wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เอกสารตัวเขียนสีวิจิตร
thumb|right|260px|การตกแต่งตัวพยัญชนะตัวแรกและขอบอย่างวิจิตรใน “หนังสือกำหนดเทศกาล” ของฝรั่งเศส ราวปี ค.ศ. 1400

เอกสารตัวเขียนสีวิจิตร  หรือหนังสือตัวเขียนสีวิจิตร คือเอกสารตัวเขียนที่ตัวหนังสือตกแต่งเพิ่มเติมด้วยสีสันเช่นตัวหนังสือตัวแรกที่ขยายใหญ่ขึ้นและเล่นลายอย่างวิจิตร หรือเขียนขอบคัน หรือทำเป็นจุลจิตรกรรม ตามความหมายตรงตัวจะหมายถึงต้นฉบับที่ตกแต่งด้วยเงินและทอง แต่การใช้กันโดยทั่วไปโดยนักวิชาการสมัยใหม่ในปัจจุบันจะหมายถึงต้นฉบับใดก็ได้ที่มีการตกแต่งหรือหนังสือประกอบภาพจากทั้งทางตะวันตกและทางศาสนาอิสลาม

 ประวัติ 
งานเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรฉบับแรกที่สุดที่มีการตกแต่งพอประมาณมาจากสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงที่ 7 ส่วนใหญ่ทำในไอร์แลนด์,  อิตาลี และประเทศอื่น ๆ บนผืนแผ่นดินใหญ่ยุโรป ความสำคัญของเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรมิใช่เพียงคุณค่าทางวรรณกรรมแต่ยังมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ด้วย ซี่งจะเห็นได้จากต้นฉบับเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรที่ทำให้เราเรียนรู้ถึงประวัติศาสตร์ โรมันและ กรีกที่ตกแต่งโดยผู้บันทึกและตกแต่งหนังสือตามอาราม  

เอกสารตัวเขียนสีวิจิตรส่วนใหญ่ที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันมาจากยุคกลางแม้ว่าการสร้างเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรจะทำกันมาจนถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เนื้อหาของงานส่วนใหญ่ในสมัยแรก ๆ จะเป็นงานศาสนา แต่ต่อมาโดยเฉพาะในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ก็เริ่มมีงานทางโลกเพิ่มขึ้น รวมถึงคำประกาศ ตั๋วเงินลงทะเบียน กฎหมาย กฎบัตร รายการสินค้า และโฉนด  และเกือบทั้งหมดจะทำเป็นหนังสือแต่ก็มีบ้างที่เป็นม้วนหรือเป็นแผ่นเดียวเขียนบนหนัง (parchment หรือ vellum อาจจะเป็นหนังลูกวัว, แกะ, หรือแพะ) ที่มีคุณภาพดี หลังปลายยุคกลางวัสดุที่ใช้เขียนก็เปลี่ยนมาเป็นกระดาษ เมื่อวิวัฒนาการพิมพ์เพิ่งเริ่มใหม่ ๆ  ผู้พิมพ์ก็อาจจะทิ้งช่องว่างไว้สำหรับพยัญชนะตัวแรก, ขอบ หรือ ภาพเขียนย่อส่วน แต่การพิมพ์ทำให้ศิลปะการทำเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรเสื่อมความนิยมลง แต่ก็ทำกันต่อมาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่น้อยลงมากและทำสำหรับผู้มีฐานะดีจริง ๆ เท่านั้น

นอกจากเอกสารตัวเขียนสีวิจิตรจะเป็นตัวอย่างของสิ่งที่หลงเหลือมาจากยุคกลางแล้ว ก็ยังเป็นตัวอย่างที่ดีของจิตรกรรมที่มาจากยุคกลางด้วย และบางครั้งก็เป็นจิตรกรรมอย่างเดียวที่เหลืออยู่จากยุคนั้น

 สมุดภาพ
# คณะดอมินิกัน
คณะนักเทศน์  หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า คณะดอมินิกันคณะดอมินิกัน Dominican Thailand: ORDER OF PREACHERS. คณะดอมินิกัน. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ต.ค. พ.ศ. 2553. (Dominican Order/Dominicans) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ก่อตั้งโดยนักบุญดอมินิกเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่ประเทศฝรั่งเศส ใช้วินัยของนักบุญออกัสตินเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตนักบวชประวัตินักบุญดอมินิก เรียกข้อมูลวันที่ 25 ก.ค. 2553. และสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงให้การรับรองในปี ค.ศ. 1216 

ในอังกฤษและในบางประเทศจะเรียกนักบวชดอมินิกันว่า “ไฟรเออร์ดำ” (Black friars) เพราะจะสวมเสื้อคลุมสีดำทับแฮบิต (habit) สีขาวข้างใน ซึ่งต่างกับ “ไฟรเออร์ขาว” (White friars) ซึ่งหมายถึงนักบวชคณะคาร์เมไลท์ หรือ “ไฟรเออร์เทา” (Grey friars) ของคณะฟรันซิสกัน ซึ่งความจริงแล้วคณะฟรันซิสกันจะใส่สีน้ำตาล ในฝรั่งเศสนักบวชดอมินิกันบางครั้งก็ถูกเรียกว่า “ฌากอแบ็ง” (Jacobins) เพราะที่ปารีสมีคอนแวนต์ของคณะอยู่ที่โบสถ์แซ็ง-ฌัก-ดูว์-โอ-ปา นอกจากนั้นบางครั้งยังเป็นที่รู้จักกันว่า “Domini canes” หรือ “สุนัขของพระเจ้า” เพราะความที่มีชื่อเสียงว่าเป็นคณะที่มีความจงรักภักดีและเคร่งที่สุด ซึ่งบางครั้งมีผลในทางลบเพราะการพาดพิงไปถึงความเกี่ยวข้องของคณะนี้กับการไต่สวนศรัทธา (Inquisition) นักบวชในคณะนี้จะมีอักษร “O.P.” ท้ายชื่อ

 ประเภท 
คณะดอมินิกัน แบ่งออกเป็น 3 ชั้น ได้แก่
 คณะชั้นหนึ่ง เป็นคณะนักบวชภิกขาจาร สมาชิกมีสถานะเป็นไฟรเออร์ 
 คณะชั้นสอง เป็นคณะนักบวชอารามิก สมาชิกมีสถานะเป็นนักพรตหญิง
 คณะชั้นสาม หรือคณะชั้นสามของนักบุญดอมินิก สมาชิกมี 2 ประเภท ได้แก่
 แบบเรกิวลาร์ คือ สมาชิกเป็นนักบวชที่ถือคำปฏิญาณแบบธรรมดา
 แบบเซคิวลาร์ คือ สมาชิกที่ไม่ได้ถือคำปฏิญาณของนักบวช

 สมาชิกที่มีชื่อเสียง 
 ไฟรเออร์
 พระสันตะปาปา
 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 5
 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 11
 สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5
 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13

 บาทหลวง
 ดอมินิกแห่งกุซมาน
 ปีเอโตรแห่งเวโรนา
 ทอมัส อไควนัส
 อัลแบร์ตุส มาญุส

 นักพรตหญิง
 มาร์กาเรตแห่งฮังการี

 สมาชิกคณะชั้นสาม
 กาเตรีนาแห่งซีเอนา
 กาเตรีนาแห่งริชชี
 โรซาแห่งลิมา
 มาร์ติน เด ปอร์เรส
 หลุยส์ เดอ มงฟอร์
# เทพศิริ สุขโสภา
เทพศิริ สุขโสภา เป็นนักเขียน จิตรกรชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2486 ที่ตำบลย่านยาว อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย เข้าเรียนที่คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากรวังท่าพระ ได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ศิลป์ พีระศรี และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2560

 ผลงาน 
วาดภาพประกอบให้หนังสือบทกวี สารคดี เรื่องสั้น เรื่องยาวมาทุกยุค
 เขียนเรื่องและวาดรูปชุด "โลกร้อยสี" "ปู่ดื้อ" นิทานผ่านเล่า "เรือกับรั้ว" ฯลฯ ให้มูลนิธิเด็ก
ทำภาพนิ่งชุดชาวนาและปัญหาสิ่งแวดล้อม ช่วยเผยแพร่ประชาธิปไตย หลัง 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516
เขียนบทละครเวทีสะท้อนปัญหาญี่ปุ่น-ไทย เรื่อง "อักลี่ จาเซียน" หลัง 6 ตุลาคม พ.ศ.2519
เป็นนักเล่าเรื่องผ่านสื่อ แผ่นภาพ สไลด์ หุ่นมือ และการแสดงเพื่อชุมชน
 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง "บึงหญ้าป่าใหญ่"
นิยายเรื่อง "คนหกคน"
รวมบทความศิลปะหลายเล่ม
"ศิลปินกับนางแบบ", "คนวาดภาพประกอบ" และนวนิยายเรื่อง "ร่างพระร่วง" กับสำนักพิมพ์มติชน

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา,  ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ประจำปี ๒๕๖๓ , เล่ม ๑๓๘ ตอนพิเศษ ๒ ข หน้า ๒๔๐, ๒๙ มกราคม ๒๕๖๔
 อ้างอิง 

 ชีวิตของเส้นจากภาพเหมือนในโลกศิลปะหลายใบของเทพศิริ สุขโสภา
# เวอริไซน์
เวอริไซน์ (NASDAQ: VRSN) เป็นบริษัทสัญชาติสหรัฐอเมริกา ให้บริการด้านความปลอดภัยในการใช้อินเทอร์เน็ต และบริการชำระค่าสินค้าออนไลน์  และเป็นผู้ได้รับอนุญาตจากกระทรวงพาณิชย์ของสหรัฐอเมริกา ให้เป็นผู้ควบคุมการจดทะเบียนโดเมนเนม .com  http://digital.lib.kmutt.ac.th/news_content.php?n_id=63#1006
# คณะเยสุอิต
คณะเยสุอิตราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 274คณะเยสุอิตประเทศไทย . คณะเยสุอิตประเทศไทย. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ต.ค. พ.ศ. 2553. (Jesuits) มีชื่อเต็มว่า คณะแห่งพระเยซูเจ้าคณะแห่งพระเยซูเจ้า (เยสุอิต) . หอจดหมายเหตุ อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ. เรียกข้อมูลวันที่ 19 ต.ค. พ.ศ. 2553.  เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลา (St.Ignatius of Loyola) ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1540 นักบวชในคณะนี้มีสมญาว่า “ทหารของพระคริสต์” (Soldiers of Christ) หรือ “ทหารราบของพระสันตะปาปา” (Foot soldiers of the Pope) เพราะนักบุญอิกเนเชียสผู้ก่อตั้งเคยเป็นอัศวินมาก่อนที่จะบวช

ในปัจจุบันนักบวชเยสุอิตทำงานสอนศาสนาใน 112 ประเทศและมีชื่อเสียงในทางการศึกษา การค้นคว้า และการส่งเสริมวัฒนธรรมการนำทางด้านฝ่ายจิต นอกจากนั้นยังมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนด้วย

 การก่อตั้ง 
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1534 อิกเนเชียสแห่งโลโยลา นักบวชชาวสเปนและนักเรียนอีก 6 คนจากมหาวิทยาลัยปารีส ซึ่งเป็นชาวแคว้นบาสก์ ประเทศสเปน ประกอบด้วย ฟรันซิสโก ฆาบิเอร์ (Francisco Xavier) อัลฟอนโซ ซาลเมรอน (Alfonso Salmeron) ดีเอโก ลาอีเนซ (Diego Laínez) นิโคลัส โบบาดิลลา (Nicolás Bobadilla)) ปีแยร์ ฟาฟวร์ (Pierre Favre) จากซาวอย ประเทศฝรั่งเศส และซิเมา โรดริเกซ (Simão Rodrigues) จากประเทศโปรตุเกส พบกันที่มงมาทร์ ภายในห้องเก็บศพใต้โบสถ์นักบุญเดนิส นอกเมืองปารีส ผู้ร่วมในกลุ่มนี้ตั้งคำปฏิญาณถือความความยากจนและพรหมจรรย์ เพื่อ “เข้าทำงานกับโรงพยายาลและการเผยแพร่ศาสนาที่กรุงเยรูซาเลม หรือเพื่อไปยังที่ใด ๆ ที่พระสันตะปาปามีความประสงค์จะส่งไปโดยไม่ทักท้วง”

กลุ่มนี้เรียกตนเองว่า “กองกำลังพระเยซู” (Company of Jesus) เพราะผู้เป็นสมาชิกมีความรู้สึกว่าที่มาพบปะกันได้ก็เป็นเพราะอำนาจของพระเยซู คำว่า “กองกำลัง” เป็นนัยมาจากศัพท์ที่ใช้ในการเรียกกองทหาร และยังแสดงถึงความเป็นสาวกหรือผู้ติดตามพระเยซู คำว่า “Company” มาจากภาษาละติน “cum” และ “pane” ซึ่งแปลว่า “bread with” หรือผู้ที่กินอาหารด้วยกัน

การพบกันครั้งนี้นำไปสู่การก่อตั้งกลุ่มที่ต่อมาในปี ค.ศ. 1540 เรียกตนเองว่า “Society of Jesus” คำว่า “societas” ในภาษาละตินมาจากคำว่า “socius” หรือ “ผู้ร่วม” หรือ “สหาย” ในปี ค.ศ. 1537 กลุ่มนี้ก็เดินทางไปประเทศอิตาลีเพื่อยึ่นคำขออนุมัติการตั้งคณะใหม่ต่อพระสันตะปาปา สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 ทรงอนุมัติและอนุญาตให้สมาชิกในกลุ่มนั้นรับศีลอนุกรม

สมาชิกในกลุ่มนั้นจึงทำการรับศีลเป็นนักบวชที่เวนิสโดยบิชอปแห่งอาร์บเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน หลังจากนั้นนักบวชกลุ่มก็อุทิศตัวให้กับการเทศนาและการช่วยงานการกุศลในประเทศอิตาลี เพราะไม่สามารถเดินทางไปกรุงเยรูซาเลมได้ตามที่ตั้งใจ เพราะขณะนั้นระหว่างปี ค.ศ. 1535 ถึงปี ค.ศ. 1538 เป็นระยะเวลาสงครามระหว่างจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เวนิส และรัฐสันตะปาปา กับจักรวรรดิออตโตมัน ทำให้การเดินทางไปกรุงเยรูซาเลมเป็นไปไม่ได้

 สมาชิกที่มีชื่อเสียง 
นักบุญ
 นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลา
 นักบุญฟรันซิสโก ฆาบิเอร์
 นักบุญโรแบร์โต เบลลาร์มีโน
 นักบุญเปาโล มิกิ
 นักบุญลุยจี กอนซากา

พระสันตะปาปา
 สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
# อิกเนเชียสแห่งโลโยลา
นักบุญอิกเนเชียสแห่งโลโยลาราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, พิมพ์ครั้งที่ 3, ราชบัณฑิตยสถาน, 2552, หน้า 274  เป็นบาทหลวง และนักบุญในคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิก เกิดก่อนวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1491 ที่เมืองโลโยลา  ในประเทศสเปน และถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ วันที่ 31 กรกฎาคม 1556  ที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี เป็นผู้ก่อตั้ง “คณะแห่งพระเยซูเจ้า” หรือที่นิยมเรียกว่า “คณะเยสุอิต” ซึ่งเป็นคณะนักบวชคาทอลิกซึ่งขึ้นโดยตรงต่อพระสันตะปาปา 

อิกเนเชียส หรือ อิกญาซีโอประวัตินักบุญตลอดปี http://www.catholic.or.th/spiritual/books/saints/saintsjuly/july31.html , นักบุญอิกญาซีโอแห่งโลโยลา เกิดในตระกูลขุนนางผู้มั่งคั่งและมีชื่อเสียงของสเปน เป็นอัศวินที่มุทะลุดุดันและชอบผจญภัย หลังจากได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบในการล้อมเมืองปัมโปลนาในปี ค.ศ. 1521 ระหว่างที่พักรักษาตัวอยู่นั้น เนื่องจากว่าหาอ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่องอัศวินที่ตัวเองชอบไม่ได้ จึงได้หยิบหนังสือชีวประวัตินักบุญต่าง ๆ ขึ้นมาอ่าน จนเกิดความประทับใจและต้องการอุทิศตนตามแบบอย่างนักบุญและพระเยซู อิกญาซีโอได้รับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวงในปี 1537 ที่เมืองเวนิส ในประเทศอิตาลี

นักบุญอิกเนเชียสเป็นผู้รวบรวมหนังสือชื่อ “Spiritual Exercises of Ignatius of Loyola” และเป็นผู้นำทางศาสนาที่มีพรสวรรค์สูงตามที่สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 15 กล่าวว่าเป็นผู้สาวกที่โดดเด่นของพระเป็นเจ้าและสิ่งที่สำคัญที่สุดของอิกเนเชียสคือพระเจ้าและเป็นผู้ที่เคร่งครัด นักบุญอิกเนเชียสมีบทบาทสำคัญในการต่อต้านการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์โดยการเป็นผู้นำในการปฏิรูปคาทอลิก (Catholic Reformation)
# มรณสักขีในศาสนาคริสต์
ดูความหมายอื่นของ มรณสักขี ที่ มรณสักขี (แก้ความกำกวม)
 
thumb|272px|การทรมานของนักบุญเอรัสมุส โดยเดียริค เบาท์ ราวปี ค.ศ. 1458

ในศาสนาคริสต์ มรณสักขี  หมายถึงคริสต์ศาสนิกชนที่ถูกทรมานจนตายหรือถูกฆ่าหรือถูกลงโทษให้ประหารชีวิตเพราะความเชื่อ ในศาสนาคริสต์ยุคแรกมีผู้ถูกทรมานและฆ่าด้วยความทรมานต่างๆเช่นถูกขว้างด้วยก้อนหินให้ตาย ถูกตรึงกางเขน ถูกเผาทั้งเป็น และอื่น ๆ  

คำว่า “martyr” มาจากภาษากรีกที่แปลว่า “พยาน” การฆ่าเช่นนี้เป็นผลจากการพยายามกำจัดคริสต์ศาสนิกชนอย่างเป็นทางการ (การเบียดเบียนทางศาสนา) เช่นในสมัยจักรวรรดิโรมันก่อนที่คริสต์ศาสนาจะเป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

คริสต์ศาสนิกชนคนแรกที่เป็นมรณสักขีคือนักบุญสเทเฟนที่บันทึกไว้ใน  ถูกขว้างด้วยก้อนหินจนถึงแก่ชีวิตเพราะศรัทธาในพระเยซูว่าเป็นพระเมสสิยาห์ และยังคงมีคริสต์ศาสนิกชนอีกหลายคนที่ถูกฆ่านอกจากนักบุญสเทเฟน ตามที่นักบุญเปาโลอัครทูตกล่าวว่ามีการขู่จะฆ่าสาวกของพระเยซูในเวลานั้นหลายครั้ง 

ในคริสต์ศตวรรษต่อมาก็มีการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนอย่างเป็นทางการอีกหลายครั้งเช่นในระหว่างการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ โดยถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตหรือเป็น “พวกนิยมพระสันตะปาปา” (Papists)

 มรณสักขีในสมัยอัครทูต (คริสต์ศตวรรษที่ 1) 

 นักบุญสเทเฟน “ปฐมมรณสักขี” (Protomartyr) ถูกขว้างด้วยก้อนหินจนตาย ราวปี ค.ศ. 35
 นักบุญยากอบ บุตรเศเบดี ถูกตัดหัวราวปี ค.ศ. 44
 นักบุญฟีลิปอัครทูต ถูกตรึงกางเขนเมื่อปี ค.ศ. 54
 นักบุญมัทธิวผู้นิพนธ์พระวรสาร ถูกฆ่าด้วยหอกหัวขวานเมื่อปี ค.ศ.  60
 นักบุญยากอบผู้ชอบธรรม ถูกซ้อมตายด้วยพลองหลังจากถูกตรึงกางเขนและขว้างด้วยหิน
 นักบุญมัทธีอัส ถูกขว้างด้วยก้อนหินและตัดหัว
 นักบุญอันดรูว์ ถูกตรึงบนกางเขนรูป “X”
 นักบุญมาระโกผู้นิพนธ์พระวรสาร ถูกซ้อมตาย
 นักบุญซีโมนเปโตร ถูกตรึงกางเขนหงายเท้า
 นักบุญเปาโลอัครทูต ถูกตัดหัวที่โรม
 นักบุญยูดาอัครทูต ถูกตรึงกางเขน
 นักบุญบารโธโลมิวอัครทูต ถูกตรึงกางเขน
 นักบุญโธมัสอัครทูต ถูกฆ่าด้วยหอก
 นักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ถูกแขวนคอ
 นักบุญซีโมนเศโลเท ถูกตรึงกางเขนเมื่อปี ค.ศ. 74

หมายเหตุ: ตามตำนานนักบุญยอห์นอัครทูตถูกต้มในน้ำมันแต่รอดมาได้และเป็นอัครทูตองค์เดียวที่มิได้เป็นมรณสักขี
# นักบุญสเทเฟน
นักบุญสเทเฟนกิจการ 7:2, พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับมาตรฐาน, สมาคมพระคริสตธรรมไทย  เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 34  ที่กรุงเยรูซาเลม ประเทศอิสราเอลปัจจุบัน นักบุญสเทเฟนเป็นที่รู้จักกันในฐานะ "ปฐมมรณสักขี"  เพราะเป็นคนแรกที่พลีชีพเพราะศรัทธาในศาสนาคริสต์กิจการ 7:60 ชื่อภาษากรีกของเขาแปลว่ามงกุฎใบลอเรล หรือ มงกุฎ

 ชีวิต 
ตามหนังสือกิจการของอัครทูต ในช่วงศาสนาคริสต์ยุคแรกในกรุงเยรูซาเลม สเทเฟนเป็นหนึ่งในบุรุษเจ็ดคนซึ่งอาจจะเป็นชาวยิวหรือกรีกที่ถูกเลือกให้ช่วยในการจัดการการแจกทานของแม่ม่ายภายในพระวิหาร หน้าที่นี้มาเรียกกันภายหลังว่า "ดีกัน" (Deacon) นอกจากนั้นสเทเฟนยังมีชื่อเสียงว่าเก่งเรื่องเทศนาเกี่ยวกับพระเยซูต่อชาวเยรูซาเลม รวมทั้งต่อสมาชิกของธรรมศาลา (โบสถ์ยิว) 

เมื่อนักบุญสเทเฟนถูกพิจารณาในศาลและถูกลงโทษโดยการขว้างด้วยก้อนหินให้ตาย ก่อนที่จะเสียชีวิตก็เห็นนิมิตทั้งพระเจ้าพระบิดาและพระเยซูยืนอยู่ทางขวาของพระเจ้า

 ลัทธิบูชานักบุญสเทเฟน 
โบสถ์คริสต์ศาสนาหลายแห่งตั้งตามชื่อนักบุญสเทเฟน แต่นักบุญสเทเฟนไม่มีที่ฝังศพอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 415 เมื่อนักแสวงบุญเดินทางไปเยรูซาเลมกันเป็นจำนวนมาก พระชื่อลูเซียนกล่าวว่าได้เห็นนิมิตหลุมศพของนักบุญสเทเฟนที่เคฟาร์ กามาลา (Caphar Gamala) ทางเหนือของเยรูซาเลม นักบุญเกรกอรีแห่งตูร์กล่าวว่าเมื่อชาวฮันมารุกรานและเผาเมืองเม็ทซ (Metz) ก็ไม่สามารถเผาชาเปลของนักบุญสเทเฟนที่เป็นที่เก็บเรลิกของท่านได้ เชื่อว่าเพราะท่านมีบารมีคุ้มกัน
# มรณสักขี (แก้ความกำกวม)
มรณสักขี สามารถหมายถึง
 มรณสักขี ความหมายที่ใช้ทั่วไป
 มรณสักขีในศาสนาคริสต์ หรือ มรณสักขีแห่งความศรัทธา (Martyr of the faith) ผู้ที่ถูกทรมานจนตาย หรือถูกฆ่า หรือถูกลงโทษให้ประหารชีวิตเพราะความศรัทธาในศาสนาคริสต์
 มรณสักขีแห่งการกุศล (Martyr of charity) ผู้ที่เสียชีวิตจากการทำการกุศลเพื่อศาสนาคริสต์ ซึ่งเป็นการเสียชีวิตลักษณะหนึ่งในข่ายที่สามารถทำให้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนักบุญได้
# นักบุญเจมส์
นักบุญเจมส์ อาจหมายถึง

 นักบุญ
 นักบุญเจมส์ ลูกของเซเบดี  (James, son of Zebedee หรือ James the Greater)
 นักบุญเจมส์ ลูกของอัลเฟียส  (James, son of Alphaeus หรือ James the Lesser)
 นักบุญเจมส์ผู้ยุติธรรม  (St. James the Just)

 สถานที่ที่ใช้คำทับศัพท์
 วัดเซนต์เจมส์  (St. James's Church) เป็นชื่อที่นิยมในการตั้งชื่อวัด
 เมืองเซนต์เจมส์  (St. James) เป็นชื่อที่นิยมในการตั้งชื่อเมืองเช่น เมืองเซนต์เจมส์ ใน รัฐแมริแลนด์ หรือ เมืองเซนต์เจมส์ ใน รัฐมินนิโซตา
 เซนต์เจมส์...  (St. James) เป็นชื่อที่นิยมในการตั้งชื่อสถานที่เช่น โรงพยาบาล, โรงเรียน, สวนสาธารณะ, มหาวิทยาลัย และอื่นๆ 
 ถนนนักบุญเจมส์ (St. James' Way) ถนนนักแสวงบุญจากเมืองต่างๆ ในยุโรปไปสู่เมืองซานติอาโกเดอคอมโพสเตลลาในประเทศสเปน
 วังเซนต์เจมส์ (St. James's Palace) ลอนดอนในอังกฤษ

el:Ιάκωβος
en:Saint James
fr:Saint James
nl:Saint James
ru:Святой Иаков
simple:Saint James
sk:Svätý Jakub
vo:Saint James
# ยากอบบุตรเศเบดี
ดูความหมายอื่นของ นักบุญเจมส์ ที่ นักบุญเจมส์

ยากอบบุตรเศเบดี  (หรือ Yaakov Ben-Zebedee) หรือนักบุญยากอบองค์ใหญ่ประวัตินักบุญตลอดปี: นักบุญยากอบองค์ใหญ่ . เขตมิสซังกรุงเทพฯ (James the Greater) เป็นนักบุญและมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตราว ค.ศ. 44 เป็นอัครทูตของพระเยซู เป็นบุตรของเศเบดีกับนางสะโลเม และเป็นพี่ชายของยอห์นอัครทูต การเติมสร้อยชื่อ “องค์ใหญ่” ก็เพื่อให้แตกต่างจากยากอบ บุตรอัลเฟอัส หรือที่เรียกว่า “องค์เล็ก” นักบุญยากอบบุตรเศเบดี เป็นสาวกคนแรก ๆ ของพระเยซู  พระวรสารสหทรรศน์กล่าวว่าเมื่อพระเยซูทรงเรียกเขามาเป็นสาวก ยากอบ ยอห์น และพ่อกำลังอยู่ริมทะเลมัทธิว 4:21-22มาระโก 1:19-20 ตามพระวรสารนักบุญมัทธิวและพระวรสารนักบุญมาระโก พระเยซูให้สมญาทั้งยากอบและยอห์นว่า “ลูกฟ้าร้อง” (Boanerges โบอาเนอเย)มาระโก 3:17 หนังสือกิจการของอัครทูต 12:1-2 บันทึกว่าพระเจ้าเฮโรด อากริปปา ทรงสั่งประหารยากอบด้วยดาบกิจการ 12:1-2

กล่าวกันว่าร่างของยากอบถูกฝังไว้ที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลาในกาลิเซีย (ประเทศสเปน) นักบุญยากอบเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ประเทศสเปน เมืองที่เป็นที่ฝังร่างจึงถือว่าเป็นเมืองที่มีความสำคัญเป็นที่สามของคริสตจักรโรมันคาทอลิก (ถัดจากเยรูซาเลมและโรม) เส้นทางเซนต์เจมส์ (Way of St. James) เป็นถนนที่ไปจากเมืองต่าง ๆ ในยุโรปไปสุดที่ซานเตียโกเดกอมโปสเตลาเป็นถนนสำหรับนักแสวงบุญสายที่สำคัญที่สุดตั้งแต่สมัยกลางเป็นต้นมา นักบุญยากอบจึงถือว่าเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์นักแสวงบุญด้วย
# เซนต์เจมส์
เซนต์เจมส์ หรือ นักบุญยากอบ สามารถหมายถึง

 นักบุญ 
 ยากอบ บุตรเศเบดี  (James, son of Zebedee หรือ James the Greater)
 ยากอบ บุตรอัลเฟอัส  (James, son of Alphaeus หรือ James the Lesser)
 ยากอบผู้ชอบธรรม  (St. James the Just)

 สถานที่ที่ใช้คำทับศัพท์ 
 โบสถ์เซนต์เจมส์  (St. James's Church) เป็นชื่อที่นิยมในการตั้งชื่อวัด
 เมืองเซนต์เจมส์  (St. James) เป็นชื่อที่นิยมในการตั้งชื่อเมืองเช่น เมืองเซนต์เจมส์ ใน รัฐแมริแลนด์ หรือ เมืองเซนต์เจมส์ ใน รัฐมินนิโซตา
 เซนต์เจมส์...  (St. James...) เป็นชื่อที่นิยมในการตั้งชื่อสถานที่เช่น โรงพยาบาล, โรงเรียน, สวนสาธารณะ, มหาวิทยาลัย และอื่นๆ 
 เส้นทางนักบุญยากอบ (St. James' Way) คือเส้นทางสายต่างๆ ที่ใช้โดยนักแสวงบุญในการเดินทางเพื่อทำการจาริกแสวงบุญไปยังเมืองซานติอาโกเดอคอมโพสเตลาในประเทศสเปนจากประเทศต่างๆ ในยุโรป
 พระราชวังเซนต์เจมส์ (St. James's Palace) ลอนดอนในอังกฤษ
# นักบุญคริสโตเฟอร์
นักบุญคริสโตเฟอร์  เป็นชาวคานาอัน ต่อมาได้นับถือศาสนาคริสต์และพลีชีพเป็นมรณสักขีในรัชสมัยจักรพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันราวคริสต์ศตวรรษที่ 3  และเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์

คริสตจักรโรมันคาทอลิกถือว่านักบุญคริสโตเฟอร์เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ผู้เดินทางและนักกีฬา แต่เมื่อปี ค.ศ. 1969 ทางสันตะสำนักก็ยกเลิกวันฉลองนักบุญคริสโตเฟอร์จากปฏิทินศาสนาที่เป็นทางการ เพราะขาดหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่านักบุญคริสโตเฟอร์มีตัวตนหรือเป็นผู้เคร่งครัดทางศาสนาจริงหรือไม่http://www.catholic.org/saints/saint.php?saint_id=36 แต่การฉลองก็ยังทำกันตามท้องถิ่น

 ตำนานของนักบุญคริสโตเฟอร์ 
left|thumb|300px|ในบางภาพ นักบุญคริสโตเฟอร์จะมีหัวเป็นสุนัข
ตามตำนานกล่าวว่าในสมัยของจักพรรดิเดซิอุสแห่งจักรวรรดิโรมันมีชายคนหนึ่งชื่อ เรเพรบัส หรือ เรโพรบัส (ภาษาอังกฤษ รีโพรเบท) ถูกจับเป็นเชลยศึกจากสงครามกับชนเผ่าทางตะวันตกของอียิปต์และถูกส่งไปทำงานในหน่วย “Marmaritae” ซึ่งสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นชนเผ่าเบอร์เบอร์แห่งไซเรไนคา  เรเพรบัสมีลักษณะสูงใหญ่และท่าทางน่าเกรงขามมีหัวเป็นสุนัข (cynocephaly) และเป็นผู้กินเนื้อมนุษย์เช่นชน MarmaritaeIn both East and West, stories, such as the Irish Passion of St. Christopher], and iconography, such as that illustrated at dog-headed The Legend of Saint Christopher the Dogface  present him as literally having a dog's face. The dog-faced version is found not only in the East, where it is more common, but also in the West, as shown in some of the images in the source just quoted and in a thirteenth-century stained-glass window in the cathédral St-Maurice of Angers, France; and the image of the Christ-bearing Christopher is also found in Eastern iconography (Greek Orthodox Saints). ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามในที่สุดเรเพรบัสก็หันมานับถือศาสนาคริสต์และเข้าพิธีบัพติศมาและเริ่มเผยแพร่ศาสนา ในที่สุดเจ้าเมืองแอนติออก (หรือบางเรื่องก็ว่าพระจักพรรดิเอง) ประกาศสั่งประหารชีวิตเรเพรบัสเพราะความเชื่อในศาสนาคริสต์ แต่เรเพรบัสก็รอดการปองชีวิตมาได้หลายครั้งอย่างปาฏิหาริย์ แต่ในที่สุดก็อนุญาตให้ประหารตนเองหลังจากที่เปลึ่ยนศาสนาคนเป็นจำนวนมาก  ร่างของเรเพรบัสถูกนำกลับไปอะเล็กซานเดรียโดยปีเตอร์แห่งอัตตาเลีย
# ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ประจำปี 2550/51
รายชื่อสโมสร 
 สาย 1 
 กุยบุรี
 เทพศิรินทร์
 พลศึกษา กรุงเทพ
 ม.ราชภัฏเทพสตรี ลพบุรี สาย 2 
 กรุงเก่า
 ธ.อาคารสงเคราะห์
 ม.ราชภัฏนครสวรรค์
 ราชประชา สาย 3 
 ธำรงไทย
 ม.ธุรกิจบัณฑิตย์
 ระยอง
 อัสสัมชัญ ธนบุรี สาย 4 
กรมสนับสนุนนาวิกโยธิน
 ถาวรฟาร์ม
 ม.เกษมบัณฑิต

 รอบแรก 
 สาย 1 
 ลำดับ  ทีม  แข่ง  ชนะ  แพ้  ประตูได้  ประตูเสีย  +/-  แต้ม 1  เทพศิรินทร์  3  2  1  5  2  +3  6  2  กุยบุรี  3  2  1  4  5  -1  6  3  ม.ราชภัฏเทพสตรี ลพบุรี  3  1  2  4  6  -2  3  4  พลศึกษา กรุงเทพ  3  1  2  2  2  0  3  1234'''1. กุยบุรี 0-1 1-1(5-3) 3-3(8-6) 2. เทพศิรินทร์1-0  1-1(5-6) 3-1 3. พลศึกษา กรุงเทพ1-1(3-5) 1-1(6-5)  0-0(1-3)4. ม.ราชภัฏเทพสตรี ลพบุรี3-3(6-8) 1-3 0-0(3-1)  

 สาย 2 
 ลำดับ  ทีม  แข่ง  ชนะ  แพ้  ประตูได้  ประตูเสีย  +/-  แต้ม 1  ธ.อาคารสงเคราะห์  3  3  0  8  4  +4  9  2  ราชประชา  3  2  1  5  2  +3  6  3  กรุงเก่า  3  1  2  1  3  -2  3  4  ม.ราชภัฏนครสวรรค์  3  0  3  2  7  -5  0  1234'''1. กรุงเก่า 0-2 1-0 0-1 2. ธ.อาคารสงเคราะห์2-0  4-2 2-2(7-6) 3. ม.ราชภัฏนครสวรรค์0-1 2-4  0-24. ราชประชา1-0 2-2(6-7) 2-0  

 สาย 3 
 ลำดับ  ทีม  แข่ง  ชนะ  แพ้  ประตูได้  ประตูเสีย  +/-  แต้ม 1  ธำรงไทย  3  2  1  7  4  +3  6  2  ม.ธุรกิจบัณฑิตย์  3  2  1  4  2  +2  6  3  ระยอง  3  1  2  1  5  -4  3  4  อัสสัมชัญ ธนบุรี  3  1  2  4  5  -1  3  1234'''1. ธำรงไทย 1-1(6-5) 4-0 2-3 2. ม.ธุรกิจบัณฑิตย์1-1(5-6)  1-0 2-1 3. ระยอง0-4 0-1  1-04. อัสสัมชัญ ธนบุรี3-2 1-2 0-1  

 สาย 4 
 ลำดับ  ทีม  แข่ง  ชนะ  แพ้  ประตูได้  ประตูเสีย  +/-  แต้ม 1  ม.เกษมบัณฑิต  2  2  0  2  2  0  6  2 กรมสนับสนุนนาวิกโยธิน 2  1  1  2  1  +1  3  3  ถาวรฟาร์ม  2  0  2  1  2  -2  0  123'''1. กรมสนับสนุนนาวิกโยธิน 1-0 1-1(15-16)2. ถาวรฟาร์ม0-1  1-1(2-4)3. ม.เกษมบัณฑิต1-1(16-15) 1-1(4-2) 

 รอบ Knock-Out 

 ราชประชา และ ม.เกษมบัณฑิต ได้สิทธิ์เลื่อนชั้นสู่ ไทยลีก ดิวิชั่น 2
# อันโตนีโอ ดา กอร์เรจโจ
thumb|150px|“จูปิเตอร์และโล” (Jupiter and Io) ราว ค.ศ. 1531 เป็นภาพที่แสดงลักษณะการเขียนของคอร์เรจจิโออย่างเห็นได้ชัด ไม่มีการซ่อนความอ่อนหวานของ eroticism, สีสว่างและเย็น
อันโตนิโอ อัลเลอกริ ดา คอร์เรจจิโอ หรือ อันโทนิโอ ดา คอร์เรจจิโอ (หรือ Antonio da Correggio; ชื่อเมื่อแรกเกิด:) (สิงหาคม ค.ศ. 1489 - 5 มีนาคม ค.ศ. 1534) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์ คนสำคัญจากปาร์มาในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพสีน้ำมันทึ่เต็มไปด้วยความรู้สึกสัมผัส (sensuous) การวางองค์ประกอบของภาพเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว ความลวงตาทางทัศนียภาพ และการใช้ความลึก (foreshortening) คอร์เรจจิโอเป็นผู้มาก่อนศิลปะโรโคโคของคริสต์ศตวรรษที่ 18

 ชีวิต 
อันโตนิโอ อัลเลอกริเกิดที่เมืองเล็กๆ ชื่อคอร์เรจจิโอไม่ใกลจากเรจจิโอ เอมิเลีย พ่อของอันโทนิโอ อัลเลอกริเป็นพ่อค้า นอกจากนั้นก็ไม่มีหลักฐานอะไรอื่นเกี่ยวกับชีวิตหรือการฝึกงาน  ระหว่างปี ค.ศ. 1503 ถึงปี ค.ศ. 1505 อันโตนิโอ อัลเลอกริฝึกงานกับฟรานเชสโก บิอันชิ เฟอร์รารา (Francesco Bianchi Ferrara) จากเมืองโมดีนา ที่โมดีนาอาจจะได้ทำความรู้จักกับจิตรกรเช่นลอเร็นโซ คอสตา (Lorenzo Costa) และ ฟรานเชสโก ฟรานเชีย (Francesco Francia) ซึ่งอิทธิพลของจิตรกรสองคนนี้จะพบในงานเขียนแรกๆ ของอันโทนิโอ อัลเลอกริ หลังจากเดินทางไปมานทัวในปี ค.ศ. 1506 อันโตนิโอ อัลเลอกริก็กลับมาคอร์เรจจิโอและมาอยู่จนปี ค.ศ. 1510 ระหว่างนี้ก็เขียนภาพ “การชื่นชมพระบุตรกับนักบุญอลิซาเบธและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ซี่งจะเห็นอิทธิพลจากทั้งคอสตาและอันเดรีย มานเทนยา ในปี  ค.ศ. 1514 อันโตนิโอ อัลเลอกริอาจจะเขียนภาพกลม (tondo) สามภาพที่หน้าประตูวัดซานอันเดรียที่มานทัว หลังจากนั้นอันโทนิโอ อัลเลอกริก็กลับไปคอร์เรจจิโออีกครั้ง และเป็นศิลปินมีชื่อเสียง ได้รับสัญญาจ้างให้วาดฉากแท่นบูชาพระแม่มารีที่สำนักสงฆ์ท้องถิ่นเซนต์ฟรานซิส ปัจจุบันอยู่ที่เดรสเด็น ประเทศเยอรมนี
# ความเร็วหลุดพ้น
ในวิชาฟิสิกส์ ความเร็วหลุดพ้น คือ อัตราเร็วที่พลังงานจลน์บวกกับพลังงานศักย์โน้มถ่วงของวัตถุแล้วมีค่าเป็นศูนย์ พลังงานศักย์โน้มถ่วงมีค่าเป็นลบเนื่องจากแรงโน้มถ่วงเป็นแรงดึงดูดและมีศักยที่ถูกกำหนดให้มีค่าเป็นศูนย์ที่ระยะอนันต์ ความเร็วหลุดพ้น คือ ความเร็วที่จะพาวัตถุไปได้ไกลจนพ้นจากอิทธิพลของแรงโน้มถ่วงของโลกได้พอดี (โดยการส่งแรงผลักเพียงครั้งเดียว และในสูตรนี้ยังไม่รวมเรื่องแรงเสียดทานเข้าไป) ความเร็วหลุดพ้นมีค่าประมาณ 11.2 km/s หรือ 40,320 km/h

สำหรับวัตถุทรงกลมสมมาตร ความเร็วหลุดพ้นที่ระยะทางค่าหนึ่งคำนวณได้จากสูตร  

เมื่อ G คือ ค่าคงที่โน้มถ่วงสากล (the universal gravitational constant) (G = 6.67×10−11 m3 kg−1 s−2), M คือมวลของดาวเคราะห์, ดวงดาว หรือ วัตถุอื่น ๆ, และ r คือระยะทางจากศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วง  ค่า GM เรียกว่า ตัวแปรโน้มถ่วงมาตรฐาน (the standard gravitational parameter), หรือ μ, และมักจะเป็นที่รู้จักอย่างถูกต้องแม่นยำกว่าค่าทั้ง G หรือ M.

ในสมการนี้แรงเสียดทานในชั้นบรรยากาศ (แรงฉุดของอากาศ) จะไม่ถูกนำมาพิจารณา จรวดนั้นจะสามารถเคลื่อนที่ออกมาจากปล่องแห่งแรงโน้มถ่วง (gravity well) ได้อย่างแท้จริงโดยไม่จำเป็นต้องใช้ความเร็วหลุดพ้นเพื่อการทำเช่นนั้น แต่สามารถบรรลุผลอย่างเดียวกันได้ที่ความเร็วใด ๆ กับโหมดที่เหมาะสมของเครื่องยนต์และเชื้อเพลิงที่เพียงพอ ความเร็วหลุดพ้นจะถูกนำไปประยุกต์ใช้กับแนววิถีการเคลื่อนที่ของวัตถุในอากาศ (ballistic trajectories) แต่เพียงเท่านั้น

ถ้าต้องการส่งยานอวกาศออกไปให้พ้นจากสนามโน้มถ่วงของโลก ต้องทำความเร็วหลุดพ้นหรือไม่? คำตอบคือ ไม่ใช่ เพราะไม่มียานอวกาศลำไหนเคลื่อนที่จากโลกด้วยความเร็วขนาดนั้น (32.9 มัค) โดยใช้วิธีส่งแรงผลักจากเครื่องยนต์ด้วยความเร่งที่สม่ำเสมอเพื่อสะสมความเร็วขึ้นเรื่อยๆ เช่น กระสวยอวกาศ "ดิสคัฟเวอรี" ของสหรัฐฯ มีการส่งกำลัง โดยหลังจากทะยานตัวขึ้นจากพื้นดินจะปรับความเร็วตั้งแต่ 160 ก.ม. ต่อชั่วโมงเป็น 1,600 ก.ม.ต่อชั่วโมง นำพานักบินขึ้นและอุปกรณ์ที่หนักกว่า 2,000 ตันส่งสู่ห้วงอวกาศได้ในเวลาไม่ถึง 9 นาที

คำว่า ความเร็วหลุดพ้น อันที่จริงแล้วเรามักเรียกชื่อกันผิด ๆ และมันก็มักจะถูกต้องมากขึ้นถ้าจะเรียกว่า อัตราเร็วหลุดพ้น (escape speed) เนื่องจากค่าอัตราเร็วนี้ เป็นปริมาณสเกลาร์ซึ่งมีความเป็นอิสระจากทิศทาง (สมมติว่าดาวเคราะห์ไม่หมุนและไม่สนใจแรงเสียดทานในบรรยากาศหรือผลทางสัมพัทธภาพ)

 หมายเหตุ