wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หลอดสุญญากาศ
upright|thumb|ไตรโอดหลอดสุญญากาศ
upright|thumb|ไตรโอดชนิด808หลอดสุญญากาศ
upright|thumb|เครื่องเสียงหลอดสุญญากาศ
upright|thumb|mixtubeหลอดสุญญากาศ

หลอดสุญญากาศ  หรือ หลอดอิเล็กตรอน (electron tube : ในอเมริกา) หรือ วาล์วเทอร์มิออนิค (thermionic valve : ในอังกฤษ) ในทางอิเล็กทรอนิกส์ หมายถึงอุปกรณ์ที่ควบคุมกระแสไฟฟ้าผ่านขั้วอิเล็กโทรดภายในบริเวณที่มีอากาศหรือก๊าซเบาบาง ปรากฏการณ์ ทางฟิสิกส์ที่ใช้อธิบายการนำไฟฟ้าก็คือ ปรากฏการณ์ เทอร์มิออนิค อิมิสชัน (thermionic emission) ซึ่งอธิบายว่าเมื่อโลหะถูกทำให้ร้อนจนถึงระดับหนึ่งด้วยการป้อนกระแสไฟฟ้าจะทำให้อิเล็กตรอนหลุดออกมาที่ผิวของโลหะ เมื่อทำการป้อนศักย์ไฟฟ้าเพื่อดึงดูดอิเล็กตรอนที่หลุดออกมาอยู่ที่ผิวด้วยขั้วโลหะอีกขั้วหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ จะทำให้เกิดการไหลของกระแสได้ เราเรียกหลอดสุญญากาศที่มีขั้วโลหะเพียงสองขั้วนี้ว่า หลอดไดโอด (Diode) โดยขั้วที่ให้อิเล็กตรอนเรียกว่า แคโทด (Cathode) และขั้วที่รับอิเล็กตรอนเรียกว่า แอโนด (Anode) โดยปกติจะมีรูปร่างเป็นแผ่นโลหะธรรมดา บางทีจะเรียกว่า เพลท (Plate) การไหลของกระแสไฟฟ้าของหลอดไดโอดเป็นแบบไม่เป็นเชิงเส้น (Non-linear current) กล่าวคือ เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับขั้วแอโนด (Anode) และศักย์ไฟฟ้าลบให้กับขั้วแคโทด (Cathode) จะทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าไหลดังที่ได้อธิบายผ่านมา แต่เมื่อป้อนศักย์ไฟฟ้ากลับทางคือ ป้อนศักย์ไฟฟ้าบวกให้กับแคโทดและป้อนศักย์ไฟฟ้าลบให้กับแอโนดจะทำให้กระแสไฟฟ้าไม่สามารถไหลได้ ซึ่งเป็นผลมาจากอิเล็กตรอนถูกผลักด้วยผลของสนามไฟฟ้านั้นเอง ซึ่งคุณสมบัติข้อนีจึงทำให้สามารถนำหลอดไดโอดไปใช้เป็นอุปกรณ์เรียงกระแส (Rectifier) ได้ 

ต่อมาได้มีการพัฒนาหลอดไดโอดโดยใส่ขั้วโลหะตาข่ายระหว่างขั้วแอโนดและขั้วแคโทด เรียกว่า กริด (Grid) ซึ่งจะมีรูปร่างเป็นตาข่าย เป็นลวดเส้นเล็ก ๆ พันอยู่รอบ ๆ หลอดสุญญากาศ บางชนิดอาจจะไม่มีขั้วชนิดนี้ หรือจะมีเพียงขั้วเดียว หรืออาจจะมี 2-3 ขั้วขึ้นไป จะทำหน้าที่เป็นส่วนควบคุมปริมาณกระแสให้ไหลมากน้อยได้ตามศักย์ไฟฟ้าที่ป้อนให้กับขั้วกริด อุปกรณ์ที่มีขั้วโลหะ 3 ขั้วนี้เรียกว่า หลอดไตรโอด (Triode) ทำสามารถใช้ทำเป็นเครื่องส่งวิทยุได้
# เลดีเบิร์ด จอห์นสัน
คลอเดีย อัลตา "เลดี เบิร์ด" เทย์เลอร์ จอห์นสัน (22 ธันวาคม ค.ศ. 1912 - 11 กรกฎาคม ค.ศ. 2007) เป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐอเมริกาและเป็นภรรยาของประธานาธิบดีลินดอน บี. จอห์นสัน

บ
บ
หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐเท็กซัส‎
บ
บ
บ
บ
หมวดหมู่:ลินดอน บี. จอห์นสัน
# พูนทรัพย์ ตราโมท
นางพูนทรัพย์ ตราโมท ภรรยาศิลปินแห่งชาติ มนตรี ตราโมท บุคคลสำคัญด้านนาฏศิลป์จากคณะละครของเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ที่มีชีวิตอยู่เป็นคนสุดท้าย และศิลปินรุ่นแรกของวงการละครวิทยุของประเทศไทย

นางพูนทรัพย์ ตราโมท เกิดในสกุล "นาฏประเสริฐ" เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2460 เป็นธิดาของนายสิน นาฏประเสริฐ และ นางสังวาลย์ นาฏประเสริฐ (สกุลเดิม บุรานนท์) เมื่อเยาว์วัย ได้ถวายตัวอยู่ในสำนักของ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากาญจนากร มีหน้าที่บดยาถวาย และมีโอกาสได้ฝึกฝนดนตรีด้วย 

ต่อมาเมื่ออายุได้ 12 ปี จึงได้ไปถวายตัวรับใช้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสมรรัตนศิริเชฐ ซึ่งประชวรด้วยพระโรคชรา และประทับ ณ วังวรดิศ จนสิ้นพระชนม์

ท่านได้รับการฝึกหัดละครในชั้นต้น ตั้งแต่อายุเพียง 9 ปี จากคณะละครของเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ (เจ้าคุณจอมมารดาแพ บุนนาค ในรัชกาลที่ 5) ที่ในวังสวนสุพรรณ อำเภอดุสิต จนมีความสามารถในทางนาฏศิลป์ (ตัวนาง) และทางขับร้องเพลงไทยเดิม ภายหลังท่านเจ้าคุณพระประยูรวงศ์ ได้ยกคณะละครของท่านทั้งหมด ให้กับ พลตรี พระยาอนิรุทธเทวา ไปดูแล ท่านจึงได้ตามมาประจำอยู่กับคณะละครของพระยาอนิรุทธเทวา ซึ่งมีการแสดงประจำอยู่ที่โรงละครศรีอยุธยา สี่กั๊กพระยาศรี ซึ่งเป็นโรงละครที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น ต่อมาภายหลังท่านยังได้ก่อตั้งคณะละครวิทยุ ให้ความบันเทิงแก่ประชาชนอีกยาวนานกว่า 40 ปี

ด้านชีวิตครอบครัว ได้สมรสกับ นายมนตรี ตราโมท ศิลปินแห่งชาติ มีบุตร-ธิดา รวม 2 คน คือ
 นางดนตรี ตราโมท
 นายญาณี ตราโมท

นางพูนทรัพย์ ตราโมท ถึงแก่กรรมด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองตีบ เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2552 รวมอายุได้ 91 ปี
# แยกปากเกร็ด
แยกปากเกร็ด หรือ ห้าแยกปากเกร็ด เป็นทางแยกจุดตัดถนนติวานนท์กับถนนแจ้งวัฒนะและถนนภูมิเวท ในเขตตำบลปากเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

 ข้อมูลทางกายภาพ 
ในอดีตทางแยกแห่งนี้เป็นห้าแยกที่ควบคุมโดยสัญญาณไฟจราจรทุกทิศทาง มีสภาพการจราจรติดขัดเป็นอย่างมาก แต่ในภายหลังได้มีความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพอย่างต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

โดย กรมทางหลวง ได้ย้ายปากถนนภูมิเวท (ซอยแจ้งวัฒนะ-ปากเกร็ด 16) จากแนวที่เข้าสู่ทางแยกโดยตรงไปไว้บริเวณถนนแจ้งวัฒนะ (ขาเข้าท่าน้ำปากเกร็ด) แทนเพื่อบรรเทาปัญหาการจราจร เนื่องจากถนนภูมิเวทมีผู้ใช้เส้นทางน้อยกว่าทิศทางอื่น ๆ ผู้ที่มาจากทางแยกและต้องการเข้าสู่เส้นทางนี้จึงต้องเบี่ยงเข้าสู่ถนนแจ้งวัฒนะไปทางท่าน้ำปากเกร็ดก่อน แล้วจึงเลี้ยวซ้ายอีกครั้งหนึ่งบริเวณก่อนถึงศูนย์การค้าเมเจอร์ฮอลลีวูด ส่วนขาออกจากถนนภูมิเวทต้องเลี้ยวซ้ายไปตามถนนแจ้งวัฒนะ แล้วกลับรถบริเวณท่าน้ำปากเกร็ดเพื่อกลับเข้าสู่ทางแยกอีกครั้งหนึ่ง ทำให้การจัดการจราจรเปลี่ยนแปลงจากรูปแบบห้าแยกไปเป็นสี่แยก

ต่อมา กรมทางหลวงชนบทได้ก่อสร้างสะพานพระราม 4 ยกระดับบนถนนแจ้งวัฒนะ ข้ามแยกปากเกร็ด คร่อมท่าน้ำปากเกร็ดและข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาต่อเนื่องไปยังถนนชัยพฤกษ์เชื่อมต่อไปสู่โครงข่ายถนนราชพฤกษ์ ทำให้เกิดโครงข่ายเส้นทางเข้า-ออกเมืองที่สำคัญบริเวณแยกปากเกร็ด

ในภายหลัง กรมทางหลวง ได้ก่อสร้างอุโมงค์ลอดทางแยกในแนวถนนติวานนท์ทั้งขาเข้าแยกแครายอำเภอเมืองนนทบุรีและขาออกไปจังหวัดปทุมธานี ทำให้การจราจรบริเวณทางแยกคล่องตัวมากขึ้น ประกอบกับการก่อสร้างถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด ซึ่งช่วยแบ่งเบาการจราจรของแยกปากเกร็ดโดยตรง แต่สภาพการจราจรของแยกปากเกร็ดยังคงติดขัดอยู่เป็นประจำ เนื่องจากบริเวณโดยรอบทางแยกเป็นที่ตั้งของสถานที่ราชการ โรงเรียน ตลาด และศูนย์การค้าจำนวนมาก รวมทั้งเป็นจุดเชื่อมต่อเส้นทางที่สำคัญจากอำเภอปากเกร็ดไปสู่อำเภอเมืองนนทบุรี อำเภอบางบัวทอง จังหวัดปทุมธานี และกรุงเทพมหานคร

 สถานที่ที่เกี่ยวข้อง 
 ที่ว่าการอำเภอปากเกร็ด
 โรงเรียนปากเกร็ด
 เทศบาลนครปากเกร็ด
 ท่าน้ำปากเกร็ด
 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี
 สะพานพระราม 4
 สถานีแยกปากเกร็ด รถไฟฟ้าสายสีชมพู

 แหล่งข้อมูลอื่น 

ปากเกร็ด
ปากเกร็ด
# ถนนประชาชื่น
ถนนประชาชื่น  เป็นถนนที่สร้างเลียบฝั่งตะวันตกของคลองประปาในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร, อำเภอเมืองนนทบุรี และอำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี มีจุดเริ่มต้นที่แยกประชาชื่น จุดตัดกับถนนประชาราษฎร์ สาย 2 สิ้นสุดที่ถนนแจ้งวัฒนะ เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรตั้งแต่แยกประชาชื่นถึงการประปานครหลวงและโรงผลิตน้ำบางเขน และลดเหลือ 2 ช่องจราจรจนถึงถนนแจ้งวัฒนะ

 ทางแยกสำคัญ 

สถานที่สำคัญ 
โรงผลิตน้ำบางเขน 
การประปานครหลวง
สำนักงานประกันสังคมกรุงเทพมหานครพื้นที่ 2
สถานีบางซ่อน
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
วิทยาลัยเทคโนโลยีวิมลบริหารธุรกิจ 
โรงเรียนเพชรรัชต์ ในพระอุปถัมภ์
โรงเรียนเซนต์ฟรังซิสเซเวียร์ เมืองทองธานี
โรงเรียนนวพัฒน์วิทยา 
โรงเรียนอนุบาลแสงโสม
โรงพยาบาลเกษมราษฎร์ ประชาชื่น 
ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร สำนักประชาชื่น 

ประชาชื่น  
ประชาชื่น  
ประชาชื่น
# การดลใจนักบุญมัทธิว (การาวัจโจ)
การดลใจนักบุญมัทธิว  เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยการาวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ตั้งอยู่ภายในชาเปลคอนทราเรลลิในโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีในกรุงโรมในประเทศอิตาลี หลังจากเสียชีวิตไปแล้วคาร์ดินัลชาวฝรั่งเศสขื่อแม็ทธิว ควงแทรล (Matthieu Cointrel) หรือ “มัตเตโอ คอนทราเรลลิ” ในภาษาอิตาลีก็ทิ้งมรดกไว้โดยระบุว่าให้ใช้ในการตกแต่งชาเปลในหัวเรื่องของชื่อของท่าน (มัตเตโอ=มัทธิว)

ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1602 เป็นภาพเขียนภาพที่สามที่การาวัจโจเขียนให้กับโบสถ์ซันลุยจีเดย์ฟรันเชซีและเป็นภาพสำหรับฉากแท่นบูชาภายในชาเปล อีกสองภาพก็ได้แก่ “พระเยซูทรงเรียกนักบุญมัทธิว” และ “การเป็นมรณสักขีของนักบุญมัทธิว”

สัญญาจ้าง (ซึ่งตามตัวหนังสือแล้วมาจากคาร์ดินัลฟรันเชสโก มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ของการาวัจโจเองไม่ใช่จากโบสถ์) การเขียนภาพนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำง่ายสำหรับการาวัจโจและอย่างน้อยสองในสามภาพก็ต้องเขียนใหม่เพื่อให้เป็นที่ยอมรับโดยคาร์ดินัลเดล มอนเตผู้จ้าง แต่ภาพแรกที่เขียนถูกทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ฉะนั้นจึงเหลือแต่เพียงภาพขาวดำเท่านั้นที่ใช้ในการเปรียบเทียบกับภาพอื่นได้Web Gallery of Art การเขียนครั้งแรกทูตสวรรค์ข้ามาในช่องว่างของภาพเดียวกับช่องว่างของนักบุญมัทธิว และดูเหมือนจะพัวพันด้วยท่าทางที่ยั่วยวนอารมณ์มากกว่าจะเป็นการแสดงการดลใจจากทูตสวรรค์ ภาพที่ถูกปฏิเสธนี้อาจจะเปรียบได้กับภาพ “พักระหว่างหนีไปอียิปต์” ที่คาราวัจโจเขียนก่อนหน้านั้น

ภาพ “การดลใจนักบุญมัทธิว” เป็นภาพที่เขียนสำหรับเป็นฉากแท่นบูชาของชาเปลส่วนตัว ทูตสวรรค์ในภาพห่อตัวด้วยผ้าผืนที่เป็นริ้วลอยตัวม้วนลงมา นักบุญมัทธิวเอนตัวไปข้างหน้าแสดงความรู้สึกบนไบหน้าถึงความฉงนและความไม่แน่ใจขณะที่ทูตสวรรค์มาดลใจถึงงานที่นักบุญจะเขียนเป็นพระวรสารอันสำคัญ การาวัจโจใช้สีมืดทั้งภาพยกเว้นตัวแบบสองตัวที่สำคัญในภาพ นักบุญมัทธิวดูเหมือนจะรีบวิ่งไปยังโต๊ะเขียนหนังสือจนทำให้ม้านั่งเอียงเกือบล้มออกไปนอกกรอบมายังบริเวณของผู้ชมภาพ

ลักษณะการเขียนของคาราวัจโจแตกต่างจากจิตรกรร่วมสมัยเช่นอันนิบาเล คารัคชีเป็นอันมากจนไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้ ฉะนั้นถ้าจะเปรียบเทียบภาพเขียนนี้ก็จะต้องเปรียบเทียบกับภาพเขียนของจิโอวานนี ลานฟรังโก (Giovanni Lanfranco) ผู้เป็นลูกศิษย์ ที่ปัจจุบันอยู่ที่ปิอาเช็นซาและภาพเขียนหัวข้อที่คล้ายคลึงกันโดยแรมบรังด์
# รายชื่อตัวละครในร็อคแมน ZX
คนโส มีดี

 ตัวละครที่ปรากฏในภาค ZX 

 ฝ่าย Guardians 
150px1.วานท์
150px2.เอล
150px3.ซิลเวอร์
 เพรรี่ 
เพรรี่ (Prairie ในภาษาอังกฤษ) หัวหน้าพวก “Guardians” ที่ติดต่อให้ ซิลเว ส่ง Live Metals ให้ และชวน วานท์ กับ เอล ให้เข้าเป็น “Guardians”

 ฝ่าย เซนปัล 
 เซนปัล 
เซนปัล (แต่เขียนว่า Serpent ในภาษาอังกฤษ) ผู้นำของสูงสุดของ เซนปัลคัมปานี ซึ่งเหล่าประชาชนได้ยกย่องให้เซนปัลเป็นวีรบุรุษ โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหลังของเขาก็คือบงการเหล่าอิเล็กกูล่าให้ก่อเหตุจลาจล เขาเคยเป็นสมาชิกของการ์เดี้ยนมาก่อน และก่อนหน้านั้นเขาก็เป็น 1 ในผู้รอดชีวิตจากการจลาจลของอิเล็กกิล่า ตั้งแต่ที่เซนปัลได้รับพลังของ Model V ก็หลงระเริงและเกิดความทะเยอทะยานขึ้น แล้วก็ได้รับการแนะนำจากโพเมเต้กับแพนโดร่า แอบขโมยเอาไลฟ์เมทัลทั้ง 4 คือ Model H F  L P ออกจากการ์เดี้ยน ไปสร้างเซนปัลคัมปานี และแยกไลฟ์เมทัลทั้ง 4 เป็นครึ่งแล้วหว่านล้อมกลุ่มคนที่เป็นผู้รอดชีวิตจากการจลาจลของอิเล็กกิล่า ฝังไว้ในร่างคนเหล่านั้นแล้วแอบก่อจลาจลเพื่อสร้างสงคราม จนถูก วานท์/เอล ขัดขวางจนเซนปัลเสียชีวิต

 ตัวละครที่ปรากฏในภาค ZX Advent 

 ฝ่าย Hunter 
150px1.เกรย์
150px2.อาเช่

 ฝ่าย Chosen One 
150px1.เฮลิอัส
150px2.อัสลาน
150px3.เทียทีส
150px4.ซิกนัส

 ฝ่าย Guardians 
150px1.วานท์
150px2.เอล

 3 นักปราชญ์ 
 อัลเบิร์ต 
อัลเบิร์ต (Albert ในภาษาอังกฤษ) 1 ใน 3 นักปราชญ์ที่ปกครองเมือง "Legion" เป็นผู้รู้ในเรื่องวิทยาศาสตร์เกือบทั้งหมด มีนิสัยที่ค่อนข้างใจเย็น ที่มีบุคคลลิกดูเป็นชายหนุ่มผู้รอบคอบ แต่ชายผู้นี้มีเบื้องหลังอันแสนชั่วร้าย ไม่ว่าจะเป็นการสร้าง Live Metal Model V การสร้างโปรมีเทียส แพนโดร่า และเกรย์ และยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังสงคราม Chosen One เพื่อค้นหาร็อคแมนที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย แล้วก็เป็นคนหลอกใช้เซนปัลเพื่อทำการทดลองพลังของ Model V จนผลสำเร็จ แต่ Model V ก็กระจัดกระจายกันไป 5 ปีต่อมา ได้นำกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่มี 4 คน กับให้ไปขโมย Live Metal ทั้ง 4 ของมาจากแลปของการ์เดี้ยน แล้วทั้ง 4 กลายเป็น Chosen One ส่วนทาง อัลเบิร์ต สั่งให้ไปรวบรวมชิ้นส่วนของ Model V ที่กระจัดกระจายกันไป กับเผยตัวต่อ นักปราชญ์ที่ปกครองเมือง "Legion" ที่เหลือว่าตนเป็นผู้บงการเรื่องอิเรกกิล่าร์ แล้วหลบหนีไป พอรวบรวม Model V ได้ครบ พอเกรย์/อาเช่ตามไป อัลเบิร์ตก็ถูกโปรมีเทียส แพนโดร่า พอโปรมีเทียส แพนโดร่าแพ้ อัลเบิร์ตก็ปรากฏตัวอีกครั้งในร่างเรพลิลอยด์ DAN-000 กับบอกว่าร่างที่เห็นก่อนหน้าที่เป็นเพียงร่างปลอม ส่วนอัลเบิร์ตพอสร้าง DAN-000 เสร็จก็ถ่ายโอนความทรงจำไปยังร่างใหม่กับสร้างร่างปลอมเพื่อบังหน้า กับ
# เซคิเร
เซคิเร หรือ sekirei (セキレイ) เป็น การ์ตูนแนวโรแมนติก/ฮาเร็ม ที่เขียนโดย  ทาคาว คาโตะ เริ่มเขียนบทวันที่ 2 กรกฎาคม 2008

 เนื้อเรื่อง 

ในโตเกียวในปี 2020, มินาโตะ ซาหาชิเข้าสอบที่วิทยาลัย สองครั้งและล้มเหลว เขาไม่สามารถอยู่กับแม่ของเขาหรือน้องเล็กๆที่มีแนวโน้มที่ยังคงวันนี้ ในความเป็นจริงคือ มินาโตะ เป๊นคนที่ล้มเหลวและหน้าสงสาร วันหนึ่งมินาเจอหญิงสาวชื่อ มูซูบิ ที่ตกมาจากฟากฟ้า ในไม่ช้า มินาโตะ เรียนรู้ว่าเธอเป็นหนึ่งใน 'เซคิเร' 

 ตัวละคร 
 มินาโตะ ซาหาชิ
 มูซูบิ
 คุซาโน่ะ
 มัทซุ
 ซึคูมิ
 คาเซหาน่ะ
# เดอะซูพรีมส์
เดอะซูพรีมส์  เป็นวงนักร้องหญิงล้วนอเมริกัน เป็นศิลปินแรกของค่ายโมทาวน์ ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 ก่อตั้งครั้งแรกในชื่อ เดอะพริเมตส์ ในเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ใน ค.ศ. 1959 บทเพลงของวงที่เป็นที่รู้จักดี มีในแนวเพลงดู-ว็อป ป็อป โซล เพลงละครบรอดเวย์ ไซเคเดลิกโซล และดิสโก้ พวกเธอถือเป็นศิลปินที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของค่ายโมทาวน์ กับซิงเกิลฮิตอันดับ 1 ถึง 12 ซิงเกิลบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 โดยเพลงฮิตส่วนมากเขียนและมีโปรดิวเซอร์เป็น ทีมและนักเขียนหลักของโมทาวน์ที่ชื่อ Holland-Dozier-Holland ในช่วงจุดสูงสุดของวงในช่วงกลางทศวรรษ 1960 เดอะซูพรีมส์ถือเป็นคู่แข่งสำคัญของวงเดอะบีทเทิลส์ ในความนิยมทั่วโลกUnterberger, Richie. "The Supremes". Allmusic. เข้าถึงเมื่อ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2008. และประสบความสำเร็จเปิดทางให้กับเพลงแนวแอฟริกัน-อเมริกัน อาร์แอนด์บี และนักดนตรีให้ประสบความสำเร็จในกระแสหลัก

สมาชิกยุคก่อตั้งวงประกอบด้วย ฟลอเรนซ์ บัลลาด, แมรี วิลสัน, ไดอาน่า รอส และเบตตี แม็กโกล์น ทั้งสี่คนเติบโตในย่าน Brewster-Douglass ในดีทรอยต์Wilson et al, 29–36. โดยก่อตั้งวงในชื่อเดอะพริเมตส์ วงเสริมให้กับเดอะไพรมส์ (กับพอล วิลเลียมส์และเอดดี เคนดริกส์ ที่ก่อตั้งวงเดอะเทมเทชันส์) ต่อมาบาร์บารา มาร์ตินมาแทนที่ แม็กโกล์น ในปี 1960 และทางวงได้เซ็นสัญญากับโมทาวน์และเปลี่ยนชื่อในปีนี้ว่า เดอะซูพรีมส์ ต่อมามาร์ตินได้ออกจากวงช่วงต้นปี 1962 จนรอส, บัลลาด และวิลสัน ก็ยังคงวงในฐานะศิลปินกลุ่มสามคน

ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เดอะซูพรีมส์ประสบความสำเร็จในกระแสนิยมอย่างมาก ด้วยรอสเป็นนักร้องนำของวง ใน ค.ศ. 1967 เบอร์รี กอร์ดี ประธานของค่ายโมทาวน์ได้เปลี่ยนชื่อวงมาเป็น ไดอาน่า รอสแอนด์เดอะซูพรีมส์ และมีซินดี เบิร์ดซองมาแทนบัลลาดแทน รอสออกไปทำงานเป็นนักร้องเดี่ยวในปี 1970 และต่อมาวงก็มี Jean Terrell มาแทน จากจุดนี้วงได้เปลี่ยนชื่อกลับมาเป็นเดอะซูพรีมส์อีกครั้ง หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1972 สมาชิกของวงก็ได้เปลี่ยนแปลงอยู่บ่อยครั้ง โดยมี ลินดา ลอเรนซ์, เชอร์รี เพย์น และซูเซย์ กรีน ต่างเป็นสมาชิกของกลุ่มในช่วงระหว่างกลางคริสต์ทศวรรษที่ 1970 จนเดอะซูพรีมส์ก็ได้ยุบวงในที่สุดในปี ค.ศ. 1977 หลังจากก่อตั้งวงมา 18 ปี
# มหาวิหารคาทอลิก
มหาวิหาร  คำว่า “basilica” มาจากภาษากรีก “Stoa Basileios” ที่เดิมใช้ในการบรรยายสิ่งก่อสร้างสาธารณะในโรมโบราณ (เช่นในกรีซที่ส่วนใหญ่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใช้ในการศาล) ที่มักจะตั้งอยู่ในจัตุรัส (Roman forum) ของเมืองโรมัน ในเมืองกรีกมหาวิหารสาธารณะเริ่มสร้างกันราวสองร้อยปีก่อนคริสต์ศักราช

นอกจากนั้น “มหาวิหาร” ก็ยังมีความหมายทางศาสนา ซากมหาวิหารตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 1 ก็มีการพบมหาวิหารนีโอไพธากอเรียนที่ปอร์ตามัจโจเร (Porta Maggiore) ในปี ค.ศ. 1915 ที่ยังมีปูนปั้นตกแต่งภายในเหลืออยู่บ้างแต่การตีความหมายยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แผนผังของมหาวิหารของศาสนาคริสต์จากคริสต์ศตวรรษที่ 4 มีลักษณะคล้ายคลึงกับมหาวิหารนีโอไพธากอเรียนของคริสต์ศตวรรษที่ 1 ที่มีทางเดินกลางสามทางและมุขตะวันออก

หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน ความหมายของคำว่า “มหาวิหาร” ก็หมายถึงโบสถ์ขนาดใหญ่ที่มีความสำคัญและได้รับการยกสถานะให้เป็น “มหาวิหาร” โดยพระสันตะปาปา ฉะนั้นคำว่า “มหาวิหาร” จึงมีทั้งความหมายในทางลักษณะทางสถาปัตยกรรมและเป็นมหาวิหารในคริสตจักรโรมันคาทอลิก

 ประเภท 
 มหาวิหารเอก 
thumb|240px|มหาวิหารนักบุญเปโตรในนครรัฐวาติกัน เป็นหนึ่งในสี่มหาวิหารเอกของคริสตจักรโรมันคาทอลิก
มหาวิหารเอก (ละติน: Basilica maior) เป็นโบสถ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสี่แห่งของคริสตจักรโรมันคาทอลิก ทั้งหมดมีสถานะเป็นมหาวิหารในพระสันตะปาปา (Papal basilica) ได้แก่:
 อัครมหาวิหารนักบุญยอห์น ลาเตรัน เป็นที่ตั้งของแท่นอาสนะของมุขนายกแห่งกรุงโรม ซึ่งก็คือองค์พระสันตะปาปา
 มหาวิหารนักบุญเปโตร หรือเรียกมหาวิหารวาติกัน เป็นโบสถ์แสวงบุญหลักของคริสต์ชน ถูกสร้างครอบสุสานของนักบุญเปโตร
 มหาวิหารซันตามาเรียมัจโจเร หรือเรียกมหาวิหารออสเทียเนื่องจากตั้งอยู่บนถนนสายมุ่งหน้าเมืองออสเทีย (Ostia) ถูกสร้างครอบสุสานของนักบุญเปาโลอัครทูต
 มหาวิหารนักบุญเปาโลนอกกำแพง หรือเรียกมหาวิหารลิเบริอัน เนื่องจากสร้างขึ้นเพื่ออุทิศสมเด็จพระสันตะปาปาลิเบริอุส

 มหาวิหารรอง 
thumb|240px|มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี เป็นหนึ่งในสามมหาวิหารรองที่ได้รับสถานะพิเศษเป็นมหาวิหารในพระสันตะปาปา
มหาวิหารรอง (ละติน: Basilica minor) เป็นโบสถ์ที่ได้รับการยกย่องโดยพระสันตะปาปาเป็นพิเศษ มีอยู่ทั้งหมด 1,757 แห่งทั่วโลก (ณ ธันวาคม 2017) ในจำนวนนี้มีสามแห่งที่มีสถานะเป็นมหาวิหารในพระสันตะปาปา (Papal basilica) ได้แก่:
 มหาวิหารซันลอเรนโซนอกกำแพง
 มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี
 มหาวิหารซันตามาเรียแห่งอัสซีซี
# HRP-4C
หุ่นยนต์ HRP-4C เป็นหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่พัฒนาโดย National Institute of Advanced Industrial Science and Technology หรือ AIST ของญี่ปุ่น เปิดตัวเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2552  หุ่นยนต์ตัวนี้มีความสูง 158 เซนติเมตร น้ำหนัก 43 กิโลกรัม (รวมแบตเตอรี่) โดยรูปร่างและข้อต่อต่างๆได้รับการออกแบบโดยยึดจากฐานข้อมูลรูปร่างของชาวญี่ปุ่นในระหว่างปี พ.ศ. 2540-2541 มีความสามารถทั้งการรู้จำเสียงและการสังเคราะห์เสียง

 See also 
 หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์
 หุ่นยนต์อัตโนมัติ
 อาซิโม

 References
# ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 344
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 344 สายชลบุรี–แกลง เป็นถนนที่ก่อสร้างขึ้นเพื่อย่นระยะทางจากจังหวัดชลบุรีไปสู่จังหวัดจันทบุรีและจังหวัดตราด โดยไม่ผ่านตัวเมืองระยอง เป็นถนนผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีตสลับกับผิวจราจรคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 6 ช่องจราจรตั้งแต่อำเภอเมืองชลบุรีถึงหลัก กม.ที่ 25 (เลยแยกหนองชากมาประมาณ 2.5 กิโลเมตร) และถนนผิวจราจรแอสฟัลต์คอนกรีตขนาด 4 ช่องจราจรในช่วงที่เหลือจนถึงอำเภอแกลง เริ่มต้นจากถนนสุขุมวิท อำเภอเมืองชลบุรี ผ่านถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี ถนนกรุงเทพฯ-ชลบุรี ทางแยกบ้านบึงพัฒนา (แยกเอ็ม 16) อำเภอบ้านบึง ทางแยกหนองปรือ และอำเภอหนองใหญ่ เข้าเขตจังหวัดระยอง ผ่านอำเภอวังจันทร์ สิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิทบริเวณทางแยกภิบาลพัฒนา (แยกแกลง) อำเภอแกลง จังหวัดระยอง รวมระยะทาง 102.181 กิโลเมตร โดยเป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงชลบุรีที่ 1 และ แขวงทางหลวงระยอง

ทางหลวงสายนี้เป็นส่วนต่อขยายจากทางหลวงสายชลบุรี–บ้านบึงที่มีอยู่เดิม สันนิษฐานว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2521 อันเนื่องมาจากการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดแนวทางหลวงที่จะสร้างทางหลวงสายบ้านบึง–แกลง ในสมัยรัฐบาลพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ นายกรัฐมนตรี ซึ่งต่อมาในประกาศกระทรวงคมนาคม กำหนดให้ทางหลวงจังหวัดสายนี้เป็นทางหลวงที่มีความจำเป็นต้องสร้างโดยเร่งด่วน ปัจจุบันทางหลวงเส้นนี้เป็นถนนสายหลักสายหนึ่งที่ใช้เพื่อขนส่งผลผลิตทางการเกษตรทางภาคตะวันออก เนื่องจากอยู่นอกเขตนิคมอุตสาหกรรม

ช่วงตั้งแต่แยกบ้านสวนถึงแยกบายพาสชลบุรี - บ้านบึง เป็นถนนท้องถิ่นมีชื่อว่า ถนนเศรษฐกิจ

 รายชื่อทางแยก 

 ทางหลวงที่เกี่ยวข้อง 
 ถนนชลบุรี-บ้านบึง 

 ถนนเข้าหมู่บ้านหนองชาก 

 ระเบียงภาพ
# การบริหารความถี่วิทยุ
การบริหารความถี่วิทยุ หรือ การบริหารคลื่นความถี่  หมายถึง การบริหารจัดการและการกำกับดูแลการใช้ความถี่วิทยุซึ่งเป็นทรัพยากรที่มีจำกัด เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อประชาคม หรือประเทศชาติ โดยต้องให้มีความสมดุลของการกำกับดูแล การแข่งขันโดยเสรี และการแปรรูปจากกิจการของรัฐไปเป็นเอกชน (privatisation) การบริหารความถี่วิทยุ จึงต้องอาศัยหลักวิศวกรรมศาสตร์ รัฐประศาสนศาสตร์ นิติศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ ในการบริหารจัดการ

ในระดับประเทศ การบริหารความถี่วิทยุเป็นหน้าที่ของรัฐ และมักมีขอบข่าย ดังนี้
 การวางแผนการกำหนดความถี่วิทยุ (Allocation)
 การจัดทำแผนช่องความถี่วิทยุ (Allotment)
 การจัดสรรความถี่วิทยุ (Assignment)
 การอนุญาตให้ใช้ความถี่วิทยุ (Licensing)
 การกำหนดและการบังคับใช้กฎ ระเบียบ และข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง

การกำหนดความถี่วิทยุ หมายถึง การตัดสินใจที่จะใช้ย่านความถี่ (frequency band) หนึ่งๆ ส่วนการจัดสรรความถี่วิทยุ หมายถึง การตัดสินใจว่าองค์กรใดสามารถจะใช้ส่วนใดของย่านความถี่ใดเพื่อวัตถุประสงค์ใด (ดูประเภทกิจการโทรคมนาคม) 

 การบริหารความถี่วิทยุระหว่างประเทศ 

 การบริหารความถี่วิทยุของชาติ 

 ตัวอย่างองค์กรบริหารความถี่ของชาติ
# รายชื่อตอนหนังสือการ์ตูนคนลึกไขปริศนาลับ
เซบัสเตียน มิวเซลเลียน
ตัวละครจากหนังสือการตูนmangaเรื่องคนลึกไขปริศนาลับโดยการเขียนของ ยานะ โทโบโซYana Toboso และทีมSquare Enix's Monthly GFantasy โดยตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนตุลาคม 25548 โดยในประเทศไทยนั้นได้มีสำนักพิมพ์ สยามอินเตอร์ คอมมิก จัดจำหน่ายในประเทศแล้วตั้งแต่เล่มที่ 1-3 
__TOC__

เล่มที่วางจำหน่ายในญี่ปุ่น
โดยในฉบับญี่ปุ่นนั้นได้วางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 แล้ว

เล่มที่วางจำหน่ายในไทย
ในประเทศไทยได้มีการวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 4 แล้ว
# ไข่ยัดไส้
ไข่ยัดไส้ เป็นอาหารคาวประเภทหนึ่งซึ่งใช้ ไข่ เป็นส่วนประกอบหลัก ทั้งนี้จะใช้ไข่ไก่ หรือไข่เป็ดก็ได้ ลักษณะของไข่ยัดไส้ ประกอบด้วยส่วนหลักสองส่วนคือ ส่วนห่อหุ้มด้านนอกที่ทำจากไข่ และไส้ใน มีรสชาติ หวาน เปรี้ยว เป็นหลักและมีรสเค็มเล็กน้อย  มีสัมผัสการทานที่กรุบกรอบจากใส้ใน และนุ่มนวลจากไข่ที่หุ้มอยู่ภายนอก
# รายชื่อตอนในสวนอีเดนแห่งตะวันตก
เริ่มออกอากาศเมือวันที่ 9 เมษายน 2552 บนสถานีโทรทัศน์Fuji TVโดยมีผู้สร้างผู้เขียนและผู้กำกับ คือ เคนจิ คามิยามะ (ภาษาอังกฤษKenji Kamiyama)โดยใช้เพลงเปิด"Falling Down" โดย วงร็อคอังกฤษ Oasisและเพลงปิดโดย "futuristic imagination" วงดนตรีญี่ปุ่น School Food Punishment.

รายการที่ออกอากาศ
เนื่องด้วยภาพยนตร์การ์ตูนนี้ยังไม่มีการนำเข้ามาฉายในประเทศไทยจึงขอสงวนชื่อตอนเป็นภาษาหลัก คือ ภาษาญี่ปุ่น
 ตอนที่  ชื่อตอน ออกอากาศเมือวันที่

ส
# รายชื่อตอนอะนิเมะของคนลึกไขปริศนาลับ
ตอนที่ออกอากาศ
 #  Episode title  Original air date
# มอญร้องไห้
มอญร้องไห้ หรือ นางร้องไห้ เป็นพิธีกรรมของชาวมอญ เป็นการแสดงความเคารพอาลัยและยกย่องคุณงามความดีของผู้ตาย โดยการประกอบพิธีจะมีวงปี่พาทย์มอญมาบรรเลง และจะมีคนมาร้องเพลงสวดสรรเสริญ เนื้อหาของเพลงนั้นไม่ตายตัว ขึ้นอยู่กับว่าผู้ตายเป็นใครและมีคุณงามความดีมากน้อยเพียงใด

 ประวัติ 
ประวัติความเป็นมานั้นเชื่อกันว่ามาจากสมัยพุทธกาล เมื่อครั้งพระพุทธเจ้าเสด็จดับขันธปรินิพพาน ทรงแสดงปาฏิหาริย์ให้พระบาทหลุดออกมาจากโลง เพื่อให้พระมหากัสสปและศิษยานุศิษย์ที่มาหลังสุดได้บูชา ฝ่ายฆราวาสและพระภิกษุที่ยังไม่บรรลุอรหันต์ต่างพากันร้องไห้ 
 
 นางร้องไห้ในราชสำนักไทย 
การมีนางร้องไห้ในราชสำนักอาจได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากชนชาติ “มอญ” ในประเพณีมอญมีพวกรับจ้างร้องไห้ มีเสียงร้องทำนองโอดครวญ จนนำมาตั้งเป็นชื่อทำนองเพลงว่า “มอญร้องไห้”

ในสมัยกรุงศรีอยุธยาปรากฏหลักฐานการมีนางร้องไห้ในคำให้การ “ขุนหลวงหาวัด” อธิบายถึงการจัดงานพระราชพิธีพระบรมศพของพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศว่า ได้เกณฑ์นางสนมกำนัลมาเป็นนางร้องไห้ ซึ่งในการร้องไห้จะควบคู่การประโคมมโหรีปี่พาทย์ ดังนี้ ...

 

ธรรมเนียมการพระศพนี้ทำสืบเนื่องมาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 โปรดเกล้าฯ ให้จัดงานพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 ซึ่งมีนางร้องไห้และประโคมกลองชนะตามเวลา เหมือนอย่างพระมหากษัตริย์แต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา วิธีการร้องไห้ต้องใช้คนจำนวนมาก ส่วนใหญจะใช้นางพระสนม นางพระกำนัลหรือผู้ที่ได้ถวายตัว มีต้นเสียง 4 คน และมีคู่ร้องรับประมาณ 80-100 คน

เมื่อครั้งงานพระบรมศพของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้จัด “นางร้องไห้” คือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงทิพยรัตนกิริฎกุลินี (พระราชธิดาในรัชกาลที่ 4) ทรงให้เจ้าจอมหม่อมราชวงศ์สดับ ลดาวัลย์ เจ้าจอมพระองค์สุดท้ายในรัชกาลที่ 5 เป็นต้นเสียงร้องนำ โดยให้เจ้าจอมและพนักงานคอยร้องไห้ตามบท ในเวลาประโคมย่ำยาม คือ ย่ำรุ่ง เที่ยง ย่ำค่ำ ยามสอง ยามสาม เนื้อหาของคำร้องไห้เป็นการถวายความจงรักภักดี ที่เหล่าข้าบาทบริจาริกาขอตามไปปรนนิบัติยังสรวงสวรรค์ 

บทเพลง นางร้องไห้ ครั้นนั้นมีอยู่ทั้งหมด 5 บท ดังนี้

1. พระร่มโพธิ์ทอง พระพุทธเจ้าข้าเอย 
พระทูลกระหม่อมแก้ว พระพุทธเจ้าข้าเอย  
2. พระเสด็จไปสู่สวรรค์ชั้นใด ละข้าพระบาทยุคลไว้ พระพุทธเจ้าข้าเอย 
พระทูลกระหม่อมแก้ว พระพุทธเจ้าข้าเอย  
3. พระยอดฟ้า พระสุเมรุทอง พระพุทธเจ้าข้าเอย 
พระทูลกระหม่อมแก้ว พระพุทธเจ้าข้าเอย 
4. พระเสด็จผ่านพิภพแห่งใด ข้าพระบาทจะตามเสด็จไป พระพุทธเจ้าข้าเอย 
5. พระทูลกระหม่อมแก้ว พระพุทธเจ้าข้าเอย 
พระทูลกระหม่อมแก้ว พระพุทธเจ้าข้าเอย

ในวันแรกของพระราชพิธีการพระบรมศพ เมื่อการเทศนาจบลงและพระราชาคณะกำลังสวดศราธพรตอยู่นั้น เผอิญเป็นเวลาย่ำค่ำซึ่งตามพระราชพิธีจะต้องมีการประโคมย่ำยาม และนางร้องไห้ก็เริ่มร้องประชันกับเสียงพระสวด พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงบันทึกไว้ว่า เสียงอึกทึกจนไม่เป็นส่ำ เป็นเหตุให้พระองค์อับอายแก่นักการทูตต่างชาติ  ดังนั้นในวันต่อ ๆ มาพระองค์จึงได้ทรงยกเลิกประเพณีนางร้องไห้ ดังที่ทรงพระราชนิพนธ์ไว้ว่า …

ในพระราชพินัยกรรมของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ระบุไว้ตอนหนึ่งว่า 

 

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ประเพณีนางร้องไห้ในราชสำนัก สิ้นสุดลงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
# แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด
แอลลิสัน ฮาร์เวิร์ด (8 มกราคม พ.ศ. 2531 —) คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ ในฤดูกาลที่ 12 ของรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล
 อ้างอิง
# เวียเดลโกร์โซ
200px|thumb|Galleria Alberto Sordi

เวียเดลโกร์โซ (อิตาลี: Via del Corso) หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อว่า โกร์โซ (Corso) เป็นถนนสายหลักที่ตัดผ่านศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของกรุงโรม อิตาลี มีชื่อเสียงในฐานะที่เป็นถนนเส้นตรงในย่านที่เต็มไปด้วยตรอกคดเคี้ยวแคบๆและ จัตุรัส เล็กๆ นอกจากนี้ยังกว้างมากกว่าถนนส่วนใหญ่ในใจกลางกรุงโรม แต่ก็มีพื้นที่เพียงสำหรับช่องทางเดินรถสองช่องและทางเท้าแคบๆสองฝั่งเท่านั้น พื้นที่ถนนทางด้านทิศเหนือเป็นพื้นที่ถนนคนเดิน ความยาวของถนนอยู่ที่ประมาณ 1.5 กิโลเมตร

โกร์โซ ทอดตัวในแนวทิศเหนือ-ใต้ ทางทิศเหนือบรรจบกับ ปีอัซซาเดลโปโปโล ตรงระหว่างโบสถ์ซานตามาเรียเดมิราโกลีกับซานตามาเรียอินมอนเตซาโน ทางทิศใต้บรรจบกับ ปีอัซซาเวเนเซีย แม้ตามถนนจะไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ แต่ในบริเวณใกล้เคียงก็มีสถานที่ท่องเที่ยวอยู่มากมาย ตัวอย่างเช่น Ara Pacis, แพนธีออน, บันไดสเปน, น้ำพุเทรวี, Il Vittoriano และ จัตุรัสโรมัน
# มิกกีย์ รูร์ก
มิกกีย์ โร๊ค  เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1952 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานโดยมากในภาพยนตร์แอ็กชัน, ดราม่า และทริลเลอร์ 

ในการทำงานของเขาช่วงแรก เขาเริ่มจากการเป็นนักมวย โดยเป็นนักมวยอาชีพในช่วงสั้น ๆ ในทศวรรษ 1990 เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลบาฟต้า ในปี ค.ศ. 2009 และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซกอวอร์ดและรางวัลออสการ์ จากผลงานการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง The Wrestler

ในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 โร๊คได้สร้างความฮือฮา เมื่อกลับมาชกมวยอีกครั้งในวัย 62 ปี ที่รัสเซีย โดยเป็นฝ่ายเอาชนะน็อก เอลเลียต ซีมัวร์ คู่ชกวัย 29 ปี ไปได้ในยกที่ 2 แต่การชกครั้งนี้ถูกมองว่าเป็นการจัดฉาก ไม่ได้เป็นการแข่งขันจริง ต่อมาคู่ชกของรูร์กคนนี้ก็ถูกเปิดโปงว่า ไม่ใช่นักมวยตัวจริง แต่เป็นเพียงคนเร่ร่อนเท่านั้นเอง

ผลงานด้านการแสดง