wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ราชวงศ์สทิวเวิร์ต
ราชวงศ์สทิวเวิร์ต หรือ สตูเวิร์ต  เป็นราชวงศ์แห่งราชอาณาจักรสกอตแลนด์ ราชอาณาจักรอังกฤษ และราชอาณาจักรไอร์แลนด์ ซึ่งภายหลังหลอมรวมกันเป็นราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ ชื่อราชวงศ์นั้นมาจากชื่อตำแหน่งไฮสทิวเวิร์ดแห่งสกอตแลนด์ (High Steward of Scotland) ซึ่งเป็นตำแหน่งของวอลเทอร์ ฟิตซ์ อะลัน (Walter fitz Alan) ผู้เป็นต้นตระกูล กษัตริย์สทิวเวิร์ตพระองค์แรก คือ รอเบิร์ตที่ 2 แห่งสกอตแลนด์ และทายาทสายบุรุษของพระองค์ได้กลาายเป็นพระราชาและราชินีแห่งสกอตแลนด์นับตั้งแต่ ค.ศ. 1371 และแห่งอังกฤษกับบริเตนใหญ่ตั้งแต่ ค.ศ. 1603 จนถึง ค.ศ. 1714 ชื่อราชวงศ์นี้ในภาษาอังกฤษเดิมเขียนว่า "Stewart" แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็น "Stuart" ตามการสะกดแบบฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระราชนิยมของแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ผู้เจริญพระชนม์ในประเทศฝรั่งเศส

ใน ค.ศ. 1503 เจมส์ที่ 4 แห่งสกอตแลนด์ กษัตริย์สกอตแลนด์จากราชวงศ์สทิวเวิร์ต เสกสมรสกับมาร์เกอริต ทิวเดอร์ (Margaret Tudor) พระธิดาของเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ จึงเป็นอันเกี่ยวดองราชวงศ์สกอตแลนด์กับอังกฤษเข้าด้วยกัน ครั้น ค.ศ. 1603 เอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ กษัตริย์อังกฤษจากราชวงศ์ทิวเดอร์ สิ้นพระชนม์โดยไร้ราชบุตร เจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ จึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ผ่านการหลอมรวมราชบัลลังก์ (Union of the Crowns) เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1603 นับแต่นั้น ราชวงศ์สทิวเวิร์ตจึงได้เป็นใหญ่ในเกาะบริเตนและไอร์แลนด์ รวมถึงจักรวรรดิที่แผ่ขยายขึ้น จนถึงกษัตริย์พระองค์สุดท้าย คือ แอนน์แห่งบริเตนใหญ่ ผู้สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1714

เมื่อแอนน์แห่งบริเตนใหญ่สิ้นพระชนม์โดยไม่มีราชบุตรหลงเหลือ ราชบัลลังก์จึงตกแก่ราชวงศ์แฮนโนเวอร์ (Hanover) ตามความในพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และพระราชบัญญัติความมั่นคง ค.ศ. 1704 เมื่อเวนราชบัลลังก์ให้แก่แฮนโนเวอร์แล้ว ทายาทของเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษได้รับการเรียนขานว่า แจกเคอไบต์ (Jacobite) และพยายามทวงราชบัลลังก์คืนสืบ ๆ กันมาหลายชั่วอายุ ทายาทแจกเคอไบต์คนปัจจุบันที่สืบสิทธิอ้างราชบัลลังก์มาจากบรรพบุรุษ คือ ฟรานซ์ ดยุกแห่งบาวาเรีย (Franz, Duke of Bavaria) ส่วนสมาชิกราชวงศ์สทิวเวิร์ตที่มีอายุมากที่สุดและยังดำรงชีพอยู่ คือ อาร์เทอร์ สทิวเวิร์ต เอิร์ลแคสเซิลสทิวเวิร์ตที่ 8 (Arthur Stuart, 8th Earl Castle Stewart)
# ซูไทคูน
ซูไทคูน  เกมประเภท ซิมูเลชั่น พัฒนาโดย ไมโครซอฟท์ เกม สตูดิโอ ผลิตเมื่อ 17 ตุลาคม ค.ศ. 2001 จัดเป็นเกมส์ ไทคูนชนิดหนึ่ง

 รูปแบบของเกมส์ 
รูปแบบของเกมส์ Zoo Tycoon นี้เป็นการบริหารการจำลองสวนสัตว์ หรือสร้าง สวนสาธารณะ หรือ สร้างอาคารที่สะดวก ร้านขายของที่ระลึก ฯลฯ นอกจากยังพูดถึงเรื่อง สวนสาธารณะ และ ที่สะดวกซื้อไปแล้ว คุณยังสามารถสร้างเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ พนักงานทำความสะอาดในสวนสัตว์ พนักงานซ่อมแซมรั้ว (ตอนที่รั้วชำรุด) และ พนักงานพาชมสวนสัตว์เป็นต้น

 ภาคเสริม 
 ซูไทคูน ไดโนเสาร์
 ซูไทคูน สวนน้ำ
 ซูไทคูน ภาครวม

 ภาคต่อ 
 ซูไทคูน ภาค 2
 ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Extinct Animals
 ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Africans Adventure
 ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Marine Mania
 ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Dino Danger Pack
 ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Zookeeper Collection
 ซูไทคูน ภาค 2 ภาค Endangered Species
# 2เอส1
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส1 (2S1) ขนาด 122 มม. สร้างขึ้นในสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1971 โรงงานในคาร์คอฟ ประเทศยูเครนในปัจจุบัน รถคันแรกถูกเปิดเผยในปี ค.ศ. 1974 ในโปแลนด์ ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับรถถัง พีที-76

ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส1 สามารถยิงได้ไกลกว่า 15.2 กิโลเมตร/ 9.4 ไมล์ สามารถบรรทุกกระสุนปืนได้ 40 ลูก กระบอกปืนหมุนได้ 360 องศาโดยใช้ไฟฟ้าหรือแรงคนหมุนได้อีกด้วย และยังสามารถปรับฐานล้อได้กว้างเพิ่มขึ้นอีก 400 มม./ 15.7 นิ้ว หรืออาจจะปรับได้มากกว่านั้นเป็น 670 มม./ 26.4 นิ้ว ซึ่งขึ้นอยู่กับสภาพพื้นผิวที่ปฏิบัติการซึ่งอาจจะเป็นพื้นหิมะหรือพื้นทราย สามารถวิ่งสะเทินน้ำสะเทินบกได้
# เอ็งโกว
เอ็งโกว เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก  
เดิมที เอ็งโกว คือ สนมเล้าแห่งราชันย์ทักษิณ  เมื่อครั้งที่เฮ้งเต็งเอี้ยงไปต้าหลี่เพื่อถ่ายทอดวรยุทธ์ให้ราชันย์ต้วนตี่เฮง  เขาได้ให้จิวแป๊ะทงติดตามไปด้วย  ซึ่งในตอนนั้นจิวแป๊ะทงก็แอบไปมีสัมพันธ์กับสนมเล้าเข้าจนมีลูกชายด้วยกันคนหนึ่ง  เมื่อราชันย์ต้วนทราบเรื่องก็เมินเฉยกับสนมเล้า  จนเกิดเรื่องเมื่อฝ่ามือเหล็กลอยน้ำ คิ้วเชยยิ่ม ปลอมตัวลอบเข้ามาทำร้ายลูกชายของนางกับจิวแป๊ะทงจนบาดเจ็บสาหัส  สนมเล้าจึงไปขอให้ต้วนตี่เฮ้งใช้ดรรชนีสุริยันรักษาลูกชายของตน  แต่ต้วนตี่เฮ้งปฏิเสธ จนกระทั่งลูกของนางตาย  สนมเล้าจึงโกรธแค้นต้วนตี่เฮง แต่วรยุทธ์สู้ไม่ได้  จึงลั่นวาจาไว้ว่าวันใดที่นางคืนกำไลหยกให้ต้วนตี่เฮง วันนั้นนางจะกลับมาแก้แค้นให้ลูก  แล้วนางก็จากไปเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ที่บึงทมิฬ และเปลี่ยนชื่อเป็น "เอ็งโกว"  บึงทมิฬเป็นบ่อโคลนที่กว้างลึกมาก ผู้มีวิชาตัวเบาสูงส่งก็ยากที่จะเข้าไป  เอ็งโกวอยู่ที่บึงนี้กับจิ้งจอกเก้าหางคู่หนึ่ง  ปิดตัวไม่สนใจเรื่องราวภายนอก  มีวิชาศรเหมันต์  กับพลังปลาไหล   ภายหลังเมื่อทราบความจริงว่าคิ้วเชยยิ่มเป็นคนฆ่าลูกชายตนจึงสาบานจะแก้แค้นให้ได้ ในชีวิตนี้นางตั้งใจอยู่สองอย่างคือ แก้แค้นให้ลูกชาย และได้พบจิวแป๊ะทงอีกครั้ง
# สมเด็จพระอริยวงษญาณ (ด่อน)
สมเด็จพระอริยวงษญาณ สมเด็จพระสังฆราช มีพระนามเดิมว่า ด่อน เป็นสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2365 ดำรงตำแหน่ง 20 ปีสิ้นพระชนม์ เมื่อปี พ.ศ. 2385 สิริพระชันษาได้ 81 ปี 

พระประวัติในตอนต้นไม่พบรายละเอียด  มีแต่เพียงว่าประสูติในรัชสมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์แห่งกรุงศรีอยุธยา เมื่อปี พ.ศ. 2304 ได้เป็นที่ "พระเทพโมลี" อยู่ที่วัดหงส์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และได้เป็นที่ "พระพรหมมุนี" ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ต่อมาได้เลื่อนขึ้นเป็นที่ "พระพิมลธรรม" เมื่อปี พ.ศ. 2359 ต่อมาได้เลื่อนเป็น "สมเด็จพระพนรัตน์" ในรัชกาลเดียวกัน ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราชองค์สุดท้ายที่สถิต ณ วัดมหาธาตุ เป็นพระราชอุปัธยาจารย์ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งผนวชเมื่อปี พ.ศ. 2367  

ในช่วงปลายสมัยของสมเด็จพระสังฆราช ได้มีการชำระความภิกษุที่ประพฤติอนาจารครั้งใหญ่ ได้ตัวมาชำระสึกเสียจำนวนมาก ประมาณถึง 500 รูปเศษ ที่หนีไปก็มีจำนวนมาก และพระราชาคณะก็เป็นปาราชิกหลายรูป นับเป็นการชำระสะสางอลัชชีในคณะสงฆ์ครั้งใหญ่ที่สุดของกรุงรัตนโกสินทร์ แสดงให้เห็นถึงความเสื่อมโทรมของคณะสงฆ์ในยุคนั้น และในขณะเดียวกัน ก็แสดงให้เห็นถึงความเอาพระทัยใส่ในการคณะสงฆ์ของพระมหากษัตริย์อย่างจริงจัง
# สมเด็จพระสังฆราช (ศุข)
สมเด็จพระสังฆราช พระนามเดิม ศุข หรือ สุก เป็นสมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อปี พ.ศ. 2337 ทรงดำรงตำแหน่งอยู่ 23 ปี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2359 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

พระประวัติในตอนต้นไม่ปรากฏหลักฐาน พระประวัติเมื่อครั้งกรุงธนบุรี เป็นพระราชาคณะที่พระญาณสมโพธ อยู่วัดมหาธาตุ ถึงปี พ.ศ. 2323 เมื่อปลายรัชกาลของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี และได้เลื่อนสมณศักดิ์เป็น พระธรรมเจดีย์ ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชได้รับการโปรดเกล้า ฯ ให้เป็นที่ พระพนรัตน อันเป็นตำแหน่งรองสมเด็จพระสังฆราช  

สมเด็จพระสังฆราช (ศุข) ขณะที่ทรงสมณศักดิ์ที่พระพนรัตน ได้เป็นแม่กองชำระพระวินัยปิฎก ในครั้งที่มีการสังคายนาพระไตรปิฎกครั้งแรกของกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2331 ทรงรอบรู้แตกฉานในพระไตรปิฎก ทรงจัดระเบียบการสอบพระปริยัติธรรมเพื่อเป็นเปรียญ แบบ 3 ชั้น คือ เปรียญตรี เปรียญโท และเปรียญเอก 

ในปี พ.ศ. 2336 เมื่อสมเด็จพระสังฆราช (ศรี) สิ้นพระชนม์ จึงโปรดตั้งเป็นสมเด็จพระสังฆราช และได้เป็นพระอุปัชฌาย์ในคราวผนวชสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท กรมพระราชวังหลัง เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ ๑ : ๗๒. ตั้งสมเด็จพระสังฆราช (ศุข) ทรงผนวชสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ และนักองเองเรื่องตั้งพระราชาคณะผู้ใหญ่ในกรุงรัตนโกสินทร์ เล่ม ๑, หน้า 52

ใน สมัยของพระองค์ ได้มีการส่งสมณทูตไทยไปสืบข่าวพระศาสนา ณ ลังกาทวีป เป็นครั้งแรกในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2358 หลังจากที่ว่างเว้นมา 60 ปี จากสมัยกรุงศรีอยุธยา

สมเด็จพระสังฆราช (สุก) สิ้นพระชนม์เมื่อวันพุธ แรม 11 ค่ำ เดือน 6 ปีชวด จ.ศ. 1178 (ตรงกับวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2359) เวลา 2 โมงเช้าพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ ๑ : ๔๒. สถาปนาสมเด็จพระสังฆราช (มี)
# เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต
เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต  เป็นราชทินนามบรรดาศักดิ์ไทย ซึ่งสามารถหมายถึง
 เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (หม่อมราชวงศ์อรุณ ฉัตรกุล) 
 เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (แย้ม ณ นคร)
# สมเด็จพระอริยวงษญาณ (สุก ญาณสังวร)
สมเด็จพระอริยวงษญาณ พระนามเดิม สุก เป็นสมเด็จพระสังฆราชไทยพระองค์ที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร ได้รับการสถาปนาเมื่อปี พ.ศ. 2363 อยู่ในตำแหน่ง 3 ปี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2365 สิริพระชันษาได้ 

 พระประวัติ 
พระองค์ประสูติเมื่อวันศุกร์ ขึ้น 10 ค่ำ เดือนยี่ ปีฉลู จ.ศ. 1095 ตรงกับวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2276 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งอาณาจักรอยุธยา ในสมัยกรุงธนบุรี ได้เป็นพระอธิการอยู่วัดท่าหอย แขวงรอบกรุงเก่า มีพระเกียรติคุณในทางวิปัสสนาธุระพระราชพงศาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชชกาลที่ ๔ : ตั้งสมเด็จพระสังฆราช (สุก ญาณสังวร)

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้โปรดให้นิมนต์พระองค์มาอยู่ที่วัดพลับ (วัดราชสิทธารามราชวรวิหาร) และให้เป็นพระราชาคณะที่พระญาณสังวรเถร พระองค์เป็นพระอาจารย์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้า ตั้งแต่ยังอยู่ที่วัดท่าหอย การที่โปรดให้นิมนต์มาอยู่ที่วัดพลับ ก็เนื่องจากเป็นวัดสำคัญฝ่ายอรัญวาสีของกรุงธนบุรี ซึ่งต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้รับพระราชทานชื่อใหม่ว่าวัดราชสิทธาราม 

ปี พ.ศ. 2359 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระองค์ได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระราชาคณะที่สมเด็จพระญาณสังวรพระราชพงศาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชชกาลที่ ๔ : ตั้งสมเด็จพระสังฆราช (สุก ญาณสังวร) นับว่าเป็นตำแหน่งพิเศษในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ที่พระราชทานแก่พระเถระผู้ทรงคุณทางวิปัสสนาธุระโดยเฉพาะ เมื่อสมเด็จพระสังฆราช (มี) สิ้นพระชนม์ เดิมทรงพระราชดำริจะตั้งสมเด็จพระพนรัตน (อาจ) วัดสระเกศ เปนสมเด็จพระสังฆราช แต่ภายหลังสมเด็จพระพนรัตนต้องอธิกรณ์จนถูกถอดจากสมณศักดิ์ แล้วทรงพระราชดำริว่า สมเด็จพระญาณสังวรเปนสมเด็จพระราชาคณะผู้ใหญ่ และเปนพระอาจารย์ที่เคารพในพระราชวงศ์ ในวันพฤหัสบดีที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2363 จึงโปรดให้แห่มาสถิต ณ วัดมหาธาตุ เมื่อถึงวันพฤหัสบดีที่ 7 ธันวาคม ศกนั้น จึงทรงตั้งเปนสมเด็จพระสังฆราช

เมื่อครั้งเกิดอหิวาตกโรคระบาดในกรุงเทพฯ เมื่อปี พ.ศ. 2363 มีผู้คนเสียชีวิตมากมาย ประมาณถึง สามหมื่นคนเศษ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงให้ตั้งพระราชพิธีอาพาธพินาศ โดยพระองค์ทรงศีลและให้ตั้งโรงทาน ส่วนสมเด็จพระสังฆราชทรงให้สังคายนาบทสวดมนต์ในพระราชพิธีดังกล่าว

ชาวบ้านทั่วไปมักเรียกพระองค์ว่า "พระสังฆราชไก่เถื่อน" เพราะร่ำลือกันว่า ทรงช่ำชองวิปัสสนาธุระถึงขนาดทำให้ไก่ป่าเชื่องด้วยอำนาจพรหมวิหารได้กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2489). ความทรงจำ. ม.ป.ท. หน้า 43.

พระองค์เป็นสมเด็จพระสังฆราชอยู่ 1 ปี 10 เดือน จึงสิ้นพระชนม์เมื่อวันศุกร์ แรม 4 ค่ำ เดือน 11 ปีมะเมียพระราชพงษาวดาร กรุงรัตนโกสินทร รัชกาลที่ ๒ : ๗๖. เรื่องสถาปนาสมเด็จพระสังฆราช (ด่อน) ตรงกับวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2365

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระราชทานพระโกศทองใหญ่ให้ทรงพระศพ เมื่อตั้งที่พระเมรุท้องสนามหลวง พระโกศองค์นี้ นอกจากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกับพระบรมวงศานุวงศ์ที่พระเกียรติยศสูงบางพระองค์ มีปรากฏว่าได้ทรงแต่พระศพสมเด็จพระสังฆราชพระองค์นี้พระองค์เดียว นับเป็นการถวายพระเกียรติอย่างสูงด้วยเหตุที่ทรงเป็นที่เคารพนับถืออย่างยิ่งนั้นเอง
# เอฟวี433 แอ็บบอท เอสพีจี
ปืนใหญ่สนาม เอฟวี 433 หรือ ปืนใหญ่อัตราจร "แอ็บบอท"  เป็นปืนใหญ่อัตตาจรแบบหนึ่งจากเอฟวี 432 เอเอฟวีของกองทัพบกอังกฤษ มันใช้โครงสร้างของเอฟวี 430 มากแต่ก็มีป้อมปืนที่หมุนได้รอบด้าน ปืนขนาด 105 มม. ของมันทำให้มันโดดเด่น

ชื่อจริงๆ ของมันคือ"อุปกรณ์ปืน 105 ม.ม. แอล109 (แอ็บบอท)" (Gun Equipment 105mm L109 (Abbot)) แอล109 ถูกใช้น้อยมากอาจเนื่องมาจากเพื่อลดความสับสนกับเอ็ม109 ขนาด 155 มม. ที่อังกฤษนำมาใช้ในปีเดียวกัน เอฟวี433 ใช้ขุมกำลังที่แตกต่างจากเอฟวี430 รุ่นอื่น ๆ

รายละเอียดเฉพาะของเอฟวี433 แอ็บบอท เอสพีจี
ประเทศผู้ผลิต สหราชอาณาจักร
บริษัทผู้ผลิต วิกเกอร์ส
บทบาท ปืนใหญ่อัตตาจร
น้ำหนัก 16.56 ตัน
ความยาว 5.8 เมตร
ความกว้าง 2.6 เมตร
ความสูง 2.5 เมตร
อาวุธหลัก ปืนแอล13เอ1 ขนาด 105 ม.ม.กระสุน 40 นัด
อาวุธรอง ปืนกลแอ4เอ4 ขนาด 7.62 ม.ม.กระสุน 1,200 นัด
พิสัย 480 กิโลเมตร
ความเร็ว 47 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
# 2เอส3
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส3 (2S3 Akatsiya) เป็นปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 152 มม.ที่ถูกสร้างขึ้นโดยสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามเย็น ซึ่งได้รับการพัฒนามาจาก ดี-20 ขนาด 152 มม./ 5.98 นิ้ว และใช้เครื่องยนต์แบบผสม ซึ่งในเวลาปกติจะใช้น้ำมันดีเซลและในช่วงเวลาฉุกเฉินสามารถใช้เชื้อเพลิงชนิดอื่น ป้อมปืนหมุนได้ 360 องศา และปรับใช้ปืนต่อต้านอากาศยานได้ กระบอกปืนขนาด 152 มม. ทำให้ยิงได้ไกลกว่า 30 กิโลเมตร / 18.6 ไมล์

ในปี ค.ศ. 1991 ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส3 มีประจำการในโซเวียตกว่า 2,012 คัน ในโซเวียตตะวันตก มีมากรองจากปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส1 และมีการใช้งานในอีกกว่า 14 ประเทศทั่วโลก
# 2เอส5
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส5 (2S5 Giatsint-S) เป็นปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 152 มม./ 5.98 นิ้ว ซึ่งเป็นรถยิงปืนใหญ่รุ่นแรกๆของสหภาพโซเวียต โดยตัวรถมีเกราะหนาเพียง 15 มม./ 0.59 นิ้ว แต่ใช้เจ้าหน้าที่ในการปฏิบัติการได้ถึง 5 นาย เครื่องยนตเป็นแบบผสมใช้เชื้อเพลิงดีเซลในเวลาปกติและเชื้อเพลิงชนิดอื่นในเวลาฉุกเฉิน

ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส5 ใช้งานในปี ค.ศ. 1974 แต่องค์การนาโตไม่เคยรับรู้จนกระทั่งปี ค.ศ. 1981 โดยทางการสหรัฐฯ ซึ่งใช้ชื่อว่า เอ็ม1981
# 2เอส19
ปืนใหญ่อัตตาจร 2เอส19 (2S19 Msta) เป็นรุ่นใหม่ที่เข้ามาแทนที่ 2เอส3 และ 2เอส5 ในช่วงปี ค.ศ. 1985 ซึ่งเก่าและล้าสมัย

2เอส19 เป็นปืนใหญ่อัตตาจรที่นำเอารถถัง ที-72 และ ที-80 มารวมเข้าด้วยกัน โดยใช้แคร่จาก ที-80 และใช้เครื่องยนต์จาก ที-72

กระบอกปืนหมุนได้ 360 องศา ใช้ได้ทั้งแรงหมุนและไฟฟ้า ระยะการยิงสามารถยิงได้ไกลกว่า 15 กิโลเมตร / 9.3 ไมล์ บรรทุกกระสุนได้ 40 ลูก

2เอส19 มีการส่งออกอย่างกว้างขวาง ในช่วงปี ค.ศ. 2000 มีราคาตกค้นละ 1.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
# เอ็ม108 ฮาวอิตเซอร์
เอ็ม108 ฮาวอิตเซอร์  เป็นปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์อัตตาจรขนาด 105 ม.ม.ของอเมริกา นำมาใช้ครั้งแรกในต้นทศวรรษ 1960

เอ็ม108 มีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์ดีเซลแบบดีทรอยท์ 8วี-71ที 8 ลูกสูบ ใช้ป้อมปืนแบบเดียวกับเอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์ขนาด 155 ม.ม. และมีส่วนประกอบเหมือนกับเอ็ม113 เอ็ม108 ถูกเลิกใช้ไม่นานหลังจากอเมริกาเข้าแทรกแซงในสงครามเวียดนาม เมื่อเอ็ม109 นั้นเป็นที่มองว่าได้เปรียบกว่าสำหรับสงครามยุคใหม่

มีการใช้ เอ็ม108 ในหลายประเทศของกลุ่มนาโต้

 รายละเอียดเฉพาะของเอ็ม108 
ความยาว 6.11 เมตร
ความกว้าง 3.15 เมตร
ความสูง 3.28 เมตร
ความเร็ว 56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พิสัย 360 กิโลเมตร
ลูกเรือ 5 นาย
อาวุธ
อาวุธหลัก ปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์เอ็ม103 ขนาด 105 ม.ม.
อาวุธรอง ปืนกลเอ็ม 2 ขนาด 12.7 ม.ม.
อัตราการยิง 4 นัดต่อนาที
ระยะยิง 11.5 กิโลเมตร (ระเบิดแรงสูง)

ประเทศผู้ใช้งาน
 กองทัพบกเบลเยียม ตั้งแต่ทศวรรษที่ 90 จนถึง 1980
 กองทัพบกบราซิล มีเอ็ม108เอพี 72 คัน
 กองทัพบกสเปน มี 48 คัน
 กองทัพบกไต้หวัน มี 100 คัน
 กองทัพบกตุรกี มีเอ็ม108ที 26 คัน
 กองทัพบกสหรัฐฯ เลิกใช้เรียบร้อยแล้ว

แหล่งข้อมูลอื่น
Detailed data
# เอเอ็มเอ็กซ์-10 อาร์ซี
250px เอเอ็มเอกซ์-10 อาร์ซี ประเทศผู้ผลิต ฝรั่งเศส ปีที่ใช้งาน 1978 ประเภท ยานเกราะ เจ้าหน้าที่  4 นาย  ยาว 9.15 เมตร กว้าง 3 เมตร สูง 2.69 เมตร หนัก 15,850 กิโลกรัม/ 15.6 ต้น ความเร็วบนถนน 85 กิโลเมตร/ชั่วโมง ความเร็วในน้ำ 7.2 กิโลเมตร/ชั่วโมง รัศมีทำการ 1,000 กิโลเมตร อาวุธหลัก ปืนใหญ่ขนาด 105 มม./4.13 นิ้ว อาวุธรอง ปืนกลขนาด 7.62 มม./ 0.3 นิ้ว เกราะหนา ความลับ เครื่องยนต์ ดีเซล ฮิสปลาโน-ซุยซา ให้กำลัง 260 แรงม้า
# เอ็ม 110
250ppx เอ็ม110 203 มม. ประเทศผู้ผลิต สหรัฐอเมริกา ปีที่ใช้งาน 1980 ประเภท ปืนใหญ่เคลื่อนที่ เจ้าหน้าที่  5 นาย พลปืน 8 นาย  ยาว 7.5 เมตร กว้าง 3.15 เมตร สูง 3.15 เมตร หนัก 28,346 กิโลกรัม/ 27.9 ต้น ความเร็ว 55 กิโลเมตร/ชั่วโมง รัศมีทำการ 523 กิโลเมตร อาวุธหลัก ปืนใหญ่ขนาด 203 มม./ 8 นิ้ว อาวุธรอง ปืนกล เกราะหนา ความลับ เครื่องยนต์ ดีเซล ให้กำลัง 500 แรงม้า
# ปืนใหญ่อัตตาจร เอ็ม107
ปืนอัตตาจร M107 175 มม. ถูกใช้โดยกองทัพสหรัฐฯ ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1960 ถึงปลายทศวรรษ 1970 มันเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเอง มีจุดมุ่งหมายเพื่อใช้การสนับสนุนการยิงระยะไกลในระบบขนส่งทางอากาศ มันยังถูกส่งออกไปยังประเทศอื่น ๆ อีกหลายประเทศ เช่น เยอรมนี เกาหลีใต้ สเปน กรีซ อิหร่าน อิสราเอล อิตาลี เนเธอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และตุรกี ประวัติการใช้งานของ M107 ใน กองทัพสหรัฐ ถูกจำกัดไว้เฉพาะในสงครามเวียดนาม มีการใช้งานการต่อสู้อย่างกว้างขวางในอิสราเอล M107 ใช้ส่วนประกอบหลายอย่างร่วมกัน และในหลายครั้งถูกแทนที่ด้วยปืนครก M110 203 มม. รุ่นที่ใหม่กว่า แม้ว่าจะปลดประจำการจากสหรัฐในช่วงปลายทศวรรษ 1970 แต่ยังคงประจำการกับกองทัพบางส่วนถึงปี 2019

 ประวัติการออกแบบและการผลิต 
ในช่วงทศวรรษ 1950 ปืนใหญ่อัตตาจรขนาด 203 มม. ที่ใช้เครื่องยนต์ของกองทัพบกสหรัฐฯ คือ M55 โดยอิงจากโครงเครื่องและป้อมปืนของปืนอัตตาจร M53 155 มม. ซึ่งใช้ส่วนประกอบบางส่วนจากรถถัง M48 น้ำหนักของ M55 ที่ 44 ตัน ห้ามขนส่งทางอากาศและเครื่องยนต์เบนซินของมันถูกจำกัดระยะไว้ที่ประมาณ 260 กม. รวมทั้งอันตรายจากการระเบิดในการรบ

สิ่งนี้ทำให้กองทัพสหรัฐฯ ออกข้อกำหนดสำหรับชุดระบบปืนใหญ่อัตตาจรรุ่นใหม่ รุ่นใหม่ต้องเบาลง เพื่อให้สามารถขนส่งทางอากาศได้ และยังคงสืบทอดพาหนะหลายคันจากแชสซีเดียวกัน เพื่อลดความซับซ้อนในการบำรุงรักษาและการฝึกอบรม บริษัท Pacific Car and Foundry (Paccar) ได้พัฒนาต้นแบบหลายรุ่น ปืนอัตตาจร 175 มม. T235 และปืนครกขับเคลื่อนด้วยตนเอง 203 มม. T236 ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์ดีเซล และนอกจากอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ต่างกัน ยังเป็นพาหนะชนิดเดียวกันโดยพื้นฐานแล้ว พวกมันเป็นที่รู้จักในกองทัพสหรัฐ ในชื่อ M107 และ M110 ในปี 2505 และ 2506 ตามลำดับ

Paccar ได้รับสัญญาการออกแบบ M107 และ M110 และการเสนอราคาการผลิตเบื้องต้นจาก Detroit Arsenal สิ่งนี้อิงตามคุณสมบัติหลักที่ได้รับการจดสิทธิบัตรของ M55 เครื่องปรับสมดุลก๊าซ ซึ่งปรับปรุงความสมดุลของลำกล้องปืน ทำให้ปืนสามารถยกขึ้นได้ง่ายขึ้น (ซึ่งเชื่อมโยงกับลูกตุ้มที่ควบคุมด้วยระบบไฮดรอลิก) กลไกวงล้อที่ได้รับการปรับปรุงเพื่อปรับปรุงการเล็ง การออกแบบกลไกการหดตัวของไฮดรอลิกใหม่ และช่วงล่างของแชสซีที่ควบคุมด้วยระบบไฮดรอลิกค้ำยันเมื่อปืนถูกยิง อีกสองบริษัทผลิต M107: FMC ระหว่างปี 1965 ถึง 1980 และ Bowen-McLaughlin-York

M107 จำนวนมากถูกสร้างขึ้นใหม่ในชื่อ M110A2

 ประเทศที่ใช้งาน 

 
 
 

 ประเทศที่ใช้งานในอดีต 

 
 
 
 
 
 
  เยอรมนีตะวันตก
# เอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์
เอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์  เป็นปืนใหญ่อัตตาจรสัญชาติอเมริกันขนาด 155 ม.ม.ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในต้นทศวรรษ 1960 มันได้พัฒนามาอย่างต่อเนื่องจนถึงรุ่นในปัจจุบันคือเอ็ม109เอ6 พาลาดิน ปัจจุบันถูกใช้เพียงกองทัพสหรัฐฯ เท่านั้น สหรัฐฯ ยังคงมีเอ็ม109เอ5 จำนวนมากอยู่ในประจำการ ตระกูลเอ็ม109 เป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยตามกองพลยานเกราะของโลกตะวันตก

กองทัพอังกฤษได้แทนที่เอ็ม109 ด้วยเอเอส-90 กองกำลังติดอาวุธในยุโรปจำนวนมากได้แทนที่เอ็ม109 ด้วยพีซีเอช 2000 ของเยอรมนี ซึ่งดีเหนือกว่าเอ็ม109 ในหลายๆ ด้าน การพัฒนาที่สำคัญของเอ็ม109 เกิดขึ้นโดยสหรัฐฯ และสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยการยกเลิกโครงการครูเซเดอร์ในสหรัฐฯ พาลาดินยังคงเป็นปืนใหญ่อัตตาจรหลักของกองทัพบกสหรัฐฯ ไปอีกหลายปี จนกระทั่งจะมีโครงการใหม่ของสหรัฐฯ ที่จะเริ่มในปี พ.ศ. 2551–2553

ลูกเรือของเอ็ม109 จะประกอบด้วยหัวหน้า พลขับ พลปืนสามนายที่ต้องเตรียม บรรจุ และยิง และพลปืนอีกสองนายที่จะเป็นคนเล็งปืนใหญ่ พลปืนจะเล็งปืนไปทางซ้ายขวา โดยที่อีกคนจะเล็งขึ้นลง เอ็ม109เอ6 พาลาดินนั้นต้องการพลปืนเพียงหนึ่งนายและคนบรรจุกระสุนสองนาย

รายละเอียดเฉพาะของเอ็ม109 ฮาวอิตเซอร์
ประเทศผู้ผลิต สหรัฐอเมริกา
บทบาท ปืนใหญ่อัตตาจร
น้ำหนัก 
ความยาว 9.1 เมตร
ความกว้าง 3.1 เมตร
ความสูง 3.3 เมตร
ลูกเรือ 8 นาย (ผู้บัญชาการปืน พลขับ พลปืนหกนาย)
อัตราการยิง 4 นัดต่อนาที
ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพ 18,000-30,000 เมตร (กระสุนจรวด)
อาวุธหลัก ปืนใหญ่126 ฮาวอิตเซอร์ขนาด 155 ม.ม.
อาวุธรอง ปืนกลเอ็ม2 ขนาด 12.7 ม.ม.
พิสย 350 กิโลเมตร
ความเร็ว 56 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 Gary's Combat Vehicle Reference Guide
 M109A7 155mm self-propelled tracked howitzer artillery vehicle (United States) on armyrecognition.com
 Fas.org
 Globalsecurity.org
 Israeli-weapons.com
 M109 Technical Manuals
# ภาษาลอมบาร์ด
ลอมบาร์ด (ชื่อพื้นเมือง: , ขึ้นอยู่กับอักขรวิธี;  หรือ) เป็นภาษา ที่ถือเป็นภาษาต่อเนื่อง ซึ่งมีผู้พูดหนึ่งล้านคนในอิตาลีตอนเหนือและสวิตเซอร์แลนด์ตอนใต้ โดยเฉพาะพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นลอมบาร์เดีย และบางพื้นที่ในภูมิภาคใกล้เคียง เช่นฝั่งตะวันออกของแคว้นปีเยมอนเต และฝั่งตะวันตกของแคว้นเตรนติโนของประเทศอิตาลี และรัฐตีชีโนกับรัฐเกราบึนเดินของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษาลอมบาร์ดเป็นภาษาในกลุ่มภาษาโรมานซ์ ซึ่งอยู่ในกลุ่มกัลโล-โรมานซ์

นอกจากนี้ยังมีผู้พูดภาษาลอมบาร์ดในรัฐซังตากาตารีนาของประเทศบราซิลด้วย

 สัทวิทยา 
ตารางข้างล่างนี้แสดงเสียงที่มีในภาษาลอมบาร์ดทุกสำเนียง

 พยัญชนะ 
+เสียงพยัญชนะริมฝีปากริมฝีปาก-ฟันฟันปุ่มเหงือกหลัง-ปุ่มเหงือกเพดานแข็งเพดานอ่อนนาสิกหยุดไร้เสียงออกเสียงกักเสียดแทรกไร้เสียง ออกเสียง เสียดแทรกไร้เสียงออกเสียงรัวเปิดกลาง   ข้าง

ในภาษาลอมบาร์ดตะวันออก เสียง ,  กับ  รวมเป็นเสียง  และเสียง ,  กับ  รวมเป็นเสียง  เสียงสุดท้ายมัก debuccalized ไปเป็น 

 สระ 
+เสียงสระ หน้า กลาง หลัง ไม่ห่อ ห่อ สูง     กลาง   [œ] เกิดขึ้นในพื้นที่ภาษาส่วนใหญ่แต่สามารถทับซ้อนด้วย [ø] เพราะทั้งสองมีไตรแกรม (Trigram) เหมือนกัน (oeu)    ต่ำ   

ในแบบตะวันตก มีการเปรียบเทียบความยาวของสระ (เช่น  "เพื่อไป" vs  "ไปแล้ว" ในภาษามิลาน) แต่แบบตะวันออกมักใช้เฉพาะหน่วยเสียงย่อยสั้น

เมื่อมีรูปสระอักขรวิธีซ้ำกันสองตัวที่แยกกันด้วยยัติภาค ซึ่งหลีกเลี่ยงความสับสนกับสระยาว เช่น a-a ใน ca-àl "ม้า"
# รายชื่อนักวาดการ์ตูน
รายชื่อนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น 
 เค็นจิโร ฮะตะ
 เคน อาคามัตสึ
 แคลมป์
 โชทาโร่ อิชิโนะโมะริ
 โยชิฮิโร โตกาชิ
 ไทโตะ คุโบะ
 คิโยฮิโกะ อะสึมะ
 ซากุระ สึคุบะ
 ซึงุมิ โอบะ
 ทาเคชิ โอบาตะ
 ทาเคฮิโกะ อิโนอุเอะ
 ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ
 มาซาชิ คิชิโมโตะ
 มาซาคาสึ คัตสึระ
 อาดาจิ มิซึรุ
 เลอิจิ มัตซึโมโตะ
 รูมิโกะ ทากาฮาชิ
 อากิระ โทริยามะ
 เอะอิจิโร โอะดะ
 ฮิโรมุ อาราคาวะ
 โคซูเอะ อามาโนะ
นานาเอะ คุโระโนะ
อัตสึชิ  โอคุโบะ
โกโช อาโอยาม่า
มิซูโตะ อควา
อารินะ ทาเนมูระ
จุง โมจิซูกิ

 รายชื่อนักวาดการ์ตูนไทย 
 จุก เบี้ยวสกุล
 ปยุต เงากระจ่าง
 ภานุวัฒน์ วัฒนนุกูล
 วิศุทธิ์ พรนิมิตร
 วนิดา นิรมร
สกล เหลี่ยมมุกดา

ดูเพิ่ม
 นักวาดการ์ตูน
 รายนามนักวาดการ์ตูนไทย
# คณะพันธมิตรแห่งแหวน
คณะพันธมิตรแห่งแหวน  เป็นชื่อของกลุ่มบุคคลกลุ่มหนึ่งในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเนื้อเรื่องครั้งแรกในภาคที่หนึ่ง คือตอน มหันตภัยแห่งแหวน คณะพันธมิตรแห่งแหวนประกอบด้วยสมาชิก 9 คน ซึ่งเป็นตัวแทนของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ อันเป็นอิสระชนแห่งมิดเดิลเอิร์ธ มีภารกิจเพื่อป้องกันคุ้มครองผู้ถือแหวน โฟรโด แบ๊กกิ้นส์ ในการเดินทางเพื่อนำแหวนเอก ไปทำลายที่ใจกลางอาณาจักรมอร์ดอร์ การเดินทางของพวกเขาเริ่มต้นในวันที่ 25 ธันวาคม ในปีที่ 3018 ของยุคที่สาม หลังจากการก่อตั้งคณะพันธมิตรแห่งแหวนในที่ประชุมของเอลรอนด์

 สมาชิกทั้งเก้า 

 ตัวแทนเหล่าคนแคระ
 กิมลี
 ตัวแทนเหล่าเอลฟ์
 เลโกลัส
 ตัวแทนเหล่าฮอบบิท
 โฟรโด แบ๊กกิ้นส์
 เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก (เมอร์รี่)
 เปเรกริน ตุ๊ก (ปิ๊ปปิ้น)
 แซมไวส์ แกมจี (แซม)
 ตัวแทนเหล่ามนุษย์
 อารากอร์น
 โบโรเมียร์
 ไมอา/อิสทา
 แกนดัล์ฟ
# MAZ-543
250px MAZ-543 (9พี117) ประเทศผู้ผลิต สหภาพโซเวียต ปีที่ใช้งาน 1965 ประเภท รถยิงขีปนาวุธ เจ้าหน้าที่ 4 นาย ยาว 13.36 เมตร กว้าง 3.02 เมตร สูง 3.33 เมตร หนัก 37,400 กิโลกรัม/ 36.4 ต้น ความเร็ว 45 กิโลเมตร/ชั่วโมง รัศมีทำการ 450 กิโลเมตร อาวุธ ขีปนาวุธ อาร์300 เกราะ ไม่มี เครื่องยนต์ ดีเซล ให้กำลัง 525 แรงม้า

MAZ-543 / MAZ-7310 "อูราแกน" (/Hurricane) เป็นรถยิงขีปนาวุธของสหภาพโซเวียต เป็นรถบรรทุกขับเคลื่อน 8 ล้อ ที่ออกแบบและผลิตโดยบริษัท MAZ (Minsk Automobile Plant) ในเบลารุส มีสายการผลิตตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 โดยเปิดเผยสู่สาธารณะตั้งแต่วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1965 ในพิธีสวนสนามของโซเวียตที่จัตุรัสแดง โดยเป็นส่วนหนึ่งของระบบขีปนาวุธ SS-1c สกั๊ด (9K72 Elbrus) มีรหัสการผลิต 9P117

ในปี ค.ศ. 1974 โซเวียตได้เปิดเผยรถต้นแบบ MAZ-543 รุ่นใหม่ ใช้รหัสว่า MAZ-7310 เริ่มสายการผลิตตั้งแต่ ค.ศ. 1976 และพัฒนาเป็น MAZ-7313 ในปี ค.ศ. 1983
# เสือโคร่งขาว
thumb
ความหมายอื่น ดูที่: เสือขาว
thumb|250px|เสือโคร่งขาวในสวนสัตว์ไทย
thumb|250px|เสือโคร่งขาวชนิดย่อย เสือโคร่งเบงกอล ในสวนสัตว์สิงคโปร์
250px|thumb|เสือโคร่งขาวชนิดย่อย เสือโคร่งไซบีเรีย
เสือโคร่งขาว  เป็นลักษณะพิเศษประการหนึ่งของเสือโคร่ง ที่เป็นโดยมากในชนิดย่อยเสือโคร่งเบงกอล 

โดยมีรูปร่างลักษณะเหมือนกับเสือโคร่งเบงกอลทุกประการ เพียงแต่มีลักษณะเด่น คือ แต่มีขนพื้นสีขาวและลายสีน้ำตาลเข้ม ม่านตาสีฟ้า จมูกสีชมพูและสีขาวครีม ซึ่งเกิดจากการผิดปกติของยีน โดยมิใช่สัตว์เผือกโดยแท้จริง (albino) แต่เป็นอาการผิดปกติที่ผิวหนังมีจำนวนเม็ดสีน้อย ที่เรียกว่า "ภาวะด่าง" (leucism)

เสือโคร่งขาวเบงกอลตัวแรกที่มีประวัติบันทึกไว้ในธรรมชาติ พบที่ประเทศอินเดีย ในรอบ 100 ปี พบเพียง 12 ตัวเท่านั้น[ White Bengal Tiger ] ปัจจุบันพบได้น้อยมากในธรรมชาติ และด้วยความโดดเด่นในสีผิวจึงนิยมแสดงไว้ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ  มีการนำไปเพาะเลี้ยงในต่างประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา จนมีแพร่ขยายพันธุ์ออกลูกในที่เลี้ยงสวนสัตว์ดุสิตกำลังถ่ายทอดสัญญาณสดติดตามการคลอดลูกของแม่เสือขาว"เอริก้า" ค่ะ จากสนุกดอตคอม  ปัจจุบันมีเสือโคร่งขาวประมาณ 200 ตัว ส่วนใหญ่อยู่ตามสวนสัตว์ต่าง ๆ ทั่วโลก รวมทั้งในประเทศไทยด้วย[ เสือโคร่งขาว ]

นอกจากนี้แล้ว เสือโคร่งขาวเบงกอลยังเป็นสัตว์เลี้ยงของบุคคลระดับมหาเศรษฐีด้วย เช่น ไมค์ ไทสัน อดีตแชมป์โลกมวยสากลในรุ่นเฮฟวี่เวทชาวอเมริกัน เป็นต้นMike Tyson's tiger removed from Indiana tattoo parlor 

เสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดอื่น
ไม่ปรากฏพบเสือโคร่งขาวในเสือโคร่งชนิดย่อยอื่น ๆ จะมีก็แต่เสือโคร่งไซบีเรีย ที่มีการแสดงในสวนสัตว์ต่าง ๆ เช่น ในประเทศจีน เป็นต้นWhite Siberian Tiger Cub  คลิปน่ารัก หมาเลี้ยงลูกเสือ จากเดลินิวส์ 

 เสือโคร่งขาวในประเทศไทย 
เสือโคร่งขาวเบงกอลในประเทศไทยเป็นสัตว์ป่านำเข้าจากสวนสัตว์ต่างประเทศ ซึ่งเสือขาวนี้จะจัดแสดงในสวนสัตว์ดุสิต, สวนสัตว์เชียงใหม่, สวนสัตว์เปิดเขาเขียว, สวนสัตว์สงขลา, สวนสัตว์ชัยภูมิสตาร์ไทเกอร์, เชียงใหม่ ไนท์ซาฟารี, สวนสัตว์เขาสวนกวาง, อุทยานหินล้านปีและฟาร์มจระเข้พัทยา, ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ, สวนสัตว์อุบลราชธานี, สวนสัตว์บึงฉวาก และ ไทเกอร์คิงดอม (คุ้มเสือ) ทั้งสาขาเชียงใหม่และภูเก็ต เป็นต้น 

ดูเพิ่ม
สิงโตขาว