wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# มณฑลกานซู่
มณฑลกานซู่ หรือ มณฑลกังซก (จีนตัวย่อ: 甘肃省, จีนตัวเต็ม: 甘粛省) ชื่อย่อ กาน หรือ หล่ง（甘, 陇）ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีน ตอนบนของแม่น้ำฮวงโห (แม่น้ำเหลือง) มีเมืองหลวงชื่อ หลานโจว

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
มณฑลกานซู่มีพื้นที่ติดต่อดังนี้ 
 ทิศเหนือ ติดต่อกับประเทศมองโกเลีย และเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ประเทศจีน 
 ทิศใต้ ติดต่อกับมณฑลเสฉวน ประเทศจีน
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับเขตปกครองตนเองหุยหนิงเซี่ยและมณฑลฉ่านซี ประเทศจีน  
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์และมณฑลชิงไห่

 ภูมิอากาศ 
ฤดูกาลทั้ง 4 มีความแตกต่างอย่างชัดเจน คือ ฤดูหนาวหนาวเย็นและยาวนาน ฤดูใบไม้ผลิอุณหภูมิเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ฤดูร้อนช่วงสั้น ๆ อากาศเย็นสบาย ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบายแต่อุณหภูมิลดต่ำเร็ว อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 0-15 องศา

 การแบ่งเขตการปกครอง 
มณฑลกานซู่แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 14 นครระดับจังหวัด (市), 4 นครระดับอำเภอ (市), 58 อำเภอ (县), 17 เขต (区), และ 7 อำเภอปกครองตนเอง (自治县)

 เมืองหลานโจว (兰州市)  ประเภท  ชื่อ เขต  เฉิงกวน (城关区) ชีหลี่เหอ (七里河区) ซีกู้ (西固区) อันหนิง (安宁区) หงกู่ (红古区) อำเภอ  หย่งเติง (永登县) เกาหลาน (皋兰县) หยูจง (榆中县) เมืองเจียยู่กวน (嘉峪关市)   ไม่มีเขตการปกครองระดับอำเภอ แต่จังหวัดมีอำนาจปกครองเขตตำบลโดยตรง เมืองจินชาง (金昌市) เขต  จินชวน (金川区) อำเภอ  หย่งชาง(永昌县)  เมืองไป๋หยิน (白银市) เขต  ไป๋หยิน (白银区) ผิงชวน (平川区)  อำเภอ  จิ้งหย่วน (靖远县) หุ้ยหนิง (会宁县) จิ่งไท่ (景泰县) เมืองเทียนฉุ่ย (天水市) เขต  ฉินโจว (秦州区) ไม่จี (麦积区)  อำเภอ  ชินฉุ่ย (清水县) ฉินอัน (秦安县) กันกู่(甘谷县) อู่ชาน (武山县)  เขตปกครองตนเอง  ชนชาติหุย จางเจียชวน (张家川回族自治县)  เมืองอู่เวย (武威市) เขต  เหลียงโจว (凉州区)  อำเภอ  หมินฉิน (民勤县) กู่ล่าง (古浪县) กันกู่ (甘谷县) อู่ชาน (武山县)  เขตปกครองตนเอง  ชนชาติธิเบต เทียนจู้ (天祝藏族自治县)  เมืองจู่ฉวน (酒泉市) เขต  ซู่โจว (肃州区)  เมือง  ยู่เหมิน(玉门市) ตุงหวง (敦煌市) อำเภอ  จินต่า (金塔县) กัวโจว (瓜州县)   เขตปกครองตนเอง  ชนชาติมองโกล ซู่เป่ย (肃北蒙古族自治县) ชนชาติคาซัส อาเค่อไส้ (阿克塞哈萨克族自治县) เมืองจางเย่ (张掖市) เขต  กานโจว (甘州区)  อำเภอ  หมินเล่อ (民乐县) หลินเสอ (临泽县) เกาไถ (高台县) ชานตัน (山丹县)  เขตปกครองตนเอง  ชนชาติหยู้กู้ ซู่หนาน (肃南裕固族自治县)  เมืองชิ่งเหยียน (庆阳市) เขต  ซีเฟิง (西峰区)  อำเภอ  ชิ่งเฉิง (庆城县) หวน (环县) หัวฉือ (华池县) เหอฉุ่ย (合水县) เจิ้งหนิง (正宁县) หนิง (宁县) เจิ้นหยวน (镇原县) เมืองผิงเหลียง (平凉市) เขต  กงถง (崆峒区)  อำเภอ  จิงชวน (泾川县) หลิงไถ (灵台县) ฉงสิ้น (崇信县) หัวถิง (华亭县) จวงลั่ง (庄浪县) จิ้งหนิง (静宁县)  เมืองติ้งซี (定西市) เขต  อันติ้ง (安定区)  อำเภอ  ตงเว่ย (通渭县) หลินเถา (临洮县) จาง (漳县) หมิน (岷县) เว่ยหยวน (渭源县) หล่งซี (陇西县)  เมืองหล่งหนาน (陇南市) เขต  อู่ตู (武都区)  อำเภอ  เฉิง (成县) ตั้งชาน (宕昌县) กาง (康县) เหวิน (文县) ซีเหอ (西和县) หลี่ (礼县) เหลี่ยงตัน (两当县) ฮุย (徽县) เขตปกครองตนเองชนชาติหุย หลินเซี่ย (临夏回族自治州) เมือง  หลินเซี่ย (临夏市)  อำเภอ  หลินเซี่ย (临夏县) กังเล่อ (康乐县) หย่งจิ้น (永靖县) ก่วงเหอ (广河县) เหอเจิ้ง (和政县)  เขตปกครองตนเอง ตงเซียง (东乡族自治县) ชนชาติเป่าอัน จีฉือชาน (积石山保安族东乡族 撒拉族自治县) เขตปกครองตนเองชนชาติธิเบต กานหนาน (甘南藏族自治州) เมือง  เหอซั่ว (合作市)  อำเภอ  หลินถาน (临潭县) จั๋วหนี (卓尼县) โจวชู (舟曲县) เตี๋ยปู้ (迭部县) หม่าชู (玛曲县) ลู่ชู (碌曲县) เชี่ยเหอ (夏河县)

 เศรษฐกิจ 
ปี พ.ศ. 2546 มูลค่าจีดีพี เท่ากับ 130,106 ล้านหยวน เพิ่มขึ้น 
10.1% จีดีพีต่อหัวคิดเป็น 4,984 หยวน อุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมหลักได้แก่ อุตสาหกรรมโลหะ เช่น ทอง
# มณฑลหูเป่ย์
หูเป่ย์  เป็นมณฑลหนึ่งในภาคกลางของสาธารณรัฐประชาชนจีน ชื่อของมณฑลหมายถึง "ทิศเหนือของทะเลสาบ" เนื่องมาจากตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทะลเสาบต้งถิงOrigin of the Names of China's Provinces , People's Daily Online.  มีเมืองหลวงคือ อู่ฮั่น ซึ่งเป็นศูนย์กลางหลักด้านการขนส่ง การเมือง วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของภาคกลางของประเทศ

ชื่อย่ออย่างเป็นทางการของหูเป่ย์คือ "เอ้อ"  เป็นชื่อโบราณที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่ทางตะวันออกของมณฑล ซึ่งก็คือรัฐเอ้อแห่งราชวงศ์โจวตะวันตกในราวปี 1045–771 ก่อนคริสตกาล แต่ชื่อย่อที่เป็นที่นิยมคือ "ฉู่"  สอดคล้องกับรัฐฉู่อันทรงอำนาจในสมัยราชวงศ์โจวตะวันออกราวปี 770–256 ก่อนคริสตกาล มณฑลหูเป่ย์ติดต่อกับมณฑลเหอหนานทางทิศเหนือ มณฑลอานฮุยทางทิศตะวันออก มณฑลเจียงซีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มณฑลหูหนานทางทิศใต้ ฉงชิ่งทางทิศตะวันตก และมณฑลฉ่านซีทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มณฑลหูเป่ย์มีเขื่อนซานเสียต้าป้า หรือเขื่อนสามผา ตั้งอยู่ในนครอี๋ชาง ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของมณฑล

 ภูมิศาสตร์ 
ลักษณะภูมิประเทศเป็นแบบภูเขา เนินเขา สันเขาต่ำ ๆ และที่ราบ ตรงกลางเป็นที่ราบต่ำ ทิศตะวันตก ตะวันออก และเหนือล้อมรอบด้วยภูเขา มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนเป็นลักษณะของเขตร้อนแถบเอเชียกึ่งอบอุ่น แสงแดดและปริมาณน้ำฝนเพียงพอตลอดปี เหมาะแก่การทำเกษตรกรรม  

 เขตการปกครอง 
มณฑลหูเป่ย์แบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 13 แห่ง ซึ่งในจำนวนนี้มี 12 แห่งที่มีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด (โดยมีนครระดับจังหวัด 1 แห่งที่มีฐานะเป็นนครระดับกิ่งมณฑลด้วย) และ 1 แห่งมีฐานะเป็นจังหวัดปกครองตนเอง นอกจากนี้ ยังมีนครระดับอำเภอที่บริหารโดยตรงขึ้นกับมณฑล 3 แห่ง (โดยทั้งหมดมีฐานะเป็นนครระดับกิ่งจังหวัดด้วย) และมีเขตป่าไม้ระดับอำเภอที่บริหารโดยตรงขึ้นกับมณฑลอีก 1 แห่ง ประชากรทั้งหมดในมณฑลเมื่อสิ้นปี ค.ศ. 2017 มีจำนวน 59.02 ล้านคน

 นครอู่ฮั่น (Wǔhàn Shì)
 นครหฺวางฉือ (Huángshí Shì)
 นครฉือยั่น (Shíyàn Shì)
 นครอี๋ชาง (Yíchāng Shì)
 นครเซียงหยาง (Xiāngyáng Shì)
 นครเอ้อโจว (Èzhōu Shì)
 นครจิงเหมิน (Jīngmén Shì)
 นครเซี่ยวก่าน (Xiàogǎn Shì)
 นครจิงโจว (Jīngzhōu Shì)
 นครหฺวางกัง (Huánggāng Shì)
 นครเสียนหนิง (Xiánníng Shì)
 นครสุยโจว (Suízhōu Shì)
 จังหวัดปกครองตนเองเอินชือ (Ēnshī Zhōu)
 นครเซียนเถา (Xiāntáo Shì)
 นครเฉียนเจียง (Qiánjiāng Shì)
 นครเทียนเหมิน (Tiānmén Shì)
 เขตป่าไม้เฉินหนงเจี้ย (Shénnóngjià Línqū)

 เศรษฐกิจ 
อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ ผลิตเครื่องจักร หลอมทอง ปิโตรเคมี สิ่งทอ และวัสดุก่อสร้าง ครองสถิติผลิตรถยนต์ได้เป็นอันดับหนึ่งของประเทศเมื่อปี 2001
# ปาเลตาเดมังโก
ปาเลตาเดมังโก  เป็นอาหารว่างชนิดหนึ่งของเม็กซิโกและลาตินอเมริกา ทำจากมะม่วงสุก คลุกด้วยน้ำมะนาว เกลือ และพริกป่น เสียบไม้ให้ถือรับประทาน (ปาเลตา แปลว่า แท่ง)
# เรือหัวโทง
เรือหัวโทง เป็นเรือประมงแบบท้องถิ่นในภาคใต้ของประเทศไทย นิยมใช้กันทางภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามัน ลักษณะเป็นเรือขนาดเล็กหัวเรือสูงงอนขึ้นไปบรรจบกับทวนหัวที่ยื่นสูงขึ้นมา และตรงทวนท้ายมีลักษณะเป็นรูปลิ่ม ขนาดตั้งแต่ 7-8 เมตรขึ้นไปจนถึง 10 กว่าเมตร ติดเครื่องท้าย
# เทศมณฑลหนานโถว
เทศมณฑลหนานโถว (ฮกเกี้ยน (เป่อ่วยจี): Lâm-tâu-koān; ฮากกา (พักฟ้าซื้อ): Nàm-thèu-yen) เป็นเทศมณฑลที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศไต้หวัน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศดูเพิ่มที่ รายชื่อเขตการปกครองของไต้หวัน อีกทั้งยังเป็นเทศมณฑลเดียวของไต้หวันที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ชื่อของเทศมณฑลมาจากคำว่า Ramtau ซึ่งเป็นคำภาษาหงหย่า (Hoanya) ภาษาของชนพื้นเมืองหนึ่งบนเกาะไต้หวัน

เทศมณฑลหนานโถวมีลักษณะภูมิประเทศเป็นภูเขาจึงทำให้เป็นจุดหมายปลายทางหนึ่งของนักท่องเที่ยว พื้นที่ที่มีชื่อเสียง เช่น ทะเลสาบสุริยันจันทรา เหอฮวานชาน และซีโถว เมืองสำคัญในหนานโถว ได้แก่ นครหนานโถว ซึ่งเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล และเมืองผูหลี่ ชาต้งติ่งของหนานโถวเป็นหนึ่งในชาอูหลงที่มีชื่อเสียงและมีคุณภาพสูงที่ปลูกในไต้หวัน"Dong Ding Oolong Tea: Product Description" . The Brixton Tea Party. 2013. Retrieved April 27, 2013.

 การเมืองการปกครอง 
thumb|หลิน หมิงเจิน ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเทศมณฑลหนานโถว
thumb|นครหนานโถว เมืองหลวงของเทศมณฑลหนานโถว
thumb|สภาเทศมณฑลหนานโถว

เทศมณฑลหนานโถวประกอบด้วย 1 นคร, 4 เมือง, 6 ตำบล, และ 2 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา และแบ่งย่อยเป็น 128 หมู่บ้าน และ 133 ละแวก นครหนานโถวเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลหนานโถวและสภาเทศมณฑลหนานโถว ผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการประจำเทศมณฑลหนานโถว คือ หลิน หมิงเจิน สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง

 การแบ่งเขตการปกครอง 
แผนที่center|350px|เขตการปกครองของเทศมณฑลหนานโถวประเภทชื่ออักษรจีนฮกเกี้ยนไต้หวันฮากกากลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซานครหนานโถวLâm-tâuNàm-thèuเมืองเฉ่าถุนChháu-tūnChhó-thùnจี๋จี๋Chi̍p-chi̍pSi̍p-si̍pผูหลี่Po͘-líPhû-lîจู๋ชานTek-sanTsuk-sânตำบลกั๋วซิ่งKok-sèngKoet-siangลู่กู่Lo̍k-kokLu̍k-kukหมิงเจียนBêng-kanMiàng-kiênฉุยหลี่Chúi-líSúi-lîยฺหวีฉือHî-tî Ǹg-tshṳ̀ QabizayภาษาเทาจงเหลียวTiong-liâuChûng-liàuตำบลชนพื้นเมืองภูเขาเหรินไอ้Jîn-àiYìn-oiภาษาอตายัล, ภาษาบูนัน, ภาษาซีดิกซิ่นอี้Sìn-gīSin-ngiNehunpu-siangภาษาบูนัน

ช่องตารางของชื่อภาษาฮากกาและกลุ่มภาษาเกาะฟอร์โมซาที่มีสีพื้นหลัง บ่งบอกว่ามีสถานะเป็นภาษาที่ชอบด้วยกฎหมายของหน่วยการปกครองนั้น ๆ

 การเมือง 
เทศมณฑลหนานโถวในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐจีนปี 2016 พรรคก๊กมินตั๋งชนะ 2 ที่นั่งจากทั้งหมด 2 ที่นั่ง

 การขนส่ง 
thumb|สถานีรถไฟเชอเฉิง

 ทางราง 
เทศมณฑลหนานโถวมีรถไฟให้บริการ คือ ทางรถไฟสายจี๋จี๋ ของการรถไฟไต้หวัน ซึ่งประกอบด้วย สถานีเชอเฉิง จี๋จี๋ หลงเฉวียน ฉุยหลี่ และสถานีจั๋วฉุ่ย
# พระศรีรัตนเจดีย์
พระศรีรัตนเจดีย์ เป็นเจดีย์ของวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมมหาราชวัง ตั้งอยู่บนฐานไพทีทางทิศตะวันตก

 ประวัติ 
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระศรีรัตนเจดีย์ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2398 โดยจำลองแบบมาจากเจดีย์ 3 องค์ของวัดพระศรีสรรเพชญ์ ในพระราชวังโบราณ สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยมีพระราชประสงค์เพื่อใช้เป็นเจดีย์ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ทรงนำมาจากลังกา แต่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตก่อนที่พระศรีรัตนเจดีย์จะสร้างเสร็จ โดยเมื่อแรกสร้างเจดีย์นั้นมิได้มีการประดับกระเบื้องโมเสก

ต่อมา ในการเตรียมงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 100 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช ทรงควบคุมงานเสริมพอก แก้รูปทรงเจดีย์ ประดับกระเบื้องโมเสกสีทองภายนอก เขียนผนังภายใน ทำบานประตู และปูพื้นหินอ่อนภายใน และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ทำการประดับกระเบื้องโมเสกสีทองภายนอกทั้งหมดขององค์เจดีย์

ในการเตรียมงานสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 150 ปี ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ภายนอกองค์เจดีย์ ซ่อมพื้นผนังที่ปูกระเบื้อง เปลี่ยนกระเบื้องที่ชำรุดซ่อมช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์พระเจดีย์เล็กบนซุ้มประตู 

ปัจจุบันได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์พระศรีรัตนเจดีย์อีกครั้งหนึ่ง โดยเปลี่ยนกระเบื้องทองที่ประดับภายนอกบางส่วน และบูรณะส่วนที่ชำรุดเสียหาย แต่ยังคงลักษณะของศิลปะเดิมไว้

 ลักษณะสถาปัตยกรรม 
องค์เจดีย์เป็นทรงกลมแบบลังกา (ระฆังคว่ำ) มีความสูงประมาณ 40 เมตร เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนประดับกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งองค์ ภายในกลวงเป็นที่ประดิษฐานพระเจดีย์องค์เล็กบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ

องค์เจดีย์ประกอบด้วยฐานเขียง มีมาลัยเถา 3 ชั้น สลับด้วยฐานบัวคว่ำบัวหงาย รองรับระฆัง เหนือขึ้นไปเป็นบัลลังก์สี่เหลี่ยมมีเสาหานรองรับปล้องไฉนซึ่งทำเป็นบัวลูกแก้วจากใหญ่ขึ้นไปหาเล็กซ้อนกันจำนวน 20 ชั้น จากนั้นเป็นปลีและยอดเม็ดน้ำค้าง

พระศรีรัตนเจดีย์มีซุ้มประตูทางเข้า 4 ทิศ ภายนอกปิดด้วยกระเบื้องโมเสกสีทองทั้งหมด ภายในบุด้วยหินอ่อน ลักษณะของทางเข้าเป็นรูปโค้งแหลม เหนือซุ้มเป็นลายปูนปั้นรูปช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง ตอนบนของซุ้มตั้งพระเจดีย์องค์เล็กลักษณะเดียวกับพระศรีรัตนเจดีย์บนฐานสี่เหลี่ยม มีมุข 4 ด้านทำเป็นหน้าบันประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ นาคสะดุ้ง บานประตูเป็นประตูหูช้างทำด้วยไม้ปิดทองประดับกระจกลงยา เป็นลายช่อดอกไม้สีเขียวแก่แดงเข้มและเงิน เหนือประตูเป็นช่องลมระบายอากาศกรุลวดตาข่าย กรอบประตูตอนบนจำหลักเป็นรูปพญานาค 2 ตัวหางชนกันตรงกลางห้อยเศียรลงด้านข้าง 

ภายในองค์เจดีย์เป็นห้องโถงกลม ผนังโบกปูนทาสีขาวสอบไปตามความสูงของพระเจดีย์ ตรงกลางห้อยฉัตรสีขาวตรงกับพระเจดีย์ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ผนังตอนล่างประดับหินอ่อนสีเทา สูงจากพื้นประมาณ 60 เซนติเมตร พื้นปูหินอ่อนสีเทารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสลายทแยงมุม 

ตรงกลางห้องประดิษฐานพระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ตั้งอยู่บนฐานก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ฐานล่างเป็นรูปแปดเหลี่ยม มีมุข 4 มุข ฐานบนเป็นฐานบัวหงาย องค์เจดีย์มีลักษณะเหมือนกับพระศรีรัตนเจดีย์ทุกประการ ยกเว้นแต่เป็นเจดีย์ลงรักสีดำทั้งองค์
# เผิงหู
หมู่เกาะเผิงหู  หรือ เปสกาโดเรส  เป็นหมู่เกาะที่ประกอบด้วยเกาะและเกาะขนาดเล็กจำนวน 90 เกาะในช่องแคบไต้หวัน อยู่ในการปกครองของ  สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ครอบคลุมพื้นที่  เป็นเทศมณฑลที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของไต้หวัน รองจากเทศมณฑลเหลียนเจียง (หมู่เกาะหมาจู่) เมืองหลวงของเทศมณฑล คือ หม่ากง ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเทศมณฑล ตั้งอยู่บนเกาะที่ใหญ่ที่สุดที่มีชื่อเดียวกันซึ่งก็คือ เกาะหม่ากง

 การเมืองการปกครอง 
thumb|ไหล เฟิงเหว่ย์ ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเทศมณฑลเผิงหู
thumb|ศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหู

เทศมณฑลเผิงหูบริหารโดย รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเผิงหู นำโดยผู้ว่าการเทศมณฑลชื่อ ไหล เฟิงเหว่ย์ สังกัดพรรคก๊กมินตั๋ง และมีสำนักงานอยู่ที่ศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหู

 เขตการปกครอง 

เทศมณฑลเผิงหูแบ่งออกเป็น 1 นคร และ 5 ตำบล และแบ่งย่อยออกเป็น 97 หมู่บ้าน เทศมณฑลเผิงหูไม่มีเขตการปกครองประเภทเมือง (เจิ้น) เช่นเดียวกับเทศมณฑลเหลียนเจียง เมืองหลวงของเทศมณฑลตั้งอยู่ที่ นครหม่ากง ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเทศมณฑลเผิงหูและสภาเทศมณฑลเผิงหู

แผนที่center|300px|เขตการปกครองของเทศมณฑลเผิงหูประเภทชื่ออักษรจีนภาษาไต้หวันภาษาแคะแปลไทยนครหม่ากง Má-kengMâ-kûng วัดมาจู่ (มากง)ตำบลไป๋ชา Pe̍h-soa  Pha̍k-sâ  ทรายขาวชีเหม่ย์ Chhit-bí  Tshit-mî  ความงามทั้งเจ็ด หูซี Ô͘-sai  Fù-sî  ทะเลสาบตะวันตก / ตะวันตกของเผิงหู วั่งอาน Bāng-oaⁿ  Mong-ôn  ปรารถนา ความสงบ ซียฺหวี่ Sai-sū  Sî-yí  เกาะตะวันตก

เกาะที่เป็นที่ตั้งหลักของนครหม่ากงกับตำบลหูซี, ตำบลไป๋ชา และตำบลซียฺหวี่ เป็นสามเกาะที่มีประชากรมากที่สุดและมีสะพานเชื่อมต่อกัน ได้แก่ สะพานที่เชื่อมหูซีกับไป๋ชาจำนวน 2 สะพาน และอีกหนึ่งสะพานคือ สะพานเผิงหู ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างไป๋ชากับซียฺหวี่ เป็นสะพานที่ยาวที่สุดในไต้หวัน

 การเมือง 
เทศมณฑลเผิงหูมีผู้แทนฝ่ายนิติบัญญัติได้ 1 คน ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของสาธารณรัฐจีนปี 2016 พรรคประชาธิปไตยก้าวหน้าชนะที่นั่งนี้ด้วยคะแนนเสียง 55.4%
# พระมณฑป (วัดพระศรีรัตนศาสดาราม)
พระมณฑป ภายในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม ตั้งอยู่บนฐานไพทีตรงกลางระหว่างปราสาทพระเทพบิดรและพระศรีรัตนเจดีย์ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2332 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ตรงตำแหน่งที่ตั้งของหอพระมณเฑียรธรรมองค์เดิมที่ถูกเพลิงไหม้เพื่อประดิษฐานพระไตรปิฎกใบลานฉบับทองใหญ่"วัดพระศรีรัตนศาสดาราม หรือวัดพระแก้ว". สำนักพระราชวัง. โดยสร้างขึ้นตามคติเขาพระสุเมรุ ส่วนยอดมณฑป 7 ชั้นซ้อนโชติ กัลยาณมิตร, ทฤษฎีการกำหนดองค์ประกอบในงานศิลปะและสถาปัตยกรรมไทย (กรุงเทพมหานคร : ม.ป.ท., ม.ป.ป.), 328.

บันไดทั้ง 4 ด้าน ตกแต่งด้วยพลสิงห์รูปนาคจำแลง คือ นาคที่มีหน้าเป็นมนุษย์สวมมงกุฎ ตัวนาคปั้นปูนปิดทองประดับกระจก หัวนาคทั้ง 5 หัวและหางนาคเป็นโลหะหล่อลงรักปิดทอง ปลายพลสิงห์ บันไดก่อเป็นฐานบัวประดับหินอ่อนตั้งประติมากรรมรูปยักษ์ถือกระบอง หน้ากระดานฐานปัทม์ตอนล่างประดับด้วยหิน ต่อจากนั้นเป็นกระจังและกระหนกเท้าสิงห์ประดับด้วยกระจกสี หลังกระจังเป็นครุฑพนมและอสูรทรงเครื่องนั่งพนมมือสลับกัน เหนือขึ้นไปมีเทพนมทรงเครื่องหล่อด้วยทองแดงปิดทอง ซึ่งสร้างตามคติความเชื่อเรื่องเขาพระสุเมรุเช่นเดียวกัน

ซุ้มพระทวารเป็นซุ้มยอดทรงมณฑปปิดทองประดับกระจก บานแผละเขียนลายกำมะลอมีพื้นสีม่วงลายทองเป็นรูปเซี่ยวกางถือหอกและตรียืนเหยียบหลังสิงโต บานพระทวารด้านนอกเป็นบานประดับมุก มีแม่ลายเป็นกระหนกก้านขดนกคาบ ตรงกลางเป็นราชสีห์ บานพระทวารนี้มีภาพจับเป็นลายประดับมุกที่สำคัญอยู่ในกรอบวงกลม 8 ดวง ด้วยกันทั้ง 2 บาน ผนังด้านในเป็นลายรดน้ำปิดทองทรงข้าวบิณฑ์ บนพื้นสีชาด พื้นพระมณฑปปูด้วยเสื่อเงินสานเต็มทั้งห้องถึงฐานตู้ที่ประดิษฐานพระไตรปิฎก ตรงกลางห้องประดิษฐานตู้พระไตรปิฎกประดับมุกทรงมณฑปใหญ่ บรรจุพระไตรปิฎก 84,000 พระธรรมขันธ์ธีระวัฒน์ ชะอุ่ม. "การจัดการความรู้ทรัพยากรวัฒนธรรม : วัดพระศรีรัตนศาสดาราม". มหาวิทยาลัยศิลปากร.

บริเวณฐานพระมณฑปทั้ง 4 มุม ประดิษฐานพระพุทธรูปศิลามุมละ 1 องค์ พระพุทธรูปประทับนั่งสมาธิพระหัตถ์ทำมุทราต่าง ๆ กัน มีพุทธลักษณะตามคติมหายาน มีประภามณฑลรูปเสมาขอบ สลักลายบนฐานบัวคว่ำบัวหงาย พระพุทธรูปศิลาเหล่านี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงได้มาจากชวา เมื่อครั้งเสด็จประพาสประเทศอินโดนีเซีย ครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2439จดหมายเหตุการบูรณปฏิสังขรณ์วัดพระศรีรัตนศาสดารามและพระบรมมหาราชวัง ในการฉลองพระนครครบ 200 ปี พุทธศักราช 2525, 190.
# ยอดเขาคังเช็นเจองา
คังเช็นเจองา (, Kangchenjunga) หรือ กัญจนชังฆา  เป็นยอดเขาที่สูงเป็นอันดับสามของโลก รองจากยอดเขาเอเวอเรสต์ และยอดเขาเคทู ตั้งอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยบริเวณพรมแดนประเทศอินเดียกับเนปาล มีความสูงกว่า 8,586 เมตร หรือ 28,169 ฟุต
# ร็อกแอนด์โรล
ร็อกแอนด์โรล  คือแนวเพลงประเภทหนึ่งที่ได้พัฒนาในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงปลายยุค 40s จนมาได้รับความนิยมในต้นยุค 50s และได้แพร่ขยายความนิยมไปทั่วโลก ซึ่งในปัจจุบันเราจะเรียกกันสั้นๆว่า "ร็อก" ส่วนเรื่องจังหวะจะเป็นจังหวะ บูกี้ วูกี้ บลูส์ โดยจะทำให้เด่นโดยจังหวะแบ็ค บีท (Back Beat) ซึ่งต่อมาจะใช้กลองสแนร์
ดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงแรกจะเล่นโดยกีตาร์ไฟฟ้า หนึ่งหรือสองตัว (1 ลีด ,1 ริทึม),กีตาร์เบส (หรือดับเบิ้ลเบส),ชุดกลอง ส่วนคีย์บอร์ดจะเป็นส่วนเสริม

ร็อกแอนด์โรลในช่วงต้นยุค 50s มักจะใช้แซกโซโฟนนำดนตรี ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นกีตาร์ช่วงกลางยุค 50s เปียโนก็ถูกใช้เป็นส่วนสำคัญในดนตรีร็อกแอนด์โรลช่วงกลางยุค 40s 

ความได้รับความนิยมในดนตรีร็อกแอนด์โรลเป็นอย่างมากได้แพร่กระจายสู่สังคม นอกจากทางด้านดนตรีแล้ว ยังมีผลต่อแฟชั่น ไลฟ์สไตล์ ภาษา ศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่างมากคือ เอลวิส เพรสลีย์ ที่สร้างภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในรูปแบบของร็อกแอนด์โรล

ในปี ค.ศ. 1951 อลัน ฟรีด (Alan Freed) ดีเจจากโอไฮโอ ได้ถูกยกเครดิตให้เป็นผู้คิดคำว่า ร็อกแอนด์โรลล์เป็นคนแรก

ร็อกแอนด์โรล ได้ผสมผสาน เอาดนตรีของคนผิวขาวกับผิวดำเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดเป็นดนตรีแนวใหม่ที่มีจังหวะที่รุนแรงกว่าเดิม ทั้งเสียงกีตาร์ที่ดัง กลองที่รัวและเร็ว วัฒนธรรมดนตรีแบบร็อกแอนด์โรล ได้มีผลต่อวัยรุ่นในยุคนั้น ทั้งภาษาและการพูดจา ที่โจ่งแจ้ง แสดงอารมณ์อย่างชัดเจน การแต่งกายและทรงผมแปลก ๆ การเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ฯลฯ ที่ถือว่าเป็น การแสดง ถึงตัวตน (Identity) ของตนเองออกมา ภาษากายต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นแนวทางที่ขัดแย้งกับ สิ่งที่ผู้ใหญ่ในสมัยนั้น เห็นว่าดีงาม และถูกต้องทั้งสิ้น ในยุคนั้น ร็อกแอนด์โรลจึงถูกประฌามว่าเป็น ดนตรีของปีศาจ (Devil's Music) เนื่องจากความใหม่และแหวกแนวอย่างมาก 

ในช่วงทศวรรษที่ 50 เพราะขณะที่ศิลปินร็อกแอนด์โรลระดับที่เป็นตำนาน ทยอยกันสร้างชื่อ และผลงานของตนเองไว้ที่อเมริกา ไม่ว่าจะเป็น บิล ฮาลีย์ (Bill Haley) ที่มีเพลงฮิตที่รู้จักกันทั่วโลกคือ Rock around the clock (1954), ชัค เบอร์รี (Chuck Berry) ผลงานที่โด่งดัง คือเพลง Meybelline (1955), ลิตเติล ริชาร์ด (Little Richard) เพลง Long tall Sally หรือ Rip it up (1956) ที่มียอดขายเกินหลักล้าน, เจอร์รี ลี ลีวิส (Jerry Lee Lewis) กับเพลงที่ได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ Whole latta shakin' goin' on (1957), และเพลงที่ติดอันดับสองรองเพลงของเอลวิส Great Ball of Fire! (1957), Crazy Arms (1957),  เอลวิส เพรสลีย์ที่มีเพลงฮิตติดอันดับนับไม่ถ้วนตั้งแต่ 1956 ถึง 1958 เช่น Love me tender (1956) Loving you (1957) Jailhouse rock (1957) King carole (1958) Big hunk o'love (1959), หรือ บัดดี ฮอลลี (Buddy Holly) ผลงานที่ฮิตที่สุด Peggy Sue (1957) Rave On (1957) Oh Boy! (1958)
# หนอนถั่ว
หนอนถั่วหรือ ไซพันคูลา (Sipuncula) เป็นสิ่งมีชีวิตอาศัยตามทราย โคลน ซอกหิน รอยแยกของปะการัง ในทะเลน้ำตื้น ถึง น้ำลึก ลักษณะลำตัวกลมยาวไม่มีขา ผิวไม่เรียบ เป็นร่องสันทั่วตัวคล้ายเปลือกถั่วลิสง  ปลายด้านหนึ่งยืดหดได้คล้ายคอ มีกระจุกหนวดไว้คอยหาอาหาร หนอนถั่วมีอยู่ประมาณ 350 สปีชีส์National Geographic ฉบับภาษาไทย กุมภาพันธ์ 2550 หน้า 145
# เทศมณฑลเจียอี้
เทศมณฑลเจียอี้  เป็นเทศมณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศไต้หวัน มีอาณาเขตล้อมรอบนครเจียอี้ และไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล มีเมืองหลวงคือ ไท่เป่า เทศมณฑลเจียอี้เป็นเทศมณฑลที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของไต้หวัน

 ประวัติศาสตร์ 
 จักรวรรดิญี่ปุ่น 
ตั้งแต่ปี 1920 ในระหว่างที่ญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน พื้นที่ที่เป็นเทศมณฑลเจียอี้ นครเจียอี้ นครไถหนาน และเทศมณฑลยฺหวินหลินในปัจจุบัน ในสมัยนั้นอยู่ภายใต้อาณาเขตของจังหวัดไทนัง

 สาธารณรัฐจีน 
ภายหลังที่ญี่ปุ่นส่งมอบไต้หวันให้กับสาธารณรัฐจีนเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม 1945 พื้นที่ของเทศมณฑลเจียอี้ในปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของเทศมณฑลไถหนาน ในเดือนตุลาคม 1950 เทศมณฑลเจียอี้ ได้ก่อตั้งขึ้นในฐานะเป็นเทศมณฑลหนึ่งของมณฑลไต้หวัน โดยกำหนดให้นครเจียอี้เป็นเมืองหลวงของเทศมณฑล

ในเดือนกรกฎาคม 1982 นครเจียอี้ได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครภายใต้มณฑล แยกตัวออกมาจากเทศมณฑลเจียอี้ ซึ่งก่อนหน้านี้ในเดือนธันวาคม 1981 รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้ได้ย้ายที่ตั้งไปอยู่ที่ฟาร์มตงชื่อเหลียว (東勢寮農場) ในตำบลไท่เป่า

ในเดือนมีนาคม 1989 ตำบลอู๋เฟิ่ง (吳鳳鄉) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลอาหลี่ชาน ในเดือนกรกฎาคม 1991 ตำบลไท่เป่าได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครไท่เป่า ในเดือนพฤศจิกายน 1991 รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้ได้ย้ายที่ตั้งจากฟาร์มตงชื่อเหลียวไปยังหมู่บ้านใหม่ Hsiangho ในนครไท่เป่า และตำบลผูจื่อก็ได้ยกฐานะขึ้นเป็นนครผูจื่อในเดือนกันยายน 1992

 ภูมิศาสตร์ 
เทศมณฑลเจียอี้ทิศตะวันออกติดกับภูเขายฺหวีชาน ทิศตะวันตกติดกับช่องแคบไต้หวัน ทิศใต้ติดกับนครไถหนาน และทิศเหนือติดกับเทศมณฑลยฺหวินหลิน ครอบคลุมพื้นที่กว่า  คิดเป็นประมาณร้อยละ 5.35 ของพื้นที่ประเทศไต้หวัน เทศมณฑลเจียอี้ตั้งอยู่บนเส้นทรอปิกออฟแคนเซอร์

 เขตการปกครอง 
thumb|รัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้
thumb|สภาเทศมณฑลเจียอี้

เทศมณฑลเจียอี้แบ่งออกเป็น 2 นคร, 2 เมือง, 13 ตำบล และ 1 ตำบลชนพื้นเมืองภูเขา

นครไท่เป่าเป็นเมืองหลวงของเทศมณฑลเจียอี้ และเป็นที่ตั้งของรัฐบาลท้องถิ่นเทศมณฑลเจียอี้ ส่วนสภาเทศมณฑลเจียอี้ตั้งอยู่ในนครผูจื่อ มีเวิง จางเหลียง สังกัดพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเทศมณฑลเจียอี้

ประเภทชื่ออักษรจีนภาษาไต้หวันภาษาแคะกลุ่มภาษาฟอร์โมซานครไท่เป่า Thài-pó  Thai-pó ผูจื่อ Phoh-chú  Phú-chṳ́  เมืองปู้ไต้ Pò͘-tē  Pu-thoi ต้าหลิน Tōa-nâ  Thai-lìm ตำบลต้าผู่ Tōa-po͘  Thai-phû ตงฉือ Tang-chio̍h  Tûng-sa̍k ฟานลู่ Hoan-lō͘  Fân-lu ลิ่วเจี่ยว La̍k-kha  Liuk-kiok ลู่เฉา Lo̍k-chháu  Lu̍k-tshó เหมย์ชาน Mûi-san  Mòi-sân หมินสฺยง Bîn-hiông   Mìn-hiùng ฉุ่ยชั่ง Chhúi-siāng  Súi-song ซีโข่ว Khe-kháu  Hâi-khiéu ซินก่าง Sin-káng  Sîn-kóng อี้จู๋ Gī-tek  Ngi-tsuk จงผู่ Tiong-po͘  Chûng-phû จู๋ฉี Tek-kiā  Tsuk-khì ตำบลชนพื้นเมืองภูเขาอาหลี่ชาน A-lí-san  Â-lî-sân  Psoseonganaภาษาเซา
# ช้างแมมมอธ
ช้างแมมมอธ หรือ แมมมอธ  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตระกูลช้างที่อาศัยอยู่ในยุคน้ำแข็งเมื่อกว่า 20,000 ปีก่อน จัดอยู่ในวงศ์ Elephantidae เช่นเดียวกับช้างที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน โดยอยู่ในสกุล Mammuthus จำแนกออกได้ทั้งหมด 9 ชนิด (ดูในตาราง) 

โดยคำว่า "แมมมอธ" นั้นมาจากคำว่า "Mammal" หรือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

แมมมอธ กระจายพันธุ์อยู่ทั่วโลก โดยเฉพาะทวีปยุโรปและเอเชียเหนือ เช่น ไซบีเรีย ยกเว้นออสเตรเลียและอเมริกาใต้ เป็นช้างที่มีลำตัวและงาใหญ่กว่าช้างในยุคปัจจุบันมาก ปัจจุบันจะค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของแมมมอธได้ในยุคไพลสโตซีน 

แมมมอธ กำเนิดขึ้นมาเมื่อราว 2.6 ล้านปีก่อน ในยุคไพลโอซีนตอนต้น และสูญพันธุ์อย่างสิ้นเชิง เมื่อ 11,700 ปีที่ผ่านมา (แมมมอธตัวสุดท้ายที่สูญพันธุ์ คือ แมมมอธแคระ ที่อาศัยบนเกาะแรงเกล ในทะเลอาร์กติก เมื่อราว 3,700 ปีก่อน) แมมมอธมีขนาดโดยเฉลี่ย 4 เมตร (14 ฟุต) ตั้งแต่เท้าจนถึงหัวไหล่ มีสีขนที่หลากหลายตั้งแต่น้ำตาล หรือน้ำตาลออกเหลือง ความยาวตั้งแต่ 2.5 เซนติเมตร (1 นิ้ว) จนถึง 50 เซนติเมตร (20 นิ้ว) ภายใต้ผิวหนังหนาและมีชั้นไขมันเป็นฉนวนกันความหนาว 8 เซนติเมตร (3 นิ้ว) มีส่วนหัวที่กลม ใบหูเล็กกว่าช้างในยุคปัจจุบันมาก มีโหนกไขมันอยู่บริเวณส่วนหลัง มีงายาวโค้งได้ถึง 13 ฟุต (4 เมตร) มีฟันกรามเป็นสัน ทั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเหมาะแก่การอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีแต่ความหนาวในยุคน้ำแข็ง เพื่อรักษาความอบอุ่นในร่างกาย 

แมมมอธ มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อมนุษย์ในยุคหินเก่า ด้วยการล่าเอาเนื้อเป็นอาหาร หนังและไขมันเป็นเครื่องสร้างความอบอุ่น จนมีภาพเขียนสีบนผนังถ้ำหลายแห่งที่ปรากฏภาพ การล่าแมมมอธด้วยอาวุธที่ทำจากหินในยุคนั้น  
thumb|250px|left|ภาพเปรียบเทียบขนาดของมนุษย์กับแมมมอธแต่ละชนิด
โดยชนิดที่เป็นที่รู้จักดีที่สุด คือ แมมมอธขนดก (Mammuthus primigenius) ที่มีขนปกคลุมอยู่ทั้งตัว mammoth Mammoths

เชื่อว่า แมมมอธสูญพันธุ์ไปเพราะถูกล่าโดยมนุษย์จนหมด แต่จากการศึกษาด้านพันธุกรรมศาสตร์และดีเอ็นเอพบว่า แมมมอธนั้นมีสายสัมพันธ์ใกล้เคียงกับ Elephas หรือช้างเอเชียที่ยังดำรงเผ่าพันธุ์มาจนปัจจุบัน จึงมีความพยายามจากนักวิทยาศาสตร์ที่จะโคลนนิงตัวอ่อนของแมมมอธให้เกิดขึ้นมาให้ได้ โดยให้แม่ช้างเอเชียเป็นฝ่ายอุ้มท้อง จากการสกลัดนิวเคลียสจากซากดึกดำบรรพ์ของลูกแมมมอธที่ค่อนข้างสมบูรณ์ เพราะถูกแช่แข็งในน้ำแข็ง จากไขกระดูกบริเวณต้นขา และจากหลักฐานใหม่ที่ได้ทำการศึกษาพบว่า แมมอธสูญพันธุ์ไปเพราะสาเหตุการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศมากกว่า โดยประชากรในยุโรปเกือบสูญพันธุ์ไปก่อนหน้านั้นเมื่อ 20,000-30,000 ปีก่อน จากนั้นเมื่อ 14,000 ปีก่อน โลกเริ่มมีอุณหภูมิที่อุ่นขึ้น จึงพากันสูญพันธุ์ เนื่องจากสภาพร่างกายที่ใหญ่และมีขนยาวปกคลุมลำตัว มนุษย์รอดพ้นบาป ช้างโบราณสูญพันธุ์ จากไทยรัฐ

ในปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 มีการค้นพบซากลูกแมมมอธอายุราว 30,000 ปี ที่สมบูรณ์มากตัวหนึ่งที่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากกรุงมอสโคราว 3,500 กิโลเมตร โดยเด็กชายวัย 11 ขวบคนหนึ่ง นับเป็นการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ที่สมบูรณ์มากซากหนึ่งในรอบนับร้อยปี เชื่อว่า ลูกแมมมอธตัวดังกล่าวตายลงเมื่อมีอายุได้ 16 ปี มีความสูงได้ 2 เมตร 
        
 ชื่อในภาษาอื่น 
ในภาษาจีน ช้างแมมมอธ มีชื่อว่า ฉาง เหมา เซี่ยง (長毛象) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ช้างขนยาว"
# นิทานเรื่องเกาะ (เรื่องนี้ไม่มีคติ)
นิทานเรื่องเกาะ (เรื่องนี้ไม่มีคติ) เป็นพระราชนิพนธ์ของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และพระราชทาน ภาพวาดฝีพระหัตถ์ประกอบ ความยาว 14 หน้า โดยพิมพ์ครั้งแรกปี พ.ศ. 2550

 เนื้อหา 
เป็นการเล่าเรื่องที่เชื่อมโยงเกี่ยวกับเกาะ โดยเริ่มจากการแสดงความสงสัยว่าทำไมคนทั่วไปจึงคิดว่าเกาะเป็นสถานที่โรแมนติก ไม่ว่าจะเป็นในบทเพลงพระราชนิพนธ์ "Dream Island" และภาพยนตร์เรื่อง "เกาะสวาท หาดสวรรค์" หลังจากนั้น จะเป็นการยกตัวอย่างของคนที่เกี่ยวข้องกับเกาะ ได้แก่ บางคนที่โมโหแล้วต้องการจะไปซื้อเกาะเพื่อตั้งเป็นประเทศ บางคนที่ไม่โมโหแต่ก็ต้องการซื้อเกาะเพื่อจะได้ออกแสตมป์ขายให้พวกเล่นแสตมป์ หรือบางคนก็ไปซักฟอกเงินที่เกาะ และสุดท้ายเป็นการกล่าวถึงคน เมื่อชราลงก็จะต้องเป็นชาวเกาะ (ภาพวาดเป็นรูปคนแก่ที่กำลังยืนเกาะไม้เท้าและรั้ว)
# ทันย่า โรเบิร์ตส์
วิกตอเรีย ลีห์ บลูม (, 15 ตุลาคม ค.ศ. 1955 – 3 มกราคม ค.ศ. 2021) หรือชื่อในการแสดง ทันย่า โรเบิร์ตส์ (Tanya Roberts) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากบทจูลี่ โรเจอส์ จากภาพยนตร์โทรทัศน์ นางฟ้าของชาลี (Charlie's Angels), บทชีน่า ในภาพยนตร์ ชีน่า ราชินีแห่งป่า (Sheena) และบท สเตซี่ย์ ซัตตัน ในภาพยนตร์ชุดเจมส์ บอนด์ ตอน 007 พยัคฆ์ร้ายพญายม (A View to a Kill) แต่หลังจากนั้นบทบาทของเธอได้เปลี่ยนไปกลายเป็นดาวยั่ว ผลงานภาพยนตร์ในแนวนี้ที่มีชื่อเสียงได้แก่ Night Eyes,  Almost Pregnant, Inner Sanctum, Deep Down และ The Beastmaster