wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# ธาตุ (ศาสนาพุทธ)
ธาตุ ในทางพระพุทธศาสนา แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ

 ธาตุ 6 
ในทางพระพุทธศาสนากล่าวว่า ธาตุ มีทั้งสิ้น 6 ธาตุ ได้แก่
 ปฐวีธาตุ ธาตุดิน
 อาโปธาตุ ธาตุน้ำ
 เตโชธาตุ ธาตุไฟ
 วาโยธาตุ ธาตุลม
 อากาสธาตุ ช่องว่างที่มีอยู่ในกายนี้
 วิญญาณธาตุ ความรู้อะไรได้

 ธาตุ 4 
ในทางพระพุทธศาสนา กล่าวว่า ร่างกายมนุษย์ ประกอบด้วย ธาตุ4ประการ หรือเรียกว่า ธาตุกัมมัฏฐาน 4คือ
 ปฐวีมหาภูตรูป 20 ธาตุดิน (สิ่งที่มีสถานะเป็นของแข็งในร่างกาย เช่น ผิวหนัง ตา จมูก ปาก ลำไส้ ตับ ฯลฯ)
 อาโปมหาภูตรูป 12 ธาตุน้ำ (สิ่งที่มีสถานะเป็นของเหลวในร่างกาย เช่น โลหิต น้ำปัสสาวะ เหงื่อ  ฯลฯ)
 เตโชมหาภูตรูป 4 ธาตุไฟ (อุณหภูมิของร่างกาย พลังงานในการเผาผลาญอาหาร ให้เราร้อนในกายและให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย)
 วาโยมหาภูตรูป 6 ธาตุลม (สิ่งที่มีสถานะเป็นแก๊สหรือก๊าซในร่างกาย เช่น ลมหายใจ แก๊สในกระเพาะอาหาร ฯลฯ
# เชื้อชาติ
เชื้อชาติ  คือ ระบบการจำแนกมนุษย์เป็นประชากรหรือกลุ่มขนาดใหญ่และแตกต่างกันชัดเจน โดยลักษณะจีโนไทป์และฟีโนไทป์ที่สืบทอดได้ บรรพบุรุษทางภูมิศาสตร์ รูปลักษณ์ทางกาย ความเป็นชาติพันธุ์ (ethnicity) และสถานภาพสังคม ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 คำนี้มักใช้กันแพร่หลาย ในความหมายทางอนุกรมวิธาน เพื่อแสดงการแยกความแตกต่างทางพันธุกรรมของประชากรมนุษย์ที่นิยามโดยฟีโนไทป์ดู 
 
 
  
 
 
  
  การบังคับใช้กฎหมายใช้ประโยชน์จากเชื้อชาติในการรวบรวมข้อมูลผู้ต้องสงสัยในบางประเทศ การใช้หมวดหมู่เชื้อชาติเหล่านี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่า ทำให้ความเข้าใจในการแปรผันทางชีววิทยามนุษย์ที่ล้าสมัยไปแล้วยังคงอยู่ และส่งเสริมทัศนคติโดยทั่วไปของสังคม (stereotype) เพราะในหลายสังคม การจัดกลุ่มเชื้อชาติสอดคล้องอย่างใกล้ชิดกับแบบแผนของการแบ่งชั้นทางสังคม สำหรับนักสังคมศาสตร์ที่กำลังศึกษาความไม่เสมอภาคทางสังคมแล้ว เชื้อชาติสามารถเป็นตัวแปรสำคัญได้ ในฐานะตัวแปรทางสังคมวิทยา หมวดหมู่เชื้อชาติอาจสะท้อนสิ่งบ่งชี้อัตวิสัย อัตลักษณ์ตัวตน และสถาบันทางสังคมได้บางส่วน

 สรุปความทางนิติศาสตร์และนิติเวชวิทยาศาสตร์ 

เชื้อชาติ คือ ระบบทางพันธุ์กรรม(DNA) หรือ ลักษณะทางกายวิภาคศาสตร์(สรีระวิทยา)ได้แก่ เล็บ,ขน,ผม,ฟัน,ผิวหนัง ซึ่งสามารถบ่งบอกถึงระบบหมู่โลหิต A,B,AB,O หรือ ระบบABO เป็นสิ่งที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดไม่สามารถบอกเลิกระบบหมู่โลหิต หรือ ยกเลิกระบบหมู่โลหิตดังกล่าวได้ แต่สามารถโอนถ่าย และ/หรือ ถ่ายเทให้แก่กันและกันได้ด้วยหลักทางการแพทย์และพยาบาลที่ถูกต้องตามหลักมาตรฐานสากลโลก(W.H.O.) ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ด้วยกฏเกณฑ์ทางนิติเวชวิทยาศาสตร์.
# ดาวเทียมพ้องคาบโลก
ดาวเทียมพ้องคาบโลก  หมายถึงดาวเทียมที่โคจรอยู่ในวงโคจรพ้องคาบโลก ซึ่งมีคาบการโคจรเท่ากับคาบการหมุนรอบตัวเองของโลก หรืออีกนัยคือ เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งวันดาราคติ (23 ชั่วโมง 56 นาที 4 วินาที) ดาวเทียมดวงนั้น จะกลับมาอยู่ที่ตำแหน่งเดิมเมื่อมองจากพื้นโลกจุดเดิม ทั้งนี้ในกรณีที่เป็นดาวเทียมที่โคจรอยู่ในวงโคจรค้างฟ้า เราจะเรียกดาวเทียมประเภทนี้ว่า ดาวเทียมค้างฟ้า หรือ ดาวเทียมประจำที่  แทน

 นิยาม 
ตาม "กฎของเคปเลอร์" ข้อที่สาม คาบการโคจรของดาวเทียมที่เป็นวงกลมจะเพิ่มตามระยะความสูงที่เพิ่ม 

สถานีอวกาศและกระสวยอวกาศ ชนิดวงโคจรต่ำระหว่าง 320 - 640 กิโลเมตรเหนือผิวโลกจะโคจรรอบโลกวันละ 15 - 16 รอบต่อวัน ดวงจันทร์ที่อยู่ห่างจากผิวโลก 385,000 กิโลเมตรจะใช้เวลาโคจรรอบโลก 30 วันต่อรอบ และในระหว่างความสูงของวงโคจรดังกล่าวนี้เอง จะมีความสูง "พิศวง" ณ ระดับ 35,786 กิโลเมตร ที่วงโคจรรอบโลกของดาวเทียมจะเท่าการหมุนของโลกพอดี เท่ากับวันดาราคติ (sidereal day) คือ 23 ชั่วโมง 56 นาที เรียกว่า วงโคจรพ้องคาบโลก

แต่ถ้า วงโคจรของดาวเทียมพ้องคาบโลก ไม่เข้าแนบเส้นศูนย์สูตรพอดี เรียกว่า วงโคจรเอียง และถ้ามองจากพื้นดิน จะเห็นเหมือนว่า ดาวเทียมแกว่งกวัดที่จุดตายตัวจุดหนึ่งบนท้องฟ้าและถ้ามุมระหว่างวงจรและเส้นศูนย์สูตรแคบลง การแกว่งกวัดจะลดลงจนถ้าทับแนวเส้นศูนย์สูตรพอดี ดาวเทียมจะเข้าตำแหน่งสัมพันธ์ประจำที่กับจุดหนึ่งบนพื้นผิวโลก เรียกว่า ดาวเทียมประจำที่

 การประยุกต์ 
ปัจจุบันมีดาวเทียมพ้องคาบโลกโคจรและใช้งานอยู่ประมาณ 300 ดวง ดาวเทียมประจำที่จะดูเหมือนอยู่นิ่งตายตัว ที่ตำแหน่งหนึ่งเหนือผิวโลก การรับและส่งสัญญาณวิทยุโทรทัศน์ จึงไม่ต้องใช้จานรับสัญญาณ ที่ต้องคอยหันเหติดตามดาวเทียม การก่อสร้างจึงสามารถประจำตำแหน่งโดยตายตัวได้ ทำให้ค่าก่อสร้างและค่าใช้จ่ายปฏิบัติการต่ำกว่าดาวเทียมรูปแบบหันเหติดตามมาก ดาวเทียมประเภทนี้ปฏิวัติระบบการสื่อสาร ทั้งการส่งสัญญาณวิทยุโทรทัศน์ การพยากรณ์อากาศ และการสอดแนมป้องกันประเทศ 

ข้อเสียของการใช้ดาวเทียมรูปแบบนี้คือ ระดับความสูงที่มาก สัญญาณจึงต้องใช้เวลาเดินทางไปและกลับประมาณ 0.25 วินาที่ ทำให้เกิดการเหลื่อมเวลาที่สร้างปัญหาแก่สัญญาณวิทยุสื่อสารและสัญญาณโทรศัพท์ที่ต้องโต้ตอบกันไปมา แต่ก็ไม่มีปัญหาใดๆ สำหรับสัญญาณโทรทัศน์เพราะเป็นสัญญาณทางเดียว

 ประวัติ 
แนวคิดนี้เกิดจากข้อเสนอของนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ชื่อ อาเทอร์ ซี. คลาร์ก ที่เคยเสนอบทความเรื่อง "โลกไร้สาย" เมื่อ พ.ศ. 2488
# เสถียรธรรมสถาน
เสถียรธรรมสถาน เป็นสถานปฏิบัติธรรมรองรับชาวพุทธศาสนิกชน ตั้งอยู่ที่ ถนนวัชรพล แขวงท่าแร้ง เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2530 โดยแม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต ภายใต้ความอนุเคราะห์จาก "กองทุนเสถียรธรรม" มีจุดมุ่งหมาย เริ่มต้นงานพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชน โดยเฉพาะเด็ก สตรีและนักบวช ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 โดยใช้หลักพุทธธรรมนำสังคม ชื่อ "เสถียรธรรมสถาน" เป็นชื่อที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภะ) ตั้งให้ มีความหมายว่า "สถานที่ที่มีธรรมอันยั่งยืน"

ภายในเสถียรธรรมสถาน มีความร่มรื่นร่มเงาไปด้วยต้นไม้ใหญ่ มีสิ่งก่อสร้าง ได้แก่ ธรรมศาลา เป็นศาลาทรงกลม เปิดโล่งเพื่อรองรับกิจกรรมทางธรรม ห้องเกลือ  หรือถ้ำเกลือหิมาลายัณ  เป็นสถานที่สำหรับปฏิบัติธรรม พร้อมภาวนาสำหรับผู้ที่เข้ามาปฏิบัติธรรม แม่ชีศันสนีย์ได้แนวคิดการสร้างห้องเกลือเมื่อครั้งไปบรรยายธรรมที่ประเทศปากีสถานแล้วได้มีโอกาสไปที่ภูเขาเกลือ และได้เห็นว่ามีการสร้างมัสยิดอยู่ภายในภูเขาเกลือ จึงเกิดแนวคิดในการนำเกลือหิมาลายันมาสร้างเป็นห้องปฏิบัติธรรมเพราะเห็นว่าเป็นการใช้ธรรมชาติบำบัดในอีกรูปแบบหนึ่ง

อาคารมหาสมุทรแห่งปัญญา ภายในเป็นสระน้ำสำหรับผู้เข้าร่วมกิจกรรมโยคะ สมาธิ ยังมีพระมหาเจดีย์พระอารยตารามหาโพธิสัตว์หมื่นพระองค์ และพระบรมสารีริกธาตุ 

ปัจจุบันเสถียรธรรมสถานก็ได้ขยายตัวออกไป สร้างเสถียรธรรมสถาน 2 หรือ หุบเขาโพธิสัตว์ ที่อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี
# กุง
กุง อาจหมายถึง
 เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา (궁) ละครเกาหลี ชื่อในภาษาเกาหลีว่ากุง
 กุง (郡) เขตการปกครองแบบหนึ่งของญี่ปุ่น
# นกกระสาหัวดำ
นกกระสาหัวดำ (:En:Black-headed heron) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก พบมากในซับ-ซาฮารัน ทวีปแอฟริกา และในประเทศมาดากัสการ์ มีถิ่นที่อยู่เป็นหลักแหล่ง แต่บางตัวในแอฟริกันตะวันตกเฉียงเหนือย้ายถิ่นที่อยู่ในฤดูฝน เป็นนกที่มีขนาดใหญ่ มีความสูง 85 เซนติเมตร ปีกกว้าง 150 เซนติเมตร
# ภาษาวาซิ-วารี
ภาษาวาซิ-วารี เป็นภาษาที่ใช้พูดโดยชาววาซิในหุบเขาปราซุน ประเทศอัฟกานิสถาน ชื่ออื่นของภาษานี้คือภาษาปราซูนี หรือภาษาปราซุน เรียกโดยผู้พูดภาษาปาทาน อยู่ในภาษากลุ่มนูริสถาน ตระกูลอินโดยุโรเปียน สาขาอินโด-อิเรเนียน มีผู้พูดราว 1,000 คน (2543) ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม อัตราการรู้หนังสือต่ำ ผู้ใช้เป็นภาษาแม่รู้หนังสือต่ำกว่า 1% และผู้ใช้เป็นภาษาที่สองรู้หนังสือ 15% - 25% 
 อ้างอิง 
 The Vâsi. Retrieved July 02, 2006, from Richard F. Strand: Nuristan, Hidden Land of the Hindu-Kush   .
 Prasuni. Retrieved June 13, 2006, from Ethnologue: Languages of the World, fifteenth edition. SIL International. Online version
วาซิ-วารี
# ภาษาวาซิรี
ภาษาวาซิรี เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออกเฉียงใต้ ใช้พูดในวาซิริสถานในจังหวัดซาร์ฮัด ประเทศปากีสถาน และบริเวณใกล้เคียงในปากีสถานและอัฟกานิสถาน อาจจัดให้เป็นสำเนียงของภาษาปาทานได้ แม้จะมีความแตกต่างกันบ้างในด้านคำศัพท์

วาซิรี
วาซิรี

fi:Waziri
# ภาษามากินดาเนา
ภาษามากินดาเนา เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน ใช้พูดเป็นส่วนใหญ่ในจังหวัดมากินดาเนาเดลนอร์เตและจังหวัดมากินดาเนาเดลซูร์ ประเทศฟิลิปปินส์ และมีกระจายอยู่ในส่วนอื่น ๆ ของเกาะมินดาเนาเช่น ซัมบวงกา ดาเบา และจังหวัดอื่น ๆ เช่น จังหวัดโคตาบาโต จังหวัดตีโมกโคตาบาโต จังหวัดซารังกานี จังหวัดซัมบวงกาเดลซูร์ และจังหวัดซัมบวงกาซีบูไก รวมทั้งในมะนิลาด้วย
# กระทิงวัว
กระทิงวัว หรือ วัวกินงู  เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ซึ่งไม่เคยมีใครได้พบเห็นตัวจริง ๆและอาจไม่มีจริง ขณะยังมีชีวิตอยู่ และแม้แต่ซากจะพบก็เพียงเขาที่ไร้หัวกะโหลกวางขายในตลาดขายของป่าตามชายแดนไทย-กัมพูชา, ไทย-ลาว, ลาว-กัมพูชา และเวียดนามเท่านั้น ซึ่งเขานั้นมีลักษณะบิดเป็นเกลียวยาวประมาณ 20 นิ้ว

ต่อมานักวิทยาศาสตร์ได้มีการนำเขา 4 อัน แต่ปรากฏว่า มี 1ในเขานัั้นถูกดัดแปลงให้เขาเป็นเกรียว

พ่อค้าสัตว์ป่าบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา รายงานให้ทราบว่ากระทิงวัวได้สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้นานแล้ว แต่มีรายงานว่าเคยมีชาวลาวล่าสัตว์ชนิดนี้ได้ทางภาคใต้ของแขวงอัตตะปือในประเทศลาวเมื่อปี ค.ศ. 1964
# ภาษาสันถาลี
thumb|หนังสือภาษาสันถาลีในงานนิทรรศการหนังสือ Mayurbhanj
ภาษาสันถาลี (,) มีอีกชื่อว่า ภาษาสันถัล เป็นภาษาที่มีผู้พูดแพร่หลายที่สุดในกลุ่มภาษามุนดาที่อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ใกล้เคียงกับภาษาโฮและภาษามุนดารี มีผู้พูดส่วนใหญ่เป็นชาวสันถัลในรัฐอัสสัม รัฐพิหาร รัฐฌารขัณฑ์ รัฐมิโซรัม รัฐโอฑิศา รัฐตรีปุระ และรัฐเบงกอลตะวันตก ภาษานี้ได้รับการรับรองเป็นภาษาประจำภูมิภาคของอินเดียตามกำหนดรายการที่แปดในรัฐธรรมนูญอินเดีย ภาษาสันถาลีมีผู้พูดประมาณ 7.6 ล้านคนในประเทศอินเดีย, บังกลาเทศ, ภูฏาน และเนปาล ทำให้เป็นภาษาออสโตรเอเชียติกที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับ 3 เป็นรองเพียงภาษาเวียดนามและภาษาเขมร

ภาษาสันถาลีเคยเป็นภาษาพูดอย่างเดียว จนกระทั่งมิชชันนารีชาวยุโรปพัฒนาให้เขียนภาษานี้ในอักษรเบงกอล, อักษรโอริยา และอักษรโรมัน และท้ายที่สุด มีการประดิษฐ์อักษรสันถาลีโดย Raghunath Murmu ใน ค.ศ. 1925

ประวัติ
พอล ซิดเวลล์ นักภาษาศาสตร์ รายงานว่า ภาษากลุ่มมุนดาน่าจะเข้ามายังชายฝั่งรัฐโอฑิศาจากอินโดจีนประมาณ 4000–3500 ปีก่อน แล้วกระจายไปหลังการอพยพของชาวอินโด-อารยันเข้ามายังรัฐโอฑิศาSidwell, Paul. 2018. Austroasiatic Studies: state of the art in 2018.  Presentation at the Graduate Institute of Linguistics, National Tsing Hua University, Taiwan, 22 May 2018.
# ภาษามาร์วาร์
ภาษามาร์วาร์ (मारवाड़ी,) เป็นภาษาที่ใช้พูดในรัฐราชสถาน และรัฐใกล้เคียงเช่นรัฐคุชราต ในอินเดีย รวมทั้งในปากีสถาน ใน พ.ศ. 2540 มีผู้พูด 13.2 ล้านคน โดยมี 13 ล้านคน ในอินเดียและ 200,000 คนในปากีสถาน จัดเป็นสำเนียงตะวันตกของภาษาฮินดี เขียนด้วยอักษรเทวนาครี ซึ่งมีการเพิ่มสัญลักษณ์พิเศษที่ต่างจากอักษรเทวนาครีมาตรฐาน แม้ว่าในอดีตจะมีอักษรเป็นของตนเองคืออักษรมหาชนี ไม่มีสถานะเป็นภาษาราชการและภาษาในการศึกษา บางครั้งกำหนดให้ภาษามาร์วาร์กับภาษาราชสถานเป็นภาษาเดียวกัน 

ไวยากรณ์ใกล้เคียงกับภาษาฮินดี มีคำศัพท์ใช้ร่วมกันประมาณ 50-65% การเรียงประโยคเป็นแบบประธาน-กรรม-กริยา การออกเสียงบางเสียงต่างจากภาษาฮินดี เช่น เสียง /s/ ในภาษาฮินดีเป็นเสียง  /h/ ในภาษามาร์วาร์ ตัวอย่างเช่น  /sona/ 'ทอง' (ฮินดี) และ /hono/ 'ทอง' (มาร์วาร์) เสียงสระบางเสียงมีความแตกต่างกัน เช่นเดียวกับคำสรรพนามและคำแสดงคำถาม ในปากีสถาน ภาษามาร์วาร์มีสองสำเนียง ซึ่งมีทั้งที่ใกล้และไม่ใกล้เคียงภาษามาร์วาร์ในอินเดีย
# พยาธิตัวตืด
พยาธิตัวตืด  จัดอยู่ในประเภทสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง  เป็นพยาธิที่พบได้ทั่วโลก ชนิดที่พบบ่อยได้แก่ พยาธิตัวตืดหมูและพยาธิตืดวัว พยาธิตืดวัวจะพบได้บ่อยกว่าพยาธิตืดหมู โดยเฉพาะในประเทศที่มีการเลี้ยงหมู วัว ควาย และนิยมรับประทานทั้งหมู เนื้อวัว และเนื้อควาย
# กระดังงา
กระดังงา หรือกระดังงาไทย อังกฤษ : Ylang-ylang (ชื่อวิทยาศาสตร์: Cananga odorata (Lamk.) Hook.f. et Th.) ชื่ออื่น สะบันงา สะบันงาต้น สะบานงาhttp://www.mmp.mju.ac.th/Search_Detail_Herb_MJU.aspx?Herb_ID=0154  ฐานข้อมูลสมุนไพร ในฐานสมุนไพรแม่โจ้ (ชีวกโกมารภัจจ์) (ภาคเหนือ) กระดังงาใบใหญ่http://www.phargarden.com/main.php?action=viewpage&pid=195  ฐานข้อมูลสมุนไพร คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (กลาง) กระดังงาใหญ่ กระดังงอ (ยะลา) กระดังงา เป็นไม้ยืนต้นในตระกูลเดียวกับน้อยหน่าและการเวก

 ถิ่นกำเนิด 
กระดังงามีถิ่นกำเนิดอยู่ที่เอเซียเขตร้อนในแถบของประเทศฟิลิปปินส์และประเทศอินโดนีเซีย

 ลักษณะต้น 
เป็นไม้ยืนต้น ความสูง 8-15 เมตร เป็นพุ่มทรงโปร่ง ออกดอกตลอดปี ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปวงรีหรือรูปใบหอก กว้าง 5-7 ซม. ยาว 13-20 ซม. ขอบใบเป็นคลื่น เปลือกต้นเกลี้ยงสีเทา ดอกช่อออกเป็นกระจุก ที่ซอกใบ กระจุกละ 4-6 ดอก กลีบดอกสีเหลืองหรือเหลืองอมเขียว มีกลิ่นหอม ผลเป็นกลุ่มผล ดอกมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตอนเช้าและเย็น
โดยเริ่มออกดอกเมื่อ ปลูกได้ประมาณ 3 ปี สูง 7 - 8 เมตร จึงจะออกดอก

 ประโยชน์ 
 เปลือกใช้ทำเชือก
 ดอก นำไปกลั่นน้ำหอม น้ำมันหอมระเหย ใช้นำไปเป็นส่วนปนะกอบของยาหอม มีฤทธิ์แก้วิงเวียน โดยจัดอยู่ในส่วนประกอบของ เกสรทั้งเจ็ด
 ตำรายาไทย ใช้ใบและเนื้อไม้ต้มกินเป็นยาขับปัสสาวะ ผลแก่ใช้ผลสีเหลืองอมเขียวเกือบดำ นำมาบดใช้เป็นยา
 คนโบราณใช้ดอกทอดกับน้ำมันมะพร้าวทำน้ำมันใส่ผม หรือ นำดอกนำมาลนไฟใช้อบขนมให้มีกลิ่นหอมหนังสือไม้ดอกหอม (Fragrant and aromatic plants) ฉบับปรับปรุงและเพิ่มเติม / ดร.ปิยะ เฉลิมกลิ่น พิมพ์ครั้งที่ 2 สำนัก
 กระดังงาที่สกัดด้วยเอทานอลมีประสิทธิภาพดีในการยับยั้งการเจริญของ Staphylococcus epidermidisอัฐญาพร ชัยชมภู และนฤมล ทองไว. 2554. การยับยั้งการเจริญของแบคทีเรียก่อโรคบางชนิดโดยใช้สารสกัดสมุนไพรพื้นบ้าน . การประชุมวิชาการครั้งที่ 8 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กำแพงแสน

 ความเชื่อของไทย 
โดยมีความเชื่อว่า กระดัง คือการทำให้เกิดเสียงดังไปไกล โดยนำความเชื่อมาจาก บันทึกโบราณจาก นกการะเวกในสมัยพุทธกาล มีเสียงดังไพเราะก้องไกลทั่วสวรรค์
# ภาษามีนังกาเบา
ภาษามีนังกาเบา (, อักษรยาวี:) เป็นภาษาออสโตรนีเซียที่ใช้พูดโดยชาวมีนังกาเบาในสุมาตราตะวันตก ทางตะวันตกของหมู่เกาะรีเยา อำเภออาเจะฮ์ใต้ ทางเหนือของเบิงกูลูและจัมบี และในนครหลายแห่งทั่วอินโดนีเซียเนื่องจากการอพยพKajian Serba Linguistik : Untuk Anton Moeliono Pereksa Bahasa (2000) ภาษานี้ยังเป็นภาษากลางที่ชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดสุมาตราเหนือ และยังมีการใช้งานในอาเจะฮ์บางส่วน โดยมีการเรียกภาษานี้เป็น Aneuk Jamee

ภาษามีนังกาเบามีความคล้ายคลึงกับภาษามลายู มีมุมมองต่าง ๆ ในเรื่องความสัมพันธ์ของสองภาษานี้ บางคนมองว่าภาษามีนังกาเบาเป็นวิธภาษามลายูแบบแรก ๆ ในขณะที่บางคนมองว่าภาษานี้เป็นภาษาเฉพาะต่างหาก (มาเลย์อิก)

ภาษามีนังกาเบาเป็นหนึ่งในไม่กี่ภาษาที่ไม่มีการผันรูปกริยา (เพื่อระบุกาลเป็นต้น) และความแตกต่างทางไวยากรณ์เพื่อแยกแยะประธานและกรรม

 สำเนียง 
ภาษามีนังกาเบามีภาษาถิ่นหลายสำเนียง บางครั้งมีความแตกต่างในหมู่บ้านใกล้เคียง (เช่น แยกกันระหว่างแม่น้ำ) ภาษาย่อยเหล่านี้ ได้แก่ ราโอมาปัตตุงกุล, มัวโรซูไงโลโล, ปายากุมบุฮ์, ปังกาลัน-ลูบุกอาไล, อากัม-ตานะฮ์ดาตาร์, ปันจุงโซอัล, โกโตบารู, ซูไงเบินดุงไอร์, และการางาญาร์Nadra, Reniwati, and Efri Yades, Daerah Asal dan Arah Migrasi Orang Minangkabau di Provinsi Jambi Berdasarkan Kajian Variasi Dialektikal (2008) ในการสื่อสารประจำวันของชาวมีนังกาเบาหลายภูมิภาค มักใช้สำเนียงอากัม-ตานะฮ์ดาตาร์ (Baso Padang หรือ Baso Urang Awak) และกลายเป็นมาตรฐาน

ภาษาตาปันที่พูดกันในเมืองตาปันของจังหวัดสุมาตราตะวันตกตอนใต้ เป็นภาษามาลายาที่เพิ่งถูกค้นพบ ซึ่งได้รับการเสนอให้เป็นภาษาที่เกี่ยวข้องและไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของภาษามีนังกาเบา เมื่อรวมกัน ภาษาตาปันและมีนังกาเบาจึงเป็นกลุ่มย่อยเกรตเตอร์มีนังกาเบาKurniati, S., Putri, Y. P., Wichmann, S., & Gil, D. (2011). Tapan: An Exploration in Malayic Subgrouping. Paper presented at the 15th International Symposium on Malay Indonesian Linguistics (ISMIL 15). ส่วนสองภาษานี้อย่างตาปันและมูโก-มูโก จัดอยู่ในกลุ่มย่อยลูนางิกที่อยู่ในกลุ่มภาษามีนางิก (เกรตเตอร์มีนังกาเบา)Gil, D. & McKinnon, T. (2015). Excrescent Nasals in Malayic Dialects of Western Sumatra. Paper presented at the 13th International Conference on Austronesian Linguistics (13-ICAL).

กลุ่มย่อยมีนางิกมีลักษณะเฉพาะที่การเปลี่ยนแปลงเสียงท้ายคำดังต่อไปนี้
 *V[hi]ŋ > V[hi]ăŋ
 *us > uĭh
 *at > eʔ
 *as > eh
 *is > ih
# จังหวัดรัตนคีรี
รัตนคีรี 1 กันยายน 2565. หรือ รัตตะนะกิรี  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศกัมพูชา อยู่ห่างจากกรุงพนมเปญไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 636 กิโลเมตร มีพื้นที่ 10,782 ตารางกิโลเมตร ประชากร 184,000 คน (พ.ศ. 2553) นับถือศาสนาพุทธและวิญญาณนิยม

 การเดินทาง 
สามารถเดินทางไปได้โดยทางอากาศ ทางบก และทางเรือ โดยเดินทางจากพนมเปญ ไปจังหวัดกระแจะหรือจังหวัดสตึงแตรงตอนหน้าฝนเท่านั้น หรือต่อรถจากกระแจะ โดยเครื่องบินหรือรถจากจังหวัดสตึงแตรงไปยังจังหวัดรัตนคีรี

 เศรษฐกิจ 
อาชีพหลักคือเกษตรกรรม ผลิตผลหลักคืออัญมณีและผลผลิตทางการเกษตร อุตสาหกรรมหลักคือการทำสวน-ทำไร่และการท่องเที่ยว

 การสาธารณสุข 
จังหวัดรัตนคีรีเป็นจังหวัดที่มีดัชนีชี้วัดด้านสุขภาพต่ำที่สุดในประเทศกัมพูชา

 การศึกษา 
จังหวัดรัตนคีรีมีโรงเรียนที่เปิดสอนในระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา จำนวน 76 แห่ง (พ.ศ. 2541) แต่มีจำนวนประชากรเพียงร้อยละ 10 เท่านั้น ที่ได้รับการศึกษาขั้นประถมศึกษา

 การแบ่งเขตการปกครอง 
จังหวัดรัตนคีรีแบ่งออกเป็น 9 อำเภอ  ได้แก่
#ชื่ออังกฤษเขมรหน่วยการปกครองGeocode1อันดวงเมียะห์ (อณฺตวงมาส)Andoung Measអណ្ដូងមាសอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16012บานลุงBan Lungបានលុងเทศบาล (กฺรุง, ក្រុង)16023บาเกียว (บาคาว)Bar Kaevបរកែវอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16034โกนมอม (กูนมุ)Koun Momកូនមុំอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16045ลุมพัด (ลํผาต่)Lumphatលំផាត់อำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16056โอจุม (อูรชุ)Ou Chumអូរជុំอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16067โอยาดาว (อูรยา"ดาว)Ou Ya Davអូរយ៉ាដាវอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16078ตาแวงTa Veaengតាវែងอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)16089เวินไซ (เวินไส)Veun Saiវើនសៃอำเภอ (สฺรุก, ស្រុក)1609
# แมงปอล้อคลื่น
แมงปอล้อคลื่น ทีมฟุตบอลที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อการกุศลและการออกกำลังกายเป็นหลัก โดย ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง และเพื่อนๆทั้งในและนอกวงการบันเทิง

ทีมแมงปอล้อคลื่นเริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 และลงแข่งเพื่อการกุศลเรื่อยมา ได้ร่วมลงแข่งเกือบทุกจังหวัดในประเทศไทยและยังได้ร่วมแข่งเพื่อการกุศลกับคนไทยในต่างประเทศอีกด้วย เช่น สหรัฐอเมริกา, สิงค์โปร์, และอังกฤษ

 สมาชิกในทีมแมงปอล้อคลื่น 
สมาชิกในทีมที่เป็นที่รู้จัก เช่น 
 ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง
 ปิยะพงษ์ ผิวอ่อน
 ชลอ หงษ์ขจร
 ภุชงค์ โยธาพิทักษ์
 พงษ์พัฒน์ วชิระบรรจง
 ศุภกิจ ตังทัตสวัสดิ์
 พนมกร ตังทัตสวัสดิ์
thumb|350px| ทีมแมงปอล้อคลื่น และ ทีมกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อ สิงหาคม 2546
 วรเชษฐ์ นิ่มสุวรรณ
 ภูบดินทร์ ภู่สุวรรณ
 ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ
 เกียรติศักดิ์ อุดมนาค
 เคิร์ก โรล์ลิ่ง
 นพัตฏ์ธร มัททวีวงศ์
 ชวลิต ศรีมั่นคงธรรม
 ปัญญาพล เดชสงค์
 โจอี้ บอย
 นิธิ สมุทรโคจร
 จารุวัฒน์ วิเศษสมบัติ
 คงกะพัน แสงสุริยะ และ สมาชิกวงพลพรรครักเอย
สาริน บางยี่ขัน

และอีกมากมายทั้งในและนอกวงการบันเทิง

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 tangsaksit.com  แท่งศักดิ์สิทธิ์ดอตคอม
# ไทรเซราทอปส์
ไทรเซราทอปส์  เป็นสกุลไดโนเสาร์กินพืชที่สูญพันธุ์แล้วที่ปรากฏครั้งแรกในช่วงปลาย Maastrichtian ในยุคครีเทเชียสตอนปลาย ประมาณ 68 ล้านปีก่อนในบริเวณที่ปัจจุบันคืออเมริกาเหนือ มันเป็นหนึ่งในไดโนเสาร์ตัวสุดท้ายในจำพวกไดโนเสาร์ไม่ใช่นก (non-avian dinosaur) และสูญพันธุ์ในเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีนเมื่อ 66 ล้านปีก่อน ชื่อ triceratops ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า 'หน้าสามเขา' มาจากศัพท์ภาษากรีกโบราณว่า   หมายถึง 'สาม',   หมายถึง 'เขา' และ   หมายถึง 'หน้า'

ไทรเซราทอปส์มีกระโหลกที่มีเขา 3 เขา แถบริมกระดูกขนาดใหญ่ และร่างกายขนาดใหญ่ที่เดินสี่ขา โดยเป็นหนึ่งในไดโนเสาร์ที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งมีความยาวถึง  และหนัก {{convert|12|MT|ST} ไทรเซราทอปส์มักแสดงร่วมกับหรือเป็นเหยื่อของไทแรนโนซอรัส ถึงแม้ว่ายังไม่มีความแน่ใจว่าทั้งสองตัวนี้เคยสู้กันเหมือนที่พิพิธภัณฑ์จัดแสดงหรือตามภาพยอดนิยมหรือไม่ก็ตาม การใช้งานของแถบริมกระดูกและเขาสามกันบนหัวยังคงเป็นที่ถกเถียง ในอดีต เขานี้ถูกมองเป็นอาวุธป้องกันนักล่า แต่ในช่วงล่าสุดได้ตีความว่าคุณสมบัตินี้มักใช้ในการระบุสปีชีส์ หาคู่ และแสดงความเป็นใหญ่ เหมือนกับเขากวางและกีบเท้าในปัจจุบัน

ไทรเซราทอปส์ เป็นหนึ่งในไดโนเสาร์และเซราทอปซิด (ceratopsid) ที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด และมักถูกนำเสนอในภาพยนตร์, แสตมป์ และสื่ออื่น ๆ

รายละเอียด
ขนาด
thumb|left|การเปรียบเทียบขนาดของ T. horridus ในสีน้ำเงินและ T. prorsus ในสีแดง
มีการประมาณการว่า ไทรเซราทอปส์ มีความยาวประมาณ  สูง  และมีน้ำหนัก  ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มสัตว์บนพื้นดินคือกะโหลกขนาดใหญ่ มีการประมาณการว่าถ้าประกอบได้สมบูรณ์ กะโหลกที่ใหญ่ที่สุด (ตัวอย่าง MWC 7584 อดีตมีรหัสเป็น BYU 12183) จะมีความยาวประมาณ  และอาจมีความยาวถึงหนึ่งในสามของทั้งตัว ตัวอย่าง T. horridus ที่มีชื่อว่าเคลซี  (Kelsey) มีความยาว  ที่มีกะโหลกขนาด  สูงประมาณ  และทางสมาคมแบล็กฮิลส์ (Black Hills institute) ประมาณการว่ามีน้ำหนักเกือบ  ส่วนเกรกอรี เอส. พอล ประมาณการ ไทรเซราทอปส์ ว่ามีความยาว  และอาจมีน้ำหนัก 

การพรรณนา
thumb|ภาพวาดใน ค.ศ. 1901 โดยชาลส์ อาร์. ไนต์
ไทรเซราทอปส์ เป็นฟอสซิลประจำรัฐเซาท์ดาโคตา และเป็นไดโนเสาร์ทางการของรัฐไวโอมิง
ใน ค.ศ. 1942 ชาลส์ อาร์. ไนต์ได้วาดภาพการเผชิญหน้าระหว่าง ไทแรนโนซอรัส กับ ไทรเซราทอปส์ ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติฟีลด์ของสมาคมเนชั่นแนล จีโอกราฟิก จัดตั้งให้พวกมันเป็นศัตรูในจินตนาการยอดนิยม Bob Bakker นักบรรพชีวินวิทยา กล่าวว่า การจินตนาการความเป็นศัตรูระหว่างไทแรนโนซอรัสกับไทรเซราทอปส์นั้น "ไม่มีการจับคู่ระหว่างนักล่าและเหยื่อชนิดใดที่น่าเร้าใจไปกว่าสิ่งนี้ เป็นการเหมาะสมอย่างยิ่งที่ศัตรูตัวฉกาจสองตัวดำเนินชีวิตตามวิวัฒนาการของการต่อสู้ในวันสุดท้ายของสมัยสุดท้ายของยุคไดโนเสาร์" On that page, Bakker has his own T. rex/Triceratops fight.
# พลพรรครักเอย
พลพรรครักเอย วงดนตรีที่เกิดจากการรวมตัวของผองเพื่อนในทีมฟุตบอล แมงปอล้อคลื่น สมาชิกทั้ง 5 คน ประกอบด้วย   แท่ง, หนุ่ม, บีท, กลาง, และ เปี๊ยก 

ที่มา
พลพรรครักเอยได้รวมตัวกันเล่นดนตรีครั้งแรกในงานฟุตบอลการกุศลที่ประเทศอังกฤษ เมื่อปี พ.ศ. 2547 หลังจากนั้นเหล่าพลพรรคทั้ง 5 ก็เริ่มสนุกกับการเล่นดนตรีและประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้เจอในการร้องเพลง จึงเริ่มรับงานคอนเสิร์ตและฝึกซ้อมดนตรีด้วยกันอย่างจริงจัง และมีผลงานเป็นอัลบั้มชุดแรก พักรบ ให้คนทั่วไปได้รู้จักในปี พ.ศ. 2548 และอัลบั้มชุดที่สอง พบรัก ในปี พ.ศ. 2549 โดยทั้ง 2 อัลบั้ม เป็นเพลงที่มีเนื้อหาฟังง่าย เนื้อหาอารมณ์ดี ยิ้มๆ ตามแบบฉบับของพวกเขา

 สมาชิก 
วง พลพรรครักเอย ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน ดังนี้

 แท่ง ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง : ร้องนำ
 หนุ่ม คงกะพัน แสงสุริยะ : กีต้าร์ 
 บีท เรวัตร เหลืองตระกูล : กีต้าร์
 กลาง ณัฐพล สุนทราณู : เบส
 เปี๊ยก อนุ สวัสดี : กลอง 

 ผลงาน 
 พักรบ (พ.ศ. 2548) 
 พลพรรครักเอย
 แฟนไม่มา แฟนไม่มี
 อืมม!
 ไม่มีอะไร
 เสาไฟฟ้ากับรถขนปูน
 บาดตาบาดใจ
 เจ้าบ่าวไม่กลัวฝน
 มีน้ำยา
 อยากทำก็ทำ
 ให้เธอได้

 พบรัก (พ.ศ. 2549) 
 อย่าถือคนบ้า
 จิ๊กโก๋อกหัก
 โสด (เฉพาะคืนนี้) Feat. ไวพจน์ เพชรสุพรรณ
 คืออะไร
 เมื่อไหร่จะยอม (สักที)
 สุดที่รัก
 คนเดียวในใจ
 ดอกไม้พลาสติก (ต้นฉบับ เรวัต พุทธินันทน์)
 งานวัด
 อย่าดูถูกตัวเอง

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 tangsaksit.com  แท่งศักดิ์สิทธิ์ดอตคอม
# อำเภอนาเยีย
นาเยีย เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี

 ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอนาเยียตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอสว่างวีระวงศ์
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอพิบูลมังสาหาร
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเดชอุดม
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอเดชอุดมและอำเภอวารินชำราบ

 ประวัติ 
ท้องที่อำเภอนาเยียเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเดชอุดม ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาเยีย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาเยีย โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน

 การแบ่งเขตการปกครอง 
 การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอนาเยียแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 43 หมู่บ้าน ได้แก่
1.นาเยีย(Na Yia)21 หมู่บ้าน2.นาดี(Na Di)13 หมู่บ้าน3.นาเรือง(Na Rueang)9 หมู่บ้าน

 การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอนาเยียประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
 เทศบาลตำบลนาเยีย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลนาเยีย
 เทศบาลตำบลนาจาน ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเยีย (เฉพาะนอกเขตเทศบาลตำบลนาเยีย)
 เทศบาลตำบลนาเรือง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาเรืองทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลนาดี ครอบคลุมพื้นที่ตำบลนาดีทั้งตำบล
# เสือโคร่งเบงกอล
เสือโคร่งเบงกอล  เป็นประชากรของเสือโคร่งชนิดย่อย จัดให้เป็นหนึ่งในแมวป่าที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ และอยู่ในกลุ่ม charismatic megafauna ของโลก

เสือโคร่งชนิดนี้น่าจะปรากฏในอนุทวีปอินเดียมาตั้งแต่ช่วงอายุไพลสโตซีนตอนปลาย (ประมาณ 12,000 ถึง 16,500 ปีก่อน) ปัจจุบัน เสือโคร่งชนิดนี้ถูกคุกคามจากการบุกรุกเข้าไปล่าสัตว์, การทำลายและการกระจัดกระจายของที่อยู่อาศัย และประมาณการว่ามีเสือโคร่งในป่าน้อยกว่า 2,500 ตัวใน ค.ศ. 2011 ไม่มี ภูมิทัศน์อนุรักษ์เสือโคร่ง บริเวณใดที่ใหญ่พอที่จะรองรับประชากรเสือวัยผู้ใหญ่มากกว่า 250 ตัว

ขอบเขตในอดีตของเสือโคร่งเบงกอลครอบคลุมถึงหุบเขาลุ่มแม่น้ำสินธุ และเกือบทั่วอินเดีย ปากีสถาน เนปาลตอนใต้, บังกลาเทศ, ภูฏาน และจีนตะวันตกเฉียงใต้ จนถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ปัจจุบันพบได้ในอินเดีย บังกลาเทศ เนปาล ภูฏาน และจีนตะวันตกเฉียงใต้ ประชากรเสือโคร่งในอินเดียมีประมาณ 2,603–3,346 ตัวใน ค.ศ. 2018
มีเสือโคร่งประมาณ 300–500 ตัวอาศัยอยู่ในประเทศบังกลาเทศ 355 ตัวในเนปาลเมื่อ ค.ศ. 2022 และ 90 ตัวอาศัยอยู่ในประเทศภูฏานใน ค.ศ. 2015

ประวัติ
เสือโคร่งเบงกอลขึ้นชื่อว่าเป็นเสือโคร่งที่กินมนุษย์มาตั้งแต่อดีต โดยเฉพาะในอินเดีย การล่าเสือเป็นเกมกีฬาของราชวงศ์ชั้นสูง แม้แต่ในยุคที่อังกฤษเข้ามาปกครองอินเดีย โดยการขี่หลังช้างออกล่าในตามทุ่งหญ้าทั้งหญ้าสูงและหญ้าต่ำ ในคริสต์ทศวรรษที่ 20 มีเสือโคร่งเบงกอลคร่าชีวิตมนุษย์ไปกว่า 1,600 รายต่อปี แม้แต่ในปัจจุบันที่การล่าเสือเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย และผู้คนเข้าใจถึงการอนุรักษ์สัตว์ป่ามากขึ้น แต่ทว่าก็ยังคงมีการโจมตีมนุษย์อยู่เป็นระยะ ๆ ของเสือ โดยเฉพาะในสุนทรวันซึ่งเป็นพื้นที่ป่าชายเลน เสือโคร่งเบงกอลที่นี่มีความดุร้ายและไม่เกรงกลัวมนุษย์ มักจะโจมตีมนุษย์เสมอ ๆ โดยเฉพาะการจู่โจมจากด้านหลัง ชาวพื้นเมืองที่นี่จึงต้องสวมหน้ากากไว้ด้านหลังเพื่อป้องกัน ด้วยการทำให้เสือเข้าใจผิดว่ากำลังถูกจ้องดูอยู่ เสือที่โจมตีมนุษย์ส่วนมากเป็นตัวเมียในช่วงฤดูเก็บน้ำผึ้ง ซึ่งตรงกับฤดูที่เสือโคร่งเบงกอลจะมีลูกพอดีKiller Tigers, "World's Deadliest Towns". สารคดีทางแอนิมอลแพลนเน็ต ทางทรูวิชั่นส์: ศุกร์ที่ 3 มกราคม 2557

รูปลักษณ์
เสือโคร่งเบงกอลตัวผู้เมื่อมีขนาดใหญ่เต็มที่อาจยาวได้ถึง 360 เซนติเมตร หนัก 250-270 กิโลกรัม ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า และมีน้ำหนักอยู่ที่ประมาณ 140–180 กิโลกรัม