# ดยุกแห่งยอร์ก
ดยุกแห่งยอร์กข่าวในพระราชสำนัก, สำนักข่าว กรมประชาสัมพันธ์, เผยแพร่วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555, เรียกข้อมูลวันที่ 5 กรกฎาคม 2555  เป็นบรรดาศักดิ์ชั้นดยุก ที่มีมาตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ โดยมักจะพระราชทานให้กับพระราชโอรสพระองค์รอง โดยมีศักดิ์เทียบเท่ากับบรรดาศักดิ์ "ดยุกแห่งอัลบานี"ในระบบบรรดาศักดิ์ของสก็อตแลนด์ ดยุกแห่งยอร์กพระองค์แรกคือเจ้าชายเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ และพระองค์ปัจจุบันคือเจ้าชายแอนดรูว์ ในประวัติศาสตร์อังกฤษได้มีการพระราชทานบรรดาศักดิ์นี้ทั้งหมด 11 สมัย โดย 5 สมัยในฐานะ "ดยุกแห่งยอร์ก" ก่อนพระราชบัญญัติสหภาพ ค.ศ. 1800, 3 สมัยในฐานะ "ดยุกแห่งยอร์กและอัลบานี" ในบรรดาศักดิ์ของบริเตนใหญ่ และอีก 3 สมัยในฐานะ "ดยุกแห่งยอร์ก" ในบรรดาศักดิ์ของสหราชอาณาจักร

ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2004 เมื่อทายาทของเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งยอร์กได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ ผู้ถือบรรดาศักดิ์นี้อีกสิบคนต่อมาไม่สามารถสืบทอดบรรดาศักดิ์นี้แก่ทายาทเลย โดยมักจะสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาทชาย หรือไม่ก็กลายเป็นพระมหากษัตริย์เสียเอง

รายพระนาม

สมัยแรก (ค.ศ. 1385–1415 และ 1425–1461)

| เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุกที่ 1 แห่งยอร์ก1385–1402Encyclopædia Britannica Edmund of Langley First Duke of Yorkเอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ (1362) || 100px|เอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ || 5 มิถุนายน 1341คิงส์ แลงลีย์พระราชโอรสลำดับที่ 4 ในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 กับฟีลีปาแห่งแอโน|| อิซาเบลลาแห่งคาสตีล1372พระโอรสธิดา 3 พระองค์โจน ฮอลแลนด์ไม่มีโอรสธิดา||
1 สิงหาคม 1402คิงส์ แลงลีย์พระชนมายุ 61 พรรษา
|-
| เอ็ดเวิร์ดแห่งนอริช ดยุกที่ 2 แห่งยอร์ก1402–1415Encyclopædia Britannica Edward of Norwich Second Duke of Yorkดยุกแห่โอมาล (1397–1399), เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ (1362–1414), เอิร์ลแห่งรัทแลนด์ (1390–1402), เอิร์ลแห่งคอร์ก (c. 1396) || 100px|เอ็ดเวิร์ดแห่งนอริช || 1373นอริชโอรสคนโตของดยุกที่ 1 กับพระชายา  อิซาเบลลาแห่งคาสตีล||ฟิลิปปาเดอโมฮุนไม่มีบุตรธิดา||25 ตุลาคม 1415อาแฌงคูร์ตอายุ 42 ปี
|-
| ริชาร์ด แพลนแทเจเนต ดยุกที่ 3 แห่งยอร์ก1425–1460English Monarchsเจ้าผู้อารักขาแห่งอังกฤษ, เจ้าชายแห่งเวลส์ และเอิร์ลแห่งเชสเตอร์, ดยุกแห่งคอร์นวอลล์ (1460, ดูเพิ่ม พระราชบัญญัติแอคคอร์ด); เอิร์ลแห่งอัลสเตอร์ (1264), เอิร์ลแห่งมาร์ช (1328), เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ (1414, คืน 1426), ลอร์ดแห่งแคลร์ (1066–1075), บารอนมอร์ติเมอร์แห่งวิกมอร์ (1331) || 100px || 21 กันยายน 1411หลานของดยุกที่ 2 และบุตรของริชาร์ดแห่งโคนิสเบิร์ก เอิร์ลที่ 3 แห่งเคมบริดจ์ (ผู้ถูกริบบรรดาศักดิ์และต้องโทษประหารชีวิตโทษฐานกบฏเมื่อค.ศ. 1415) และ แอนน์ เดอ มอร์ติเมอร์||ซิซิลิ เนวิลล์1437พระโอรสธิดา 13 พระองค์||30 ธันวาคม 1460เวกฟิลด์พระชนมายุ 49 พรรษา
|-
| เอ็ดเวิร์ด แพลนแทเจเนต ดยุกที่ 4 แห่งยอร์ก1460–1461BBC Edward IValso: เอิร์ลแห่งอัลสเตอร์ (1264), เอิร์ลแห่งมาร์ช (1328), เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ (1414), ลอร์ดแห่งแคลร์ (1066–1075), บารอนมอร์ติเมอร์แห่งวิกมอร์ (1331) || 100px|เอ็ดเวิร์ด แพลนแทเจเนต || 28 เมษายน 1442รูอ็องพระโอรสของดยุกที่ 3 กับพระชายา ซิซิลิ เนวิลล์; ผู้ยึดราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 บรรดาศักดิ์ทั้งหลายจึงผนวกรวมเข้ากับพระมหากษัตริย์||เอลิซาเบธ วูดวิลล์1 พฤษภาคม 1464พระโอรสธิดา 10 พระองค์||9 เมษายน 1483เวสต์มินสเตอร์พระชนมายุ 40 พรรษา
|-
|}

สมัยที่ 2 (ค.ศ. 1474)

|-
| ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุกแห่งยอร์ก1474–1483ดยุกแห่งนอร์ฟอล์ก (1477), เอิร์ลแห่งนอร์ฟอล์ก (1477), เอิร์ลแห่งนอตทิงแฮม (1476), และอาจจะเอิร์ลแห่งเซอร์รีย์ (1477)
| 100px|ริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี
|17 สิงหาคม 1473ชรูว์สบรีพระราชโอรสพระองค์รองในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 กับสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ
| แอนน์แห่งมอวเบรย์15 มกราคม 1478ไม่มีพระโอรสธิดา
| หายสาปสูญในหอคอยแห่งลอนดอน พร้อมกับพระเชษฐา โดยทั้งสองพระองค์เป็นเจ้าชายในหอคอย สิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาท จึงทำให้บรรดาศักดิ์นี้สิ้นสุดลง
|-
|}

สมัยที่ 3 (ค.ศ. 1494)

|-
| เจ้าชายเฮนรี ทิวดอร์ราชวงศ์ทิวดอร์1494–1509Scarisbrick, J. J. (1997). Henry VIII (2nd ed.). Yale University Press. .เจ้าชายแห่งเวลส์ (1504), ดยุกแห่งคอร์นวอลล์ (1502)
| 100px|Henry Tudor
| 28 มิถุนายน 1491พระราชวังกรีนิช ลอนดอนพระราชโอรสในพระเจ้าเฮนรีที่ 7 กับสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ
| กาตาลินาแห่งอารากอน11 มิถุนายน 1509 – 23 พฤษภาคม 1533(หย่า)พระโอรสธิดา 2 พระองค์แอนน์ บุลิน25 มกราคม 1533 – 17 พฤษภาคม 1536(หย่า)พระธิดา 1 พระองค์เจน ซีมอร์30 พฤษภาคม 1536 – 24 ตุลาคม 1537พระโอรส 1 พระองค์แอนน์แห่งคลีฟส์6 มกราคม 1540 – 9 กรกฎาคม 1540(หย่า)ไม่มีพระโอรสธิดาแคเทอริน เฮาเวิร์ด28 กรกฎาคม 1540 – 23 พฤศจิกายน 1541(หย่า)ไม่มีพระโอรสธิดาแคเทอริน พาร์12 กรกฎาคม 1543ไม่มีพระโอรสธิดา
| 28 มกราคม 1547พระราชวังไวต์ฮอล ลอนดอนพระชนมายุ 55 พรรษา
|-
| colspan=5|เจ้าชายเฮนรีขึ้นเสวยราชย์เป็น พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในปีค.ศ. 1509 ต่อจากพระราชบิดา และทำให้บรรดาศักดิ์ทั้งหลายถูกผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์
|-
|}

สมัยที่ 4 (ค.ศ. 1605)

|-
| เจ้าชายชาลส์ราชวงศ์สจวต1605–1625Gregg, Pauline (1981), King Charles I, London: Dent<small>ดยุกแห่งออลบานี (1600);เจ้าชายแห่งเวลส์ (1616), ดยุกแห่งคอร์นวอลล์ และ ดยุกแห่งรอธซี (1612)</small>
| 100px|ชาลส์ สจวต
| 19 พฤศจิกายน 1600พระราชวังดันเฟิร์มลิน ดันเฟิร์มลินพระโอรสในพระเจ้าเจมส์ที่ 1 กับแอนน์แห่งเดนมาร์ก
| อ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส13 มิถุนายน 1625พระโอรสธิดา 9 พระองค์
| 30 มกราคม 1649พระราชวังไวต์ฮอล ลอนดอนพระชนมายุ 48 พรรษา
|-
| colspan=5|เจ้าชายชาลส์เสวยราชย์เป็นพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ในปีค.ศ. 1625 ต่อจากการสวรรคตของพระราชบิดา บรรดาศักดิ์นี้จึงผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์
|-
|}
สมัยที่ 5 (ค.ศ. 1633/1644)

| เจ้าชายเจมส์ราชวงศ์สจวต1633/1644–1685Callow, John, The Making of King James II: The Formative Years of a King, Sutton Publishing, Ltd, Stroud, Gloucestershire, 2000. Pageดยุกแห่งออลบานี (1660) เอิร์ลแห่งอัลสเตอร์ (1659)
| 100px|เจมส์ สจวต
| 14 ตุลาคม 1633พระราชวังเซนต์เจมส์ ลอนดอนพระโอรสในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 กับสมเด็จพระราชินีแมรี
| แอนน์ ไฮด์3 กันยายน 1660พระราชโอรสธิดา 8 พระองค์แมรีแห่งโมดีนา21 พฤศจิกายน 1673พระราชโอรสธิดา 7 พระองค์
| 16 กันยายน 1701พระราชวังแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แล ปารีสพระชนมายุ 67 พรรษา
|-
| colspan=5|เจ้าชายเจมส์ทรงถือบรรดาศักดิ์ดยุกแห่งยอร์กตั้งแต่พระราชสมภพ และได้รับพระราชทานในปีค.ศ. 1644 ซึ่งต่อมาได้เสวยราชย์เป็น พระเจ้าเจมส์ที่ 2 เมื่อค.ศ. 1685 เมื่อพระเชษฐาเสด็จสวรรคต และบรรดาศักดิ์นี้จึงผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์
|-
|}

สมัยจาโคไบต์ (ค.ศ. 1725)

| พระคาร์ดินัลสจวตราชวงศ์สจวต1725-1788พระคาร์ดินัล (1747), หัวหน้าแห่งคณะพระคาร์ดินัล (1803)
| 100px|พระคาร์ดินัลสจวต
| 6 มีนาคม 1725ปาลาซโซมูติโรมรัฐสันตะปาปาโอรสของ"เจมส์ที่ 3 และ 8" (ผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์สายจาโคไบต์) กับมาเรีย คลีเม็นทินา โซบิเอสกา
| ____
| 13 กรกฎาคม 1807ฟรัสกาตี โรมอายุ 82 ปี
|-
| colspan=5|พระคาร์ดินัลดยุกแห่งยอร์กควรจะเป็นผู้ได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 9 ตามสิทธิในราชบัลลังก์สายจาโคไบต์ อย่างไรก็ตามบรรดาศักดิ์นี้ไม่ได้รับการยอมรับในระบบบรรดาศักดิ์อังกฤษ เมื่อละสังขารพระคาร์ดินัลถือเป็นสมาชิกคนสุดท้ายในราชวงศ์สจวต
|-
|}

สมัยที่ 6 (ค.ศ. 1892)

| เจ้าชายจอร์จราชวงศ์ซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา1892–1910<small>เอิร์ลแห่งอินเวอร์นิส และ บารอนคิลลาร์นีย์ (1892);เจ้าชายแห่งเวลส์, ดยุกแห่งคอร์นวอลล์, และ ดยุกแห่งรอธซี (1901)</small>
| 100px|เจ้าชายจอร์จ
| 140px
| 3 มิถุนายน 1865พระตำหนักมาร์ลโบโรห์พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดรา
| เจ้าหญิงวิกตอเรีย แมรีแห่งเท็ก6 กรกฎาคม 1893พระโอรสธิดา 6 พระองค์
| 20 มกราคม 1936ตำหนักซานดริงแฮม ซานดริงแฮมพระชนมายุ 70 พรรษา
|-
| colspan=6|เจ้าชายจอร์จได้ขึ้นเสวยราชย์เป็น สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ในปี ค.ศ. 1910 เมื่อพระราชบิดาเสด็จสวรรคต และบรรดาศักดิ์นี้ผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์
|-
|}

สมัยที่ 7 (ค.ศ. 1920)

| เจ้าชายอัลเบิร์ตราชวงศ์วินด์เซอร์1920–1936https://www.thegazette.co.uk/London/issue/31931/supplement/6313 เอิร์ลแห่งอินเวอร์นิส และ บารอนคิลลาร์นีย์ (1920)
| 100px
| 140px
| 14 ธันวาคม 1895ตำหนักซานดริงแฮม ซานดริงแฮมพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 และสมเด็จพระราชินีแมรี
| เลดีเอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน26 เมษายน 1923พระธิดา 2 พระองค์
| 6 กุมภาพันธ์ 1952ตำหนักซานดริงแฮม ซานดริงแฮมพระชนมายุ 56 พรรษา
|-
| colspan=6|เจ้าชายอัลเบิร์ตได้ขึ้นเสวยราชย์เป็น สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 ในปี ค.ศ. 1936 หลังจากที่พระเชษฐาทรงสละราชสมบัติ ทำให้บรรดาศักดิ์นี้ผนวกเข้ากับพระมหากษัตริย์
|-
|}

สมัยที่ 8 (ค.ศ. 1986)

| เจ้าชายแอนดรูว์ราชวงศ์วินด์เซอร์1986–ปัจจุบันhttps://www.thegazette.co.uk/London/issue/50606/supplement/1เอิร์ลแห่งอินเวอร์นิส และ บารอนคิลลีลี (1986)
| 100px
| 140px
| 19 กุมภาพันธ์ 1960พระราชวังบักกิงแฮมพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ
| ซาราห์ เฟอร์กูสัน23 กรกฎาคม 1986 – 30 พฤษภาคม 1996(หย่า)พระธิดา 2 พระองค์
|  พระชนมายุ 
|-
|}