wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พระเศวตสุทธวิลาศฯ
พระเศวตสุทธวิลาศฯ เป็นช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลพิษณุพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ ดามพหัสดินทร์  โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 

พระเศวตสุทธวิลาศฯ เกิดประมาณ พ.ศ. 2517 เป็นช้างพลายสีดอ พบโดยคนงานกรมป่าไม้ในป่าบริเวณแม่น้ำแควน้อย จังหวัดกาญจนบุรี ให้ชื่อว่า พลายบุญรอด และนำไปเลี้ยงที่วนอุทยานเขาเขียว จังหวัดชลบุรี อธิบดีกรมป่าไม้เป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2520 พร้อมกับพระวิมลรัตนกิริณีฯ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต พระราชทานนามว่า 

ปัจจุบันพระเศวตสุทธวิลาศฯ ย้ายไปยืนโรง ณ โรงช้างต้น ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง
# พระวิมลรัตนกิริณีฯ
พระวิมลรัตนกิริณีฯ เป็นช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลพรหมพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ กมุท  

พระวิมลรัตนกิริณีฯ เป็นช้างพังเผือก นายปรีชาและนางพิมพ์ใจ วารวิจิตร ได้มาจากป่าจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ให้ชื่อว่า พังขจร และนำไปเลี้ยงที่บ้าน แถบทุ่งสีกัน กรุงเทพมหานคร ต่อมานายปรีชาและนางพิมพ์ใจได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย โดยจมื่นสิริวังรัตน เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2520 พร้อมกับพระเศวตสุทธวิลาศฯ ณ โรงช้างต้น พระราชวังดุสิต และพระราชทานนาม เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2520 ว่า 

ปัจจุบัน พระวิมลรัตนกิริณีฯ ย้ายไปยืนโรง ณ โรงช้างต้น พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์ จังหวัดสกลนคร ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
# พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ
พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างสำคัญอยู่ในตระกูล “พรหมพงศ์” จำพวก  “อัฏฐทิศ” ชื่อ “อัญชัน” 

พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ  เป็นช้างพังเผือก พลัดจากแม่ช้างป่าบริเวณป่าเทือกเขากือซา ตำบลจะแนะ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส  นายมายิ มามุ ราษฎรบ้านกูมุง ตำบลจะแนะ ผู้พบได้ตั้งชื่อให้เป็นภาษาพื้นเมืองว่า จิ ต่อมาได้ชื่อว่า พังจิตรา  นายวัชร สิงคิวิบูลย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดนราธิวาส น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2520 

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2520 ณ โรงช้างต้น จังหวัดนราธิวาส พระราชทานนามว่า 

ปัจจุบัน พระศรีนรารัฐราชกิริณีฯ ยืนโรงอยู่ ณ โรงช้างต้น สวนจิตรลดา พระราชวังดุสิต
# พระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ
พระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลพรหมพงศ์ จำพวกอัฏฐทิศ ชื่อ ดามพหัสดินทร์  โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 

พระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ  เป็นช้างพลายลูกเถื่อน เกิดจากแม่ช้างป่าในเขตตำบลสองพี่น้อง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี พบโดยชาวกะเหรี่ยง บ้านหนองปืนแตก ตำบลสองพี่น้อง และนำมามอบให้นายสุรเดช มหารมย์ เจ้าของไร่ภาศรี และให้ชื่อว่า พลายภาศรี นายศุภโยค พาณิชย์วิทย์  ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีเป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ณ โรงพิธี จังหวัดเพชรบุรี พร้อมกับพระเทพวัชรกิริณีฯ และพระบรมนขทัศฯ  พระราชทานนามว่า 

ปัจจุบันพระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ ยืนโรง ณ โรงช้างต้น ศูนย์อนุรักษ์ช้างไทย อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง
# พระเทพวัชรกิริณีฯ
พระเทพวัชรกิริณีฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างเผือกตระกูลวิษณุพงศ์ จำพวกอัฏฐคช ชื่อ ดามพหัสดินทร์  โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 

พระเทพวัชรกิริณีฯ  เป็นช้างพังลูกเถื่อน เกิดจากแม่ช้างป่าในป่ายางชุม ตำบลสองพี่น้อง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี นายสนิท ศิริวานิช กำนันตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ได้นำมามอบให้พระครูโสภณพัฒนกิจ (พระปลัดบุญส่ง ธัมมปาโล) เจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ตั้งชื่อว่า พังขวัญตา และเลี้ยงไว้ที่วัดเขาบันไดอิฐ คู่กับ พลายดาวรุ่ง (พระบรมนขทัศฯ)  นายศุภโยค พาณิชย์วิทย์  ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีเป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ณ โรงพิธี จังหวัดเพชรบุรี พร้อมกับพระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ และพระบรมนขทัศฯ พระราชทานนามว่า 

ปัจจุบันพระเทพวัชรกิริณีฯ ย้ายไปยืนโรง ณ โรงช้างต้น พระตำหนักภูพานราชนิเวศน์  จังหวัดสกลนคร ตั้งแต่ พ.ศ. 2538
# พระบรมนขทัศฯ
พระบรมนขทัศฯ ช้างสำคัญในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นช้างสำคัญในตระกูลวิษณุพงศ์ จำพวกอัฎฐคช ชื่อ "ครบกระจอก" เป็นช้างที่มีเล็บครบ 20 เล็บ คือเท้าละห้าเล็บทั้งสี่เท้า ช้างเดียวในรัชกาลที่ 9 ตำราคชลักษณศาสตร์นิยมว่า ช้าง "
ครบกระจอก" อุบัติมาเพื่อบุญญาธิการของพระมหากษัตริยาธิราช ควรแก่การสมโภชขึ้นเป็นพระราชพาหนะ จะบังเกิดสวัสดิมงคลแก่ประชาราษฎร์   โดยจมื่นศิริ วังรัตน์ เป็นผู้ตรวจคชลักษณ์ 

พระบรมนขทัศฯ  เป็นช้างพลายเผือกลูกเถื่อน เกิดจากแม่ช้างป่า พระครูโสภณพัฒนกิจ (พระปลัดบุญส่ง ธัมมปาโล) เจ้าอาวาสวัดเขาบันไดอิฐ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ได้มาจากราษฎรอำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ตั้งชื่อว่า พลายดาวรุ่ง และนำมาเลี้ยงไว้ที่วัดเขาบันไดอิฐ คู่กับ พังขวัญตา (พระเทพวัชรกิริณีฯ) นายศุภโยค พาณิชย์วิทย์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบุรีเป็นผู้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ประกอบพระราชพิธีสมโภช และขึ้นระวางเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2521 ณ โรงพิธี จังหวัดเพชรบุรี พร้อมกับพระเศวตภาสุรคเชนทร์ฯ และพระเทพวัชรกิริณีฯ พระราชทานนามว่า  "พระบรมนขทัศ วัชรพาหนพิษณุพงศ์ โสตถิธำรงอัฏฐคช ดิเรกยศอนันตคุณ อดุลยสารเลิศฟ้า ๚"

ปัจจุบัน พระบรมนขทัศฯ ได้ล้มลงแล้ว
# อุทยานแห่งชาติขุนขาน
อุทยานแห่งชาติขุนขาน ตั้งอยู่ในลุ่มน้ำแม่ขานและลุ่มน้ำแม่แจ่ม ท้องที่อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ มีเนื้อที่ 130,583.45 ไร่ หรือ 208.93 ตารางกิโลเมตร

 ภูมิประเทศ 
มีลักษณะส่วนใหญ่เป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนประมาณร้อยละ 80 ของพื้นที่ มีความสูงจากระดับน้ำทะเลต่ำสุด 500 เมตร และสูงสุด 1,708 เมตร สภาพของพื้นที่มีความลาดชันมากกว่าร้อยละ 35 เป็นส่วนใหญ่ แม่น้ำสายสำคัญที่เป็นแหล่งน้ำอุปโภคบริโภค ได้แก่ น้ำแม่สะเมิง น้ำแม่สาบ น้ำแม่ขาน น้ำอมลอง น้ำแม่โต๋ น้ำแม่บ่อแก้ว น้ำแม่อมแตง น้ำแม่ตาละ น้ำแม่สะงะ และน้ำแม่แจ่ม

ลักษณะภูมิอากาศ
สภาพภูมิอากาศเย็นสบายตลอดปี อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 28 องศาเซลเซียส ต่ำสุดเฉลี่ย 18 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเฉลี่ยโดยทั่วไป 23 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปี 1,380 มิลลิเมตร

ทรัพยากรป่าไม้
สภาพป่าของอุทยานแห่งชาติ ประกอบไปด้วยป่า 5 ชนิด คือ

ป่าดิบเขา พบตามภูเขาที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางตั้งแต่ 1,000 เมตร ขึ้นไป บริเวณตอนบนของพื้นที่และบริเวณเทือกเขาแบ่งเขตอำเภอสะเมิงกับอำเภอแม่แจ่ม พันธุ์ไม้ที่พบมากได้แก่ ก่อ สนสามใบ ทะโล้ ตุ้มเต๋น มะขามป้อม จำปี มะส้าน สารภีป่า นมนาง เป็นต้น

 ป่าดิบแล้ง พบทั่วไปบริเวณหุบเขาและริมลำห้วยในระดับความสูง 600-1,000 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ ยาง ตะเคียน มะม่วงป่า ลำไยป่า มะไฟ มะเดื่อ เป็นต้น

 ป่าสนเขา พบตามยอดเขาโดยทั่วไปที่ระดับความสูง 700-1,300 เมตร พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ สนสองใบ สนสามใบ ก่อ รัก รัง เหียง เป็นต้น

 ป่าเบญจพรรณ พบทางทิศตะวันออกของพื้นที่ พันธุ์ไม้ที่ขึ้นได้แก่ สัก เติม สมอไทย เส้า แดง ประดู่ เสี้ยว มะแฟน ซ้อ เป็นต้น

 ป่าเต็งรัง พบมากโดยทั่วไปบริเวณภูเขาที่ไม่สูงมากนัก พันธุ์ไม้ที่ขึ้นอยู่ได้แก่ เต็ง รัง เหียง พลวง สนสองใบ มะกอก เส้า เสี้ยว เป็นต้น

ทรัพยากรสัตว์ป่า
สัตว์ป่าที่เห็นได้โดยมาก ได้แก่ เก้ง หมูป่า ไก่ป่า ลิง เม่น หมาใน กระต่ายป่า กระรอก อีเห็น ตะกวด หมาจิ้งจอก ตุ่น บ่าง ค้างคาว พังพอน เป็นต้น ส่วนสัตว์ป่าที่เป็นจุดเด่น ได้แก่ นกนานาชนิด เสือโคร่ง และ เลียงผา

 อาณาเขต 
 ทิศเหนือ ติดต่อกับ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสะเมิง ตำบลยั้งเมิน อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
 ทิศใต้ ติดต่อกับ เขตอุทยานแห่งชาติออบขาน ตำบลบ่อแก้ว ตำบลแม่สาบ ตำบลสะเมิงใต้ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับ เขตติดต่อ อำเภอแม่ริม ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับ เขตป่าสงวนแห่งชาติ ป่าแม่แจ่ม ตำบลแม่แดด ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่

 แหล่งท่องเที่ยว 
 ด้านธรรมชาติ 
อุทยานแห่งชาติขุนขาน มีสภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ และมีจุดเด่นทางธรรมชาติหลายแห่ง ได้แก่
 จุดชมทิวทัศน์ป่าแม่แจ่ม กิโลเมตรที่ 36–55
 จุดชมทิวทัศน์ป่าสะเมิง กิโลเมตรที่ 24–25
 น้ำตกแม่นาเปอะ 
 น้ำตกห้วยตาด 
 น้ำตกห้วยฮ้อม 
 น้ำตกอมลอง 
 น้ำตกห้วยอมแตง 
 หน้าผามาต๊ะ 
 ถ้ำหลวงแม่สาบ 
 บ่อน้ำร้อนท่าโต๋ 
 ดอยซาง 
 ดอยขุนแม่เอ๊าะ 
 ผาสามหน้า
นักท่องเที่ยวสามารถเดินทางมาท่องเที่ยวที่อุทยานขุนขานได้ตลอดทั้งปี

 ด้านศึกษาธรรมชาติ 
 เส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติริมถนนสายสะเมิง–วัดจันทร์
# พระราชวังคย็องบก
พระราชวังคย็องบก  หรือที่รู้จักในชื่อ คย็องบกกุง เป็นพระราชวังหลักของราชวงศ์โชซอน สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1395 ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ พระราชวังคย็องบกมีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดา พระราชวังทั้งห้า ที่สร้างขึ้นโดยราชวงศ์โชซอน ทำหน้าที่เป็นที่ประทับของราชวงศ์และที่ทำการของรัฐบาล

พระราชวังคย็องบกสร้างขึ้นโดยช็อง โด-จ็อน และยังคงมีสถานะพระรางวังหลักของราชวงศ์โชซ็อนจนกระทั่งถูกไฟเผาไหม้ในช่วงสงครามอิมจิน (ค.ศ. 1592–1598) และถูกทอดทิ้งเป็นเวลาสองศตวรรษ อย่างไรก็ตาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ห้องทั้ง 7,700 ห้องของพระราชวังได้รับการฟื้นฟูภายใต้การนำของแทว็อนกุนฮึงซ็อนในรัชสมัยพระเจ้าโคจง อาคาร 500 แห่งได้รับการฟื้นฟูบนพื้นที่มากกว่า 40 เฮกตาร์

ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 บริเวณพระรางวังจำนวนมากถูกทำลายอย่างเป็นระบบโดยจักรวรรดิญี่ปุ่นในสมัยที่ครอบครองเกาหลี ต่อมาในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1963 พระราชวังนี้ได้รับการบรรจุเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรม และได้รับการฟื้นฟูไปเป็นรูปแบบเดิมตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990

คำว่า "คย็องบกกุง" ในภาษาเกาหลี แปลว่า "พระราชวังแห่งพรที่ส่องสว่าง (The Palace of Shining Blessings)"

 สิ่งก่อสร้าง 
 ประตูหลัก 
 ประตูควังฮวา (ประตูแรกที่เข้าสู่พระราชวังหรือประตูทิศใต้)
 ประตูฮึงนเย (ประตูที่สองเข้าสู่พระราชวัง)
 ประตูคึนจ็อง (ประตูที่สามเข้าสู่พระราชวัง)
 ประตูซินมู (ประตูทิศเหนือ)
 ประตูค็อนชุน (ประตูทิศตะวันออก)
 ประตูย็องชู (ประตูทิศตะวันตก)

 เขตพระราชฐานชั้นนอก 
 ประตูคึนจ็อง (ประตูที่สามเข้าสู่พระราชวัง)
 พระที่นั่งคึนจ็อง 
 พระที่นั่งซาจ็อง (สถานที่ทรงงานของกษัตริย์)
 พระที่นั่งซูจ็อง
 พระที่นั่งช็อนชู
 พระที่นั่งมันชูน

 เขตพระราชฐานชั้นใน 
 พระที่นั่งคังนย็อง (สถานที่ประทับของกษัตริย์)
 พระที่นั่งคโยแท (สถานที่ประทับของอัครมเหสี)
 พระที่นั่งจากย็อง (สถานที่ประทับของพระราชชนนีของกษัตริย์)

 วังตะวันออก (สถานที่ประทับของมกุฎราชกุมาร) 
 พระตำหนักจาซ็อน (สถานที่ประทับของมกุฎราชกุมารและพระชายา)
 ตำหนักพีฮย็อน (สถานที่ศึกษาเล่าเรียนของมกุฎราชกุมาร)

 สถานที่อื่น ๆ 
 ศาลาคย็องเฮรู (สถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงของพระราชวัง)
 ศาลาฮยังว็อนจ็อง

 สะพาน 
 สะพานย็องเจ
 สะพานชวีฮยัง
# วัดอนาลโยทิพยาราม
วัดอนาลโยทิพยาราม หรือ ดอยบุษราคัม เป็นวัดธรรมยุติกนิกายที่พระธรรมวิสุทธิญาณ (ไพบูลย์ สุมงฺคโล) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 4-5-6-7 (ธ) ให้สร้างขึ้นบนดอยบุษราคัม บ้านสันป่าม่วง หมู่ที่ 6 ตำบลสันป่าม่วง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา จากตัวเมืองไปเส้นทางพะเยา-เชียงราย ประมาณ 7 กม.แยกซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 1127 ประมาณ 9 กิโลเมตร เพื่อเป็นอุทยานพระพุทธศาสนา มีศาสนสถานที่สวยงามเช่น พระพุทธรูปศิลปสุโขทัยองค์ใหญ่ พระพุทธรูปปางต่าง ๆ เช่น ปางลีลา พุทธคยา เก๋งจีนประดิษฐานเจ้าแม่กวนอิม หอพระแก้วมรกตจำลองทำด้วยทองคำ ฯลฯ บรรยากาศร่มรื่น พื้นที่กว้างขวาง แวดล้อมไปด้วยทรัพยากรป่าไม้ จากยอดดอยสามารถชมทัศนียภาพของกว๊านพะเยา และตัวเมืองของพะเยาได้อย่างสวยงามสามารถขึ้นวัดอนาลโยได้ 2 ทางคือ ทางรถยนต์และทางบันได

ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 วัดอนาลโยทิพยารามได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
# พระตำหนักสมเด็จย่า
พระตำหนักสมเด็จย่า เป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดพะเยา ภายในตำหนักมีเครื่องใช้ส่วนพระองค์ พระบรมฉายาลักษณ์ พระราชกรณียกิจต่าง ๆ ครั้งเสด็จเยือนจังหวัดพะเยา ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2514 รวมทั้งหมด 9 ครั้ง
# โบราณสถานบ้านร่องไฮ
โบราณสถานบ้านร่องไฮ เป็นชุมชนโบราณขนาดใหญ่ริมกว๊านพะเยา และเป็นซากโบราณสถานบางส่วนอยู่ในกว๊านพะเยา จากหลักฐานการขุดแต่งพบพระพุทธรูปหินทราย ชิ้นส่วนจารึก สันนิษฐานมีอายุราว 500 ปี ชุมชนแห่งนี้ยังสืบสานภูมิปัญญา วิถีชีวิตความสำพีนธ์กับกว๊านพะเยาจนถึงวันนี้
# Eristalis tenax
Eristalis tenax เป็นแมลงวันดอกไม้ชนิดที่พบได้ทั่วโลก ถือเป็นแมลงวันดอกไม้ชนิดที่กระจายมากที่สุดในโลก และพบได้ในทุกทวีป ยกเว้นแอนตาร์กติกา แมลงนี้ถูกนำเข้าสู่อเมริกาเหนือและกระจายอย่างแพร่หลาย แมลงชนิดนี้ยังพบในสวนและไร่ในทวีปยุโรป และออสเตรเลีย Iนอกจากนี้ยังพบมันบนเทือกเขาหิมาลัยด้วย

การกระจายพันธุ์
หนอนแมลงวันsหางหนู ตัวอ่อนของแมลงวันดอกไม้ชนิดนี้ พบได้ทุกทวีป ยกเว้นแอนตาร์กติกา และมีขอบเขตถึงบริเวณความสูงสูงสุดในซีกโลกเหนือ แมลงชนิดนี้ไม่พบแพร่หลายในละติจูดทางใต้สุด หรือไม่พบโดยทั่วไปในพื้นที่ชื้นของยุโรป เอเชีย และแอฟริกา
# อุทยานแห่งชาติดอยหลวง
อุทยานแห่งชาติดอยหลวง มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่รอยต่อของ 3 จังหวัด คือ จังหวัดเชียงราย จังหวัดลำปาง และ จังหวัดพะเยา เป็นอุทยานแห่งชาติที่ได้ยกฐานะมาจาก(วนอุทยานน้ำตกปูแกง, วนอุทยานน้ำตกผาเกล็ดนาค,  แกงวนอุทยานน้ำตกจำปาทอง, และวนอุทยานน้ำตกวังแก้ว) รวม 4 แห่ง ที่มีพื้นที่ติดต่อเป็นผืนเดียวกัน มีสภาพธรรมชาติและจุดเด่นเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีความสวยงามมากแห่งหนึ่งของภาคเหนือ มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 731,250 ไร่ หรือ 1,170 ตารางกิโลเมตร

ลักษณะภูมิประเทศ
เป็นเทือกเขาสูงสลับซับซ้อน โดยมีเทือกเขาทอดตัวเป็นแนวยาว ในแนวเหนือ - ใต้ ความยาวประมาณกว่า 70 กิโลเมตร มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 400-1,700 เมตร มีบริเวณ "ยอดดอยหลวง" เป็นพื้นที่สูงที่สุดประมาณ 1,694 เมตร และสภาพดินเป็นดินลูกรังผสมหินโดยเฉพาะบนยอดเขา ส่วนบริเวณหุบเขาจะมีดินสีดำอุดมไปด้วยแร่ธาตุ และหินมีลักษณะเป็นหินกรวดหรือหินปูนทราย เป็นป่าต้นกำเนิดของแม่น้ำวัง น้ำแม่ลาวใน จังหวัดเชียงราย และกว๊านพะเยา ในจังหวัดพะเยา

อุทยานดอยหลวงได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 61 ของประเทศไทยเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2533

ลักษณะภูมิอากาศ
ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไปของ อุทยานแห่งชาติดอยหลวง ประกอบไปด้วยฤดูกาล 3 ฤดูกาล คือ
ฤดูหนาว ระหว่างเดือนพฤศจิกายน - มกราคม จะมีอุณหภูมิค่อนข้างต่ำ โดยอุณหภูมิเฉลี่ยต่ำสุดประมาณ 12 องศาเซลเซียส 
ฤดูร้อน ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ - พฤษภาคม อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดประมาณ 34.9 องศาเซลเซียส 
ฤดูฝน ระหว่างเดือนมิถุนายน-ตุลาคม มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยตลอดทั้งปีประมาณ 1,743.9 มม.
ความเร็วลมสูงสุดเฉลี่ยประมาณ 2 นอต ความเร็วลมต่ำสุดเฉลี่ยประมาณ 0.8 นอต ความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยตลอดทั้งปีประมาณ 73 %

ทรัพยากรป่าไม้
ประกอบด้วยป่าชนิดต่างๆ 5 ประเภท ได้แก่ ป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าดิบชื้น ป่าดิบแล้ง และป่าสนเขา มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญ เช่น สัก เสลา อินทนิน มะขามป้อม มะกอกป่า มะม่วงป่า ตะเคียนหิน ตะเคียนทอง ชิงชัน ประดู่ กระบก ยมหิน ยมหอม บุนนาค เต็ง รัง เหียง พลวง ยางนา หว้า ก่อเดือย ก่อแป้น ก่อกำยาน สนสามใบ รวมถึงไผ่ขาว ไผ่บง กล้วยป่า เฟินก้านดำ ขิง ข่า กล้วยไม้ดิน เฟินชายผ้าสีดา กระแตไต่ไม้ เอื้องผึ้ง หวายป่า เท้าสิงห์โต เอื้องหมายนา ค้างคาวดำ ดุสิตา แววมยุรา และ กระดุมเงิน เป็นต้น

ทรัพยากรสัตว์ป่า
สัตว์ป่าที่พบมากในอุทยานแห่งชาติดอยหลวง ประกอบด้วย 
 สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม เช่น เลียงผา เก้ง กวางป่า หมูป่า หมี อีเห็น ชะมด บ่าง ชะนี ลิงกัง เสือดาว แมวดำ หมาใน กระต่ายป่า กระรอกบิน เป็นต้น
 สัตว์เลื้อยคลาน เช่น ตะกวด เต่าปูลู งูชนิดต่างๆ เป็นต้น
 สัตว์ปีก จำพวกนก เช่น ไก่ป่า นกเงือก นกพญาไฟพันธุ์เหนือ นกปีกลายสก็อต นกกางเขนหัวขาวท้ายแดง นกศิวะปีกสีฟ้า และนกย้ายถิ่นหายาก เช่น นกกินปลีหางยาวคอสีดำ และนกอื่นมากมายกว่า 200 ชนิด เป็นต้น
 สัตว์ปีก จำพวกแมลง มีมากมายหลายชนิด เช่น ผีเสื้อกลางวัน ผีเสื้อกลางคืน กว่างห้าเขา ผีเสื้อใบไม้ใหญ่ ผีเสื้อหางติ่งปารีส ผีเสื้อถุงทอง เป็นต้น

แหล่งท่องเที่ยว
มีสถานที่ท่องเที่ยว เช่น น้ำตกปูแกง น้ำตกวังแก้ว ซึ่งเป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุด นอกจากนี้ อุทยานแห่งชาติดอยหลวงยังมีเส้นทางเดินเท้าศึกษาธรรมชาติ โดยเฉพาะในช่วงฤดูหนาวเมื่ออยู่บนดอยหนอก (เป็นดอยที่สูงที่สุดของดอยหลวง) สามารถมองเห็นทะเลหมอกและทิวทัศน์ที่สวยงาม มีศูนย์บริการท่องเที่ยวให้ความรู้และเข้าใจแก่นักท่องเที่ยว มีร้านค้าไว้บริการ สถานที่กางเต็นท์ และมีเต็นท์ให้เช่า Bangkok Post: Travel - Doi Luang National ParkTrekthailand - Doi Luang National Park
 ดอยหนอก
 ถ้ำนางพญาปางดินไฟ
 น้ำตกจำปาทอง
 น้ำตกปูแกง
 น้ำตกแม่เหยี่ยน
 น้ำตกวังแก้ว
 น้ำตกธารทอง
# อาสนวิหารบูร์โกส
อาสนวิหารบูร์โกส  อุทิศให้แก่พระแม่มารี ตั้งอยู่ที่เมืองบูร์โกส ประเทศสเปน  สถาปัตยกรรมของอาสนวิหารเป็นแบบสถาปัตยกรรมกอทิกเป็นส่วนใหญ่ และมีชื่อเสียงว่าเป็นอาสนวิหารขนาดใหญ่ที่เป็นสถาปัตยกรรมที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

 ประวัติ 
พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 แห่งกัสติยา และบาทหลวงเมาริซิโอ (Bishop Mauricio) เป็นผู้สั่งให้สร้างอาสนวิหารบูร์โกส การก่อสร้างเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1221 บนอาสนวิหารโรมาเนสก์เดิม โดยเริ่มจากด้านตะวันออกบริเวณ “chevet” (บริเวณที่มีคูหาสวดมนต์ต์ยื่นออกไปทางหลังวัด) หรือคูหาสวดมนต์ต์รอบจรมุข ใช้เวลา 9 ปีจึงสร้างส่วนนั้นเสร็จ แท่นบูชาเอกเริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1260 แต่ก็หยุดไป 200 ปี ก่อนที่จะสร้างต่อจนเสร็จเมื่อสร้างหอโคมเหนือจุดตัดเมื่อ ค.ศ. 1567 

สถาปนิกผู้สร้างอาสนวิหารนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นชาวฝรั่งเศส และในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นชาวเยอรมัน เมื่อบาทหลวงแห่งบูร์โกสเข้าร่วมประชุมสังคายนาคอนสแตนซ์ (Council of Constance) เมื่อปี ค.ศ. 1417 ท่านก็ได้นำสถาปนิกจอห์นแห่งโคโลญกลับมาสร้างหอและยอด "ฉลุหิน" จนเสร็จ

บาทหลวงคนที่สำคัญที่สุดของอาสนวิหารบูร์โกสในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่เป็นทั้งผู้คงแก่เรียนและนักประวัติศาสตร์คือ อัลฟอนซุส อา ซังก์ตา มาริอา (Alphonsus a Sancta Maria)

เมื่อ ค.ศ. 1919 อาสนวิหารเป็นที่ฝังศพของโรดริโก ดิอัซ เด บิบาร์ หรือที่รู้จักกันในนาม "เอลซิด" ผู้เป็นขุนศึกชาวสเปนผู้เก่งกาจ และภรรยาฆิเมนา (Doña Jimena)

เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1984 อาสนวิหารบูร์โกสได้รับเลือกจากองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก

 สถาปัตยกรรม 
คริสต์ศตวรรษที่ 15 ด้านตะวันตกหรือด้านหน้าของอาสนวิหารเป็นแบบกอทิกแบบฝรั่งเศส ขนาบสองข้างด้วยหอสองหอบนฐานเป็นสี่เหลี่ยม ตอนบนของหอเป็นยอดแหลมแปดเหลี่ยมทำด้วยหินสลักลวดลายโปร่ง ด้านหน้าเป็นสามชั้นมีประตูสามประตูที่มีรูปสลักหินเหนือประตู เหนือระดับประตูขึ้นไปเป็นหน้าต่างกุหลาบ เหนือหน้าต่างกุหลาบมีระเบียงรูปสลักหินบนฐานภายในกรอบหน้าต่างโค้ง เหนือบริเวณนั้นขึ้นไปเป็นอักษรสลัก PULCHRA ES ET DECORA  ("Beautiful art Thou, and graceful" --  พระเยซูผู้ทรงมีราศีและความสง่างาม) ตรงกลางเป็นรูปพระแม่มารี ยอดกลางสูง  80 เมตร

ผังของอาสนวิหารเป็นแบบกางเขน ทางเดินกลางยาว 106 เมตร ด้านในมีคูหาสวดมนต์ 15 คูหาที่ทางเดินข้างและแขนกางเขน ระเบียงทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของอาสนวิหาร และวังบาทหลวงทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ภายในอาสนวิหารมีสิ่งที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และศิลปะซึ่งรวมทั้งแท่นบูชาทั้งเอกและรองหลายแท่น และอนุสรณ์สำหรับบุคคลสำคัญ ๆ

ชาเปลคอนเดสเตเบิล (Condastable Chapel) เป็นชาเปลแปดเหลี่ยมแบบกอทิกวิจิตร (Flamboyant Gothic) เต็มไปด้วยลวดลายสลักเสลาอย่างสวยงาม อัศวินและเทวดาและตราประจำตระกูล และเป็นที่ฝังศพของเปโดร เฟร์นันเดซที่ 3 แห่งเบลัสโก (Pedro Fernández III de Velasco) และครอบครัว ผู้เป็น Constable of Castile คนที่ 6 เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15

 ข้อมูลเพิ่มเติม 
 แผนผังอาสนวิหาร 
 สถาปัตยกรรมโรมาเนสก์
 สถาปัตยกรรมกอทิก
 อาสนวิหาร
 สถาปัตยกรรมการก่อสร้างอาสนวิหารในยุโรปตะวันตก

 แหล่งข้อมูลอื่น 

 อาสนวิหารบูร์โกส (World Heritage Site profile)

 สมุดภาพ 
</center>

บูร์โกส
บูร์โกส
บูร์โกส
หมวดหมู่:แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1260
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13
หมวดหมู่:คริสต์ศาสนสถานแบบกอทิก
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแคว้นกัสติยาและเลออน
# ซาวลา
ซาวลา  หรือ วัวหวูกวาง  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบคู่ชนิดใหม่ที่เพิ่งค้นพบใน ค.ศ. 1992 มี รูปร่างคล้ายแพะผสมกับเลียงผา จัดอยู่ในวงศ์เดียวกับวัว (Bovidae) 

จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Pseudoryx โดยที่ชื่อนี้ (รวมถึงชื่อวิทยาศาสตร์ทั้งหมด) มาจากภาษากรีกแปลว่า "ออริกซ์ปลอมแห่งเหงะติ๋ง"  เนื่องจากมีเขาที่ดูคล้ายออริกซ์ แอนทิโลปเขาตรงที่พบในทวีปแอฟริกา โดย "ซาวลา" ซึ่งเป็นชื่อสามัญในภาษาเวียดนาม มาจากภาษากลุ่มไท แปลว่า "เขาบิดเกลียว" อีกทั้งยังแฝงความหมายว่า "ล้ำค่าดุจเดือนและดาว" และยังได้สมญาว่าเป็น "ยูนิคอร์นแห่งเอเชีย"

 การค้นพบ 
ถูกค้นพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1992 โดย จอห์น แม็กกินนอน นักวิทยาศาสตร์และนักธรรมชาติวิทยาผู้ทำงานให้กับกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) และสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติ (IUCN) แห่งสหประชาชาติ  ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ทำงานร่วมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามในการขยายระบบการสงวนผืนป่าและจัดตั้งเขตอนุรักษ์ โดยในระหว่างการปฏิบัติงาน แม็กกินนอนได้เข้าไปสำรวจป่าหวูกว่าง บริเวณชายแดนเวียดนามและลาว วันหนึ่งขณะที่คณะสำรวจแวะพักที่หมู่บ้านชาวพื้นเมือง แม็กกินนอนได้พบเห็นเขาของชนิดหนึ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายสัตว์จำพวกเลียงผาหรือแอนทิโลป ทว่าเขานี้ยาวกว่าเขาของเลียงผามาก หลังกลับออกมาจากป่า แม็กกินนอนได้นำตัวอย่างที่ได้มาพิจารณา จนแน่ใจว่าสัตว์ที่พบต้องเป็นสัตว์ชนิดใหม่อย่างแน่นอน จึงได้นำคณะกลับไปยังป่าหวู่กว่างอีกครั้งและได้รวบรวมเขาของสัตว์ดังกล่าวได้เพิ่มอีก 20 คู่ อีกทั้งยังได้แผ่นหนังเพิ่มมาอีก 3 ผืน แม็กกินนอนได้นำหนังผืนหนึ่งมาสตัฟฟ์จากนั้นได้ส่งหนังและเขาที่รวบรวมมาได้ไปให้ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทำการศึกษาและตรวจสอบ ซึ่งจากการตรวจดีเอ็นเอ ก็ได้ข้อสรุปว่าสัตว์ชนิดนี้เป็นสัตว์ชนิดใหม่ที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อน ทั้งยังเป็นสัตว์ที่ต่างจากสัตว์อื่น ๆ ที่เคยรู้จักจนต้องตั้งสกุลใหม่ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1993 จึงได้ข้อมูลมากพอและได้นำเสนอรายงานนำไปสู่การยอมรับอนุกรมวิธานในทางวิชาการโดยมีความซับซ้อนในการจัดลำดับพอสมควรเนื่องจากเป็นสัตว์สกุลใหม่ ได้รับการจำแนกว่ามีความแตกต่างจากวงศ์ย่อย Caprinae จนในที่สุดได้จัดให้อยู่ในวงศ์ย่อย Bovinae ในเผ่า Bovini โดยถือเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่ถูกค้นพบเป็นครั้งแรกในรอบ 50 ปี

 ลักษณะ 
จัดเป็นแอนทิโลปชนิดหนึ่ง มีขนตามลำตัวสั้นมีสีน้ำตาลเข้ม  มีลักษณะเด่นคือ มีลายสีขาวบริเวณใบหน้า เขาโค้งยาวและแหลมคม อาจมีเขายาวมากกว่า 50 เซนติเมตรได้ ต่อมใต้ตามีขนาดใหญ่ใช้หลั่งสารเคมีที่สื่อสารกับตัวเมีย มีความยาวหาง 30 เซนติเมตร ความสูงจากพื้นดินถึงหัวไหล่ 84 เซนติเมตร  น้ำหนัก 80–100 กิโลกรัม

จัดเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นที่พบได้เฉพาะป่าทึบชายแดนลาวกับเวียดนามเท่านั้น เช่น เทือกเขาอันนัม, อุทยานแห่งชาติหวูกว่าง เป็นสัตว์ที่หายากมากและมีข้อมูลทางวิชาการน้อยมาก ด้วยพบปรากฏตัวเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นในรอบนับสิบปี

 พฤติกรรม 
มีพฤติกรรมออกหากินตามลำพังในช่วงเช้าตรู่ถึงตอนบ่าย แต่บางครั้งอาจพบเห็นหากินในเวลากลางคืน มักอาศัยอยู่ในป่าดิบชื้น มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนกันยายนถึงพฤศจิกายน ตั้งท้องนานประมาณ 8 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว

 ในวัฒนธรรม 
ใน ค.ศ. 2000 เวียดนามได้ออกตราไปรษณียากรชุดซาวลา ภายใต้การสนับสนุนขององค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล (WWF), ซาวลาเป็นสัญลักษณ์นำโชคอย่างเป็นทางการของมหกรรมกีฬาซีเกมส์ครั้งที่ 31 ค.ศ. 2021
# แคว้นอาลซัส
อาลซัส  หรือ แอลซ็อส (อัลเซเชียน: Elsàss)  เป็นอดีตแคว้นในประเทศฝรั่งเศส (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นกร็องแต็สต์) ตั้งอยู่บริเวณพรมแดนทางทิศตะวันออกของประเทศฝรั่งเศส และทางทิศตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ติดกับประเทศเยอรมนีและสวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือเมืองสทราซบูร์

ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 แคว้นอาลซัสถูกปรับปรุงในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และกลายเป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศฝรั่งเศส บ่อยครั้งที่แคว้นอาลซัสได้ถูกกล่าวรวมกับแคว้นลอแรน เนื่องจากการครอบครองดินแดนของแคว้นทั้งสอง (อาลซัส-ลอแรน) เป็นที่เลื่องชื่อในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19-20

จนถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเยอรมนีรวมกับปรัสเซียและไซลีเชียเข้าโจมตีฝรั่งเศสและสามารถยึดอาลซัสและบางส่วนของลอแรนมาได้ระยะหนึ่ง พอเยอรมนีแพ้สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝรั่งเศสซึ่งชนะสงครามจึงเอาอาลซัสและบางส่วนของลอแรนคืนมา หลังจากนั้นในสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมันได้เข้ายึดปารีสและขู่ให้ฝรั่งเศสยกอาลซัสและบางส่วนของลอแรนให้เยอรมนี อาลซัสและบางส่วนของลอแรนจึงกลับเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง เมื่อเยอรมนีนาซีแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง เยอรมนีก็คืนอาลซัสและบางส่วนของลอแรนแก่ฝรั่งเศส

 แหล่งข้อมูลอื่น 
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสภาแคว้นอาลซัส   
  เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของสภาแคว้นอาลซัส   
  ข้อมูลการท่องเที่ยวในแคว้นอาลซัส
# ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส
ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศส (Territoire d'outre-mer : TOM) เป็นหน่วยการบริหารของประเทศฝรั่งเศส ปัจจุบันใช้เป็นหน่วยการปกครองสำหรับดินแดนฝรั่งเศสใต้และแอนตาร์กติก (Terres australes et antarctiques françaises : TAAF)

หน่วยการปกครองนี้แตกต่างจาก เขตการปกครองโพ้นทะเล (Départements d'outre-mers : DOM) แต่ถึงกระนั้น ด้วยลักษณะเฉพาะของ DOM และ TOM และดินแดนอื่นๆ ที่ครอบครอง บ่อยครั้งมักจะถูกเรียกโดยรวมว่า DOM / TOM

 อดีตดินแดนโพ้นทะเล 

 เฟรนช์โปลินีเซีย : ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2546 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมโพ้นทะเล
 นิวแคลิโดเนีย : ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2542 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมพิเศษ
 หมู่เกาะวาลิสและหมู่เกาะฟูตูนา : ตั้งแต่ พ.ศ. 2504 ถึง พ.ศ. 2546 ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมโพ้นทะเล
# บริเวณเวอร์นิก
บริเวณเวอร์นิก  เป็นบริเวณของซีรีบรัล คอร์เท็กซ์ในสมองของมนุษย์ อยู่ด้านหลังของลอนสมองซุพีเรียร์เทมพอรัล (superior temporal gyrus) ล้อมรอบคอร์เท็กซ์ของระบบรับเสียง (auditory cortex) บนร่องด้านข้างหรือร่องซิลเวียน [ซึ่งเป็นส่วนที่สมองกลีบขมับ (temporal lobe) และสมองกลีบข้าง (parietal lobe) มาพบกัน] อาจเรียกบริเวณนี้ว่าส่วนท้ายของบริเวณโบรดมันน์ 22 และในคนส่วนใหญ่บริเวณนี้จะอยู่ในสมองซีกซ้าย ซึ่งทำหน้าที่เฉพาะในด้านทักษะทางภาษา การอุดตันของหลอดเลือดแดงมิดเดิลซีรีบรัล (middle cerebral artery) ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอาจทำให้บริเวณนี้ทำหน้าที่ได้ผิดปกติ

ชื่อของบริเวณเวอร์นิกมาจากชื่อของ คาร์ล เวอร์นิเก นักประสาทวิทยาและจิตแพทย์ชาวเยอรมัน ซึ่งค้นพบว่าการทำลายในบริเวณนี้ทำให้เกิดภาวะเสียการสื่อความ (aphasia) ซึ่งเรียกว่า Wernicke's aphasia หรือ receptive aphasia ในปี ค.ศ. 1874 (พ.ศ. 2417) ภาวะดังกล่าวทำให้เกิดความบกพร่องของความเข้าใจภาษาและการพูด ซึ่งมีจังหวะของเสียงที่ธรรมชาติและมีวากยสัมพันธ์ที่ปกติ แต่ไม่มีความสามารถเข้าใจความหมายได้ อาจเรียกภาวะนี้ว่า fluent หรือ jargon aphasia การทำงานของเวอร์นิเกเป็นการริเริ่มการศึกษาสมองในบริเวณนี้และบทบาทที่เกี่ยวกับภาษา ซึ่งเกี่ยวข้องกับความเข้าใจและการตีความภาษาพูด

บริเวณนี้เชื่อมต่อไปยังบริเวณโบรคา (Broca's area) โดยผ่านเส้นทางประสาทชื่ออาร์คูเอท ฟาสซิคูลัส (arcuate fasciculus) และยังเชื่อมต่อกับคอร์เท็กซ์ส่วนการรับเสียงปฐมภูมิ (primary auditory cortex) ซึ่งเกี่ยวกับบทบาทของความเข้าใจซึ่งคำพูด