wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1
ชาลส์ เทรเวเลียน บารอเนตที่ 1 (2 เมษายน ค.ศ. 1807 - 19 มิถุนายน ค.ศ. 1886) ชาลส์ เทรเวเลียนข้าราชการชาวอังกฤษและข้าหลวงแห่งมัทราส 

เทรเวเลียนผู้ที่ถือกำเนิดที่ทอนทันในมณฑลซัมเมอร์เซ็ทเป็นบุตรของจอร์จ เทรเวเลียนอาร์คดีคอนแห่งทอนทัน และ ภรรยาแฮร์เรียต ในคริสต์ทศวรรษ 1830 เทรเวเลียนทำงานที่โกลกาตาในบริติชราชและมีบทบาทในด้านการศึกษา

ระหว่างปี ค.ศ. 1840 ถึงปี ค.ศ. 1859 เทรเวเลียนมีตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง ระหว่างทั้งวิกฤติการณ์ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ และ ความอดอยากมันฝรั่งในสกอตแลนด์ ที่เกิดขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1846 ถึงปี ค.ศ. 1857 ในไอร์แลนด์เทรเวเลียนมีความรับผิดชอบในการบริหารโครงการบรรเทาภาวะการขาดแคลนอาหาร ส่วนในสกอตแลนด์เทรเวเลียนมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับงานของคณะกรรมการกลางเพื่อการบรรเทาทุกข์ในสกอตแลนด์ ความขาดประสิทธิภาพและทัศนคติส่วนตัวของเทรเวเลียนที่มีต่อชาวไอร์แลนด์เชื่อกันว่าเป็นสาเหตุที่ส่งผลให้ปัญหาที่เกิดขึ้นร้ายแรงกว่าที่ควรจะเป็นCecil Woodham-Smith, 1962.  The Great Hunger ในฐานะผู้ช่วยรัฐมนตรีเทรเวเลียนมีหน้าที่รับผิดชอบต่อการบริหารโครงการบรรเทาทุกข์ของรัฐบาลเพื่อผู้ประสบความยากเข็ญระหว่างภาวะความอดอยากของคริสต์ทศวรรษ 1840 ระหว่างวิกฤติการณ์เทรเวเลียนตีพิมพ์บทความที่แสดงถึงทัศนคติของตนต่อเหตุการณ์ที่มีต่อเกิดขึ้น เทรเวเลียนมีความเห็นว่าความอดอยากเป็น “เครื่องมือในการลดจำนวนประชากรที่เกินไปจากปกติ” และบรรยายภาวะดังกล่าวว่าเป็น “การตัดสินของพระเจ้าในการส่งความภัยพิบัติลงมาเพื่อสั่งสอนชาวไอริชให้ได้รับบทเรียน …ตัวปัญหาที่แท้จริงที่เราจะต้องแก้มิใช่ความเลวร้ายของความอดอยาก แต่เป็นความเลวร้ายทางจริยธรรมของลักษณะของประชาชนที่เห็นแก่ตัว, นอกลู่นอกทาง และขาดความสงบ” ในจดหมายอีกฉบับหนึ่งลงวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1846 เทรเวเลียนกล่าวว่า “การแก้ปัญหาของรัฐบาลต้องดำเนินต่อไปโดยให้มีผลกระทบกระเทือนต่อกิจการธุรกิจอันเป็นปกติของเอกชนให้น้อยที่สุด ที่ควรจะเป็นวิธีหารายได้หลักในการดำรงชีวิตของประชาชน แต่จะอย่างไรก็ตามประชาชนจะไม่ต้องถูกทอดทิ้งให้อดตายAustin Bourke's "Apologia for a dead civil servant, from The Irish Times 5-6 May 1977. เมื่อจะอดตายก็ควรจะสร้างความยุ่งยากให้แก่การค้าขายของเอกชนให้น้อยที่สุด”
# อัลสเตอร์
อัลสเตอร์ (, , ; อัลสเตอร์สกอต:  Ulster Scots – Ulstèr-Scotch  NI Department for Regional Development. หรือ  ;  หรือ) เป็นหนึ่งในสี่จังหวัดของไอร์แลนด์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของตัวเกาะ ประกอบด้วย 9 เทศมณฑล: หกแห่งประกอบเป็นไอร์แลนด์เหนือ (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักร); อีกสามแห่งที่เหลือเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐไอร์แลนด์

มีขนาดพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสอง ใน 4 จังหวัดของไอร์แลนด์ (รองจากจังหวัดมันสเตอร์) และมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากจังหวัดเลนสเตอร์) โดยเบลฟาสต์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด อัลสเตอร์แตกต่างจากจังหวัดอื่นจากการมีผู้นับถือนิกายโปรเตสแตนต์เป็นร้อยละที่สูง แตกต่างจากจังหวัดอื่น ๆ โดยคิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลัก และ ภาษาถิ่นอัลสเตอร์อังกฤษ เป็นภาษาถิ่นหลัก ส่วนน้อยพูดภาษาไอริชเช่นกัน และยังมี Gaeltachtaí (ภูมิภาคที่พูดภาษาไอริช) ทางตอนใต้ของเทศมณฑลลันดันเดร์รี, ย่าน Gaeltacht ของเบลฟาสต์ และในเทศมณฑลโดเนกัล ซึ่งคิดเป็น 25% ของประชากรที่พูดภาษาไอริชทั้งหมดของไอร์แลนด์ ลอคเน  ทางตะวันออกเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะบริติชในขณะที่ลอคแอน  ทางตะวันตกเป็นหนึ่งในเครือข่ายทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุด เทือกเขาหลัก ได้แก่ Mournes, Sperrins, Croaghgorms และ Derryveagh

“อัลสเตอร์” มาจากภาษาไอร์แลนด์ว่า “Cúige Uladh” ที่แปลว่า “หนึ่งในห้าของอูเลด” ในสมัยโบราณเกาะไอร์แลนด์แบ่งออกเป็นห้าภูมิภาค โดยมีกลุ่มชนเผ่าอูเลดตั้งถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือสุดของบริเวณ ส่วนหลังของชื่ออาจจะมาจากภาษาไอริช “tír” หรือภาษานอร์สโบราณ “staðr” ทั้งสองคำมีความหมายเหมือนกันว่า “ดินแดน”
# โรงทำงาน
เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน หรือ โรงทำงาน  ภายใต้ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์, สกอตแลนด์ and ไอร์แลนด์ “เคหสงเคราะห์และโรงทำงาน” คือสถานที่พำนักอาศัยและประกอบอาชีพสำหรับประชาชนผู้ที่ไม่สามารถหาเลี้ยงตนเองได้

คำอ้างอิงถึงเคหสงเคราะห์และโรงทำงานเป็นครั้งแรกที่สุดใน “พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับออกซฟอร์ด” มีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1652 ที่เอ็กซิเตอร์ แต่บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรบางแห่งกล่าวว่ามีมาตั้งแต่ก่อหน้านั้นแล้ว บันทึกหนึ่งกล่าวถึงเคหสงเคราะห์ของปี ค.ศ. 1631 ที่ตั้งอยู่ที่แอบบิงดัน, ออกซฟอร์ดเชอร์ บริเวณที่พำนักอาศัยและทำงานเรียกกันเป็นภาษาพื้นบ้านว่า “spike” ที่มาจากเครื่องมือ spike ที่ใช้ในการทำเชือกด้ายดิบที่เป็นงานหนึ่งที่ทำกันในเคหสงเคราะห์
# จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1
จอร์จ กอร์ดอน มาร์ควิสแห่งฮันท์ลีย์ที่ 1 (ค.ศ. 1562 - 13 มิถุนายน ค.ศ. 1636) จอร์จ กอร์ดอนขุนนางชาวสกอตแลนด์ผู้มีบทบาทในการเป็นผู้นำในช่วงระยะเวลของการรวมตัวระหว่างสกอตแลนด์กับอังกฤษ
# กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ
กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ  กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเป็นระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่มีผลใช้บังคับในอังกฤษและเวลส์ ที่วิวัฒนาการมาจากกฎหมายของยุคกลางตอนปลายและของสมัยทิวดอร์ก่อนที่จะนำมาประมวลเป็นกฎหมายในระหว่างปี ค.ศ. 1587 ถึงปี ค.ศ. 1598 ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ใช้กันมาจนกระทั่งเมื่อเกิดระบบรัฐสวัสดิการขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง

กฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษเริ่มใช้กันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1536GR Elton, An Early Tudor Poor Law, Economic History Review, 1953 เมื่อพระราชบัญญัติเพื่อแก้ปัญหา “คนยากจนผู้ทุพพลภาพ” (impotent poor) ผู้ช่วยเหลือตนเองไม่ได้หรือไม่อาจจะทำงานตามปกติได้เช่นผู้สูงอายุหรือเด็กหรือผู้เจ็บป่วย แต่อันที่จริงแล้วอังกฤษมีกฎหมายที่เก่ากว่านั้นที่เป็นพระราชบัญญัติที่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยทิวดอร์เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นโดยคนจรจัดและขอทาน ประวัติของกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษและเวลส์มักจะเป็นสองฉบับ “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับเดิม” ที่ได้รับการอนุมัติในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 “กฎหมายประชาสงเคราะห์ฉบับใหม่” ที่ได้รับการอนุมัติในปี ค.ศ. 1834 ที่เป็นฉบับที่ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงระบบการบรรเทาทุกข์คนยากจนที่ใช้กันอยู่เป็นอันมาก กฎหมายฉบับหลังเปลี่ยนระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์จากระบบที่บริหารกันอย่างไม่มีแบบมีแผนโดยเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่นมาเป็นระบบที่บริหารจากศูนย์กลาง ที่ก่อให้เกิดการก่อตั้งเคหสงเคราะห์และโรงทำงานกันขึ้นอย่างขนานใหญ่โดยสหภาพกฎหมายประชาสงเคราะห์

ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ของอังกฤษมิได้รับการยกเลิกอย่างเป็นทางการจนกระทั่งปี ค.ศ. 1967 เมื่อเนื้อหาบางอย่างยังคงระบุอยู่ในพระราชบัญญัติเพื่อการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้มีความจำเป็น ค.ศ. 1948(National Assistance Act 1948 ระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์เริ่มขาดประสิทธิภาพเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 จากสาเหตุหลายประการเช่นการเริ่มใช้ พระราชบัญญัติเพื่อการปฏิรูประบบประชาสงเคราะห์ของอังกฤษ  และความช่วยเหลือที่เพิ่มขึ้นจากหน่วยงานอื่นๆ ของเอกชนและกลุ่มสหภาพแรงงานต่างๆ ที่ก่อตั้งขึ้น และรวมทั้งการปฏิรูปที่เกิดขึ้นบางครั้งที่ละเลยบทบัญญัติของระบบกฎหมายประชาสงเคราะห์ที่ยังคงมีอยู่Lees, Lynn Hollen. The Solidarities of Strangers: The English Poor Laws and the People, 1770–1948. Cambridge: Cambridge University Press, 1998
# จอห์น เดาว์แลนด์
จอห์น เดาว์แลนด์ (ค.ศ. 1563 - ฝังเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1626) เดาว์แลนด์เป็นคีตกวี, นักร้อง และนักเล่นลูตชาวอังกฤษ ในปัจจุบันเดาว์แลนด์เป็นที่รู้จักกันดีในดนตรีที่มีเนื้อร้องแบบเศร้าโศกหดหู่ เช่นในเพลง “Come, heavy sleep” (ที่มาของเพลง “Nocturnal” โดยเบนจามิน บริตเตน), “Come Again”, “I Saw My Lady Weepe” และ “In darkness let me dwell” แต่ดนตรีที่ใช้เครื่องดนตรีล้วนได้รับการฟื้นฟูอย่างขนานใหญ่ และเป็นที่มาของดนตรีกีตาร์คลาสสิกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20
# นกกระเรียนออสเตรเลีย
นกกระเรียนออสเตรเลีย หรือ บรอลกา  เป็นนกในวงศ์นกกระเรียน ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง อาศัยอยู่ในทางตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย และเป็นสัญลักษณ์ของรัฐควีนส์แลนด์

 อนุกรมวิธาน 
นกได้รับการจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยา จอร์จ เพอร์รี (George Perry) ในปี ค.ศ. 1810 นกกระเรียนออสเตรเลียถูกจำแนกผิดพลาดไปอยู่ในสกุล Ardea ที่รวมถึงนกกระสาและนกกระยาง ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นสมาชิกของอันดับ Gruiformes ซึ่งมีสมาชิกเป็นนกกวักและนกกระเรียนและเป็นสมาชิกของสกุล สหภาพวิหควิทยาหลวงแห่งออสเตรเลีย (Royal Australasian Ornithologists Union) ทำให้ชื่อ Brolga จากภาษา Gamilaraay - burralga ซึ่งกลายเป็นชื่อทางการของนกชนิดนี้ในปี ค.ศ. 1926

นกกระเรียนออสเตรเลีย นกกระเรียนไทย และ นกกระเรียนคอขาวถูกมองว่าเป็นกลุ่มธรรมชาติที่สร้างขึ้นมาบนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันในเสียงร้องในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งได้รับการยืนยันเพิ่มเติมโดยการศึกษาระดับโมเลกุลของดีเอ็นเอ แต่มันยังไม่ชัดเจนนักที่นกสองในสามชนิดเป็นญาติใกล้ชิดกัน

 ลักษณะ 
นกกระเรียนออสเตรเลียที่โตเต้มที่มีสีเทาถึงเงิน-เทา สูง 0.7–1.3 ม. ช่วงปีกกว้าง 1.7–2.4 ม. มีแถบแดงจากปากไปถึงด้านหลังของหัว ปากสีขาวเหมือนกระดูก นกวัยอ่อนไม่มีแถบสีแดง นกเพศผู้โดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 7 กก. เพศเมียโดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 6 กก. (13 lb) น้ำหนักจะอยู่ระหว่าง 3.7 ถึง 8.7 กก.

เป็นการง่ายที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะสับสนกับนกกระเรียนไทย แต่นกชนิดหลังแถบแดงที่หัวจะแผ่ไปลงถึงคอ ขณะที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะอยู่ที่หัวเท่านั้น และการกระจายพันธุ์ของนกกระเรียนไทยจำกัดอยู่เพียงสองสามแห่งในทางเหนือของออสเตรเลีย นกกระเรียนออสเตรเลียนั้นจะมีการกระจายพันธุ์กว้างกว่า

 การกระจายพันธุ์ 
บรอลกามีการกระจายพันธุ์กว้างมากโดยเฉพาะในทางตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลียโดยเฉพาะทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐควีนส์แลนด์ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐวิกตอเรีย นกสามารถพบได้ในเกาะนิวกินีเช่นกัน และบางครั้งพบว่าอพยพไปถึงประเทศนิวซีแลนด์และทางตอนเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย มีประชากรประมาณ 20,000 ถึง 100,000 ตัว มูลนิธิอนุรักษ์นกกระเรียนสากล (International Crane Foundation) ได้เริ่มเพาะพันธุ์นกในกรงเลี้ยงจากนก 3 คู่ที่จับได้ในปี ค.ศ. 1972 บรอลกาไม่มีการอพยพย้ายถิ่น แต่จะมีการเคลื่อนย้ายซึ่งตอบสนองตามฤดูกาลฝน
# 8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร (อักษรจีนตัวเต็ม: 錦衣衛; อักษรจีนตัวย่อ: 锦衣卫; พินอิน: Jǐn Yī Wèi) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, เจ้า เวย, อู๋จุน, สฺวี จื่อชาน, ชี อวี้อู่ และ หง จินเป่า กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี

 เรื่องย่อ 
ในยุคราชวงศ์หมิง ราชสำนักจะชุบเลี้ยงมือสังหารที่เก็บรวบรวมมาจากเด็กกำพร้าทั่วประเทศ มาสู่การเป็น "จินยี่เหว่ย" (องครักษ์เสื้อแพร) ซึ่งเหล่าจินยี่เหว่ยแต่ละคนนั้นจะได้รับมีดดาบทั้งหมด 14 เล่ม แบ่งเป็น 8 เล่มใช้สำหรับทรมานศัตรู อีก 5 เล่มใช้สำหรับสังหาร และเล่มสุดท้ายนั้นใช้สำหรับปลิดชีวิตตนเองหากทำภารกิจไม่สำเร็จ

อ๋องฉิน (หง จินเป่า) ต้องการก่อกบฏต่อฮ่องเต้ จึงร่วมกับขันทีเฒ่า เจีย หัวหน้าขันทีในราชสำนักก่อการกบฏ เมื่อ ชิงหลง (เจิ้น จื่อตัน) และ เสียนอู่ (ชี อวี้อู่) สองสุดยอดฝีมือจินยี่เหว่ยถูกมอบหมายให้ไปขโมยรายชื่อของผู้ที่ยังจงรักษ์ภักดีต่อฮ่องเต้ ด้วยเลห์กลของขันทีเจีย เสียนอู่จึงหักหลังชิงหลงและสังหารเหล่าจินยี่เหว่ยตายทั้งหมดได้ตามไล่ล่าชิงหลง ชิงหลงต้องหลบหนีไปยังทะเลทราย และได้พบกับ เฉียวฮวา (เจ้า เวย) บุตรสาวของหัวหน้าสำนักคุ้มภัยคุณธรรมที่กำลังจะเลิกกิจการเข้าช่วยเหลือ ทั้งหมดไม่ทราบว่าชิงหลงเป็นใคร แต่ก็ให้ความช่วยเหลือ

ขณะเดียวกัน อ๋องฉิน ก็ได้ส่งบุตรสาวบุญธรรมชื่อ ทัวทัว (สฺวี จื่อชาน) ซึ่งเป็นสุดยอดฝีมือเข้าตามล่าชิงหลงด้วยเช่นกัน

จนในที่สุด ชิงหลงและเฉียวฮวาก็ได้เดินทางมาสู่ยังเมืองชายแดนทะเลทรายเพื่อสกัดกั้นแผนการก่อกบฏของอ๋องฉิง โดยมี พ่านกวาน (อู๋จุน) จอมโจรทะเลทรายเจ้าของสมญา เหยี่ยวทะเลทราย เข้าร่วมด้วย

 เบื้องหลังและคำวิจารณ์ 
14 Blades เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากภาพยนตร์เก่าเมื่อ 25 ปีที่แล้วของบริษัทชอว์บราเดอร์ที่ชื่อ Secret Service of the Imperial Court หรือ Police Pool of Blood (ยอดองค์รักษ์เสื้อแพร) โดยมี เจิ้น จื่อตัน นักแสดงกังฟูระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงมารับบท ชิงหลง ตัวเอกของเรื่อง ร่วมด้วยนักแสดงชื่อดังอีกหลายคน รวมทั้ง หง จินเป่า ที่ร่วมแสดงด้วยในฐานะนักแสดงรับเชิญ โดยมี แดเนียล ลี ผู้กำกับชาวฮ่องกงที่มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้คือ Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon ในปี ค.ศ. 2008 ที่ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ไม่ดีนักเป็นผู้กำกับและร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้

เสียงวิจารณ์ในเว็บไซต์สยามโซนกล่าวว่าหากเปรียบเทียบภาพยนตร์เรื่องนี้กับผลงานที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกันของเจิ้น จื่อตัน แล้ว อย่าง Ip Man 2 พบว่า Ip Man 2 สนุกและน่าดูกว่าบทวิจารณ์จากผู้เข้าชมในเว็บไซต์สยามโซน

และในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.3 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาวจากIMDb
# แอร์อินเดียเอกซ์เพรส เที่ยวบินที่ 812
แอร์อินเดียเอ็กซ์เพรส เที่ยวบินที่ 812 เป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศจากท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ ดูไบ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาติมังคาลอร์ มังคาลอร์ เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 โบอิง 737-800 ได้ประสบอุบัติเหตุไถลออกนอกรันเวย์ระหว่างพยายามลงจอดที่มังกาลอร์ กัปตันยังคงบินอย่างไม่เสถียร แม้เจ้าหน้าที่ระดับสูงเรียกให้ทำการ "บินวนรอบ" แล้วสามครั้ง ทำให้ตัวเครื่องไถลออกนอกรันเวย์ ตกลงมาจากเนินเขาและระเบิดเป็นไฟ ในจำนวนผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 166 คน มีผู้เสียชีวิต 158 คน (ลูกเรือทั้งหมด 6 คน และผู้โดยสาร 152 คน) มีเพียง 8 คนที่รอดชีวิต ถือเป็นอุบัติเหตุร้ายแรงครั้งแรกของแอร์อินเดียเอ็กซ์เพรสและเป็นอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดของสายการบิน ณ ค.ศ. 2024

ภูมิหลัง

 ในวัฒนธรรมร่วมสมัย 
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสองตอนของ Aircrash Confidential ที่มีชื่อว่า "Pilot Fatigue"

หมายเหตุ
# พีเดียเพรสส์
พีเดียเพรสส์ (PediaPress) เป็นบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์และสำนักพิมพ์จากเยอรมนีที่ให้บริการพิมพ์หนังสือ และเนื้อหาออนไลน์

พีเดียเพรสส์และมูลนิธิวิกิมีเดียได้ร่วมมือกันจัดทำหนังสือเริ่มต้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยทางวิกิมีเดียจะได้รับเงิน 10% จากยอดขายของหนังสือที่ขายได้
# มาร์กาเร็ต มีด
มาร์กาเร็ต มีด  (16 ธันวาคม 1901 – 15 พฤศจิกายน 1978) เป็นนักมานุษยวิทยาวัฒนธรรมชาวอเมริกัน เธอเขียนสารคดีและเป็นผู้พูดในสื่อมวลชนอยู่เสมอในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 ถึง 1970

เธอเป็นทั้งผู้ทำให้สายตาแบบมานุษยวิทยาเป็นที่รู้จักทั่วไปในวัฒนธรรมอเมริกันและวัฒนธรรมตะวันตกสมัยใหม่ และเป็นนักวิชาการมานุษยวิทยาที่ได้การนับถือ แม้จะมีการโต้แย้งก็ตาม.
การรายงานของเธอเกี่ยวกับทัศนคติเกี่ยวกับเรื่องเพศในแปซิฟิกใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นแหล่งข้อมูลสำหรับการปฏิวัติทางเพศในทศวรรษ 1960

มีดศึกษากับ ฟรานซ์ โบแอส และ รูธ เบเนดิกต์ ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ก่อนได้รับปริญญาโทเมื่อปี 1924Encyclopædia Britannica's Guide to Women's History
มีดถูกส่งไปทำงานภาคสนามที่โพลินีเซียในปี 1925Mead 1977
ปี 1926 เธอเข้าทำงานกับพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอเมริกัน ที่นครนิวยอร์ก ในตำแหน่งผู้ช่วยภัณฑรารักษ์
เธอได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบียในปี 1929
# งานแต่งงานของฟีกาโร
งานแต่งงานของฟีกาโร (,) เป็นอุปรากรชวนขันสี่องก์ที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมทซาร์ทเขียน งานแต่งงานของฟีกาโร จากเนื้อร้องภาษาอิตาลีที่เขียนโดยลอเรนโซ ดา พอนเตที่มาจากละครเวทีชวนขันโดยชาวฝรั่งเศสปิแยร์ โบมาร์เชส์ชื่อ “La folle journée, ou le Mariage de Figaro” (ค.ศ. 1784)

แม้ว่าบทละครของโบมาร์เชส์จะถูกห้ามเล่นในกรุงเวียนนา เพราะมีเนื้อหาเสียดสีชนชั้นเจ้านาย ซึ่งถือว่าเป็นสร้างความไม่มั่นคงให้แก่รัฐบาลในช่วงสิบปีก่อนที่จะเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่อุปรากรที่โมทซาร์ทเขียนกลายเป็นงานชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของโมทซาร์ท โดยเฉพาะโอเวอร์เชอร์ที่มีชื่อเสียงที่มักจะนำมาเล่นเป็นดนตรีคอนเสิร์ต  เนื้อหาของโอเวอร์เชอร์มิได้นำมาใช้ในการสร้างงานต่อมา นอกไปจากวลีสั้นสองวลีในบทของเคานต์ Cosa sento! ในองก์ที่ 1Andrew Steptoe: The Mozart–Da Ponte operas: the cultural and musical background to Le nozze di Figaro, Don Giovanni, and Così fan tutte, p. 170. Oxford University Press 1990. ISBN 9780198162216 (A motif from the overture appears to the Count's words Parta, parta il damerino! in bars 101–103 and 105–107 of the terzetto Cosa sento! in act 1.)

งานแต่งงานของฟีกาโร เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1786 ที่กรุงเวียนนา ออสเตรีย
# ลา ทราวิอาทา
ลาทราวิอาทา  เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีที่เขียนโดยจูเซปเป แวร์ดีผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 “ลาทราวิอาทา” เขียนขึ้นจากเนื้อร้องที่เขียนโดยฟรานเชสโค มาเรีย พิอาเว ที่มีพื้นฐานมาจากบทละคร “La dame aux Camélias” ที่แปลงมาจากนวนิยายที่เขียนโดยอเล็กซองเดรอ ดูมาส์ผู้เยาว์ ชื่ออุปรากร “La traviata” แปลตรงตัวว่า “สตรีนอกลู่นอกทาง” ที่เดิมตั้งใจจะเป็นชื่อ “Violetta” ตามชื่อตัวละครเอก

“ลาทราวิอาทา” เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1853ที่เวนิสในประเทศอิตาลี
# ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย
ปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย (; /รา-จา-ลี-เจา/; แปลว่า: "เจ้าแห่งทะเล") เป็นหนึ่งในสองชนิดของปลาซีลาแคนท์ที่ยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวมีสีน้ำตาล

การค้นพบ
เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่เมืองมานาโด บนเกาะซูลาเวซีJewett, Susan L., "On the Trail of the Coelacanth, a Living Fossil", The Washington Post, 1998-11-11, Retrieved on 2007-06-19. มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซา” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998Nelson, Joseph S. (2006). Fishes of the World. John Wiley & Sons, Inc. ISBN 0-471-25031-7 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)

ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน เมื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า "ราชาลีเจา" (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris ใน ค.ศ. 1999 โดย โพยูลด์และคณะ และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส (Latimeria menadoensis) ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40-30 ล้านปีมาแล้ว โดยปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซีย สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 2 เมตร น้ำหนักกว่า 90 กิโลกรัม

การจับได้โดยชาวประมงท้องถิ่น
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2007 มีชาวประมงชาวอินโดนีเซียจับปลาซีลาแคนท์อินโดนีเซียตัวหนึ่งได้ ที่บริเวณเกาะซูลาเวซี ใกล้อุทยานทางทะเลบูนาเคน  ปลาตัวนี้มีความยาว 131 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม และได้สร้างความฉงนให้แก่ผู้ที่ได้พบเจอ เพราะมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 17 ชั่วโมงก่อนจะตายลง ทั้ง ๆ ที่น่าจะตายตั้งแต่  2 ชั่วโมงแรกที่ถูกจับ เพราะเป็นปลาที่อยู่น้ำลึกและเย็นมาก ประมงอิเหนาจับได้ “ปลาดึกดำบรรพ์” ฟอสซิลมีชีวิต!! จากผู้จัดการออนไลน์
# วินเทอร์เบลส์
วินเทอร์เบลส์  เป็นซิงเกิลที่ 11 ของไม คุรากิ ซิงเกิลนี้ถูกนำไปใช้ในอนิเมะยอดนักสืบจิ๋วโคนันเป็นเพลงเปิดที่ 10
 ข้อมูลเพลง 
ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลลำดับที่ 11 ของไม คุรากิ เป็นซิงเกิลแรกของเธอที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับคริสต์มาส ที่ไม่ได้วางจำหน่ายในวันคริสต์มาส แต่ไปจำหน่ายในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2545 โดยใช้รหัส GZCA-2026 สำหรับรุ่นลิมิเต็ดของซิงเกิลดังกล่าวมีการ์ดโคนันแถมมาด้วย ซิงเกิลนี้ได้นำมาใช้ในอนิเมะเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันอีกครั้งหลังจากเพลงออลเวยส์ที่ใช้ตอนสุดท้ายเมื่อ 3 เดือนก่อนที่จะใช้เพลงนี้ โดยเพลงนี้เป็นเพลงเปิดที่ 10 ของเรื่องนี้ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 259-270 จำนวน 12 ตอน และนับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 4 ที่คุรากิร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ซิงเกิลนี้เปิดตัวสัปดาห์แรกที่อันดับที่ 1 ด้วยยอดขาย 111,480 ชุด นับเป็นซิงเกิลแรกของคุรากิที่ร้องให้แก่ยอดนักสืบจิ๋วโคนันที่ขึ้นถึงลำดับ 1 ในขณะที่ผลงานสามชิ้นแรกกับเรื่องนี้ขึ้นถึงอันดับสอง ซิงเกิลนี้อยู่ในชาร์ด 9 สัปดาห์ รวมยอดขายทั้งสิ้น 258,310 ชุด นับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 41 ของปี 2545

 รายชื่อเพลง 
 1. Winter Bell (4:39)
คำร้องโดย ไม คุรากิ ทำนองและเรียบเรียงโดย อากิฮิโตะ โทคุนากะ
 2. thankful (4:00)
คำร้องโดย ไม คุรากิ และคีธ แบซเซิล　ทำนองและเรียบเรียงโดยโทโมโอะ คาซาฮาระและโยโกะ แบล็กสโตน 
 3. always 〜Gomi's Lair Club Mix〜（Radio Edit） (4:40)
รีมิกซ์โดย GOMI
 4. Winter Bells ~ฉบับดนตรี~

 การนำไปใช้ 
อัลบั้ม แฟรีเทล(#1)
เพลงเปิดที่ 10 ของยอดนักสืบจิ๋วโคนัน(#1)
อัลบั้ม WISH YOU THE BEST(#1)
อัลบั้ม All My Best(#1)
อัลบั้ม THE BEST OF DETECTIVE CONAN 2 (#1)
  อ้างอิง 
 http://wiki.jpopstop.com/wiki/Winter_Bells
# อาเล็กซันเดร์ สกอชกวด
อาเล็กซันเดร์ โยฮัน ฮัลมาร์ สกอชกวด (เกิด 25 สิงหาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชาวสวีเดน เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาท อีเรก นอร์ทแมน ในรายการทางช่องเอชบีโอที่ชื่อ True Blood

 ประวัติ 
สกอชกวดเกิดที่เมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เขาเป็นบุตรชายของนักแสดงที่มีชื่อเสียงสเตลแลน สกอชกวด และเป็นพี่ชายของนักแสดงกุสตาฟ สกอชกวด (เกิดปี 1980) 

สกอชกวดแสดงในซีรีส์ของสวีเดนหลายเรื่อง รวมถึงในภาพยนตร์ เขาเข้าทำงานนาวิกโยธินสวีเดน ในปี 2003 เขาได้รับการเสนอชื่อนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมรางวัล Guldbagge จากภาพยนตร์เรื่อง Hundtricket - The Movie เขา

ตั้งแต่ปี 2005 เขามีผลงานแสดงในเรื่อง Revelations และ The Last Drop ในปี 2007 เขารับบทเป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญ รับบทเป็น ส.ต.อ. แบรด โคลเบิร์ต ในมินิซีรีส์อเมริกันที่ชื่อ Generation Kill เขายังแสดงในซีรีส์แนวดราม่าเรื่อง True Blood ออกฉายทางช่องเอชบีโอ  สกอชกวดรับบทเป็นอีริก นอร์ทแมน นายอำเภอแวมไพร์ที่เป็นเจ้าของแฟงทาเซีย บาร์แวมไพร์

ในปี 2009 สกอชกวดแสดงในมิวสิกวิดีโอของนักร้องเพลงป็อป เลดีกากา ในเพลง "Paparazzi"
# ทอร์วอซอรัส
thumb|ขนาดของทาร์วอซอรัสเมื่อเทียบกับมนุษย์และสัตว์อื่น (สีฟ้า)
ทอร์วอซอรัส (อังกฤษ:Torvosaurus) เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในช่วงปลาย ยุคจูแรสซิก ชื่อ ทอร์วอซอรัส มาจาก ทอร์วัส ในภาษาละติน แปลว่า อำมหิต

ซากดึกดำบรรพ์ของ ทอร์วอซอรัส มีการค้นพบในทวีปอเมริกาเหนือและโปรตุเกส ทอร์วอซอรัส มีความยาวระหว่าง 9-11เมตร (30-36ฟุต) น้ำหนักประมาณ 2 ตัน เป็นไดโนเสาร์กินเนื้อที่ใหญ่สุดในยุคจูแรสซิก รองจาก ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัสคู่แข่งร่วมยุคของมัน

ถูกพบครั้งแรกโดย เจมส์ เจนเซ่น และ เคนเน็ท แสตทแมน ในปี 1972 ที่ชั้นหินตะกอน มอร์ริสัน ฟอร์เมชั่นชั้น (Morrison Formation) ทางตะวันตกที่ราบสูงของโคโลราโด

 การจำแนกสายพันธุ์ 
ทอร์วอซอรัส พัฒนามาจาก เมกะโลซอรัส แต่การจำแนกก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าอยู่ในสกุล เมกะโลซอ (อังกฤษ: Megalosauridae) เหมือนกับ คาร์โนทอรัสญาติของมัน แต่ก็มีแนวโน้มที่อาจเกี่ยวข้องกับ พวกสไปโนซอร์ (อังกฤษ: Spinosaurus)

 เทอโรพอดในยุคจูราสสิค 
ขนาดของ ทอร์วอซอรัส ยังไม่เป็นที่แน่นอนเพราะฟอสซิลยังไม่สมบูรณ์ แต่มันก็เป็นหนึ่งใน เทอโรพอดขนาดใหญ่ที่สุดในแถบอเมริกาเหนือ ด้วยความยาว 9 เมตร มีน้ำหนักประมาณ 1.95-2.15 ตัน แต่ในปี 2006 ได้มีการพบขากรรไกรเกือบสมบูรณ์ในโปรตุเกส วัดความยาวได้ 63 ซม. (2.13 ฟุต) ขนาดใหญ่กว่าขากรรไกรที่พบในอเมริกาถึง 47 ซม. (1.54 ฟุต) รวมความยาวกะโหลกทั้งหมด 158 ซม. (5.18 ฟุต) เกือบเทียบเท่า ไทรันโนซอรัส ซึ่งใหญ่กว่า ซอโรเพกาแนกซ์ และ อัลโลซอรัส ทำให้ประมาณการได้ถึง 11 เมตร (36ฟุต)
# ดาริโอ โฟ
ดาริโอ โฟ  (24 มีนาคม ค.ศ. 1926 – 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016) เป็นนักเขียนเชิงเสียดสี, นักเขียนบทละคร, ผู้กำกับละครเวที, นักแสดงและคีตกวีคนสำคัญชาวอิตาลี ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1997nobelprize.org: The Nobel Prize in Literature 1997 งานเขียนของโฟแฝงด้วยแนวชวนขันของ ศิลปะชวนขันอาชีพ (commedia dell'arte) ของอิตาลีโบราณ ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนบทละครเวทีที่เป็นที่นิยมกันในบรรดาชนชั้นที่เรียกว่า  “proletarian class” ของสังคม ดาริโอ โฟผู้เป็นบิดาของนักเขียนจาโคโป โฟ เป็นผู้จัดการโรงละครร่วมกับภรรยาผู้เป็นดารานำ ฟรังคา เรเม

ดาริโอ โฟ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2016 ด้วยโรคทางระบบทางเดินหายใจ ที่โรงพยาบาลลุยจี ซักโกในเมืองมิลาน ประเทศอิตาลีhttp://www.latimes.com/local/obituaries/la-me-dario-fo-20161013-snap-story.html

 งานเขียนบางชิ้น 
 Archangels Don't Play Pinball (1959)
 He Had Two Pistols with White and Black Eyes (1960)
 He Who Steals a Foot is Lucky in Love (1961)
 Isabella, Three Tall Ships, and a Con Man (1963)
 Mistero Buffo (Comic Mystery, 1969)
 The Worker Knows 300 Words, the Boss 1000, That's Why He's the Boss (1969)
 Accidental Death of an Anarchist (1970)
 Fedayin (1971)
 We Won't Pay! We Won't Pay! (Non Si Paga! Non Si Paga!) (aka Can't Pay? Won't Pay!) (1974)
 Mama's Marijuana is the Best (1976)
 All House, Bed, and Church (1977)
 The Tale of a Tiger (1978)
 Trumpets and Raspberries (1981)
 The Open Couple (1983)
 Elizabeth: Almost by Chance a Woman (1984)
 One was Nude and One wore Tails (1985)
 Abducting Diana (1986) - Adapted to English in 1996 by Stephen Stenning
 The Tricks of the Trade (Manuale minimo dell'attore) [1987] (1991)http://books.google.it/books?id=akEJ9Ew9GaoC
 The Zeedonk and the Shoe (1988)
 The Pope and the Witch (1989)
 A Woman Alone (1991)
 Johan Padan and the Discovery of the Americas (1992)
 The Devil with Boobs (1997)
 The First Miracle of the Infant Jesus
 Orgasmo Adulto Escapes from the Zoo
 About Face
 The Virtuous Burglar