wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# สกุลสมเสร็จ
สกุลสมเสร็จ ผสมเสร็จ จากพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542  เป็นสกุลของสมเสร็จที่มีชีวิตอยู่ สมเสร็จมลายูมักรวมเข้าใน Tapirus ด้วย แม้ว่าบางส่วนย้ายให้อยู่ในสกุลของตนเองชื่อ Acrocodia

 ชนิด 
 ภาพ  ชื่อสามัญ  ชื่อวิทยาศาสตร์  ขอบเขต120px  สมเสร็จอเมริกากลาง  Tapirus bairdii (Gill, 1865)  เม็กซิโก, อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ตะวันตกเฉียงเหนือ120px  สมเสร็จอเมริกาใต้ (มีอีกชื่อว่าสมเสร็จบราซิลหรือสมเสร็จป่าต่ำ)  Tapirus terrestris (Linnaeus, 1758)  เวเนซุเอลา, โคลอมเบีย และกายอานาทางตอนเหนือถึงบราซิล, อาร์เจนตินา และปารากวัยทางตอนใต้, ถึงโบลิเวีย, เปรู และเอกวาดอร์ทางตะวันตก120px  สมเสร็จภูเขา  Tapirus pinchaque (Roulin, 1829)  ทางตะวันออกและตอนกลางของเทือกเขาโกร์ดีเยร์รัส (Cordilleras mountains) ในโคลอมเบีย, เอกวาดอร์ และทางเหนือสุดของเปรู 120px  สมเสร็จมลายู (สมเสร็จเอเชีย, สมเสร็จตะวันออก หรือสมเสร็จอินเดีย)  Tapirus indicus (Desmarest, 1819)  อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า และไทย

Kabomani tapir เคยถือเป็นชนิดที่อยู่ในสกุลนี้ แต่ปัจจุบันจัดให้อยู่ใน T. terrestris

วิวัฒนาการ
Tapirus ปรากฏตัวครั้งแรกในสมัยไมโอซีนตอนปลายที่อเมริกาเหนือ โดยที่ Tapirus webbi อาจเป็นชนิดหอสซิลที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีอยู่

Tapirus กระจายเข้าสู่อเมริกาใต้และยูเรเชียในสมัยไพลโอซีน โดยมีการเสนอแนะว่าสมเสร็จที่อาศัยอยู่ในอเมริกาเหนือสมัยไพลสโตซีนอาจมาจากชนิดในอเมริกาใต้ที่อพยพขึ้นเหนือใหม่ ซึ่งอาจเป็นชนิดจาก Tapirus cristatellus

สมเสร็จประสบกับการสูญพันธุ์ขนานใหญ่ในช่วงสิ้นสุดสมัยไพลสโตซีน และสูญพันธุ์โดยสมบูรณ์จากเม็กซิโกใต้ตอนบน

 ชนิดฟอสซิล 
†Tapirus arvernensis Croizet & Jobert, 1828
†Tapirus augustus Matthew & Granger, 1923 - เดิมชื่อ Megatapirus  
†Tapirus californicus Merriam, 1912
†Tapirus cristatellus Winge, 1906 
†Tapirus greslebini Rusconi, 1934 
†Tapirus haysii Simpson, 1945
†Tapirus johnsoni Schultz et al., 1975
†Tapirus lundeliusi Hulbert, 2010
†Tapirus merriami Frick, 1921
†Tapirus mesopotamicus Ferrero & Noriega, 2007 
†Tapirus oliverasi Ubilla, 1983  - Invalid
†Tapirus polkensis Olsen, 1860 
†Tapirus rioplatensis Cattoi, 1957 
†Tapirus rondoniensis Holanda et al., 2011
†Tapirus sanyuanensis Huang & Fang, 1991
†Tapirus simpsoni Schultz et al., 1975
†Tapirus sinensis Owen, 1870
†Tapirus tarijensis Ameghino, 1902
†Tapirus veroensis Sellards, 1918 
†Tapirus webbi Hulbert, 2005
# สาธารณรัฐดาโฮมีย์
สาธารณรัฐดาโฮมีย์  ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1958 (พ.ศ. 2501) เป็นเขตปกครองตนเองภายใต้การดูแลของประชาคมฝรั่งเศส (French Community) ก่อนหน้าที่จะได้ปกครองตนเอง รัฐนี้มีฐานะเป็นเฟรนช์ดาโฮมีย์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพฝรั่งเศส และเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) ได้รับเอกราชจากประเทศฝรั่งเศสอย่างเต็มรูปแบบ

ค.ศ. 1975 (พ.ศ. 2518) ประเทศนี้เปลี่ยนชื่อเป็นสาธารณรัฐประชาชนเบนิน ตามชื่อของอ่าวเบนิน (Bight of Benin) (อ่าวเบนินตั้งชื่อตามจักรวรรดิเบนินในไนจีเรียอีกทอดหนึ่ง) ด้วยเหตุผลว่าเบนินเป็นชื่อที่มีความเสมอภาคสำหรับทุกชนเผ่าในประเทศ
# สาธารณรัฐประชาชนเบนิน
สาธารณรัฐประชาชนเบนิน  เป็นรัฐสังคมนิยม (หรือเรียกอีกอย่างว่ารัฐคอมมิวนิสต์) ตั้งอยู่บริเวณอ่าวกินีในทวีปแอฟริกา ก่อตั้งเมื่อ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975 (พ.ศ. 2518) โดยการเปลี่ยนชื่อจากสาธารณรัฐดาโฮมีย์ซึ่งเป็นระยะเวลาไม่นานนักหลังได้รับเอกราชจากประเทศฝรั่งเศส มีศักยภาพในการดำรงอยู่จนกระทั่งประชาชนเกิดการต่อต้านต่อลัทธิมาร์กซ์และลัทธิเลนินในปี ค.ศ. 1989 และหลังจากรัฐธรรมนูญใหม่ของประเทศได้ดำเนินการเสร็จสิ้นเมื่อ 1 มีนาคม ค.ศ. 1990 (พ.ศ. 2533) Benin รัฐนี้จึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นสาธารณรัฐเบนินจนปัจจุบัน
# ม้าลายภูเขา
ม้าลายภูเขา  เป็นม้าลายชนิดหนึ่งที่อยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ มีถิ่นอาศัยอยู่ในทางตะวันตกเฉียงใต้ของ ประเทศแองโกลา, ประเทศนามิเบีย และ ประเทศแอฟริกาใต้ มีสองสปีชีส์ย่อย คือม้าลายภูเขาเคป (Cape Mountain Zebra, E. z. zebra) และ ม้าลายภูเขาฮาร์นมันน์ (Hartmann's Mountain Zebra, E. z. hartmannae) ถึงแม้จะมีการเสนอให้ยกเป็นสปีชีส์ก็ตาม
# ควากกา
ม้าลายควากกา   เป็นชนิดย่อยของม้าลายธรรมดา  (E. quagga) ชนิดหนึ่ง แต่เดิม เคยถูกเข้าใจว่าเป็น ชนิดแยกของม้าลาย
มีลวดลายและลักษณะที่จำแนกได้เด่นชัดที่สุดในบรรดาม้าลายทั้งหมด เพราะมีลายเฉพาะบริเวณส่วนหัวไล่ลงมาถึงต้นคอเท่านั้น  จากนั้นจะจางลงจนเกือบขาวที่บริเวณขา และขนตามลำตัวเป็นสีน้ำตาลอมแดง
มีความยาวประมาณ 257 ซม. (8 ฟุต 5 นิ้ว) ความสูง 125–135 ซม. (4 ฟุต 1 นิ้ว - 4 ฟุต 5 นิ้ว) 
ในอดีตม้าลายควากกา อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้ากึ่งแห้งแล้งร่วมกับสัตว์อื่น ๆ ในแอฟริกาใต้ ม้าลายควากกาอยู่รวมเป็นฝูงละ 30- 50 ตัว  มีนิสัยเชื่องกว่าม้าลายธรรมดาและสามารถฝึกใช้งานได้ โดยชาวไร่บางคนเลี้ยงมันไว้เฝ้าไร่และช่วยเฝ้าฝูงปศุสัตว์ เนื่องจากควากกามีนิสัยหวงถิ่นคล้ายหมา เมื่อชาวเนเธอร์แลนด์เข้ามาตั้งรกรากในแอฟริกาใต้ และได้ล่าสัตว์ชนิดต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ม้าลายควากกามีขนสวยงาม และอ่อนนุ่มกว่าม้าลายชนิดอื่น ๆ จึงกลายเป็นเป้าหมายของนักล่า ม้าลายควากกาถูกฆ่าเป็นจำนวนมาก เพื่อนำเนื้อมาเป็นอาหาร และใช้หนังเพื่อทำกระเป๋า ม้าลายควากกาตัวสุดท้ายในป่า ถูกยิงตายในปี ค.ศ. 1878 ส่วนม้าลายควากกาตัวสุดท้ายของโลก ตายที่สวนสัตว์อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1883
หลังจากม้าลายควากกาสูญพันธุ์ไปได้ร้อยกว่าปี ได้มีการทดลองสกัดดีเอ็นเอ จากหนังของมัน ในปี ค.ศ. 1984 และทำได้สำเร็จ โดยเป็นสัตว์สูญพันธุ์ชนิดแรกที่นักวิทยาศาสตร์สกัด ดีเอ็นเอได้

และการศึกษาจากดีเอ็นเอนี้เอง ที่ทำให้พบว่าควากกาเป็นชนิดย่อยของม้าลายธรรมดา จึงมีการเริ่มโครงการควากกา (Project Quagga) เพื่อเพาะพันธุ์พวกมันขึ้นมาอีกครั้ง โดยการนำม้าลายธรรมดาชนิดย่อยต่างๆ มาผสมกันและคัดพวกลูกม้าที่มีลายน้อย นำมาผสมกันต่อไปเป็นทอด จนกว่าได้ลูกม้าลายที่ลักษณะใกล้เคียงควากกา
ปัจจุบัน โครงการดังกล่าว สามารถเพาะพันธุ์ม้าลายที่มีลักษณะคล้ายควากกาได้เกือบสองร้อยตัว และเริ่มนำพวกมันปล่อยสู่ธรรมชาติในเขตสงวนหลายแห่งของแอฟริกาใต้ ซึ่งนี่อาจเป็นอีกความหวังหนึ่ง ที่จะนำสัตว์ที่สูญพันธุ์ให้กลับคืนมาอีกครั้ง
# ร็อคแมน X (วิดีโอเกม)
ร็อคแมน X  หรือ เมกาแมน X  เป็นวิดีโอเกมภาคแรก ของซีรีส์ ร็อคแมน X โดยวางจำหน่ายในวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ.1993 ที่ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งวางจำหน่ายในเครื่องเล่นเกม ซูเปอร์แฟมิคอม และจำหน่ายอีกครั้งในระบบปฏิบัติการ MS-DOS เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1995

 เนื้อเรื่อง 

 ตัวละคร 
เอ็กซ์ (エックス, X)
ซีโร่ (ゼロ, Zero)
ซิกม่า (シグマ)

 ตัวละครบอส 
 บอสที่มีพลังพิเศษ 
 ไอซี่ เพนกิโก้ (アイシー・ペンギーゴ, Chill Penguin ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากนกเพนกวิน อดีตผู้บัญชาการของหน่วยพิเศษที่ 13 มีความสามารถต่อสู้โดยใช้หิมะและน้ำแข็งเป็นหลัก
 เลาน์เชอร์ ออกโทปัลด์ (ランチャー・オクトパルド, Launch Octopus ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากปลาหมึกยักษ์ มีลักษณะเด่นคือแขนของออกโทปัลด์มี 6 แขน
 สติง คาเมลีโอ (スティング・カメリーオ, Sting Chameleon ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากกิ้งก่าคาเมเลี่ยน มีความสามารถพิเศษในการพรางตัวและหายตัวได้
 อาร์เมอร์ อาร์มาจ (アーマー・アルマージ,Armored Armadillo ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากอาร์มาดิลโล อดีตสมาชิกของกลุ่มเพนเธอร์ 8 มีความสามารถในการโจมตีรูปแบบป้องกันเป็นหลัก
 เบิร์นนิ่ง โนวแมนเดอร์ (バーニン・ナウマンダー, Flame Mammoth ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากช้างสายพันธุ์เนาแมน อดีตหัวหน้าของหน่วยอิเรกูลาร์ฮันเตอร์ภาคพื้นดิน มีความสามารถในการโจมตีโดยใช้ไฟเป็นหลัก
 สตอร์ม อีกลีด (ストーム・イーグリード, Storm Eagle ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากนกอินทรี อดีตผู้บัญชาการของหน่วยอิเรกูลาร์ฮันเตอร์ภาคอากาศที่ 7
 สปาร์ค แมนดริลเลอร์ (スパーク・マンドリラー, Spark Mandrill ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากลิงแมนดริล อดีตสมาชิกของหน่วยพิเศษที่ 17 และเป็นฮันเตอร์ระดับ A มีความสามารถใยการโจมตีโดยใช้พลังไฟฟ้าเป็นหลัก
 บูเมอร์ คูวังเกอร์ (ブーメル・クワンガー, Boomerang Kuwanger ในเวอร์ชันภาษาอังกฤษ)
เรพริรอยด์ที่มีรูปร่างมาจากด้วงคุวางาตะ เป็นสมาชิกร่วมกับนาวแมนเดอร์ มีความสามารถพิเศษในการใช้ความเร็วเป็นหลัก เป็นฮันเตอร์ระดับ B

 บอสที่ไม่มีพลังพิเศษ 
 บอสสไปเดอร์ (ボスパイダー)
 แรงดา แบงดา (ランダ・バンダ)
 D-REX
 เวลการ์เดอร์ (ベルガーダー)
 วูลฟ์ซิกม่า (ウルフシグマ)

 อาวุธที่ได้ 
ช็อดกันไอซ์ (ショットガンアイス)
ฮอมมิ่งตอปีโด (ホーミングトーピード)
คาเมนเลี่ยนสติง (カメレオンスティング)
โรลลิ่งชิลด์ (ローリングシールド)
ไฟเออร์เวฟ (ファイヤーウェーブ)
สตรอมทอร์นาโด (ストームトルネード)
อิเล็กทริคสปาร์ค (エレクトリックスパーク)
บูมเบอร์แรงคัดเตอร์ (ブーメランカッター)
# ประเทศไทยในซีเกมส์
ประเทศไทย ได้เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ครบทุกครั้ง โดยไทยเป็นเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 1 ในปี พ.ศ. 2502 (ในยุคเริ่มแรกเรียกว่ากีฬาแหลมทอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชื่อซีเกมส์ในปี พ.ศ. 2520) และเป็นเจ้าเหรียญทองซีเกมส์มากที่สุด (13 ครั้ง) โดยไทยคว้าเหรียญทองมากที่สุดในการแข่งขันซีเกมส์ 2007 (182 เหรียญทอง)

 สรุปเหรียญการแข่งขัน 

กีฬาแหลมทอง กรุงเทพมหานคร 1959  35  26  16  77 ย่างกุ้ง 1961  21  18  22  61 พนมเปญ 1963 <center>ยกเลิก<center> กัวลาลัมเปอร์ 1965  38  33  35  106 กรุงเทพมหานคร 1967  77  48  40  165 ย่างกุ้ง 1969  32  32  45  109 กัวลาลัมเปอร์ 1971  44  27  38  109 สิงคโปร์ 1973  47  25  27  99 กรุงเทพมหานคร 1975  80  45  39  164กีฬาซีเกมส์ กัวลาลัมเปอร์ 1977  37  35  33  105 จาการ์ตา 1979  50  46  29  125 มะนิลา 1981  62  45  41  148 สิงคโปร์ 1983  49  40  38  127 กรุงเทพมหานคร 1985  92  66  59  217 จาการ์ตา 1987  63  58  67  188 กัวลาลัมเปอร์ 1989  62  63  96  191 มะนิลา 1991  72  80  69  221 สิงคโปร์ 1993  63  70  63  196 เชียงใหม่ 1995  157  98  91  346 จาการ์ตา 1997  83  97  78  258 บันดาร์เซอรีเบอกาวัน 1999  65  48  56  169 กัวลาลัมเปอร์ 2001  103  86  89  278 ฮานอย, นครโฮจิมินห์ 2003  90  93  98  281 ฟิลิปปินส์ 2005  87  78  118  283 นครราชสีมา 2007  182  123  103  408 เวียงจันทน์ 2009  86  83  97  266 ปาเล็มบัง, จาการ์ตา 2011  109  100  120  329 เนปยีดอ 2013  107  94  81  282 สิงคโปร์ 2015  95  83  69  247 กัวลาลัมเปอร์ 2017  72  86  88  246 มะนิลา 2019  92  103  123  318 ฮานอย 2021  92  103  136  331 พนมเปญ 2023 108  96  108 312 กรุงเทพมหานคร-ชลบุรี-สงขลา 2025 ยังไม่แข่งขัน  ทั้งหมด2452204222126706อันดับ1

 ปีที่เป็นเจ้าเหรียญทอง 

กีฬาแหลมทอง กรุงเทพมหานคร 1959  35  26  16  77 กัวลาลัมเปอร์ 1965  38  33  35  106 กรุงเทพมหานคร 1967  77  48  40  165 กัวลาลัมเปอร์ 1971  44  27  38  109 สิงคโปร์ 1973  47  25  27  99 กรุงเทพมหานคร 1975  80  45  39  164กีฬาซีเกมส์ กรุงเทพมหานคร 1985  92  66  59  217 เชียงใหม่ 1995  157  98  91  346 บันดาร์เซอรีเบอกาวัน 1999  65  48  56  169 นครราชสีมา 2007  182  123  103  408 เวียงจันทน์ 2009  86  83  97  266 เนปยีดอ 2013  107  94  81  282 สิงคโปร์ 2015  95  83  69  247
# ประเทศอินโดนีเซียในซีเกมส์ 2009
ประเทศอินโดนีเซีย ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม ปีเดียวกัน

หลังจบสิ้นการแข่งขัน นักกีฬาอินโดนีเซียได้รับเหรียญทอง 43 เหรียญ เหรียญเงิน 53 เหรียญ และเหรียญทองแดง 74 เหรียญ รวม 170เหรียญ 
ได้เหรียญทองเป็นอันดับ 3 ของครั้งนี้

 สรุปเหรียญรางวัล 

สรุปเหรียญรางวัลที่ประเทศอินโดนีเซียได้รับจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 แยกตามชนิดกีฬา

1  กรีฑา 777212 ยกน้ำหนัก51 1 73 แบดมินตัน 4228 4 Finswimming 356145 คาราเต้ 336126 จักรยาน  31 156ยิงธนู 31 158 วูซู 26 3119 มวยปล้ำ 24 61210ปันจักสีลัต 2 33814ว่ายน้ำ 232715 เทควันโด  13 61016ดำน้ำ1315 17เทนนิส 12 3 618 ยูโด 1 16819 ยิงปืน 1 1 3520 วอลเลย์บอลชายหาด 1 1 0 2 21 วอลเลย์บอล 1 0 1222 มวยสากล 036923 บิลเลียดและสนุกเกอร์ 032  524 เซปักตะกร้อ 0 05525 กอล์ฟ 0 011 25เทเบิลเทนนิส 0 0 1125โปโลน้ำ  0011รวม435374170

อินโดนีเซีย
# บันทึกไว้ในหัวใจ
บันทึกไว้ในหัวใจ  เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่เขียนบทและกำกับโดย มิตสุฮิโระ มิฮาระ ได้รับรางวัลถ้วยทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเซี่ยงไฮ้ปี พ.ศ. 2548
# ประเทศมาเลเซียในซีเกมส์
ประเทศมาเลเซีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ครบทุกครั้ง โดยมาเลเซียเป็นเจ้าภาพครั้งแรกในกีฬาแหลมทอง 1965 (ปี 2508) และเป็นเจ้าเหรียญทอง 2 ครั้ง ในซีเกมส์ 2001 และซีเกมส์ 2017 ที่ตนเองเป็นเจ้าภาพ

 สรุปเหรียญการแข่งขัน 

กีฬาแหลมทอง กรุงเทพมหานคร 1959  8  15  11 34 ย่างกุ้ง 1961  16  24  39 79 พนมเปญ 1963 ยกเลิก กัวลาลัมเปอร์ 1965  33  36  28 97 กรุงเทพมหานคร 1967  23  29  43 95 ย่างกุ้ง 1969  16  24  39 79 กัวลาลัมเปอร์ 1971  41  43  55 139 สิงคโปร์ 1973  30  35  50 115 กรุงเทพมหานคร 1975  27  49  51 127กีฬาซีเกมส์ กัวลาลัมเปอร์ 1977  31  30  30 91 จาการ์ตา 1979  19  23  39 81 มะนิลา 1981  16  27  31 74  สิงคโปร์ 1983  16  25  40 81  กรุงเทพมหานคร 1985  26  28  32 86 จาการ์ตา 1987  36  41  67 144 กัวลาลัมเปอร์ 1989  67  58  75 200 มะนิลา 1991  36  38  66 140  สิงคโปร์ 1993  43  45  65 153  เชียงใหม่ 1995  31  49  69 149  จาการ์ตา 1997  55  68  75 198 บันดาร์เซอรีเบอกาวัน 1999  57  45  42 144 กัวลาลัมเปอร์ 2001  111  75  85 271 ฮานอย,โฮจิมินห์ซิตี 2003  44  42  59 145  ฟิลิปปินส์ 2005  61  50  64 175  นครราชสีมา 2007  68  52  96 216  เวียงจันทน์ 2009  40  40  59 139 อินโดนีเซีย 2011  59  50  81  190 เนปยีดอ 2013  43  38  77  158 สิงคโปร์ 2015  62  58  66  186 กัวลาลัมเปอร์ 2017  145  92  86  323 มะนิลา 2019 55  58  72  185 ฮานอย 2021  39  45  90  174 พนมเปญ 2023  34  45  96  175 กรุงเทพ ชลบุรี สงขลา 2025  0  0  0  0

 ปีที่เป็นเจ้าเหรียญทอง 
ปี20px|ภาพเหรียญทอง 20px|ภาพเหรียญเงิน 20px|ภาพเหรียญทองแดง รวม<center>กีฬาแหลมทอง<center><center>-<center><center>กีฬาซีเกมส์<center>2001<center>111<center><center>75<center><center>85<center><center>271<center>
# แม่น้ำนครนายก
แม่น้ำนครนายก เป็นแม่น้ำสายสำคัญของจังหวัดนครนายก จังหวัดปราจีนบุรี และจังหวัดฉะเชิงเทรา เกิดจากคลองวังตะไคร้ คลองนางรอง คลองท่าด่าน และลำห้วยหลายสายไหลไปรวมกันที่บริเวณแนวแบ่งเขตตำบลสาริกากับตำบลหินตั้ง อำเภอเมืองนครนายก จากนั้นไหลผ่านตัวจังหวัดนครนายกเข้าเขตอำเภอบ้านนาและอำเภอองครักษ์ แล้วไหลเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก กับอำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี และระหว่างอำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี กับอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ไปลงแม่น้ำบางปะกงที่ปากน้ำโยธะกา มีความยาวประมาณ 109 กิโลเมตรราชบัณฑิตยสถาน. อักขรานุกรมภูมิศาสตร์ไทย เล่ม ๑ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ : ราชบัณฑิตยสถาน, 2557, หน้า 136.

 ลำห้วยสาขาในช่วงต้นน้ำ 
 คลองนางรอง (น้ำตกนางรอง)
 คลองวังตะไคร้ (น้ำตกวังตะไคร้)
 คลองท่าด่าน
 คลองลำพุงแห้ง
 คลองสาริกา (น้ำตกสาริกา)
 คลองสีสุก
 คลองบ่อ
 คลองสีเสียด

 สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญ 
 ศาลเจ้าพ่อองครักษ์ อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก เป็นจุดที่คลองรังสิตไหลไปบรรจบกับแม่น้ำนครนายก ถือเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ในการประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ
# ประเทศติมอร์-เลสเตในซีเกมส์ 2009
ประเทศติมอร์-เลสเต ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 (ซีเกมส์ ครั้งที่ 25) ณ นครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว ซึ่งมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2552 และพิธีปิดในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2552 

หลังจบสิ้นการแข่งขัน นักกีฬาติมอร์-เลสเตได้รับเหรียญทองแดง 3 เหรียญ

 สรุปเหรียญรางวัล 
สรุปเหรียญรางวัลที่ประเทศติมอร์-เลสเตได้รับจากการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2009 แยกตามชนิดกีฬา

 1  มวยสากล 0 0 1 1  1  คาราเต้ 0  0  1  1  1 เทควันโด 0 0 1 1 รวม0033
# บักกุ๊ดเต๋
บักกุ๊ดเต๋ (; ฮกเกี้ยน: บ้ากุ๊ดเต๋) เป็นแกงแบบจีนฮกเกี้ยนและจีนแต้จิ๋วที่นิยมรับประทานในมาเลเซีย ไต้หวัน สิงคโปร์ จีน (เช่น ฝูเจี้ยน แต้ซัว) และบางเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน อย่างเช่น บาตัมในอินโดนีเซีย และอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กระบี่ และภูเก็ตในไทย ชื่อบักกุ๊ดเต๋แปลตามตัวอักษรได้ว่า "เนื้อกระดูกและน้ำชา" ตลาดสดสนามเป้า, รายการวาไรตี้ทางช่อง 5: อาทิตย์ที่ 29 กันยายน 2556

โดยทั่วไปจะประกอบด้วยซี่โครงหมูอ่อนตุ๋นในน้ำต้มสมุนไพรและเครื่องเทศ (ได้แก่ โป๊ยกั้ก อบเชย กานพลู ตังกุย เมล็ดยี่หร่า และกระเทียม) เป็นเวลาหลายชั่วโมงGrêlé D, Raimbault L, Chng N. Discover Singapore on Foot. Select Publishing, 2007. page 158. อาจมีส่วนประกอบอื่นเพิ่มเติมอย่างเครื่องในสัตว์ เห็ดชนิดต่าง ๆ ผักกาด เต้าหู้แห้ง หรือเต้าหู้ทอด และอาจมีสมุนไพรจีนอื่น ๆ เช่น yu zhu (เหง้าของ Solomon's Seal) และ ju zhi (ผล buckthorn) ที่ทำให้น้ำแกงมีรสหวานมากขึ้นและเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย ระหว่างปรุงจะเติมซีอิ๊วขาวและดำลงในน้ำแกง มีผักชีสับหรือหอมเจียวเป็นเครื่องตกแต่ง

เชื่อกันว่า บักกุ๊ดเต๋เริ่มนำเข้าไปในมลายูเมื่อศตวรรษที่ 19 โดยคนงานชาวจีนจากกวางตุ้ง เฉาชั่น หรือฝูเจี้ยน  

ปกติแล้ว บักกุ๊ดเต๋จะรับประทานกับข้าวหรือก๋วยเตี๋ยว (บางครั้งอาจทำเป็นน้ำก๋วยเตี๋ยว) และมักจะมีปาท่องโก๋ไว้จุ่มกับน้ำแกง ใช้ซีอิ๊ว (ปกติจะใช้ซีอิ๊วขาว แต่อาจใช้ซีอิ๊วดำในบางครั้ง) เป็นเครื่องปรุงรสพร้อมกับพริกขี้หนูและกระเทียมสับ และมีเครื่องดื่มเป็นชาจีน (ชาทีกวนยินเป็นที่นิยมมากในพื้นที่ เคลังวัลเลย์ ในมาเลเซีย) ซึ่งเชื่อกันว่าจะช่วยเจือจางหรือละลายไขมันจำนวนมากในเนื้อหมู โดยทั่วไปแล้ว บักกุ๊ดเต๋ นิยมรับประทานเป็นอาหารเช้า

ความจริงแล้ว มีรายงานว่าบักกุ๊ดเต๋เป็นอาหารที่ช่วยเสริมจากความขาดแคลนอาหารและบำรุงสุขภาพของคนงานท่าเรือ กล่าวกันว่ามีต้นกำเนิดจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน หรือจากเฉาชั่น ซึ่งยังคงมีผู้รับประทานอยู่ในปัจจุบัน แล้วนำเข้ามายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับชาวจีนโพ้นทะเล แต่ตามเรื่องราวที่เป็นไปได้มากที่สุดนั้น บักกุ๊ดเต๋คิดขึ้นมาโดยชาวจีนชั้นสูงคนหนึ่งจากเมืองเฉวียนโจวในมณฑลฝูเจี้ยน สูตรลับถูกส่งต่อสู่เพื่อนซึ่งต่อมาเดินทางสู่เมือง เคลัง และเป็นคนแรกที่ปรุงบักกุ๊ดเต๋เพื่อจำหน่าย ซึ่งต่อมากลายเป็นอาหารที่มีชื่อเสียงแล้วถูกเลียนแบบและปรับปรุงหลายครั้ง ดังนั้นตามเรื่องราวนี้จึงถือว่าชาวฮกเกี้ยนเป็นผู้คิดค้นบักกุ๊ดเต๋ ต่อมาชาวแต้จิ๋วได้นำบักกุ๊ดเต๋ไปปรุงในแบบของตนเอง ข้อแตกต่างที่มองเห็นได้ระหว่างบักกุ๊ดเต๋แบบฮกเกี้ยนกับแบบแต้จิ๋วคือ แบบฮกเกี้ยนจะใช้ซีอิ๊วดำและน้ำแกงมีสีเข้มกว่า ซึ่งความแตกต่างนี้ขึ้นอยู่กับการรับรสของแต่ละวัฒนธรรม

 รูปแบบ 
บักกุ๊ดเต๋มีหลากหลายรูปแบบตามวิธีปรงที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมย่อยต่าง ๆ ในจีน ในสิงคโปร์มี บักกุ๊ดเต๋ถึงสามแบบ แบบที่พบได้มากที่สุดคือแบบแต้จิ๋ว น้ำแกงมีสีอ่อนแต่ใส่พริกไทยมาก แบบฮกโหล (ฮกเกี้ยน) จะใส่ซีอิ๊วมาก ทำให้น้ำแกงมีสีเข้ม และแบบกวางตุ้ง จะใส่สมุนไพรเพื่อให้มีรสชาติเข้มข้น

ชิกกุ๊ดเต๋ เป็นบักกุ๊ดเต๋แบบหนึ่งที่ใช้เนื้อไก่แทนเนื้อหมูทำให้มีไขมันน้อยกว่า ซึ่งใช้เป็นอาหารฮาลาลสำหรับชาวมุสลิมที่ไม่รับประทานเนื้อหมูได้ เมื่อ พ.ศ. 2542 เกิดการระบาดของไวรัสนิปาห์ในมาเลเซีย ผู้ประกอบการหลายรายกลัวว่าเนื้อหมูจะมีไวรัส จึงเปลี่ยนไปใช้เนื้อสัตว์ทะเล เนื้อไก่ หรือไม่ใส่เนื้อสัตว์เลย (มังสวิรัติ) ซึ่งบางแบบยังคงมีในรายการอาหารในร้านอาหารบางแห่งในปัจจุบัน
# นากอร์โน-คาราบัค
นากอร์โน-คาราบัค (; , ; ,  หรือ ,) หรือ อัปเปอร์คาราบัค  เป็นภูมิภาคที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแถบเทือกเขาคอเคซัส ตั้งอยู่ระหว่างภูมิภาคโลเวอร์คาราบัคกับภูมิภาคซียูนิค และครอบคลุมพื้นที่ด้านตะวันออกเฉียงใต้ของทิวเขาเลสเซอร์คอเคซัส พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาและป่าไม้

นากอร์โน-คาราบัคเป็นดินแดนที่มีข้อพิพาทเกี่ยวกับอำนาจอธิปไตย โดยนานาชาติยอมรับว่าภูมิภาคนี้เป็นส่วนหนึ่งของอาเซอร์ไบจาน แต่ในปัจจุบัน พื้นที่ส่วนใหญ่ของภูมิภาคอยู่ภายใต้การปกครองของสาธารณรัฐอาร์ทซัค รัฐเอกราช "โดยพฤตินัย" ซึ่งมีกลุ่มชาติพันธุ์อาร์มีเนียอาศัยอยู่และได้รับการสถาปนาขึ้นบนพื้นที่ของ (อดีต) แคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน อาเซอร์ไบจานไม่ได้ใช้อำนาจทางการเมืองในภูมิภาคนี้นับตั้งแต่การกำเนิดขบวนการคาราบัคในปี พ.ศ. 2531 หลังจากที่สงครามนากอร์โน-คาราบัคสิ้นสุดลงในปี พ.ศ. 2537 ตัวแทนจากรัฐบาลอาร์มีเนียและรัฐบาลอาเซอร์ไบจานได้จัดการเจรจาสันติภาพว่าด้วยสถานะที่ยังเป็นที่โต้แย้งของนากอร์โน-คาราบัค โดยมีกลุ่มมินสค์ขององค์การเพื่อความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรปเป็นผู้คอยไกล่เกลี่ย

ภูมิภาคนากอร์โน-คาราบัคมีขอบเขตการปกครองเดียวกับแคว้นปกครองตนเองนากอร์โน-คาราบัคในสมัยสหภาพโซเวียต โดยมีเนื้อที่ประมาณ 4,400 ตารางกิโลเมตร (1,700 ตารางไมล์) อย่างไรก็ตาม พื้นที่ทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคนี้ครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ 8,223 ตารางกิโลเมตร (3,175 ตารางไมล์)Robert H. Hewsen. "The Meliks of Eastern Armenia: A Preliminary Study". Revue des études Arméniennes. NS: IX, 1972, pp. 288.Robert H. Hewsen, Armenia: A Historical Atlas. The University of Chicago Press, 2001, p. 264. ISBN 978-0-226-33228-4
# สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย  เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของสหภาพโซเวียต ตั้งอยู่ในภูมิภาคคอเคซัสใต้ของทวีปยูเรเซีย สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายน 1920 หลังจากที่สหภาพโซเวียตเข้ายึดครองสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 1 ได้ และได้รับเอกราชอีกครั้งในปี 1991 เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย บางครั้งเรียกว่าสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 2 หลังจากสาธารณรัฐอาร์มีเนียที่ 1 ถูกยึดครอง

ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียเปลี่ยนจากเขตอุตสาหกรรมเกษตรกรรมที่สำคัญเป็นศูนย์กลางการผลิตที่สำคัญในขณะที่ประชากรเกือบสี่เท่าจาก 880,000 คนในปี 1926 เพื่มขึ่นเป็น 3.3 ล้านคนในปี 1989 เนื่องจากการเติบโตตามธรรมชาติและการหลั่งไหลของผู้รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์เมเนียจำนวนมากและลูกหลานของพวกเขา ในวันที่ 23 สิงหาคม 1990 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียถูกเปลี่ยนชื่อสาธารณรัฐอาร์เมเนียหลังจากประกาศอธิปไตยเหนือกฎหมายของสหภาพโซเวียต แต่ยังคงอยู่ในสหภาพโซเวียตจนกระทั่งประกาศอิสรภาพอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 กันยายน 1991 การประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตได้รับการยอมรับเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1991 เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลาย หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตรัฐยุคหลังโซเวียตของอาร์มีเนียยังคงมีอยู่จนกระทั่งมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของอาร์มีเนียในปี 1995
# เทศบาลนครนครปฐม
เทศบาลนครนครปฐม เป็นเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม มีประชากรเมื่อ พ.ศ. 2563 จำนวน 72,753 คน

 ประวัติ 
เทศบาลนครนครปฐมเดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลนครปฐม จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติจัดการสุขาภิบาลตามหัวเมือง ร.ศ. 127 เมื่อปี พ.ศ. 2453 ต่อมาเมื่อมีการตราพระราชบัญญัติจัดระเบียบเทศบาล พ.ศ. 2476 จึงมีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลเมืองนครปฐม พ.ศ. 2478 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52 หน้า 1666 ลงวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 มีพื้นที่ในความรับผิดชอบ 5.28 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ในตำบลพระปฐมเจดีย์ทั้งตำบล

ในปี พ.ศ. 2542 ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครนครปฐมเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลนครนครปฐม จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2542  ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอน 110ก ลงวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันมีพื้นที่ 19.85 ตารางกิโลเมตรตามพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองนครปฐม พ.ศ. 2534 ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 108 ตอน 211 ก ลงวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2534 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลพระปฐมเจดีย์ทั้งตำบล และบางส่วนของตำบลนครปฐม ตำบลบ่อพลับ ตำบลพระประโทน ตำบลห้วยจรเข้ ตำบลสนามจันทร์ ตำบลบางแขม ตำบลลำพยา และตำบลหนองปากโลง

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
 ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปากโลง เขตเทศบาลเมืองนครปฐม เขตเทศบาลตำบลบ่อพลับ และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลธรรมศาลา (อำเภอเมืองนครปฐม)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลธรรมศาลา (อำเภอเมืองนครปฐม)
 ทิศใต้ ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลพระประโทน เขตองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยจรเข้ และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสนามจันทร์ และเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบางแขม (อำเภอเมืองนครปฐม)
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลลำพยาและเขตองค์การบริหารส่วนตำบลหนองปากโลง (อำเภอเมืองนครปฐม)

 สถานที่สำคัญ 
 วัดพระปฐมเจดีย์ราชวรมหาวิหาร
 วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร
 วัดไผ่ล้อม
 วัดพระงาม
 วัดเสนหา
 พระราชวังสนามจันทร์
 มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์
 สวนสัตว์เทศบาลนครนครปฐม
 ศูนย์กีฬาเทศบาลนครนครปฐม
 หมู่บ้านข้าวหลาม
 ถนนคนเดินทวารวดีศรีนครปฐม
อนุสาวรีย์ย่าเหล
เทวาลัยคเณศวร์

 ภาพ
# เทศบาลนครสมุทรปราการ
เทศบาลนครสมุทรปราการ เป็นเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ จัดตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อปี พ.ศ. 2542

ตราเครื่องหมายประจำเทศบาลนครสมุทรปราการคือ องค์พระสมุทรเจดีย์กลางน้ำ ซึ่งเป็นปูชนียสถานในวัดพระสมุทรเจดีย์

 ประวัติ 
เทศบาลนครสมุทรปราการจัดตั้งขึ้นเป็น สุขาภิบาลเมืองสมุทรปราการ ในปี พ.ศ. 2460 ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองสมุทรปราการ ในปี พ.ศ. 2478 โดยมีพื้นที่ 1.48 ตารางกิโลเมตร ในปี พ.ศ. 2505 ได้มีการขยายเขตเทศบาลออกไปยังตำบลปากน้ำ รวมพื้นที่ทั้งหมด 7.33 ตารางกิโลเมตร 

ในปี พ.ศ. 2542 ได้ยกฐานะเป็นเทศบาลนครสมุทรปราการตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 166 ตอนที่ 19 ก ลงวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2542พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลนครสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2542  ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอน 19 ก ลงวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2542

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
เขตเทศบาลนครสมุทรปราการตั้งอยู่ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ มีพื้นที่ 7.332 ตารางกิโลเมตร มีระยะทางห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 29 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลสำโรงเหนือ(อำเภอเมืองสมุทรปราการ) มีแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างเทศบาลนครสมุทรปราการกับเทศบาลตำบลสำโรงเหนือเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลบางเมือง เขตเทศบาลเมืองปากน้ำสมุทรปราการ และเขตเทศบาลตำบลบางปู (อำเภอเมืองสมุทรปราการ)  มีแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างเทศบาลนครสมุทรปราการกับเทศบาลตำบลบางเมือง คลองบางปิ้ง และคลองชลประทานเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศใต้ ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลบางปู (อำเภอเมืองสมุทรปราการ) มีแนวแบ่งเขตการปกครองระหว่างเทศบาลนครสมุทรปราการกับเทศบาลตำบลบางปูเป็นเส้นแบ่งเขต
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตเทศบาลตำบลแหลมฟ้าผ่า เขตเทศบาลตำบลพระสมุทรเจดีย์ (อำเภอพระสมุทรเจดีย์) และองค์การบริหารส่วนตำบลบางด้วน (อำเภอเมืองสมุทรปราการ) มีแนวกึ่งกลางแม่น้ำเจ้าพระยา คลองบางนางเกรง และแบ่งเขตการปกครองระหว่างเทศบาลนครสมุทรปราการกับองค์การบริหารส่วนตำบลบางด้วน เป็นเส้นแบ่งเขต

 การขนส่ง 
 ทางหลวงแผ่นดินภายในเขตเทศบาล ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 (ถนนสุขุมวิท) ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3344 (ถนนศรีนครินทร์) ส่วนถนนสายรอง ได้แก่ ถนนสายลวด ถนนท้ายบ้าน ถนนด่านเก่า ถนนประโคนชัย ถนนแพรกษา (เฉพาะบริเวณสะพานข้ามคลองชลประทาน) ถนนจักกะพาก
 รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ส่วนต่อขยายสายแบริ่ง–สมุทรปราการ ได้แก่
 สถานีช้างเอราวัณ
 สถานีโรงเรียนนายเรือ
 สถานีปากน้ำ
 สถานีศรีนครินทร์
 สถานีแพรกษา
 สถานีสายลวด
 คลอง 
 คลองหัวสะแก
 คลองตาหมู
 คลองตาเหลือ
 คลองเสือซ่อนเล็บ
 คลองบางนางเกรง
 คลองมหาวงษ์
 คลองโพงพาง
 คลองป้อมปีกกา
 คลองเข้ารีด
 คลองตาพร
 คลองหิน
 คลองฝ้ายเทศ
 คลองตาคง
 คลองน้ำร้อน
 คลองตาเค็ต
 คลองปากน้ำ
 คลองบางปิ้ง
 คลองชลประทาน (เลียบถนนสุขุมวิท)  
 แหล่งน้ำธรรมชาติ 
 แม่น้ำเจ้าพระยา
 อ้างอิง 

  แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บไซต์เทศบาลนครสมุทรปราการ

สมุทรปราการ
สมุทรปราการ
สมุทรปราการ