wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# เทศบาลเมืองไร่ขิง
เทศบาลเมืองไร่ขิง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในเขตอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ 25.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลไร่ขิงทั้งตำบล

 ประวัติ 
สภาตำบลไร่ขิงได้รับการจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขิง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ภายหลังที่ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกาเล่ม 111 ตอน 53 ก ลงวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ต่อมากระทรวงมหาดไทยพิจารณาแล้วเห็นว่า มีองค์การบริหารส่วนตำบลที่มีสภาพเหมาะสมสมควรให้จัดตั้งเป็นเทศบาล อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2546 และมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็น เทศบาลเมืองไร่ขิง เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2551

 หมู่บ้าน 
เทศบาลเมืองไร่ขิงครอบคลุมพื้นที่ทั้งตำบลไร่ขิงซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
 หมู่ที่ 1 บ้านไร่ขิง
 หมู่ที่ 2 บ้านไร่หรือบ้านไร่ขิง
 หมู่ที่ 3 บ้านคลองใหม่
 หมู่ที่ 4 บ้านคลองมะนาวหรือบ้านไร่ขิง
 หมู่ที่ 5 บ้านคลองบางพร้าว
 หมู่ที่ 6 บ้านคลองตาจุ่นหรือบ้านไร่ขิง
 หมู่ที่ 7 บ้านประชาร่วมใจหรือบ้านถ่าน
 หมู่ที่ 8 บ้านคลองผีเสื้อหรือบ้านไร่ขิง
 หมู่ที่ 9 บ้านคลองวัดท่าพูดหรือบ้านคลองท่าพูด
 หมู่ที่ 10 บ้านคลองบางซื่อ
 หมู่ที่ 11 บ้านท่าเกวียน
 หมู่ที่ 12 บ้านคลองฉางหรือบ้านท่าเกวียน
 หมู่ที่ 13 บ้านคลองบางยางหรือบ้านบางยาง
 หมู่ที่ 14 บ้านคลองรางเตย
และแบ่งออกเป็น 3 เขต  28 ชุมชน ได้แก่
เขต 1  มี   12 ชุมชน 

(8  หมู่บ้าน)

หมู่ที่   1  บ้านไร่ขิง       

หมู่ที่  2   บ้านไร่           

หมู่ที่  3   คลองใหม่       

หมู่ที่  4   คลองมะนาว

หมู่ที่  5   คลองบางพร้าว

หมู่ที่  6  คลองตาจุ่น     

หมู่ที่   8   คลองผีเสื้อ

หมู่ที่  14  คลองรางเตย รหัสชุมชน

73830001

73830002

73830003

73830004

73830005

73830006

73830007

73830008

73830009

73830013

73830027

73830028  

ชุมชนบ้านไร่ขิง

ชุมชนไร่ขิง  – บ้านไร่

ชุมชนบ้านไร่ศรีเสถียร

ชุมชนบ้านคลองใหม่

ชุมชนบ้านคลองมะนาว

ชุมชนบ้านคลองบางพร้าว  – ศรีเสถียรรุ่น 9

ชุมชนบ้านคลองบางพร้าว  – ศรีเสถียรรุ่น 6

ชุมชนบ้านคลองบางพร้าว

ชุมชนบ้านคลองตาจุ่น

ชุมชนบ้านคลองผีเสื้อ

ชุมชนบ้านคลองรางเตย  1

ชุมชนบ้านคลองรางเตย  2เขต 2  มี  8  ชุมชน73830010ชุมชนบ้านถ่าน(3  หมู่บ้าน)73830011ชุมชนโรงหล่อหมู่ที่   7   ประชาร่วมใจ  73830012ชุมชนประชาร่วมใจหมู่ที่   9   คลองวัดท่าพูด 73830014ชุมชนวัดท่าพูดหมู่ที่  10  คลองบางซื่อ73830015ชุมชนวังมณี 73830016ชุมชนบ้านเอื้ออาทรเพลินเพชร 73830017ชุมชนคลองวัดท่าพูด 73830018ชุมชนคลองบางซื่อเขต 3  มี  8  ชุมชน73830019ชุมชนกลาโหม(3  หมู่บ้าน)73830020ชุมชนหมู่บ้านสิวารัตน์  2หมู่ที่  11  ท่าเกวียน 73830021ชุมชนบ้านท่าเกวียนหมู่ที่  12  คลองฉาง 73830022ชุมชนคลองฉางหมู่ที่  13  คลองบางยาง73830023ชุมชนคลองยายสาแฟค  1 73830024ชุมชนบ้านเอื้ออาทรพุทธมณฑลสาย  5 73830025ชุมชนหมู่บ้านพฤกษา  5 73830026ชุมชนบ้านบางยาง
# เซนทอร์ (ดาวเคราะห์น้อย)
เซนทอร์  คือวัตถุคล้ายดาวเคราะห์ขนาดเล็กในระบบสุริยะรอบนอกที่มีวงโคจรไม่แน่นอน ตั้งชื่อตามเผ่าพันธุ์เซนทอร์ในตำนานปรัมปรา เนื่องจากมันมีลักษณะก้ำกึ่งระหว่างดาวเคราะห์น้อยกับดาวหาง วงโคจรของเซนทอร์ตัดหรืออาจตัดกับวงโคจรของดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ในระบบ และมีช่วงอายุที่เปลี่ยนแปลงอยู่หลายล้านปีHorner, J.; Evans, N.W.; Bailey, M. E. (2004). Simulations of the Population of Centaurs I: The Bulk Statistics. เก็บข้อมูลเมื่อ 22 กันยายน 2008.

วัตถุคล้ายเซนทอร์ดวงแรกที่ค้นพบคือ 944 ฮิดัลโก ในปี ค.ศ. 1920 ในตอนนั้นมันยังไม่ถูกจัดประเภทเป็นประชากรชนิดใหม่ในระบบ จนกระทั่งมีการค้นพบ 2060 ไครอน ในปี ค.ศ. 1977 เซนทอร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่ค้นพบคือ 10199 ชาริโคล ซึ่งค้นพบในปี ค.ศ. 1997 มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 260 กิโลเมตร ซึ่งใหญ่พอๆ กับดาวเคราะห์น้อยขนาดย่อมๆ ในแถบหลักทีเดียว

ยังไม่เคยมีการถ่ายภาพระยะใกล้ของเซนทอร์ได้เลย แม้จะมีหลักฐานอยู่ในภาพถ่ายดวงจันทร์ฟีบี ของดาวเสาร์ ซึ่งถ่ายจากยานคาสสินีในปี ค.ศ. 2004 อาจจะจับภาพของเซนทอร์ไว้ได้
# โครงการวอยเอจเจอร์
โครงการวอยเอจเจอร์  คือชื่อโครงการยานสำรวจอวกาศแบบไม่ใช้คนบังคับของสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นโดยห้องทดลองการขับเคลื่อนด้วยไอพ่น และได้รับเงินทุนสนับสนุนจากองค์การนาซา ประกอบด้วยยานสำรวจอวกาศ 2 ลำคือ วอยเอจเจอร์ 1 และ วอยเอจเจอร์ 2 ซึ่งขึ้นสู่อวกาศเมื่อปี ค.ศ. 1977 ทำหน้าที่เก็บข้อมูลอันทรงคุณค่าเกี่ยวกับดาวเคราะห์และระบบสุริยะ โดยใช้ข้อมูลตำแหน่งดาวเคราะห์ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 แม้ในตอนแรกมันจะถูกออกแบบมาเพื่อใช้สำรวจศึกษาดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ แต่ยานทั้งสองยังสามารถปฏิบัติภารกิจของมันในห้วงอวกาศรอบนอกของระบบสุริยะต่อไปได้ ปัจจุบันนี้ยานทั้งสองกำลังอยู่บนเส้นทางที่มุ่งหน้าออกจากระบบสุริยะ ในขณะนี้
# สไมล์.ดีเค
สไมล์.ดีเค (อักษรโรมัน: Smile.dk อ่านว่า สไมล์-ดี-เค) เป็นนักร้องคู่หญิงชาวสวีเดน ที่เป็นสมาชิกในกลุ่ม Bubblegum dance โดยมี Veronica Larsson และ Hanna Stockzell ที่ร้องเพลงให้กับเกมแดนซ์ แดนซ์ เรโวลูชันในหลายๆภาคของเกมนี้ เช่นเพลง "Butterfly" , "Boys" , "Mr. Wonderful" , "Doo-Be-Di-Boy" , "Kissy Kissy" , "Dancing all Alone" , "Golden Sky" , "Petit Love" , "Doki Doki", "Koko Soko" และเพลง "A Geisha's Dream"

สมาชิก

- สมาชิกปัจจุบัน
 Veronica Larsson (Almqvist)  1998 - ปัจจุบัน

- อดีตสมาชิก
 Cecilia Reiskog  2010 - 2013
 Hanna Stockzell  2008 - 2010 (เป็นผู้ขับร้องร่วมในอัลบั้ม Party Around The World)
 Malin Kernby  2000 - 2008 (เป็นผู้ขับร้องร่วมในอัลบั้ม Future Girl, Smile Paradise, Golden Sky, ซิงเกิล Doki Doki และ Butterfly 09 United Forces Airplay Edit)
 Nina Boquist  1998 - 2000 (เป็นผู้ขับร้องร่วมในอัลบั้มแรก)

เนื่องจาก Malin, Veronica และ Nina ไม่ใช่ชาวเดนมาร์ก แต่เป็นชาวสวีเดน แต่เพลงของพวกเธอถูกจำหน่ายที่เดนมาร์กเป็นที่แรกๆ จึงทำให้ชื่อวงมี ".dk" ด้วย เพื่อแสดงถึงประเทศเดนม

 Fasek 

 ประวัติ 
Veronica และ Nina เริ่มต้นวงเพลงของพวกเธอในชื่อ สไมล์ ในปี 1998 ซึ่งได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางโดยเฉพาะในประเทศแถบเอเชียตะวันออก เพลงที่ได้รับความนิยมสุงที่สุดคือเพลง " Butterfly " ได้รับอนุญาตจาก Konami ในการเอาไปใช้เป็นเพลงในเกมแดนซ์ แดนซ์ เรโวลูชันภาคแรก ซึ่งเป็นเกมที่เป็นที่น่าสนใจในญี่ปุ่นขณะนั้น

หลังจากนั้นพวกเธอก็ได้เปลี่ยนชื่อวงเป็น สไมล์.ดีเค

ปี 2000 มีการเปลี่ยนแปลงสมาชิกภายในวง Nina ออกจากวง และได้ Malin มาเป็นสมาชิกใหม่ พร้อมกับอัลบั้มชุดที่ 2 "Future Girls"        โดยเพลง "Kissy Kissy "พวกเธอได้ถูกนำไปใช้ในเกม EZ2Dancer ด้วย

ปี 2002 ออกอัลบั้มชุดที่ 3 "Golden Sky" https://www.youtube.com/watch?v=bzSozMyusQk

 การแยกวง 
ในปี 2005 สไมล์.ดีเค เริ่มมีการแยกวงเนื่องจากทั้ง Veronica และ Malin แต่งงานและมีลูก แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้ สไมล์.ดีเค ยุบวงไปแต่อย่างใด

 การกลับมา 
หลังจากนั้นในปี 2008 Jamie Thompson ประกาศที่ BubblegumDancer.com ให้ สไมล์.ดีเค จะกลับไปในปี 2008 ดัวยผลงานเพลง "Doki Doki" และอัลบั้ม Party Around The world ที่จะนำไปใช้ในเกม Dance Dance Revolution Universe 3 ด้วย

ในปี 2011 พวกเธอได้ออกซิงเกิล  "Moshi Moshi"

ในปี 2017 พวกเธอได้ออกอัลบั้มเต็มชุดที่ 5 "Forever"
# คลองใหญ่ (ประเทศจีน)
คลองใหญ่  หรือ ต้า-ยฺวิ่นเหอ  ขุดในสมัยราชวงศ์สุย เริ่มขุดตั้งแต่ปี ค.ศ. 587 และใช้เวลาขุดกว่า 30 ปี ใช้แรงงานมนุษย์กว่า 6 ล้านคน จุดประสงค์เพื่อการขนส่งสินค้า การท่องเที่ยวดินแดนเจียงหนาน (ภาคใต้บริเวณปากแม่น้ำแยงซี) และเพื่อเชื่อมต่อดินแดนภาคเหนือและใต้เข้าด้วยกัน โดยให้ลั่วหยางเป็นศูนย์กลาง เริ่มจากอำเภอจั๋วจวิน (ปักกิ่งปัจจุบัน) จนถึงเมืองอู๋หาง (หางโจวปัจจุบัน) เชื่อมต่อกับแม่น้ำใหญ่ ๆ 5 สายในจีน อันได้แก่ แม่น้ำไห่เหอ แม่น้ำฮวงโห แม่น้ำหวยเหอ แม่น้ำแยงซี และแม่น้ำเฉียนถังเจียง มีความยาวกว่า 2,500 กิโลเมตร นับเป็นคลองขุดแรงงานมนุษย์ที่มีความยาวที่สุดในโลกHutchinson's Encyclopedia , Encarta.  2009-10-31. โดยแบ่งการขุดเป็น 4 ส่วน ได้แก่ คลองทงจี้ คลองหาน คลองหย่งจี้ และลำน้ำเจียงหนาน"การสิ้นสุดราชวงศ์สุย" ราชวงศ์สุย (ค.ศ. 581 – 618) 隋朝 มุมจีน ผู้จัดการออนไลน์

คลองทงจี้ เริ่มจากนครลั่วหยาง เข้าสู่แม่น้ำฮวงโห ไปเชื่อมแม่น้ำหวยเหอที่ไหลผ่านซันหยาง (หวยอานปัจจุบัน) ต่อไปยัง คลองหาน ซึ่งเป็นคลองขุดโบราณจากยุคชุนชิว ในสมัยราชวงศ์โจว ซึ่งผู้ครองแคว้นหวู่ได้สั่งให้ขุดขึ้นตั้งแต่ 486 ปีก่อนคริสตกาล1421 ปีที่จีนค้นพบโลก.Gavin Menzies,สำนักพิมพ์มติชน,2550  เชื่อมลำน้ำหวยเหอกับแม่น้ำแยงซีที่เมืองเจียงตู (หยางโจวปัจจุบัน) รวมระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตร จากทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง ขุดไปเชื่อมกับ ลำน้ำเจียงหนาน ถึงเมืองอู๋หาง (หางโจวปัจจุบัน) ระยะทางกว่า 500 กิโลเมตร ส่วนทางเหนือได้มีการขุด คลองหย่งจี้ เริ่มจากลั่วโข่วใกล้เมืองลั่วหยาง ขึ้นเหนือสู่จั๋วจวิน (ปักกิ่งปัจจุบัน) ระยะทาง 1,000 กิโลเมตร รวมกับลำคลองเล็กๆ อีกมากมาย เชื่อมโยงเข้าด้วยกันหมดเป็นเครือข่ายครอบคลุมทั้งเหนือใต้ ภาษีผ่านด่านตามคลอง อิฐ และไม้สำหรับสร้างพระราชวังก็ถูกส่งไปยังเมืองหลวงตามคลองสายนี้"คลองขุดต้ายุ่นเหอ" ห้องสมุดออนไลน์ My First Info (Jing Hang Da Yunhe)

ถึงสมัยราชวงศ์หยวน มีการย้ายเมืองหลวงไปยังปักกิ่ง ทำให้มีการขุดคลองไปยังหางโจวอีกสายหนึ่ง ย่นระยะทางลงกว่า 700 กิโลเมตร เหลือเพียง 1,800 กิโลเมตร ซึ่งก็คือส่วนที่ปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน
ต่อมาในสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิงได้มีการขุดลอกบูรณะคลองต้า-ยฺวิ่นเหอให้กว้างและลึกขึ้นเป็นระยะทาง 130 ไมล์ สร้างประตูน้ำ 36 แห่ง โดยใช้แรงงานกว่า 3 แสนคน ใช้เวลาตั้งแต่ ค.ศ. 1411 ถึง ค.ศ. 1415 ปัจจุบันคลองใหญ่มีอยู่หลายช่วงที่ล่องเรือผ่านไปไม่ได้ และไม่ได้ใช้เป็นเส้นทางคมนาคมค้าขาย แต่ก็ยังคงเป็นเส้นทางล่องเรือท่องเที่ยวที่สำคัญของจีน

 มรดกโลก 
คลองใหญ่ ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อปี พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์  ข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
(ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
(iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
(iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
(vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
# คอร์นวอลล์
คอร์นวอลล์  หรือ แคร์นอว์  เป็นเทศมณฑลแห่งหนึ่งของประเทศอังกฤษภายในสหราชอาณาจักร ตั้งอยู่ทางปลายแหลมด้านตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร ทางด้านเหนือและด้านตะวันตกจรดทะเลเคลติก ทางด้านใต้จรดช่องแคบอังกฤษ ด้านตะวันออกติดกับเทศมณฑลเดวอนโดยมีแม่น้ำเทมาร์เป็นเส้นแบ่งเขต คอร์นวอลล์มีประชากรรวมทั้งสิ้นประมาณ 526,300 คน ในเนื้อที่ 3,563 ตารางกิโลเมตร ศูนย์กลางการปกครองตั้งอยู่ที่เมืองทรูโร

ดินแดนบริเวณคอร์นวอลล์เดิมเป็นที่ตั้งหลักแหล่งของชนยุคหินจากนั้นก็เป็นชนยุคสำริดและต่อมาในสมัยยุคเหล็กโดยชาวเคลต์ คอร์นวอลล์เป็นส่วนหนึ่งของบริเวณที่พูดภาษากลุ่มบริทอนิก (Brythonic languages) ที่ตัดขาดจากกลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มเดียวกันในเวลส์หลังจากยุทธการเดอรัม (Battle of Deorham) โดยมักขัดแย้งกับชาวแซกซันแห่งราชอาณาจักรเวสเซกซ์ที่พยายามขยายดินแดนเข้ามา ก่อนที่พระเจ้าแอเทลสตันจะกำหนดเขตแดนระหว่างชาวอังกฤษกับชาวคอร์นิชโดยใช้แม่น้ำทามาร์Anglo-Saxon England, Professor F.M. Stenton, Clarendon Press, 1947, p.337) คอร์นวอลล์รวมกับอังกฤษเมื่อใดไม่มีหลักฐานแน่นอน แต่การใช้ภาษาคอร์นิชยังคงใช้กันต่อมาจนคริสต์ศตวรรษที่ 18 การฟื้นฟูการใช้ภาษาคอร์นิชอีกครั้งมาเริ่มต้นขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษ 20 และเพิ่มความนิยมมากขึ้นในคริสต์ทศวรรษที่ผ่านมา ในปัจจุบันคอร์นวอลล์ประสบปัญหาทางเศรษฐกิจเนื่องจากอุตสาหกรรมเหมืองดีบุกและอุตสาหกรรมการประมงเสื่อมโทรมลงและต้องหันมาพึ่งพาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเป็นหลัก ดินแดนคอร์นวอลล์มีชื่อในทางที่มีภูมิทัศน์เป็นดินแดนสูงที่เป็นทุ่งที่มีแต่พืชพรรณเตี้ย ๆ เติบโตอยู่ที่เรียกว่า "ทุ่งมัวร์" (Moorland) และชายฝั่งทะเลที่น่าดูและอากาศที่อุ่นกว่าบริเวณอื่นของอังกฤษ
# ไวเบรเตอร์ (แก้ความกำกวม)
ไวเบรเตอร์ (vibrator) อาจหมายถึง

 ไวเบรเตอร์ - เซ็กส์ทอยชนิดหนึ่ง
 ไข่สั่น - อุปกรณ์มีลักษณะอย่างไข่สัตว์ปีกหรือกระสุนปืนสำหรับสร้างความสั่นสะเทือนเพื่อเร้ากำหนัดโดยสอดใส่เข้าไปในช่องคลอดหรือทวารหนัก
 ไวเบรเตอร์ - อุปกรณ์ดนตรีชนิดหนึ่ง
 ไวเบรเตอร์ - อุปกรณ์ก่อสร้าง ใช้ในการจี้คอนกรีตในขณะที่เทคอนกรีตที่กำลังเหลวอยู่ เพื่อให้หินและทรายกระจายตัวในเนื้อคอนกรีตที่ยังเหลว
# วัดสะแล่ง
วัดสะแล่ง หรือ วัดป่าสุคันธธรรมาราม ตั้งอยู่ที่ตำบลห้วยอ้อ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ เป็นวัดเก่าแก่สมัยเดียวกับวัดพระธาตุศรีดอนคำ และเป็นที่บรรจุพระธาตุพระอุระพระพุทธเจ้า พระอุโบสถเป็นทรงล้านนาประยุกต์ ประวัติความเป็นมาของวัดมีว่า วัดนี้สร้างในสมัยพระนางจามเทวี เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ มีโบราณวัตถุเป็นพระพุทธรูปสมัยต่าง ๆ ตั้งแต่สมัยอาณาจักรทวารวดี จนถึงอยุธยาตอนปลาย

ประวัติ
มีตำนานเล่าสืบกันมาว่า เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จมาที่ดอยสะแล่งแก้วดอนมูล หรือดอยสะแล่งหลวง เจ้าเมืองและชาวบ้าน ต่างพากันไปถวายบิณฑบาตแก่พระพุทธเจ้า และพระสงฆ์สาวก เมื่อพระพุทธเจ้าเสวยพระกระยาหารแล้ว ชายาเจ้าเมืองได้ถวายดอกสะแล่งดอกไม้ป่าชนิดหนึ่ง มีดอกสีขาวนวลเป็นพุทธบูชา พระพุทธเจ้าทรงรับและอนุโมทนา แล้วทรงมีพุทธฎีกาพยากรณ์ว่า ในอนาคตกาล สถานที่แห่งนี้จะเป็นที่ประดิษฐานพระธาตุของพระองค์ และสถานที่แห่งนี้จะมีความเจริญรุ่งเรืองสืบต่อไป จากการที่ชายาเจ้าเมืองถวายดอกสะแล่งเป็นพุทธบูชา และดอยแห่งนี้มีต้นสะแล่งอยู่ วัดนี้จึงมีชื่อว่า วัดสะแล่ง
ประวัติความเป็นมา
             
เมื่อครั้งพระนางจามเทวีได้เสด็จมาครองเมืองหริภุญชัย ขบวนเสด็จได้ผ่านเมืองกุกกุฏไก่เอิก(อำเภอลอง อำเภอวังชิ้น และบางส่วนของอำเภอเด่นชัยในปัจจุบัน) ได้ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุไว้ ต่อมาได้มีการบูรณะปรับปรุง เปลี่ยนแปลงวัดมาหลายยุคสมัย จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2506 พระครูวิจิตรนวการโกศล (ครูบาสมจิต จิตฺตคุตโต) พร้อมด้วยพระครูสีลสังวราภิรัต (ครูบามิ่ง จิตฺตสํวโร) ขณะยังนั้นเป็นสามเณรมิ่ง เต็มใจ ได้เข้ามาบูรณปฏิสังขรณ์ ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2527 ได้รับประกาศให้วัดสะแล่งพ้นจากวัดร้างให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์ วัดสะแล่งได้แบ่งเขตวัดเป็นเขตพุทธาวาสเก่าและเขตพุทธาวาสใหม่ ซึ่งมีโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ อยู่เป็นจำนวนมาก ปัจจุบันจึงได้จัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์วัดสะแล่ง" ขึ้นมาทางด้านหลังของวัดมีเรือนรับรองอาคันตุกะ บ่อน้ำพุร้อน สถานที่อาบน้ำแร่ ลานกีฬา ไว้สำหรับบริการ ประชาชนทั่วไป นอกจากนี้ ทางเนินเขาด้านหลังวัด (ดอยโป่งมื่น) ยังมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ สวนสมุนไพร และเสนาสนะต่าง ๆ อยู่เป็นจำนวนมาก วัดสะแล่งจึงเป็นทั้งพุทธสถานและแหล่งเรียนรู้ที่สำคัญยิ่งของจังหวัดแพร่

 รายนามเจ้าอาวาส 
 ลำดับ รายนาม ระยะเวลาดำรงตำแหน่ง 1  พระครูวิจิตรนวการโกศล (ครูบาสมจิต จิตฺตคุตโต)  พ.ศ. 2527 - พ.ศ. 2560 2 พระครูสีลสังวราภิรัต (ครูบามิ่ง จิตฺตสํวโร)  พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน
# พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม (12 เมษายน พ.ศ. 2343 - พ.ศ. 2367) ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 5 แรม 3 ค่ำ ปีวอก โทศก จุลศักราช 1162 ตรงกับวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2343 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยและเจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ ทรงเป็นต้นราชสกุลนิยมิศร

สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 เมื่อปีวอก ฉศก จุลศักราช 1186 ตรงกับปี พ.ศ. 2367 พระชันษา 26 ปี

 พระโอรส-พระธิดา 
หม่อมเจ้าหญิงประดับ นิยมิศร (สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 19  กันยายน พ.ศ. 2441)
หม่อมเจ้าหญิงวนิดา นิยมิศร (ประสูติ พ.ศ. 2369 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2434)
หม่อมเจ้าชายสวัสดิ์ นิยมิศร (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ พ.ศ. 2407)
หม่อมเจ้าชายนพรัตน์ นิยมิศร (สิ้นชีพิตักษัย 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2429)
หม่อมเจ้าชายมงคล นิยมิศร (พระราชทานเพลิง ณ วัดสุวรรณาราม พ.ศ. 2396)
# นอร์ทัมเบอร์แลนด์
นอร์ทัมเบอร์แลนด์  หรือ นอร์ทัมบาลันด์ เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอังกฤษ ทางด้านตะวันตกติดกับมณฑลคัมเบรีย, ด้านใต้กับมณฑลเดอรัม, ด้านตะวันออกเฉียงใต้มณฑลไทน์และเวียร์ และทางเหนือติดกับสกอตแลนด์ ด้านตะวันออกเป็นฝั่งทะเลเหนือที่ยาวเกือบ 80 ไมล์ นอร์ทัมเบอร์แลนด์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 310,600 คนในเนื้อที่ 5013 ตารางกิโลเมตร ตั้งแต่ไทน์และเวียร์แยกไปเป็นมณฑลอิสระในปี ค.ศ. 1974 ศูนย์กลางการปกครองก็ย้ายไปอยู่ที่เมืองมอร์เพ็ธทางด้านตะวันออกของมณฑล แต่ทั้งเมืองมอร์เพ็ธและอาร์นวิคต่างก็อ้างตนเป็นเมืองหลวงของมณฑล (county town)

ในฐานะราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรียในสมัยการปกครองของพระเจ้าเอ็ดวิน อาณาเขตครอบคลุมตั้งแต่ปากน้ำฮัมเบอร์ทางด้านใต้ไปจรดแม่น้ำฟอร์ธทางด้านเหนือ แต่อาณาเขตในประวัติศาสตร์ครอบคลุมบริเวณต่างกัน รวมทั้งนิวคาสเซิลอะพอนไทน์ (เมืองหลวงเดิม), ไทน์มัธ, และบริเวณการตั้งถิ่นฐานในนอร์ทไทน์ไซด์ซึ่งเป็นบริเวณที่ปกครองโดยมณฑลไทน์และเวียร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ภายใต้พระราชบัญญัติการปกครองท้องถิ่น ค.ศ. 1972 (Local Government Act 1972) อาณาเขตเดิมบางครั้งไม่รวมไอส์แลนด์เชอร์, เบดลิงตันเชอร์, และนอแรมเชอร์ (รวมคือนอร์ทเดอรัม) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลเดอรัม แต่มารวมกับนอร์ทัมเบอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1844

นอร์ทัมเบอร์แลนด์เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ติดกับพรมแดนสกอตแลนด์ฉะนั้นจึงเป็นสถานที่ที่เกิดการยุทธการต่าง ๆ บ่อยครั้ง ภูมิทัศน์ของนอร์ทัมเบอร์แลนด์มีชื่อเสียงว่าเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นแบบมัวร์แลนด์ที่ยังไม่ได้รับการแตะต้องจากการพัฒนาทางอุตสาหกรรม จึงเป็นที่ต้องตาของจิตรกรผู้ชอบเขียนภาพแบบภูมิทัศน์ ปัจจุบันบริเวณเหล่านี้อยู่ภายใต้การอารักขาของอุทยานแห่งชาติแห่งนอร์ทัมเบอร์แลนด์ นอร์ทัมเบอร์แลนด์เป็นมลฑลที่มีความหนาแน่นของประชากรบางที่สุดในอังกฤษ เพียง 62 คนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตร 

ดอกไม้ประจำมลฑลคือดอกเครนส์บิลล์ (Geranium sanguineum) และเรือรบหลวงที่ได้นาม “เรือรบหลวงนอร์ทัมเบอร์แลนด์”

นอร์ทัมเบอร์แลนด์แบ่งการปกครองออกเป็นเจ็ดแขวง: มอร์เพ็ธ, ไบลธ์แวลลีย์, วันสเบ็ค, คาสเซิลมอร์เพ็ธ, ไทน์เดล, อาร์นวิค และ เบอร์วิค-อัพพอน-ทวีด
# ภาพเหมือนของชายกับเหรียญโคสิโมผู้อาวุโส (บอตติเชลลี)
ภาพเหมือนของชายกับเหรียญโคสิโมผู้อาวุโส (ภาษาอังกฤษ: Portrait of a Man with a Medal of Cosimo the Elder) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิที่ฟลอเร็นซ์ในประเทศอิตาลี  

ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “ภาพเหมือนของชายกับเหรียญโคสิโมผู้อาวุโส” ระหว่างปี ค.ศ. 1474 ถึงปี ค.ศ. 1475 เมื่อบอตติเชลลีเขียนภาพเสร็จก็จะเห็นอิทธิพลของอันโตนิโอ พอลลาอูโล (Antonio Pollaiuolo) ได้อย่างชัดเจนและในการใช้ความอ่อนไหวของเส้นที่ทำให้เห็นความกระวนกระวายของความรู้สึกที่ออกมาจากภาพ

ชายที่เป็นแบบไม่ทราบกันว่าเป็นใครแต่เป็นภาพเหมือนที่ไม่เหมือนภาพเหมือนใดในสมัยต้นเรอเนซองส์ ผู้นั่งแบบมองตรงมายังผู้ชมภาพในมือถือเหรียญที่เป็นภาพด้านข้างของโคสิโม เดอ เมดิชิผู้ที่เสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1464 บอตติเชลลีทำตัวเหรียญด้วยพลาสเตอร์หล่อปิดทอง

ภาพเหมือนเป็นภาพครึ่งตัวที่ฉากหลังเป็นภูมิทัศน์กว้างไกลที่เห็นแม่น้ำอยู่ลิบๆ ที่สว่างซึ่งเป็นลักษณะการเขียนแบบเฟล็มมิช ศีรษะของตัวแบบอยู่เหนือขอบฟ้าโดยมีแสงส่องจากทางด้านซ้ายของภาพทำให้เน้นใบหน้าที่คมคาย เงาเข้มทางด้านข้างของใบหน้าอยู่ใกล้กับผู้ชมภาพ ฝีมือวาดมือที่ไม่ค่อยดีนักแสดงให้เห็นว่ายังเป็นการทดลองเขียนและเป็นภาพเหมือนภาพแรกๆ ของภาพเหมือนที่เขียนในอิตาลีที่รวมการวาดมือในภาพด้วย

เหรียญที่ระลึกของโคสิโมสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1465 ถึงปี ค.ศ. 1470 ซึ่งทำให้เกิดการสันนิษฐานกันไปต่างๆ ว่าผู้นั่งเป็นแบบเป็นใครแต่ก็ยังสรุปไม่ได้ว่าจะเป็นญาติสนิทหรือผู้สนับสนุนตระกูลเมดิชิ (ภาพเป็นของงานสะสมชิ้นหนึ่งของคาร์ดินัลคาร์โล เดอ เมดิชิ) หรืออาจจะเป็นน้องชายของบอตติเชลลีผู้เป็นช่างทองและช่างทำเหรียญของตระกูลเมดิชิก็ได้ นักวิชาการบางคนเสนอว่าอาจจะเป็นบอตติเชลลีเองเพราะใบหน้าแบบคล้ายคลึงกับภาพเหมือนตนเองในภาพ “การประสูติของพระเยซู” ที่บาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลาที่ฟลอเรนซ์

ดูเพิ่ม
ซานโดร บอตติเชลลี
ภาพเหมือน
# แม่พระและพระกุมารกับทูตสวรรค์ (บอตตีเชลลี)
ดูบทความหลักที่ พระแม่มารีและพระบุตร

พระแม่มารีและพระบุตรและเทวดา (ภาษาอังกฤษ: Madonna and Child with an Angel) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยซานโดร บอตติเชลลีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สเปนดาเล เดกลิ อินโนเชนติในเมืองฟลอเร็นซ์ในประเทศอิตาลี  

ซานโดร บอตติเชลลีเขียนภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรและเทวดา” ระหว่างปี ค.ศ. 1465 ถึงปี ค.ศ. 1467 ภาพนี้ยังเป็นภาพที่ยังสมบูรณ์เต็มตัวเพราะเป็นงานที่บอตติเชลลีเขียนขณะที่ยังทำงานอยู่ในเวิร์คช็อพของครู -- ฟิลลิปโป ลิปปี --อยู่ ภาพเขียนได้รับแรงบันดาลใจจากงาน “พระแม่มารี” ของลิปปีในอุฟฟิซิ  แทนที่จะเป็นภูมิทัศน์บอตติเชลลีใช้ซุ้มโค้งของสถาปัตยกรรมแทนที่ซึ่งกลายเป็นกรอบรอบพระเศียรของพระแม่มารีและพระบุตรซึ่งเป็นการเน้นความสำคัญของทั้งสองพระองค์ในภาพ
# คนกินถั่ว (คารัคชี)
คนกินถั่ว (,) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอันนิบาเล คารัคชีจิตรกรยุคบาโรกชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์โคโลนาที่กรุงโรมในประเทศอิตาลี

ภาพ “คนกินถั่ว” อาจจะเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1580 ถึงปี ค.ศ. 1590 (อาจจะประมาณปี ค.ศ. 1583-ค.ศ. 1585) ภาพเขียนนี้เกี่ยวข้องกับภาพ “ร้านขายเนื้อ” (Butcher's Shop) (ปัจจุบันเป็นของหอศิลป์ไครสต์เชิร์ชที่เมืองอ๊อกสฟอร์ด) ที่เป็นหัวเรื่องของภาพที่คล้ายคลึงกัน คารัคชีได้รับอิทธิพลในการเขียนภาพชีวิตประจำวันจาก วินเชนโซ แคมปิ (Vincenzo Campi) และ บาร์โทโลเมโอ พัสซาโรตติ (Bartolomeo Passarotti) แต่คารัคชีเลือกชีวิตในการเขียนภาพที่ยิ่งเป็นสามัญกว่าเช่นในสองภาพที่กล่าว แต่ในขณะเดียวกันคารัคชีก็สามารถวาดภาพที่เป็นแบบที่เป็นทางการเช่นภาพ “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ซึ่งเป็นการใช้การวางภาพแบบคลาสสิกได้โดยไม่มีความขัดแย้งแต่อย่างใด
# พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นสนิทนเรนทร์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นสนิทนเรนทร์ (พ.ศ. 2345 - พ.ศ. 2391) มีพระยศเดิมว่าหม่อมเจ้าไพฑูรย์พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในพระราชวงศ์จักรี, หน้า 7 ประสูติเมื่อปีจอ จัตวาศก จุลศักราช 1164 ตรงกับปี พ.ศ. 2345 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยและเจ้าจอมมารดาทับทิม ณ บางช้าง พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็นกรมหมื่นสนิทนเรนทร์ ในปี พ.ศ. 2379 สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 3 เมื่อปีวอก สัมฤทธิศก จุลศักราช 1210 ตรงกับปี พ.ศ. 2391 พระชันษา 47 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ ท้องสนามหลวง ทรงเป็นต้นราชสกุลไพฑูรย์

 พระโอรส-พระธิดา 
มีพระโอรสธิดา 11 พระองค์ ได้แก่พระอนุวงศ์ชั้นหม่อมเจ้าในพระราชวงศ์จักรี, หน้า 82
 หม่อมเจ้าหญิงจำรัส ไพฑูรย์
 หม่อมเจ้าหญิงพัด ไพฑูรย์
 หม่อมเจ้าหญิงหวาน ไพฑูรย์
 หม่อมเจ้าหญิงสอิ้ง ไพฑูรย์ (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2431)
 หม่อมเจ้าหญิงแพ ไพฑูรย์
 หม่อมเจ้าหญิงไม่ปรากฏพระนาม
 หม่อมเจ้าหญิงสุดสวาดิ์ ไพฑูรย์ (ประสูติ พ.ศ. 2389 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2475 สิริชนมายุ 87 ปี พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ พ.ศ. 2475)
 หม่อมเจ้าชายจุ้ย ไพฑูรย์ บางแห่งว่าชื่อหม่อมเจ้าชายตุ้ย มีหม่อมพุ่ม ไพฑูรย์ ณ อยุธยา เป็นมารดา ทรงสมรสกับหม่อมทองดี ไพฑูรย์ ณ อยุธยา มีธิดา คือ 
 หม่อมราชวงศ์หญิงปุ้ย ไพฑูรย์ เป็นหม่อมในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์
 หม่อมราชวงศ์หญิงสุข ไพฑูรย์ เป็นหม่อมในพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุพงษ์จักรพรรดิ์
 หม่อมเจ้าหญิงศุข ไพฑูรย์
 หม่อมเจ้าชายไม่ปรากฏพระนาม
 หม่อมเจ้าชายเพชรรัตน์ ไพฑูรย์ (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2431)
# พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสถิตย์สถาพร
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสถิตย์สถาพร (พ.ศ. 2351 - พ.ศ. 2399) มีพระนามเดิมว่า  พระองค์เจ้ามรกฎ ประสูติเมื่อวันพุธ เดือนยี่ ปีมะโรง สัมฤทธิศก จุลศักราช 1170 ตรงกับปี พ.ศ. 2351 เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยและเจ้าจอมมารดาทองดี ทรงเป็นต้นราชสกุล "มรกฎ" พ.ศ. 2394 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น กรมขุนสถิตย์สถาพร และได้ว่ากรมช่างทหารในญวน สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2399 พระชนมายุ 48 ปี

 พระโอรส-พระธิดา 
หม่อมเจ้าหญิงสำฤทธิ มรกฎ (ประสูติ พ.ศ. 2372 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2429 พระราชทานเพลิง ณ วัดดุสิตาราม พ.ศ. 2429)
หม่อมเจ้าหญิงหรุ่ม มรกฎ
หม่อมเจ้าชายศุก มรกฎ
หม่อมเจ้าชายบรรจง มรกฎ
หม่อมเจ้าหญิงละม่อม มรกฎ (ประสูติก่อน พ.ศ. 2396 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2451)
หม่อมเจ้าหญิงสำออย มรกฎ (ประสูติก่อน พ.ศ. 2396 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2451)
หม่อมเจ้าชายปุย มรกฎ (ประสูติ พ.ศ. 2397 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2428 พระราชทานเพลิง ณ วัดดุสิดาราม เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2428)
หม่อมเจ้าหญิงกระจ่าง มรกฎ (สิ้นชีพิตักษัย 1 ธันวาคม พ.ศ. 2445)
หม่อมเจ้าหญิงระทวย มรกฎ (พระราชทานเพลิง ณ วัดสระเกศ พ.ศ. 2403)
หม่อมเจ้าชายสุขี มรกฎ (ประสูติ พ.ศ. 2405 สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2460)
หม่อมเจ้าหญิงละมุล มรกฎ (พระราชทานเพลิง ณ วัดดุสิดาราม เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2428)

 พระเกียรติยศ 

 พระอิสริยยศ 

 พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้ามรกฎ (พ.ศ. 2351 - 7 กันยายน พ.ศ. 2352)
 พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ามรกฎ (7 กันยายน พ.ศ. 2352 - 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367)
 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้ามรกฎ (21 กรกฎาคม พ.ศ. 2367 - พ.ศ. 2394)
 พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนสถิตย์สถาพร (พ.ศ. 2394 - 1 ตุลาคม พ.ศ. 2411)
 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนสถิตย์สถาพร (1 ตุลาคม พ.ศ. 2411 - ปัจจุบัน)

 พงศาวลี
# รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์
รางวัลของสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์  หรือ แซกอวอร์ดส  เป็นรางวัลภาพยนตร์ประจำปีที่จัดโดย สมาคมนักแสดงอาชีพแห่งอเมริกา  เพื่อมอบรางวัลให้กับนักแสดงผู้มีผลงานโดดเด่น

แซกอวอร์ดส เป็นงานแจกรางวัลใหญ่ของฮอลลีวูดมาตั้งแต่ปี 1995 โดยผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงมาจากการสุ่มสมาชิกจำนวน 4200 คนของสมาคมเป็นผู้ให้คะแนน จากสมาชิกทั้งหมด 120,000 คน (ข้อมูลปี 2007) รางวัล งานแจกรางวัลออกอากาศหลายปีทางช่องทีเอ็นที แต่ปัจจุบันออกอากาศทางช่อง ทีบีเอส

พิธีการมอบรางวัล ถ่ายทอดสดเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995 จากสเตจ 12 สตูดิโอของยูนิเวอร์ซัล ส่วนครั้งที่สองถ่ายทอดสดจาก ซานตาโมนิกาซิวิกออดิทอเรียม ส่วนครั้งหลัง ๆ จัดที่ไชร์นเอกซ์โปซิชันเซนเตอร์ รูปปั้นรางวัลจะเรียกว่า "ดิแอ็กเทอร์" (The Actor) ส่วนนักแสดงที่ได้รางวัลครั้งแรกคือ บ็อบ โฮป