wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ทรานซอลล์ ซี-160
ทรานซอลล์ ซี-160  เป็นเครื่องบินที่ร่วมกันสร้างระหว่างบริษัทเมสเซอร์ชมิทท์-เบอลโกล์ว-โบลห์ม และ บริษัท จีเอฟ ดับลิว-พอคเกอร์ ของเยอรมัน กับ บริษัทแอโรสเปเชียลของฝรั่งเศส เครื่องต้นแบบซี-160 บินเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1960 ปัจจุบันใช้งานในเยอรมัน ฝรั่งเศส ตุรกี และ แอฟริกาใต้

 รายละเอียด ซี-160 
ข้อมูลจำเพาะ
 ผู้ผลิต ทรานซพอร์ท อลิอันซ์ (เยอรมัน/ฝรั่งเศส)
 ประเภท ลำเลียงพิสัยบินปานกลาง เจ้าหน้าที่ 4 นายบรรทุกทหารพร้อมอาวุธ 93 คน หรือ พลร่มพร้อมอาวุธ 61-81 คน หรือ เตียงพยาบาล 62 เตียง หรือ รถบรรทุก รถถัง ยานเกาะ แทรคเตอร์ รถจี๊ป รวมเป็นน้ำหนักกว่า 16,000 กิโลกรัม
 เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด รอลส์-รอยซ์ ไทน์ อาร์ทีวาย 20 หมายเลข 22 ให้แรงขับเครื่องละ 6,100 แรงม้า 2 เครื่อง
 กางปีก 40 เมตร
 ยาว 32.4 เมตร
 สูง 12.36 เมตร
 พื้นที่ปีก 160.1 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 28,758 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 51,000 กิโลกรัม
 อัตราเร็วสูงสุด 518 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 4,875 เมตร
 อัตราเร็วเดินทางประหยัด 454 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 6,100 เมตร
 อัตราไต่สูงสุด 396 เมตร/นาที ที่ระดับน้ำทะเล
 เพดานบิน 7,770 เมตร
 ระยะทางวิ่งขึ้นปกติ 747 เมตร
 ระยะทางร่อนลงปกติ 550 เมตร
 พิสัยบิน 4,800 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกน้ำหนัก 8,000 กิโลกรัม ที่ระยะสูง 4,000 เมตร
 * 1,700 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกน้ำหนัก 16,000 กิโลกรัม ที่ระยะสูง 4,000 เมตร
 บินเดินทางไกลสุด 6,300 กิโลเมตร
# คาวาซากิ ซี-1
คาวาซากิ ซี-1  ซี-1 เป็นเครื่องบินเจ๊ตลำเลียงแบบแรกของญี่ปุ่น ได้รับการสร้างขึ้นมาเพื่อใช้แทนเครื่องบินลำเลียง ซี-46 เริ่มส่งมอบเข้าประจำการในกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม 1974

 รายละเอียด คาวาซากิ ซี-1 
 ผู้สร้าง บริษัทคาวาซากิ เฮวี อินดัสตรี (ญี่ปุ่น)
 ประเภท เจ๊ตลำเลียง พิสัยบินปานกลาง เจ้าหน้าที่ 5 นาย บรรทุกทหาร 60 คน หรือพลร่ม 45 คน หรือ รถบรรทุกทหาร 2 1/2 ต้น 1 คัน ปืนใหญ่ 105 มม. 1 กระบอก และรถจี๊ป 3 คัน
 เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน มิตซูบิชิ (แพรทท์ แอนด์วิทนีย์) เจที 8 ดี-เอ็ม-9 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 6,575 กิโลกรัม 2 เครื่อง
 กางปีก 30.6 เมตร
 ยาว 29 เมตร
 สูง 9.99 เมตร
 พื้นที่ปีก 120.5 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 23,320 กิโลกรัม
 ภารกรรมบรรทุกปกติ 7,900 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งสูงสุด 38,700 กิโลกรัม
 อัตราเร็วสูงสุดในการบินระดับ 806 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 7,620 เมตร
 อัตราเร็วเดินทางประหยัด 657 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,670 เมตร
 อัตราไต่สูงสุด 1,065 เมตร
 เพดานบินใช้งาน 11,580 เมตร
 ระยะทางวิ่งขึ้น 640 เมตร
 ระยะทางร่อนลง 455 เมตร
 พิสัยบิน 3353 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่ และมีภารกรรมบรรทุก 2,200 กิโลกรัม
1,300 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด 7,900 กิโลกรัม
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
# ไฉ่สิ่งเอี้ย
ปิดก้วย (比干)
ไฉ่สิ่งเอี้ย หรือ จ่ายสินเอี้ย (พินอิน:	Cái-shén)  เป็นเทพเจ้าของจีนที่ให้คุณทางด้านเงินทอง และโชคลาภ (เทพเจ้าแห่งโชคลาภ) ซึ่งสำหรับชาวจีนแล้วถือเป็นเจ้าที่มีความสำคัญมากที่สุดในการเริ่มเข้าสู่ปีนักษัตรใหม่ (ตรุษจีน) เนื่องจากเป็นเจ้าที่ได้รับการกราบไหว้เป็นองค์แรกทีเดียว

โดยคำว่า "ไฉ่ซิง" หรือ "ไฉซิง" มีความหมายว่า "ทรัพย์สิน" "เอี้ย" หรือ “เอียด” หมายถึง ผู้เป็นเจ้าโดยไหว้เจ้าที่ได้รับการนับถือว่าเป็นอวตารไฉ่ซิ้งเอี้ย มีด้วยกันหลายองค์ แต่องค์ที่ได้รับการบูชามากที่สุด คือ ฟ่านหลี และปี่ กั้น ซึ่งเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ โดยถือว่าเป็นไฉ่สิ่งเอี้ยฝ่ายบุ๋น ขณะที่จ้าวกงหมิง และกวนอู ถือเป็นไฉ่สิ่งเอี้ยฝ่ายบู๊

การบูชาไฉ่สิ่งเอี้ย สามารถพบได้ในหลายประเทศในทวีปเอเชีย เช่น ทิเบต, จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลี, อินเดีย, ไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, อินโดนีเซีย, มาเก๊า, ฮ่องกง เป็นต้น 

ไฉ่สิ่งเอี้ยที่มีความเก่าแก่ที่สุดพบที่บนหน้าผาในทิเบต เรียกว่าปางชัมภลไฉซิ้งเอี้ย จากสารานุกรมบริตานิกา 

เชื่อว่าไฉ่สิ่งเอี้ย จะเสด็จมายังโลกมนุษย์เพียงปีละครั้ง คือ ในวันตรุษจีน ดังนั้น ชาวจีนตั้งแต่โบราณเมื่อเข้าสู่วันตรุษจีน (นับตั้งแต่ 0.00 น.) จะทำการตั้งโต๊ะบูชาไฉ่สิ่งเอี้ย โดยการหันหน้าไปทิศต่าง ๆ ที่เชื่อว่าไฉ่สิ่งเอี้ยจะเสด็จลงมา ซึ่งจะแตกต่างกันไปในแต่ละปี โดยเวลาที่จะทำการบูชา คือ 23.00–01.00 น. ของวันตรุษจีน โดยทำการบูชาที่ดาดฟ้าบ้านหรือหลังคาบ้าน หรือระเบียงบ้านชั้นสองหรือสาม หรือหน้าบ้านก็ได้ ซึ่งของที่ทำการบูชาใช้ของหวาน เช่น ผลไม้, อาหารเจ, บัวลอย, สาคู หรือของรับประทานต่าง ๆ ที่มีสีสันสดใส แต่ไม่ใช้ของคาวหรือเนื้อสัตว์ พร้อมกับนำสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเงินทอง เช่น สมุดบัญชีธนาคาร, เช็ค หรือกระเป๋าเงิน มาตั้งวางไว้ด้วย เป็นต้น และเมื่อธูปที่ใช้บูชาใกล้มอดให้รีบนำเข้าบ้าน และปิดประตูหน้าต่างให้สนิท เพื่อให้ควันธูปที่เหลือนั้นตลบอบอวลอยู่ภายในบ้าน เชื่อว่าเป็นการอัญเชิญไฉ่สิ่งเอี้ยเข้ามาประทับในบ้าน
# โบอิง บี 737-3 แซด 6
โบอิง บี 737-3 แซด 6 เป็นเครื่องบินโดยสาร ประเภทเครื่องบินลำเลียงแบบที่ ๑๑ ข (บ.ล.๑๑ข)  ผลิตโดยบริษัทโบอิงประเทศสหรัฐอเมริกา ใช้เครื่องยนต์ CFM-56-3C1 ชนิด  Turbofan จำนวน 2 เครื่อง  กางปีกได้  94 ฟุต 9 นิ้ว  ความยาว 119 ฟุต 7 นิ้ว  สูง 36 ฟุต 6 นิ้ว  น้ำหนักตัวเปล่า 79,200 ปอนด์  น้ำหนักสูงสุดวิ่งขึ้น 142,120 ปอนด์  ความเร็วสูงสุด 0.84 มัค 
เพดานบิน 37,000 ฟุต  ระยะบินไกลสุด 2,200 ไมล์  ประจำการเมื่อ พ.ศ. 2538 ใช้นามเรียกขานว่า Vihok

บี 737-3 แซด 6
หมวดหมู่:กองทัพอากาศไทย
# ฮ็อคเกอร์ ซิดเดลีย์ เอชเอส 748
ฮ็อคเกอร์ ซิดเดลีย์ เอชเอส 748 หรือ เอฟโร เอชเอส 748 เป็นเครื่องบินใบพัดพิสัยบินใกล้/ปานกลาง ใช้ในการบินพาณิชย์และการลำเลียงทางทหาร สำหรับไทยใช้เฉพาะทางทหาร เรียก เครื่องบินลำเลียงแบบที่ 90 (บ.ล.34)

 รายละเอียดเฉพาะ 
 ประเภท : เครื่องบินลำเลียงพิสัยบินใกล้/ปานกลาง
 ผู้ผลิต : บริษัท บริติส แอโรสเปซ ประเทศ อังกฤษ
 เครื่องยนต์ : Dart RDA 12 Mark 301 ชนิด Turboprop จำนวน 2 เครื่อง
 กางปีก : 98 ฟุต 3 นิ้ว
 ความยาว : 78 ฟุต
 สูง : 30 ฟุต 1 นิ้ว
 น้ำหนักตัวเปล่า : 28,650 ปอนด์
 น้ำหนักสูงสุดวิ่งขึ้น : 50,000 ปอนด์
 เพดานบิน : 24,000 ฟุต
 ระยะบินไกลสุด : 1,158 ไมล์
 ประจำการเมื่อ : พ.ศ. 2508
 นามเรียกขาน Cowboy
# ที-2 บัคอาย
ที-2 บัคอาย  เป็นเครื่องบินฝึกฝนของกองทัพเรือสหรัฐ มันได้เข้าประจำการใน พ.ศ. 2502 และปลดประจำการใน พ.ศ. 2551 โดยถูกแทนที่โดย ที-45 กอสฮอว์ค

 รายละเอียด ที-2 บัคอาย 
ข้อมูลจำเพาะ 
 ผู้สร้าง บริษัทร๊อคเวลส์ อินเตอร์เนชั่นนัล (สหรัฐอเมริกา)
 ประเภท เจ็ตฝึก 2 ที่นั่งเรียงกัน ประจำเรือบรรทุกอากาศยาน
 เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ็ต เจเนอรัล อีเล็คตริค เจ 85-ยีอี-4 ให้แรงขับเครื่องละ 1,339 กิโลกรัม ไม่มีสันดาปท้าย 2 เครื่อง
 กางปีก 11.62 เมตร
 ยาว 11.67 เมตร
 สูง 4.51 เมตร
 พื้นที่ปีก 23.69 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 3,728 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 6,025 กิโลกรัม
 อัตราเร็วขั้นสูง 869 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 7,620 เมตร
 เพดานบินใช้งาน 12,800 เมตร
 พิสัยบิน 1,685 กิโลเมตร
 อาวุธ สามารถติดตั้งปืนกลอากาศ ขนาด 0.05 นิ้ว 2 กระบอก
 * ลูกระเบิดฝึกขนาด 100 ปอนด์ 2 ลูก
 * กระเปาะจรวด แบบแอโรว์ 6 เอ บรรจุจรวดขนาด 2.75 นิ้ว ไมท์ตี้เม้าส์ กระเปาะละ 7 นัด 2 กระเปาะ
# อลิเนีย จี.222
อลิเนีย จี.222  (Alenia G.222)  เป็นเครื่องบินลำเลียงแบบแรกเครื่องยนต์ 2 ใบพัดที่สร้างขึ้นในอิตาลี เครื่องต้นแบบ จี.222 บินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ.  1970 และเริ่มสายการผลิตในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ.  1975

 รายละเอียด จี.222 
เครื่องบินลำเลียงแบบที่ ๑๔ (บ.ล.๑๔)
 ประเภท : เครื่องบินลำเลียงขนาดกลาง 
 ผู้สร้าง : บ.ALENIA ประเทศอิตาลี  (ปัจจุบันคือ บ.Leonardo)
 เครื่องยนต์ : เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด เจเนอรัลอิเล็กทริก ที64-จีอี-พี4ดี ให้กำลัง 3,399 แรงม้า จำนวน 2 เครื่อง
 กางปีก : 28.8 เมตร 94 ฟุต 6 นิ้ว 
 ความยาว : 22.7 เมตร 74 ฟุต 1/2 นิ้ว 
 สูง : 9.8 เมตร 32 ฟุต 
 น้ำหนักตัวเปล่า : 14,590 กิโลกรัม (32,165 ปอนด์)
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด : 28,000 กิโลกรัม (61,729 ปอนด์)
ภารกรรมบรรทุกสูงสุด : 9,000 กิโลกรัม
 ความเร็วขั้นสูง : 540 กิโลเมตร/ชั่วโมง (336 ไมล์/ชั่วโมง) ที่น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด
อัตราเร็วเดินทาง : 439 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด
อัตราไต่สูงสุด : 8.667 เมตร/วินาที
อัตราไต่เมื่อใช้เครื่องยนต์เดียว : ประมาณ 2 เมตร/วินาที
เพดานบินใช้งาน : 7,620 เมตร (25,000 ฟุต)
เพดานบินเมื่อใช้เครื่องยนต์เดียว : 5,000 เมตร (16,000 ฟุต)
ระยะทางวิ่งขึ้น 662 เมตร
พิสัยบิน : 2,950 กิโลเมตร เมื่อมีภารกรรมบรรทุก 5,000 กิโลกรัม
พิสัยบินไกลสุด : 4,633 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่
ประจำการเมื่อ :  พ.ศ. 2538
นามเรียกขาน : Cowboy
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
# อิลยูชิน อิล-38
อิลยูชิน อิล-38  (Ilyushin Il-38)  อิล-38 (เมย์) เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบินโดยสารเทอร์โบใบพัด 4 เครื่องยนต์แบบ อิล-18 

อิล-38 เริ่มบินเป็นครั้งแรกในช่วงระหว่างปี 1967-1968 เริ่มประจำในกองทัพเรือโซเวียตในต้นปี 1970

 รายละเอียด อิลยูชิน อิล-38 
ผู้สร้าง โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือบริษัทอิลยูชิน
ประเภท ลาดตระเวนทางทะเล พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 12 นาย
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด ลีฟเชนโก เอแอล-20 เอ็ม ให้กำลังเครื่องละ 4,250 แรงม้า 4 เครื่อง
กางปีก 37.4 เมตร
ยาว 39.92 เมตร
สูง 10.17 เมตร
พี้นที่ปีก 140 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 36,287 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 63,500 กิโลกรัม
อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 645 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 4,570 เมตร
อัตราเร็วเดินทางปกติ 595 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 610 เมตร
พิสัยบินลาดตระเวน 400 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 610 เมตร
พิสัยบินไกลสุด 7,240 กิโลเมตร
บินทน 12 ชั่วโมง
อาวุธ ลูกระเบิดน้ำลึก ตอร์ปิโดนำวิถี ในห้องเก็บอาวุธภายในลำตัว
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
# อิลยูชิน อิล-62
อิลยูชิน ไอแอล-62  (Ilyushin Il-62)  อิลยูชิน ไอแอล-62 บินครั้งแรกในเดือน มกราคม ค.ศ. 1963 เริ่มรับผู้โดยสารในการสายการบินแอโรฟลอต เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1967 อิล-62 เป็นเครื่องบินเจ๊ตพิสัยบินไกลแบบแรกของสหภาพโซเวียต

อิล-62 เอ็ม ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีส ซึ่งไอแอล-62 เอ็มเป็นรุ่นที่ให้เครื่องยนต์แรงขับสูงขึ้นและจุผู้โดยสารได้มากขึ้น

 รายละเอียด อิลยูชิน อิล-62 
 ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน
 ประเภท: เจ๊ตโดยสาร พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 198 ที่นั่ง
 เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน โซโลวีเอฟ ดี-30 เคยู ให้แรงขับเครื่องละ 11,500 กิโลกรัม 4 เครื่อง
 กางปีก: 43.2 เมตร
 พื้นที่ปีก: 279.6 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า: 69,400 กิโลกรัม
 น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 23,000 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 162,000 กิโลกรัม
 อัตราเร็วเดินทาง: 850-900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 10,000-12,000 เมตร
 อัตราไต่: 1079 เมตร/นาที
 เพดานบินเดินทางปกติ: 10,000-12,000 เมตร
 พิสัยบินเมื่อบรรทุกสูงสุด: 8,000 กิโลเมตร
 พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงสูงสุด: 10,000 กิโลเมตร
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
# อิลยูชิน อิล-86
อิลยูชิน อิล-86  (Ilyushin Il-86)  อิล-86 เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างแบบแรกของสหภาพโซเวียต เป็นผลงานของเกนริค วาซิลเลวิช นาวาชือลอฟ (ภาษารัสเซีย Ге́нрих Васи́льевич Новожи́лов) หัวหน้าสำนักงานอิลยูชิน ซึ่งได้รับการคัดเลือกและชนะเครื่องบินคู่แข่งจาก ตูโปเลฟ และ อันโตนอฟ เครื่องต้นแบบ อิล-86 บินเป็นครั้งแรกในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1976 และใช้รับผู้โดยสารโดยสารการบินแอโรฟลอต ใน ค.ศ. 1979

 อิลยูชิน อิล-86 
 ผู้สร้าง: โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือสำนักงานอิลยูชิน
 ประเภท: เจ๊ตโดยสารลำตัวกว้างเจ้าหน้าที่ 3-4 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 350 คน
 เครื่องยนต์: เทอร์โบแฟน คุซเนทซอฟ เอ็นเค-86 ให้แรงขับเครื่องละ 13,000 กิโลกรัม 4 เครื่อง
 กางปีก: 48.06 เมตร
 ยาว: 59.54 เมตร
 สูง: 15.81 เมตร
 พื้นที่ปีก: 329.8 ตารางเมตร
 น้ำหนักบรรทุกสูงสุด: 42,000 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด: 206,000 กิโลกรัม
 อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง: 950 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 9,000 เมตร
 อัตราเร็วเดินทางไกล: 900 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
 ระยะทางวิ่งขึ้น-ร่อนลง: 2,300-2,600 เมตร
 พิสัยบินเมื่อมีภารกรรมบรรทุกสูงสุด: 2,350 กิโลเมตร
 พิสัยบินเมื่อบรรทุกเชื้อเพลิงเต็มที่: 4,600 กิโลเมตร
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
# อากาศยานลำเลียงแบบที่ 13 ของกองทัพอากาศไทย
แอร์บัส เอ310-324 "หมูอ้วน" เป็นอากาศยานลำเลียงแบบที่ 13 (บ.ล.13) ในฝูงบิน 602 รอ. ของกองทัพอากาศไทย โดยได้เริ่มเข้าประจำการในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2534 ได้รับการจดทะเบียน HS-TYQ และกำหนดหมายเลขหางเป็น 60202"หนึ่งภาพเล่า AIRBUS A310-324 เครื่องบินลำเลียงแบบที่ 13 (แอร์บัส เอ310-300)"  กองบิน ๖ กองทัพอากาศไทย, สืบค้นเมื่อ 25 เมษายน 2566

เครื่องบินบ.ล.13 จัดซื้อโดยงบประมาณของกองทัพอากาศ เมื่อปี 2534 เดิมใช้หมายเลข 44-444 มีรหัสเรียกขานว่า "วิหกตองสี่" ภายหลังเปลี่ยนไปใช้หมายเลข 60201 ภายหลังการประจำการกับกองทัพอากาศ 27 ปี เครื่องบินลำดังกล่าวก็ได้ปลดประจำการลงเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559

 การใช้งาน 
บ.ล. 13 ถูกใช้งานในเครื่องบินลำเลียงสำหรับกองทัพอากาศ และเคยใช้เป็นเครื่องบินพระที่นั่งสำรอง เครื่องบินได้ปลดประจำการลงเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559 และได้ถูกจัดเก็บไว้ที่ท่าอากาศยานตาคลีจนถึงปัจจุบัน

 อากาศยาน 
แอร์บัส เอ310-324 ทะเบียน HS-TYQ (MSN 591) เป็นรุ่นหนึ่งของอากาศยานตระกูลเอ310 ของแอร์บัส เครื่องบินลำนี้ใช้เครื่องยนต์แพรตแอนด์วิทนีย์ พีดับเบิลยู4156เอ จำนวน 2 เครื่องโดยเครื่องบินมีอายุประมาณ 31.9 ปี และถูกส่งมอบให้กองทัพอากาศในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2534"Royal Thai Air Force HS-TYQ (Airbus A310 - MSN 591)". Airfleets Aviation (ภาษาอังกฤษ)

 ข้อมูลจำเพาะ 
 กำลังเครื่องยนต์ : 52,000 ปอนด์
 ความยาวปีก :  144 ฟุต
 ความยาว :  152 ฟุต 4 นิ้ว
 ความสูง :  51 ฟุต
 น้ำหนักตัวเปล่า :  79.5 ตัน
 น้ำหนักสูงสุดในการขึ้นบิน :  157 ตัน
 ความเร็วสูงสุด :  0.84 มัค
 เพดานบิน :  41,000 ฟุต
# ดาโซ/ดอร์เนียร์แอลฟาเจ็ต
250px|right
ดาโซ/ดอร์เนียร์แอลฟาเจ็ต  เป็นเครื่องบินรบที่ฝรั่งเศสและเยอรมนีร่วมมือสร้างขึ้น เครื่องต้นแบบแอลฟาเจ็ตบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1971 เครื่องแรกจากการผลิตเริ่มบิน เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977

 รายละเอียด 
ข้อมูลจำเพาะ

 ผู้สร้าง บริษัทดาโซ-เบรแก (ฝรั่งเศส) และบริษัทดอร์เนียร์ (เยอรมนี)
 ประเภท เจ็ตฝึกขั้นสูง 2 ที่นั่ง/สนับสนุนหน่วยทหารภาคพี้นดิน
 เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน เทอร์โบเมคา สเนคมา ลาร์ซาค 04-ซี 5 ให้แรงขับสถิตเครื่องละ 1350 กิโลกรัม 2 เครื่อง
 กางปีก 9.11 เมตร
 ยาว 12.29 เมตร
 สูง 4.19 เมตร
 พื้นที่ปีก 17.5 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 3,150 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งปกติ 4,890 กิโลกรัม เมื่อใช้เป็นเครื่องบินฝึก
 6,000 กิโลกรัม เมื่อใช้สนับสนุนภาคพื้นดิน
 อัตราเร็วขั้นสูง .85 มัค (901 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะความสูง 12,190 เมตร
 อัตราไต่ 59 เมตร/วินาที
 เพดานบินใช้งาน 14,020 เมตร
 รัศมีทำการรบเมื่อใช้สนับสนุนภาคพื้นดินติดอาวุธเต็มที่
 410 กิโลเมตร เมื่อบิน ต่ำ-ต่ำ-ต่ำ
 630 กิโลเมตร เมื่อบิน สูง-ต่ำ-สูง
 พิสัยบินไกลสุด 2,600 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงภายนอก
 บินได้นาน 2 ชั่วโมง 35 นาที
 อาวุธ
 กระเประปืนใหญ่อากาศ เมาเซอร์ ขนาด 27 มม. (แอลฟาเจ็ตเอ) 
 ปืนใหญ่อากาศ เดฟา 533 ขนาด 30 มม. (แอลฟาเจ็ตอี)  
 อาวุธปล่อยลูกระเบิดและจรวดที่ใต้ปีกข้างละ 2 แห่ง เป็นน้ำหนักรวม 2,200 กิโลกรัม

 ประเทศผู้ใช้งาน 
 ออสเตรเลีย
 เบลเยียม
 แคนาดา
 อียิปต์
 ฝรั่งเศส
 โมร็อกโก
 ไนจีเรีย
 กาตาร์
 ไทย
 โตโก

อดีตประเทศผู้ใช้งาน
 เยอรมนี
 โกตดิวัวร์
 โปรตุเกส
 อังกฤษ
# โทไดจิ
โทไดจิ  เป็นวัดพุทธในเมืองนาระ ประเทศญี่ปุ่น ศาลาหลวงพ่อโต (ไดบุตสึเด็ง) ของวัดนี้ได้รับการบันทึกว่าเป็นอาคารไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก  เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปไดบุตสึขนาดใหญ่หล่อจากบรอนซ์ ซึ่งเป็นพระปฏิมาแทนองค์พระไวโรจนพุทธเจ้า นอกจากนี้ วัดนี้ยังเป็นศูนย์กลางของโรงเรียนศาสนาในสายเคงงอีกด้วย วัดนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในทะเบียนเดียวกับวัด ศาลเจ้า และสถานที่สำคัญอื่น ๆ อีก 7 แห่งในเมืองนาระ

 ประวัติ 

 ประวัติเมื่อครั้งแรกเริ่มสร้าง 

ในสมัยเทมเปียว มีผู้ประสบภัยจากภัยธรรมชาติและโรคระบาดอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งปี  พ.ศ. 1286 จักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศว่า ประชาชนควรจะร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขึ้นเพื่อปกป้องตนเองจากภัยพิบัติ เนื่องจากทรงมีความเชื่อว่าพระพุทธรูปจะช่วยคุ้มครองประชาชนได้ ตามบันทึกที่เก็บรักษาอยู่ในโทไดจิได้กล่าวว่า มีคนมาช่วยสร้างพระพุทธรูปและหอที่ประดิษฐานมากกว่า 2,600,000 คน การสร้างพระพุทธรูปเริ่มต้นครั้งแรกที่เมืองชิงารากิ แต่หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้และแผ่นดินไหวจนมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ก็ได้ย้ายสถานที่สร้างมายังเมืองนาระใน พ.ศ. 1288 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน พ.ศ. 1294 ต่อมาใน พ.ศ. 1295 ได้มีการจัดพิธีเบิกพระเนตรเพื่อฉลองพระพุทธรูปองค์ใหม่ โดยมีพระภิกษุชาวอินเดียชื่อว่าพระโพธิเสนะ เป็นผู้ประกอบพิธี ตามบันทึกมีผู้มาร่วมพิธีราว 10,000 คน หลังจากนั้นจักรพรรดิโชมุได้ทรงประกาศให้โทไดจิเป็นวัดประจำแคว้นยามาโตะ  และเป็นศูนย์กลางของวัดทั่วอาณาจักร

 การก่อสร้างขึ้นใหม่หลังสมัยนาระ 
หลวงพ่อโตโทไดจิถูกสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งโดยเหตุผลต่างๆกัน รวมทั้งความเสียหายจากเหตุแผ่นดินไหว และมีการสร้างขึ้นใหม่ 2 ครั้งที่มีสาเหตุจากเหตุเพลิงไหม้ โดยพระหัตถ์ทั้งสองข้างที่เห็นในปัจจุบันนี้สร้างขึ้นในสมัยโมโมยามะ (พ.ศ. 2111-2158) พระเศียรในปัจจุบันนี้ถูกสร้างขึ้นในสมัยเอโดะ (พ.ศ. 2158-2410) และหอที่ประดิษฐานในปัจจุบันนี้สร้างเสร็จสมบูรณ์เมื่อ พ.ศ. 2252 โดยมีขนาดเล็กกว่าอาคารหลังเดิมราว 30% เดิมทีในบริเวณวัดจะมีเจดีย์สูง 100 เมตรอยู่คู่หนึ่ง ซึ่งจัดว่าเป็นอาคารที่สูงที่สุดในโลกในยุคหลังจากการสร้างพีระมิด แต่ได้พังทลายลงเนื่องจากแผ่นดินไหว

 ข้อมูลทั่วไปของพระพุทธรูป 
thumb|right|250px|พระไวโรจนพุทธะ โทไดจิ

 ความสูงทั้งองค์ : 14.98 เมตร
 ความสูงของพระพักตร์ : 5.33 เมตร
 ความยาวของพระเนตร : 1.02 เมตร
 ความกว้างของพระนาสิก : 0.5 เมตร
 ความยาวของพระกรรณ : 2.54 เมตร
 น้ำหนักรวม : 500 ตัน

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Tōdai-ji - Oriental Architecture
 Tōdai-ji Temple - Photos of Tōdai-ji Temple, its Lotus Hall and Ordination Hall
# ฮัมซะฮ์
ฮัมซะฮ์ (, , ء) เป็นอักษรอาหรับใช้แทนเสียง /อ/ แต่ไม่ถือว่าเป็นตัวอักษรเท่ากับอักษรอื่นอีก 28 ตัว ใช้แสดงการออกเสียงในยุคต้นๆของศาสนาอิสลาม ใช้เติมบนอะลิฟเพื่อบอกว่าอะลิฟตัวนี้ใช้แทนเสียง /อ/  อาจเขียนได้ในรูป:
 เดี่ยว: ء ; 
 รวมกับ: 
 أ และ إ (ข้างบนและข้างล่างอะลิฟ) 
 ؤ (เหนือ วาว) 
 ئ (เหนือยาอุไม่มีจุดข้างล่าง)

กฎของฮัมซะฮ์
โดยย่อ
 ฮัมซะฮ์เมื่อเป็นตัวแรกต้องอยู่บนหรือล่างอะลิฟ ขึ้นกับเสียงสระของฮัมซะฮ์แต่ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสมจะละฮัมซะฮ์ไว้ 
 /i/ สำคัญกว่า /u/ สำคัญกว่า /a/  ถ้าต้องนับความสำคัญของเสียงสระ
 สำหรับเสียง /อาอะ/ /อูอะ/ และ/เอาอะ/ ต้องเขียนฮัมซะฮ์บนเส้นแทนการเขียนบนอะลิฟ 
 ถ้ามีอะลิฟ 2 ตัวเขียนติดกัน ใช้อะลิฟ มัดดะแทน 
รายละเอียด
ฮัมซะฮ์ถือเป็นอักษรที่เขียนได้หลายวิธีและไม่มีผลต่ออักษรที่อยู่รอบข้างแม้แต่อักษรที่แทนสระเสียงยาว เขียนได้ 4 ลักษณะคือ เขียนบนเส้นโดยตรง เขียนบนอะลิฟ วาว หรือยาอุที่ตัดจุดข้างล่างออกไป อะลิฟที่มีฮัมซะฮ์อาจเขียนก่อนหน้าอะลิฟอีกตัวโดยไม่ต้องใช้อะลิฟ มัดดะ กฎของฮัมซะฮ์ขึ้นกับว่าฮัมซะฮ์อยู่ตำแหน่งต้น กลาง หรือท้ายคำ (ไม่ออกเสียง) สระเสียงสั้นที่เกิดจากการผันคำจะไม่นับ และเขียนในรูปอะลิฟ-ตันวิน จะใช้ฮัมซะฮ์เมื่ออยู่กลางคำเท่านั้น 
 ถ้าอยู่ต้นคำ:
 เขียนบนอะลิฟเสมอ เขียนข้างบนถ้าเป็น /อะ/หรือ /อุ/ เขียนข้างล่างถ้าเป็น/อิ/ 
 ถ้าตามด้วยเสียง /อา/ ใช้อะลิฟ มัดดะ
 ถ้าอยู่ท้ายคำ:
 ถ้าเป็นสระเสียงสั้นเขียนบนตัวพาขึ้นว่าเป็นเสียงใด (อะใช้อะลิฟ อิใช้ยาอุ อุใช้วาว) ถ้าเป็นสระเสียงยาว เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น 
 ในกรณีอื่นๆ เขียนฮัมซะฮ์บนเส้น 
 ถ้าอยู่กลางคำ:
 ถ้าเป็นสระเสียงยาวหรือสระประสม ตัวพาของฮัมซะฮ์ขึ้นกับกรณีต่อไปนี้: 
 ถ้าเป็นสระอิหรืออุ เขียนบนยาอุหรือวาว 
 ในกรณีอื่น เขียนบนเส้น เว้นแต่อักษรตัวต่อไปเป็นยาอุอาจเขียนฮัมซะฮ์บนยาอุเพื่อป้องกันความสับสน
 ในกรณีอื่น ทั้งสระที่นำหน้าและตามหลังมีผลต่อฮัมซะฮ์ 
 ถ้ามีตัวเดียวหรือ 2 ตัวแต่เป็นชนิดเดียวกัน เสียงสระนั้นจะเป็นตักำหนดตัวพา 
 ถ้ามีสระ 2 ตัวต่างกัน อิสำคัญกว่าอุ อุสำคัญกว่าอะ 
 ใช้อะลิฟ มัดดะ ถ้าจำเป็น 
ในบางกรณี มีกฎที่ต่างไปคือ 
 "201 Arabic Verbs" ของ Barron ใช้ตามกฎข้างต้น 
 "Teach Yourself Arabic Verbs and Essential Grammar" ของ John Mace  เมื่อเป็นเสียงอูจะไม่ใช้วาว 2 ตัว ในกรณีของ/อิอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ ถ้าเป็น/อะอู/ เขียนอัมซะหฺบนอะลิฟ 
 "A new Arabic grammar" ของ Haywood and Nahmad เสียง /อู/ เขียนฮัมซะฮ์บนวาวตัวเดียว ไม่ใช้วาว 2 ตัว 
 "Al-Kitaab fii Ta:allum ..." /อะอู/ ใช้ฮัมซะฮ์บนยาอุ /อะอิ/ ใช้ฮัมซะฮ์บนอะลิฟ
# มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ
มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ  เป็นกลุ่มไอดอลพิเศษที่แบ่งตัวมาจากกลุ่มไอดอลหลัก "มอร์นิงมูซูเมะ" โดยสร้างผลงานเพลงเพียง 2 เพลง และกลุ่มได้สิ้นสุดในเดือนมีนาคม 2004 โดยชื่อ "ซากูรางูมิ" นั้น หมายถึงกลุ่มดอกซากูระ

 สมาชิก 
 นัตสึมิ อาเบะ  (อดีตหัวหน้า)
 มาริ ยางูจิ  (หัวหน้า)
 ฮิโตมิ โยชิซาวะ  
 ไอ ทากาฮาชิ  
 อาซามิ คนโนะ  
 ริซะ นีงากิ  
 เอริ คาเม  
 ไอ คาโงะ 

 ผลงาน 
 เพลงซิงเกิล 
ลำดับชื่อเพลงชื่อภาษาญี่ปุ่น / อังกฤษวันที่เปิดตัวผู้เรียบเรียงนักร้องนำหมายเหตุ1ฮาเระ อาเมะ โนจิ ซูกิ ♥晴れ 雨 のち スキ ♥18 กันยายน พ.ศ. 2003ชุนซูเกะ ซูซูกิ-ติดอันดับที่ 1 ในชาร์ตโอริคอน2ซากูระมังไกさくら満開25 กุมภาพันธ์ 2004ฮิเดยูกิ “ไดจิ” ซูซูกิ-ติดอันดับที่ 1 ในชาร์ตโอริคอน

 ดีวีดี 
ชื่อชุดชื่อภาษาญี่ปุ่น / อังกฤษวันที่วางจำหน่ายซิงเกิลวี – ฮาเระ อาเมะ โนจิ ซูกิ ♥シングルV・晴れ 雨 のち スキ ♥16 ตุลาคม 2003ซิงเกิลวี – ซากูระมังไก / ยูโจ ~โคโกโระโนะบูซูนิวะนาระเน!~シングルV・さくら満開/友情～心のブスにはならねぇ～24 มีนาคม 2004มอร์นิงมูซูเมะซากูรางูมิ ฮัตสึโกเอ็ง ~ซากูระซากุ~モーニング娘。さくら組初公演～さくら咲く～6 มิถุนายน 2004
# อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ  เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ

 มรดกโลก 
สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อ พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
 (ii) - เป็นสิ่งที่มีอิทธิพลยิ่ง ผลักดันให้เกิดการพัฒนาสืบต่อมาในด้านการออกแบบทางสถาปัตยกรรม อนุสรณ์สถาน ประติมากรรม สวน และภูมิทัศน์ ตลอดจนการพัฒนาศิลปกรรมที่เกี่ยวข้อง หรือการพัฒนาการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ ซึ่งได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง หรือบนพื้นที่ใดๆ ของโลกซึ่งทรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม
 (iii) - เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงหลักฐานของวัฒนธรรมหรืออารยธรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในปัจจุบันหรือว่าที่สาบสูญไปแล้ว
 (iv) - เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นของประเภทของสิ่งก่อสร้างอันเป็นตัวแทนของการพัฒนา ทางด้านวัฒนธรรม สังคม ศิลปกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี อุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
 (vi) - มีความคิดหรือความเชื่อที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหตุการณ์ หรือมีความโดดเด่นยิ่งในประวัติศาสตร์

 สถานที่ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลก 

 โทไดจิ (東大寺) 
 โชโซอิง (正倉院) 
 โคฟูกูจิ (興福寺) 
 ศาลเจ้าคาซูงะ (春日大社) 
 กังโงจิ (元興寺) 
 ยากูชิจิ (薬師寺) 
 โทโชไดจิ (唐招提寺) 
 เฮโจเกียว (平城宮跡) 
 ป่าดึกดำบรรพ์คาซูงายามะ (春日山原生林)
# คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับการจัดตั้ง เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 และจัดการเรียนการสอนในด้านสหเวชศาสตร์ในหลายสาขาวิชาได้แก่ สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก สาขาวิชารังสีเทคนิค สาขาวิชากายภาพบำบัด และสาขาทัศนมาตรศาสตร์ ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

 ประวัติ 
thumb|left|200px|อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (ตรงกลาง) ด้านขวาคือคณะทันตแพทยศาสตร์ และด้านซ้ายคือคณะพยาบาลศาสตร์
 พ.ศ. 2539 เริ่มก่อตั้งในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ซึ่งเป็นโครงการที่ได้รับการบรรจุในช่วงแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8 (พ.ศ. 2540 - 2544) สังกัเสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ ผู้ดำเนินการในโครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ช่วงแรกได้แก่ รองศาสตราจารย์ ดร.กาญจนา เงารังษี รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ มหาวิทยาลัยนเรศวร และรองศาสตราจารย์ทวีสุข กรรณล้วน จากคณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยสำนักงานชั่วคราวของคณะตั้งอยู่ที่อาคารคณะเภสัชศาสตร์ในระยะแรก
 พ.ศ. 2540 โดยเริ่มดำเนินการรับนิสิตเข้าศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2540 ได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2540 โดยเปิดรับนิสิตสาขาเทคนิคการแพทย์รุ่นแรก จำนวน 40 คน
 พ.ศ. 2541 หลักสูตรใหม่อีกหนึ่งหลักสูตรซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวในประเทศไทยคือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก และได้รับความเห็นชอบจากทบวงมหาวิทยาลัย ให้เปิดรับนิสิตสาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอกจำนวน 30 คน
 พ.ศ. 2542 และ พ.ศ. 2543 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารังสีเทคนิค และหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด ได้รับความเห็นชอบตามลำดับ โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ จึงรับนิสิตเข้าศึกษาอีกสาขาวิชาละ 40 คน รวมทั้งสิ้นในเวลา 4 ปี โครงการจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เปิดหลักสูตรถึง 4 สาขาวิชา บรรลุตามเป้าหมายที่ได้วางไว้ในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษาระยะที่ 8
 วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 สภามหาวิทยาลัยนเรศวร ในคราวประชุมครั้งที่ 90 (9/2543) ได้มีมติให้โครงการจัดตั้ง คณะสหเวชศาสตร์ เปลี่ยนสถานะเป็น “คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร” 
 พ.ศ. 2545 อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ได้ย้ายที่ทำการมาปฏิบัติงาน ณ อาคารคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2545 โดยมีสำนักงานเลขานุการคณะฯ อยู่ที่อาคารบริหารและบริการ ชั้น 2 ส่วนห้องปฏิบัติการของนิสิตสาขาต่างๆ จะอยู่ที่อาคารปฏิบัติการ 1 และ 2 และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร

 ภาควิชา 
250px|thumb|right|สถานศึกษาภาคปฏิบัติของนิสิตคณะสหเวชศาสตร์ ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกอบด้วย 5 ภาควิชา ดังนี้
 ภาควิชากายภาพบำบัด 
 ภาควิชาเทคนิคการแพทย์ 
 ภาควิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก 
 ภาควิชารังสีเทคนิค 
 ภาควิชาทัศนมาตรศาสตร์

 หลักสูตรการศึกษา 
ปัจจุบัน คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร อันได้แก่
 ปริญญาตรี ปริญญาโทหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต
 สาขาวิชากายภาพบำบัด
 สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์
 สาขาวิชาเทคโนโลยีหัวใจและทรวงอก
 สาขาวิชารังสีเทคนิค
 สาขาวิชาทัศนมาตรศาสตร์หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต
 สาขาวิชาชีวเวชศาสตร์
 สาขาวิชาฟิสิกส์การแพทย์
 สาขาวิชากายภาพบำบัด
 สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์