wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# หมวกกะปิเยาะ
หมวกกะปิเยาะ (หรือสะกด กะปิเยาะห์) เดิมเป็นสัญลักษณ์แห่งวัฒนธรรมในการสวมใส่หมวกของชาวอาหรับ  ซึ่งในประเทศแถบมลายูรวมถึงจังหวัดปัตตานี  ยะลา  และนราธิวาสของประเทศไทยจะนิยมสวมใส่หมวกที่เรียกกันว่า  "ซอเกาะ"  มากกว่า 
หมวกกะปิเยาะเป็นหมวกที่ชาวชาวไทยมุสลิมสวมใส่ประกอบศาสนกิจ  (การประกอบพิธีละหมาด) และสวมใส่ประจำวัน  เกิดจากการนำผ้าหลายๆชนิดมาตัดเย็บซ้อนกัน 3 ชั้น  เย็บด้วยผ้าหลายชนิดทับซ้อนกัน  และจะมีลวดลายต่าง ๆ บนหมวก  ฝีมือการผลิตประณีต  มีลวดลายปักและฉลุหลายแบบ   

ลักษณะรูปทรง
รูปทรงของหมวกกะปิเยาะก็มีด้วยกันหลากหลาย อาทิ ทรงดาดา ทรงจาบา ทรงเมกกะ ทรงสูง ทรงลายรุ้ง ทรงซอเกาะดำ ทรงมัสยิด และทรงตริดจอแดน แต่ละทรงจะมีความงดงามแตกต่างกันไป ทรงที่ขายดีราคาย่อมเยาเป็นที่นิยมคือ "ทรงซูดาน"
ขึ้นอยู่กับการออกแบบ
มี  3 ขนาด  คือ  
ผู้ใหญ่  
วัยรุ่น  
เด็ก

 ส่วนประกอบของกะปิเยาะ 
ส่วนประกอบของกะปิเยาะ ประกอบไปด้วย 2 ส่วนคือส่วนฐานและส่วนหัว 
ส่วนฐานเรียกตามภาษาอาหรับว่า “จิดา” (Jida) ภาษามลายูเรียกว่า “อีบู” 
ส่วนหัว เรียกตามภาษาอาหรับว่า “เฟาก์” (Fauk) ภาษามลายูเรียกว่า “ตาโป๊ะ”

 ประวัติความเป็นมาของหมวกกะปิเยาะ 
ในอดีตการผลิตหมวกกะปิเยาะเป็นการผลิตงานในครัวเรือน มีจุดเริ่มต้นในปีพ.ศ. 2517 ได้มีการเริ่มผลิตกะปิเยาะเป็นครั้งแรก ในตำบลกะมิยอ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี โดยกลุ่มผู้ที่เดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ ที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย ได้ไปรับจ้างเย็บกะปิเยาะอยู่ที่นั่นประมาณจนมีความชำนาญ จึงริเริ่มนำจักรเย็บผ้า ที่เรียกว่าจักร PAFF กลับมาเย็บกะปิเยาะที่จังหวัดปัตตานี ช่วงแรกกลุ่มลูกค้าคือชาวมุสลิมที่ไปประกอบพิธีฮัจญ์ ณ ประเทศซาอุดิอาระเบีย

ต่อมาในปีพ.ศ. 2537 การผลิตหมวกกะปิเยาะได้กลายเป็นการผลิตที่แพร่หลาย จนเกิดการรวมตัวเป็นกลุ่มผู้ผลิตรายย่อย ขึ้นหลายกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีผู้ประกอบการลงทุนในการจัดหาเครื่องตัดผ้า เครื่องฉลุลาย และวัสดุ เช่น ผ้า และด้ายในการเย็บกะปิเยาะ
# ความอยากรู้อยากเห็น
ความอยากรู้อยากเห็น เป็นอารมณ์อย่างหนึ่งของมนุษย์และสัตว์หลายชนิด ซึ่งส่งผลให้เกิดพฤติกรรมที่อยากรู้อยากเห็นตามธรรมชาติ เช่น การสำรวจ การสืบเสาะ และการเรียนรู้ คำนี้สามารถใช้แทนพฤติกรรมที่เกิดจากอารมณ์ดังกล่าวก็ได้ อารมณ์ที่อยากรู้อยากเห็นทำให้เกิดแรงผลักดันที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จนถือได้ว่าความอยากรู้อยากเห็นเป็นแรงจูงใจของวิทยาศาสตร์และแขนงวิชาอื่นๆ ในการศึกษาของมนุษย์

 ต้นเหตุของความอยากรู้อยากเห็น 
ถึงแม้ความอยากรู้อยากเห็นจะเป็นความสามารถที่มีมาตั้งแต่เกิดของสิ่งมีชีวิตหลายชนิด แต่ก็ไม่สามารถจัดว่าเป็นสัญชาตญาณเพราะว่าขาดคุณสมบัติของแบบอย่างการกระทำที่ตายตัว (fixed action pattern) ความอยากรู้อยากเห็นควรจะเป็นหนึ่งในอารมณ์พื้นฐาน เพราะความอยากรู้อยากเห็นสามารถแสดงออกได้โดยยืดหยุ่นหลายวิธี ในขณะที่สัญชาตญาณจะแสดงออกไปในทางเดียวเหมือนกันหมด ความอยากรู้อยากเห็นเป็นสิ่งปกติทั่วไปของมนุษย์ในทุกช่วงอายุตั้งแต่วัยทารกไปจนถึงวัยชรา และสามารถสังเกตได้ง่ายจากสัตว์ชนิดอื่นด้วย อาทิ ลิง แมว ปลา สัตว์เลื้อยคลาน แมลง ฯลฯ โดยรูปลักษณ์ของการสำรวจจะถูกใช้ร่วมกันระหว่างสิ่งมีชีวิตชนิดนั้น เช่นสัตว์บนพื้นดินจะมีรูปลักษณ์ที่เหมือนกัน คือขนาดที่จำกัดและความต้องการที่จะออกหาแหล่งอาหาร เป็นต้น

ความอยากรู้อยากเห็นอันแรงกล้าเป็นแรงจูงใจสำคัญของนักวิทยาศาสตร์หลายท่าน เป็นอารมณ์ที่ทำให้ความต้องการของมนุษยชาติกลายเป็นความชำนาญในความรู้ของสาขาวิชาหนึ่งๆ โดยพัฒนาจากความสงสัยและการยกย่องชมเชย ถึงแม้บางทีมนุษย์จะถูกพิจารณาว่ามีความอยากรู้อยากเห็นมาก แต่บางทีก็ดูเหมือนว่าเป็นสิ่งที่ไม่แตกต่างเมื่อเปรียบเทียบกับสัตว์ชนิดอื่น สิ่งที่เกิดในความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์คือ ความสนใจหรือความอยากรู้อยากเห็นในตนเอง บวกกับความสามารถในการคิดวิเคราะห์แบบนามธรรม นำไปสู่การเลียนแบบ ความเพ้อฝัน และจินตนาการ และในที่สุดก็นำไปสู่วิธีของมนุษย์โดยเฉพาะนั่นคือ "เหตุผล" ซึ่งเป็นสิ่งนามธรรมและมีความตระหนักในตนเองหรือความสำนึก หลายคนมีความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในเรื่องต่างๆ และก็ได้มีเหตุผลมากมายมาอธิบายรองรับ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องของโลกหลังความตาย

 ความอยากรู้อยากเห็นที่ผิดปกติ 
ความอยากรู้อยากเห็นที่ผิดปกติ เป็นตัวอย่างหนึ่งของความอยากรู้อยากเห็นที่เสพติดหรือเลิกไม่ได้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับความตาย ความรุนแรง หรือเหตุการณ์อื่นที่อาจทำร้ายร่างกายหรือจิตใจ อารมณ์เช่นนั้นคือการระบายความกดดันไปบนความอยากรู้อยากเห็นที่มีตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม ในเรื่องอื่นที่อ่อนโยนกว่า สิ่งนี้อาจเข้าใจได้ว่าเป็นพฤติกรรมรูปแบบหนึ่งของการเยียวยาหรือการลบล้างให้หมดไป ดังเช่นการอธิบายในบทกวีของอริสโตเติลว่า "เราสนุกกับการพิจารณาภาพที่พิถีพิถันที่สุดของสิ่งต่างๆ ที่ซึ่งการมองเห็นนั้นสร้างความเจ็บปวดให้เรา"
# ลิซา เจอร์ราด
ลิซา เจอร์ราด นักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวออสเตรเลีย มีชื่อเสียงจากวงดนตรีดูโอ ชื่อ Dead Can Dance เล่นดนตรีในแนวโกธิก, นิวเอจ, แอมเบียนต์  ระยะหลังหันมาผลิตผลงานดนตรีประกอบภาพยนตร์  โดยอัลบั้มที่มีชื่อเสียงคือ เพลงประกอบภาพยนตร์ Gladiator (นักรบผู้กล้าผ่าแผ่นดินทรราช) เป็นผลงานร่วมกับฮานส์ ซิมเมอร์ นักแต่งเพลงชาวเยอรมัน ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ และเข้าชิงรางวัลออสการ์

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 เว็บทางการ
# แทคีออน
แทคีออน  คืออนุภาคที่เคลื่อนที่เร็วกว่าแสง ซึ่งปัจจุบันยังไม่มีการค้นพบอย่างเป็นทางการ ชัยวัตน์ คุประตกุล, "สื่อภาษาวิทยาศาสตร์", นิตยสารสารคดี ฉบับเดือน เมษายน พ.ศ. 2538, หน้า 44.ผู้เสนอแนวคิดแทคีออนคือ โอ.เอ็ม. บิลานิอุก (O.M. Bilanuik) และ อี.ซี.จี. ซูดาร์ซาน (E.C.G. Sudarshan) นักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซีย และต่อมาปี พ.ศ. 2510 เจอรัลด์ ฟีนเบิร์ก (Gerald Feinberg) นักวิทยาศาสตร์ชาวสหรัฐอเมริกา เป็นผู้ตั้งชื่อ "แทคีออน" โดยใชศัพท์ภาษากรีก Tachys ที่แปลว่าเร็ว Tachyon จึงแปลว่า "อนุภาคเร็ว"

แทคีออนในทฤษฎีเชิงสัมพัทธ์

ในสัมพัทธภาพพิเศษอนุภาคที่เร็วกว่าแสงจะมีอวกาศ-เสมือน (space-like) ที่มีสี่โมเมนตัม (four-momentum),

มวล
ในทฤษฎีความไม่แปรเปลี่ยนของลอเรนทซ์ (Lorentz invariant theory), สูตรเดียวกับที่นำไปใช้กับอนุภาคที่ช้ากว่าแสงปกติ (บางครั้งเรียกว่า "แบรดดิออน" (bradyons) ในการอภิปรายที่เกี่ยวข้องกับแทคีออน) นอกจากนี้ยังจะต้องนำไปใช้กับแทคีออนโดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์พลังงาน-โมเมนตัม (energy–momentum relation) ก็คือ:

(โดยที่ P คือ โมเมนตัมเชิงสัมพัทธ์ของ แบรดดริออน และ m คือ มวลนิ่งของมัน) ยังควรจะนำมาประยุกต์ใช้พร้อมกับสูตรสำหรับพลังงานโดยรวมทั้งหมดของอนุภาค:

สมการนี้แสดงให้เห็นว่าพลังงานทั้งหมดของอนุภาค (แบรดดิออน หรือ แทคีออน) จะประกอบไปด้วยการสนับสนุนจากมวลนิ่งของ ("มวล-พลังงานนิ่ง") (rest mass–energy) และผลจากการเคลื่อนที่, และพลังงานจลน์ของมัน
# อาจหาญ ทรงงามทรัพย์
อาจหาญ ทรงงามทรัพย์ เป็นอดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครราชสีมา ได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า โค้ชขงเบ้ง ด้วยฝีไม้ลายมือที่ขึ้นชื่อในวงการลูกหนังไทย และมีผลงานกับสโมสรและทีมชาติไทยมามากมาย

ด้วยบุคลิกที่ขรึม แต่นุ่มนวล พูดน้อยไปบ้างจนมีคำพูดว่า กว่าจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมากลัวดอกพิกุลจะร่วงก็ไม่ปาน

 ข้อมูลส่วนตัว 
เกิด 2 มิถุนายน 2493 อายุ  ปี

ภูมิลำเนา อ.ประจันตคาม จ.ปราจีนบุรี  
 
การศึกษา การศึกษาบัณฑิต (พลศึกษา) ปี พ.ศ. 2516, การศึกษามหาบัณฑิต (พลศึกษา) ปี พ.ศ. 2518, ปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา ปี พ.ศ. 2553   

รับราชการ ปี พ.ศ. 2518 – 2547 ม.ศรีนครินทรวิโรฒ

 ประสบการณ์ในการเป็นผู้ฝึกสอนระดับสโมสร 
 ผู้ฝึกสอนทีม ราชนาวี ปี พ.ศ. 2556-2558
 ผู้ฝึกสอนทีม นครราชสีมา เอฟซี  (สวาดแคท) ปี พ.ศ. 2555-2556
 ผู้ฝึกสอนทีม แอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด ปี พ.ศ. 2555
 ผู้ฝึกสอนทีม บางกอกกล๊าส ปี พ.ศ. 2553-2555
 ผู้ฝึกสอนทีม ภูเก็ต เอฟซี ปี พ.ศ. 2552-2553
 ผู้ฝึกสอนทีม โอสถสภา เอ็ม 150 ปี พ.ศ. 2551-2552
 ผู้ฝึกสอนทีม บินห์ดิน (เวียดนาม) ปี ค.ศ. 2005
 ผู้ฝึกสอนทีม ฮองอันยาลาย (เวียดนาม) ปี ค.ศ. 2003-2005 
 ผู้ฝึกสอนทีม สมาคมสมาชิกตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย 
 ผู้ฝึกสอนทีม ธนาคารกรุงไทย 
 ผู้ฝึกสอนทีม ธนาคารกรุงเทพ ปี พ.ศ. 2524-2531
 ผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลมหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 1, 2
 ผู้ฝึกสอนฟุตบอลทีม มศว ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519

 ประสบการณ์ในการเป็นผู้ฝึกสอนทีมฟุตบอลเยาวชน, ทีมชาติไทย 
  ผู้ฝึกสอนทีมชาติไทย ชุดอันดับ 4 ฟุตบอลอช.เกมส์ครั้งที่ 14 ที่ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้ ร่วมงานกับปีเตอร์วิธ
 ผู้ฝึกสอนทีมชาติไทย ชนะเลิศ ไทเกอร์ คัพ ปี ค.ศ. 2002 มีอินโดฯ กับสิงคโปร์เป็นเจ้าภาพร่วม ร่วมงานกับปีเตอร์วิธ
 ผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยชุดแชมป์ซีเกมส์ ครั้งที่ 19 ที่จาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย
 ผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยชุดแชมป์ซีเกมส์ ครั้งที่ 12 ที่ประเทศสิงคโปร์ 
 ผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยชุดอช.เกมส์ ครั้งที่ 10 ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
 ผู้ฝึกสอนเยาวชนทีมชาติไทย ไชน่า ยูธ คัพ ปี ค.ศ. 1981
 ผู้ฝึกสอนเยาวชนทีมชาติไทย แข่งขันไลออนส์ซิตี้ คัพครั้งที่ 3, 4 ที่ประเทศสิงคโปร์ ปี ค.ศ. 1979, 1980

 ประสบการณ์การอบรมผู้ฝึกสอน 
 พ.ศ. 2539 ประกาศนียบัตร DFB COACHING COURSE FOR AFRICA,ASIA AND CENTRAL AMERRICAN COACHES ที่เฮนเนฟท์ ประเทศเยอรมนี
 พ.ศ. 2527 ประกาศนียบัตร course of modern brazilia football for foriener trainer and coaches กรุงริโอเดอจาเนโร ประเทศบราซิล
 ประกาศนียบัตรวิทยากรฟุตบอลของ สหพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย (AFC) DIPLOMA OF FOOTBALL INSTRUCTOR โดยฟีฟ่าและเอเอฟซี
 พ.ศ. 2524 ประกาศนียบัตร หลักสูตร ฟีฟ่า โคคาโคล่า อินเตอร์เนชั่นแนล อะคาเดมี่ ที่กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย 

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๑๒ ตอนที่ ๕ ข หน้า ๑๕๑, ๒๘ เมษายน ๒๕๓๘
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์, เล่ม ๑๐๘ ตอนที่ ๑๑๑ ง ฉบับพิเศษ หน้า ๑๕๖, ๒๔ มิถุนายน ๒๕๓๔
ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญจักรมาลาและเหรียญจักรพรรดิมาลา , เล่ม ๑๑๙ ตอนที่ ๒ ข หน้า ๓๔๒, ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๕
# สมเด็จพระราชินีนาถคริสตีนาแห่งสวีเดน
สมเด็จพระราชินีนาถคริสตีนาแห่งสวีเดน เป็นพระราชธิดาใน พระเจ้ากุสตาฟที่ 2 อดอล์ฟแห่งสวีเดน ประสูติในปี ค.ศ. 1626 ในพระราชวังสตอกโฮลม์ ประเทศสวีเดน พระนางมีบุคลิกลักษณะเหมือนผู้ชายมากกว่าผู้หญิง โปรดการทรงม้า การลุกนั่งแบบผู้ชายและฉลองพระองค์สั้นผู้รับใช้เบื้องพระยุคลบาทเรียกพระนางว่า เจ้าชายคริสติน่า

 ครองราชย์ 
thumb|250px|left|สมเด็จพระราชินีนาถคริสติน่าในปี ค.ศ.1653

พระนางขึ้นครองราชย์ตอนพระชันษาครบ 6 ปี การศึกษาของพระองค์เท่ากับรัชทายาททั้งหลาย และการศึกษาอย่างมหาศาลทำให้พระนางเบื่อกับการเป็นกษัตริย์ จึงทำให้พระเจ้าชาลส์ที่ 10 กุสตาฟผู้เป็นญาติของพระองค์ขึ้นครองราชย์แทน เป็นเวลา 22 ปีที่น่าเบื่อของพระนาง พระนางทรงลงพระนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับเยอรมันเป็นอย่างแรกสุด

 การสละราชบัลลังก์ 
หลังพระนางสละราชบัลลังก์ พระนางพร้อมด้วยบริวารใกล้ชิดเดินทางไปเข้าเฝ้าพระสันตปาปาและก็เปลี่ยนมานับถือโรมันคาทอลิกพระนางชอบทำตัวให้เป็นที่สนใจเมื่ออยู่ในโรม 
ชวนคนใหญ่คนโตในโรมทะเลาะ พระสันตปาปาทรงอยากให้พระนางออกไปจากโรมเสียที พระสันตปาปาจึงพระราชทานเงิน 10,000 เหรียญให้พระนางกลับสวีเดนเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1656
และเสด็จแวะไปหา พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 พระเจ้าหลุยส์ทรงต้อนรับอย่างสมพระเกียรติที่พระราชวังฟองแตนโบล พระนางสั่งสังหาร เคานต์ เมนาล เดซิ ที่มีตำแหน่งเจ้ากรมอัศวราชโดยเพราะท่านเคานต์เขียนจดหมายตำหนิพระนาง พระนางยังพยายามเป็นกษัตริย์เนเปิลส์ และโปแลนด์แต่ไม่สำเร็จ

 การกลับสู่โรมและการเสด็จสวรรคต 
thumb|250px|right|อนุสาวรีย์พระนางคริสติน่า

พระนางไม่สามารถกลับสวีเดนได้แล้ว พระนางจึงกลับสู่โรมพระนางอดทำตัวเป็นที่สนใจไม่ได้แต่ไม่มีใครสนเลย พระนางเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1689 พระศพถูกเก็บไว้ในมหาวิหารเซนต์ปีเตอร์

 สมุดภาพ 
</center>
# สุพล เมนาคม
สุพล เมนาคม (13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 — 21 มกราคม พ.ศ. 2561) เจ้าของนามปากกา "ต้อม" (หรือที่เรียกทั่วไปว่า ต้อม ขายหัวเราะ) เป็นนักเขียนการ์ตูนไทยสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์นผู้มีลายเส้นและสีสันที่งดงามคนหนึ่งของเมืองไทย เขาเป็นผู้วาดปกนิตยสารมหาสนุก และเป็นเจ้าของตัวการ์ตูนที่มีชื่อเสียงอย่าง "ไก่ย่างวัลลภ" ซึ่งต่อมาได้มีการนำมาดัดแปลงเป็นการ์ตูนเรื่องสั้นชุด "วิลลี่ เดอะ ชิกเก้น"

 ประวัติ 
สุพล เมนาคม เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสุวรรณารามวิทยาคม กรุงเทพมหานคร

ในวัยเด็ก สุพลมีอุปนิสัยชอบหัดเขียนรูปเล่นและชอบอ่านหนังสือการ์ตูนอย่าง "เบบี้" และ "หนูจ๋า" มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขายังชอบตัวการ์ตูนของวอลท์ ดิสนีย์ อย่างเป็นชีวิตจิตใจด้วย  ต่อมาเมื่อสุพลโตขึ้น เขาก็ได้ติดตามอ่านหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะและมหาสนุกเป็นประจำ ทำให้เขาเกิดความใฝ่ฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูนให้ได้

ในปี พ.ศ. 2522 ขณะที่สุพลทำงานฝ่ายศิลป์ให้กับบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง เขาได้ส่งผลงานมาเสนอสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น 4 แผ่น โดยเป็นการ์ตูนแก๊กแบบ 2 ช่อง และได้รับการพิจารณา สุพลจึงเริ่มเขียนการ์ตูนให้แก่บรรลือสาส์นอย่างจริงจังนับแต่นั้นเป็นต้นมา

ผลงานของสุพลส่วนมากเป็นการ์ตูนแก๊กที่มีตัวการ์ตูนเด่นๆ เป็นตัวเดินเรื่อง เช่น ไก่ย่างวัลลภ แมวตุ้มเม้ง ลูกหมาเจ้านุ่น คุณหมอวิทวัส แก๊งจอมป่วน เป็นต้น ซึ่งผลงานเหล่านี้มีการตีพิมพ์ในนิตยสารขายหัวเราะ มหาสนุก หนูจ๋า เบบี้ นอกจากนี้ยังมีผลงานวาดภาพปกนิตยสารมหาสนุกอย่างสม่ำเสมอ

ตัวการ์ตูนของสุพลที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำมากที่สุดของสุพล คือ ไก่ย่างวัลลภ นั้น ต่อมาทางบรรลือสาส์นได้มอบหมายให้วิรัตน์ ยืนยงพัฒนากิจเป็นผู้พัฒนาตัวละครใหม่เพื่อทำเป็นแอนิเมชันเรื่อง "วิลลี่ เดอะ ชิกเก้น" ("Willy the Chicken") โดยวิรัตน์ได้นำตัวละครวิลลี่ ซึ่งพัฒนามาจากไก่ย่างวัลลภ มาเขียนเป็นการ์ตูนเรื่องสั้นชื่อ "วิลลี่ เดอะชิกเก้น ฮีโร่พันธุ์กะต๊าก" ตีพิมพ์ในนิตยสารมหาสนุกเมื่อปี พ.ศ. 2551 อย่างไรก็ดี ยังไม่มีข่าวความคืบหน้าเกี่ยวกับแอนิเมชันชุดดังกล่าวออกมาในเวลานี้

สุพล เสียชีวิตเมื่อช่วงเช้าของวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2561 "ต้อม ขายหัวเราะ" เสียชีวิตอย่างสงบ อายุ 59 ปี 

 ผลงานการ์ตูน 
 แก๊งจอมป่วน (รวมเล่มอยู่ในหนังสือชุด "มหกรรมมินิซีรีส์")
# เนียรีอิด
เนียรีอิด  เป็นนางพรายน้ำมีทั้งหมด 50 องค์ บุตรแห่งเนียรีอูสและดอริส พวกเนียรีอิดมีลักษณะเป็นหญิงสาวผมลอนสีเงิน ผิวสีน้ำผึ้ง หนึ่งใน 50 นางนั้น มีองค์หนึ่งคือ นางแอมฟริไทที เป็นมเหสีแห่งเทพโพไซดอน แอมฟริไททีกับโพไซดอนมีบุตรด้วยกันคือ พวกไทรทันหรือพวกพรายฟองคลื่นผู้เป่าหอยสังข์ในทะเล
# แม่น้ำสติกซ์
แม่น้ำสติกซ์  เป็นแม่น้ำในเทพปกรณัมกรีกซึ่งเป็นแนวแบ่งเขตระหว่างพิภพกับโลกบาดาล (เขตแดนดังกล่าวมักเรียก เฮดีส อันเป็นพระนามของผู้ปกครอง) แม่น้ำสติกซ์ เฟลจิชัน (Phlegethon) แอคะรัน (Acheron) ลีธี (Lethe) และ โคซีตัส (Cocytus) ล้วนบรรจบกันที่ใจกลางโลกบาดาลตรงบึงใหญ่ ซึ่งบ้างเรียก สติกซ์ ตามเฮโรโดตัส แม่น้ำสติกซ์กำเนิดใกล้เฟนอช (Feneos)

เทวดาทั้งหลายต่างถูกผูกมัดด้วยแม้น้ำสติกซ์ และปฏิญาณสาบานต่อมัน สาเหตุเพราะระหว่างสงครามไททัน สติกซ์ เทวดาแห่งแม่น้ำสติกซ์ เข้ากับซูส หลังสงคราม ซูสประทานสัญญาว่าให้คำปฏิญาณทั้งหมดสาบานแก่พระนาง 

เชื่อว่า แครอน คนพาย เป็นผู้พาดวงวิญญาณเพิ่งตายข้ามแม่น้ำนี้เข้าโลกบาดาล แม้ในแหล่งกรีกและโรมันต้นฉบับ ตลอดจนในดันเต แครอนพายในแม่น้ำแอคะรอน
# ร็อคแมน X6
ร็อคแมน X6  หรือ เมกาแมน X6 (Mega Man X6) เป็นวิดีโอเกมชุดที่ 6 ของซีรีส์ร็อคแมน X โดยวางจำหน่ายในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ที่ประเทศญี่ปุ่นวางจำหน่ายในเครื่องเล่นเกมเพลย์สเตชัน

 เนื้อเรื่อง 
ในเวลาช่วงปี ค.ศ. 21XX 3 สัปดาห์หลังจากที่โคโลนี่ยูเรเซียตกลงสู่พื้นโลก, เอ็กซ์ได้ปราบซิกม่าลงได้และอิเรกูลาร์ฮันเตอร์ซีโร่ต้องสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องเอ็กซ์ ทำให้มนุษย์ต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตตนเองไปอย่างมาก ซิกม่าไวรัสที่อบอวนอยู่เต็มพื้นโลก ทำให้มนุษย์ต้องอาศัยอยู่ใต้ดิน เหล่าฮันเตอร์ที่รอดชีวิตอยู่ได้ร่วมมือกันฟื้นฟูโลก โดยมีเอ็กซ์ที่ได้รับ Z-เซเบอร์ มาจากซีโร่เป็นผู้นำ

ในเวลาต่อมา เกท เรพริลอยด์หนุ่มได้ทำการสำรวจซากโคโลนี่ที่ตกลงมา จนพบ DNA ของซีโร่เขาได้นำมันไปพัฒนาเป็นไวรัสชนิดใหม่ที่เรียกว่า ไนท์แมร์ไวรัส

 ตัวละครหลัก 
เอ็กซ์ (エックス, X) พากย์เสียงโดย โมริคุโบ โชทาโร (森久保 祥太郎)
อิเรกูลาร์ฮันเตอร์ระดับ B ที่มีความสามารถใช้บัสเตอร์ได้อย่างแม่นยำ เมื่อ 3 ปีก่อนได้มีสงครามไวรัส X ได้ซีโร่ช่วยชีวิตอีกครั้งจนรอดตายและได้ดาบของซีโร่มาชื่อ "Z-Saber" ซึ่งนั้นเป็นความสามารถเหนือบัสเตอร์อีก 2 เท่า
ซีโร่ (ゼロ, Zero) พากย์เสียงโดย เรียวทาโร โอกิอะยุ (置鮎 龍太郎)
เอเลีย (エイリア, Alia) พากย์เสียงโดย รูมิ คาซาฮาระ (笠原留美)
ซิกนาส (シグナス, Signas) พากย์เสียงโดย ฮิโรคาคะ ซุซูโอกิ (鈴置 洋孝)
หัวหน้าของเอ็กซ์
ดั๊กลาส (ダグラス, Doglas) พากย์เสียงโดย วาตารุ ทาคางิ (高木 渉)
นักประดิษฐ์ของหน่วยเรปพิฟอร์ซ
เกท  (ゲイト, Gate) พากย์เสียงโดย เคจิ ฟุจิวาระ (藤原啓治)
นักวิทยาศาสตร์เป็นอดีตเพื่อนร่วมงานกับ เอเลีย แต่หลังแยกตัวกับเอเลียอีก 3 เดือนต่อมา เกทได้พบ ไนท์แมร์ DNA และได้ทำการทดลองจนได้มีความทะเยอทะยานที่จะทำลายโลก
ไอซ็อค (アイゾック, Isoc) พากย์เสียงโดย ทาเคชิ อาโอโนะ (青野武)
นักวิทยาศาตร์ที่ทำงานรวมกับ เกท
ไฮแม็กซ์  (ハイマックス, High Max) พากย์เสียงโดย โนริโอะ วาคาโมโตะ (若本 規夫)
หุ่นยนต์ลูกน้องของไอซ็อคทำหน้าที่ตามหน้าไนท์แมร์ไวรัส
ไดนาโม (ダイナモ) พากย์เสียงโดย โมริคุโบ โชทาโร (森久保 祥太郎)
ซิกม่า (シグマ, Sigma) พากย์เสียงโดย มุจิฮิโตะ (麦人)
อดีตอีเรกูลาร์ฮันเตอร์มีความทะเยอทะยานที่จะทำลายล้างโลกและมนุษยชาติ หลังจาก 3 เดือนจากการสเปชโคโลนี่ยูราเซียตกลงมายังโลกซิกม่าร่างกายไม่สมบรูณ์แต่เกทได้ค้นพบและเริ่มประกอบแต่ไม่สมบูรณ์จึงฆ่าเกทเป็นการตอบแทน

 ตัวละครบอส 
 บอสที่มีพลังพิเศษ 
คอมมานเดอร์ ยันมาร์ก (コマンダー・ヤンマーク, Commander Yammark)
บริซาร์ด โวลแฟงค์ (ブリザード・ヴォルファング, Blizzard Wolfang)
บรีซ ฮีทนิกซ์ (ブレイズ・ヒートニックス, Blaze Heatnix)
เมทัลชาร์ค เพลย์เยอร์ (メタルシャーク・プレイヤー, Metal Shark Player)
กราวด์ สคาราบิช (グランド・スカラビッチ, Ground Scaravich)
เรนนี่ เทอร์เทิลรอยด์ (レイニー・タートロイド, Rainy Turtloid)
ชิลด์เนอร์ เชลล์ดัน (シールドナー・シェルダン, Shieldner Shelldon)
อินฟินิตี้ มิจิเนี่ยน (インフィニティー・ミジニオン, Infinity Mijinion)

 รูปแบบการเล่น 
ในร็อคแมน X6 ได้เพิ่มส่วนองค์ประกอบในเกมใหม่โดยเอ็กซ์สามารถใช้อาวุธ Z-เซเบอร์ และบอสในฉากต่างๆทั้ง 8 จะมีการช่วยตัวประกันในแต่ละฉากเพื่อเพิ่มความสามารถรวมไปถึงชุดเกราะที่เพิ่มเติมในภาคนี้อีก 2 ชุดเกราะคือเบลดอาร์เมอร์ และ ชาโดว์อาร์เมอร์

 อาวุธที่ได้ 
 อาวุธและท่าไม้ตายของเอ็กซ์ 

 อาวุธและท่าไม้ตายของซีโร่ 

 เพลงประกอบ 
เพลงเปิด
 Moon Light ร้องโดย โมริคุโบ โชทาโร (เพลงเปิดช่วงต้นและเพลงจากโฆษณา)
 The Answer ร้องโดย โมริคุโบ โชทาโร (เพลงเปิดช่วงท้ายไตเติ้ล)
เพลงปิด
 I.D.E.A. ~Boku wa Mainichi, Yume wo miru~  ร้องโดย RoST (รูมิ คาซาฮาระ, ชินอิจิโร่ มิกิ และ ฮิเดโอะ อิชิคาวะ)
# ปังปอนด์ ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่
ปังปอนด์  ตัวจิ๋ว หัวใจฮีโร่ เป็นการ์ตูนแอนิเมชัน 3 มิติของประเทศไทย ความยาว 26 ตอน ซึ่งสร้างจากตัวละคร "ปังปอนด์" ในผลงานการ์ตูนชุด "ไอ้ตัวเล็ก" ของภักดี แสนทวีสุข ผลิตโดยบริษัท วิธิตา แอนิเมชั่น จำกัด ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นประจำทุกวันเสาร์ เวลา 15.45 น. - 16.00 น. เริ่มออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2552 ออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2552

แนวคิดของแอนิเมชันชุดนี้คือการนำเสนอแนวคิดใหม่ของคำว่า “ฮีโร่” โดยมุ่งหมายที่จะให้คำนี้หมายถึงการใช้หัวใจ ในการแก้ปัญหาต่าง ๆ

 รายชื่อตอน 
 ลำดับ ชื่อตอน ออกอากาศ  1 กำเนิดตัวจิ่ว หัวใจฮีโร่ 4 เมษายน 2552 2 ต้นไม้ผีสิง 3 แฮเล่ง พอตเตอร์ 11 เมษายน 2552 4 คืนที่วุ่นวาย 5 วันวานยังแค้นอยู่ 18 เมษายน 2552 6 น้ายมเจ๋งที่สุด 7 ช่วยด้วย...ไฟไหม้ 25 เมษายน 2552 8 หุ่นปั้นดินเหนียว 9 เจ้าบิ๊กเปลี่ยนไป๋ 2 พฤษภาคม 2552 10 ไอหมอก 11 มนุษย์หมาป่าน้อย 9 พฤษภาคม 2552 12 อากาศแปรปรวน 13 แสนดีหายตัวไป 16 พฤษภาคม 2552 14 รอยเท้าประหลาด 15 จอมเผด็จการกลับมา 23 พฤษภาคม 2552 16 สวนสนุกอลเวง 17 ปีศาจโทรโข่ง 30 พฤษภาคม 2552 18 เสียงในความมืด 19 เกาหลีฟีเวอร์ 6 มิถุนายน 2552 20 คู่ปรับน้ายักษ์ 21 ปีศาจกินความฝัน 13 มิถุนายน 2552 22 ทายาทเจ้าสัว 23 อย่าทิ้งเค้านะ 20 มิถุนายน 2552 24 ดอกไม้กินคน 25 แผ่นดินไหวได้ไงฮะ 27 มิถุนายน 2552 26 จะกลับแล้วเหรอ
# แต๋วเตะตีนระเบิด
แต๋วเตะตีนระเบิด  เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลก ออกฉายเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2552 กำกับและเขียนบทโดยพจน์ อานนท์ เป็นภาพยนตร์ที่พูดถึงโรงเรียนสตรีแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ที่ต้องการตั้งทีมฟุตบอลชายขึ้นมา แต่โรงเรียนมีนักเรียนชายสมัครเข้ามาเพียงแค่ 16 คน และมีแต๋วอยู่ในทีมอีกถึง 7 คน สถานที่ถ่ายทำของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือที่แก่งกระจาน ที่มีฉากล่องแก่ง ฉากโรงเรียนถ่ายทำที่โรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี รวมถึงโรงเรียนอื่น ใช้เวลาถ่ายทำ 5-6 เดือนโดยถ่ายทำช่วงเสาร์-อาทิตย์

อภินันท์ บุญเรืองพะเนา จากผู้จัดการออนไลน์วิจารณ์ไว้ว่า "นี่คงจะเป็น “สตรีเหล็ก” ที่เปลี่ยนไปเตะฟุตบอล แต่จริง ๆ “สตรีเหล็ก” ของคุณยงยุทธ ทองกองทุน ไปได้ไกลกว่าแบบเทียบกันไม่ติดในแง่เนื้อหาสาระ แต่ “แต๋วเตะ...ตีนระเบิด” กลับเป็นเพียงหนังบันเทิงขายความตลกของตุ๊ดแต๋วเป็นงานหลัก"แต๋วเตะ...ตีนระเบิด : เมื่อหนังกะเทยทำเท่ เทศนาเสื้อเหลือง-เสื้อแดง ?!?!  manager.co.th

ภาพยนตร์ทำรายได้ 20.35 ล้านบาทหนังไทยไตรมาสสี่  deknang.com
# คนืต ฮัมซึน
คนืต ฮัมซึน (4 สิงหาคม ค.ศ. 1859 – 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1952) เป็นนักเขียนชาวนอร์เวย์ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมปี ค.ศ. 1920 ผลงานที่มีชื่อเสียงในเมืองไทยได้แก่เรื่อง คนโซ  ซึ่งแปลโดยแดนอรัญ แสงทอง

 ผลงานสร้างชื่อ 
 คนโซ
 
 
 
  - ผลงานชุดนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลในเวลาต่อมา

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 National Library of Norway Commemoration Page
 Knut Hamsun Online
 
 First English biography of Knut Hamsun, Yale University Press
 Biography from the Norwegian Ministry of Foreign Affairs
 Knut Hamsun as nobel prize laureate
 Biography and bibliography
 
 Wood, James, Addicted to Unpredictability, an essay. Retrieved 8 October 2006.
 Chelsea on the Edge: The Adventures of an American Theater, Davi Napoleon. Includes discussion of Ice Age, a controversial production in which Hamson is the protagnist. Iowa State University Press. ISBN 0-8138-1713-7, 1991.
# หอยพิม
หอยพิม  เป็นหอยสองฝาทะเลที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดสมุทรสาคร  เนื่องจากในบริเวณก้นอ่าวไทย   และปากแม่น้ำท่าจีนในจังหวัดสมุทรสาครเป็นแหล่งที่พบหอยพิมมากกว่าชายทะเลด้านอื่น ๆ 

 รูปร่าง 
หอยพิมจะมีรูปร่างกลมยาวรี  เปลือกขาวบางเปราะมีปุ่มสากมือ  เปลือกนี้ถ้ากลางออกจะดูคล้ายปีกนางฟ้าในเทพนิยาย

 ลักษณะ 
ตัวหอยแบ่งออกเป็น  2 ส่วน คือ
ส่วนลำตัว  มีลักษณะอ้วนป้อมและนิ่ม  ประกอบด้วยปาก  ซึ่งมีเขี้ยวคล้ายฟันกระต่าย  2 ซี่   ไว้สำหรับบดอาหาร  ต่อไปเป็นกระเพาะ  ลำไส้  และอวัยวะต่าง ๆ 
เนื้อเยื่อ มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อมีกล้มเนื้อเหนียวนุ่มคล้ายงวงช้าง  ใช้ดูดอาหารจากน้ำ
 ที่อยู่อาศัย 
หอยพิมชอบอาศัยอยู่บริเวณแนวระดับน้ำลงต่ำสุด  พื้นพื้นดินเหนียวปนทรายละเอียด  ผิวหน้าดินเป็นโคลนเลนบาง ๆ อาศัยอยู่ในรูลึกประมาณ 30-40 เซนติเมตร ปากรูกว้างประมาณ  1 เซนติเมตร  ลึกลงไปจะกว้าง  ตามตัวเวลาน้ำขึ้นจะเคลื่อนตัวและชูงวงขึ้นไปในน้ำเพื่อดูดอาหาร  เมื่อเวลาน้ำลงจะเคลื่อนตัวลงไปอยู่ในก้นรู

 อาหาร 
หอยพิมกินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนที่ล่องลอยอยู่ใกล้ผิวหน้าดิน  โดยการกรอง หอยพิมขนาดใหญ่อ้วนสมบูรณ์  จะพบมากในช่วงเดือนธันวาคม - มีนาคม การจับหอยพิมใช้วิธีดำน้ำลงไปก็บด้วยมือ  นับว่าหอยพิมเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของจังหวัดสมุทรสาคร  เนื่องจากแหล่งที่พบหอยพิมมากอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลตำบลโกรกกราก  ตำบลพันท้ายนรสิงห์, ตำบลบางหญ้าแพรก,  ตำบลกาหลง  และอำเภอเมืองสมุทรสาคร หอยพิมสามารถนำมาทำเป็นอาหาร  ได้หลายรูปแบบ  เช่น  ตากแห้ง,  ลวก,  แกงจืด,  แกงส้ม  หรือผัดฉ่า  เป็นต้น  แต่ก่อนที่จะนำมาทำเป็นอาหารจะต้องนำเอาเขี้ยวออกเสียก่อน  และถ้าจำนำหอยสด ๆ มาทำอาหาร   ควรนำหอยเป็น ๆ มาแช่น้ำเค็ม 1 คืน เพื่อให้คายโคลนแล้วจึงค่อยแกะเปลือกออกล้างส่วนหัว  รีดส่วนที่เป็นงวงเพื่อให้สิ่งที่ยังคงค้างอยู่ภายในออกทิ้ง  นำเขี้ยวออกแล้วจึงนำไปประกอบอาหารตามต้องการ
# ต้นฝิ่น
ต้นฝิ่น มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Papaver somniferum L. 
เป็นดอกป๊อปปี้พันธุ์หนึ่ง
ในวงศ์ Papaveraceae ชื่อสกุล Papaver เป็นชื่อภาษาละตินสำหรับเรียกพืชที่เรียกกันในภาษาอังกฤษว่า Opium poppy ส่วนชื่อชนิด somniferum แปลว่า ทำให้นอนหลับ

 ถิ่นกำเนิด 
พืชชนิดนี้มีถิ่นกำเนิดบริเวณเอเชียตะวันตก ขึ้นได้ดีในเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วไป โดยเฉพาะหน้าดินเขาหินปูน ในที่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางราว 800 เมตรขึ้นไป

 ลักษณะต้น 
ฝิ่นเป็นไม้ล้มลุกปีเดียว ลำต้นตั้งตรง แตกกิ่งก้านได้บ้าง สูง 50-150 เซนติเมตร ทุกส่วนของพืชให้ยางสีน้ำนม เมื่อยางนี้ถูกอากาศจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล 

 ลักษณะใบ 
ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับกัน รูปขอบขนาน โคนใบเว้า ขอบใบเป็นคลื่นหรือยักเว้าลึก กว้าง 5-10 เซนติเมตร ยาว 8-20 เซนติเมตร ใบที่อยู่ใกล้โคนต้นมีก้านใบสั้น

 ลักษณะดอก 
ดอกเป็นดอกเดี่ยว มีก้านดอกยาว 20-30 เซนติเมตร ออกที่ยอด มีสีสด มีทั้งสีขาว สีชมพู สีแดง หรือสีม่วง กลีบเลี้ยงมี 2 กลีบ ร่วงง่าย กลีบดอกมี 4 กลีบ ปลายมนแผ่ออกหรือยักเป็นฝอย ร่วงง่าย เกสรเพศผู้มีจำนวนมาก เกสรเพศเมียมีปลายยอดเป็นจานแผ่ออกเป็นรัศมี 4-20 แฉก เท่าจำนวนพูของของผล

 ลักษณะผลและเมล็ด 
ผลรูปค่อนข้างกลม ขนาดวัดผ่านศูนย์กลาง 3-5 เซนติเมตร มีฝาปิดด้านบนเมล็ดมีขนาดวัดผ่านศูนย์กลาง 0.5-1 มิลลิเมตร รูปไต สีขาว สีนวล หรือสีเทามีจำนวนมาก
thumb|ฝิ่นดิบ
 ประโยชน์ 
เมล็ดฝิ่นที่ตากแห้งแล้ว ในทางการค้าเรียก poppy seed หรือ maw seed ใช้เป็นอาหาร เช่น ใส่ในขนมปัง คุกกี้ ใช้เป็นอาหารนก มีน้ำมันอยู่ราวร้อยละ 50 น้ำมันที่บีบได้จากเมล็ดฝิ่นนี้เรียก น้ำมันเมล็ดฝิ่น  น้ำมันนี้ใช้ผสมสีวาดรูป ใช้เป็นอาหาร ส่วนกากของเมล็ดที่บีบเอาน้ำมันออกแล้วใช้เป็นอาหารสัตว์

ยาฝิ่นคือยางแห้งที่ได้จากการกรีดผลของต้นฝิ่น

ตำราสรรพคุณยาไทยว่า ฝิ่นมีรสเบื่อเมา มีสรรพคุณแก้บิดเรื้อรัง แก้ลงแดง แก้ปวด น้ำมูกไหล ปวดหัว เหงื่อออกมาก เบื่ออาหาร คลื่นไส้อาเจียน กระสับกระส่าย กล้ามเนื้อกระตุก ท้องเดินอย่างรุนแรง หายใจหอบ 
ส่วนขี้ยาฝิ่นมีรสเบื่อเมา มีสรรพคุณแก้บิดปวดเบ่ง แก้อาการลงแดง แก้ไอ และทำให้นอนหลับ 
thumb|ผลฝิ่น
# ลากวีลา
ลากวีลา (มีความหมายว่า "นกอินทรี") เป็นเมืองทางภาคกลางของประเทศอิตาลี เป็นเมืองหลักทั้งของแคว้นอาบรุซโซและจังหวัดลากวีลา มีจำนวนประชากร 72,913 คน แต่ในช่วงกลางวันจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 100,000 คนเนื่องจากมีผู้เข้ามาเรียน ค้าขาย ทำงาน และท่องเที่ยว เมืองนี้ตั้งอยู่ภายในกำแพงเมืองที่สร้างขึ้นในยุคกลางบนเนินเขาลูกหนึ่งในหุบเขาอันกว้างขวางของแม่น้ำอาแตร์โน-เปสการา ล้อมรอบด้วยเทือกเขาแอเพนไนน์ โดยมียอดเขากรันซัสโซดีตาเลียซึ่งเป็นภูเขาสูงและมีหิมะปกคลุมตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวเมือง

ลากวีลาเป็นเมืองที่สร้างขึ้นในยุคกลาง ถนนแคบ ๆ ในตัวเมืองตัดกันจนเหมือนเป็นเขาวงกต มีโบสถ์อาคารสมัยบารอกและสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาตั้งอยู่เรียงราย จนกระทั่งมุ่งไปสู่จัตุรัสที่สง่างาม เนื่องจากเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยลากวีลา เมืองนี้จึงเป็นเมืองมหาวิทยาลัยที่มีชีวิตชีวาแห่งหนึ่งและมีสถาบันทางวัฒนธรรมมากมาย ได้แก่ โรงละคร วงดุริยางค์ซิมโฟนี สถาบันวิจิตรศิลป์ เรือนเพาะชำของรัฐ และสถาบันภาพยนตร์

 เมืองพี่น้อง 
ลากวีลามีความสัมพันธ์ในรูปแบบเมืองพี่น้องกับเมืองอื่น ๆ ดังนี้
  รอทท์ไวล์, เยอรมนี
  ยอร์ก, แคนาดา
  เกวงกา, สเปน
  โฮบาร์ต, ออสเตรเลีย
  เจลอนากูรา, โปแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996
  แบร์นัลดา, อิตาลี
  บิสตรีตซา, โรมาเนีย
  บาลเบ็ก, เลบานอน