wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พาร์เธนอน
พาร์เธนอน (; ) เป็นวิหารโบราณ บนอัครปุระเอเธนส์ ประเทศกรีซ สร้างเพื่ออุทิศแด่เทพีอะธีนา ซึ่งชาวเอเธนส์นับถือเป็นองค์อุปถัมภ์ของพวกเขา การก่อสร้างเริ่มต้นใน 447 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมื่อสันนิบาตดีเลียนเรืองอำนาจ ตัววิหารสร้างเสร็จใน 432 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึงแม้ว่าการตกแต่งตัววิหารจะดำเนินต่อไปจนถึง 428 ปีก่อนคริสต์ศักราชก็ตาม พาร์เธนอนเป็นอาคารสำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของกรีซสมัยคลาสสิกที่ยังคงหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน นับว่าเป็นจุดสูงสุด (Zenith) ของเสาแบบดอริก

คำว่า พาร์เธนอน นั้นน่าจะมาจากประติมากรรมที่เคยตั้งอยู่ภายในวิหาร คือ Athena Parthenos ซึ่งมีความหมายว่า เมธีอันบริสุทธิ์ของธรรมชาติ

 การก่อสร้าง 
วิหารพาร์เธนอนสร้างตามการริเริ่มของเพริเคิล ผู้นำกรุงเอเธนส์ในสมัยนั้น และสร้างโดยมีประติมากรฟีเดียสเป็นผู้ควบคุมงาน การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อ 447 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึงแม้ว่าการก่อสร้างจะเสร็จสมบูรณ์เมื่อ 438 ปีก่อนคริสต์ศักราชแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีการตกแต่งเพิ่มเติมอีก 5 ปี บัญชีส่วนหนึ่งของการก่อสร้างครั้งนี้หลงเหลืออยู่ และแสดงให้เห็นว่างานที่มีค่าใช้จ่ายสูงสุด คือ การขนย้ายหินจากเขาเพนเทลิกัส ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงเอเธนส์ไปกว่า 16 กิโลเมตร

วิหารพาร์เธนอนมีขนาดกว้าง 30.9 เมตร ยาว 69.5 เมตร (101.4 × 228.0 ฟุต) เสาภายนอกแต่ละต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.9 เมตร (6.2 ฟุต) และสูง 10.4 เมตร (34.1 ฟุต) เสาที่หัวมุมของวิหารจะมีขนาดใหญ่กว่าเสาอื่น ๆ เล็กน้อย หลังคาปูด้วยหินอ่อนซ้อนกัน

เมื่อนำขนาดของวิหารนี้มาคำนวณเป็นอัตราส่วน จะพบว่าหลาย ๆ แห่งเป็นอัตราส่วนทองคำ เสาด้านหน้าจะมี 8 ต้น และด้านข้างจะมี 17 ต้น

 การเปลี่ยนแปลง 
พาร์เธนอนยังคงเป็นวิหารมากว่าพันปีนับจากเสร็จสิ้นการก่อสร้าง ซึ่งถือว่ามีอายุเก่าแก่มาก หลังจากนั้นพาร์เธนอนจึงกลายเป็นโบสถ์คริสต์ 

ในปี ค.ศ. 1456 เอเธนส์ตกเป็นของจักรวรรดิออตโตมัน พาร์เธนอนจึงถูกเปลี่ยนเป็นมัสยิด

ในระหว่างนี้ มีการครอบครองอาณาจักรกันมากมาย วิหารพาร์เธนอนแห่งนี้จึงเปลี่ยนเป็นสถานที่ทางศาสนาและวัฒนธรรมต่างๆ ของอาณาจักรที่เป็นใหญ่ในขณะนั้น และมีการบูรณะรักษาสถานที่แห่งนี้อยู่หลายครั้ง

ภายหลังจากนั้นในปี ค.ศ. 2004 มีการบูรณะวิหารพาร์เธนอนครั้งใหญ่เนื่องจากประเทศกรีซได้รับเลือกให้จัดการแข่งขันโอลิมปิกซึ่งแน่นอนว่าจะมีพิธีเปิดที่วิหารพาร์เธนอน

 เหตุผลที่ได้รับคัดเลือกเป็นมรดกโลก 
อาโครโปลิสแห่งเอเธนส์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยมีเหตุผลตามข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาคือ
 (i) - เป็นตัวแทนซึ่งแสดงผลงานชิ้นเอกที่จัดทำขึ้นด้วยการสร้างสรรค์อันฉลาด 
 (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวนและภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใด ๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
 (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว 
 (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ 
 (v) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์
# บัวโนสไอเรส
บัวโนสไอเรส (,) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า นครปกครองตนเองบัวโนสไอเรส  เป็นเมืองหลวง เมืองใหญ่ที่สุด และเมืองท่าของประเทศอาร์เจนตินา ริมชายฝั่งทางใต้ของรีโอเดลาปลาตา (Río de la Plata) บนชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปอเมริกาใต้ ตรงข้ามกับเมืองโกโลเนียเดลซากราเมนโต ประเทศอุรุกวัย 

เนื่องจากได้รับวัฒนธรรมยุโรปมาอย่างเข้มข้น บางครั้งบัวโนสไอเรสจึงถูกเรียกว่า "ปารีสใต้" หรือ "ปารีสแห่งอเมริกาใต้" เมืองนี้เป็นเมืองสมัยใหม่ที่สุดแห่งหนึ่งในลาตินอเมริกา โดยมีชื่อเสียงด้านสถาปัตยกรรม ชีวิตกลางคืน และกิจกรรมทางวัฒนธรรม

หลังจากความขัดแย้งภายในในคริสต์ศตวรรษที่ 19 บัวโนสไอเรสได้ถูกยกฐานะให้มีลักษณะเป็นเขตสหพันธ์และแยกออกจากรัฐบัวโนสไอเรส; อาณาเขตของเมืองขยายครอบคลุมบริเวณเมืองเก่าเบลกราโน (Belgrano) และโฟลเรส (Flores) ซึ่งปัจจุบันทั้งสองเป็นย่านรอบ ๆ ของเมือง

บางครั้งชาวอาร์เจนตินาเรียกเมืองนี้ว่ากาปีตัลเฟเดรัล (Capital Federal) เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างชื่อเมืองนี้กับรัฐบัวโนสไอเรสที่มีชื่อเดียวกัน ในรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2537 เมืองนี้ถูกประกาศเป็น นครปกครองตนเอง ดังนั้น ชื่อทางการของเมืองนี้คือ "นครปกครองตนเองบัวโนสไอเรส" (Ciudad Autónoma de Buenos Aires)
# ซันติอาโก
ซันติอาโก 1 กันยายน 2565. (,) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ซานเตียโกเดชิเล (,) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศชิลี ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 520 เมตร (1,700 ฟุต) ในหุบเขาตอนกลางของประเทศ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมหานครซันติอาโก แม้ว่าซันติอาโกจะเป็นเมืองหลวง แต่รัฐสภาแห่งชาติชิลีรวมถึงหน่วยงานราชการทางนิติบัญญัติตั้งอยู่ที่เมืองบัลปาราอิโซ

เกือบสามศตวรรษที่การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องได้เปลี่ยนให้ซันติอาโกเป็นเขตนครหลวงที่สมัยใหม่ที่สุดแห่งหนึ่งในลาตินอเมริกา พร้อม ๆ กับการพัฒนาเขตชานเมืองอย่างกว้างขวาง ศูนย์การค้าหลายสิบแห่ง และสถาปัตยกรรมที่น่าประทับใจ รวมทั้งมีระบบโครงสร้างพื้นฐานที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของลาตินอเมริกาเป็นที่เชิดหน้าชูตา เช่น ซันติอาโกเมโทร (Santiago Metro) และระบบใหม่ "โกสตาเนรานอร์เต (Costanera Norte)" เป็นระบบขนส่งของย่านกลางกรุง เชื่อมระหว่างด้านตะวันออกสุดไปด้านตะวันตกสุดของเขตเมืองภายในเวลา 15 นาที 

นอกจากนี้ ซันติอาโกยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทสำคัญหลายแห่งและเป็นศูนย์กลางทางการเงินที่สำคัญของภูมิภาคอีกด้วย

 เมืองพี่น้อง-เมืองแฝด 
 20px เม็กซิโกซิตี เม็กซิโก
 20px กัวยากิล เอกวาดอร์
 20px บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา
 20px ไมแอมี สหรัฐ
 20px มาดริด สเปน
 20px เซาเปาลู บราซิล
 20px ซานโฮเซ คอสตาริกา
 20px ปักกิ่ง จีน
 20px โบโกตา โคลอมเบีย
 20px อังการา ตุรกี
# มอนเตวิเดโอ
มอนเตวิเดโอ  เป็นเมืองหลวง เมืองใหญ่ที่สุด และเมืองท่าหลักของประเทศอุรุกวัย เนื่องจากมีขนาดใหญ่มากกว่าเมืองอื่นในประเทศถึงสองเท่า มอนเตวิเดโอจึงถูกจัดเป็นเอกนคร

มอนเตวิเดโอมีประชากร 1,319,108 คนและเขตเมือง 1,947,604 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2011) ถือเป็นเมืองหลวงที่อยู่ใต้สุดของอเมริกาและเป็นเมืองที่อยู่ใต้สุดเป็นอันดับที่ 3 ของโลก ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทิศใต้ของประเทศ บนชายฝั่งปากแม่น้ำพลาตา ลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก เมืองตกอยู่ภายใต้การปกครองของอังกฤษในเวลาสั้น ๆ ในปี ค.ศ. 1807 และมีส่วนเกี่ยวข้องกับยุทธนาวีในสงครามโลกครั้งที่ 2 ในยุทธนาวีแม่น้ำพลาตา

เมืองนี้ยังเป็นที่ลงนามอนุสัญญามอนเตวิเดโอในปี ค.ศ. 1933 ซึ่งมีประเทศในอเมริกา 19 ประเทศร่วม และเป็นเมืองเจ้าภาพจัดการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1930
# อาซุนซิออน
อาซุนซิออน 1 กันยายน 2565.  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศปารากวัย  ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำปารากวัย โดยแม่น้ำปารากวัยและอ่าวอาซุนซิออนทางตะวันตกเฉียงเหนือแยกเมืองออกจากประเทศอาร์เจนตินาทางตอนใต้  ส่วนที่เหลือของเมืองล้อมรอบด้วยจังหวัดเซนตรัล

มีประชากร 525,252 คน (พ.ศ. 2559) โดยเขตนครหลวงของเมืองนี้มีชื่อว่า กรันอาซุนซิออน ซึ่งรวมเมืองซานโลเรนโซ เมืองเฟร์นันโดเดลาโมรา เมืองลัมบาเร เมืองลูเก เมืองมาเรียโนโรเกอาลอนโซ เมืองเญมบี และเมืองบียาเอลีซา

อาซุนซิออนเป็นที่ตั้งรัฐบาล เมืองท่าหลัก เมืองอุตสาหกรรมหลัก และศูนย์กลางทางวัฒนธรรมของประเทศ สินค้าออกหลักของอุตสาหกรรมผลิตการ ได้แก่ รองเท้า สิ่งทอ และยาสูบ
# ริชาร์ด แมดด็อกซ์
ริชาร์ด แมดด็อกซ์ (Dr. Richard Leach Maddox) เป็นนักฟิสิกส์ ชาวอังกฤษ เกิดเมื่อ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1816 เสียชีวิตเมื่อ 11 พฤษภาคม 1902. Maddox ทำงานเกี่ยวกับ Photo-Micrography และยังเป็นช่างภาพอีกด้วย Maddox ยังเขียนบทความเกี่ยวกับการถ่ายรูปไว้มากมาย

ในปี 1871 Maddox ได้เขียนบทความสำคัญเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์การถ่ายภาพลงในหนังสือ British Journal of Photography โดยเสนอให้ใช้วัสดุตัวใหม่ คือ Gelatin มาพัฒนา Plate เก่ารูปแบบแห้ง.

Dr.Richard Leach Maddox เป็นผู้ที่คิดค้นกระบวนการ Dry Plate ขึ้นมา  และได้พัฒนาการนำ Gelatin มาใช้แทน Collodion ไม่ใช้เพราะการทำ Wet Plate ยากหรือว่าไม่ดี แต่เป็นเพราะเขาไม่สามารถทนกลิ่นของ สารอีเธอร์ ที่ใช้ละลาย Collodion ได้  ทำให้ Dr.Richard Maddox สุขภาพแย่

 กระบวนการ Gelatin Dry Plate 
 นำ Gelatin มาแช่นน้ำจนเปียกชุ่ม เพื่อใหมันอ่อนตัวและรอจนกระทั่ง Gelatin ละลายหมดในน้ำ
 เติมสารแคดเมียมโบรไมด์ ลงในน้ำยา Gelatin
 ตามด้วยน้ำยาเงินในเตรท (Silver Nitrate)
 แล้วนำน้ำยานี้ไปฉาบลงบนแผ่นกระจกแล้วผึ่งให้แห้งในห้องมืด

ในปี 1878 Charles Bennet ได้ปรับปรุงการทำ Dry Plate โดยเอา Plate ที่ฉาบแล้วมาล้างในขณะที่ Gelatin ยังแห้งไม่ สนิททั้งนี้เพื่อชะล้างเอาเกลือเงินที่อยู่ใน Emulsionออกให้หมด เพราะถ้าทิ้งไว้จะตกผลึกแข็งตัวอยู่ที่ผิวของ Plate ทำให้ Plate มีตำหนิ 
Charles Bennet ได้ปรับปรุงเกี่ยวกับความไวแสงให้ Plate มีความไวแสงมากขึ้น โดยนำ Emulsion ไปทำให้สุกโดยใช้ความร้อนหลังจากล้าง Emulsion แล้ว ทำให้สามารถใช้ Plate แห้งถ่ายภาพด้วยความเร็วถึง 1/25 วินาทีและได้ เนกาติฟ ออกมาเป็นผลดี จากการค้นพบนี้วงการ
ถ่ายภาพทึ่งเป็นอย่างยิ่ง

ในช่วงนี้เองมีผู้ประกอบการพยายามลงทุนพัฒนา Dry Plate และมีร้านประเภท Photo finishing เกิดมากมายเพื่อบริการแก่ช่างภาพ โดยเฉพาะช่างภาพสมัครเล่น
  
ในปี 1901 Dr.Richard Leach Maddox ยังได้รับเหรียญรางวัล Royal Photographic Society’s จากผลงานที่เขาทำ
ไปสู่พื้นฐานของอุตสาหกรรม Dry Plate แต่ Maddox ไม่ได้จดสิทธิบัตรของกระบวนการนี้ไว้ แต่ความคิดของ Maddox มีการนำไปพัฒนา
ต่อไปอีกและทำขายอย่างแพร่หลายในท้องตลาด

 ข้อดีของ Dry Plate 
 ช่างภาพไม่ต้องทำ Plate เอง
 ช่างภาพไม่ต้องทรมานร่างกาย อยู่ในห้องมือตลอดเวลา
 ไม่ต้องรีบล้างหลังจากถ่ายเสร็จแล้วหรืออาจะจะส่งไปให้คนอื่นล้างก็ได้
 มีมาตรฐานและคุณภาพดีขึ้น
 มีกล้องประเภทใหม่ๆออกมามากขึ้น
# ลาปาซ
ลาปาซ  หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า นูเอสตราเซญโญราเดลาปัซ  เป็นเมืองหลวงการบริหารของประเทศโบลิเวีย และเป็นเมืองหลวงของแคว้นลาปาซด้วย ในปี พ.ศ. 2544 กรุงลาปาซมีจำนวนประชากรหนึ่งล้านคน

ลาปาซตั้งอยุ่ในหุบเขาแม่น้ำชูกียาปู เบื้องล่างของที่ราบสูงที่ระดับความสูง 3,600 เมตร (11,811 ฟุต) ส่วนบนที่ราบสูงนั้นเป็นเมืองเอลอัลโตซึ่งเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติ ระบบการขนส่งที่เชื่อมระหว่างสองเมืองได้รับการพัฒนาเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ลาปาซมีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ 16°30' ใต้ และ 68°8' ตะวันตก (-16.5, -68.1333)

ลาปาซมีชื่อเสียงเรื่องตลาดที่ไม่เหมือนใคร สภาพภูมิประเทศที่แปลกมาก รวมทั้งวัฒนธรรมประเพณี และเป็นเมืองหลวงที่ได้รับการขนานนามอยู่บ่อยครั้งว่าเป็น "ทิเบตแห่งอเมริกา"

ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบเทือกเขาสูง (Highland climate H) แตกต่างออกไปแต่ละพื้นที่ บริเวณที่ราบสูงและเทือกเขาแอนดีสอากาศหนาวเย็น หุบเขาตอนกลางและตอนล่างอากาศปานกลาง ไม่ร้อนไม่หนาวนัก อุณหภูมิและปริมาณน้ำฝนจะเปลี่ยนแปลงไปตามความสูงของพื้นที่และ ที่ตั้ง ทุก ๆ ความสูง 180 เมตร อุณหภูมิจะลดลง 1 องสาเซลเซียส หรือ ทุก ๆ 1,000 เมตร อุณหภูมิจะลดลง 6.4 องศาเซลเซียส มีความแตกต่างใหญ่ระหว่างวันและอุณหภูมิกลางคืน
# ปลาเวียน
ปลาเวียน เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งจำพวกมาห์เซียร์ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tor tambroides อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) เป็นปลาในวงศ์ปลาตะเพียนขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง รูปร่างลักษณะคล้ายปลาพลวงหิน (Neolissochilus stracheyi) ซึ่งอยู่ในตระกูลเดียวกัน เว้นแต่ริมฝีปากบนมีแผ่นหนังยื่นออกมาทำให้ดูคล้ายจะงอยปากงุ้มลง และรูปร่างลำตัวที่เพรียวกว่า ขนาดเฉลี่ยโดยทั่วไปประมาณ 60 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุดที่พบ 1 เมตร
left|thumb|ส่วนหัว
อาศัยตามแหล่งน้ำสะอาดตามต้นน้ำลำธาร มีพฤติกรรมในอพยพย้ายถิ่นลงมาทางปากแม่น้ำในฤดูฝน ตามรายงานพบว่า ปลาที่อาศัยในแม่น้ำแม่กลอง เมื่อถึงฤดูฝนจะว่ายตามกระแสน้ำลงไปจนถึงปากนี้ ซึ่งชาวบ้านเรียกว่า "ปลาเหล แม่น้ำ" นานประมาณ 4–8 สัปดาห์ จากนั้นจะหวนกลับไปยังต้นน้ำ แสวงหาสถานที่อันเหมาะสมเพื่อผสมพันธุ์ จะวางไข่ในช่วงเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม

ปลาเวียนเคยเป็นปลาที่ขึ้นชื่อของจังหวัดเพชรบุรี และถือเป็นปลาประจำจังหวัด เพราะมีเนื้อนุ่มละเอียด มีไขมันสะสมในเนื้อมาก แต่ปัจจุบันพบได้น้อยจนแทบกล่าวได้ว่าหมดไปแล้ว เนื่องจากสภาพแวดล้อมถูกทำลาย 

ปัจจุบันศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดเพชรบุรี กรมประมง สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยการรวบรวมพ่อแม่ปลาจากธรรมชาติ โดยมีวิธีการขยายพันธุ์ 2 วิธี คือ การเพาะพันธุ์แบบกึ่งธรรมชาติด้วยการเลี้ยงในระบบที่เลียนแบบธรรมชาติ ความสมบูรณ์ของพ่อแม่ปลาจะอยู่ในช่วงเดือนพฤศจิกายน–กุมภาพันธ์ ปลาแม่ที่พร้อมจะวางไข่จะมีการสลัดไข่ จึงนำมารีดผสมกับน้ำเชื้อของปลาตัวผู้ ไข่จะฟักเป็นตัวในเวลาประมาณ 72–96 ชั่วโมง และการเพาะพันธุ์ด้วยวิธีการฉีดฮอร์โมนหน้า 118-122,  "ปลาเวียน" ฟื้นคืนชีพจากการเสี่ยงสูญพันธุ์ โดย นางฟ้าทะเล. "News Update". Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 53: พฤศจิกายน 2014
# ชาลส์ วีตสโตน
เซอร์ชาลส์ วีตสโตน  เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1802 ที่เทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ (Gloucestershire) ในประเทศอังกฤษ และเสียชีวิตในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1875
Wheatstone คือนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษผู้ซึ่งคิดค้นเครื่องวัดแรงต้านทานไฟฟ้า ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่สามารถใช้วัดแรงต้านทานไฟฟ้าได้อย่างถูกต้องแม่นยำ และใช้กันอย่างแพร่หลายในหองทดลองทางวิทยาศาสตร์ นอกจากนี้เขายังมีสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆ อีกได้แก่ หีบเพลงชักขนาดเล็กและกล้อง 3 มิติ

ใน ค.ศ. 1834 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นศาสตร์จารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านปรัชญาที่สถาบัน King’s College ในเมืองลอนดอน และในปีเดียวกันนั้นเขาได้ใช้กระจกซึ่งสามารถหมุนได้ในการทดลองเพื่อใช้วัดหาอัตราความเร็วของกระแสไฟฟ้าตัวนำของกระแสไฟต่าง ๆ และในภายหลังกระจกชนิดนี้ได้นำมาใช้ในการหาค่าความเร็วของแสง โดย 3 ปีต่อมา ผลงานชิ้นถูกนำไปจดสิทธิบัตรโดย Sir William Fothergill Cooke แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1843 จากคำแนะนำของนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ Samuel Christie ได้สร้างเรื่องวัดแรงต้านทานกระแสไฟฟ้า หรือที่เรียกว่าสะพานไฟ และเป็นที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายมากในตอนนั้น ต่อมาภายหลังในปี ค.ศ. 1868 เขาได้เลื่อนบรรดาศักดิ์ให้เป็นอัศวินแห่งอังกฤษ

ใน ค.ศ. 1838 เขาได้อธิบายทฤษฎีเกี่ยวกับการมองภาพ 3 มิติ กระจกในการทำกล้อง 3 มิติ ต้องสามารถมองเห็นภาพที่อยู่ในมุมกลับกัน ข้อดีอุปกรณ์ตัวนี้คือ มันสามารถที่จะใช้กับรูปภาพขนาดใหญ่ได้ ซึ่งนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายจนถึงปัจจุบัน เช่น การฉายกล้องเอกซเรย์ และการถ่ายภาพทางอากาศมันกลายเป็นสิ่งที่น่าดีใจว่า หลักการของภาพ 3 มิติ ได้นำมาใช้ทางด้านกระบวนการถ่ายภาพด้วย และผู้ที่มีส่วนร่วมกับการประดิษฐ์กล้องนี้คือ วีตสโตนผู้ซึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1838 ได้ให้คำจำกัดความไว้กับ Royal Scottish Society of Arts เกี่ยวกับการมองเห็นโดยใช้อุปกรณ์ตัวนี้ว่า “ฉันคิดว่ามันควรใช้ชื่อว่า Stereoscope” ซึ่งเอาไว้ใช้แสดงลักษณะรูปร่างของของแข็ง กล้อง 3 มิติ และเครื่องวัดความต้านทานไฟฟ้า ตอนนี้ได้ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ในกรุงลอนดอน กล้อง 3 มิตินี้ถูกตั้งไว้ในพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ก่อนที่ Sir David Brewster สามารถค้นพบกล้องส่องทางไกลและกล้องถ่ายภาพ 3 มิติตัวแรกถูกผลิตออกมา 11 ปี
# ปลาพลวง (สกุล)
ปลาพลวง เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดกลางที่ค่อนข้างไปทางใหญ่สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Neolissochilus (/นี-โอ-ลิส-โซ-คิล-อัส) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) 

สกุลนี้ถูกแยกออกจากสกุลปลาเวียน (Tor spp.) ในปี ค.ศ. 1985 โดยวอลเตอร์ เรนโบธ นักมีนวิทยาชาวอเมริกัน โดยมีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธานคือ ลำตัวยาวแบนข้าง จะงอยปากสั้นและทู่ ปากมีขนาดปานกลางยืดหดได้ ริมปากบนค่อนข้างหนา ริมฝีปากล่างบาง ส่วนกลางปากล่างเชื่อมติดกับเอ็นคาง ด้านข้างมีร่องคั่นระหว่างริมปากบนขากรรไกร เกล็ดมีขนาดใหญ่ ตามแนวเส้นข้างลำตัวมีเกล็ด 24–29 แถว รอดคอดหางมีเกล็ด 12 แถว มีหนวด 2 คู่ มีตุ่มแบบเม็ดสิวทั้งสองข้างของจะงอยปาก ในตัวผู้ ก้านครีบเดี่ยวก้านสุดท้ายของครีบหลังมีขอบเรียบ มีก้านครีบแขนง 9 ก้านสมโภชน์ อัคคะทวีวัฒน์, สาระน่ารู้ปลาน้ำจืดไทย เล่ม ๑ หน้า 114 (พ.ศ. 2547) ISBN 974-00-8701-9

ชนิด
Neolissochilus acutirostris Arunachalam, Sivakumar & Murugan, 2017Arunachalam, M., Sivakumar, P. & Murugan, M. (2017): Descriptions of five new species of Neolissochilus Rainboth, 1985 (Cypriniformes: Cyprinidae) from streams/rivers of the Western Ghats, peninsular India. FishTaxa, 2 (1): 1-27.
 Neolissochilus baoshanensis (Chen & Yang, 1999)
 Neolissochilus benasi (Pellegrin & Chevey, 1936)
 Neolissochilus blythii (Day, 1870)
 Neolissochilus compressus (Day, 1870)
 Neolissochilus dukai (Day, 1878)
 Neolissochilus hendersoni (Herre, 1940)
 Neolissochilus heterostomus (Chen & Yang, 1999)
 Neolissochilus hexagonolepis (McClelland, 1839) 
 Neolissochilus hexastichus (McClelland, 1839)
 Neolissochilus longipinnis (Weber & de Beaufort, 1916)
 Neolissochilus micropthalmus Arunachalam, Sivakumar & Murugan, 2017 
 Neolissochilus minimus Arunachalam, Sivakumar & Murugan, 2017
 Neolissochilus namlenensis (Nguyen & Doan, 1969)
 Neolissochilus nigrovittatus (Boulenger, 1893)
 Neolissochilus paucisquamatus (Smith, 1945)
 Neolissochilus soro (Valenciennes, 1842)
 Neolissochilus soroides (Duncker, 1904)
 Neolissochilus spinulosus (McClelland, 1845)
 Neolissochilus stevensonii (Day, 1870)
 Neolissochilus stracheyi (Day, 1871)
 Neolissochilus subterraneus Vidthayanon & Kottelat, 2003
 Neolissochilus sumatranus (Weber & de Beaufort, 1916)
 Neolissochilus tamiraparaniensis Arunachalam, Sivakumar & Murugan, 2017
 Neolissochilus thienemanni (Ahl, 1933)
 Neolissochilus tweediei (Herre & Myers, 1937)
 Neolissochilus vittatus (Smith, 1945)
 Neolissochilus wynaadensis (Day, 1873)
# อีเรช
อีเรช (อังกฤษ: Eresh) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค V

 ข้อมูลส่วนตัว 
ชื่อ: อีเรช 
ดวงดาวประจำตัว: เท็นฟุ (Tenfu) 
บ้านเกิด: ไม่ปรากฏ 
อายุ: ไม่ปรากฏ 
เผ่าพันธุ์: มนุษย์ (?) 
รูนที่ถือครอง: รูนประตูด้านนอก (Pale Gate Rune), รูนแห่งการคืนชีพ (Resurrection Rune) 
ครอบครัว: ไม่ปรากฏ 
สถานะ: จอมเวทย์ 
สถานที่อยู่ปัจจุบัน: ไม่ปรากฏ 
สงครามที่เข้าร่วม: สงครามกลางเมืองในฟาเลนา 

 ประวัติ 
บุคคลผู้มีประวัติเป็นปริศนา ไม่มีใครทราบประวัติที่แท้จริงเกี่ยวกับเธอมากนัก แต่คาดว่าอีเรชได้รู้จักกับจีนเป็นเวลานานและเรียกจีนว่าเป็นสหาย (comrade) เราสามารถพบเธอได้ที่หลุมใหญ่ทางเหนือของเมืองเรนวอลล์ (Rainwall) หลังจากที่พบกันนั้นอีเรชจะพาเจ้าชายและจีนลงไปยังเมืองที่อยู่ลึกลงไปในซากปรักหักพัง ภายในส่วนที่ลึกที่สุดเราจะพบกับผู้ปกป้องซากปรักหักพังนั้น เชสเฟสก้า (Shepcesska) หลังจากที่เราสามารถเอาชนะเชสเฟสก้าได้ อีเรชจึงจะเข้าเป็นพวกกับเรา

 วิธีการนำเป็นพวก 
 ซุยโคเด็นภาค V หลังจากได้จีนเป็นพวกแล้ว ให้พาจีนไปยังหลุมใหญ่ทางเหนือ
# เอวเซบิโอ เอสปินัล
เอวเซบิโอ เอสปินัล  เป็นนักมวยสากลชาวโดมินิกัน เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 13 (น็อก 11) เสมอ 2 แพ้ 1

 เกียรติประวัติ 
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวต WBA, 21 พ.ย. 2527 แพ้น็อกเขาทราย แกแล็คซี่ ยก 5 ที่เวทีราชดำเนิน
# ชุดตัวอักษรยูการิต
ชุดตัวอักษรยูการิต ตั้งชื่อตามนครรัฐยูการิตซึ่งใช้อักษรนี้ คาดว่าน่าจะประดิษฐ์ขึ้นเมื่อราว 857 ปี ก่อนพุทธศักราช นครรัฐนี้ปรากฏขึ้นเมื่อ 857 ปี ก่อนพุทธศักราช ถูกทำลายลงเมื่อราว 637–627 ปี ก่อนพุทธศักราช การค้นพบนครรัฐนี้ เริ่มเมื่อ พ.ศ. 2471 โดยชาวนาซึ่งพบหลุมฝังศพโบราณใกล้ ราส ชามราห์ ทางเหนือของซีเรีย กลุ่มนักโบราณคดีชาวฝรั่งเศสนำโดย Clavde F.A. Schaeffer เริ่มขุดค้นเมื่อ พ.ศ. 2472

 ลักษณะ 
อักษรยูการิตเป็นอักษรรูปลิ่ม มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับอักษรรูปลิ่มอื่น ๆ ระบบเสียงมีพื้นฐานมาจากชุดตัวอักษรเคนันและชุดตัวอักษรฟินิเชีย เขียนจากซ้ายไปขวา

 ใช้เขียน 
 ภาษายูการิต ซึ่งใกล้เคียงกับภาษาฟินิเชีย ใช้พูดในนครรัฐยูการิต ทางเหนือของซีเรีย
# ปลากระเบนบัว
ปลากระเบนบัว  เป็นปลากระเบนชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากระเบนธง (Dasyatidae) เป็นปลากระเบนที่อยู่ในน้ำจืดชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายปลากระเบนลายเสือ (H. oxyrhyncha) ซึ่งอยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก มีจะงอยปากยื่นแหลมกว่า ขอบครีบกว้างกว่า พื้นลำตัวสีนวลหรือสีน้ำตาลแดง ไม่มีลวดลายใด ๆ  กลางหลังมีเกล็ดเป็นตุ่มหยาบ ๆ ด้านล่างสีขาว และมีลักษณะคล้ายกับปลากระเบนทะเลชนิด H. fai และ H. pastinacoides

เป็นปลาที่ถูกบรรยายทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกโดย พีเตอร์ บลีกเกอร์ นักวิทยาศาสตร์ชาวดัตช์ในปี ค.ศ. 1852 บลีกเกอร์เป็นศัลยแพทย์ของกองทัพที่ทำงานเป็นเวลา 20 ปี ให้กับบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในอินโดนีเซีย มีตัวอย่างปลาสะสมมากกว่า 12,000 ชิ้น เมื่อบลีกเกอร์เดินทางกลับเนเธอร์แลนด์ก็ได้ตัวอย่างกลับไปด้วย โดยส่วนใหญ่อยู่ในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในไลเดิน

ส่วนหางยาวได้กว่า 80 เซนติเมตร หรือ 1 เมตร โคนหางมีเงี่ยงแหลมมีพิษ 1 หรือ 2 ชิ้น ที่เมื่อหักหรือหลุดไปแล้วสามารถงอกใหม่ได้ ไม่มีแผ่นหนังที่หาง  ขนาดลำตัวกว้างโดยเฉลี่ย 40 เซนติเมตร น้ำหนักโดยเฉลี่ย 5 กิโลกรัม แต่ก็มีรายงานว่าเคยพบตัวที่มีขนาดใหญ่ถึง 1.5 เมตร น้ำหนักกว่า 65 กิโลกรัม หากินตามพื้นท้องน้ำโดยอาหารได้แก่ ปลาขนาดเล็ก, สัตว์หน้าดิน, และสัตว์มีเปลือก จะว่ายขึ้นมาหากินบริเวณผิวน้ำบ้างเป็นบางครั้ง

เป็นปลาที่พบน้อย โดยพบแต่เฉพาะบริเวณปากแม่น้ำในภาคใต้  และพบที่ทะเลสาบสงขลาตอนในที่เป็นส่วนของน้ำจืด ที่อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา และตำบลลำปำ อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง และมีรายงานอย่างไม่เป็นทางการว่าเคยพบที่แม่น้ำเจ้าพระยาด้วย

ตัวมีลักษณะกลมเหมือนใบบัว จึงเป็นที่มาของชื่อ

ปลากระเบนบัว มีชื่อเรียกเป็นภาษาใต้ว่า "ปลากระเบนหัวเลี่ยม" แปลว่า "ปลากระเบนหัวแหลม" 

อนึ่ง ชื่อวิทยาศาสตร์ของปลากระเบนบัวยังไม่เป็นที่แน่นอน เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นปลากระเบนชนิดเดียวกันกับ H. lobistoma ซึ่งถูกอนุกรมวิธานในปี ค.ศ. 2006 พบกระจายพันธุ์ที่น่านน้ำแถบเกาะบอร์เนียวและเกาะชวา แต่ปลากระเบนบัวมีแถวฟันน้อยกว่า ในบางข้อมูลจะใช้ชื่อว่า H. aff. lobistoma โดยในปี ค.ศ. 1995 มีรายงานของกรมประมงระบุว่า ในช่วงปี ค.ศ. 1991–1992 เคยจับได้ปริมาณมากถึง 5 ตัน แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1994 จับได้เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้น ปัจจุบันเป็นปลาที่หายากมาก โดยชาวประมงในพื้นที่ตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน รายงานว่าเคยพบเห็นว่ายเฉียดผิวน้ำ และในปี ค.ศ. 2006–2007 ก็มีการจับได้ลูกปลาขนาดเล็กเพียง 2 ตัว เท่านั้น ดังนั้นอาจจะต้องตั้งเป็นตัวอย่างต้นแบบในการบรรยายทางวิทยาศาสตร์ใหม่หน้า 102-120, กระเบนน้ำจืดแห่งชาติ. "Wild Ambition" โดย กิตติพงษ์ จารุธาณินทร์, ชวลิต วิทยานนท์. นิตยสาร Aquarium Biz ปีที่ 4 ฉบับที่ 51: กันยายน 2014
# ต้องตา เกียรติวายุภักษ์
ต้องตา เกียรติวายุภักษ์  มีชื่อจริงว่า สุพัฒน์ พลชารี เป็นชาวจังหวัดอุดรธานี มีสถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 3) แพ้ 6

ต้องตา เกียรติวายุภักษ์ เป็นอดีตนักมวยที่ทางกลุ่มผู้สนับสนุน คือ สนอง รักวานิช และเทียมบุญ อินทรบุตร ต้องการจะปั้นให้เหมือนกับแสนศักดิ์ เมืองสุรินทร์ ซึ่งเป็นนักมวยชื่อดังขณะนั้น โดยชกในพิกัดเดียวกัน เป็นนักมวยถนัดซ้ายเหมือนกัน ซ้ำยังไว้ทรงผมและหนวดทรงเดียวกันอีก แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการชิงแชมป์โลกเหมือนแสนศักดิ์ 

 เกียรติประวัติ 
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์โลก WBA รุ่นไลท์เวลเตอร์เวท เมื่อ 28 เม.ย. 2521 แพ้น็อค อันโตนิโอ เซร์บันเตส (โคลัมเบีย) ยก 6 ที่ จ. อุดรธานี
 ชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 31 ตุลาคม 2524 แพ้น็อค ฮวาง ชุงแจ (เกาหลีใต้) ยก 2 ที่ เกาหลีใต้
# พันธ์ทิพย์ แก้วสุริยะ
พันธ์ทิพย์ แก้วสุริยะ  อดีตนักมวยชาวไทย มีสถิติการชกทั้งหมด 12 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 6  

 ประวัติ 
พันธ์ทิพย์ แก้วสุริยะ เป็นนักมวยสากลอาชีพชาวไทย เป็นคู่ท้าชิงแชมป์โลกในรุ่นฟลายเวทของ ชาติชาย เชี่ยวน้อย แชมป์โลกคนที่ 2 ของไทย ซึ่งถือว่าเป็นศึกสายเลือดครั้งแรกในประวัติศาสตร์วงการมวยสากลของไทย

พันธ์ทิพย์เป็นนักมวยถนัดซ้าย และยังเป็นนักศึกษาอยู่ขณะชกมวยอาชีพไปด้วย จึงได้ฉายาว่า "เสือหมัดซ้าย" หรือ "ขวัญใจนักเรียน" มีผู้จัดการคือ จวน สุริยกุล เคยเป็นแชมป์ฟลายเวทของเวทีลุมพินี และกลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงขึ้นมา จึงถูกจับประกบให้ชกกับชาติชาย โดย "พญาอินทรี" เทียมบุญ อินทรบุตร โปรโมเตอร์ชื่อดังในเวลานั้น โดยที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จมาทอดพระเนตรการชกครั้งนี้ด้วยพระองค์เอง ซึ่งผลปรากฏว่าพันธ์ทิพย์เป็นฝ่ายแพ้น็อกชาติชายไปเพียงยกที่ 3 เท่านั้นเอง และหลังการชกชาติชายถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ เนื่องจากทั้งคู่ถือเป็นเพื่อนสนิทกัน

เมื่อแพ้แก่ ชาติชาย เชี่ยวน้อย พันธ์ทิพย์ก็ยังชกมวยต่อไปอีก 3 ครั้ง แต่แพ้ทั้งหมด จึงแขนนวมและเดินทางไปต่อศึกษาด้านคอมพิวเตอร์ที่สหรัฐอเมริกา จบกลับมาทำงานให้แก่องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย จนกระทั่งเกษียณ ปัจจุบัน พันธ์ทิพย์ได้เปิดกิจการส่วนตัวเป็นร้านขายเสื้อผ้ากีฬาหน้า 70, พันธ์ทิพย์ แก้วสุริยะ คู่เปิดตำนานศึกลายเลือด. "มวยสยาม EXTRA วีรบุรุษยอดนักชก มาเซียโน่น้อยแห่งเอเชีย ชาติชาย เชี่ยวน้อย": มีนาคม 2556 โดย สยามสปอร์ต

เกียรติประวัติ
แชมป์ฟลายเวทเวทีลุมพินี
 เคยชิงแชมป์ต่อไปนี้แต่ไม่สำเร็จ
 ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นฟลายเวทเมื่อ 29 พ.ย. 2507 แพ้คะแนน สึโยชิ นากามูระ (ญี่ปุ่น) ที่ ญี่ปุ่น
 ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC เมื่อ 26 ก.ค. 2510 แพ้น็อค ชาติชาย เชี่ยวน้อย ยก 3 ที่ อินดอร์สเตเดียม หัวหมาก
 อ้างอิง 

แหล่งข้อมูลอื่น
 สถิติการชก boxrec.com 

หมวดหมู่ :นักมวยสากลชาวไทยรุ่นฟลายเวท
# ภาษาแอราเมอิกใหม่
ภาษาแอราเมอิกใหม่ หรือ ภาษาแอราเมอิกสมัยใหม่ เป็นวิธภาษาของภาษาแอราเมอิกที่พัฒนาขึ้นในสมัยกลางตอนปลายถึงสมัยใหม่ตอนต้น และยังคงปรากฏเป็นภาษาถิ่น (ภาษาพูด) ในชุมชนที่พูดภาษาแอราเมอิกสมัยใหม่ในปัจจุบัน การจำแนกภาษาแอราเมอิกใหม่เป็นหัวข้อที่นักวิชาการในด้านแอราเมอิกศึกษา (Aramaic studies) สนใจเป็นพิเศษ โดยเสนอการจำแนกออกเป็นกลายแบบ เช่น สอง (ตะวันตกและตะวันออก), สาม (ตะวันตก, กลาง และตะวันออก) หรือสี่ (ตะวันตก, กลาง, ตะวันออกเฉียงเหนือ และตะวันออกเฉียงใต้) กลุ่มหลัก

ในด้านภาษาศาสตร์สังคม ภาษาแอราเมอิกใหม่ได้รับการจำแนกตามเกณฑ์ภาษาศาสตร์ชาติพันธุ์และภาษาศาสตร์ศาสนาหลายแห่ง ครอบคลุมหลายเชื้อชาติและศาสนา และครอบคลุมกลุ่มที่นับถือศาสนาคริสต์, ยูดาห์, มันดาอี และอิสลาม