# ดรูว์ แม็กอินไทร์
แอนดรูว์ แม็กลีน แกลโลเวย์ที่ 4 (อังกฤษ: Andrew McLean Galloway IV; เกลิคสก๊อตแลนด์: Anndra MacGill-Eain Gall-Ghàidhealaibh IV; 6 มิถุนายน ค.ศ. 1985) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวสกอตแลนด์ที่รู้จักดีในWWEนาม ดรูว์ แม็กอินไทร์ (Drew McIntyre) และยังเป็นที่รู้จักดีในTNAนาม ดรูว์ แกลโลเวย์ (Drew Galloway)

 ชีวิตวัยเยาว์ 
แอนดรูว์ แม็กลีน กัลโลเวย์ที่ 4 เกิดที่แอร์เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 1985 เขาเติบโตขึ้นมาในเพรสต์วิคซึ่งอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเขาศึกษาที่เพรสต์วิคอะคาเดมี่ เขาคิดว่าจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพเมื่อตอนที่เขายังเด็ก โดยเล่นให้กับสโมสรเยาวชนเพรสต์วิกบอยส์ ซึ่งปกติจะอยู่ในตำแหน่งแนวรับ เมื่อเขาอายุ 10 ขวบ Galloway อ่านนิตยสารชื่อ X Factor ซึ่งเน้นไปที่ทฤษฎีสมคบคิดและเรื่องผี สิ่งนี้ทำให้เขาต้องเขียนจดหมายถึง FBI ภายใต้พระราชบัญญัติเสรีภาพในการให้ข้อมูล ซึ่ง FBI ตอบกลับโดยส่งไฟล์พร้อมเอกสารหลายฉบับให้เขา เขาเป็นแฟนมวยปล้ำอาชีพตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เขาเริ่มฝึกเมื่ออายุ 15 ปี และพ่อแม่ของเขาตกลงที่จะสนับสนุนเขาตราบใดที่เขาให้ความสำคัญกับการเรียนเท่าๆ กัน เขาตกลงและรับปริญญาโทสาขาอาชญาวิทยาจากมหาวิทยาลัยกลาสโกว์คาเลโดเนียน

 ประวัติเส้นทางอาชีพ 
ดรูว์เริ่มฝึกมวยปล้ำมาตั้งแต่อายุ 15 ปีในอังกฤษ ก่อนจะย้ายกลับไปสก็อตแลนด์เพื่อเริ่มอาชีพมวยปล้ำ ซึ่งก่อนหน้านั้นได้ปล้ำให้กับสมาคม BCW เป็นประจำโดยใช้นามแฝงว่า "ที" ดรูว์ แกลโลเวย์ ซึ่งก็ได้คว้าแชมป์เฮฟวี่เวทมา 2 ครั้ง นอกจากนั้นก็ได้พบความสำเร็จในสมาคม IWW อีกด้วย โดยการคว้าแชมป์ระดับแนวหน้าอย่างแชมป์เฮฟวี่เวท ซึ่ง ณ เวลานั้น ดรูว์ก็เรียนหนังสือจบแล้ว หลังจากที่ได้ปล้ำตามค่ายอิสระในอังกฤษ

ในปี 2007 เขาได้ย้ายเข้ามาปล้ำในสหรัฐอเมริกาโดยปล้ำให้กับสมาคมลูกของ WWE อย่าง OVW  และFCW ซึ่งก็สามารถคว้าได้ทั้งแชมป์เฮฟวี่เวทและแชมป์แท็กทีม ก่อนจะเปิดตัวค่ายใหญ่ WWE ในปี 2009 ได้เป็นแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล และแชมป์แท็กทีม WWE ต่อมาได้ร่วมกลุ่มทรีเอ็มบีร่วมกับฮีท สเลเตอร์และจินเดอร์ มาฮาล จนในปี 2014 เขาถูกไล่ออกจาก WWE พร้อมกับมาฮาล ก่อนจะไปปล้ำในสมาคมอิสระเช่น ICW กับ Evolve ในปี 2015 ได้เซ็นสัญญากับ TNA คว้าแชมป์โลก TNA และแชมป์อิมแพ็กแกรนด์http://411mania.com/wrestling/tna-impact-taping-results-112-119-spoilers/ ก่อนหมดสัญญาในช่วงต้นปี 2017 ในปี 2018 ยังได้เข้าสู่ Hall of Fame ของ ICWhttp://www.wwe.com/shows/wwenxt/article/drew-mcintyre-to-be-inducted-into-icw-hall-of-fame-feb-12

ในปี 2017 ดรูว์ได้กลับมาสู่ WWE เข้าร่วมค่ายNXT และได้แชมป์ NXTในNXT TakeOver: Brooklyn III ในปี 2018 ดรูว์ได้ขึ้นมาค่ายหลักสังกัดรอว์โดยร่วมทีมกับดอล์ฟ ซิกก์เลอร์แล้วก็ได้คว้าแชมป์รอว์แท็กทีม WWEร่วมกัน ก่อนจะมาปล้ำเดี่ยวเปิดศึกกับโรแมน เรนส์แต่ก็แพ้ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 35http://www.profightdb.com/cards/wwe/wrestlemania-35-29266.html ในปี 2020 ดรูว์ได้เป็นผู้ชนะแมตช์รอยัลรัมเบิลคว้าสิทธิ์เลือกชิงแชมป์โลกเส้นไหนก็ได้ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 36โดยระหว่างแมตช์ดรูว์สามารถกำจัดแชมป์ WWEอย่างบร็อก เลสเนอร์ลงจากเวทีได้ คืนต่อมาได้ประกาศท้าชิงแชมป์ WWEกับเลสเนอร์ในเรสเซิลเมเนีย 36 และสามารถคว้าแชมป์โลกได้เป็นสมัยแรก ทำให้เป็นแชมป์โลกคนแรกที่มาจากเกาะอังกฤษและแชมป์โลกชาวสกอตแลนด์คนแรกในประวัติศาสตร์ WWE

ในระหว่างแมตช์รอยัลรัมเบิล 2024 ดรูว์ได้เล่นงานซีเอ็มพังก์ด้วยท่า Future Shock DDT ทำให้พังก์ได้รับบาดเจ็บไหล่ ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ดรูว์ได้ชนะแมตช์กรงมรณะได้สิทธิ์ชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวทกับเซท รอลลินส์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 40 ในคืนที่ 2 ของเรสเซิลเมเนีย 40 ดรูว์สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวีเวทได้จากรอลลินส์เป็นครั้งแรกที่คว้าแชมป์โลกต่อหน้าคนดูในสนาม ก่อนจะโดนพังก์เล่นงานหลังจบแมตช์ และถูกแดเมียน พรีสต์แคชอินกระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์กระชากแชมป์ไปหลังจากครองได้เพียง 5 นาทีเท่านั้น ในแคลชแอทดิแคสเซิล 2024 ที่สกอตแลนด์ดรูว์ได้ชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวทกับแดเมียน พรีสต์แต่ไม่สำเร็จเพราะถูกพังก์ก่อกวนโดยปลอมตัวเป็นกรรมการ ในมันนีอินเดอะแบงก์ 2024 ดรูว์ได้คว้ากระเป๋าสิทธิ์ชิงแชมป์โลกและใช้สิทธิ์ชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวทคืนเดียวกันแต่ถูกพังก์มาก่อกวนอีกครั้งทำให้พลาดคว้าแชมป์และเสียสิทธิ์กระเป๋าไปฟรีๆ ดรูว์แค้นมากจึงท้าเจอกับพังก์ในซัมเมอร์สแลมโดยมีเซธ รอลลินส์เป็นกรรมการพิเศษผลปรากฎว่าดรูว์เป็นฝ่ายเอาชนะไปได้ ทั้งคู่ได้รีแมตช์กันในแบชอินเบอร์ลินรูปแบบกติกาสแตรปแมตช์ซึ่งเป็นพังก์ที่ชนะคืนไปได้ ทำให้เสมอกัน 1-1 เลยต้องมีแมตช์ตัดสินกันในแบดบลัดกติกานรกในกรงเหล็กเฮลอินเอเซลและเป็นพังก์ที่เอาชนะไปได้อีกครั้งและเป็นการยุติเรื่องราวของทั้งคู่ แมตช์นี้เป็นแมตช์ที่สองของดรูว์ที่ได้คะแนน 5 ดาวจาก Dave Meltzer

 ชีวิตส่วนตัว 
เขาหมั้นกับนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน Taryn Terrell ในเดือนกรกฎาคม 2009 และทั้งคู่แต่งงานกันที่ลาสเวกัสในเดือนพฤษภาคม 2010 ทั้งคู่หย่าร้างกันในเดือนพฤษภาคม 2011 เขาแต่งงานกับ Kaitlyn Frohnapfel เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2016 และพวกเขาอาศัยอยู่ในแทมปาฟลอริดา

เขาเป็นผู้สนับสนุนทีมฟุตบอลสก็อตแลนด์เรนเจอร์สเอฟซี แองเจลาแม่ของเขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2012 ด้วยวัย 51 ปี

 แชมป์และรางวัล 

 British Championship Wrestling
 BCW Heavyweight Championship (2 times)
 CBS Sports
 Wrestler of the Year (2020)
 Dansk Pro Wrestling
 DPW Heavyweight Championship (1 time)
 Evolve
 Evolve Championship (1 time)
 Evolve Tag Team Championship (2 times, inaugural) – with Johnny Gargano (1) and Dustin (1)
 Evolve Tag Team Championship Tournament (2016) – with Johnny Gargano
 Open the Freedom Gate Championship (1 time)
 Fighting Spirit Magazine
 FSM Readers Award (1 time)Fighting_Spirit_Magazine#FSM_Reader_Awards
 British Wrestler of the Year (2014)
 Ranked No. 37 of the top 50 singles wrestlers in the FSM 50 in 2015
 Florida Championship Wrestling
 FCW Florida Heavyweight Championship (1 time)
 FCW Florida Tag Team Championship (2 times) – with Stu Sanders
 Insane Championship Wrestling
 ICW World Heavyweight Championship (2 times)
 ICW Hall of Fame (2018)
 ICW Award (4 times)
 Moment of the Year (2014) – Surprise return at "Shug's Hoose Party"
 Promo of the Year (2014) – "Shug's Hoose Party"
 Feud of the Year (2016) – The Black Label Vs. Insane Championship Wrestling
 Best on the Mic (2016)
 Inside The Ropes Magazine
 Ranked No. 1 of the top 50 wrestlers in the world in the ITR 50 in 2020.
 Irish Whip Wrestling
 IWW International Heavyweight Championship (1 time)
 NoDQ.com
 NoDQ End of Year Award (3 times)
 Male Superstar of the Year (2020)
 Babyface of the Year (2020)
 Finisher of the Year (2020)
 Outback Championship Wrestling
 OCW World Heavyweight Championship (1 time)
 Preston City Wrestling
 There Can Be Only One Gauntlet (2016)
 Pro Wrestling Illustrated
 Most Improved Wrestler of the Year (2020)
 Ranked No. 4 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2020 and 2021
 Scottish Wrestling Alliance
 Scottish Heavyweight Championship (1 time)
 Sports Illustrated
 Ranked No. 3 of the top 10 wrestlers in 2020
 Total Nonstop Action Wrestling
 Impact Grand Championship (1 time)
 TNA World Heavyweight Championship (1 time)
 Feast or Fired (2016 – World Heavyweight Championship contract)
 Global Impact Tournament (2015) – with Team International 
 TNA Joker's Wild (2016)
 Union of European Wrestling Alliances
 European Heavyweight Championship (1 time)
 What Culture Pro Wrestling
 WCPW World Championship (1 time)
 Defiant Wrestling Award for Match of the Year (2017) – Vs. Will Ospreay at "Exit Wounds"
 WWE
 WWE Championship (2 times)
 World Heavyweight Championship (1 time)
 NXT Championship (1 time)
 WWE Intercontinental Championship (1 time)
 WWE Raw Tag Team Championship (2 times) – with Cody Rhodes (1) and Dolph Ziggler (1)
 31st Triple Crown Champion
 Men's Royal Rumble (2020)
 Men's Money in the Bank (2024)
 Bumpy Award (2 times)
 Superstar of the Half-Year (2020)
 Lifetime Achievement Award (2021)
 Slammy Award (6 times)
 Superstar of the Year (2020)
 Male Superstar of the Year (2020)
 Social Star of the Year (2024)
 Social Star of the Year (2025)
 Rivalry of the Year (2025) – 
 Match of the Year (2025) – 
 Slim Jim Savage Moment of the Summer (2024, for stealing CM Punk's friendship bracelet and sending him to a local medical facility)