# ลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
อาณานิคมในแอฟริกา  หรือ การอาณานิคมในแอฟริกา เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1885 จากประเทศเยอรมนีโดยการนำของ อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค ได้จัดให้มีการประชุมในกรุงเบอร์ลินว่าด้วยข้อตกลงเกี่ยวกับการเข้าครอบครองดินแดนในทวีปแอฟริกาhttp://history-ofthailand.blogspot.com/2012/07/blog-post.html

 จักรวรรดินิยมในทวีปแอฟริกา 
ทวีปแอฟริกาเป็นทวีปที่มีขนาดใหญ่ มีทรัพยากรจำนวนมหาศาล อันเป็นที่ต้องการของชาวยุโรป นอกจากนี้ยังเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญเชื่อมต่อกับโลกใหม่และทวีปเอเชีย จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีเพียงไม่กี่อาณาจักรในแอฟริกาที่มีระบบการปกครองที่มั่นคง อาณาจักรเหล่านี้ได้แก่ กานา มาลี แต่ก็มีความเจริญเทียบได้กับยุโรปในยุคกลางเท่านั้น เมื่อพวกอาหรับรุกรานมาจากทางตอนเหนือ อาณาจักรเหล่านี้ก็ถูกทำลายไปสิ้น ในเวลานั้นชาวยุโรปยังไม่เคยเข้าไปสำรวจถึงใจกลางทวีป จนกระทั่งในช่วง 30 ปีสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีความพยายามจะเผยแผ่ศาสนาไปในหมู่ชาวแอฟริกา โดยพวกมิชชันนารี ทำให้มีการสำรวจดินแดนใจกลางทวีปขึ้น พร้อมกันนั้นก็มีนักวิทยาศาสตร์และนักสำรวจติดตามไปด้วย พวกนี้ได้นำเอาเรื่องราวการค้นพบแหล่งทรัพยากรที่สมบูรณ์มาเผยแพร่ ทำให้นักลงทุนโดยการสนับสนุนของรัฐบาลเริ่มเข้าไปแสวงหาผลประโยชน์มากยิ่งขึ้น ในไม่ช้าก็เกิดการแย่งชิงกรรมสิทธิ์หรือการเข้าครอบครอง

ใน ค.ศ. 1885 เยอรมนีโดยการนำของออตโต ฟอน บิสมาร์ค ได้จัดให้มีการประชุมในกรุงเบอร์ลินว่าด้วยข้อตกลงเกี่ยวกับการเข้าครอบครองดินแดนในทวีปแอฟริกา ที่ประชุมตกลงกันว่าชาติใดที่มีดินแดนอยู่ตามชายฝั่งสามารถยึดครองพื้นที่ที่ลึกเข้าไปได้ โดยการส่งคนไปปกครองดูแลและประกาศการเข้ายึดครองอย่างเป็นทางการ

นับตั้งแต่นั้นมาดินแดนในทวีปแอฟริกาก็ถูกแบ่งแยกออกเป็นส่วน ๆ โดยการเข้าครอบครองของอังกฤษ ฝรั่งเศส เบลเยียม และเยอรมนี ส่วนโปรตุเกสนั้นยังคงรักษาสถานีการค้าของตนไว้ได้ที่อังโกลาและโมซัมบิก

 สาเหตุการเข้ายึดครอง 
การเข้ายึดครองแอฟริกาของชาวยุโรปในครั้งนั้นมีข้ออ้าง 3 ประการ คือ
 เพื่อเปิดประตูการค้าให้กว้างขวางตลอดทั่วภาคพื้นทวีป
 เพื่อปลดปล่อยชนเผ่าต่าง ๆ ให้เป็นอิสระจากพวกนักค้าทาสชาวอาหรับ
 เพื่อเผยแผ่คริสต์ศาสนาไปยังดินแดนที่ชาวยุโรปเรียกว่ากาฬทวีป (Dark Continent)
หลังจากนั้นเพียง 30 ปี ของการเข้าแย่งชิงผลประโยชน์แอฟริกาทั้งทวีป ยกเว้นไลบีเรียกับเอธิโอเปีย ก็ตกเป็นอาณานิคมของชาวยุโรปจนหมดสิ้น

 การแบ่งสรรทวีปแอฟริกาโดยชาวยุโรป 
เบลเยียม
thumb|ทหารฝ่ายสาธารณรัฐนิยมในเบลเจียนคองโก ในจุดสูงสุด ฝ่ายสาธารณรัฐนิยมมีกำลังทหารแอฟริกันอยู่ 19,000 นาย นำโดยนายทหารขาว 420 นาย
เสรีรัฐคองโก และเบลเจียนคองโก (ปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก)
รวันดาและบุรุนดีของเบลเยียม (ภายหลังแยกเป็น รวันดา และ บุรุนดี, 1922–62)

ฝรั่งเศส
thumb| การรุกรานเซเนกัล, นำโดยนายพลอัลเฟรด อาเมดี ดอดส์, บุกครองดาโฮเมย์ (ปัจจุบันคือเบนิน) ในปี 1892
 แอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส :
มอริเตเนีย
เซเนกัล
อัลเบลดา (1681–1857, ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ แกมเบีย)
ซูดานของฝรั่งเศส (ปัจจุบันคือมาลี)
เฟรนช์กินี (ปัจจุบันคือกินี)
ไอวอรีโคสต์
อาณานิคมไนเจอร์ของฝรั่งเศส
อัปเปอร์วอลตาของฝรั่งเศส (ปัจจุบันคือบูร์กินาฟาโซ)
ฟรานซ์ดาโฮมี่ (ปัจจุบันคือเบนิน)
โตโกแลนด์ของฝรั่งเศส (1916–60, ปัจจุบันคือโตโก) แอฟริกาศูนย์สูตรของฝรั่งเศส :
กาบอง
แคเมอรูนของฝรั่งเศส (1922–60)
คองโกของฝรั่งเศส  (ปัจจุบันคือสาธารณรัฐคองโก)
อุบังกี-ชารี (ปัจจุบันคือสาธารณรัฐแอฟริกากลาง)
อาณานิคมชาดของฝรั่งเศส แอฟริกาเหนือของฝรั่งเศส :
แอลจีเรียของฝรั่งเศส
ดินแดนอารักขาตูนิเซียของฝรั่งเศส
โมร็อกโกของฝรั่งเศส แอฟริกาตะวันออกของฝรั่งเศส  :
มาดากัสการ์ของฝรั่งเศส
คอโมโรส
อาณานิคมหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย
โซมาลีแลนด์ของฝรั่งเศส (ปัจจุบันคือจิบูตี)

เยอรมนี
แคเมอรูนของเยอรมนี (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ แคเมอรูน และ ไนจีเรีย, 1884–1916)
แอฟริกาตะวันออกแห่งเยอรมนี (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของรวันดา, บุรุนดี และส่วนใหญ่ของ แทนซาเนีย, 1885–1919)
แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้แห่งเยอรมนี (ปัจจุบันคือ ประเทศนามิเบีย, 1884–1915)
โตโกแลนด์แห่งเยอรมนี (ปัจจุบันเป็น ประเทศโตโก และฝั่งตะวันออกกลายเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของประเทศกานา, 1884–1914)
thumb|แผนที่แอฟริกาของฝรั่งเศส ค.ศ. 1911 ด้วยการอ้างสิทธิ์ สีเหลืองคืออาณานิคมอังกฤษ; สีชมพูคืออาณานิคมฝรั่งเศส; สีส้มให้เบลเยี่ยม; สีเขียวในเยอรมนี; สีม่วงในโปรตุเกส; สีชมพูเข้มในอิตาลี; สีส้มเข้มในสเปน; สีน้ำตาลในเอธิโอเปีย

อิตาลี
แอฟริกาเหนือของอิตาลี
อิตาเลียนลิเบีย

แอฟริกาตะวันออกของอิตาลี
อิตาเลียนเอริเทเรีย
อิตาเลียนโซมาลีแลนด์ (ต่อมาโอนดินแดนไปขึ้นกับส่วนที่เป็นอาณานิคมของอังกฤษ ที่กลายเป็นเอกราชในชื่อ รัฐโซมาลีแลนด์ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของ ประเทศโซมาเลีย)
อิตาเลียนเอธิโอเปีย

โปรตุเกส
แอฟริกาตะวันตกแห่งโปรตุเกส(ปัจจุบันเป็น ประเทศแองโกลา)
แองโกลาแห่งโปรตุเกส
คองโกแห่งโปรตุเกส(ปัจจุบันเป็น จังหวัดคาบินดา ใน ประเทศแองโกลา)
แอฟริกาตะวันออกแห่งโปรตุเกส(ปัจจุบันเป็น ประเทศโมซัมบิก)
กีนีของโปรตุเกส(ปัจจุบันเป็น กินี-บิสเซา)หมู่เกาะเคปเวิร์ด
São Tomé e Príncipe
เกาะเซาโตเม
เกาะปรินซิเป
ท่าเรือเซา เจา แบบทิสตา เดอ อาจุด(now Ouidah, in Benin)

สเปน
แอฟริกาเหนือของสเปน
เหนือ โมรอกโกของสเปน
เชฟเชิน (Chauen)
เยบาลา (Yebala)
เคิร์ต
ลุกโกส (Lucus)
ริฟแอฟริกาตะวันตกแห่งสเปน
โมร็อกโกใต้แห่งสเปน
เคปจูบี้
อิฟนิ
ซาฮาราของสเปน(ปัจจุบันเป็นพื้นที่ ซาฮาราตะวันตก)
รีโอเดอโอโล
ซากูยเอลฮัมรากีเนียแห่งสเปน(ปัจจุบันคือ อิเควทอเรียลกินี)
เปอร์นานโด โป
รีโอมูนี
อันโนบอน

สหราชอาณาจักร
thumb|Opening of the railway in Rhodesia, 1899
อียิปต์ของอังกฤษ
แองโกลอียิปต์และซูดาน (1899–1956)(ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ ประเทศซูดาน แต่ดินแดนตอนใต้ แยกไปเป็น ประเทศเซาท์ซูดาน)
บริติชโซมาลีแลนด์ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ ประเทศโซมาเลีย)
แอฟริกาตะวันออกแห่งอังกฤษ:
อาณานิคมเคนยาแห่งอังกฤษ
ดินแดนอารักขายูกันดาแห่งอังกฤษ
แทนซาเนีย :
อาณานิคมแห่งแทนกันยีกา (1919–61)
แซนซิบาร์เบชวานาแลนด์ (ปัจจุบันเป็น ประเทศบอตสวานา)
โรดีเซียใต้ (ปัจจุบันเป็น ประเทศซิมบับเว)
โรดีเซียเหนือ (ปัจจุบันเป็น ประเทศแซมเบีย)
แอฟริกาใต้ภายใต้การปกครองของอังกฤษ
แอฟริกาใต้ :
อาณานิคมทรานสวัล
อาณานิคมเคป
อาณานิคมนาทาล
อาณานิคมแม่น้ำออเร้นจ์
แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้แห่งอังกฤษ (ตั้งแต่ปี 1915, ปัจจุบันเป็น ประเทศนามิเบีย)แกมเบียของอังกฤษ
เซียร์ราลีโอน
อาณานิคมไนจีเรีย
บริติชโตโกแลนด์ (1916–56, ปัจจุบันเป็น ประเทศกานา)
แคมเมอรูน (1922–61, ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของ ประเทศแคมเมอรูน และส่วนหนึ่งของ ประเทศไนจีเรีย)
บริติชโกลด์โคสต์ (ปัจจุบันคือกานา)
นยาซาแลนด์ (ปัจจุบันคือมาลาวี)
บาซูโตแลนด์ของอังกฤษ (ปัจจุบันคือเลโซโท)
สวาซิแลนด์

รัฐเอกราช
ไลบีเรีย, จัดตั้งรัฐบาลโดย สมาคมสังคมชาวเมืองขึ้นแห่งอเมริกา ในปี 1821 และประกาศเอกราชและเป็นที่ยอมรับจากประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 1847
จักรวรรดิเอธิโอเปีย (อะบิสซิเนีย) แม้จะเป็นประเทศเอกราชก็จริง แต่เมื่อเข้าสู่ยุค 1930 แล้ว ก็ต้องยอมยกดินแเดนที่เป็นเอริเทรีย ไปเป็นของประเทศอิตาลี จึงกลายมาเป็น อิตาเลียนเอริเทรีย ในเวลาต่อมา ก่อนที่จะถูกประเทศอิตาลี เข้ายึดครองจนสูญเสียเอกราชในระยะสั้น อันเนื่องมาจากวิกฤตการณ์อะบิสซีเนีย และ สงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่สอง ในปี 1936 กลายมาเป็นดินแดนอิตาเลียนเอธิโอเปีย และอิตาลีได้ให้เอกราชในปี 1941

 ผลของจักรวรรดินิยมในแอฟริกา 

การกำหนดเขตแดนของแอฟริกาโดยชาวยุโรป กระทำไปโดยไม่คำนึงถึงภาษาและเผ่าพันธุ์ของประชากรในพื้นที่นั้น ๆ จะเห็นได้จากอาณาเขตของหลายประเทศที่ปรากฏในแผนที่จะมีการลากเป็นเส้นตรง ด้วยเหตุนี้ภายหลังที่ชาติเหล่านี้ได้เอกราชจึงเกิดปัญหาความเป็นเอกภาพภายในชาติมาจนถึงทุกวันนี้

การเข้าครอบครองของชาติตะวันตกได้ทำให้เกิดความทุกข์ยากแก่ชาวแอฟริกาทั้งมวล เดิมทีชาวพื้นเมืองดำรงชีพด้วยการทำไร่ เลี้ยงสัตว์ตามแบบดั้งเดิมที่เคยทำกันมา ชาวแอฟริกามีภาษาเขียนไม่มากนัก แต่มีงานทางด้านศิลปะ คือ รูปปั้นสำริด การแกะสลักไม้และงาช้าง มีภาพวาดตามแบบพื้นเมืองจำนวนมาก ชาวพื้นเมืองไม่เคยรู้เรื่องของวิทยาการสมัยใหม่ ไม่รู้จักระบบการแข่งขันทางเศรษฐกิจ ไม่รู้จักระบบการปกครอง กฎหมายและกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน ชาวยุโรปได้เข้าเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของชาวพื้นเมือง ด้วยการบังคับแรงงานชาวพื้นเมืองให้สร้างถนน ขุดเหมืองแร่ ขุดดิน ด้วยเวลาการทำงานที่ยาวนานกว่าปกติมีการนำเอาพืชใหม่ ๆ มาปลูก เช่น ยางพารา โกโก้ แทนที่พื้นดินที่เคยใช้เป็นที่เลี้ยงสัตว์ ล่าสัตว์ และที่อยู่อาศัยของชาวพื้นเมือง มีการกวาดต้อนเผ่าชนทั้งเผ่าไปอยู่ในบริเวณที่กำหนดไว้ แยกผู้ชายออกจากครอบครัวแล้วส่งไปทำงานยังที่ห่างไกล ถ้าใครขัดขืนก็จะถูกลงโทษอย่างรุนแรง เช่น ตัดมือ ยิงเป้า เป็นต้น

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ประเทศส่วนใหญ่ในแอฟริกาได้เอกราชกลับคืนมาแต่ประเทศที่เกิดใหม่เหล่านี้เกิดขึ้นตามแบบฉบับของชาวตะวันตก คือ มีเมืองเป็นศูนย์กลางของความทันสมัย อิทธิพลทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการศึกษาแผนใหม่ ทำให้วิถีชีวิตของชนเผ่าต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล