wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เดอะซิมส์ 2 สี่ฤดูแสบ
เดอะซิมส์ 2 สี่ฤดูแสบ  เป็นภาคเสริมตัวที่ 6 ของเกมชุดเดอะซิมส์ 2 วางจำหน่ายในไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2550 เป็นภาคที่เกี่ยวกับฤดูกาล 4 ฤดูกาลให้ชาวซิมส์ได้สนุกสนาน ไม่ว่าจะเป็น  ฤดูหนาว ฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูหนาวจะมีหิมะตกทำให้ชาวซิมส์ได้สนุกสนานกับการเล่นหิมะปั้นตุ๊กตาหิมะ  ฤดูร้อนจะทำให้ชาวเดอะซิมส์ร้อนจนอยู่ในบ้านไม่ไหวจนต้องออกมาเล่นน้ำอาบแดดกัน ฤดูฝนจะทำให้ชาวซิมส์ออกจากไปจนเป็นหวัดบางทีก็จะมีพายุมาทำให้ชาวซิมส์เดือดร้อน ฤดูใบไม้ผลิจะทำให้ชาวซิมส์มีความสุขกับฤดูใบไม้ผลิ ทั้งยังสามารถจับผีเสื้อใส่กระป๋องมาดูเล่นหรืออาจเก็บหิ่งห้อยใส่ขวดโหลก็ได้
# กิเหลง
กิเหลง  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊กขุนพลของอ้วนสุด เป็นชาวซานตุง มีอาวุธเป็นง้าว 3 คม หนัก 50 ชั่ง เมื่อเล่าปี่ยกมาตีลำหยง อ้วนสุดได้ให้กิเหลงเป็นแม่ทัพหน้าต้านเล่าปี่ กิเหลงปะทะกับกวนอู รบไม่แพ้ชนะกัน ต่อมาเล่าปี่ถูกลิโป้ยึดเมืองชีจิ๋ว

ลิโป้ให้เล่าปี่อยู่เมืองเสียวพ่าย อ้วนสุดได้ให้กิเหลงเป็นแม่ทัพหน้านำทหารสิบหมื่นไปตีเมืองเสียวพ่าย เล่าปี่จึงส่งจดหมายไปขอความช่วยเหลือจากลิโป้ ลิโป้จึงเรียกทั้งเล่าปี่และกิเหลงมาที่ค่ายของตนและอ้างมติสวรรค์ยิงเกาทัณฑ์ให้โดนปลายทวน โดยนำทวนไปปักที่ประตูค่ายห่างจากจุดที่ลิโป้ยืน 150 ก้าว ถ้ายิงเกาทัณฑ์ไม่โดนปลายทวนให้ทั้งสองทัพทำสงครามกันต่อไปโดยลิโป้ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป แต่ถ้ายิงถูกปลายทวนทั้งสองฝ่ายต้องเลิกรบกัน ผลปรากฏว่าลิโป้ยิงถูกปลายทวนได้อย่างแม่นยำ ทำให้เล่าปี่รอดจากการโจมตีของกิเหลง ต่อมาเล่าปี่ยกมาตีอ้วนสุดที่กำลังเดินทัพไปหาอ้วนเสี้ยวผู้พี่ อ้วนสุดได้ให้กิเหลงออกรบ กิเหลงรบกับเตียวหุยและถูกเตียวหุยฆ่าตาย
# ระนาบท้ายทอย
ระนาบท้ายทอย (planum occipitale or occipital plane) เป็นส่วนของสความา ออกซิปิตาลิส (squama occipitalis) ที่อยู่เหนือเส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal lines) ถูกคลุมด้วยกล้ามเนื้อออกซิปิตาลิส (Occipitalis muscle)
# ระนาบหลังคอ
ระนาบหลังคอ (planum nuchale or nuchal plane) เป็นส่วนของสความา ออกซิปิตาลิส (squama occipitalis) ที่อยู่ใต้เส้นหลังคอเส้นบนสุด (highest nuchal lines) มีลักษณะขรุขระและรูปร่างไม่แน่นอนเพราะเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อหลายมัด
# ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา
ธงชาติเซนต์คริสโตเฟอร์-เนวิส-แองกวิลลา อดีตอาณานิคมโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2501 - 2526) มีลักษณะเป็นธงสามสีสามแถบแนวตั้ง พื้นเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งเป็นสามแถบตามแนวตั้ง เรียงเป็นแถบสีเขียว สีเหลือง และสีฟ้า ตามลำดับจากด้านคันธง แต่ละแถบกว้างเท่ากัน  ที่กลางแถบสีเหลืองนั้นมีภาพต้นปาล์มสีดำมีกิ่งก้านแผ่ออกไป 3 ด้าน หมายถึงดินแดน 3 ส่วนที่ประกอบเข้าเป็นอาณานิคมแห่งนี้ ได้แก่ แองกวิลลา เกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ และเกาะเนวิส  ธงดังกล่าวนี้ใช้อยู่ในช่วงปี พ.ศ. 2510 - พ.ศ. 2526

ส่วนธงที่ใช้ในช่วงก่อนหน้า (พ.ศ. 2501 - 2510) ใช้ธงตามแบบอาณานิคมของสหราชอาณาจักรทั่วไป กล่าวคือ ธงเรือแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน มีภาพตราอาณานิคม ซึ่งตราแผ่นดินประจำดินแดนในกรอบวงกลมสีขาว ตรานี้มีลักษณะเป็นตราอาร์มรูปโล่ ภายในโล่แบ่งเป็นสามส่วน โดยช่องซ้ายบนมีภาพกะลาสี (เป็นสัญลักษณ์แทนตัวคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส) ยืนบนหัวเรือเพื่อส่องกล้องสำรวจแผ่นดินใหม่ หมายถึงเกาะเซนต์คริสโตเฟอร์ (ปัจจุบันเรียกว่าเกาะเซนต์คิตส์) ที่ช่องขวาบนเป็นภาพสตรี 3 คนกำลังชำระกายในน้ำตก หมายถึงเกาะเนวิส ช่องกลางล่างเป็นภาพชาวประมงกับเรือแคนูบนชายหาด หมายถึงแองกวิลลา  ที่ตอนบนของโล่มีภาพปลาโลมา 3 ตัวหันตัวตามแนวตั้งแหงนหน้าขึ้นด้านบน มีเกี้ยวรัดรอบตัวปลาโลมาทั้งสามนั้นรวมกัน
# ลุดตัดกุด
ลุดตัดกุด มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า อู้ทูกู่  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เป็นชาวเผ่าลำมัน เจ้าแห่งรัฐออโกก๊ก (烏戈國 อูเกอกั๋ว)

ลุดตัดกุดเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์

 ในนิยายสามก๊ก 
ลุดตัดกุดปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 90 ลุดตัดกุดเป็นเจ้าแห่งรัฐออโกก๊ก (烏戈國 อูเกอกั๋ว) รัฐของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) ลุดตัดกุดมีร่างสูง 12 ฉื่อ (尺) ไม่กินธัญพืชทั้งห้า (五谷 อู๋กู่) แต่กินงูและสัตว์ดุร้ายทั้งดิบ ๆ เป็นอาหาร มีเหล่าทหารใต้บังคับบัญชาที่เรียกว่าตีนกะเป๋ง (籐甲兵 เถิงเจี่ยปิง) สวมเกราะหวายซึ่งเป็นเกราะที่ชุบน้ำมันถึงครึ่งปี ทำให้ฟันแทงไม่เข้าและสามารถลอยน้ำได้

หลังจากเบ้งเฮ็กถูกขงเบ้งจับตัวครั้งที่ 6 แล้วถูกปล่อยไป เบ้งเฮ็กได้ไปร้องขอต่อลุดตัดกุดให้ยกทหารเกราะหวายไปรบกับขงเบ้ง ในศึกแรก กองทัพของขงเบ้งนำโดยจูล่งและอุยเอี๋ยนได้แพ้ทหารเกราะหวายของลุดตัดกุด ขงเบ้งจึงคิดอุบายให้อุยเอี๋ยนไปรบกับลุดตัดกุดและแกล้งแพ้หลายๆครั้งและถอยไปยังหุบเขาจัวปัวสก (盤蛇谷 ผานเฉอกู่) ลุดตัดกุดหลงกลเข้าไปในหุบเขาที่ขงเบ้งได้ทิ้งดินระเบิดไว้ แล้วขงเบ้งจึงสั่งให้ทหารจุดเพลิงและทิ้งไปในหุบเขา เกราะหวายเป็นเกราะชุบน้ำมันจึงติดไฟได้ง่าย ทำให้ทหารเกราะถูกเพลิงเผาทั้งเป็นตายสิ้นรวมทั้งลุดตัดกุดด้วยสามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 90.

 หมายเหตุ
# เนินครูซิฟอร์ม
เนินครูซิฟอร์ม  เป็นสันที่อยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกท้ายทอย

 แบ่งตามพื้นผิว 
สามารถแบ่งพื้นผิวดังกล่าวออกเป็นแอ่งเว้า 4 แอ่ง ได้แก่
 สองแอ่งบน มีรูปร่างเป็นรูปสามเหลี่ยม และเป็นที่อยู่ของกลีบท้ายทอย (occipital lobes) ของซีรีบรัม 
 สองแอ่งล่าง มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า และเป็นที่อยู่ของซีรีเบลลัม

ที่จุดบรรจบตรงกลางของเนินครูซิฟอร์มทั้งสี่เรียกว่าปุ่มในของท้ายทอย (internal occipital protuberance)
# ปุ่มในของท้ายทอย
ปุ่มในของท้ายทอย  เป็นที่จุดบรรจบตรงกลางของเนินครูซิฟอร์ม (cruciate eminence) ทั้งสี่ อยู่ภายในกระดูกท้ายทอย (occipital bone)
# ร่องหว่างขม่อม
ร่องหว่างขม่อม (sagittal sulcus) เป็นร่องเว้าในแนวตั้งที่ปรากฏอยู่ที่ส่วนบนของเส้นแนวกลางตัว ปรากฏอยู่บนพื้นผิวด้านในของกระดูกหน้าผาก (frontal bone) ส่วนสความา ฟรอนทาลิส (squama frontalis) ขอบของร่องนี้รวมกันเป็นสันเรียกว่า สันหน้าผาก (frontal crest) ร่องหว่างขม่อมเป็นที่อยู่ของแอ่งเลือดดำซุพีเรียร์ ซาจิตตัล ไซนัส (superior sagittal sinus) ในขณะที่ขอบและสันเป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีไบร (falx cerebri)

ร่องหว่างขม่อมนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของกระดูกข้างขม่อม (parietal) และกระดูกท้ายทอย (occipital bone)
# แอ่งคอนไดลอยด์
แอ่งคอนไดลอยด์ (condyloid fossa or condylar fossa) เป็นรอยเว้าที่อยู่ด้านหลังปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) ที่อยู่ส่วนข้างของกระดูกท้ายทอย ซึ่งเว้ารับขอบหลังของหน้าประกบด้านบนของกระดูกคอชิ้นที่หนึ่ง (atlas) เมื่อเงยศีรษะ พื้นของแอ่งนี้ในบางครั้งอาจมีช่องหรือรูเรียกว่า ช่องคอนไดลาร์ (condyloid canal) ซึ่งมีหลอดเลือดดำระบายออก (emissary vein) ผ่านจากทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus)

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 Illustration (#22)
# สันด้านในของท้ายทอย
สันด้านในของท้ายทอย (internal occipital crest) เป็นสันนูนที่อยู่ส่วนล่างของเนินครูซิฟอร์ม (cruciate eminence) ในกระดูกท้ายทอย (occipital bone) สันนี้จะแยกออกเป็น 2 แนวใกล้ๆ กับฟอราเมน แมกนัม (foramen magnum) และให้เป็นจุดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีเบลไล (falx cerebelli) ที่ขอบยึดเกาะของฟอล์กซ์ ซีรีเบลไลเป็นแอ่งเลือดดำออกซิปิทัล ไซนัส (occipital sinus) 

ที่ส่วนบนของสันด้านในของท้ายทอยมีรอยเว้าที่เรียกว่า แอ่งเวอร์เมียน (vermian fossa) ซึ่งเป็นที่อยู่ของส่วนเวอร์มิส (vermis) ของซีรีเบลลัม (cerebellum)

 แหล่งข้อมูลอื่น
# จกหยง
จกหยง หรือ จกหยงฮูหยิน มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จู้หรงฟูเหริน  เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์จีนเรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 เป็นภรรยาของเบ้งเฮ็กผู้เป็นกษัตริย์ของชนเผ่าลำมันปกครองดินแดนในภูมิภาคหนานจงทางใต้ของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน จกหยงเป็นตัวละครหญิงคนเดียวในนวนิยายสามก๊กที่เข้าร่วมในการรบ และต่อสู้ในยุทธการที่รบกับทัพจ๊กก๊กเคียงคู่เบ้งเฮ็กผู้เป็นสามี 

จกหยงเป็นตัวละครสมมติในนวนิยายสามก๊ก ไม่ปรากฏชื่อในบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ

 ในนิยายสามก๊ก 
จกหยงปรากฏเป็นตัวละครในนวนิยายสามก๊กตอนที่ 90 จกหยงเป็นภรรยาของเบ้งเฮ็กผู้เป็นมันอ๋อง (蠻王 หมานหวาง) หรือกษัตริย์ของชนเผ่าลำมัน (南蠻 หนานหมาน) และเป็นพี่สาวของตั้วไหล (帶來洞主 ต้ายหลายต้งจู่) กล่าวกันว่าจกหยงสืบเชื้อสายจากเทพแห่งไฟจู้หรง (จกหยง) จกหยงจึงนำชื่อของเทพจู้หรงมาเป็นชื่อของตน

หลังเบ้งเฮ็กถูกจูกัดเหลียงจับและปล่อยตัวเป็นครั้งที่ 5 เบ้งเฮ็กไปตั้งมั่นอยู่ที่ถ้ำงินแข (銀坑洞 อิ๋นเคิงต้ง) ทัพจ๊กก๊กยกตามมาตั้งค่ายอยู่ใกล้ถ้ำงินแข จกหยงจึงอาสาเบ้งเฮ็กผู้สามีออกไปรบ นำกองกำลังเข้าโจมตีหน่วนทหารฝ่ายจ๊กก๊ก จกหยงใช้มีดบินโจมตีและจับตัวเตียวหงีและม้าตงขุนพลฝ่ายจ๊กก๊กได้ 

วันถัดมาจกหยงเข้ารบกับเตียวจูล่งและอุยเอี๋ยน แต่ทั้งคู่หนีจากสนามรบอย่างรวดเร็ว จกหยงสงสัยว่าเป็นกลลวงจึงไม่ไล่ตาม เหตุการณ์ลักษณะเดียวกันเกิดขึ้นอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น จกหยงก็ยังคงไม่ไล่ตาม แต่หลังจากอุยเอี๋ยนย้อนกลับมาเยาะเย้ย จกหยงโกรธจึงไล่ตามอุยเอี๋ยนไปในหุบเขาแคบ ๆ ในที่สุดก็ติดกับดักและถูกทัพจ๊กก๊กจับตัวไป

จกหยงถูกพาตัวไปยังค่ายของจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงให้ปฏิบัติต่อจกหยงอย่างให้เกียรติ ให้นำสุราอาหารมาเลี้ยงและปล่อยจกหยงจากพันธนาการ จากนั้นจึงส่งคนไปพบเบ้งเฮ็ก เสนอให้แลกตัวจกหยงกับเตียวหงีและม้าตง เบ้งเฮ็กตกลง จกหยงจึงได้รับการปล่อยตัวกลับมาหาเบ้งเฮ็ก 

จกหยงถูกจับตัวอีก 2 ครั้งโดยทัพจ๊กก๊กพร้อมกับเบ้งเฮ็ก ในครั้งสุดท้ายที่ถูกจับ จกหยงอยู่ร่วมกับเบ้งเฮ็กและเหล่าทหารลำมันหวังจะพิชิตทัพจ๊กก๊ก แล้วได้รับข่าวลวงว่าลุดตัดกุดที่เป็นพันธมิตรใกล้จะกวาดล้างทัพจ๊กก๊กได้แล้ว แต่แท้จริงแล้วทัพของลุดตัดกุดได้ถูกทัพจ๊กก๊กล้อมเผาในหุบเขาจัวปัวสก (盤蛇谷 ผานเฉอกู่) แล้ว ฝ่ายจกหยงก็ถูกทัพจ๊กก๊กจับตัวพร้อมกับเบ้งเฮ็ก 

ในที่สุดเบ้งเฮ็กและจกหยงก็ยอมสวามิภักดิ์และสาบานว่าจะภักดีต่อจ๊กก๊ก จูกัดเหลียงจึงปล่อยตัวเบ้งเฮ็กและจกหยงให้กลับไปปกครองภูมิภาคหนานจงต่อ เบ้งเฮ็กและจกหยงก็ไม่ก่อกบฏต่อจ๊กก๊กอีกต่อไปสามก๊ก (ซันกั๋วเหยี่ยนอี้) ตอนที่ 90.

 ในวัฒนธรรมประชานิยม 

 จกกหยงปรากฏในฐานะตัวละครที่เล่นได้ในซีรีส์วิดีโอเกมไดนาสตีวอริเออร์และวอริเออร์โอโรจิของบริษัทโคเอ
 เกมการ์ดสะสม เมจิกเดอะแกเธอริง (Magic: the gathering)  มีการ์ดที่ชื่อว่า "Lady Zhurong, Warrior Queen" (จกหยง ราชินีนักรบ) ในชุด พอร์ทัลทรีคิงดัมส์ (Portal Three Kingdoms) 
 จกหยงปรากฏในฐานะขุนพลที่เล่นได้ในเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้ฝ่ายลำมันในวิดีโอเกมแนวกลยุทธ์ โททัลวอร์: ทรีคิงดัมส์ (Total War: Three Kingdoms)
# ช่องคอนไดลาร์
ช่องคอนไดลาร์ (condylar canal or condyloid canal) เป็นช่องภายในแอ่งคอนไดลอยด์ (condyloid fossa) ของส่วนข้างของกระดูกท้ายทอยด้านหลังปุ่มกระดูกท้ายทอย (occipital condyle) ช่องนี้เป็นทางผ่านของหลอดเลือดดำระบายออก (emissary vein) ผ่านจากทรานสเวิร์ส ไซนัส (transverse sinus) ในบางคนอาจไม่มีช่องนี้

 ภาพอื่นๆ
# จังหวัด 77
จังหวัด 77   (Province 77) เป็นภาพยนตร์ไทย ผลงานการกำกับโดย สมิธ ทิมสวัสดิ์ และ พันธกานต์ ทองเจือ ออกฉายในวันที่ 29 สิงหาคม ปี  พ.ศ. 2546 ใน ประเทศไทย

โครงเรื่อง
ไทยทาวน์ คือ ย่านหนึ่งที่อยู่ใกล้กับฮอลลีวูด ในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ย่านแห่งนี้ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังหนึ่งของคนไทยกว่า 5 หมื่นคนเลยก็ว่าได้ ที่อพยพเข้ามาในประเทศนี้ ด้วยเหตุที่ย่านนี้เป็นเสมือนประตูเข้าสู่ประเทศอเมริกาสำหรับคนไทย ย่านนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเป็นเสมือนจังหวัดที่ 77 ของประเทศไทย ครอบครัวคนไทยครอบครัวหนึ่งที่ประกอบกิจการร้านอาหาร ต้องดิ้นรนต่อสู้เพื่อเลี้ยงชีวิตให้อยู่รอด ท่ามกลางสังคมบริโภคนิยมที่มีความเจริญเติบโตที่รวดเร็วมาก ในขณะที่ตัวพวกเขาเอง พยายามคงไว้ซึ่งประเพณีและวัฒนธรรมดั้งเดิมของตัวเองเอาไว้ การต่อสู้ทางวัฒนธรรม ระหว่างความเป็นไทย กับวัฒนธรรมของชาวอเมริกาในย่านชายฝั่งตะวันตก ที่เต็มไปด้วยเพลงฮิพฮอพ ยาเสพติด การแข่งรถบนท้องถนนและความรุนแรงต่างๆ ทั้งหมดนี้ส่งผลให้แพท (ไมค์ กิ่งโพยม) เด็กหนุ่มคนหนึ่งต้องเสียคนhttp://movie.sanook.com/movie/movie_07852.phphttp://www.siamzone.com/movie/m/1592/synopsis

นักแสดง
 ไมค์ กิ่งโพยม รับบท แพท
 เมทินี กิ่งโพยม รับบท เพิร์ล
 พีท ทองเจือ รับบท แดน
 เจเรมี่ ธนา รับบท โกลดี้
 ชาลีน อมตวณิชย์ รับบท Plearn 
 อีริค มาร์คัส ชูทส์ (Erik Markus Schuetz) รับบท บอดี้การ์ด 
 แคนดิเซ มิเชล (Candice Michelle) รับบท เค.ซี.
 ขันเงิน เนื้อนวล รับบท ขัน
 จำรัส ทัศนละวาด รับบท เดย์
 ปริญญา อินทชัย รับบท เวย์

 เกร็ด 
 เพลงจากเรื่องนี้ เป็นผลงานเพลงของ วงไทยเทเนี่ยม (Thaitanium)
 การถ่ายทำ ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทสร้างภาพยนตร์ของเมล กิบสัน

 หมายเหตุ
# ธงชาติแอนทีกาและบาร์บิวดา
ธงชาติแอนติกาและบาร์บูดา มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน พื้นธงมีสีแดง ภายในมีรูปสามเหลี่ยมหัวกลับแบ่งพื้นสีแดงออกเป็นสองส่วน ในรูปสามเหลี่ยมนั้นแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ๆ ตามแนวนอน ตอนล่างเป็นสีขาว ตอนกลางเป็นสีฟ้า ตอนบนสุดเป็นพื้นสีดำมีรัศมีดวงอาทิตย์สีเหลือง รัศมีดังกล่าวมี 9 แฉก ธงนี้เป็นเป็นแบบที่ชนะเลิศการประกวดธงชาติ ออกแบบโดย เรจินัลด์ ซามูเอลส์ (Reginald Samuels) อาชีพครู และได้รับรองให้เป็นธงชาติแอนติกาและบาร์บูดาอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510

ในธงชาตินั้น รูปดวงอาทิตย์หมายถึงแสงแห่งวันใหม่ของประเทศแอนติกาและบาร์บูดา สีดำหมายถึงมรดกจากชาวแอฟริกาที่สืบทอดมายังประชาชนผู้เป็นลูกหลาน สีฟ้าหมายถึงความหวัง สีแดงหมายถึงพลังงาน  นอกจากนี้ สีเหลือง สีฟ้า และสีขาว ที่เรียงลำดับต่อเนื่องกัน ยังหมายถึง ดวงอาทิตย์ ทะเล (ทะเลแคริบเบียน) และหาดทราย อันเป็นลักษณะของธรรมชาติในประเทศอย่างชัดเจน  รูปสามเหลี่ยมหัวกลับนั้น มีลักษณะคล้ายอักษร "V" หมายถึงคำว่า "victory" ในภาษาอังกฤษ แปลว่า ชัยชนะ

สำหรับธงราชนาวีของหน่วยรักษาชายฝั่งของแอนติกาและบาร์บูดานั้น ใช้ธงพื้นขาวมีกางเขนสีแดงอยู่กลาง ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติ เช่นเดียวกับธงราชนาวี

 แหล่งข้อมูลอื่น
# ปลากริมมุก
ปลากริมมุก หรือ ปลากริมสี  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodusinae  ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae 

มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ปากมีขนาดเล็ก พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว เกล็ดข้างลำตัวสะท้อนแสงแวววาว ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำพาดยาวตามความยาวลำตัว 1 แถบ เหนือแถบมีจุดสีน้ำตาลกระจายเรียงเป็นแถว ครีบมีลักษณะโปร่งใสและมีจุดสีน้ำตาลขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่ว ปลายหางมน ตรงกลางเป็นติ่งยื่นยาวเล็กน้อย ปลายขอบครีบมีสีแดงสด มีขนาดความยาวไม่เกิน 4 เซนติเมตร จัดเป็นปลากริมที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก 

พฤติกรรมชอบอยู่รวมเป็นฝูงในแหล่งน้ำนิ่งตื้น ๆ ขนาดเล็ก เช่น หนองหรือบึงน้ำ พบได้ในประเทศไทยทุกภาค และพบทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีนิสัยก้าวร้าวชอบกัดกันเองในฝูงอยู่เป็นประจำ แต่ไม่ขั้นกัดกันจนตายเหมือนปลากัด สามารถฮุบอากาศเหนือผิวน้ำได้โดยไม่ต้องผ่านเหงือกเหมือนปลาชนิดอื่น ปลาตัวผู้มีสีสดกว่าตัวเมีย แพร่พันธุ์ด้วยการก่อหวอดใต้ร่มไม้หรือติดกับพืชน้ำ ใช้เวลาฟักไข่ประมาณ 2 วัน โดยตัวผู้จะเป็นฝ่ายดูแลไข่และตัวอ่อน โดยไม่ให้ตัวเมียเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยเลย นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
# รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศลาว
รายชื่อท่าอากาศยานในประเทศลาว

 รายชื่อท่าอากาศยาน 

 สถานที่ตั้ง IATA ICAO ท่าอากาศยาน ท่าอากาศยานนานาชาติ เวียงจันทน์ VTE VLVT ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต หลวงพระบาง LPQ VLLB ท่าอากาศยานนานาชาติหลวงพระบาง ปากเซ PKZ VLPS ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ สุวรรณเขต ZVN VLSV ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณเขต อัตตะปือ AOU VLAP ท่าอากาศยานนานาชาติอัตตะปือ ต้นผึ้ง BOR VLBK ท่าอากาศยานนานาชาติบ่อแก้ว ท่าอากาศยานในประเทศ ห้วยทราย OUI/HOE VLHO ท่าอากาศยานห้วยทราย ไชยบุรี ZBY VLSB ท่าอากาศยานไชยบุรี หัวพัน NEU VLSN ท่าอากาศยานซำเหนือ เชียงขวาง XKH VLXK ท่าอากาศยานเชียงขวาง หลวงน้ำทา LXG VLLN ท่าอากาศยานหลวงน้ำทา สาละวัน VNA VLSV ท่าอากาศยานสาละวัน
  อุดมไซ ODY VLOS ท่าอากาศยานอุดมไซ คำม่วน THK VLTK ท่าอากาศยานท่าแขก
# ปลากัดป่าภาคใต้
ปลากัดป่าภาคใต้ หรือ ปลากัดภาคใต้  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ย่อยMacropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae 

มีลักษณะคล้ายปลากัดภาคกลาง (B. splendens) และปลากัดอีสาน (B. smaragdina) แต่มีรูปร่างเรียวยาวและครีบหลังค่อนไปทางด้านหลังลำตัว มีพฤติกรรมก้าวร้าวน้อยกว่าปลากัดทั้ง 2 ชนิดข้างต้น มีลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบแดงและน้ำเงิน ครีบหลังและครีบก้นสีคล้ำแดงมีแถบสีฟ้าเรืองแสง ปลายครีบก้นมีแต้มสีแดงสด มีขลิบสีขาว 

พบในภาคใต้ของประเทศไทย มีขนาดยาวประมาณ 5 เซนติเมตรหน้า 199, "คู่มือปลาน้ำจืด" โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพ พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486  ส่วนปลาที่พบในประเทศกัมพูชาแถบจังหวัดสตึงแตรงนั้น จะมีลำตัวและครีบสีดำคล้ำปลากัดสติกโตส ปริศนาแห่งสตรึงแตรง, สุริศา ซอมาลี คอลัมน์ Aqua survey นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 24 ปีที่ 2: มิถุนายน 2012

ปลากัดที่พบในประเทศไทย
กลุ่ม B. picta:
 ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994

กลุ่ม B. pugnax:
 ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849
 ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994
 ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006 

กลุ่ม B. splendens:
 ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910 
 ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972
 ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975
 ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012 
 ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012

กลุ่ม B. waseri:
 ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan, 1998
# ปลากัดเขียว
ปลากัดเขียว หรือ ปลากัดอีสาน    เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างและพฤติกรรมคล้ายปลากัดภาคกลาง (B. splendens) แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า เกล็ดมีสีเขียวมากกว่าทั้งที่ข้างแก้มและลำตัว ในบางตัวอาจมีเหลือบสีฟ้า ครีบมีสีเขียวหรือฟ้าและมีลายประสีดำ

พบในแหล่งน้ำตื้นที่นิ่งและไหลเอื่อย ๆ ในพื้นที่ภาคอีสานของประเทศไทย และประเทศลาว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-6 เซนติเมตร หน้า 200, คู่มือปลาน้ำจืด โดย ดร.ชวลิต วิทยานนท์ (สำนักพิมพ์สารคดี กรุงเทพ พ.ศ. 2547) ISBN 9744841486 

ปลากัดเขียว ที่พบในพื้นที่บึงโขงหลง พื้นที่ชุ่มน้ำขนาดกว้างใหญ่ในจังหวัดบึงกาฬ พบมีลักษณะที่เด่นเฉพาะตัว คือ ก้านครีบหางจะมีการแตกตัว บางตัวอาจแตกได้มากถึง 4 ก้าน และในครีบหางจะมีลายขึ้นเป็นเส้นเต็มช่องระหว่างก้านหาง เริ่มตั้งแต่โคนหางกระจายออกไปจนอาจสุดปลายหาง มองดูคล้ายลักษณะของแมงมุม ปลาที่มีลักษณะเช่นนี้เรียกว่า "ปลากัดป่าหางลาย" หรือ "ปลากัดป่ากีตาร์" เนื่องจากเมื่อแผ่ครีบพองเหงือกเมื่อเจอกับปลากัดตัวอื่น ครีบท้องหรือครีบอกข้างใดข้างหนึ่งจะกระดิก คล้ายกับเวลามีผู้ดีดกีตาร์หน้า 80-85, ปลากัดป่าอีสานหางลาย. "Wild Ambition" โดย ชาญชัย สุนันท์กิ่งเพชร. นิตยสาร Aquarium Biz ฉบับที่ 47 ปีที่ 4: พฤษภาคม 2014นอกจากนี้แล้ว ปลากัดเขียว ในพื้นที่ต่าง ๆ ก็ยังมีสีสันและขนาดลำตัว ตลอดจนลักษณะครีบต่าง ๆ แตกต่างกันซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดใหม่ แต่เรื่องนี้ยังมิได้มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์กันอย่างแท้จริงหน้า 28-31, Betta smaragdina Ladiges 1972. "Mini Atlas" โดย สุริศา ซอมาดี. Aquarium Biz ฉบับที่ 47 ปีที่ 4: พฤษภาคม 2014

ปลากัดที่พบในประเทศไทย
กลุ่ม B. picta:
 ปลากัดอมไข่กระบี่ Betta simplex Kottelat, 1994

กลุ่ม B. pugnax:
 ปลากัดปีนัง Betta pugnax Cantor, 1849
 ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี Betta prima Kottelat, 1994
 ปลากัดอมไข่สงขลา Betta ferox I. Schindler & J. Schmidt, 2006 

กลุ่ม B. splendens:
 ปลากัดภาคกลาง (Siamese fighting fish) Betta splendens Regan, 1910 
 ปลากัดอีสาน Betta smaragdina Ladiges, 1972
 ปลากัดภาคใต้ Betta imbellis Ladiges, 1975
 ปลากัดตะวันออก Betta siamorientalis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Jeenthong, 2012 
 ปลากัดมหาชัย Betta mahachaiensis Kowasupat, Panijpan, Ruenwongsa & Sriwattanarothai, 2012

กลุ่ม B. waseri:
 ปลากัดช้าง Betta pi H. H. Tan, 1998
# เทนโจอิง อาซึกะ
เทนโจอิน อาซึกะ  เป็นตัวละครหลักของอนิเมะเรื่องเกมกลคนอัจฉริยะ GX สำหรับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนี้ออกอากาศในสหรัฐอเมริกา และประเทศอื่น ๆ พากย์เสียงโดยซานาเอะ โคบายาชิ

 เนื้อเรื่อง 
การ์ดที่ใช้หลัก ๆ คือการ์ดตระกูลไซเบอร์เกิรล์ หรือไซเบอร์แองเจิล ประจำอยู่หอโอเบริสก์บลู

 ภาคแรก (ปีที่หนึ่ง) 
อาซึกะมีความสนใจในตัวของยูกิ จูไดตั้งแต่ตอนเข้าโรงเรียนใหม่ ๆ และหลังจากได้ดูการต่อสู้ระหว่างจูไดกับมันโจเมะครั้งแรก เธอก็เริ่มเข้ามามีความเกี่ยวข้องกับตัวเรื่องยิ่งขึ้น ในช่วงภาคนี้มักจะออกมาพร้อมกับเพื่อนร่วมหอจุงโกะและโมโมเอะ อาซึกะและมารุฟุจิ เรียวมักจะแลกเปลี่ยนข้อมูลของพี่ของตน เทนโจอิง ฟุบุกิอยู่เสมอ ถึงแม้จะเธอชอบบ่นเกี่ยวกับการกระทำของพี่ตนเอง แต่สิ่งนั้นกลับให้เห็นถึงความเป็นห่วงเป็นใยฟุบุกิอยู่บ่อยครั้ง

 ภาคสอง (ปีที่สอง) 
อาซึกะปฏิเสธการเป็นดาวโรงเรียนจากอาจารย์โครนอสและฟุบุกิ พร้อมกับย้ายไปอยู่ในอาคารพิเศษที่มันโจเมะสร้างขึ้นที่หอโอซิริสเรด

อาซึกะถูกล้างสมองจากพวกสมาคมแห่งแสง (光の結社, Society of Light) หลังจากพ่ายแพ้ให้กับมันโจเมะ อย่างไรก็ตามเธอก็มิได้กลายมาเป็นคนเย็นชาเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่เป็นเหมือนกัน แต่เธอกลับช่วยไม่ให้จุงโกะและโมโมเอะเข้ามาร่วมด้วยกับเธอ พร้อมกับถือคติว่า "เพื่อรักษาความภาคภูมิของสตรีแห่งโอเบริสก์บลู" หลังจากนั้นอาซึกะก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเมื่อได้สู้กับจูได

 ภาคสาม (ปีที่สามช่วงต้น) 
อาซึกะมีหน้าที่ปกป้องโรงเรียนจากมอนสเตอร์หลังจากตัวโรงเรียนและนักเรียนถูกส่งไปอีกมิติหนึ่งโดยยูเบลและในขณะที่จูได โยฮัน แอนเดอร์เซน ฯลฯ เดินทางไปนำยาเพื่อมารักษาซาโอโตเมะ เร หลังจากได้กลับมายังมิติปัจจุบันแล้ว อาซึกะพร้อมกับคนอื่น ๆ ได้เดินทางกลับไปเพื่อช่วยตามหาโยฮันอีกรอบ ในการต่อสู้ระหว่างจูไดกับอสูรบรอน อาซึกะพร้อมกับมันโจเมะ ฟุบุกิ และทีราโน่ เคนซันได้ถูกส่งตัวไปกักขังไว้ในต่างมิติ แต่เมื่อเหตุการณ์สิ้นสุดลง เธอก็ถูกส่งกลับมามิติปัจจุบันดังเดิม

 ภาคสี่ (ปีที่สามช่วงปลาย) 
อาซึกะได้ย้ายกลับเข้าไปอยู่ในหอโอเบลิสก์บลูดังเดิม เธอตัดสินใจว่าหลังจากจบการศึกษาแล้วก็จะไปศึกษาต่อในวิทยาลัยในทวีปอเมริกาเหนือ อาซึกะยังได้คู่กับจูไดในการต่อสู้กับทีระโนะ เคนซัง และซาโอโตเมะ เร อาซึกะได้สังเกตเห็นและกังวลถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวของจูไดอยู่เสมอ แต่หลังจากคืนนั้นเธอก็ผ่อนคลายและดีใจกับการที่จูไดได้กลับมาเป็นตัวของตัวเองดั้งเดิม เมื่อมิสเตอร์ทีบุกดูเอล อคาเดมี อะซึกะพร้อมด้วยอีกหลายคนได้พยายามต่อสู้กับพวกมัน แต่พวกเธอกลับพ่ายแพ้และตกเข้าไปอยู่ในโลกของดากร์เนส แต่ในที่สุดทุกสิ่งก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมด้วยความช่วยเหลือของจูได

โชพร้อมด้วยมันโจเมะ และ อาซึกะ ได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้มีความเป็นเลิศในการดูเอลจบการศึกษา
# เร็กซอน ฟลอเรส
เร็กซอน ฟลอเรส (Rexon Flores) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2526 ที่เมืองกาดิซ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 30 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 9) เสมอ 4 แพ้ 6 

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิกรุ่นฟลายเวท
 ชิง 21 กรกฎาคม 2547 ชนะคะแนน อารีย์ โพธิ์สุวรรณยิม ที่ ฟิลิปปินส์ 
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 14 พฤษภาคม 2548 ชนะคะแนน อัลวี อัลฮับซี ที่ ฟิลิปปินส์
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2, 21 เมษายน 2549 ชนะคะแนน เทอดเกียรติ จันทร์แดง ที่ ฟิลิปปินส์
 แชมป์เงารุ่นฟลายเวท WBO
 ชิง 30 ธันวาคม 2549 ชนะคะแนน วิสัน ส.สุริยา ที่ ฟิลิปปินส์
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 4 สิงหาคม 2550 ชนะคะแนน เทอดเกียรติ จันทร์แดง ที่ ฟิลิปปินส์
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBO เมื่อ 5 สิงหาคม 2549 แพ้คะแนน โอมาร์ อันเดรซ นาร์วาเอซ ที่ อาร์เจนตินา
# อัน คยุงดุก
อัน คยุงดุก  นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2505 สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 12) แพ้ 2

 เกียรติประวัติ 

 แชมป์เกาหลีใต้รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท (2526 – 2528)
 แชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ไลท์เวท
 ชิง 1 ตุลาคม 2528 ชนะคะแนน คิม เอืองชิก ที่ เกาหลีใต้
 ป้องกันแชมป์ครั้งที่ 1, 3 มกราคม 2529 ชนะน็อค ยอดขวัญ ดอนเจดีย์ ยก 3 ที่ เกาหลีใต้
 เสียแชมป์ 1 พฤศจิกายน 2529 แพ้คะแนน ลี ซังโฮ ที่ เกาหลีใต้
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท WBC และ IBF เมื่อ 8 ธันวาคม 2533 แพ้น็อค ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ ยก 3 ที่ สหรัฐ
# พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค)
อำมาตย์เอก พระยานิพัทธ์กุลพงศ์  (ชิน บุนนาค) เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2423 เป็นบุตรของพระยาประภากรวงศ์วรวุฒิภักดี (ชาย) กับ มารดาชื่อ ชื่น มีพี่น้องร่วมบิดามารดาคือ หลวงประสิทธิราชศักดิ์ (ไชย บุนนาค) นายร้อยเอก กรมจเร ทหารม้า ทางด้านชีวิตครอบครัวมีบุตรธิดา 7 คน โดยบุตรที่เกิดกับคุณหญิงเปลื้อง ได้แก่ ชับ โชน และหม่อมปริม ยุคล ณ อยุธยา หม่อมในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล และ มีบุตรธิดาที่เกิดกับคุณหญิงเทียบ (ธิดานายจ่าง บุนนาค) ได้แก่ ชินเล็ก และกุลพันธ์

ด้านการศึกษาเข้าศึกษาที่โรงเรียนวัดพิชยญาติการาม และโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบและโรงเรียนเทพศิรินทร์ เป็นนักเรียนทุนเล่าเรียนหลวงคนที่ 2 ของโรงเรียนต่อจากนายพุ่ม สาคร เมื่อปี พ.ศ. 2439 สอบได้ทุนรัฐบาลไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ เข้าเรียนที่ราชวิทยาลัยแห่งลอนดอน (King's College London) มหาวิทยาลัยลอนดอน สำเร็จวิชาวิศวกรรมโยธา ในปี พ.ศ. 2447พระยานิพัทธ์กุลพงศ์  ชมรมสายสกุลบุนนาค หลังจากศึกษาจบเข้ารับราชการในตำแหน่งนายช่าง กรมคลอง กระทรวงเกษตราธิการอยู่ 5 ปี ย้ายไปเป็นนายช่างรถไฟ หลวงสายใต้ กรมรถไฟ กระทรวงโยธาธิการ  หลังจากนั้นได้เป็นคณบดีคนแรกของคณะยันตรศึกษาหรือคณะวิศวกรรมศาสตร์ กรมมหาวิทยาลัย กระทรวงธรรมการ  เมื่อปี พ.ศ. 2460 และได้เป็นหัวหน้าแผนก 4 กรมยุทธโยธาทหารเรือ และผู้บังคับการ กองช่างนวกรรม กรมยุทธโยธาทหารเรือ กระทรวงทหารเรือ ต่อมาได้รับเป็น ตำแหน่งอธิการหอ “วังวินเซอร์” จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ (ชิน บุนนาค) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2465 จนได้ออกรับพระราชทานบำนาญ เมื่อ พ.ศ. 2469 

พระยานิพัทธ์กุลพงศ์ ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ตริตาภรณ์ช้างเผือก เหรียญดุษฎีมาลา และเข็มศิลปวิทยา 

หลังจากออกจากราชการแล้ว ได้ไปทำไร่ที่ตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ถึงอนิจกรรม เมื่อ พ.ศ. 2487 สิริอายุ 60 ปี

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์
# ธงชาติกรีเนดา
ธงชาติกรีเนดา ที่ใช้ในปัจจุบัน เริ่มใช้เมื่อประเทศกรีเนดาได้ประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517  ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน ตอนในแบ่งเป็นสี่ส่วนตามแนวทแยงที่เรียกว่ากางเขนนักบุญแอนดรูว์ ภายในช่องซ้ายและขวาเป็นพื้นสีเขียว ช่องบนและช่องล่างเป็นพื้นสีเหลือง  ตรงกลางเป็นวงกลมสีแดงมีรูปดาวห้าแฉกสีเหลือง 1 ดวง ที่ช่องสีเขียวฝั่งซ้ายมีภายใบลูกจันทน์เทศ 1 ใบ  พื้นธงชั้นนอกเป็นขอบสีแดง ในขอบนั้นมีดาวห้าแฉกสีเหลือง 6 ดวง อยู่ด้านบน 3 ดวง ด้านล่าง 3 ดวง

ดาวสีเหลือง 6 ดวงที่ขอบธงหมายถึงเขตการปกครองทั้ง 6 เขตของกรีเนดา (ซึ่งเรียกในภาษาอังกฤษว่า parish) ดาวดวงใหญ่ที่อยู่ในวงกลมสีแดง หมายถึง เมืองเซนต์จอร์เจส ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ ใบลูกจันทน์หมายถึงสินค้าสำคัญของกรีเนดา (ประเทศนี้ได้ชื่อว่าเป็น "หมู่เกาะเครื่องเทศ") ส่วนสีแดง เหลือง และเขียน เป็นการแสดงถึงอัตลักษณ์ความเป็นแอฟริกันของประเทศ แต่ละสีมีความหมายย่อยลงไปอีกคือ สีแดงหมายถึงความมีชีวิตชีวา สีเหลืองคือความอบอุ่นและปัญญา สีเขียวหมายถึงการเกษตร

ธงนี้ออกแบบโดยแอนโทนี่ ซี. จอร์จ ชาวเมืองซูบีส เขตเซนต์แอนดรูว์ ประเทศกรีเนดา

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 
 The Grenada National Flag