wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# รายชื่อธงในประเทศโคลอมเบีย
เนื้อหาในหน้านี้แสดงรายการเกี่ยวกับธงต่างๆ ที่ใช้อยู่ในสาธารณรัฐโคลอมเบีย สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับธงชาติ ดูที่บทความธงชาติโคลอมเบีย

 ธงชาติ 
ธงชาติ และ ธงพลเรือน 23x15pxธงราชการ และ ธงเรือราชการ 23x15px

 ธงตำแหน่งราชการ 
ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีธงประจำตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงธงประจำตำแหน่งเอกอัครราชทูต และ กงสุล

 ธงทหาร 
 ธงกองทัพ (23x15px)
ธงชัยหน่วยทหารราบ และ ทหารปืนใหญ่ ค.ศ. 1863 - 1890ธงชัยหน่วยทหารราบ และ ทหารปืนใหญ่ สัดส่วนธง 4:5ธงชัยหน่วยทหารม้า ค.ศ. 1863 - 1890ธงชัยหน่วยทหารม้า สัดส่วนธง 1:1

 ธงประจำเหล่าทัพ
 กองทัพบกโคลอมเบีย
ธงประจำกองทัพบก

 กองทัพเรือโคลอมเบีย
ธงประจำกองทัพเรือธงประจำนาวิกโยธินโคลอมเบียธงประจำหน่วยยามฝั่งโคลอมเบียธงฉาน

 กองทัพอากาศโคลอมเบีย
ธงประจำกองทัพอากาศ ค.ศ. - 1971ธงประจำกองทัพอากาศ ตั้งแต่ ค.ศ. 1971ธงสำหรับฐานทัพอากาศ

 ตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย
ธงประจำตำรวจแห่งชาติ

 โรงเรียน / วิทยาลัยทหาร
ธงประจำมหาวิทยาลัยทหารนิวกรานาดาธงประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบกโฆเซ มาเรีย คอร์โดวาธงประจำโรงเรียนนายเรือนายพลพาดิลลาธงประจำโรงเรียนนายเรืออากาศมาร์โก ฟิเดล ซูอาเรซธงประจำโรงเรียนนายร้อยตำรวจนายพลซานตาเอดร์

 ธงหมายยศ 
 กระทรวงกลาโหมโคลอมเบีย
ธงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมธงผู้บัญชาการกองกำลังทหารธงหมายยศนายพล

 กองทัพบก
พลเอกพลโทพลตรีพลจัตวา

 กองทัพเรือ
ธงประจำตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือธงประจำตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเรือธงประจำตำแหน่งผู้ตรวจการทหารเรือ

 ธงหมายยศนายพลเรือ
พลเรือเอกพลเรือโทพลเรือตรีพลเรือจัตวานาวาเอกธงผู้ใหญ่

 ธงหมายยศผู้บังคับหน่วยกำลังรบ
  ผู้บัญชาการกองเรือธงผู้บังคับหมวดเรือธงผู้บังคับหมู่เรือธงผู้บังคับการเรือ

 ธงกีฬา 
 คณะกรรมการโอลิมปิกโคลอมเบีย

 คณะกรรมการพาราลิมปิกโคลอมเบีย

 ธงประจำจังหวัด 

 พัฒนาการธงชาติ 
 ราชอาณาจักรใหม่แห่งนิวกรานาดา, เขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา
ธงกางเขนแห่งเบอร์กันดีของกองทัพจักรวรรดิสเปน<center>(ค.ศ. 1506 – 1717)ธงกองทัพสเปน สำหรับเขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา(ค.ศ. 1717 - 1785)ธงราชนาวีสเปน สำหรับเขตอุปราชแห่งนิวกรานาดา(ค.ศ. 1785 - 1819)

 กรันโกลอมเบีย
ธงผืนที่ 1 ค.ศ. 1819–1820 ธงผืนที่ 2 ค.ศ. 1820–1821 ธงผืนที่ 3 ค.ศ. 1821–1830 ธงผืนที่ 4 แบบนำเสนอ (ไม่เป็นทางการ) ค.ศ. 1822

สาธารณรัฐนิวกรานาดา, สมาพันธรัฐกรานาดา และ สหรัฐนิวกรานาดา
 ธงพลเรือน ธงเรือราษฎร์ (23x15px)
23x15px ธงชาติ 23x15px ค.ศ. 1834 - 186123x15px 26 กรกฎาคม - 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861 (Flagmaster)23x15px 26 กรกฎาคม - 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861 (Restrepo)

 ธงกองทัพ และ ธงนาวี (23x15px)
23x15px 23x15px ธงกองกำลังรักษาดินแดน(20 พฤษภาคม 1849 - 26 พฤศจิกายน 1861)23x15px 23x15px ธงกองกำลังรักษาดินแดน (ด้านหลัง)23x15px ค.ศ. 1834 - 186123x15px  โฆเซ มาเรีย เมโล(17 เมษายน - 4 ธันวาคม ค.ศ. 1857)

 สหรัฐโคลอมเบีย, สาธารณรัฐโคลอมเบีย
 ธงพลเรือน ธงเรือราษฎร์ (23px)
23x15px ค.ศ. 1863 - 1890ตั้งแต่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932

 ธงเรือช่วยรบ และ ธงพาณิชยนาวีซึ่งควบคุมโดยเจ้าหน้าที่กำลังสำรองของกองทัพเรือ (23px)
23x15px ค.ศ. 1863 - 1890ตั้งแต่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932

 ธงนาวี (23px)
23x15px ค.ศ. 1863 - 1890ตั้งแต่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1932
# รัฐกัวนาฮัวโต
กัวนาฮัวโต  เป็นรัฐของประเทศเม็กซิโก อยู่ตอนกลางของประเทศ ตั้งชื่อตามเมืองหลวงของรัฐ เมืองกัวนาฮัวโต ที่มาจากภาษาท้องถิ่นที่มีความหมายว่า "หุบเขาแห่งกบ" รัฐกัวนาฮัวโตเป็นรัฐบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีบิเซนเต โฟกซ์, จิตรกรฝาผนังดิเอโก ริเบรา และนักร้อง-นักแต่งเพลงโฮเซ อัลเฟรโด ฮิเมเนซ

หลังจากที่ตอนกลางของเม็กซิโกและทางชายฝั่งอ่าวเม็กซิโก ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของสเปน รัฐกัวนาฮัวโตก็เป็นบริเวณแรก ๆ ที่ตกอยู่ภายใต้การปกครองของสเปน ราวคริสต์ทศวรรษ 1520 ซึ่งเป็นบริเวณที่เป็นที่ตั้งของแหล่งเงิน สถาปัตยกรรมของกัวนาฮัวโตเป็นสถาปัตยกรรมอาณานิคม ที่ได้รับการอนุรักษ์เป็นอย่างดี เฉพาะเมืองหลวงของรัฐมีโบสถ์เก่าแก่กว่า 35 โบสถ์

นอกจากเมืองหลวงของรัฐแล้ว ยังมีเมืองอื่นอย่าง ซิลาโอ, ซานลุยส์เดลาปาซ, อากัมบาโร, เซลายา, เลออน, ยูริเรีย, ซาลามังกา, อิราปัวโต, ซานมิเกลเดอาเยนเด, ซัลบาติเอร์รา (เมืองแรกของรัฐกัวนาฮัวโต), กอร์ตาซาร์, กูเอรามาโร, ตาริโมโร และโดโลเรสอิดัลโก
# ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี
ออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรีร่างประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีและประกาศราชบัณฑิตยสถาน เรื่องกำหนดชื่อประเทศ ดินแดน เขตการปกครอง และเมืองหลวง . ราชบัณฑิตยสถาน. หน้า 21.  เป็นเขตเมืองหลวงของออสเตรเลียและถือเป็นดินแดน เขตการปกครองตนเองภายในที่เล็กที่สุด ตั้งอยู่ภายในรัฐนิวเซาท์เวลส์ ดอกไม้ประจำดินแดนคือดอกรอแยลบลูเบล และสัตว์ประจำดินแดนคือ Gang-Gang cockatoo
# เทศบาลตำบลสันกำแพง
เทศบาลตำบลสันกำแพง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ครอบคลุม 13 ชุมชนในตำบลสันกำแพง 7 ชุมชนในตำบลทรายมูล และตำบลแช่ช้าง 3 ชุมชน เทศบาลตำบลสันกำแพง อยู่ห่างจากจังหวัดเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันออกตามทางหลวงแผ่นดิน หมายเลข 1006 (เชียงใหม่ - สันกำแพง) ระยะทางประมาณ 13 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 22.714 ตารางกิโลเมตร ศูนย์กลางชุมชนที่หนาแน่นตั้งอยู่ริมถนนสายเชียงใหม่ – สันกำแพง

 อาณาเขต 
 ทิศเหนือ มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสันกำแพงและองค์การบริหารส่วนตำบลร้องวัวแดง 
 ทิศตะวันออก มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลร้องวัวแดงและองค์การบริหารส่วนตำบลแช่ช้าง 
 ทิศตะวันตก มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลสันกำแพง 
 ทิศใต้ มีพื้นที่ติดต่อกับองค์การบริหารส่วนตำบลแช่ช้าง องค์การบริหารส่วนตำบลสันกำแพง และเทศบาลตำบลบวกค้าง 

 เขตการปกครอง 

เทศบาลตำบลสันกำแพง มีพื้นที่ในความรับผิดชอบประมาณ 22.714 ตารางกิโลเมตร

ประกอบด้วย 3 ตำบล 22 หมู่บ้าน และการบริหารงานในด้านการบริการประชาชน เทศบาลได้มีการจัดตั้ง

ชุมชนรวมทั้งหมด 23 ชุมชน โดยมีการแยกหมู่บ้านจัดสรรสันกำแพงปาร์ควิลล์ ซึ่งประกอบด้วยบางส่วนของ

หมู่ที่ 8 และหมู่ที่ 9 ตำบลสันกำแพง ตั้งเป็นชุมชนเพิ่มขึ้นอีก 1 ชุมชน

ตำบลสันกำแพงบางส่วน ประกอบด้วย 12 หมู่บ้าน ได้แก่

หมู่ที่ 1 บ้านป่าเส้า หมู่ที่ 7 บ้านกาด

หมู่ที่ 2 บ้านป่าเหว หมู่ที่ 8 บ้านสันใต้

หมู่ที่ 3 บ้านเหล่า หมู่ที่ 9 บ้านสันใต้

หมู่ที่ 4 บ้านคำซาว (ต้นโชค) หมู่ที่ 10 บ้านสันไร่

หมู่ที่ 5 บ้านสันเหนือ หมู่ที่ 11 บ้านน้อย

หมู่ที่ 6 บ้านสันเหนือ หมู่ที่ 14 บ้านออน

ชุมชนสันกำแพงปาร์ควิลล์ (บางส่วนของหมู่ที่ 8 และหมู่ที่ 9 ต.สันกำแพง)

ตำบลทรายมูล เต็มพื้นที่ตำบล ประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ได้แก่

หมู่ที่ 1 บ้านดอนมูล หมู่ที่ 5 บ้านหัวทุ่ง

หมู่ที่ 2 บ้านสันโค้งใหม่ หมู่ที่ 6 บ้านสันก้างปลา

หมู่ที่ 3 บ้านป่าเป้า หมู่ที่ 7 บ้านทรายมูล

หมู่ที่ 4 บ้านสันโค้งเก่า

ตำบลแช่ช้างบางส่วน ประกอบด้วย 3 หมู่บ้าน ได้แก่

หมู่ที่ 6 บ้านป่าไผ่เหนือ

หมู่ที่ 7 บ้านป่าไผ่กลาง

หมู่ที่ 8 บ้านป่าไผ่ใต้
# สกุลแรด
สกุลแรด เป็นสกุลหนึ่งในวงศ์แรด สมาชิกในสกุลมีนอเดียว ใช้ชื่อสกุลว่า Rhinoceros คำว่า "rhinoceros" มาจากภาษากรีก "rhino" แปลว่า "จมูก" และ "ceros" แปลว่า "เขา" สกุลนี้ประกอบไปด้วยแรด 2 ชนิดที่ยังมีอยู่ในปัจจุบันคือ แรดอินเดีย (Rhinoceros unicornis) และ แรดชวา (Rhinoceros sondaicus) ถึงแม้ว่าแรดทั้ง 2 ชนิดถูกคุกคามอย่างหนัก แต่แรดชวากลับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ที่สุดในโลก เหลือประชากรเพียง 60 ตัวเท่านั้นในชวาและเวียดนาม

 สปีชีส์ 
 แรดอินเดีย (Rhinoceros unicornis) พบในภูมิภาคเอเชียใต้ จัดเป็นแรดทีมีเพียงนอเดียว มีลักษณะเด่นคือ ผิวหนังหนาและมีรอยย่นเห็นได้ชัดเจน
 แรดชวา (Rhinoceros sondaicus) พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีลักษณะคล้ายคลึงกับแรดอินเดีย เป็นแรดชนิดที่หายากที่สุดในโลก และได้รับการจัดอันดับว่าเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดที่หายากที่สุดในโลกอีกด้วย สำหรับในประเทศไทยเดิมเคยพบแรดชนิดนี้ด้วย แต่ปัจจุบันได้สูญพันธุ์ไปจนหมดแล้ว
 † Rhinoceros sivalensis Falconer และ Cautley, 1846 อนุทวีปอินเดียตอนเหนือ (Sivalik Hills) สมัยไพลโอซีน - ช่วงอายุไพลสโตซีนตอนต้น 
 † Rhinoceros platyrhinus Falconer และ Cautley 1847 syn Punjabitherium Khan (1971) Upper Sivaliks , อนุทวีปอินเดีย, ช่วงอายุไพลสโตซีนตอนต้น - Early Middle Pleistocene , อินเดีย สปีชีส์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุล Rhinoceros
 † Rhinoceros sinensis Owen, 1870 ถูกใช้เป็นอนุกรมวิธานถังขยะใช้เรียกวัสดุแรดจากสมัยไพลสโตซีนของจีน โดยมีตัวอย่างต่างๆ ที่เป็นของแรดสายพันธุ์ อื่น Dicerorhinus และ Stephanorhinus แม้ว่า เป็นไปได้ว่าซากบางส่วนที่เกิดจาก Rhinoceros sinensis เป็นตัวแทนของสายพันธุ์แรดที่ถูกต้องและชัดเจน

Category:แรด
# โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม
โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม  เป็นโรงเรียนรัฐบาลในอำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ซึ่งโรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนหนึ่งของจังหวัดพิจิตร ได้เปิดสอนมานานกว่า 127 ปีแล้ว มีนักเรียนตั้งแต่เริ่มเปิดสอน จนถึงปัจจุบันมากกว่า 33,300 คน ปัจจุบันได้เปิดสอนนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 และยังเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐประจำจังหวัด ของจังหวัดพิจิตรอีกด้วยโดยมี นาย ภิญโญ ขาวพราย เป็นผู้อำนวยการคนปัจจุบัน

 ประวัติ  
โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม หรือ พิจิตรวิทยาคม พิจิตรกัลยาณี แต่เดิมนั้นเปิดสอนนักเรียนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษา ถึงชั้นมัธยมศึกษา โดยในตอนแรกได้เปิดการสอนที่ศาลาการเปรียญ วัดฆะมัง ตำบลฆะมัง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร ต่อมาในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2441 ได้มีการย้ายโรงเรียนจากตำบลฆะมัง ไปเปิดสอนที่วัดท่าหลวง ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร แต่เดิมนั้นเป็นเพียงโรงเรียนวัดเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง โดยใช้โรงทำกระเบื้องเป็นห้องเรียนที่ทำการสอนให้กับนักเรียน นักเรียนยังคงนั่งเรียนกับพื้น อาศัยม้านั่งเป็นที่เขียนหนังสือ

ต่อมาในปี พ.ศ. 2443 ในช่วงที่พระยาเทพาธิบดี (อิ่ม) เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร ได้มีการปลูกสร้างอาคารเรียนขึ้นมาครั้งแรก ในเขตวัดท่าหลวง เป็นอาคารชั้นเดียวทรงปั้นหยาไม่มีมุข มีฝารอบแต่ไม่กั้นเป็นห้อง ขนาดกว้าง 6.5 เมตร ยาว 30 เมตร ยกพื้นสูง 1.5 เมตร เสาไม้เต็ง เครื่องบนไม้พลวง พื้นและฝาไม้ตะแบกหลังคามุงสังกะสี ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 นับเป็นอาคารเรียนแห่งแรกของโรงเรียน จากเดิมที่เป็นเพียงห้องเรียนในโรงทำกระเบื้อง โดยมีพระยาเทพาธิบดี (อิ่ม) เป็นประธานพิธี ต่อมามีการสร้างอาคารเรียนขึ้นอีกหลัง ซึ่งทางด้านใต้ของอาคารทั้งสองมีต้นพิกุลขนาดใหญ่อยู่ ในตอนแรกจึงเรียกโรงเรียนนี้กันว่า โรงเรียนร่มพิกุล

จนกระทั่ง พ.ศ. 2473 ขุนคุรุการพิจิตร (เทียม พฤกษะวัน) ศึกษาธิการจังหวัดในสมัยนั้น ได้เห็นว่าโรงเรียนแห่งนี้ทรุดโทรมมาก จึงมีการเรี่ยรายเงินมาสร้างอาคารเรียนใหม่ เป็นอาคารปั้นหยาชั้นเดียว ใต้ถุนสูง หลังคามุงกระเบื้องซีเมนต์ มี 5 ห้องเรียน ก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2474 ทำพิธีเปิดเมื่อ 20 มีนาคม พ.ศ. 2474

ต่อมามีการแยกโรงเรียนจากเดิมที่เป็นโรงเรียนเรียนรวมชายและหญิง มาเป็นโรงเรียนชาย กับโรงเรียนหญิงในปี พ.ศ. 2475 โดยแบ่งเป็นโรงเรียนพิจิตรวิทยาคม และโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี มี ร.อ.ท.ขุนศึกษากิจพิสัณห์ ศึกษาธิการจังหวัด เป็นประธานในพิธีเปิดโรงเรียนพิจิตรกัลยาณีเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2475 ซึ่งที่ตั้งของโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี คือที่ตั้งของโรงเรียนอนุบาลพิจิตรในปัจจุบัน

การแยกโรงเรียนได้ดำเนินมาถึงปี พ.ศ. 2515 โรงเรียนพิจิตรวิทยาคม และโรงเรียนพิจิตรกัลยาณี ก็ได้กลับมารวมกันเป็นโรงเรียนเดียวกันอีกครั้งในชื่อ โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม ตามแนวคิดรวมโรงเรียนของกรมสามัญศึกษา ได้ย้ายที่ตั้งโรงเรียนมายังตำบลคลองคะเชนทร์ อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร และได้อยู่ในโครงการ สคศ. ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2521

ปัจจุบัน โรงเรียนพิจิตรพิทยาคมได้เข้าโครงการ คมภ.2 รุ่นที่ 5 ได้มีการสร้างอาคารเรียนเพิ่มเติมจากเดิม และพัฒนาขึ้นจากเดิมมาก ได้เปิดสอนเฉพาะนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 มีอาจารย์ผู้สอนมากกว่า 135 คน นักเรียนที่ยังเรียนอยู่ไม่ต่ำกว่า 2,800 คน โดยมี ดร.ชุมพล สุวิเชียร  เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนคนปัจจุบัน

 การจัดการศึกษา 
 เปิดสอนเฉพาะชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 ระดับ

 ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง 
 อัศวิน วิภูศิริ - อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร, อดีตเลขาธิการพรรคมหาชน
 จิรายุ ตั้งศรีสุข (เจมส์) - ศิลปินนักแสดง
 ไพฑูรย์ แก้วทอง - อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร
 ดาหวัน สิงห์วี - ศิลปินนักแสดง
# สตีฟ แม็กควีน
เทอร์เรนซ์ สตีเวน "สตีฟ" แม็กควีน (24 มีนาคม ค.ศ. 1930 - 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกัน มีชื่อเล่นว่า "ราชาแห่งความเจ๋ง" จากบทบาทตัวเอกที่ไม่เข้าข่ายจำพวกฮีโร โดยเฉพาะในช่วงจุดสูงสุดวัฒนธรรมที่แปลกต่างจากที่มีอยู่ในสังคมในช่วงสงครามเวียดนาม ทำให้เขามีบทบาทในภาพยนตร์ที่ขึ้นอันดับ 1 บนบ็อกซ์ออฟฟิสในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970 แม็กควีนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากบทบาทในเรื่อง The Sand Pebbles เขายังมีผลงานโด่งดังในภาพยนตร์ The Magnificent Seven, The Great Escape, The Thomas Crown Affair, Bullitt, The Getaway, Papillon, และ The Towering Inferno ในปี ค.ศ. 1974 เขาเป็นดาราที่มีค่าตัวสูงที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าแม็กควีนจะมักมีปากเสียงกับผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ แต่ความนิยมนี้ทำให้เขาเป็นที่ต้องการสูง และต้องการจ่ายค่าตัวให้เขาอย่างสูง

เขาชอบในการแข่งรถทั้งรถมอเตอร์ไซค์และรถยนต์ ขณะที่เขาเรียนการแสดง เขายังได้แข่งรถมอเตอร์ไซค์ในช่วงวันหยุดและเขาซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ตัวเองครั้งแรกพร้อมกับชัยชนะในการแข่งขัน เขายังเป็นที่รู้จักกับการแสดงบทสตันท์ด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบทขับรถด้วยความเร็วไล่ล่าในภาพยนตร์เรื่อง Bullitt.Nolan, William F.  McQueen, Berkley, 1984.  ISBN 0-425-06566-9, pp. 101-106

แม็กควีนเสียชีวิตเมื่อวัย 50 ปีที่เมืองซิวดัดฮัวเรซ รัฐชีวาวา ประเทศเม็กซิโก หลังจากการผ่าตัดเอาเนื้องอกเนื้อร้ายในช่องท้องNolan, William F. McQueen, Berkley, 1984. ISBN 0-425-06566-9, pp. 212-213, 215
# ธงชาติไลบีเรีย
ธงชาติไลบีเรีย มีรูปลักษณ์ที่เลียนแบบมาจากธงชาติสหรัฐอเมริกา ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้าง 10 ส่วน ยาว 19 ส่วน พื้นธงเป็นริ้วสีแดงสลับขาวรวม 11 ริ้ว แบ่งเป็นริ้วแดง 6 ริ้ว ริ้วขาว 5 ริ้ว ที่มุมธงบนด้านคันธงเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัสสีน้ำเงิน ความกว้างเท่ากับความกว้างของริ้วแดงสลับขาวรวมกัน 5 ริ้ว ภายในพื้นสีน้ำเงินั้นมีรูปดาวห้าแฉกสีขาวดวงใหญ่ 1 ดวง

เหตุที่ธงชาติไลบีเรียมีลักษณะคล้ายคลึงกับธงชาติสหรัฐอเมริกานั้น ก็เพื่อให้เชื่อมโยงถึงประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นผู้จัดตั้งอาณานิคมไลบีเรียเมื่อปี ค.ศ. 1822 เพื่อเป็นถิ่นฐานทำกินของทาสผิวดำที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนจะมอบเอกราชโดยสมบูรณ์ให้ในปี ค.ศ. 1847

ความหมายของสัญลักษณ์ต่างในธงประกอบด้วย ริ้วแดงสลับขาว 11 ริ้ว หมายถึงผู้แทนลงนามในคำประกาศเอกราชของไลบีเรียทั้ง 11 คน สีแดงและสีขาวหมายถึงความกล้าหาญและความเป็นเลิศในด้านคุณธรรม ดาวห้าแฉกสีขาวหมายถึงอิสรภาพของทาสผิวดำ พื้นสีน้ำเงินหมายถึงผืนแผ่นดินของทวีปแอฟริกา

 แหล่งข้อมูลอื่น 
 

ไลบีเรีย
หมวดหมู่:สัญลักษณ์ของประเทศไลบีเรีย
# ธงชาติแอลจีเรีย
ธงชาติแอลจีเรีย  มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งครึ่งเป็น 2 แถบตามแนวตั้ง ครึ่งซ้ายพื้นสีเขียว ครึ่งขวาพื้นสีขาว  ที่กลางธงประดับด้วยรูปเดือนเสี้ยวและดาว แต่เดิมรัฐบาลเฉพาะกาลของแอลจีเรียได้ใช้ธงชาติในรูปลักษณ์ที่ใกล้เคียงกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน (มีความแตกต่างกันที่แถบสีขาวมีความกว้างมากกว่าแถบสีเขียว) ก่อนที่จะได้มีการปรับปรุงแก้ไขและยอมรับเป็นธงชาติแอลจีเรียอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1962

ความหมายของสัญลักษณ์ในธงมีดังนี้ สีเขียวหมายถึงธรรมชาติ สีขาวหมายถึงสันติภาพ สีแดงหมายถึงเลือดของผู้ที่เสียชีวิตในสงครามประกาศเอกราชจากฝรั่งเศส (ระหว่างปี ค.ศ. 1954 - 1962) รูปจันทร์เสี้ยวและดาวหมายถึงศาสนาอิสลาม ซึ่งเป็นศาสนาของชนส่วนใหญ่ในประเทศ

บรรดาเรือต่างๆ ในบังคับของแอลจีเรียจะใช้ธงชาติเป็นธงประจำเรือ เว้นแต่เรือในสังกัดกองทัพเรือจะชักธงนาวี ซึ่งมีการเพิ่มเติมรูปสมอคู่สีแดงไขว้ไว้ที่มุมธงบนด้านคันธง

 ประวัติ 

ต้นกำเนิดของธงชาติแอลจีเรียนี้มีที่มาจากธงประจำตัวของเอเมียร์ อับเดล กาเดร์ (Emir Abdel Kadir) เอมียร์แห่งแอลจีเรียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเขียวและสีขาวแบ่งครึ่งตามแนวตั้ง และได้รับแรงบันดาลใจมาจากธงผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งแอลจีเรียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 - 19 ซึ่งมีลักษณะเป็นธงรูปเดือนเสี้ยวและดาวสีขาวบนพื้นสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีแดง (ธงดังกล่าวนี้มีลักษณะอย่างเดียวกับธงชาติตุรกีในปัจจุบัน เพราะในเวลานั้นแอลจีเรียมีฐานะเป็นรัฐปกครองตนเองภายใต้อำนาจของจักรวรรดิออตโตมาน)  ทั้งนี้ สีแดง สีขาว สีแดง รวมทั้งรูปจันทร์เสี้ยวและดาว ล้วนเป็นสัญลักษณ์ที่ชาติอิสลามนิยมใช้เป็นเครื่องหมายของตนเองในอดีต  อย่างไรก็ตาม แม้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับธงชาติแอลจีเรียส่วนมากจะไม่กระจ่างแจ้งนัก แต่เป็นที่เชื่อกันว่าธงนี้ได้รับการออกแบบขึ้นในปี ค.ศ. 1928 โดยผู้นำขบวนการชาตินิยมแอลจีเรียชื่อ เมสซาลี ฮัจญ์ (Messali Hadj)
# ธงชาติเลโซโท
ธงชาติเลโซโท แบบที่ใช้ในปัจจุบัน มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ภายในแบ่งเป็นแถบสี 3 แถบ ตามแนวนอน แถบบนสีน้ำเงิน แถบกลางสีขาว แถบล่างสีเขียว ที่กลางแถบขาวมีรูปหมวกพื้นเมืองของเลโซโทที่เรียกว่า หมวกโมโกรอทโล (mokorotlo - หมวกปีกกว้างชนิดหนึ่งของชาวบาโซโท) รูปดังกล่าวนี้มีสีดำ ธงดังกล่าวนี้ได้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เนื่องในว่าระครบรอบ 40 ปี แห่งการได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร 

รายงานบางฉบับได้กล่าวไว้ว่า แบบธงดังกล่าวนี้แสดงออกถึงแนวโน้มของประเทศที่จะเดินไปสู่ทิศทางแห่งสันติภาพมากกว่าในอดีตที่ผ่านมา

 ประวัติ 
thumb|200px|ธงชาติระหว่าง ค.ศ. 1966-1987
thumb|200px|ธงชาติระหว่าง ค.ศ. 1987-2006
ประเทศเลโซโทมีธงชาติขึ้นเป็นธงแรกอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1966 อันเป็นวันที่เลโซโทประกาศเอกราชสมบูรณ์จากสหราชอาณาจักร ลักษณะของธงดังกล่าวเป็นรูปสีเหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีน้ำเงิน ที่ด้านต้นธงมีแถบแนวตั้งสองแถบสีเขียวและสีแดง ในพื้นสีน้ำเงินมีรูปหมวกโมโกรอทโลสีขาว ซึ่งแต่ละสีนั้นมีความหมายต่างๆ ดังนี้ สีน้ำเงินหมายถึงท้องฟ้าและสายฝน สีขาวหมายถึงสันติภาพ สีเขียวหมายถึงแผ่นดิน สีแดงหมายถึงความศรัทธา

ต่อมาในปี ค.ศ. 1986 คณะทหารได้ทำการรัฐประหารรัฐบาลพรรคคณะชาติบาโซโท (Basotho National Party) ซึ่งได้ปกครองประเทศมายาวนานถึง 20 ปี หลังจากนั้นจึงได้มีการออกแบบธงชาติใหม่โดยรัฐบาลทหาร โดยแบบธงที่ได้รับเลือกนั้นเป็นผลงานการออกแบบของนายสิบเอกเรเชลิซิโช มาเตเต (Sergeant Retšelisitsoe Matete)"New National Flag Passed by Parliament" , Summary of Events in Lesotho, 3rd Quarter 2006, trc.org.ls. และได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1987  ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ภายในแบ่งพื้นที่ออกเป็นรูปสามเหลี่ยมขนาดใหญ่สองรูปด้วยแถบทแยงสีน้ำเงินซึ่งพาดจากมุมขวาบนไปยังมุมซ้ายล่าง  สามเหลี่ยมตอนบนเป็นพื้นสีขาว ที่มุมบนสุดมีรูปโล่แบบชาวบาโซโทพร้อมด้วยหอกและตะบองไขว้สีน้ำตาล แม้ลักษณะของธงจะเปลี่ยนไปจากเดิม แต่ความหมายของสีธงยังคงมีความหมายคล้ายคลึงกับความหมายในธงสมัยก่อนหน้า กล่าวคือ สีน้ำเงินหมายถึงสายฝน สีขาวหมายถึงสันติภาพ สีเขียวหมายถึงความเจริญรุ่งเรือง

ในปี ค.ศ. 2006 ราชอาณาจักรเลโซโทได้มีประกวดแบบธงชาติใหม่อีกครั้ง โดยแบบที่ได้รับการคัดเลือกสี่แบบสุดท้ายนั้นล้วนมีรูปหมวกโมโกรอทโลเป็นองค์ประกอบหลักแทนรูปโล่บาโซโทและดาบตะบองไขว้อยู่ด้วยทุกแบบ ซึ่งรูปหมวกโมโกรอทโลในแบบธงที่ได้รับเลือกนั้นได้รับการแก้ไขให้เป็นสีดำเพื่อแสดงความหมายถึงความเป็นชาติของคนผิวดำ  สภาแห่งชาติของเลโซโทได้รับรองพระราชบัญญัติแก้ไขธงชาติเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2006 โดยมีสมาชิกรัฐสภาลงคะแนนเสียงรับรอง 84 เสียง คัดค้าน 18 เสียง งดออกเสียง 2 เสียง และผ่านการรับรองในชั้นของวุฒิสภาในเวลาต่อมา ก่อนจะประกาศใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 4 ตุลาคม ปีเดียวกัน  แบบธงดังกล่าวนี้คือธงชาติเลโซโทที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
# ตาฮีตี
ตาฮีตีราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรมชื่อภูมิศาสตร์สากล เล่ม 2 (อักษร M-Z), พิมพ์ครั้งที่ 1, ราชบัณฑิตยสถาน, 2550 (, ;Pronunciation of "Tahiti"  in Tahitian. ; อดีตมีชื่อว่า โอตาเฮอีเต) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มของหมู่เกาะวินด์เวิร์ดของเฟรนช์พอลินีเชีย ตั้งอยู่ในหมู่เกาะโซไซตี ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของมหาสมุทรแปซิฟิก โดยดินแดนขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้เกาะนี้ที่สุดคือทวีปออสเตรเลีย เกาะมีประชากร 189,517 คน (สำมะโน ค.ศ. 2017) ถือเป็นเกาะที่มีประชากรมากที่สุดในเฟรนช์พอลินีเชีย มีจำนวนเป็นร้อยละ 68.7 ของทั้งหมด มีเมืองหลวงคือเมืองปาเปเอเต ซึ่งตั้งอยู่ทางชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือ
# ค้างคาวขอบหูขาวเล็ก
ค้างคาวขอบหูขาวเล็ก (อังกฤษ: Lesser Short-nosed Fruit Bat,  Common Short-nosed Fruit Bat) ค้างคาวขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cynopterus brachyotis อยู่ในวงศ์ค้างคาวผลไม้ (Pteropodidae)

เป็นค้างคาวขนาดเล็ก มีจุดเด่นคือขอบใบหูทั้งสองข้างมีขอบสีขาวอันเป็นที่มาของชื่อ มีใบหน้าคล้ายสุนัข จึงได้อีกชื่อหนึ่งว่า "ค้างคาวหน้าหมา" (Lesser Dog-faced Fruit Bat) ขนตามลำตัวหลากหลายมีตั้งแต่สีเทาจาง, น้ำตาลจาง ๆ จนถึงน้ำตาลเข้ม  มีน้ำหนักตัวตั้งแต่ 28-40 กรัม ค้างคาวตัวเมียตกลูกครั้งละ 1 ตัว

พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตั้งแต่อินเดีย, ศรีลังกา, หมู่เกาะนิโคบาร์ในทะเลอันดามัน, จีนตอนใต้, เอเชียอาคเนย์ พบได้ในภูมิประเทศที่มีความหลากหลายมาก ตั้งแต่ป่าดิบที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,600 เมตร  จนถึงชุมชนในเมืองใหญ่ และสวนผลไม้ต่าง ๆ  โดยมักจะอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ ตามต้นไม้ใหญ่หรือต้นผลไม้  กินอาหารจำพวก ผลไม้ เช่น มะม่วง และน้ำหวานจากเกสรดอกไม้ จึงนับเป็นศัตรูของผลไม้ด้วยชนิดหนึ่ง แต่ก็มีประโยชน์ในการผสมพันธุ์และแพร่กระจายละอองเกสรดอกไม้และผลไม้  สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั่วทุกภูมิภาค ยกเว้นภาคเหนือตอนบนและภาคอีสาน

จากการกระจายพันธุ์ที่ค่อนข้างกว้างขวาง ทำให้มีชนิดย่อยมากมายด้วยกันถึง 7 ชนิดย่อย คือ C.b. altitudinis พบในที่ราบสูงคาแมรอน ในมาเลเซีย, C.b. brachysoma พบในหมู่เกาะอันดามัน, C.b. cylonensis พบในศรีลังกา, C.b. concolor ที่เกาะอังกาโน, C.b. hoffetti พบในเวียดนาม, C.b. insularum พบในหมู่เกาะคังเกียน,  C.b. javanicus พบในเกาะชวา และ  C.b. minutus พบบนเกาะนิเอส
# แอลเจียร์
แอลเจียร์ (al-Jazā’ir) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอลจีเรีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 ในภูมิภาคมาเกร็บ (รองจากเมืองกาซาบล็องกา) จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 1998 มีประชากร 1,519,570 คนและหากรวมประชากรในเขตเมืองมี 2,135,630 คน และจากการประเมินของสหประชาชาติของประชากรในพื้นที่เมือง (เขตเมือง) มีประชากรถึง 3,354,000 คน ในปี ค.ศ. 2007

ชื่อ El-Bahdja (البهجة) หรือ Alger la Blanche ("Algiers the White") เป็นชื่อเรียกอาคารสีขาวสะท้อนแสงที่ขึ้นมาจากทะเล เมืองแอลเจียร์ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของอ่าวในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ชื่อของเมืองมาจากคำในภาษาอาหรับ (جزائر al-jazā’ir) ที่แปลว่าเกาะ ที่หมายถึง 4 เกาะที่ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของเมืองจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผ่นดินใหญ่ในปี ค.ศ. 1525 ชื่อ Al-jazā’ir เป็นชื่อที่ตัดสั้นจากชื่อเมืองเก่า (بني مازغان jazā’ir banī mazghannā, "เกาะของ (เผ่า) Bani Mazghanna")

ส่วนทันสมัยของเมือง ก่อสร้างขึ้นบนระดับน้ำทะเลข้างชายฝั่งทะเล ส่วนเก่าแก่ของเมือง ขึ้นไปอยู่บนเขาหลังเมืองสมัยใหม่และที่ตำแหน่งสูงสุดมี แคสบาห์ หรือ เนินปราสาท อยู่ด้านบน 400 ฟุต (122 ม.) เหนือระดับน้ำทะเล
# ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2010
ไทยแลนด์ ไฟฟ์ 2010 อุดรธานี อินเตอร์เนชันแนล ฟุตซอล ทัวร์นาเมนต์ เป็นการแข่งขัน อุ่นเครื่อง ที่จัดขึ้น ในระหว่าง วันที่ 8-10 เมษายน 2553 ณ ห้องคอนเวนชั่น เซ็นทรัลพลาซา อุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ประเทศไทย เพื่อเตรียมความพร้อม เข้าแข่งขันในการเข้าร่วมการแข่งขันระดับนานชาติ ซึง่การแข่งขันครั้งนี้จัดการแข่งขันเป็นครั้งที่4 โดยมี ทีมฟุตซอลชั้นนำของโลก เข้าร่วมการแข่งขัน4ทีม คือ อิหร่าน (อันดับโลกอยู่ที่ 5) อาร์เจนตินา (อันดับ 7)  อุซเบกิสถาน (อันดับ18) และไทย (อันดับ 10) 

ใช้ระบบการแข่งขันแบบพบกันหมด

 ตารางคะแนน 
ทีมแข่งชนะเสมอแพ้ประตูได้ประตูเสีย+/-แต้ม330095+4931027703310279-23 310279-23

 ตารางการแข่งขัน
# เซนต์จอนส์
เซนต์จอนส์  เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา ประเทศที่ตั้งอยู่ในเวสต์อินดีส์ ทะเลแคริบเบียน เซนต์จอนส์ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด  กับประชากร 24,226 คน (ข้อมูลปี ค.ศ. 2000) เซนต์จอนส์เป็นจุดศูนย์กลางด้านการค้าของประเทศและเป็นเมืองท่าของเกาะแอนทีกา

 ภูมิอากาศ
# รัฐมิโชอากัน
มิโชอากัน  มีชื่อเต็มว่า มิโชอากันเดโอกัมโป  เป็น 1 ใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ชื่อรัฐมีความหมายว่า "สถานที่ของชาวประมง" รัฐติดกับรัฐอื่นคือ ติดกับรัฐโกลิมาและรัฐฮาลิสโกทางทิศตะวันตก ติดกับรัฐกัวนาฮัวโตและรัฐเกเรตาโรทางทิศเหนือ ติดกับรัฐเมฮิโกทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐเกร์เรโรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศใต้

รัฐมิโชอากันมีพื้นที่ 59,864 กม² (23,113.6 ตร.ไมล์) เป็นรัฐที่มีพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 16 หรือเป็น 3% ของพื้นที่ประเทศ ในปี 2005 มีประชากร 3,966,073 คน รัฐมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับรัฐอื่นทางใต้ของเม็กซิโกอย่างรัฐเกร์เรโรและรัฐวาฮากา เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโมเรเลีย ที่ตั้งอยู่ระหว่าง 2 เมืองใหญ่ของเม็กซิโก คือเม็กซิโกซิตีและกัวดาลาฮารา
# รัฐวาฮากา
วาฮากา (,) เป็น 1 ใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ ทางตะวันตกของคอคอดเตวันเตเปก (คอคอดเตวันเตเปกรวมตอนใต้ของรัฐเบรากรุซและรัฐวาฮากา) รัฐวาฮากาติดกับรัฐอื่นคือ ติดกับรัฐเกร์เรโรทางทิศตะวันตก ติดกับรัฐปวยบลาทางทิศเหนือ ติดกับรัฐเชียปัสทางทิศตะวันออก และติดกับมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศใต้

รัฐวาฮากาเป็นพื้นถิ่นทางประวัติศาสตร์ของชาวซาโปเทกและชาวมิกซ์เทก ยังมีคนพูดภาษาพื้นเมืองมากที่สุดกว่ารัฐใดในเม็กซิโก เมืองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของรัฐคือเมือง วาฮากา รัฐมีพื้นที่ 95,364 กม² (36,820.2 ตร.ไมล์) รัฐวาฮากามีพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 5 ของประเทศ จากข้อมูลปี 2005 มีประชากร 3,506,821 คน
# รัฐตาเมาลิปัส
รัฐตาเมาลิปัส  เป็น 1 ใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ติดกับรัฐเท็กซัสของสหรัฐอเมริกาทางทิศเหนือ ติดกับอ่าวเม็กซิโกทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐเบรากรุซทางทิศใต้ ติดกับรัฐซานลุยส์โปโตซีทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และติดกับรัฐนวยโบเลออน ทางทิศตะวันตก

ข้อมูลประชากรของรัฐในปี 2006 มีประชากรอยู่ 3,024,238 คน เมืองหลวงของรัฐคือเมืองซิวดัดบิกโตเรีย เมืองสำคัญอื่นของรัฐคือเมืองเรย์โนซา มาตาโมโรส นวยโบลาเรโด และตัมปิโก
# รัฐซากาเตกัส
รัฐซากาเตกัส  เป็นรัฐในประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ อยู่ติดกับรัฐอื่นคือ ติดกับรัฐดูรังโกทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, ติดกับรัฐโกอาวิลาทางทิศเหนือ ติดกับรัฐซานลุยส์โปโตซีทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐอากวสกาเลียนเตสและรัฐกัวนาฮัวโตทางทิศใต้ และติดกับรัฐฮาลิสโกและรัฐนายาริตทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ รัฐเป็นที่รู้จักดีในฐานะเป็นรัฐที่อุดมไปด้วยแร่เงิน และสถาปัตยกรรมอาณานิคม เศรษฐกิจหลักของรัฐคือการทำเหมืองแร่ กสิกรรมและการท่องเที่ยว เมืองหลวงของรัฐคือเมืองซากาเตกัส
# ซิคติฟคาร์
ซิคติฟคาร์  เป็นเมืองในประเทศรัสเซีย เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐโคมิ มีประชากร 230,011 คนจากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2002 เมืองซิคติฟคาร์ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ Sysola ที่แต่เดิมมีชื่อแม่น้ำว่า Ust-Sysolsk ซึ่งชื่อปัจจุบันของเมืองมาจากคำว่า Syktyv ชื่อในภาษาโคมิ โดยบวกคำว่า kar ซึ่งมีความหมายว่า "เมือง" โดยเมืองตั้งอยู่ใกล้จุดที่แม่น้ำ Sysola บรรจบกับแม่น้ำสายที่ใหญ่กว่าคือแม่น้ำ Vychegda ที่เป็นสาขาของแม่น้ำ Northern Dvina

เมืองพี่น้อง
ซิคติฟคาร์เป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:

 กูเยรา ประเทศสเปน
 แดแบร็ตแซ็น ประเทศฮังการี
 ลอสแอลโตส สหรัฐ
 ลอเวตช์ ประเทศบัลแกเรีย
 ไท่หยวน ประเทศจีน