wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อุทยานแห่งชาติสาละวิน
อุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นอุทยานแห่งชาติ มีสภาพป่าไม้สมบูรณ์ ทิวทัศน์และลักษณะทางธรรมชาติที่สวยงาม ซึ่งแต่เดิมเป็นป่าสงวนแห่งชาติ "ป่าสาละวิน" ตั้งอยู่ในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ในเขตอำเภอสบเมย และ อำเภอแม่สะเรียง มีพื้นทีทั้งหมด 450,950 ไร่ (721.25 ตารางกิโลเมตร) มีพื้นที่ติดชายแดนระหว่างประเทศไทย และ ประเทศพม่า หลังจากรัฐบาลได้ยกเลิกสัมปทานป่าไม้แล้ว ได้ประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติสาละวิน เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537

 ภูมิประเทศ 
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิประเทศเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาถนนธงชัย กับที่ราบริมฝั่งน้ำ มีความสูงจากระดับน้ำทะเล สูงสุด 1,027 เมตร ต่ำสุด 200 เมตร ยอดเขาที่สูงที่สุด อยู่ทางทิศเหนือ บริเวณอุทยาน ปกคลุมไปด้วยสภาพป่าที่อุดมของป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบแล้ง และยังเป็นแหล่งต้นน้ำลำธารของแม่น้ำยวม แม่น้ำสาละวิน แม่น้ำกองคา แม่น้ำแม่แงะ และแม่น้ำหาร มีแหล่งน้ำอุปโภคบริโภคตามธรรมชาติ ได้แก่ แม่น้ำสาละวิน น้ำแม่ก๋อน น้ำแม่กองคา น้ำแม่แง น้ำแม่ปอ น้ำแม่เวน น้ำแม่สามแลบ แม่น้ำยวม ห้วยกองก๊าด ห้วยแม่สะเกิบ ห้วยแม่ละมอง ห้วยแม่สะลาบ ห้วยวอก ห้วยบง ห้วยอีนวล ห้วยโผ ห้วยแม่แต๊ะ ห้วยแม่อมลอง และ ห้วยแม่สามบาก

 อาณาเขต 
 ทิศเหนือ ติดกับ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวิน ตำบลเสาหิน อำเภอแม่สะเรียง
 ทิศตะวันออก ติดกับ ป่าสงวนแห่งชาติป่าสาละวิน ตำบลแม่คง อำเภอแม่สะเรียง
 ทิศตะวันตก ติดกับ แม่น้ำสาละวิน ตำบลแม่คง และ ตำบลแม่ยวม อำเภอแม่สะเรียง
 ทิศใต้ ติดกับ ทางหลวงหมายเลข 1194 (ห้วยโผ-แม่สามแลบ) ตำบลแม่สามแลบ อำเภอสบเมย

 ภูมิอากาศ 
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีภูมิอากาศ แบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ
 ฤดูร้อน เริ่มในระหว่างเดือนมีนาคม - เดือนพฤษภาคม
 ฤดูฝน เริ่มในระหว่างเดือนมิถุนายน - เดือนตุลาคม
 ฤดูหนาว เริ่มในระหว่างเดือนพฤศจิกายน - เดือนกุมภาพันธ์

พืชพรรณและสัตว์ป่า

สภาพป่าในอุทยานแห่งชาติสาละวิน เป็นป่าที่มีความสมบูรณ์เป็นอย่างมาก ทำให้มีทั้ง ป่าดิบแล้ง ป่าเต็งรัง และป่าเบญจพรรณ พันธุ์ไม้ส่วนใหญ่ที่พบ ได้แก่ สัก แดง ประดู่ ชิงชัน มะค่าโมง รัง ตะเคียนหนู ตะเคียนทอง เต็ง เหียง พลวง เป็นต้น

สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่  
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่ เสือปลา วัวแดง กระทิง เสือโคร่ง หมี เลียงผา กวางป่า เก้ง หมูป่า ชะนี อีเห็น ชะมด นาก เม่น อ้น  ลิง ค่าง กระต่ายป่า กระรอก กระแต หนูหริ่ง ค้างคาว  เป็นต้น
สัตว์ปีก ได้แก่ นกยูง ด้วงปีกแข็ง ผีเสื้อ และนกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น
สัตว์เลื้อยคลาน  งูชนิดต่างๆ กิ้งก่า ตะกวด จิ้งเหลน เต่า ตะพาบน้ำ เป็นต้น
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก ได้แก่ กบ เขียด อึ่งอ่าง ปาด เป็นต้น
สัตว์น้ำที่อาศัยในแม่น้ำสาละวินมีปลา จำแนกป็น 2 ชนิด คือ 
ปลาเฉพาะถิ่น ได้แก่ ปลาแปบสาละวิน ปลาตะเพียนสาละวิน ปลารากกล้วยสาละวิน ปลาแขยงใบข้าว ปลาคม ปลากดคัง ปลาหมู ปลาแค้ เป็นต้น
ปลาทั่วไป ได้แก่ ปลาสะตือ ปลาดุก ปลาสวายหนู ปลาดุกด้าน ปลาดุกอุย เป็นต้น

 สถานที่ท่องเที่ยว 
อุทยานแห่งชาติสาละวิน มีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย เช่น หาดแท่นแก้ว, หมู่บ้านท่าตาฝั่ง, แม่น้ำกองคา, บ้านโพซอ-เสาหิน, วนอุทยานแห่งชาติถ้ำแก้วโกมล, ทุ่งดอกบัวตองดอยแม่เหาะ, วัดกิตติวงศ์, วัดจองสูง, วัดจอมทอง, 
บ้านกะเหรี่ยงพะมอลอ, พระธาตุจอมมอญ และ ถ้ำเงา เป็นต้น
# พิธีไหว้ครู
พิธีไหว้ครู เป็นพิธีกรรมที่เป็นประเพณีของไทยที่นิยมปฏิบัติมาแต่สมัยโบราณ แสดงถึงความระลึกถึงบุญคุณของครู การไหว้ครูเป็นการแสดงตนว่าขอเป็นศิษย์ของท่านโดยตรง

การไหว้ครูมีใช้ในหลายกิจกรรม เช่น การไหว้ครูในโรงเรียน พิธีกรรมของโรงเรียนในวันครู การไหว้ครูมวย เป็นการไหว้ครูด้วยลีลาของศิลปะมวยไทย เช่นเดียวกับกระบี่กระบอง การไหว้ครู ก่อนการแสดงศิลปะดนตรี เช่น หนังตะลุง และการไหว้ครูในงานประพันธ์ เรียกว่า บทไหว้ครู หรือ อาเศียรวาท (อาเศียรพาท ก็ว่า) เป็นการกล่าวระลึกถึงบุญคุณครู และขอความเป็นมงคล

 พิธีไหว้ครูในโรงเรียน 
โดยปกติสถานศึกษามักจัดพิธีไหว้ครูขึ้นในวันพฤหัสบดีที่สองของเดือนมิถุนายน

 ดอกไม้ที่ใช้ในการไหว้ครู 
ในพิธีไหว้ครูนับตั้งแต่สมัยก่อน จะใช้ดอกไม้หลัก 4 อย่างในการทำพาน ซึ่งดอกไม้ ความหมายในการระลึกคุณครู ได้แก่
 หญ้าแพรก สื่อถึง ขอให้เรียนได้เร็วเหมือนหญ้าแพรก ที่โตได้เร็วและทนต่อสภาพดินฟ้า อากาศ ทนต่อการเหยียบย่ำ ซึ่งเปรียบเสมือน คำสั่งสอนของครูบาอาจารย์
 ดอกเข็ม สื่อถึง ขอให้มีสติปัญญาเฉียบแหลม เหมือนชื่อของดอกเข็ม ซึ่งเป็นปริศนาธรรมว่า ครูต้องจัดการเรียนการสอนเพื่อปลูกฝังความคิด ให้นักเรียนนักศึกษาเป็นคนฉลาด (หัวแหลม) รู้จักวิเคราะห์วิจารณ์ 
 ดอกมะเขือ สื่อถึง การเปรียบเทียบว่า มะเขือนั้น จะคว่ำดอกลงเสมอเมื่อจะออกลูก แสดงถึง นักเรียนที่จะเรียนให้ได้ผลดีนั้นต้องรู้จักอ่อนน้อม ถ่อมตน เป็นคนสุภาพเรียบร้อย เหมือนมะเขือที่โน้มลง
 ข้าวตอก  เนื่องจากข้าวตอกเกิดจากข้าวเปลือกที่คั่วด้วยไฟอ่อน ๆ ให้ร้อนเสมอกันจนถึงจุดหนึ่งที่เนื้อข้างในขยายออก จนดันเปลือกให้แยกออกจากกัน ได้ข้าวสีขาวที่ขยายเม็ดออกบาน ซึ่งสามารถนำไปประกอบพิธีกรรม หรือทำขนมต่าง ๆ ได้ ดังนั้น ข้าวตอกจึงเป็นสัญลักษณ์ของความมีระเบียบวินัย หากใครสามารถทำตามกฎระเบียบ เอาชนะความซุกซนและความเกียจคร้านของตัวเองได้ ก็จะเหมือนข้าวตอกสีขาวที่ถูกคั่วออกจากข้าวเปลือก

 สถานที่ 
 โต๊ะหมู่บูชา โดยตั้งไว้ที่สูงบนเวทีชิดด้านหลัง ข้างหน้ามีกระถางดอกไม้และธูปเทียน และ โต๊ะ เพื่อวางพานดอกไม้และธูปเทียนที่นำมาบูชา
 หนังสือ เพื่อให้ประธานเจิม โดยเอาหนังสือวางไว้บนพาน บนโต๊ะเล็กหน้าที่บูชา
 ที่นั่งประธานและคณาจารย์ จัดไว้ข้าง ๆ ที่บูชา

 พิธีการ 
 เมื่อประธานมาถึง ให้กราบทำความเคารพ จนกว่าคุณครูทุกท่านจะผ่านไปหมดทุกคน
 ให้ประธานจุดธูปเทียน นมัสการพระพุทธรูปที่แท่นหมู่บูชา
 เริ่มพิธีโดยการสวดมนต์ ตามด้วยเจิมหนังสือเพื่อความเป็นสิริมงคล
 หลังจากนั้นกล่าวคาถาไหว้ครู และวรรคแรกของคำไหว้ครู
 เมื่อกล่าวคำไหว้ครูเสร็จแล้ว ให้ว่าคาถาไหว้ครูตอนท้าย
 ตัวแทนนักเรียนกล่าวคำปฏิญาณตน
 ให้ตัวแทนของแต่ละห้องนำพานไปให้คุณครูแต่ละท่าน

 วันครู 
สำหรับในวันครู (วันที่ 16 มกราคม ของทุกปี) เป็นวันที่มีการจัดพิธีไหว้ครูอีกอย่างหนึ่ง ผู้ร่วมงานคือบรรดาครูบาอาจารย์ที่สอนนักเรียนในปัจจุบัน มาร่วมไหว้ครูเพื่อรำลึกถึงบูรพาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาการให้ และมีการท่องบทไหว้ครูเป็นภาษาบาลี อาจมีครูอาวุโส เป็นประธานในงานด้วย .
# วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร
วัดสุวรรณดารารามราชวรวิหาร ตั้งอยู่ริมป้อมเพชร อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระอัยกาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดให้สร้างวัดนี้ขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ให้ชื่อว่าวัดทอง เป็นวัดของฝ่ายวังหน้า ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ก็โปรดเกล้าให้บูรณะวัดนี้ทั้งหมด เป็นวัดของสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกต้นพระบรมราชวงศ์จักรี"วัดหัวเมืองแขวงจังหวัดพระนครศรีอยุธยา", ใน ประชุมพงศาวดาร เล่ม ๑๕ (ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๒๕-๒๗). พระนคร: องค์การค้าของคุรุสภา, 2508. 322 หน้า.

ลักษณะสถาปัตยกรรมของวัด ตัวโบสถ์จะตกท้องช้าง ทำให้คล้ายท้องเรือสำเภา ซึ่งเป็นการเปรียบพระพุทธศาสนาดั่งนาวาธรรม อันเป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์สมัยอยุธยา

 จิตรกรรมฝาผนัง 
center|thumb|280px|ภาพยุทธหัตถีภายในพระอุโบสถ วัดสุวรรณาดาราม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ภายในวัดมีจิตรกรรมฝาผนังรูปยุทธหัตถีของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ต้นฉบับที่เคยเห็นกันในหนังสือเรียน วาดโดยพระยาอนุศาสน์จิตรกร จิตรกรเอกของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ด้านบนของผนังภายในพระอุโบสถรายล้อมไปด้วยภาพเทพพนมนับร้อยองค์ลอยอยู่ในวิมาน ที่มีขนาดลดหลั่นกันตามระยะใกล้-ไกล ตามลักษณะของทัศนียภาพแบบตะวันตก ที่เคยมีการวาดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทยสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ส่วนด้านล่างของผนังเป็นภาพเรื่องราวของมหาเวสสันดรชาดกและสุวรรณสามชาดก

 ลำดับเจ้าอาวาส 
วัดสุวรรณดารารามมีเจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทั้งหมด 14 รูป โดยส่วนใหญ่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญพระนามว่า พระสุวรรณวิมลศีล

+ลำดับรายนามวาระตำแหน่ง1-4ไม่ปรากฏนาม5พระสุวรรณวิมลศีล (สาธุ)6พระสุวรรณวิมลศีล (มี)7พระสุวรรณวิมลศีล (หนู สุวณฺณสโร)24118พระสุวรรณวิมลศีล (ดิส)24479พระสุวรรณวิมลศีล (ลับ ติสฺสโชติ)244910สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ) 
ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่ พระศรีสุธรรมมุนี2478 — 249111พระราชสุวรรณโสภณ (โกย การุณิโก)2505 — 252212พระราชศีลวิมล (ลำพาย ถาวรธมฺโม)2523 — 254913พระสุวรรณวิมลศีล (ละเอียด ฐิตปุญฺโญ)2550 — 256114พระเมธีวชิรธาดา (เวชยันต์ เวชยนฺโต)2565 — ปัจจุบัน

 รูปภาพ
# เทือกเขาแอลป์
thumb|right|250px|เทือกเขาแอลป์ในประเทศออสเตรีย

เทือกเขาแอลป์ (; ; สโลวีเนีย: Alpe) เป็นเทือกเขาที่ใหญ่สุดของทวีปยุโรปโดยครอบคลุมตั้งแต่ออสเตรีย, อิตาลี และสโลวีเนียทางด้านตะวันออก ไปจนถึงสวิตเซอร์แลนด์, ลีชเทินชไตน์, เยอรมนี และฝรั่งเศสทางด้านตะวันตก

เทือกเขาแอลป์เป็นเทือกเขาอายุน้อย เกิดขึ้นเมื่อแผ่นทวีปแอฟริกามุดใต้แผ่นทวีปยูเรเชีย (อนุทวีปสเปนและอิตาลีชนกับแผ่นดินใหญ่) ภูเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขาแอลป์คือ มงบล็อง ที่ความสูง 4,807 เมตร บริเวณชายแดนฝรั่งเศสกับอิตาลี

 นิรุกติศาสตร์ 
คำว่า "แอลป์" (Alps) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษ นำมาจากคำว่าแอลป์ในภาษาฝรั่งเศสและภาษาละตินจากคำว่า "Albus" ที่แปลว่า "สีขาว" อันหมายถึง "เทือกเขาสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ"*
# เจ้าชายน้อย
เจ้าชายน้อย  เป็นนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี นักเขียนชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1943 อ็องตวน เดอ แซ็งแตกซูว์เปรี เขียนงานเขียนชิ้นนี้ขณะพำนักอยู่ที่นิวยอร์ก เจ้าชายน้อยถือได้ว่าเป็นหนังสือขายดีติดอันดับโลก นวนิยายชุดนี้ได้รับการแปลกว่า 255 (ภาษาและภาษาถิ่น) ภาษาและมียอดจำหน่ายกว่า 80 ล้านเล่มทั่วโลกBell, Susan. "I shot French literary hero out of the sky". The Scotsman. Johnston Press Digital Publishing. 17 March 2008. Accessed 4 August 2009. ในหลายประเทศได้มีการนำเอาเนื้อเรื่องจากหนังสือไปสร้างเป็นการ์ตูน ภาพยนตร์ ละครเวที อุปรากร และการแสดงรูปแบบอื่น ๆ

 ตัวละครสำคัญ 
 เจ้าชายน้อย (le Petit Prince)
 เจ้าหมาจิ้งจอก (le Renard)
 พระราชา (le roi)
 ดอกกุหลาบ (la rose)
 จอมหยิ่ง (le vaniteux)
 ชายขี้เมา (le buveur)
 นักธุรกิจจอมละโมบ (le businessman)
 คนจุดแสงตะเกียง (l'allumeur de réverbères) (คนสำคัญ)
 นักภูมิศาสตร์ (le géographe)
 ฯลฯ

 รูปแบบวรรณกรรม 
แรกเริ่มเดิมที แซ็งแตกซูว์เปรี ผู้ประพันธ์ มีจุดประสงค์เขียนเพื่อเสียดสีสังคมเท่านั้น ทว่าเนื้อหาที่มีแง่คิดดี ๆ เหล่านี้ได้ถูกนักวิจัยจัดให้งานเขียนชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มของวรรณกรรมเยาวชนแทนในเวลาต่อมา
# ล่อกวนตง
หลัว กว้านจง ตามสำเนียงกลาง หรือ ล่อกวนตง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (ประมาณ ค.ศ. 1330–1400Luo Guanzhong. Encyclopædia Britannica หรือประมาณ ค.ศ. 1280–1360) เป็นปราชญ์และนักประพันธ์ชาวจีน มีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 14 (ค.ศ. 1330-ค.ศ. 1400) หรือยุคปลายของราชวงศ์หยวน ต่อถึงต้นราชวงศ์หมิง

ล่อกวนตงเป็นผู้แต่งนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก และได้ชื่อว่าเป็นผู้ปรับปรุงเรื่อง ซ้องกั๋ง ซึ่งนับเป็น 2 ใน 4 สุดยอดวรรณกรรมจีน (อีกสองเรื่องคือ ไซอิ๋ว และความฝันในหอแดง)

ชีวประวัติของล่อกวนตงไม่ใคร่แน่ชัด แต่มีการยืนยันว่าเขามีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์หยวนถึงต้นราชวงศ์หมิงจริง นักปราชญ์ผู้หนึ่งชื่อ เจียจงหมิง (賈仲明) บันทึกไว้ว่าเคยพบกับล่อกวนตงในราวปี ค.ศ. 1364 และว่าเขาเป็นชาวไท่หยวน แต่นักประวัติศาสตร์ยุคเดียวกันหลายคนต่างระบุบ้านเกิดของล่อกวนตงแตกต่างกันไป เช่นมาจากหางโจวบ้าง หรือเจียงหนานบ้าง แต่ไท่หยวน น่าจะเป็นบ้านเกิดของเขามากที่สุดเพราะเป็นที่ตั้งของบ้านตระกูลหลอ ซึ่งมีชื่อของล่อกวนตงอยู่ในสาแหรกตระกูลด้วย

ล่อกวนตงเคยเข้าร่วมก๊กต่อต้านราชวงค์หยวนกลุ่มหนึ่ง (ซึ่งต่อมาถูกจูหยวนจางโจมตี)ซึ่งทำหน้าที่กุนซือ

นักประวัติศาสตร์วรรณกรรมจำนวนหนึ่งสงสัยว่า ล่อกวนตง กับ ซือไน่อัน เป็นบุคคลคนเดียวกันหรือไม่ ชื่อ ซือไน่อัน อาจเป็นเพียงนามแฝงในการประพันธ์เรื่อง ซ้องกั๋ง ก็ได้ เพราะเนื้อหาของเรื่องค่อนข้างต่อต้านรัฐบาลกลาง

 ผลงาน 
 นิยายสามก๊ก หรือ ซันกั๋วย่านอี่
 108 ผู้กล้าหาญแห่งเขาเหลียงซาน หรือ สุยหู่จ้วน
 平妖傳 (ผิงเหยาจ้วน)
 三遂平妖傳 (ซานสุยผิงเหยาจ้วน)
 残唐五代史演義 (จุดจบราชวงศ์ถัง และเหตุการณ์ยุคห้าราชวงศ์)
 粉妝樓 (เฟินจวงโหลว)  
 隋唐志傳 (สุยถังจื่อจ้วน)
 隋唐兩朝志傳 (สุยถังเหลียงเชาจื่อจ้วน: บันทึกเหตุการณ์ยุคราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง)
# แฮร์มัน เฮ็สเซอ
แฮร์มัน คาร์ล เฮ็สเซอ (2 กรกฎาคม ค.ศ. 1877 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962) เป็นกวี นักเขียน และจิตรกรชาวเยอรมัน-สวิส เกิดที่เมืองคัล์ฟในจักรวรรดิเยอรมัน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ. 1945 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือ สิทธารถะ และ เกมลูกแก้ว

เฮ็สเซอเริ่มสร้างสรรค์งานประพันธ์ทั้งร้อยแก้วและร้อยกรองเมื่อมีอายุได้ 21 ปี จนเมื่อมีอายุได้ 26 ปี จึงเริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลาย นอกจากความสามารถทางด้านการประพันธ์แล้ว เฮ็สเซอยังมีความสามารถทางจิตรกรรมสีน้ำอีกด้วย เฮ็สเซอเสียชีวิตเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1962 ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์

 ผลงาน 
 ค.ศ. 1898 - 
 ค.ศ. 1899 - 
 ค.ศ. 1904 -  (เป็นผลงานที่สร้างชื่อเสียงเรื่องแรก)
 แปลในชื่อ ปีเตอร์ คาเมนซินด์ โดยสดใส (เคล็ดไทย, พ.ศ. 2534)
 แปลในชื่อ ปีเทอร์ คาเม็นซินด์ : ทางกลับบ้าน โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
 ค.ศ. 1906 - 
 แปลในชื่อ บทเรียน โดยสดใส (พ.ศ. 2524)
 ค.ศ. 1908 - 
 ค.ศ. 1910 - 
 แปลในชื่อ เกอร์ทรูด โดยสดใส (พ.ศ. 2536)
 ค.ศ. 1914 - 
 แปลในชื่อ รอสฮัลด์ โดยสดใส (พ.ศ. 2533)
 ค.ศ. 1915 - 
 แปลในชื่อ ทางเลือก โดย น.ชญานุตม์ (พ.ศ. 2527)
 แปลในชื่อ ฤดูใบไม้ผลิ โดยสาลินี คำฉันท์ (พ.ศ. 2530)
 แปลในชื่อ คนุลป์ โดยสดใส (พ.ศ. 2546)
 แปลในชื่อ คนุล์ป: วิญญาณพเนจร โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
 ค.ศ. 1918 - 
 แปลในชื่อ ร่อนเร่พเนจร โดยสาลินี คำฉันท์ (พ.ศ. 2530)
 แปลในชื่อ การเดินทาง : บันทึกและภาพร่าง โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
 ค.ศ. 1919 - 
 แปลในชื่อ เดเมียน โดยสดใส (พ.ศ. 2530)
 แปลในชื่อ เดเมียน: วัยว้าวุ่นของเอมิล ซินแคลร์ โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
 ค.ศ. 1919 - 
 ค.ศ. 1919 -  (รวมเรื่องสั้น)
 แปลในชื่อ เพลงขลุ่ยในฝัน โดยสดใส (พ.ศ. 2524)
 ค.ศ. 1920 -  (ความเรียง)
 ค.ศ. 1920 -  (นวนิยายขนาดสั้น (โนเวลล่า) 3 เรื่อง)
 แปลในชื่อ ไฟชีวิต ฤดูร้อนปีสุดท้ายของคลิงซอร์ โดยสดใส (พ.ศ. 2546)
 ค.ศ. 1922 - 
 แปลในชื่อ สิทธารถ โดยฉุน ประภาวิวัฒน์ (พ.ศ. 2510)
 แปลในชื่อ สิทธารถะ โดยสดใส (พ.ศ. 2526)
 ค.ศ. 1927 - 
 ค.ศ. 1927 - 
 แปลในชื่อ สเตปเปนวูลฟ์ โดยสดใส (พ.ศ. 2527)
 ค.ศ. 1930 - 
 แปลในชื่อ นาร์ซิสซัส กับโกลด์มุนด์ โดยสดใส (พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2532; ฉบับปรับปรุงใหม่ พ.ศ. 2549)
 ค.ศ. 1932 - 
 แปลในชื่อ ท่องตะวันออก โดยสดใส (พ.ศ. 2529)
 ค.ศ. 1937 - 
 ค.ศ. 1942 - 
 ค.ศ. 1942 - 
 แปลในชื่อ กวีนิพนธ์ของแฮร์มันน์ เฮสเสะ โดยยรรยง แดงบุปผา (พ.ศ. 2532)
 แปลในชื่อ แฮร์มันน์ เฮสเสอะ : บทกวีคัดสรร โดยวิภาดา กิตติโกวิท (Madman Books, พ.ศ. 2563)
 ค.ศ. 1943 - 
 แปลในชื่อ เกมลูกแก้ว โดยสดใส (พ.ศ. 2545)
 ค.ศ. 1946 - 
 ค.ศ. 1976 -  (รวมความเรียง ค.ศ. 1904–1961)
 แปลในชื่อ มาจากทางสายเปลี่ยว โดยพจนา จันทรสันติ (พ.ศ. 2528)
 ค.ศ. 1995 -  (รวมเทพนิยาย ค.ศ. 1904–1918)
# หวัง เจาจฺวิน
หวัง เจาจฺวิน  (王昭君) ชื่อจริงคือ หวัง เฉียง (王牆, 王檣, 王嬙) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน 

หวัง เจาจฺวิน ได้รับฉายานามว่า "ปักษีตกนภา" (จีน: 落雁 พินอิน: luò yàn) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงนกยังต้องร่วงหล่นจากท้องฟ้า" (so beautiful as to make flying geese fall)

หวัง เจาจฺวิน เดิมเป็นนางกำนัลในวังหลวง ที่ฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นส่งไปให้แก่ข่านของเผ่าซงหนู เพื่อกระชับสัมพันธ์ไมตรี

 หวัง เจาจฺวิน ในประวัติศาสตร์ 

หวัง เจาจฺวิน เกิดในตระกูลผู้มั่งคัง ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เธอถูกส่งเข้าเป็นนางกำนัลในจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ ก่อน พ.ศ. 504หรือ 39ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม พระจักรพรรดิไม่ทรงได้เคยพบเห็นหวัง เจาจฺวิน เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ในยามที่พระจักรพรรดิทรงเลือกนางสนมใหม่จากภาพนางกำนัลที่ทรงมี และมีศักดิ์สูงพอที่จะเป็นพระสนม ภาพวาดของหวัง เจาจฺวิน ก็ไม่ใช้ภาพที่นำเสนอความงามที่แท้จริงของนาง ดังนั้นพระจักรพรรดิจึงทรงมองข้ามนางไป

พ.ศ. 511หรือ 32ปีก่อนคริสตกาล หู ฮันเซีย ผู้นำเผ่าซงหนูเดินทางมาเยือนฉางอันตามธรรมเนียมระหว่างฮั่นและซงหนู เขาก็ถือโอกาสขอพระราชทานธิดาจากพระจักรพรรดิเพื่อที่จะผูกสัมพันธ์เป็นราชบุตรเขยของพระจักรพรรดิ แต่แทนที่พระจักรพรรดิจะทรงส่งพระธิดาให้หู ฮันเซียตามที่ขอมา กลับทรงเลือกนางกำนัล 5 นางมาให้ผู้นำเผ่าซงหนูเลือกเอาเอง และหนึ่งในนั้นก็คือ หวัง เจาจฺวิน 

ใน Book of the Later Han กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน อาสาที่จะไปเชื่อมสัมพันธ์กับเผ่าซงหนูด้วยตัวเอง เมื่อนางได้ไปปรากฏตัวในท้องพระโรง ความงามของนางถึงกับสะกดขุนนางทั่วทั้งท้องพระโรง รวมทั้งพระจักรพรรดิด้วย จนพระองค์ถึงกับทบทวนแนวพระราชดำริที่จะส่งนางไปยังซงหนู

หวัง เจาจฺวิน กลายมาเป็นภริยาคนโปรดของหู ฮันเซีย มีลูกชายด้วยกัน 2คน คนหนึ่งดูเหมือนว่าจะมีชีวิตรอดมาได้ และมีลูกสาวอีกอย่างน้อย 1 คน พ.ศ. 513 หู ฮันเซียถึงแก่กรรม นางยื่นฎีกาถึงจักรพรรดิฮั่นเฉิง ขอเดินทางกลับฉางอัน แต่ทรงปฏิเสธและสั่งให้นางทำตามธรรมเนียมของชาวซงหนู คือตกเป็นภริยาของผู้นำคนใหม่ของเผ่าซงหนู ซึ่งก็คือพี่ชายคนโตของหู ฮันเซีย หลังการแต่งงานใหม่ เธอมีลูกสาวอีก 2คน

 หวัง เจาจฺวิน ในตำนาน 
ยังมีตำนานอื่นที่กล่าวว่า หวัง เจาจฺวิน ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับลูกชายตัวเอง

เรื่องราวของเธอกลายมาเป็นตำนาน "การเดินทางของหวัง เจาจฺวิน สู่นอกด่าน" (昭君出塞) และทำให้สันติภาพระหว่างซุงหนู กับจีนดำเนินมาได้ถึง 60 ปี อย่างไรก็ตาม ในที่สุดทางจีนก็ขาดการติดต่อกับเชื้อสายของเธอ

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 เป็นต้นมา เรื่องราวของเธอได้ถูกตบแต่งขึ้นมา และเธอถูกเล่าขานในลักษณะของวีรสตรีที่น่าสงสาร พรรคคอมมิวนิสต์จีน ใช้เรื่องราวของเธอเป็นสัญลักษณ์แห่งสายสัมพันธ์ระหว่างชาวฮั่นและชนชาติอื่น ๆ ในจีน ปัจจุบันสุสานของเธอยังคงปรากฏในเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน
# ไซซี
ไซซี ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ซี ซือ ตามสำเนียงกลาง  ชื่อเดิมคือ อี๋กวง  เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ 456 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 87 ซึ่งตรงกับยุคชุนชิว ที่มณฑลเจ้อเจียง ในแคว้นเยว่ (State of Yue)

ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚 พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ" (so beautiful as to make swimming fish sink)

ในยุคเลียดก๊กที่แต่ละแคว้นรบกันนั้น แคว้นอู๋ (State of Wu) เป็นแคว้นที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะแคว้นเยว่และจับตัวเยว่อ๋องโกวเจี้ยน และเสนาธิการฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่แคว้นอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดีเพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ 

ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง  และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่แคว้นเยว่
เมื่อกลับสู่แคว้นเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลีเป็นเสนาธิการคอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลีได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้
ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาแต้จิ๋ว กิวล่อซัว)  นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งต้าน (แต้ตั๋น) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน  ฟ่านหลี (เถาจูกง) เสนาบดีแคว้นเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับแคว้นอู๋ เพื่อมอมเมาให้อู๋อ๋องฟูไช เจ้านครแคว้นอู๋ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูไชหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งต้าน ทำให้นางเจิ้งต้านน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียงปีเศษเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อแคว้นอู่อ่อนแอลง แคว้นเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด 

ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูไชฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับฟ่านหลีที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น
# สี่ยอดพธู
สี่ยอดพธู  
เป็นคำเรียกสตรีสี่คนที่ได้ชื่อว่างดงามที่สุดในประวัติศาสตร์จีนโบราณ โดยทั้งสี่คนนี้มีบทบาทสำคัญที่ทำให้สถานการณ์บ้านเมืองพลิกผันถึงขั้นล่มสลายของอาณาจักรหรือเป็นจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์ คำโคลงจีนที่ใช้เรียกสตรีทั้งสี่นี้ได้แก่ "沉鱼落雁，闭月羞花" แปลเป็นไทยว่า 

ตัวเต็ม ตัวย่อ พินอิน ความหมาย西施沉魚
昭君落雁
貂嬋閉月
貴妃羞花西施沉鱼
昭君落雁
貂婵闭月
贵妃羞花XīShī chén yú
ZhāoJūn luòyàn
DiāoChán bì yuè
GuìFēi xiū huāมัจฉาจมวารี
ปักษีตกนภา
จันทร์หลบโฉมสุดา
มวลผกาละอายนาง

รายชื่อนามสตรีทั้งสี่ เรียงตามช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ดังนี้
 ไซซี (Xi Shi, 沉鱼, 西施) มีชีวิตอยู่ช่วง ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล ในสมัยชุนชิว ได้ฉายาว่า "มัจฉาจมวารี" (沉鱼) เนื่องจากในนิทานพื้นบ้านได้เล่าว่า วันหนึ่งไซซีไปฟอกด้ายยังริมลำธาร เหล่าปลาในลำธาร เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงปลาถึงกับจมลงไปในน้ำโดยไม่รู้ตัว บางตัวก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้สายน้ำพัดจนไปชนกับโขดหิน
 หวัง เจาจฺวิน (Wang Zhaojun) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ได้ฉายาว่า "ปักษีตกนภา" (落雁) เพราะวันหนึ่งหวัง เจาจฺวิน นั่งอยู่บนหลังม้า เหล่านกที่บินบนอากาศ เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ฝูงนกถึงกับร่วงลงพื้นดินโดยไม่รู้ตัว
 เตียวเสียน (Diao Chan) มีชีวิตอยู่ในยุคสามก๊ก ได้ฉายาว่า "จันทร์หลบโฉมสุดา" (闭月) เพราะคืนหนึ่งนางได้ไหว้พระจันทร์ ดวงจันทร์ได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้ดวงจันทร์ถึงกับซ่อนในม่านเมฆโดยไม่รู้ตัว
 หยางกุ้ยเฟย์ (Yang Guifei) มีชีวิตอยู่ในช่วงราชวงศ์ถัง ได้ฉายาว่า "มวลผกาละอายนาง" (羞花) เพราะครั้งหนึ่งนางไปชมทุ่งดอกไม้ ปรากฏว่าร่างกายของนางมีกลิ่นหอมฟุ้ง เหล่ามวลดอกไม้ที่ปลูกรอบตัวนาง เมื่อได้เห็นรูปโฉมของนางก็ถึงกับตะลึง ความงามของนางนั้น ทำให้กลีบดอกไม้หุบลงโดยไม่รู้ตัว

 อิทธิพล 
ชื่อของย่านซื่อเหม่ย์ แปลว่าสี่ยอดพธู
# เจนนา ลิวอิส
เจนนา แอน ลิวอิส  เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 9 เป็นสมาชิกลูกขุนคนที่ 2 เจนนาเป็นผู้เข้าขันที่อายุน้อยที่สุดในฤดูกาลนั้น เธอเป็นที่รู้จักเนื่องจาก เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่ไม่ได้ดูวิดีโอที่ถูกส่งจากลูกสาวฝาแฝดของเธอ และทำให้เธอร้องไห้ฟูมฟาย

เจนนาได้รับโอกาสให้เข้าแข่งขันอีกครั้งใน เซอร์ไวเวอร์ รวมดารา อีกครั้งหนึ่งซึ่งครั้งนี้เธอไปได้ไกลถึงลูกขุนคนสุดท้าย เป็นคนที่ถูกโหวตออก เป็นคนที่16 หลังจากการแข่งขันเรื่องอื้อฉาวก็เกิดขึ้น วิดีโอสวาทระหว่างเธอกับนายแบบชื่อดัง ทราวิส วูฟว์ ซึ่งถ่ายในวันฮันนี มูน ในโรงแรมแห่งหนึ่งถูกแพร่กระจายออกมาตามอินเทอร์เน็ต  นอกจากนั้นเธอยังเป็นผู้เข้าแข่งขันอีกคนหนึ่งที่เป็นผู้บุกเบิกให้ ผู้เข้าแข่งขันอื่นๆในฤดูกาลถัดหน้าหันมาทำงานทางด้านวงการบังเทิงมากขึ้น เจนนาปัจจุบันอายุ 29 ปี (เธอเข้าแข่งขันเมื่ออายุ 23 ปี โดยใช้นามสกุลเดิม คือ วิทนีย์ ตอนที่เป็นนักศึกษา ในฤดูกาลแรก และอีกครั้งเมื่ออายุ 27 ปี)
# หยางกุ้ยเฟย์
หยางกุ้ยเฟย์ ตามสำเนียงกลาง หรือ เอียกุยฮุย ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (, กุ้ยเฟย์/กุยฮุย เป็นพระยศสูงที่สุดของระบบพระมเหสีในขณะนั้น; ค.ศ. 719พระราชประวัติของหยางกุ้ยเฟยในซินถังชูเล่มที่ 76 บันทึกว่า ตอนสิ้นพระชนม์พระนางมีพระชนมายุ 38 พรรษา (ตามการนับอายุแบบเอเชียตะวันออก) – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 756จือจื้อทงเจี้ยนเล่มที่ 218 บันทึกว่า หยางกุ้ยเฟยถูกปลงพระชนม์ในวัน bing'shen เดือน 6 ปีที่ 1 ของศักราช Zhi'de ในรัชสมัยถังซู่จง วันที่นี้ตรงกับวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 756 ตามปฏิทินกริกอเรียน) ชื่อตัวว่า หยาง อฺวี้-หฺวัน  และชื่อเมื่อบวชเป็นนักพรตเต๋าว่า ไท่เจิน จิ้วถังชู, vol. 51  เป็นพระมเหสีเอกของจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง และเป็นหนึ่งในสี่ยอดพธู

ในปลายรัชกาลจักรพรรดิเสฺวียนจง แม่ทัพอาน ลู่ชาน (安祿山) ก่อกบฏ จักรพรรดิและข้าราชการหนีจากเมืองฉางอานไปเมืองเฉิงตู บรรดาทหารขอให้จักรพรรดิประหารพระมเหสีหยางเสีย เพราะเชื่อว่า หยาง กั๋วจง (楊國忠) ญาติของพระมเหสีหยาง เป็นตัวการกบฏ จักรพรรดิจึงสั่งให้ขันทีเกา ลี่ชื่อ (高力士) รัดคอพระมเหสีหยางจนสิ้นชีวิต

ภูมิหลัง
หยางประสูติใน ค.ศ. 719 ในช่วงต้นรัชสมัยจักรพรรดิเสฺวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง หยาง วัง  พ่อทวดของพระนาง เป็นขุนนางคนสำคัญในรัชสมัยจักรพรรดิสุยหยาง และหลังราชวงศ์สุยหล่มสลาย เขาจึงรับใช้หวัง ชื่อชง หนึ่งในผู้เข้าชิงราชบัลลังก์สุย หยาง วังถูกสังหารเมื่อกองทัพถังเข้าปราบหวัง ชื่อชงใน ค.ศ. 621สุยชู, vol. 56 . หยาง วังมาจากหฺวายิน (ปัจจุบันคือเว่ย์หนาน มณฑลฉ่านซี) แต่ตระกูลของเขาภายหลังย้ายไปที่หย่งเล่อ (ปัจจุบันคือยฺวิ่นเฉิง มณฑลฉ่านซี)

หยาง เสฺวียนเหยี่ยน  พระบิดาของหยางกุ้ยเฟย์ ดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่สำรวจสำมะโนแห่งฉู่ชู (ปัจจุบันคือเฉิงตู มณฑลเสฉวน) และครอบครัวของเขาย้ายไปที่นั่น เขาไม่มีบุตรชายแต่มีบุตรสาว 4 คนเท่าที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ นั่นคือ หยาง อฺวี้-หฺวันกับพี่สาว 3 คนYang Yuhuan's three older sisters were described as having had birth ranks first, third, and eighth, implying that Yang Xuanyan might have had nine or more daughters, but it was also possible that their ranks were combined with their female cousins. หยาง เสฺวียนเหยี่ยนเสียชีวิตตอนที่หยาง อฺวี้-หฺวันยังเป็นเด็ก ดังนั้นพระนางจึงได้รับการเลี้ยงดูจากหยาง เสฺวียนเจี่ยว  ลุงของพระนางที่เป็นขุนนางชั้นล่างแห่งเหอหนานฝู่ (ปัจจุบันคือลั่วหยาง)

เจ้าหญิงและนักพรตเต๋า
ณ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 736([开元二十三年]十二月，乙亥，册故蜀州司戸杨玄琰女为寿王妃。) จือจื้อทงเจี้ยน เล่มที่ 214 หยาง อฺวี้-หฺวันตอนอายุ 17 ปีสมรสกับหลี่ เม่า โช่ว์อ๋องและพระราชโอรสในจักรพรรดิถังเสฺวียนจงกับพระมเหสีอู๋ 

พระมเหสีเอก