wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อำเภอชำนิ
ชำนิ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบุรีรัมย์ เดิมเคยเป็นพื้นที่การปกครองของอำเภอนางรอง

 ประวัติ 
อำเภอชำนิเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอนางรอง ได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539

ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอชำนิตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด เดิมอำเภอชำนิอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอนางรอง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอลำปลายมาศ
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์และอำเภอนางรอง
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอนางรอง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอหนองกี่และอำเภอหนองหงส์

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอชำนิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 63 หมู่บ้าน
1.ชำนิ(Chamni)8 หมู่บ้าน2.หนองปล่อง(Nong Plong)10 หมู่บ้าน3.เมืองยาง(Mueang Yang)13 หมู่บ้าน4.ช่อผกา(Cho Phaka)13 หมู่บ้าน5.ละลวด(Laluat)11 หมู่บ้าน6.โคกสนวน(Khok Sanuan)8 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอชำนิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลชำนิ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลชำนิทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลหนองปล่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองปล่องทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลเมืองยาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเมืองยางทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลช่อผกา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลช่อผกาทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลละลวด ครอบคลุมพื้นที่ตำบลละลวดทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสนวน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสนวนทั้งตำบล
# อำเภอพลับพลาชัย
พลับพลาชัย เป็นอำเภอในจังหวัดบุรีรัมย์ เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอประโคนชัย 

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอพลับพลาชัย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเมืองบุรีรัมย์และอำเภอกระสัง
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอปราสาท (จังหวัดสุรินทร์)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอประโคนชัย
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2530 พื้นที่ด้านทิศเหนือของอำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์ มีพื้นที่กว้างขวาง อยู่ห่างไกลจากอำเภอเดิม มีประชากรจำนวนมาก ยากแก่การปกครองและพัฒนา เจ้าหน้าที่ของรัฐออกตรวจตราและเยี่ยมเยียนราษฎรไม่ทั่วถึง และเป็นชุมชนที่มีแนวโน้มว่าจะมีความเจริญต่อไปในอนาคต และเพื่อเป็นการอำนวยความความสะดวก และ ให้บริการแก่ประชาชนในด้านต่างๆ และมีสถานที่เพียงพอที่จะจัดตั้งสถานที่ราชการได้ กระทรวงมหาดไทยและผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์มีความเห็นสอดคล้องต้องกันว่าควรจัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น ปีต่อมา พ.ศ. 2531 กรมการปกครองได้พิจารณาดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอ ซึ่งจังหวัดบุรีรัมย์ได้เสนอขอตั้งกิ่งอำเภอพลับพลาชัยในท้องที่อำเภอประโคนชัย ซึ่งกรมการปกครองได้บรรจุเข้าแผนการจัดตั้งกิ่งอำเภอและอำเภอระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2532 - 2537)

จนเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2532 ทางราชการได้ประกาศแยกพื้นที่ตำบลจันดุม ตำบลโคกขมิ้น ตำบลป่าชัน ตำบลสะเดา และตำบลสำโรง ของอำเภอประโคนชัย ออกเป็น กิ่งอำเภอพลับพลาชัย วันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2532 และจังหวัดบุรีรัมย์ได้ทำพิธีเปิดป้ายที่ว่าการกิ่งอำเภอพลับพลาชัย เมื่อวันที่ 3 เมษายน 2532 โดยใช้ สถานที่คือ ศาลาการเปรียญวัดบ้านสะเดา เป็นที่ตั้งที่ว่าการกิ่งอำเภอพลับพลาชัย (ชั่วคราว) โดยใช้ชื่อกิ่งอำเภอว่า "พลับพลาชัย" เป็นการนำคำว่า พลับพลา ซึ่งมาจากชื่อหมู่บ้านพลับพลา มาผนวกกับคำว่า "ชัย" ซึ่ง เป็นนามคำท้ายของอำเภอประโคนชัย ซึ่งเป็นอำเภอเดิมนำมารวมกันเป็น "พลับพลาชัย"

ในปี พ.ศ. 2537 เมื่อพื้นที่มีความเจริญ เป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจ ไปรษณีย์โทรเลข วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2535 รวมทั้งศูนย์ราชการ และเป็นที่ประชุมชนมากขึ้น จึงกำหนดเขตพื้นที่หมู่ 2 บ้านพลับพลา หมู่ 1,9,12 บ้านสะเดา หมู่ 4,10 บ้านนกเกรียน หมู่ 5 บ้านโคกกี่ หมู่ 7 บ้านโคกตะเคียน ตั้งเป็น สุขาภิบาลพลับพลาชัย วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ก่อนที่ในวันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน มีพระราชกฤษฎีกาฯ ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอพลับพลาชัย วันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 เป็นอำเภอลำดับที่ 15 ของจังหวัดบุรีรัมย์

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอพลับพลาชัยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 5 ตำบล 67 หมู่บ้าน
1.จันดุม (Chan Dum)18 หมู่บ้าน2.โคกขมิ้น (Khok Khamin)15 หมู่บ้าน3.ป่าชัน (Pa Chan)10 หมู่บ้าน4.สะเดา (Sadao)13 หมู่บ้าน5.สำโรง (Samrong)11 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอพลับพลาชัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลพลับพลาชัย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสะเดา
 เทศบาลตำบลจันดุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจันดุมทั้งตำบล
 เทศบาลตำบลโคกขมิ้น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกขมิ้นทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลป่าชัน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลป่าชันทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลสะเดา ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสะเดา (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลพลับพลาชัย)
 องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงทั้งตำบล
 อ้างอิง 

พลับพลาชัย
# การได้ยิน
การได้ยิน หรือ การฟัง หมายถึงการรับรู้เสียงได้ เป็นการรับรู้การสื่อสารจากการพูด และเป็นหนึ่งในสัมผัสทั้งห้า อวัยวะที่ใช้ในการฟังเราเรียกว่าหู การได้ยินเป็นหนึ่งในสัมผัสสามอย่างที่ไม่สามารถปิดกั้นได้(ได้แก่ การได้ยิน การดม และกายสัมผัส)

 อุปสรรคในการฟัง 
อุปสรรคในการฟังแบ่งได้สองประการคือ
 อุปสรรคภายนอก หมายถึงการมีเสียงรบกวน หรือการบดบังเชิงการฟัง เช่นการฟังสมอลล์ทอล์กทำให้ไม่ได้ยินผู้อื่นพูดเป็นต้น
 อุปสรรคภายใน หมายถึงปัญหาทางด้านหู เช่นหูตึง หูหนวก หรือมีความพิการในด้านการสูญเสียการได้ยิน เป็นต้น
# เรฟ
เรฟ  เป็นงานสังสรรค์ใหญ่หรืองานเทศกาลที่เล่นโดยดีเจและบางครั้งก็มีผู้เล่น เปิดเพลงอิเล็กทรอนิกส์โดยเฉพาะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ แนวเพลงที่เล่นได้แก่ เฮาส์ แทรนซ์ เทคโน ดรัมแอนด์เบส ฮาร์ดคอร์ และอื่นๆ อีกมากมาย มีการควบคุมด้วย การแสดงแสงเลเซอร์ เครื่องฉายภาพ สีแท่งเรืองแสง และเครื่องทำหมอก

วัฒนธรรมเรฟ ส่วนใหญ่เริ่มจากงานสังสรรค์ดนตรีแอซิดเฮาส์ ในช่วงกลางถึงปลายยุค 1980 ในเขตชิคาโกในสหรัฐอเมริกา หลังจากศิลปินชิคาโกเฮาส์เริ่มประสบความสำเร็จในต่างประเทศ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังสหราชอาณาจักร แผ่นดินใหญ่ยุโรป ออสเตรเลียและส่วนที่เหลือของประเทศสหรัฐอเมริกาAltered State - The Story of Ecstasy Culture and Acid House, Matthew Collin (contributions by John Godfrey), Serpent's Tail, 1997 (ISBN 1852423773)
# พระวรสาร
พระวรสาร (โรมันคาทอลิก) หรือพระกิตติคุณ (โปรเตสแตนต์)  เป็นหนังสือหมวดแรกในคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ รู้จักในอีกนามหนึ่งว่า พระวรสารในสารบบ (Canonical gospels) เพราะเป็นพระวรสารที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากคริสตจักรให้รวมในสารบบคัมภีร์ไบเบิลได้

คำว่า “gospel” มาจากภาษาอังกฤษเก่า แปลว่า “ข่าวดี” (คัมภีร์ไบเบิลฉบับภาษาไทยของชาวโปรเตสแตนต์แปลว่า "ข่าวประเสริฐ") มีนัยความหมายในคติของศาสนาคริสต์ถึง
"การประกาศข่าวดี" ว่าบัดนี้ พระยาห์เวห์ได้ทรงประทานพระบุตรของพระองค์มารับสภาพมนุษย์เป็นพระเยซูแล้ว เพื่อประทานความรอดแก่มวลมนุษย์ ให้พ้นจากบาปและความทุกข์ และกลับเข้าสนิทกับพระเจ้าเช่นเดิม สู่แผ่นดินสวรรค์ ตามคำพยากรณ์ของผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม  

พระวรสารในสารบบมีอยู่ 4 เล่ม ในคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ที่มีเนื้อหาโดยตรงเกี่ยวกับพระเยซู บรรยายถึงกำเนิด คำเทศนา การตรึงกางเขน และการคืนพระชนม์ ทั้ง 4 เล่มถูกตั้งชื่อตามชื่อผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นผู้เขียน โดยเขียนขึ้นเมื่อระหว่าง ค.ศ. 65 ถึง ค.ศ. 100 ได้แก่ 

 หนังสือ  ผู้เขียน พระวรสารนักบุญมัทธิว  มัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก  มาระโก พระวรสารนักบุญลูกา  ลูกา พระวรสารนักบุญยอห์นStephen L Harris|Harris, Stephen L., Understanding the Bible. Palo Alto: Mayfield. 1985.  ยอห์น

สามเล่มแรกเรียกว่าพระวรสารสหทรรศน์ เนื่องจากมีมุมมองในชีวิตของพระคริสต์ที่คล้ายกัน ขณะที่พระวรสารนักบุญยอห์น มีแง่มุมทางเทววิทยาและจิตวิญญาณที่ต่างออกไป

 พระวรสารในสารบบ 
แม้ว่าจะมีการเขียนพระวรสารขึ้นหลายฉบับมาตั้งแต่ศาสนาคริสต์ยุคแรก แต่มีพระวรสารเพียง 4 ฉบับเท่านั้นที่คริสตจักรยอมรับเข้าในสารบบคัมภีร์ไบเบิลภาคพันธสัญญาใหม่ นักบุญอีเรเนอุสเป็นคนแรกที่กำหนดว่าพระวรสารในสารบบต้องมี 4 ฉบับ เขากล่าวว่าพระวรสารเป็นเสาหลักของคริสตจักร จึงต้องมี 4 ฉบับ ไม่ควรมีมากหรือน้อยไปกว่านี้ และยังสอดคล้องกับความเชื่อเรื่องสิ่งมีชีวิตสี่ชนิดที่อาศัยอยู่ใกล้พระที่นั่งของพระเจ้าตามหนังสือวิวรณ์ว่า "บริเวณรอบพระที่นั่งทั้งสองข้างนั้น มีสิ่งมีชีวิตสี่ตนที่มีตาเต็มทั้งข้างหน้าและข้างหลัง สิ่งมีชีวิตที่หนึ่งนั้นเหมือนสิงโต สิ่งมีชีวิตที่สองนั้นเหมือนโค สิ่งมีชีวิตที่สามนั้นมีหน้าเหมือนอย่างมนุษย์ และสิ่งมีชีวิตที่สี่เหมือนนกอินทรีที่บินอยู่"วิวรณ์ 4:6-7. พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับมาตรฐาน สิ่งมีชีวิตทั้งสี่นี้จึงกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของพระวรสารในสารบบทั้งสี่เล่ม

ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 คริสตจักรโรมันคาทอลิกในสมณสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 1 ได้ยอมรับพระวรสาร 4 เล่มอย่างเป็นทางการ คือ พระวรสารนักบุญมัทธิว พระวรสารนักบุญมาระโก พระวรสารนักบุญลูกา และพระวรสารนักบุญยอห์น
# เครื่องหมายจราจร
thumb|สัญญาณไฟจราจรสำหรับข้ามถนน ในไต้หวัน
thumb|สัญญาณไฟจราจรใช้สำหรับจัดการเรื่องเลน

เครื่องหมายจราจร เป็นสัญลักษณ์ทางจราจรที่ใช้ในการควบคุมการจราจร มักเป็นสัญญาณแสงหรือป้าย มักมีจุดประสงค์เพื่อ กำหนดบังคับการเคลื่อนตัวของจราจร การจอด หรืออาจเป็นการเตือน หรือแนะนำทางจราจรhttps://www.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/203662/traffic-signs-manual-chapter-01.pdf เป็นอาทิ

 สัญญาณไฟจราจร 

สัญญาณไฟจราจรโดยทั่วไปประกอบด้วยสัญญาณไฟสามสี ติดตั้งตามทางแยกต่างเพื่อควบคุมการจราจรตามทางแยก โดยทั้งสามสี ได้แก่ สีแดงให้รถหยุด สีเหลืองให้รถระวัง เตรียมหยุด และสีเขียวคือให้รถไปได้
สำหรับสัญญาณไฟจราจรพิเศษอาจมีสีเหลืองเพียงสีเดียวจะกะพริบอยู่ ใช้สำหรับทางแยกที่ไม่พลุกพล่านหมายถึง ให้ระมัดระวังว่ามีทางแยก และดูความเหมาะสมในการออกรถได้เอง หรือ สัญญาณไฟจราจรสำหรับการข้ามถนน หรือ สัญญาณไฟจราจรไว้สำหรับเปลี่ยนเลน เป็นต้น

 ป้ายจราจร  

thumb|ตัวอย่างป้ายชื่อทางแยกต่างระดับในประเทศไทย

thumb|ตัวอย่างป้ายแนะนำชื่อทางแยก แบบมาตรฐานกรุงเทพมหานคร

ป้ายจราจรเป็นป้ายทางการควบคุมการจราจร แบ่งออกเป็นสามประเภทhttps://mutcd.fhwa.dot.gov/resources/interim_approval/ia5rptcongress/ia5rptcongress.pdf
 ป้ายบังคับ มักจะมีพื้นสีขาว ขอบสีแดง เป็นป้ายกำหนด ต้องทำตาม เช่น ห้ามเลี้ยวขวา
 ป้ายเตือน มักจะมีพื้นสีขาว ขอบสีดำ จะเป็นป้ายแจ้งเตือนว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า
 ป้ายแนะนำ เป็นป้ายที่แนะนำการเดินทางต่างๆ อาทิ ทางลัด ป้ายบอกระยะทาง เป็นต้น

 เครื่องหมายจราจรอื่น ๆ 
 

เครื่องหมายบนพื้นทางและขอบทางเท้า

  ดูเพิ่ม 
 ตำรวจจราจร
 ป้ายจราจรในประเทศไทย
 ป้ายจราจรในประเทศกัมพูชา
 ป้ายจราจรในประเทศลาว
 อ้างอิง
# อำเภอทุ่งศรีอุดม
ทุ่งศรีอุดม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

 ประวัติ 
อำเภอทุ่งศรีอุดมเดิมเป็นท้องที่การปกครองของอำเภอเดชอุดม ต่อมาเมื่อมีความเจริญทางเศรษฐกิจสังคมมากขึ้น จึงได้แยกตำบลทุ่งเทิง ตำบลหนองอ้ม ตำบลนาเกษม ตำบลกุดเรือ และตำบลโคกชำแระออกมาจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอทุ่งศรีอุดม เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2535 และในวันที่ 30 กันยายน ปีเดียวกัน ทางราชการได้แยกท้องที่บางส่วนของตำบลทุ่งเทิงมาจัดตั้งเป็นตำบลใหม่คือตำบลนาห่อม  แต่ในวันที่ 1 มิถุนายนของปีถัดมา ตำบลทุ่งเทิงก็ถูกโอนกลับไปขึ้นกับอำเภอเดชอุดม เนื่องจากราษฎรในพื้นที่เดินทางไปติดต่อราชการได้สะดวกกว่ามาที่กิ่งอำเภอ 

กิ่งอำเภอทุ่งศรีอุดมได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอทุ่งศรีอุดม เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2540 โดยแบ่งพื้นที่ปกครองออกเป็น 5 ตำบล ประกอบด้วยตำบลหนองอ้ม ตำบลนาเกษม ตำบลกุดเรือ ตำบลโคกชำแระ และตำบลนาห่อม

คำว่า "ทุ่งศรีอุดม" หมายถึง พื้นที่ราบโล่ง อุดมสมบูรณ์ และมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง"นามานุกรมภูมิศาสตร์จังหวัดอุบลราชธานี สำนักศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี หรือ http://www.lib.ubu.ac.th/html/ub_info/other/name/thungsriudom.html 

 สถานที่ท่องเที่ยว 
ปราสาทบ้านเบญจ์ ตั้งอยู่ที่บ้านเบญจ์ หมู่ที่ 4 ตำบลหนองอ้ม ปราสาทบ้านเบญจ์ เป็นศาสนสถานขอมขนาดย่อมประกอบด้วยปรางค์อิฐ 3 หลังตั้งอยู่บนฐาน ศิลาแลง ที่สร้างแยกกัน กรมศิลปากรได้ทำการขุดแต่งในปี พ.ศ. 2533 ได้พบทับหลังรูปเทพนพเคราะห์ หรือเทวดาประจำทิศทั้ง 9 องค์ และรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณจากลักษณะแผนผังทางสถาปัตยกรรมและภาพสลักบนทับหลังที่พบอาจกำหนดอายุปราสาทหลังนี้ได้ประมาณ ปลายพุทธศตวรรษที่ 15 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 16 เวลาเปิดทำการ: 08.30 - 16.30

การเดินทาง ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 63 กิโลเมตร บนเส้นทางเดชอุดม-น้ำยืน ตามทางหลวงหมายเลข 2192 เลี้ยวเข้าทางหลวงหมายเลข 2214 ก่อนถึงอำเภอทุ่งศรีอุดม ด้านข้างบริเวณปราสาท เป็นที่ตั้งของที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลหนองอ้ม

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอทุ่งศรีอุดมตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอน้ำขุ่น 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอกันทรลักษ์และอำเภอเบญจลักษ์ (จังหวัดศรีสะเกษ)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอทุ่งศรีอุดมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 52 หมู่บ้าน ได้แก่

1.หนองอ้ม   (Nong Om)  10 หมู่บ้าน 2.นาเกษม   (Na Kasem)  11 หมู่บ้าน 3.กุดเรือ   (Kut Ruea)  10 หมู่บ้าน 4.โคกชำแระ   (Khok Chamrae)  10 หมู่บ้าน 5.นาห่อม   (Na Hom)  11 หมู่บ้าน 

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอทุ่งศรีอุดมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองอ้ม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองอ้มทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาเกษม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเกษมทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลกุดเรือ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลกุดเรือทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโคกชำแระ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกชำแระทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาห่อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาห่อมทั้งตำบล
# อำเภอสำโรง
สำโรง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอวารินชำราบ เมื่อปี พ.ศ.2528 ได้มีการแบ่งเขตการปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอสำโรง ซึ่งประกอบไปด้วย 6 ตำบล ได้แก่ ตำบลสำโรง ตำบลโคกก่อง ตำบลหนองไฮ ตำบลค้อน้อย ตำบลโคกสว่าง และตำบลโนนกาเล็น และต่อมาปี 2535 ได้รับการยกฐานะเป็น อำเภอสำโรง และได้มีการแยกตำบลออกมาอีก3 ตำบล คือ ตำบลขามป้อม แยกออกจากตำบลสำโรง ตำบลโนนกลาง แยกออกจากตำบลหนองไฮ และตำบลบอน แยกออกจากตำบลโนนกาเล็น

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอสำโรงตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอวารินชำราบ
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอวารินชำราบและอำเภอเดชอุดม 
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม และอำเภอโนนคูณ (จังหวัดศรีสะเกษ) 
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอโนนคูณและอำเภอกันทรารมย์ (จังหวัดศรีสะเกษ)

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอสำโรงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 108 หมู่บ้าน ได้แก่

1.สำโรง  (Samrong)   12 หมู่บ้าน   6.โคกสว่าง  (Khok Sawang)    12 หมู่บ้าน 2.โคกก่อง  (Khok Kong)    17 หมู่บ้าน  7.โนนกลาง  (Non Klang)  10 หมู่บ้าน 3.หนองไฮ  (Nong Hai)  12 หมู่บ้าน  8.บอน  (Bon)  7 หมู่บ้าน 4.ค้อน้อย  (Kho Noi)  17 หมู่บ้าน  9.ขามป้อม  (Kham Pom)  9 หมู่บ้าน 5.โนนกาเล็น  (Non Ka Len)  12 หมู่บ้าน 

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอสำโรงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโคกก่อง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกก่องทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไฮ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองไฮทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลค้อน้อย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลค้อน้อยทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโนนกาเล็น ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนกาเล็นทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโคกสว่าง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโคกสว่างทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลโนนกลาง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลโนนกลางทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลบอน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลบอนทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลขามป้อม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลขามป้อมทั้งตำบล

สำโรง
# แคลร์ ปัจฉิมานนท์
แคลร์ ปัจฉิมานนท์ อดีตผู้ควบคุมการผลิตและผู้ดำเนินรายการข่าวต่างประเทศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการฝ่ายข่าวต่างประเทศของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส

แคลร์ ปัจฉิมานนท์ เป็นลูกคนเดียว เกิดและเติบโตในประเทศไทย แล้วติดตามมารดาซึ่งทำงานบริษัท การบินไทย ไปอาศัยที่ออสเตรเลีย ศึกษาต่อเกรด 9-12 ที่เมืองเพิร์ท  และจบการศึกษาด้านการเงินการธนาคาร จาก Australian National University กรุงแคนเบอร์รา 

หลังจบการศึกษา เธอเดินทางกลับประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2546 ทำงานที่ธนาคารกสิกรไทย และ การบินไทยอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายบัญชีที่ บีอีซี - เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (หรือ เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ในปัจจุบัน) จนถูกทาบทามจากผู้บริหารให้เป็นพิธีกรรายการ English Minute ซึ่งเป็นรายการสอนภาษาอังกฤษคู่กับ จุฑาภัทร เหล่าธรรมทัศน์ ทางช่อง 3 และยังได้โอกาสได้เป็นผู้สัมภาษณ์ศิลปินต่างประเทศให้รายการ House Party 

ต่อมา แคลร์ ปัจฉิมานนท์ ได้เป็นผู้จัดรายการโลกยามเช้า ทางช่อง 3 แทน ดร. สมเกียรติ อ่อนวิมล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 จนถึงปี พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นรายการข่าวที่นำเสนอเรื่องราวข้อมูลความรู้จากทั่วโลกทั้งด้านการเมือง, เศรษฐกิจ, สังคม, วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, การศึกษา, ศิลปวัฒนธรรม, กีฬา และบันเทิง ก่อนที่ในเวลาจะผันตัวไปเป็นผู้ควบคุมการผลิตรายการ โลกยามเช้า และ โลกยามเช้าสุดสัปดาห์ ซึ่งได้ให้ผู้ประกาศข่าวคนอื่นมาทำหน้าที่ดำเนินรายการ เช่น ณัชชานันท์ เลียงอรุณวงศ์ และ ศมจรรย์ จรุงวัฒน์

 ปัจจุบัน 
 รายการ ทันโลกกับ Thai PBS ช่องไทยพีบีเอส ทำหน้าที่เป็นบรรณาธิการข่าว

 อดีต 
 ข่าววันใหม่ ช่วง ตระเวนโลก ทุกคืนวันจันทร์ ถึง คืนวันศุกร์ ทาง ช่อง 3 ช่อง 3 เอชดี และ วิทยุครอบครัวข่าว
 โลกยามเช้าสุดสัปดาห์ ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ เวลา 05:10น. - 05:35น. ทาง ช่อง 3 ช่อง 3 เอชดี และ วิทยุครอบครัวข่าว
 รอบโลกสุดสัปดาห์ World Wide Weekend คู่กับ ศมจรรย์ จรุงวัฒน์ และ อรชุน รินทรวิฑูรย์ ทุกวันเสาร์ และ วันอาทิตย์ เวลา 06:25น. - 07:00น. ทาง ช่อง 3 เอสดี
# อำเภอตาลสุม
ตาลสุม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอตาลสุมตั้งอยุ่ทางตอนกลางของจังหวัด ทางทิศตะวันออกของตัวจังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวจังหวัด 34 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานคร 662 กิโลเมตรมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอตระการพืชผลและอำเภอศรีเมืองใหม่ 
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอศรีเมืองใหม่และอำเภอพิบูลมังสาหาร
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอพิบูลมังสาหาร อำเภอสว่างวีระวงศ์ และอำเภอดอนมดแดง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอดอนมดแดง

ประวัติ
อำเภอตาลสุมแยกออกจากอำเภอพิบูลมังสาหารเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2521 เป็นกิ่งอำเภอตาลสุม และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2531 เนื่องจากมีต้นตาลจำนวนมาก ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติติดริมฝั่งน้ำมูล จึงเรียกบริเวณนี้ว่า "ตาลซุม" ต่อมาได้มีการเรียกชื่อเพี้ยนจาก “ตาลซุม” เป็น "ตาลสุม" ในปัจจุบัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอตาลสุมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 59 หมู่บ้าน ได้แก่

1.ตาลสุม   (Tan Sum)  15 หมู่บ้าน 2.สำโรง    (Samrong)  8 หมู่บ้าน 3.จิกเทิง   (Chik Thoeng)  9 หมู่บ้าน 4.หนองกุง  (Nong Kung)  8 หมู่บ้าน 5.นาคาย  (Na Khai)  13 หมู่บ้าน 6.คำหว้า   (Kham Wa)    6 หมู่บ้าน 

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอตาลสุมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลตาลสุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาลสุม เฉพาะบางส่วนของหมู่ที่ 3, 5, 10 และ 11
 องค์การบริหารส่วนตำบลตาลสุม ครอบคลุมพื้นที่ตำบลตาลสุม (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลตาลสุม)
 องค์การบริหารส่วนตำบลสำโรง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลสำโรงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลจิกเทิง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจิกเทิงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลหนองกุง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลหนองกุงทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาคาย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาคายทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลคำหว้า ครอบคลุมพื้นที่ตำบลคำหว้าทั้งตำบล

 โรงเรียน 
โรงเรียนมัธยม สพม. 
 โรงเรียนตาลสุมพัฒนา
 โรงเรียนเชียงแก้วพิทยาคม

โรงเรียนประถม สพฐ.
 โรงเรียนบ้านนาคาย (ขยายโอกาส)
 โรงเรียนบ้านคำหว้า (ขยายโอกาส)
 โรงเรียนบ้านคำหนามแท่ง (ขยายโอกาส)
 โรงเรียนบ้านสำโรง (ขยายโอกาส)
 โรงเรียนบ้านหนองกุง (ขยายโอกาส)
 โรงเรียนไมตรีจิต-ไทยอเมริกา
 โรงเรียนบ้านดอนขวาง
 โรงเรียนชุมชนบ้านเชียงแก้ว
 โรงเรียนบ้านจิกเทิง
 โรงเรียนบ้านจิกลุ่ม
 โรงเรียนบ้านม่วงโคน
 โรงเรียนบ้านนาห้วยแคน
 โรงเรียนบ้านนามน
 โรงเรียนบ้านดอนตะลี
 โรงเรียนบ้านดอนพันชาด
 โรงเรียนบ้านแก่งกบ
 โรงเรียนบ้านไฮหย่อง
 โรงเรียนบ้านห้วยดู่
 โรงเรียนบ้านคำเตย
 โรงเรียนบ้านหนองโน

 สถานที่สำคัญ 
 อาศรมปฏิบัติธรรมเทพมุนี (อาศรมปู่ฤๅษีเทพมุนี) บ้านเชียงแก้ว ตำบลจิกเทิง
 วัดนาอุดม (วัดหลวงปู่สวน ฉันทโร) บ้านนาทมเหนือ ตำบลคำหว้า
 วัดบ้านสำโรง (พระเจ้าใหญ่ประธานพร ที่มียอดฉัตรใหญ่ที่สุดในโลก) บ้านสำโรง ตำบลสำโรง

 
ตาลสุม
# ชูชก กัณหา ชาลี
ชูชก กัณหา ชาลี เป็นภาพยนตร์ไทยที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับพุทธประวัติ กล่าวถึงพระโพธิสัตว์ซึ่งเสวยพระชาติสุดท้ายในทศชาติเป็นพระเวสสันดร เป็นเรื่องการเผยแผ่ทานบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยบริษัท ไทยสากลธุรกิจ จำกัด ของ ณรงค์ สันติสกุลชัยพร ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. กำกับการแสดงโดย รัตน์ เศรษฐภักดี นำแสดงโดยสมบัติ เมทะนี ในบทบาทพระเวสสันดร ร่วมด้วย พิศมัย วิไลศักดิ์ ในบทพระนางมัทรี ส่วนบทชูชก รับบทโดย ประพัตร์ มิตรภักดี และนางอมิตาดา ภรรยาของชูชกรับบทโดย สุชีรา สุภาเสพ สำหรับกัณหาและชาลี รับบทโดย 2 พี่น้อง ด.ช. เอ๋ และ ด.ช. อวบ สมชาติ และพรานเจตบุตร รับบทบาทโดย อดินันท์ สิงหิรัญ

สำหรับผู้ออกแบบฉากและเครื่องแต่งกาย คือ ศ.ดร. สุรพล วิรุฬห์รักษ์ และกำกับภาพโดย ประกิต บุญยรัตพันธ์ และอีกสิ่งที่ช่วยส่งเสริมภาพยนตร์คือ บทร้องทำนองแหล่ของไวพจน์ เพชรสุพรรณ นักร้องเพลงลูกทุ่งชื่อดังและศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักร้องเพลงลูกทุ่ง) ประจำปี พ.ศ. 2540

ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายในปี พ.ศ. 2516 และต่อมาได้มีการนำฟิล์มเรื่องนี้มาตัดต่อ ปรับแต่งใหม่ เน้นตัวละครต่างกัน แล้วนำออกฉายในปี พ.ศ. 2523 ในชื่อใหม่ว่า "พระเวสสันดร"

 เพลงประกอบ 

 ชูชก กัณหา ชาลี - ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
 มัทรีครวญ - เพ็ญศรี พุ่มชูศรี
# แพร์ซโพลิส (ภาพยนตร์)
แพร์ซโพลิส  เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกันของมาร์จาเน ซาตราปี (Marjane Satrapi) นักเขียนการ์ตูนหญิงชาวอิหร่านซึ่งนำเรื่องราวของตัวเธอตั้งแต่เด็กจนโตมาวาดเป็นลายเส้นของเธอ  ชื่อเรื่องมาจากชื่อเมืองแพร์ซโพลิส เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิหร่าน

มาร์จาเน ซาตราปี เกิดในครอบครัวชาวอิหร่านที่มีฐานะดี ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าชาห์ นัสเซอร์ อัล ดิน (Nasser-al-Din Shah) พระเจ้าชาห์แห่งเปอร์เซีย ระหว่าง ค.ศ. 1848-1896 เมื่ออายุได้ 14 ปี เกิดการปฏิวัติอิหร่าน และเกิดสงครามอิรัก-อิหร่าน ครอบครัวของเธอตัดสินใจส่งเธอไปเรียนต่อที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย ขณะที่ครอบครัวของเธอยังคงปักหลักอยู่ที่อิหร่านต่อไป เธอเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย และเดินทางกลับประเทศ แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในประเทศ จนไม่รู้สึกมีความสุข เมื่อเธออายุ 24 ปี เธอจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส

มาร์จาเน ซาตราปี นำเรื่องราวในชีวิตของเธอมาเขียนเป็นการ์ตูน 2 เล่ม คือ
 Persepolis: The Story of a Childhood เป็นเรื่องราวของเธอในช่วงนับตั้งแต่เธอเกิดจนเธอถูกส่งไปยังออสเตรีย 
 Persepolis 2: The Story of a Return เป็นเรื่องราวของเธอกับชีวิตในออสเตรีย จนเรียนจบกลับมาใช้ชีวิตต่อในบ้านเกิด 

และนำมาสร้างเป็นแอนิเมชันขาวดำ สะท้อนสังคมอิหร่านอย่างตรงไปตรงมา ออกฉายในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ท่ามกลางการประท้วงโดยทางการอิหร่าน และได้รับการยกย่องจากนิตยสารไทม์ ให้เป็นการ์ตูนที่ดีที่สุดแห่งปี 

Persepolis เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2007 ได้รางวัล Prize of the Jury และเข้ารอบสุดท้ายในสายการประกวดหลัก Palme d'Or
# สือดิบผู้จ่อง
สือดิบผู้จ่อง (สือดิบ:) เป็นอักษรจีนที่ใช้เขียนภาษาจ้วงในมณฑลกวางซีและมณฑลยูนนานของจีน ไม่เพียงแค่ชาวจ้วงเท่านั้นที่ใช้อักษรนี้ แต่ยังรวมถึงชาวปู้อี้ในมณฑลกุ้ยโจว ประเทศจีน; ชาวตั่ยในประเทศเวียดนาม และชาวนุงในมณฑลยูนนาน ประเทศจีนและเวียดนาม เป็นศัพท์ภาษาจ้วงที่หมายถึง "อักษรอ่อน" ศัพท์ภาษาจ้วงสำหรับอักษรจีนที่ใช้ในภาษาจีนคือ  ('อักษรฮั่น')

ชื่อ
สือดิบผู้จ่องยังมีอีกชื่อว่า อักษรจ้วงเก่า ส่วนใหญ่ใช้แยกอักษรนี้จากภาษาจ้วงมาตรฐานที่อิงอักษรละติน ในภาษาจีนมาตรฐาน อักษรจ่วงเก่าได้รับการเรียกขานเป็น กู่จ้วงซื่อ  หรือ ฟางไคว่จ้วงซื่อ 

 ลักษณะ 
thumb|ตัวหนังสือคำจ้วงสามคำ  จาก  (สองตัวแรกได้รับการบรรจุลงใน Unicode 10.0 ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017) ประกอบด้วย: ส่วนประกอบ ,   และ   ตามลำดับ แทนเสียงอ่าน และส่วนประกอบ ,  และ  สำหรับคำว่า , ลึกฆกปิ๊ด, แปลตรงตัวว่า 'ลูกนกเป็ด' หมายถึง "ลูกเป็ดป่า"
สือดิบหนึ่งตัวจะประกอบด้วยอักษรจีนสองตัว ตัวหนึ่งแทนเสียง อีกตัวหนึ่งแทนความหมาย เช่นคำว่า "นา" จะใช้อักษรจีนที่อ่านว่า "หน่า" ผสมกับตัวที่อ่านว่า "หลาย" ซึ่งหมายถึงนาในภาษาจีน มาสร้างเป็นตัวสือดิบอ่านเป็นภาษาจ้วงว่า "นา" เป็นต้น

 ประวัติ 
ต้นกำเนิดของอักษรสือดิบนั้นไม่มีหลักฐานแน่นอน นักวิชาการบางส่วนกล่าวว่ามีกำเนิดสมัยราชวงศ์ถัง บางส่วนกล่าวว่าเริ่มใช้ในสมัยราชวงศ์ซ้อง อย่างไรก็ตาม สือดิบไม่ได้มีสถานะเป็นอักษรราชการ เพราะชาวจ้วงอยู่ภายใต้การปกครองของจีน จึงใช้ภาษาจีนและอักษรจีนเป็นภาษาและอักษรราชการ ส่วนมากชาวจ้วงใช้สือดิบบันทึกเพลงและวรรณกรรมพื้นบ้าน เขียนจดหมายหรือใช้ในทางไสยศาสตร์ในแวดวงของหมอผีโดยใช้ปนกับอักษรจีน สือดิบจัดว่าเป็นอักษรที่ไม่ได้พัฒนามากนัก ปัจจุบันมีสือดิบเพียง 2,000 ตัวซึ่งถือว่าไม่เพียงพอต่อการใช้งานในฐานะอักษรภาพ นอกจากนั้น ภาษาจ้วงยังมีแตกต่างไปหลายสำเนียง แต่ละท้องถิ่น กำหนดสือดิบของตนขึ้นใช้โดยไม่มีสือดิบมาตรฐานสำหรับคนที่อยู่ต่างท้องที่กัน

นอกจากนี้ การนำอักษรจีนมาใช้ปนกับสือดิบก็มีวิธีใช้ต่างกันไป บางครั้งนำมาใช้แทนเสียงโดยไม่คำนึงถึงความหมาย บางครั้งนำมาใช้โดยยึดความหมายแต่อ่านเป็นภาษาจ้วง ตัวอย่างเช่น อักษรจีนที่แปลว่า "ข้าพเจ้า" เมื่อนำมาใช้ในสือดิบจะใช้แต่ความหมาย โดยอ่านออกเสียงว่าเป็นภาษาจ้วงว่า "กู" เป็นต้น

 ตัวอย่าง 
จากปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อที่ 1 ในภาษาจ้วงเหนือ:
593x593px
ถอดความเป็นละติน (อักขรวิธี ค.ศ. 1982): 
ถอดความเป็นละติน (อักขรวิธี ค.ศ. 1957): 
อักษรยูนิโคด (อักษรที่ยังไม่ได้บรรจุในปัจจุบันแทนด้วย Ideographic Description Sequences ในวงเล็บ):