wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# อมรรตยะ เสน
อมรรตยะ กุมาร เสน (Ômorto Kumar Shen) นักเศรษฐศาสตร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2541

 ประวัติ 
เป็นชาวอินเดีย เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ที่เมืองศานตินิเกตัน  และได้เข้าศึกษาใน วิทยาลัยเพรสซิเดนซี อินเดีย จากนั้นศึกษาต่อด้านเศรษฐศาสตร์-ปรัชญาในระดับปริญญาโทและปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ประเทศอังกฤษ และเคยดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัยหลายแห่ง อาทิ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ประเทศสหรัฐอเมริกา มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ โรงเรียนเศรษฐศาสตร์และการบริหารรัฐกิจแห่งลอนดอน (London School of Economics and Political Science) ประเทศอังกฤษ

 ผลงาน 
อมรรตยะ เสน เป็นผู้คิดทฤษฎีด้านการเลือกทางสังคมและความเสมอภาค และผลงานของเขาหลายเรื่องได้เน้นวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของการพัฒนาคุณภาพชีวิตและการพัฒนาด้านเศรษฐกิจควบคู่กันไป ทำให้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเศรษฐศาสตร์การพัฒนาคนหนึ่งของโลก 

เขาเสนอวิธีการมองปัญหา และแก้ปัญหาความอับจนที่ครอบคลุม โดยเสนอว่าการมีรายได้เพิ่มเป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่ง ของการแก้ปัญหาความยากจน ที่สำคัญกว่าคือ ทำอย่างไรจึงจะช่วยสร้างความสามารถให้แก่ผู้คนโดยตรง เพื่อให้เขามีเสรีภาพที่จะเลือกชีวิตที่เขาต้องการ

เขาเป็นหนึ่งในนักวิชาการที่มีส่วนสำคัญในการทำโครงร่างรายงานการพัฒนาคน จัดทำโดยโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ ซึ่งเสนอแนวคิดด้านเศรษฐศาสตร์และสังคม เพื่อเป็นมาตรวัดปัญหาความยากจนและความไม่เท่าเทียมกันในสังคม ผลงานโดดเด่นและสามารถนำมาประยุกต์ปฏิบัติเพื่อช่วยเหลือและพัฒนาสังคมได้จริง กระทั่งอมรรตยะ เสน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ ใน พ.ศ. 2541
# วัดท้ายตลาด
วัดท้ายตลาด อาจหมายถึง:

 วัดโมลีโลกยารามราชวรวิหาร พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดราชวรวิหาร  (มีชื่อลำลองว่า วัดท้ายตลาด)  
 วัดท้ายตลาด (จังหวัดอุตรดิตถ์) ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ 
 วัดท้ายตลาด (จังหวัดเพชรบุรี) ตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี
# ภาษาปู้เปียว
ภาษากวาเบียว  หรือภาษาละกัว ภาษาปูเปียว หรือภาษาเปน ติ โลโล อยู่ในตระกูลขร้า-ไท มีผู้พูดทั้งหมด 310 คน พบในเวียดนาม 307 คน (พ.ศ. 2545) ทางภาคเหนือ พูดโดยชาวกวาเบียวในจังหวัดห่าซาง ประเทศเวียดนามที่เหลือพบในเขตปกครองตนเองชนชาติจ้วงและม้ง เหวินซาน  ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ผู้พูดในจีนส่วนใหญ่มีอายุมาก และมักจะพูดภาษาจีนกลางได้ จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษาขร้า สาขายาง-เบียว รากศัพท์มีความคล้ายคลึงกับภาษาเกเลา ร้อยละ 38 ภาษาลาชิ ร้อยละ  33 ภาษาจ้วงเหนือ ร้อยละ 30 ภาษาฮลาย ร้อยละ 26 ภาษาลากา ร้อยละ 23 ภาษาม้ง ร้อยละ 10
# ชุดตัวอักษรแคเรีย
ชุดตัวอักษรแคเรีย  พบจารึกราว 100 ชิ้น ในเขตของชาวแคเรียในอียิปต์ พบอักษรในชุดเหล่านี้บนแผ่นดินเหนียว เหรียญ และจารึกตามอนุสาวรีย์ด้วย อาจจะมาจากชุดตัวอักษรฟินิเชีย การถอดความอักษรแคเรียเริ่มเมื่อ พ.ศ. 2503 โดย Vitaly Shevoroshkin และสืบต่อโดย Ignacio J. Adiego และ Diether Schuerr ใน พ.ศ. 2533 การออกเสียงของอักษรบางตัวยังไม่ทราบแน่ชัด เขียนจากซ้ายไปขวาหรือขวาไปซ้าย ในแนวนอน อักษรบางตัวมีหลายรูป 

 ใช้เขียน 
 ภาษาแคเรีย ซึ่งเป็นภาษาในกลุ่มอานาโตเลีย ใช้พูดในอานาโตเลียตะวันตกเฉียงใต้ (ตุรกีปัจจุบัน) จนกระทั่งราว พ.ศ. 643 อาจจะพัฒนามาจากภาษาลูเวีย และใกล้เคียงกับภาษาไลเดีย

 ยูนิโคด
# ภาษากบาลัน
ภาษากบาลัน (kebalan/kbalan) เป็นภาษาที่เคยใช้พูดทางชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวันโดยชาวกบาลัน จัดอยู่ในตระกูลอสโตรนีเซียน สาขาเกาะฟอร์โมซา ภาษากบาลันไม่ได้ใช้อย่างแพร่หลายในถิ่นที่เป็นแหล่งกำเนิด เมื่อราว พ.ศ. 2473 ใช้เป็นภาษาในบ้านเท่านั้น ยังคงใช้พูดในเขตอตายัล จัดเป็นภาษาที่ใกล้ตาย
# ธรรมคุปต์
ธรรมคุปต์ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมศัพท์ศาสนาสากล อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน, ราชบัณฑิตยสถาน, 2548, หน้า 189 หรือ ธรรมคุปตวาท  แยกมาจากนิกายมหีศาสกะ ในเวลาใกล้เคียงกับนิกายสรวาสติวาท โดยแตกต่างจากนิกายแม่ที่เรื่องการถวายทาน นิกายนี้เห็นว่าทานที่ถวายแด่พระพุทธเจ้าหรือแม้แต่สถูปเจดีย์มีผลมากกว่าถวายต่อสงฆ์ หลักธรรมโดยทั่วไปใกล้เคียงกับนิกายมหาสังฆิกะมากกว่านิกายมหีศาสกะ แพร่หลายในเอเชียกลางและจีน พระวินัยของนิกายนี้เป็นต้นแบบของนิกายวินัยในจีน

นักวิชาการถือว่านิกายนี้เป็นส่วนหนึ่งของนิกายเถรวาท แต่นิกายเถรวาทถือว่านิกายนี้เป็นฝ่ายอาจริยวาทและอธรรมวาที ในคัมภีร์กถาวัตถุปรากฏข้อมูลว่าเถรวาทกับธรรมคุปต์เห็นต่างกันหลายเรื่อง เช่น อานิสงส์ของการทำทาน การบูชาพระเจดีย์ วิมุตติของพระพุทธเจ้ากับพระอรหันตสาวก อภิญญาของศาสนาในศาสนาอื่น เป็นต้นเสถียร โพธินันทะ, ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา, มหามกุฏราชวิทยาลัย, 2543, หน้า 382-3
# ธีระ ห้าวเจริญ
พลเรือเอก ธีระ ห้าวเจริญ เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม สมัยรัฐบาล พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ และเป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตราชองครักษ์พิเศษ http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2562/E/092/T_0001.PDF และอดีตผู้บัญชาการทหารเรือ

 ประวัติ 
เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2483 เป็นบุตรของนาวาโท กระวี กับนางพยงค์ ห้าวเจริญ เข้ารับการศึกษาที่ โรงเรียนเซนต์คาเบรียล และโรงเรียนนายเรือ ต่อด้วย โรงเรียนปราบเรือดำน้ำ สหรัฐอเมริกา และโรงเรียนเสนาธิการทหารเรือ ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับคุณหญิงมัญชุมาศ ห้าวเจริญ (สกุลเดิม สุทธิวารี) มีบุตร 1 คน คือ นายเกล้า ห้าวเจริญ

 การรับราชการ 
พ.ศ. 2518 เป็นผู้บังคับการเรือหลวงช้าง ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 เป็นนายธงผู้บัญชาการทหารเรือและในปี พ.ศ. 2526 นายทหารฝ่ายเสนาธิการประจำเสนาธิการทหารเรือ ต่อมาขยับเป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการ ประจำผู้บัญชาการทหารรเรือในปี พ.ศ. 2527 ในปี พ.ศ. 2529 ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารรเรือ ประจำสถานเอกอัครราชทูตไทย ณ กรุงวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2533 เลขานุการกองทัพเรือ ในปี พ.ศ. 2535 เป็นรองผู้บัญชาการโรงเรียนนายเรือ และขยับเป็นผู้บัญชาการวิทยาลัยการทัพเรือ ในปี พ.ศ. 2536 ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ผู้ช่วยเสนาธิการทหารเรือฝ่ายยุทธบริการ ก่อนจะมาเป็น รองเสนาธิการทหารเรือ ในปี พ.ศ. 2538 และขยับเป็นเสนาธิการทหารเรือ ในปี พ.ศ. 2539 ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 เป็นรองผู้บัญชาการทหารเรือ และตำแหน่งสูงสุดคือ เป็นผู้บัญชาการทหารเรือ พ.ศ. 2541 - 2543 

 การเมือง 
เป็น สมาชิกวุฒิสภา ช่วงปี พ.ศ. 2539-2542พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภา และปี พ.ศ. 2549 หลังการรัฐประหาร ได้เข้าเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม สมัย พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ พระบรมราชโองการ ประกาศ แต่งตั้งรัฐมนตรี (คณะรัฐมนตรี ชุดที่มี พลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี)

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย 

ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญพิทักษ์เสรีชน, เล่ม ๑๑๔ ตอนที่ ๗ ข หน้า ๖, ๙ เมษายน ๒๕๔๐

ราชกิจจานุเบกษา, ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นสิริยิ่งรามกีรติ ลูกเสือสดุดีชั้นพิเศษ และเหรียญลูกเสือสดุดี, เล่ม ๑๒๓ ตอนที่ ๑ ข หน้า ๒๘, ๕ มกราคม ๒๕๔๙

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ 

 :
 พ.ศ. 2533 - 80x80px ลีเจียนออฟเมอริต ชั้นนายทหารhttp://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2534/D/076/4062.PDF
# คำสงวน
ในภาษาคอมพิวเตอร์ คำสงวน (หรือคำบ่งชี้สงวน) คือคำที่ไม่สามารถใช้เป็นตัวระบุ เช่นชื่อของตัวแปร ฟังก์ชั่น หรือลาเบล คำสงวนถูกนิยามตามไวยากรณ์ภาษาคอมพิวเตอร์ และอาจจะมีหรือไม่มีความหมายก็ได้

หนึ่งในคำที่มักสับสนกับคำสงวน คือคีย์เวิร์ด (keyword) ซึ่งเป็นคำที่มีความหมายพิเศษตามแต่บริบท ชื่อที่พบได้ในไลบรารีมาตรฐาน (standard library) แต่ไม่ถูกรวมมาในภาษาคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ต้น ไม่ใช่ทั้งคำสงวนและคีย์เวิร์ด ทั้งนี้วลี "คำสงวน" และ "คีย์เวิร์ด" มักสามารถใช้แทนกันได้ในหลายกรณี เช่นการกล่าวว่าคำสงวนคือคำที่ "ถูกสงวนไว้ใช้เป็นคีย์เวิร์ด" นิยามของคำสงวนและคีย์เวิร์ดต่างกันไปตามแต่ละภาษาโปรแกรมมิ่ง

โดยทั่วไปแล้วคำคำหนึ่งอาจจะไม่ต้องเป็นทั้งคำสงวนและคีย์เวิร์ด แต่ในภาษาโปรแกรมมิ่งสมัยใหม่ คำสงวนใดๆ มักจะเป็นคีย์เวิร์ดเพื่อความง่ายในการอ่านโค้ดโปรแกรม (เพราะคีย์เวิร์ดไม่ควรถูกสับสนกับคำบ่งชี้) ในภาษาโปรแกรมมิ่งบางภาษาเช่นซีหรือไพธอน คำสงวนทุกคำเป็นคีย์เวิร์ด และคีย์เวิร์ดทุกคำเป็นคำสงวน ในขณะที่สำหรับภาษาบางภาษาเช่นจาว่า คีย์เวิร์ดทุกคำเป็นคำสงวน แต่คำสงวนทุกคำไม่ใช่คีย์เวิร์ด

 การแบ่งแยก 
ดังที่ได้กล่าวไปว่าคำสงวนใดๆ โดยมากมักเป็นคีย์เวิร์ด และคีย์เวิร์ดใดๆ ก็มักเป็นคำสงวนด้วน ดังนั้นจึงพบการใช้คำว่า "คำสงวน" และ "คีย์เวิร์ด" ในบริบทแทนกันอยู่บ่อยครั้ง แต่ในทางทฤษฎีแล้ว คำสองคำนี้มีความหมายไม่เหมือนกัน

การทำให้คีย์เวิร์ดเป็นคำสงวนส่งผลให้กระบวนการอ่านโค้ดง่ายขึ้น เพราะจะไม่เกิดความกำกวมว่าคำคำหนึ่งที่เป็นคีย์เวิร์ดนั้นกำลังทำหน้าที่คีย์เวิร์ดหรือชื่อทั่วไป ดังนั้นโดยทั่วไป คีย์เวิร์ดจะเป็นสับเซตของคำสงวน ทั้งนี้คำสงวนใดๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นคีย์เวิร์ด เช่นคำว่า goto ในภาษาจาวาเป็นคำสงวน แต่ไม่ใช่คีย์เวิร์ดในภาษาจาวา
# มานิตย์ ภู่อารีย์
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มานิตย์ ภู่อารีย์ (3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (ภาพพิมพ์) พ.ศ. 2543

 ประวัติ 
เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ที่กรุงเทพมหานคร ได้รับการศึกษาทางด้านศิลปะจากวิทยาลัยเพาะช่าง แล้วจึงสอบเข้าศึกษาต่อที่คณะจิตรกรรม ประติมากรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้เดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันวิจิตรศิลป์กรุงโรม ประเทศอิตาลี

 เครื่องราชอิสริยาภรณ์ 
 พ.ศ. 2543 - 80px เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่สรรเสริญยิ่งดิเรกคุณาภรณ์ ชั้น จตุตถดิเรกคุณาภรณ์ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม ๑๑๗ ตอน ๒๖ ข ๒๑ ธันวาคม ๒๕๔๓ หน้า ๒๒.
# ศาสนาพุทธในประเทศเคนยา
การเข้ามาของพระพุทธศาสนาในประเทศเคนยา เริ่มต้นโดยผ่านกลุ่มชาวจีนโพ้นทะเล และชาวสิงหล (ลังกา) เนื่องจากชาวจีน และชาวสิงหลเข้าไปทำงานในไร่เกษตรกรรมของชาวอังกฤษเจ้าอาณานิคมในยุคนั้น ช่วงแรกๆของพุทธศาสนาในเคนยาจะเป็นชาวเอเชียกลุ่มแรกๆนี้ แต่ต่อมาในภายหลังชาวเคนยาจำนวนหนึ่งซึ่งนับถือลัทธิภูติผีปีศาจ ได้หันมานับพุทธศาสนาตาม แต่ก็เป็นชนกลุ่มเล็กๆซึ่งอาศัยอยู่แถบเมืองท่าทางชายฝั่งตะวันออกของประเทศ ต่อมามีการประชุมศาสนา และสันติภาพโลกที่นครไนโรบี เมืองหลวงของประเทศเคนยา ในเดือนสิงหาคม ปี พ.ศ. 2527 ภายหลังได้มีการเผยแผ่พุทธศาสนามากขึ้นในแถบนี้ รวมถึงความพยายามที่จะจัดตั้งชมรมชาวพุทธเคนยาขึ้นมา มีการนิมนต์พระสงฆ์จาก ญี่ปุ่น จีน และไทย  เพื่อให้เดินทางเข้ามาเผยแผ่ในประเทศ แต่ยังไม่ทันคืบหน้า ประเทศเคนยาได้ประสบปัญหาในเรื่องการเมือง เศรษฐกิจ รวมไปถึงชนพื้นเมืองบางกลุ่มที่ไม่เป็นมิตรกับคนต่างศาสนา การเผยแผ่จึงเป็นไปได้ยาก
# ศาสนาพุทธในประเทศอียิปต์
พระพุทธศาสนาในประเทศอียิปต์เริ่มต้นขึ้น เมื่อพระเจ้าอโศกมหาราช แห่งมคธได้ส่งทูตมาเจริญสัมพันธไมตรีกับต่างอาณาจักร โดยอาณาจักรไกริน ซึ่งอยู่ใกล้กับอียิปต์ก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย พร้อมกันนนั้นพระเจ้าอโศกมหาราชจึงได้ส่งพระธรรมทูตมาเผยแผ่ด้วย ในบริเวณเมืองอเล็กซานเดรีย ของอียิปต์ด้วย แต่ก็สูญหายไป

ต่อมาอีกหลายศตวรรษได้มีชาวญี่ปุ่น ลังกา เกาหลี  อินเดีย และไทย เดินทางเข้าไปทำงาน ศึกษา หรือท่องเที่ยว และได้มีการถ่ายทอดความรู้หลักธรรมเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาต่างๆให้แก่ชาวอียิปต์ แต่ก็มีชาวพุทธอียิปต์ไม่เกิน 1 หมื่นคน ซึ่งส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในเมืองไคโร และเมืองอเล็กซานเดรีย นอกจากนั้น ชาวพุทธต่างถิ่นที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศอียิปต์ ในช่วงวันวิสาขบูชาจะปฏิบัติศาสนกิจด้วยการเวียนเทียนกันเป็นกลุ่มเล็กๆ และมีการแสดงหลักธรรมเป็นเวลาสั้นๆ ส่วนการเผยแผ่ศาสนานั้นเป็นไปได้ยาก เนื่องจากเป็นสังคมเล็กๆท่ามกลางสังคมมุสลิมจำนวนมาก การเผยแผ่จึงเป็นไปได้ยาก
# อักษรลิเดีย
อักษรลิเดีย  เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาลิเดีย โดยมีฐานจากชุดตัวอักษรฟินิเชียเหมือนกับอักษรอื่น ๆ ในอานาโตเลียสมัยยุคเหล็ก อักษรนี้มีความคล้ายคลึงกับชุกตัวอักษรกรีกตะวันออก แต่มีคุณลักษณะเฉพาะ ข้อความภาษาลิเดียยุคแรกเขียนทั้งขวาไปซ็ายหรือซายไปขวา ต่อมาข้อความทั้งหมดจึงเขียนจากขวาไปซ้าย

ชุดตัวอักษร
ชุดตัวอักษรลิเดียAdiego (2007) page 769.Everson (2006).มีความใกล้ชิดกับชุดตัวอักษรของเอเชียน้อยอื่น ๆ และชุดตัวอักษรกรีก มีพยัญชนะ 26 ตัว บางส่วนมีสัญลักษณ์มากกว่าหนึ่งรูป ซึ่งถือเป็นหนึ่ง "อักษร" ชุดตัวอักษรแคเรียมีอักษร f ที่มาจากอักษร Φ แต่อักษร f ของลิเดียมีรูปร่างคล้ายเลข 8 ที่สามารถพบได้ในชุดตัวอักษรอิทรัสคันใหม่ และในชุดตัวอักษรแบบเอียงของกลุ่มภาษาออสโก-อุมเบรีย เช่น ออสโก, อุมเบรีย, ซาบีนเก่า และไพซีนใต้ (วอลสเกียเก่า) และคาดว่าเป็นตัวที่ทำให้เกิดผู้พูดภาษาซาเบลเลีย (กลุ่มภาษาออสโก-อุมเบรีย)

อักษรทับศัพท์เสียง(สัทอักษรสากล)หมายเหตุข้อความภาพ 15pxa[a]  15pxเดิม: bใหม่: p[p~b]  g[ɡ]   d[θ~ð]? 11pxe[eː] 15pxเดิม: vใหม่: w[w~v] 15pxi[i] 15pxy[i̯~j]? 12pxk[k~ɡ]   15pxl[l]   m[m] 15pxn[n] 15pxo[oː]  r[r] 24pxเดิม: śใหม่: s[s]  t[t~d]   u[u] 15pxf[f] หรือ [ɸ] 21pxq[kʷ]  13pxเดิม: sใหม่: š[ç] หรือ [ʃ]  τ[tç] หรือ [tʃ]𐤴𐤴 ττ เป็นผลจาก 𐤯+‎𐤳 t+s ใน:𐤨𐤠𐤯+𐤳𐤠𐤣𐤪𐤶𐤮 >‎ 𐤨𐤠𐤴𐤴𐤠𐤣𐤪𐤶𐤮kat+sadmẽś > kaττadmẽś 18pxãสระนาสิก 16pxẽสระนาสิก   λ[ʎ] (หรือ [ɾʲ]?)   ν[ɲ] หรือ [ŋ]?  13pxc[ts~dz]?

ตัวอย่างคำ
 ora [ora] "ปาก"

 laqrisa [lakʷrisa] "กำแพง, dromos" หรือ "จารึก"

 bira [pira] "บ้าน"

 wcbaqẽnt [w̩t͡spaˈkʷãnd] "เหยียบย่ำ" (จาก PIE *pekʷ- "บด")

 ยูนิโคด
# ชิเชนอิตซา
ชิเชนอิตซา  เป็นแหล่งโบราณคดีขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยชาวมายาในเขตวัฒนธรรมมีโซอเมริกา ตั้งอยู่ในคาบสมุทรยูกาตัน รัฐยูกาตัน ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเม็กซิโก ชิเชนอิตซาเป็นส่วนหนึ่งของเมืองจำนวนมากมายซึ่งพวกมายาได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ของเทพเจ้าผู้ทรงกระหายพระโลหิต 

ลักษณะโดยทั่วไปของชิเชนอิตซา ทำเป็นรูปเหลี่ยมลดขั้นเป็นชั้น ๆ บนเนื้อที่ราว 6.4 ตารางกิโลเมตร มีบันไดกลาง วิหารที่ใหญ่สุดมีชื่อว่า วิหารแห่งนักรบ สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 หลังจากสร้างวิหารเก่าแห่งชักโมล ตรงกลางสร้างเป็นปราสาทเหลี่ยมทึบสูงขึ้นไป ใช้เป็นที่ทำพิธีสังเวยเทพเจ้าโดยใช้เด็กสาวโยนลงไปถวายเทพเจ้า ณ ที่นั้น รอบ ๆ ห่างออกมาทำเป็นบริเวณตลาดทำนองเดียวกับสถานสถิตยุติธรรมของพวกโรมัน ซึ่งอยู่กลางเมืองที่สาธารณะและเป็นที่รวมของฝูงชน

ชนเผ่ามายาแห่งเม็กซิโกสืบสายมาจากคนพวกแรกที่เดินทางจากทวีปเอเชียเข้ามายังทวีปอเมริกาทางช่องแคบเบริง ได้มีการพัฒนาทางวัฒนธรรมทั้งในด้านเหี้ยมโหดอันป่าเถื่อนและความมีสติปัญญาอันสูงส่งในขณะเดียวกัน

พวกมายาฝึกความเสียสละด้านมนุษยชาติ ควักหัวใจผู้ที่รับการบูชาออกสังเวยพระเจ้า ขณะเดียวกันก็มีการพัฒนาความรู้ด้านดาราศาสตร์ ศิลปะของสถาปัตยกรรม ทางอักษรศาสตร์ ด้านการเขียนบันทึกด้วยตัวอักษรพิเศษ และการค้นพบค่าของเลข 0 ทางคณิตศาสตร์ แต่ก็น่าแปลกที่พวกเขามิได้ค้นพบประโยชน์อันเกิดจากล้อเลื่อน

ศูนย์กลางของอารยธรรมของคนพวกนี้อยู่ที่ชิเชนอิตซา ในคาบสมุทรยูกาตัน ผู้ค้นพบ ขุมอารยธรรมเหล่านี้แล้วนำออกมาเผยแพร่ให้ชาวโลกได้ทราบคือ นายทอมป์สัน ชาวอเมริกัน ผู้ใช้ชีวิตซอกซอนท่องเที่ยวไปในหมู่พวกมายาด้วยความสนใจจะศึกษาสิ่งลึกลับต่าง ๆ

บางทีอาจกล่าวได้ว่าพวกมายาจะเป็นต้นตำรับของพวกบูชาความสงบที่ต้องการศาสนารุนแรง นองเลือด หลังจากที่เคยพ่ายแพ้พวกชนเผ่าตอลเต็ก ซึ่งอยู่ตอนกลางของเม็กซิโก ในท้ายที่สุด พวกมายาก็ตกอยู่ใต้อำนาจของผู้ที่นิยมความรุนแรงที่เหนือกว่า ในเมื่อผู้ชนะที่กระหายเลือด โลภที่จะได้ทองและทรัพย์สมบัติของพวกมายาอย่างเต็มที่

7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ชิเชนอิตซารับเลือกให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคใหม่ จากการลงคะแนนทั่วโลกทั้งทางอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือ

 สถานที่สำคัญในชิเชนอิตซา 
  วิหารจากัวร์ 
  วิหารแห่งนักรบ 
  สนามฟุตบอล 
  วิหารนักบวชชั้นสูง
  พระราชวังหลวง 
  เอลกัสติโย
# จังหวัดพระนารายณ์
จังหวัดพระนารายณ์ เป็นจังหวัดที่มีการร้องขอให้จัดตั้งขึ้นโดยแยกพื้นที่ อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง และ อำเภอโคกเจริญ ออกจากจังหวัดลพบุรี ตามข้อเสนอของนายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2546 ยังไม่มีการบอกว่าเป็นจังหวัดอย่างแน่ชัดแต่อย่างใด

 ผลการพิจารณา 
ในปี พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทย ได้พิจารณาว่าการแบ่งเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรี ไปเป็นจังหวัดใหม่ชื่อ "จังหวัดพระนารายณ์" ยังไม่เป็นการสมควร เนื่องจากปัจจุบันจังหวัดลพบุรียังมีพระนารายณ์ราชนิเวศน์เป็นหลักฐาน และได้มีการประกาศเป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสมเด็จพระนารายณ์ เมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นที่รู้จักของประชาชนจังหวัดลพบุรีที่ส่วนใหญ่ไม่ต้องการให้แบ่งแยกพื้นที่จังหวัดไปเป็นจังหวัดใหม่ ประกอบกับเมื่อได้พิจารณาตามหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ปรากฏว่าเนื้อที่และสภาพภูมิศาสตร์ จำนวนอำเภอในเขตปกครอง จำนวนประชากร และลักษณะพิเศษของจังหวัด ไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดใหม่ตามมติคณะรัฐมนตรี จึงยังไม่เห็นสมควรแยกเขตการปกครองของจังหวัดลพบุรีไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่ในขณะนี้ กระทู้ถามที่ 1178 ร. เรื่อง ขอให้ตั้งจังหวัดพระนารายณ์ ของ นายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร

 การเสนอจัดตั้งจังหวัด พ.ศ. 2553 
ในปี พ.ศ. 2553 นายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดลพบุรี ได้ยื่นกระทู้ถามนายกรัฐมนตรี (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) เกี่ยวกับการจัดตั้งจังหวัดพระนารายณ์อีกครั้ง โดยยกฐานะอำเภอชัยบาดาลเป็นอำเภอเมือง ตำบลม่วงค่อมยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอม่วงค่อม แยกจากอำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง อำเภอพัฒนานิคม อำเภอลำสนธิ อำเภอสระโบสถ์ อำเภอโคกเจริญ และอำเภอหนองม่วง แต่ไม่ได้รับการพิจารณาเนื่องจากไม่เข้าหลักเกณฑ์การจัดตั้งจังหวัดกระทู้ถามที่ 802 ร. เรื่อง ขอให้จัดตั้งจังหวัดพระนารายณ์ ของ นายนิยม วรปัญญา สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
# วัดโบสถ์ (อำเภอเมืองปทุมธานี)
วัดโบสถ์ เดิมชื่อ วัดสร้อยนางหงษ์ ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 5 บ้านกลาง ตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2164 โดยชาวมอญที่อพยพมามาจากเมืองหงสาวดี และเอาชื่อหมู่บ้านที่ตนอพยพมาอาศัยอยู่ ตั้งเป็นชื่อวัดและได้สร้างเสาหงส์ขึ้นไว้เป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองหงสาวดี  วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2167 มีโบราณสถาน และโบราณวัตถุ คือสิ่งสำคัญอยู่คู่วัดโบสถ์  วิหารพระรามัญทรงเครื่อง (หลวงพ่อรามัญทรงเครื่อง) พระแสงอาญาสิทธิ์ ของเก่าแก่จากรามัญ ช้างสี่เศียรใช้ติดตั้งประดับหัวเสา อายุเก่าแก่ถึง 150 ปี สร้างด้วยทองคำสัมฤทธิ์อยู่ในโบสถ์เก่าของวัดและรูปปั้นสุนัขย่าเหลหล่อด้วยตะกั่วที่อดีตเจ้าอาวาสได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในครั้งที่เสด็จประพาสเมืองสามโคก ต่อมาเปลี่ยนเป็นเมืองปทุมธานี
# มหาพรหมราชินี
มหาพรหมราชินี เป็นไม้วงศ์กระดังงา ชนิดใหม่ของโลก พบในประเทศไทยที่เขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุรินทร์ จังหวัดแม่ฮ่องสอน สภาพนิเวศวิทยา พบในเขตป่าดิบเขา ที่สูงชัน ในระดับความสูงมากว่า 1,100 เมตร ที่มีสภาพลมแรง และอากาศหนาวเย็นจัดในฤดูหนาว ที่ความชื้นสัมพัทธิ์ค่อนข้างสูง ลักษณะของต้นมหาพรหมราชินีเป็นต้นไม้ขนาดเล็กสูงประมาณ 4-6 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 15-30 เซ็นติเมตร ลำต้นมีสีน้ำตาล กิ่งอ่อนจะมีขนอ่อนปกคลุมอยู่ ใบเป็นรูปหอก กว้าง 4-9 เซนติเมตร ยาว 11-19 เซนติเมตร เนื้อใบหนา ผิวใบเรียบเป็นมันทั้งสองด้าน โค่นใบและปลายใบแหลม มีแขนงใบ 8-11 คู่

ระเบียงภาพ
# ภาษาเกอหล่าว
ภาษาเกเลา เป็นภาษาตระกูลขร้า-ไท ใช้พูดโดยชาวเกเลาในจีนและเวียดนาม แต่สมาชิกส่วนใหญ่ของชาวเกเลาไม่ได้ใช้ภาษานี้ คาดว่ามีผู้พูดภาษานี้ราว 3,000 คน โดยในจำนวนนี้มี 500 คนพูดได้ภาษาเดียว มีสำเนียงย่อย 3 สำเนียง คือ ภาษาเกเลาเขียว ภาษาเกเลาขาว และภาษาเกเลาแดง
เกเลา
เกเลา
# ภาษาเศรปา
ภาษาเศรปา หรือภาษาศรรปา ภาษาเศรวา ภาษาเซี่ยเอ่อร์ปา เป็นภาษาที่ใช้พูดในบางส่วนของเนปาล โดยเฉพาะในชุมชนชาวเศรปา อยู่ในเนปาล 130,000 คน (2544) อยู่ในอินเดีย 20,000 คน (2540) และในทิเบต 800 คน (2537)

 ไวยากรณ์ 
ลักษณะทางไวยากรณ์ของภาษาเศรปา ได้แก่ ไม่มีการผันคำนาม คำขยายตามหลังคำนาม มีลักษณนามที่ตามหลังนาม คำขยายกริยาตามหลังกริยา ใช้ปรบทซึ่งจะมาก่อนนามวลี เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
# ภาษาชันเตียล
ภาษาชันเตียล มีผู้พูด 2,000 คน จากชาวชันเตียลทั้งหมด 10,000 คน ชาวชันเตียลอาศัยใน ต. บักลุงและเมียกดีในเนปาล เป็นภาษาในกลุ่มตามันคิก เช่นเดียวกับภาษาคูรุง ภาษาทากาลี ภาษามานังบา ภาษานัรพูและภาษาตามัง ที่เป็นกลุ่มย่อยของในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า มีรากศัพท์และไวยากรณ์ใกล้คียงกับภาษาทากาลี
# ภาษาซากา
ภาษาซากา เป็นวิธภาษาของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกที่มีหลักฐานจากอาณาจักรพุทธโบราณ เช่น โคตัน, คัชการ์ และตุมชุกในแอ่งน้ำตาริม (ปัจจุบันคือมณฑลซินเจียงตอนใต้ ประเทศจีน) ภาษานี้จัดอยู่ในภาษาอิหร่านกลาง สองอาณาจักรมีภาษาย่อยต่างกันเป้น ภาษาย่อยโคตาน หรือ ภาษาย่อยตุมซุก

ผู้นำชาวซากาในภูมิภาคตะวันตกของอนุทวีปอินเดีย เช่น อินโด-ซิเทียและเซแแทร็ปตะวันตก ในทางปฏิบัติพูดภาษาเดียวกัน

เอกสารบนแผ่นไม้และกระดาษเขียนด้วยอักษรพราหมีดัดแปลงที่เพิ่มอักขระพิเศษเมื่อเวลาผ่านไป และคำสันธานที่ผิดปกติ เช่น อักษร ys สำหรับเสียง z เอกสารเหล่านี้มีอายุตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 11 ภาษาคุมชุกเก่าแก่กว่าภาษาโคตัน แต่มีผู้เข้าใจน้อยกว่า เนื่องจากมีเอกสารตัวเขียนสำหรับภาษานี้น้อยกว่าเมื่อเทียบกับภาษาโคตัน ภาษาย่อยโคตันเชื่อว่ามีคุณสมบัติเดียวกันกับภาษาวาคีและภาษาปาทานในสมัยใหม่ เอกสารร่วมสมัยเคยเรียกภาษาซากาเป็น "Hvatanai" ศัพท์ภาษาปรากฤตหลายคำยืมมาจากภาษาโคตันเข้าไปยังภาษากลุ่มโทแคเรียน
# เซสนา 337
เซสนา สกายมาสเตอร์ เป็นเครื่องบินแบบใบพัด 2 เครื่องยนต์ ที่มีเครื่องยนต์หน้าอยู่ที่หัวเครื่อง และเครื่องยนต์หลังอยู่ระหว่างแกนของแพนหาง เครื่องต้นแบบบินขึ้นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2504 เริ่มสายการผลิตเมื่อ พ.ศ. 2506 มีรหัสว่า 336 ต่อมาในปี พ.ศ. 2508 เซสนา ได้ปรับปรุงลำตัวเครื่อง และเครื่องยนต์ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ชื่อว่า 337 ซูเปอร์ สกายมาสเตอร์ และปรับปรุงอีกครั้งในปี พ.ศ. 2515 ใช้ชื่อว่า ที 337

 สำหรับทหาร 

เครื่องเซสนา สกายมาสเตอร์ ที่พัฒนาใช้เป็นเครื่องบินทหาร มีรหัสว่า "โอ-2 สกายมาสเตอร์"
# คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม เปิดทำการสอนในปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัยศรีปทุม เปิดสอนทั้งหมด 3 แห่งคือ
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตบางเขน 
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี
คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตขอนแก่น 

 ประวัติ 
มหาวิทยาลัยศรีปทุมเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งแรกในประเทศไทยที่เปิดสอนคณะนิติศาสตร์ เป็นลำดับที่สามของประเทศต่อจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยเริ่มดำเนินการสอนในปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการจัดตั้งมหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์จึงมีประวัติและวิวัฒนาการควบคู่กับมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด มีบัณฑิตสำเร็จการศึกษาแล้ว 34 รุ่น ประมาณ 10,000 คน

คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม จัดกิจกรรมเสริมหลักสูตรที่ส่งเสริมคุณลักษณะของนักศึกษา เช่น โครงการภาษาอังกฤษสำหรับนักกฎหมาย โครงการจริยธรรมสำหรับนักกฎหมาย โครงการพัฒนาบุคลิกภาพสำหรับนักกฎหมาย โครงการบรรยายทางวิชาการและเสริมความรู้เพื่อเตรียมสอบเนติบัณฑิต เป็นต้น

นอกจากนั้น คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุมได้จัดตั้งสำนักงานช่วยเหลือประชาชนทางกฎหมายและคดี เพื่อให้บริการทางวิชาการแก่สังคมให้การสงเคราะห์ และช่วยเหลือแก่ผู้ยากไร้ และไม่ได้รับความเป็นธรรมทางกฎหมายและคดีความ
 หลักสูตร 
 หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม  ที่ตั้งสาขาวิชา ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท ระดับปริญญาเอกวิทยาเขตบางเขนหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
นิติศาสตรบัณฑิต
นิติศาสตรบัณฑิต (ภาคพิเศษ)หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต (น.ม.) หลักสูตรนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต (น.ด.)

 หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) 
สาขาวิชานิติรัฐกิจและการบริหารวิทยาเขตชลบุรีหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
นิติศาสตรบัณฑิตหลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต (น.ม.) วิทยาเขตขอนแก่นหลักสูตรนิติศาสตรบัณฑิต (น.บ.)
นิติศาสตรบัณฑิต
นิติศาสตรบัณฑิต (ภาคพิเศษ)หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต (น.ม.) หลักสูตรนิติศาสตรดุษฎีบัณฑิต (น.ด.)

  แหล่งข้อมูลอื่น 
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมหาวิทยาลัยศรีปทุม
 เว๊บไซต์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม
 เว๊บไซต์มหาวิทยาลัยศรีปทุม ขอนแก่น
 เว๊บไซต์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี
# หนองชะแง้ว
หนองชะแง้ว ปัจจุบันเรียกว่า บ้านชากแง้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ดังที่ปรากฏในนิราศเมืองแกลง เมื่อปี พ.ศ. 2350 พระสุนทรโวหาร หรือ สุนทรภู่ รัตนกวีของไทย ได้เดินทางจากกรุงเทพมหานคร เพื่อไปเยี่ยมบิดาที่เมืองแกลง จังหวัดระยอง ได้เขียนไว้ในนิราศเมืองแกลง ความว่า

"ถึงปากช่องหนองชะแง้วเข้าแผ้วถาง    แม้นค่ำค้างอรัญวาได้อาศัย
เป็นที่ลุ่มขุมขังคงคาลัย                 วังเวงใจรีบเดินไม่เมินเลย
หนทางรื่นพื้นทรายละเอียดอ่อน        ในดง
ดอนดอกพะยอมหอมระเหย
หายละหวยด้วยพระพายมาชายเชย     ชะแง้เงยแหงนทัศนา"

เป็นเรื่องราว เมื่อเข้าถึงเขตชลบุรีแล้วไปตามลำดับจากเหนือไปใต้ คือ บางปลาสร้อย หนองมน บ้านไร่ บางพระ บางละมุง นาเกลือ พัทยา นาจอมเทียน ห้วยขวาง หนองชะแง้ว (ปัจจุบันเรียกบ้านชากแง้ว อยู่ในเขตอำเภอบางละมุง ซึ่งเป็นทางที่จะไปอำเภอแกลง จังหวัดระยองได้)  บางไผ่ พุสาคร ชะวากชากลูกหว้า ห้วยโป่ง ห้วยพร้าว บ้านทับม้า ถึงระยอง ต่อจากนี้สุนทรภู่คลำหาทางไปเอง เพราะนายแสงคนนำทางหลบหนีไป แต่ในที่สุดสุนทรภู่ก็เดินทางไปจนถึงบ้านแกลง บ้านพงอ้อ บ้านกร่ำ จึงได้พบบิดาและญาติทางบิดา
# วิกิมีเดียคอมมอนส์
วิกิมีเดียคอมมอนส์   เป็นหนึ่งในโครงการของ มูลนิธิวิกิมีเดีย โดยจัดเก็บเนื้อหาที่เป็นรูปภาพ ไฟล์เสียง ไฟล์วิดีโอEndres, Joe, "Wiki websites wealth of information". International News on Fats, Oils and Related Materials : INFORM. Champaign, Illinois: May 2006. Vol. 17, Iss. 5; pg. 312, 1 pgs. Source type: Periodical ISSN: 08978026 ProQuest document ID: 1044826021 Text Word Count 746 Document URL: Proquest URL ProQuest (subscription) retrieved August 6, 2007 โดยเนื้อหาที่สามารถเก็บได้จะเป็นลิขสิทธิ์เสรีเท่านั้น และไม่มีการใช้ลิขสิทธิ์ของผู้อื่นโดยชอบ
# ภาษาป่า
ภาษาป่า เป็นภาษาดั้งเดิมของชาวไทซองที่อาศัยอยู่แถบบริเวณคลองระบม-คลองสียัด ในเขตอำเภอสนามชัยเขตและอำเภอท่าตะเกียบ จังหวัดฉะเชิงเทรา และภาษานี้เป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาชองในแถบจังหวัดจันทบุรี ภาษาป่านี้ชาวเชื่อว่าเป็นภาษาที่สามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ แต่ปัจจุบันไม่มีใครพูดแล้ว น้อยคนนักที่จะรู้ และจำได้ไม่กี่คำ คำเหล่านี้หลงเหลืออยู่ในพิธีกรรมการแต่งงานของชาวไทซอง (ชอง) ที่เรียกว่า ผีตาร๊อต ภาษาป่าไม่มีอักษรเป็นของตนเอง สำเนียงการพูดของคนบ้านป่าคล้ายคนจันทบุรี เดิมรุ่นปู่ย่าตายาย ใช้ภาษาป่าพูดคุย แต่ในรุ่นพ่อแม่ ลูก (อายุประมาณ 70–80 ปี) ไม่มีการสอน อีกทั้งยังได้รับอิทธิพลจากภาษาไทยกลาง ภาษาป่าจึงหายไปนับสิบปี

ตัวอย่างคำภาษาป่า
  ภาษาป่า   ภาษาชอง  ภาษาไทย1  ชอ  ชอ   สุนัข2  แกร๊ต  แลก  ไก่3  คยาง  กยาง  เต่า  4  ป๊าว  ป้าว  กระบือ5  ก้าน  คร่าญ  เหล้า6  ม๊อก    ย่าทวด

 ปัจจุบัน 
แม้ภาษาป่าจะสูญหายไปแล้ว แต่สำเนียงของชาวบ้านป่าเมื่อพูดภาษาไทย ยังใกล้เคียงกับภาษาถิ่นเมืองจันท์ แต่คำลงท้ายไม่พูด "ฮิ" แต่จะลงท้ายด้วย "โต้" หรือ "แต้" เช่น ไปไหนมาโต้ หรือ ไปไหนมาแต้  ในแถบหมู่บ้านท่าคาน และหมู่บ้านกรอกสะแก จะมีสำเนียงเหน่อมากขึ้นไปอีก แต่ปัจจุบันก็เริ่มหายไปเพราะพูดไทยกลางกัน