมนเหนือนั้น ในสมัยที่ยังใช้ชื่อว่าราชอาณาจักรมุตาวัคคิไลต์เยเมน ได้ใช้ธงพื้นแดงมีดาวขาว 5 ดวง โดยดาว 4 ดวงวางที่มุมธง ตรงกลางธงมีดาว 1 ดวงอยู่เหนือดาบโค้งแบบอาหรับ ตั้งแต่ พ.ศ. 2470 เมื่อถึง พ.ศ. 2505 เยเมนเหนือได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐอาหรับเยเมน จึงได้เปลี่ยนมาใช้ธงชาติที่มีลักษณะคล้ายกับในปัจจุบัน แต่ตรงกลางริ้วสีขาวนั้นมีรูปดาวสีเขียว ส่วนเยเมนใต้ ซึ่งใช้ชื่อประเทศว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเยเมน (พ.ศ. 2510 – 2533) ก็ใช้ธงชาติในลักษณะคล้ายกับธงในปัจจุบันเช่นกัน แต่เพิ่มรูปสามเหลี่ยมสีฟ้า พร้อมดาวห้าแฉกสีแดงที่ด้านคันธง โดยฐานของรูปสามเหลี่ยมนั้นอยู่ที่ด้านกว้างของด้านคันธง ธงของเยเมนใต้นี้ ได้รับอิทธิพลความคิดในการออกแบบธงจากการปฏิวัติคิวบา ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1950

 เยเมนเหนือ 

 เยเมนใต้
# ภาษาเอเวนค์
ภาษาเอเวนค์ (Evenki language)  เป็นกลุ่มของภาษาที่ใหญ่ที่สุดในภาษากลุ่มตุงกูซิกเหนือ เป็นกลุ่มที่รวมภาษาเอเวนและภาษาเนกีดัล ใช้พูดโดยชาวเอเวนค์ในรัสเซีย มองโกเลีย และจีน ใน พ.ศ. 2545 มีผู้พูดในรัสเซีย 7,500 คน คำศัพท์พื้นฐานและการผันหน่วยเสียงต่างจากภาษามองโกเลียและภาษากลุ่มเตอร์กิกแต่มีความสัมพันธ์กับภาษากลุ่มตุงกูซิกอื่น ๆ ในบางบริเวณได้รับอิทธิพลจากภาษายาคุตและภาษาบูเรียต รวมทั้งภาษารัสเซียด้วย ใน พ.ศ. 2545 มีชาวเอเวนค์พูดภาษารัสเซียถึง 92.7% ชาวเอเวนค์ในรัสเซียเขียนด้วยอักษรซีริลลิกที่เริ่มใช้เมื่อราว พ.ศ. 2463 ส่วนในจีนเขียนด้วยอักษรมองโกเลีย

อักษรซีริลลิกที่ใช้เขียนภาษาเอเวนค์ ได้แก่
 А а Б б В в Г г Д д Е е Ё ё Ж ж З з И и Й й К к Л л М м Н н  О о П п Р р С с Т т У у Ф ф Х х Ц ц Ч ч Ш ш Щ щ Ъ ъ Ы ы Ь ь Э э Ю ю Я я
# วัดไทรทอง
วัดไทรทอง อาจหมายถึง
 วัดไทรทอง (จังหวัดกำแพงเพชร) ตั้งอยู่ที่ตำบลคลองลานพัฒนา อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร
 วัดไทรทอง (อำเภอเมืองขอนแก่น) ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านคำไฮ หมู่ที่ 10 และ 23 ตำบลบ้านเป็ด อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
 วัดไทรทอง (อำเภอกระนวน) อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น
 วัดไทรทอง (อำเภอมัญจาคีรี) อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น
 วัดไทรทอง (จังหวัดฉะเชิงเทรา) จังหวัดฉะเชิงเทรา
 วัดไทรทอง (จังหวัดชัยภูมิ) จังหวัดชัยภูมิ
 วัดไทรทอง (จังหวัดตรัง) ตั้งอยู่ที่ ตำบลโคกสะบ้า อำเภอนาโยง จังหวัดตรัง
 วัดไทรทอง (จังหวัดตราด) จังหวัดตราด
 วัดไทรทอง (จังหวัดนครราชสีมา) ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองมะขาม อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา
 วัดไทรทอง (อำเภอบ้านแหลม) ตั้งอยู่ที่ ตำบลบางขุนไทร อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี
 วัดไทรทอง (อำเภอบ้านลาด) จังหวัดเพชรบุรี
 วัดไทรทอง (อำเภอเกษตรวิสัย) ตำบลกำแพง อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดไทรทอง (อำเภอหนองฮี) จังหวัดร้อยเอ็ด
 วัดไทรทอง (จังหวัดเลย)