wannaphong/clean_thaiwikipedia huggingface dataset:
# พ่าเก
ชาวไทพ่าเก เป็นชาวไทกลุ่มหนึ่งที่อพยพมาอาศัยอยู่ที่ประเทศอินเดีย โดยอพยพเข้าทางทิวเขาปาดไก่ ทางตอนเหนือของประเทศพม่าปัจจุบัน ถิ่นเดิมของชาวไทพ่าเกอยู่ที่เมืองเมาหลวง ต่อมาได้ติดตามกษัตริย์อาหมมาอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) บริเวณถ้ำผาใหญ่ และผานั้นเป็นผาอันเก่าแก่มาก จึงได้ชื่อว่า ชาวไทพ่าเก ถึงปี พ.ศ. 2358 จึงอพยพข้ามทิวเขาปาดไก่จึงอพยพสู่เมืองนุนสวนคำ  ตั้งถิ่นฐานอยู่ที่รัฐอรุณาจัลประเทศ ต่อมาถูกน้ำท่วมบ้านเรือนเสียหาย จึงอพยพมาอยู่ริมลำน้ำจิก  ครั้งอังกฤษเข้ามาปกครองเมืองนุนสวนคำ จึงย้ายไปอยู่ริมแม่น้ำทิหิงจนถึงปัจจุบัน

 หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ 
หมู่บ้านไทพ่าเกใต้ ตั้งอยู่ในตำบลชัยปุระ ชาวไทพ่าเกใต้เป็นกลุ่มคนไทในอินเดียที่พูดภาษาไทได้ และใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาวไทพ่าเกใต้นับถือพระพุทธศาสนา

 การแต่งกายของชาวพ่าเกใต้ 
ชาวพ่าเกใต้ ผู้หญิงจะนุ่งผ้าซิ่นลาย ผู้ชายนุ่งโสร่งแบบพม่า หรือมิฉะนั้นก็จะนุ่งโจงกระเบนขาว หรือที่เรียกว่า ผ้าโธตีแบบฮินดู

บ้านเรือนของชาวพ่าเกใต้
ที่หมู่บ้านพ่าเกใต้ มีลักษณะบ้านแตกต่างจากบ้านของชาวไทอาหมในโกหาติ คือเป็นแบบไทยในชนบท คือปลูกแบบยกพื้นมีใต้ถุนสูง มีนอกชานนอยู่นอกบ้าน ตัวบ้านทำด้วยไม้จริง และไม้ไผ่

 หมู่บ้านไทพ่าเกเหนือ 
ชาวบ้านที่นั้นยังพูดภาษาไทพ่าเกอยู่ แต่คำเก่าเริ่มสูญไปเรื่อย ๆ ส่วนคำใหม่ก็ไม่มีใครคิดขึ้น จึงมีคำจากภาษาอัสสัม ภาษาพม่า และภาษาอังกฤษปะปนอยู่มาก และในวันข้างหน้าภาษาไทที่นี้อาจจะสูญไปก็ได้ เพราะภาษาไทพ่าเกจะมีชีวิตต่อไปได้ ภาษามักต้องขยายตัวเพิ่มคำขึ้นในภาษา ถ้าสร้างเองไม่ทัน หรือไม่เหมาะก็มักต้องยืมภาษาอื่นแต่ถ้าไม่มีการสร้างใหม่ ไม่นานก็จะกลายเป็นภาษาตาย และเลิกใช้กันในที่สุด

 ทอฝ้าย 
คนไทในพ่าเกเหนือเก่งแต่การทอผ้าฝ้าย แต่ทอไหมไม่เป็น และไม่สันทัดในการเลี้ยงไหม ซึ่งต่างจากชาวไทอาหมที่ทอผ้าไหมเก่งมาก

 สังคมของไทพ่าเกเหนือ 
ความเป็นสังคมเครือญาติของไทพ่าเกเหนือมีสูงมาก กับคนที่มาเยี่ยม ทั้งหมดจะถือว่าเป็นญาติพี่น้อง จึงเรียกแขกว่า "ปี่หน่อง" ผู้หญิงที่นั่นจะไม่ร่วมรับประทานอาหารพร้อมผู้ชายเพราะต้องคอยดูแลให้ผู้ชายรับประทานอาหารก่อน
# พระมณีรัตนา
พระมณีรัตนา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแห่งอาณาจักรอยุธยา เริ่มรับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีบรมราชาภิเษก และให้ประสูติกาลพระราชบุตรอย่างน้อยหนึ่งพระองค์

 พระประวัติ 
พระมณีรัตนาเริ่มเข้ารับราชการฝ่ายในตั้งแต่พระราชสวามีทำ พระราชพิธีบรมราชาภิเษก ดังปรากฏในคำให้การขุนหลวงหาวัดความว่า "ส่วนพระนเรศร์นั้นก็เข้าไปกรุงศรีอยุธยา ก็เสด็จขึ้นสู่พระราชฐาน อันอัครมหาเสนาบดีและมหาปุโรหิตทั้งปวง จึงทำการปราบดาภิเษก แล้วเชื้อเชิญขึ้นในเสวยราชสมบัติจึงถวายอาณาจักรเวนพิภพแล้ว ทั้งเครื่องราชาธูปโภคทั้งปวงอันครบครันแล้วจึงถวายพระนามใส่ในพระสุพรรณบัฏสมญา แล้วฝ่ายกรมในจึงถวายพระมเหสีพระนามชื่อนั้นพระมณีรัตนา แล้วถวายพระสนมกำนัลทั้งสิ้น..."

ในประวัติศาสตร์ฟิลิปปินส์และอาณาจักรอื่น ๆ (History of the Philippines and Other Kingdom) อันเป็นจดหมายเหตุของสเปน เขียนโดยบาทหลวงมาร์เซโล เด ริบาเดเนรา (Marcelo de Ribadeneira) ซึ่งบันทึกตามคำบอกเล่าของบาทหลวงคณะฟรันซิสกันที่เคยอาศัยอยู่ในกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2125-2139 เนื้อความตอนหนึ่งกล่าวถึงกระบวนเสด็จพยุหยาตราทางชลมารคของพระมหากษัตริย์ พระมเหสี และพระราชโอรส ความว่า "...ครั้งหนึ่งบาทหลวงฟรันซิสกันได้เห็นพระเจ้าแผ่นดินประทับในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งประดับประดาไปด้วยพระปฏิมากร เพื่อจะเสด็จไปยังพระอารามแห่งหนึ่ง...[เรือ] แต่ละลำบรรทุกผู้คนมามากมายที่แต่งกายด้วยเครื่องแบบประเภทต่าง ๆ...แล้วจากนั้นเป็น [เรือของ] พระราชกุมารพระองค์เยาว์ที่สุดในพระเจ้าแผ่นดินที่เสด็จปรากฏพระองค์ในเรือพระที่นั่งที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ตามติดมาเป็นสมเด็จพระอัครมเหสีและสาวสรรกำนัลใน สมเด็จพระอัครมเหสีประทับอยู่ลำพังพระองค์..."''

จากเนื้อความแสดงว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชกับพระมณีรัตนาคงมีพระราชบุตรไม่ต่ำกว่าสองพระองค์

พระนามของพระมณีรัตนาถูกตั้งเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัยนเรศวร

ส่วนชื่อ "มณีจันทร์" มาจากความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้แปลจดหมายเหตุวันวลิต เดิมผู้เขียนได้บันทึกพระนามของมเหสีม่ายพระองค์หนึ่งของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชโดยสะกดตามอักขรวิธีดัตช์ว่า "Tjau Croa Mahaditjan" แต่ผู้แปลภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้บันทึกเป็น "Zian Croa Mady Tjan"ตำนานนางกษัตริย์, หน้า 315 และมีความเป็นไปได้ว่าพระมเหสีพระองค์นี้กับพระมณีรัตนาเป็นคนละคนกัน
# พ็อทซ์ดัม
พ็อทซ์ดัม (,) เป็นเมืองหลวงของรัฐบรันเดินบวร์คทางด้านตะวันออกของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฮาเฟิล (Havel) ห่าง 26 กิโลเมตร จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน และเป็นส่วนหนึ่งของเขตนครเบอร์ลิน มีประชากรประมาณ 154,606 คน

พ็อทซ์ดัมเป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ประทับของกษัตริย์ปรัสเซียหลายพระองค์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ส่วนตัวเมืองประกอบไปทะเลสาบเชื่อมต่อกันเป็นจำนวนมาก และมีภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะสวนและพระราชวังพระราชวังซ็องซูซี; (Sanssouci ไกลกังวล) ซึ่งเป็นพื้นที่มรดกโลกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี

 ศัพทมูลวิทยา 
ทฤษฎีทั่วไประบุว่า คำว่า "Potsdam" มีที่มาจากภาษากลุ่มสลาโวนิกตะวันตกเก่าที่หมายถึง "ใต้ต้นโอ๊ก" อย่างไรก็ตาม มีบางส่วนตั้งคำถามเกี่ยวกับทฤษฎีนี้August Kopish (1854). "Die Königlichen Schlösser u. Gärten zu Potsdam". Berlin. p. 18 (Google Books). .

 ประชากร 
พ็อทซ์ดัมเป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในประเทศเยอรมนีนับตั้งแต่ ค.ศ. 2000

 เมืองพี่น้อง 
พ็อทซ์ดัมเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:

 ออปอแล ประเทศโปแลนด์ (1973)
 โบบิญี ประเทศฝรั่งเศส (1974)
 ยูแวสกูแล ประเทศฟินแลนด์ (1985)
 บ็อน ประเทศเยอรมนี (1988)
 เปรูจา ประเทศอิตาลี (1990)
 ซูฟอลส์ สหรัฐ (1990)
 ลูเซิร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ (2002)
 แวร์ซาย ประเทศฝรั่งเศส (2016)
 เมืองแซนซิบาร์ ประเทศแทนซาเนีย (2017)

 สถานที่น่าสนใจ
# อ่ายตน
ไทอ่ายตน เป็นชาวไท ที่อพยพมาอาศัยในประเทศอินเดียปัจจุบัน  มีประชากร 5,500 คน นับถือศาสนาพุทธร้อยละ 92.09 ฮินดู ร้อยละ 7.91% ไทอ่ายตน มีถิ่นฐานเดิมอยู่ที่เมืองกอง (โมกอง) เช่นเดียวกันกับชาวไทคำยัง และชาวไทนะรา  เดิมทีชาวไทอ่ายตนเป็นพวกที่ส่งขันทีให้ราชสำนักเป็นประจำ ต่อมาถูกกริ้วจึงหนีมายังอัสสัม ตั้งหลักแหล่ง 2 แห่ง คือ ที่ภูเขานาคแห่งหนึ่ง และที่สิบสาคร อีกแห่งหนึ่ง มีผู้กล่าวว่ามีผู้กระทำผิดทางชู้สาวกับธิดาเจ้าฟ้า จึงถูกตอน คนไทเหล่านี้จึงได้ชื่อว่า "ไทอ่ายตอน" แต่ออกเสียงเป็น "ไทอ่ายตน" ชาวไทอ่ายตน มีอยู่หลายหมู่บ้านที่เมืองโคลาฆาต เช่น บ้านหิน บ้านน้ำท่วม บอราปัตเถิร ชาวอ่ายตนที่บอราปัตเถิร เล่ากันว่าพวกเขาอพยพมาจากเมืองรีเมืองราม และเจล้าน  

ภาษาไทอ่ายตนมีลักษณะคล้ายกันกับภาษาไทอาหม จนอาจมีถิ่นฐานเดิมร่วมกัน การแต่งกายของหญิงชาวไทอ่ายตน แต่งกายคล้ายกับหญิงชาวไทพ่าเก  แต่นุ่งซิ่นดำแทนซิ่นลาย มีผ้าสไบเฉียงแบบไทย ทั้งชาวไทเหนือ ในยูนนาน และชาวไทเมา ตลอดจนชาวไทยในประเทศไทย

ส่วนชาวไทอ่ายตนที่ขริกะเตีย มีอยู่ 3 หมู่บ้าน คือ นานคาว ภลีชัน และเภชเภรี รวมเรียกว่า "สยามคาว" (หมู่บ้านสยาม) แต่ภาษาไทที่นี่นั่นสูญหายไปนานแล้ว แม้พ่อเฒ่าอายุ 70 ปีก็ยังจำไม่ได้ แม้ชาวไทอ่ายตนที่นี่ จะสูญเสียภาษาแล้ว แต่ก็ยังมีการผูกข้อมือรับขวัญ อาหารการกินก็คล้ายๆกับหมู่บ้านชาวไทอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือ "ปู่สอนหลาน"ก็ยังเป็นคัมภีร์สำคัญของที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีใครเข้าใจแล้ว
# ผาส้วม
ผาส้วม เป็นอุทยานแหล่งท่องเที่ยว อยู่ในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากปากเซไปทางเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร  มีน้ำตกผาส้วมที่ได้ชื่อว่าไนแอการาแห่งเอเซีย
# เดียนเบียนฟู
เดียนเบียนฟู  หรือ เดี่ยนเบียนฝู  (ชื่อเดิม: แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954

 ประวัติศาสตร์ 
เดียนเบียนฟูสมัยปกครองโดยอาณาจักรหอคำเชียงรุ่งมีชื่อเรียกว่า แถง  ในจดหมายเหตุกองทัพไทยมีการบันทึกไว้ว่า กองทัพของเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี ได้เคยยกกองทัพมาปราบกลุ่มโจรชาวฮ่อถึงเมืองนี้

 ภูมิศาสตร์ 
เป็นที่ราบล้อมรอบด้วยภูเขาสูง เนื้อที่ประมาณ 18 ตารางกิโลเมตร ทิศตะวันตกอยู่ใกล้กับชายแดนแขวงพงสาลีของประเทศลาว 

 ประชากร 
ส่วนใหญ่เป็นชาวไทดำและมีชาวไทขาวซึ่งพูดภาษาตระกูลไท-ลาว สร้างบ้านตามบริเวณริมน้ำ ประกอบอาชีพทำนา ทำไร่
# ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน
ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน  พัฒนามาจากชุดตัวอักษรกรีกตะวันตก จารึกที่พบครั้งแรกอายุราว 7 ปีก่อนพุทธศักราช ส่วนมากเขียนจากซ้ายไปขวา แนวนอน แต่บางหลักเขียนจากซ้ายไปขวาแล้วขวาไปซ้าย พบจารึกอักษรนี้ตามหลุมฝังศพ แจกัน รูปปั้น กระจก อัญมณี ชิ้นส่วนของจารึกเหล่านี้สามารถอ่านออกเสียงได้ แต่นักวิชาการยังไม่แน่ใจในความหมาย งานส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่เป็นงานด้านศาสนา ประวัติศาสตร์และการละคร 
ใช้เขียน
 ภาษาอิทรัสคัน ใช้พูดในอีทรูเรียจนราว พ.ศ. 643 หลังจากนั้นเหลือแต่การศึกษาของนักวิชาการ เคลาเดียสเขียนประวัติศาสตร์ของอิทรัสคันไว้ 20 เล่มแต่ไม่มีเหลือมาถึงปัจจุบัน ภาษานี้ใช้ในทางศาสนาจนถึงราว พ.ศ. 1043 ใกล้เคียงกับภาษาคามูนิกที่พูดกันทางเหนือของอิตาลี
อ้างอิง
  ชุดตัวอักษรอิทรัสคัน
 แหล่งข้อมูลอื่น 
 โครงการศึกษาจารึกอักษรอิทรัสคัน 
 Unicode ของอักษรโบราณในอิตาลี
 อิทรัสคัน 

อิทรัสคัน
หมวดหมู่:อิทรัสคัน
# จังหวัดชิมาเนะ
จังหวัดชิมาเนะ  เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคชูโงกุบนเกาะฮนชู ลักษณะภูมิศาสตร์ของจังหวัดชิมาเนะเป็นที่ราบสลับหุบเขาสูงทิศเหนือติดกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามางูจิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดฮิโรชิมะ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดทตโตริ จังหวัดชิมาเนะมีเมืองหลวงชื่อ นครมัตสึเอะ ตั้งอยู่ริมทะเลสาบชินจิโกะ ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้มีทัศนียภาพที่สวยงามยามเย็นเวลาพระอาทิตย์ตกดิน ยังมีปราสาทมัตสึเอะปราสาทเก่าแก่โบราณ

มีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ คือ โบราณสถานโคจินดานิ ตั้งอยู่ที่เมืองฮิกาวะ เป็นที่ที่ขุดพบดาบสัมฤทธิ์จำนวนมากถึง 358 เล่ม และในปีต่อมาก็มีการขุดพบทวน 16 เล่ม ระฆังสำริด 6 ใบ ปัจจุบันได้มีจัดแสดงภาพการจำลองตอนขุดพบ รวมทั้งจำลองบ้านทรงกระโจมกึ่งใต้ดินเอาไว้ให้ชม

 การปกครอง 
จังหวัดชิมาเนะประกอบด้วย 8 นคร, 5 อำเภอ, 10 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่

 นคร 
ชื่อนครพื้นที่ (กม.2)ประชากรแผนที่ทับศัพท์ไทยโรมาจิคันจิ25px|border โกตสึGōtsu-shi江津市268.5124,00960px25px|border ฮามาดะHamada-shi浜田市689.657,14260px25px|border อิซูโมะIzumo-shi出雲市624.36172,03960px25px|border มาซูดะMasuda-shi益田市733.1646,89260px25px|border มัตสึเอะ (เมืองหลวง)Matsue-shi松江市572.99202,00860px25px|border โอดะŌda-shi大田市436.1134,35460px25px|border อุนนังUnnan-shi雲南市553.438,28160px25px|border ยาซูงิYasugi-shi安来市420.9738,87560px

 อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน 
 อำเภอคาโนอาชิ 
 เมืองโยชิกะ 
 เมืองสึวาโนะ 
 อำเภอนิตะ 
 เมืองโอกูอิซูโมะ 
 อำเภออิอิชิ 
 เมืองอีนัง 
 อำเภอโอกิ 
 เมืองนิชิโนชิมะ 
 เมืองอามะ 
 เมืองโอกิโนชิมะ 
 หมู่บ้านชิบุ 
 อำเภอโอจิ 
 เมืองคาวาโมโตะ 
 เมืองมิซาโตะ 
 เมืองโอนัง
# อักษรพอลลาร์ด
อักษรพอลลาร์ด หรือ พอลลาร์ดเมียว ประดิษฐ์โดยแซม พอลลาร์ด มิชชันนารีชาวอังกฤษโดยมีผู้ช่วยคือ ยาง ยาก และ ลิ ซิติฟาน ก่อนหน้านี้ภาษาม้งหรือแม้วเขียนด้วยอักษรจีน จนกระทั่งพอลลาร์ดประดิษฐ์อักษรใหม่เมื่อ พ.ศ. 2448 เพื่อใช้แปลคัมภีร์ไบเบิล รัฐบาลจีนไม่สนับสนุนระบบนี้และพยายามเสนอระบบใหม่ที่มีพื้นฐานมาจากพินอิน แต่ชาวม้งชอบใช้อักษรนี้มากกว่า ใน พ.ศ. 2531 ได้ปรับปรุงอักษรนี้ให้เหมาะกับการเขียนคำยืมภาษาจีนโดยผสมระหว่างระบบเก่ากับพินอิน สระเขียนในรูปอักษรตัวเล็ก อยู่รอบพยัญชนะ ตำแหน่งของสระบอกเสียงวรรณยุกต์
# อักษรสันถาลี
อักษรสันถาลี (Santali) หรือ อักษรอ็อลจิกิ (ᱚᱞ ᱪᱤᱠᱤ; Ol Chiki) หรือ อักษรอ็อลเจะเม็ท (ᱚᱞ ᱪᱮᱢᱮᱫ; Ol Chemetʼ) หรือเพียงแค่ อักษรอ็อล (ᱚᱞ; Ol) ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2463 โดย บัณฑิต รฆุนาถ มุร์มู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการส่งเสริมวัฒนธรรมสันถาลี เพื่อให้ภาษาสันถาลีมีอักษรเป็นของตนเองเช่นเดียวกับภาษาสำคัญอื่น ๆ ในอินเดีย ก่อนหน้านี้ภาษาสันถาลีเขียนด้วยอักษรเบงกอล อักษรโอริยา อักษรเทวนาครี หรืออักษรละติน อักษรนี้ได้รับการออกแบบเพื่อใช้กับภาษาสันถาลีที่ใช้พูดทางภาคใต้ของรัฐโอริศา 
ใช้เขียน 
 ภาษาสันถาลี ซึ่งอยู่ในกลุ่มภาษามุนดา มีผู้พูดราว 6.2 ล้านคน (พ.ศ. 2540) ในอินเดีย บังกลาเทศ เนปาล และภูฏาน
อ้างอิง
  อักษรสันถาลี

สันถาลี
# ล็อกฮีด ยู-2
ล็อกฮีด ยู-2    ยู-2 เป็นเครื่องบินที่ออกแบบมาให้บินในระดับสูงกว่า 21,000 เมตร ขึ้นไป มีลักษณะเหมือนเครื่องร่อนติดเครื่องยนต์ ปีกยาวลำตัวเล็กบางเพื่อลดน้ำหนัก และ เครื่องยนต์สามารถทำงานในทีมีอากาศเบาบางได้

ยู-2 เป็นเครื่องบินจรกรรมที่ออกแบบมาเพื่อบินสูงเป็นพิเศษ และ เป็นเครื่องบินที่เป็นความลับสุดยอดแบบหนึ่งของสหรัฐอเมริกา ยู-2 ถูกเปิดเผยต่อชาวโลกเป็นครั้งแรกเมื่อถูกยิงตกในสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 ซึ่งกองทัพอากาศสหรัฐและซีไอเอใช้ ยู-2 บินเข้าไปในอีกหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาชนจีน คิวบา เวียดนาม และ ประเทศคอมมิวนิสต์อื่นๆ ด้วยเพดานบินที่สูงเป็นพิเศษซึ่งสูงกว่าเครื่องบินขับไล่ทั่วไปในช่วงสมัยสงครามเย็น

 รายละเอียด ยู-2 
 ผู้สร้าง บริษัท ล็อกฮีด แอร์คารฟท์ เซอร์วิส (สหรัฐอเมริกา)
 ประเภท เจ๊ตตรวจการณ์ทางยุทธศาสตร์ เพดานบินสูง ที่นั่งเดียว
 เครื่องยนต์ เทอร์โบเจ๊ต แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ เจ 57-ซี ให้แรงขับ 4,990 กิโลกรัม 
 กางปีก 24.38 เมตร
 ยาว 15.11 เมตร
 สูง 3.96 เมตร
 น้ำหนักเปล่า 6,800 กิโลกรัม
 อัตราเร็วขั้นสูง 795 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 อัตราเร็วเดินทาง 740 กิโลเมตร/ชั่วโมง
 เพดานบินใช้งาน กว่า 21,350 เมตร
 พิสัยบิน 3,540 กิโลเมตร
 4,185 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งเชื้อเพลิงอะไหล่
 อาวุธ ไม่ติดอาวุธ
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
# โอวี-1 โมฮ็อค
โอวี-1 โมฮ็อค (OV-1 Mohawk)  เป็นเครื่องบินตรวจการณ์ลาดตระเวณเหนือสนามรบ เริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1959 โอวี-1 มีความสามารถในการตรวจการณ์ ภาพถ่าย เรดาร์และใช้รังสีอินฟราเรด สามารถขึ้นลงในระยะสั้นได้ วิ่งขึ้นจากสนามหญ้า และเคยเข้ารวมรบในสงครามเวียดนาม  อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522 

 รายละเอียด โอวี-1 
ผู้สร้าง บริษัทกรัมแมน คอร์เปอเรชั่น (สหรัฐอเมริกา)
ประเภท ตรวจการณ์ 2 ที่นั่ง
เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด ไลคัมมิง ที่ 53-แอล-701 ให้กำลังเครื่องละ 1,400 แรงม้า 2 เครื่อง
กางปีก 12.8 เมตร
ยาว 12.5 เมตร
สูง 3.86 เมตร
พื้นที่ปีก 30.65 ตารางเมตร
น้ำหนักเปล่า 5,467 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 8,214 กิโลกรัม
น้ำหนักวิ่งขึ้นปกติ 7,140 กิโลกรัม
อัตราเร็วขั้นสูง 465 กิโลเมตร/ชั่วโมง ที่ระยะสูง 3,050 เมตร
724 กิโลเมตร/ชั่วโมง เมื่อบินต่ำ
อัตราเดินทางประหยัด 334 กิโลเมตร/ชั่วโมง
เพดานบินใช้งาน 7,620 เมตร
เพดานบินไกลสุด 1,520 กิโลเมตร เมื่อติดตั้งถังเชื้อเพลิงอะไหล่
บินทน 4 ชั่วโมง 35 นาที
# สะพานคิงฟะฮัด
สะพานคิงฟะฮัด  เป็นสะพานเชื่อมระหว่างเมืองอัลเคาะบัร ประเทศซาอุดีอาระเบีย กับประเทศบาห์เรน  มีขนาด 4 เลน กว้าง 23 เมตร ยาว 28 กิโลเมตร

 การก่อสร้าง 
โครงการได้เริ่มเซ็นสัญญาการก่อสร้างตั้งแต่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1981 และได้ลงเริ่มก่อสร้างจริงในปีต่อมา  แล้วเสร็จ ค.ศ. 1986

 คลังภาพ 

คิงฟะฮัด
คิงฟะฮัด
คิงฟะฮัด
หมวดหมู่:ประเทศบาห์เรน
หมวดหมู่:ประเทศซาอุดีอาระเบีย
หมวดหมู่:สิ่งก่อสร้างในแคว้นตะวันออก (ประเทศซาอุดีอาระเบีย)
คิงฟะฮัด
# ตูโปเลฟ ตู-95
ตูโปเลฟ ตู-95 (,) (นาโต้ใช้ชื่อรหัสว่าแบร์)http://www.designation-systems.net/non-us/soviet.html#_Listings_Bombers เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดและขีปนาวุธขนาดใหญ่พร้อมเครื่องยนต์ใบพัดสี่เครื่อง 

มันทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2495 ตู-95 ถูกนำเข้าประจำการในสหภาพโซเวียตเมื่อปีพ.ศ. 2499 และคาดว่าจะเข้าประจำการในกองทัพอากาศรัสเซียจนถึงปีพ.ศ. 2583Lenta.ru: Оружие: Возвращение летающего медведя

ตู-95 มีเครื่องยนต์คูซเนทซอฟ เอ็นเค-12 สี่เครื่องยนต์ แต่ละเครื่องเป็นแบบใบพัดซ้อน มันยังคงเป็นเครื่องยนต์ใบพัดแบบเดียวที่ผลิตออกมามากและถูกใช้กับเครื่องบินทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์ที่เข้าปฏิบัติการ ปีกลู่ที่โดดเด่นของมันทำมุม 35 องศา ในปี พ.ศ. 2504 ตู-95 เคยบรรทุกระเบิดซาร์บอมบาระเบิดนิวเคลียร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีพลังทำลายล้าง 57 เมกกะตันบริเวณเกาะ โนวายา เซมลยา ทางตอนเหนือของขั้วโลกเหนือ อีกด้วย

รุ่นที่พัฒนามาเพื่อทางทะเลนั้นมีชื่อว่าตู-142

 รายละเอียด ตูโปเลฟ ตู-95 
300px|right
 ผู้สร้าง (โรงงานสร้างอากาศยานแห่งสหภาพโซเวียต) ในปัจจุบันคือบริษัทตูโปเลฟ
 ประเภท เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนัก พิสัยบินไกลและตราจการณ์ทางทะเล เจ้าหน้าที่ 6-7 นาย
 เครื่องยนต์ เทอร์โบใบพัด คุซเนทซอฟ เอ็นเค-12 เอ็มจี ให้กำลังเครื่องละ 14,795 แรงม้า ใบพัด 2 ชุด หมุนสวนทางกัน จำนวน 4 เครื่อง
 กางปีก 48.5 เมตร
 ยาว 47.5 เมตร
 สูง 12.12 เมตร
 พื้นที่ปีก 292.6 ตารางเมตร
 น้ำหนักเปล่า 90,000 กิโลกรัม
 น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 154,220 กิโลกรัม
 อัตราเร็วขั้นสูง .75 มัค (853กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 9,000 เมตร
 อัตราเร็วเดินทางต่อเนื่อง .67 มัค (708กิโลเมตร/ชั่วโมง) ที่ระยะสูง 11,000 เมตร
 พิสัยบินไกลสุด 12,550 กิโลเมตร เมื่อบรรทุกลูกระเบิดหนัก 25,000 ปอนด์ และไม่เติมเชื้อเพลิงกลางอากาศ
 อาวุธ ปืนใหญ่อากาศ เอ็นอาร์-23 ขนาด 23 มม. แท่นคู่ในป้อมปืนท้ายลำ บนลำ และ ใต้ลำ รวม 3 ป้อม 6 กระบอก สำหรับป้องกันตนเอง
 ลูกระเบิดทิ้งลงโดยอิสระทั้งลูกระเบิดทั่วไปและลูกระเบิดนิวเคลียร์
 รวมน้ำหนักกว่า 30,000 กิโลกรัม ในห้องเก็บลูกระเบิดภายในลำตัว
อภิวัตน์ โควินทรานนท์,อากาศยาน1979ฉบับเครื่องบิน,เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์,กรุงเทพ,2522
250px|center
# ชาวสกอตแลนด์
ชาวสกอตแลนด์ หรือ ชาวสกอต  เป็นชนชาติและกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองของสกอตแลนด์ ในแง่ของกลุ่มชาติพันธุ์แล้ว ชาวสกอตประกอบไปด้วยหลายกลุ่ม เช่น Picts, Gaels, Brythons และกลุ่มอื่น
ในปัจจุบัน "ชาวสกอต" ใช้หมายถึงใครก็ตามที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในสกอตแลนด์ หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นชาวสกอต หรือผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากผู้ที่มีชาติพันธุ์หรือระบุว่าเป็นชาวสกอต
# เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส
ประวัติศาสตร์ 
ในอดีตเป็นกือราเซาและเขตสังกัด (ค.ศ. 1815–1954) ซึ่งมีลำดับดังนี้
ดินแดน ค.ศ. 1815
 กือราเซาและเขตสังกัด
 ซินต์เอิสตาซียึสและเขตสังกัด
 ซูรินาม
ดินแดน ค.ศ. 1828 ได้มีการรวมซินต์เอิสตาซียึสและเขตสังกัด เข้าเป็นส่วนหนึ่งของกือราเซาและเขตสังกัด
 กือราเซาและเขตสังกัด
 ซูรินาม

 การเมือง 
 

 เกาะต่าง ๆ 
เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสไม่มีเขตการปกครองหลัก แม้ว่าแต่ละเกาะจะมีรัฐบาลท้องถิ่นเป็นของตนเอง

กลุ่มเกาะสองแห่งซึ่งประกอบเป็นเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส ได้แก่
 "หมู่เกาะลีเวิร์ด (Leeward Islands; Benedenwindse Eilanden) ส่วนหนึ่งของแนวลูกโซ่ลีเวิร์ดแอนทิลลีสนอกชายฝั่งประเทศเวเนซุเอลา
 อารูบา (Aruba)
 โบแนเรอ (Bonaire) รวมเกาะเล็กอีกหนึ่งแห่ง คือ ไกลน์โบแนเรอ (Klein Bonaire)
 กือราเซา (Curaçao) รวมเกาะเล็กอีกหนึ่งแห่ง คือ ไกลน์กือราเซา (Klein Curaçao)
 "หมู่เกาะวินด์เวิร์ด (Windward Islands; Bovenwindse Eilanden) ทางตะวันออกของเปอร์โตริโกและหมู่เกาะเวอร์จิน
 ซาบา (Saba)
 ซินต์เอิสตาซียึส (Sint Eustatius)
 ซินต์มาร์เติน (Sint Maarten) เฉพาะส่วนใต้ของเกาะเซนต์มาร์ติน (ส่วนเหนือของเกาะคือแซ็ง-มาร์แต็ง (Saint-Martin) เป็นของประเทศฝรั่งเศส)

 ภูมิศาสตร์ 
right|framed|แผนที่เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีส
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดทั้งหมดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและมีลักษณะเป็นเนิน มีพื้นที่ราบเพียงเล็กน้อยสำหรับประกอบเกษตรกรรม ส่วนหมู่เกาะลีเวิร์ดมีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟและปะการังผสมกัน จุดสูงสุดคือ เมานต์ซีเนอรี (Mount Scenery) สูง 862 เมตร (2,828 ฟุต) ตั้งอยู่บนเกาะซาบา (และยังเป็นจุดสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ทั้งประเทศอีกด้วย)

ภูมิอากาศของเนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสเป็นแบบเขตร้อน แต่ก็มีสภาพอากาศอบอุ่นอยู่บ้างในหนึ่งปี หมู่เกาะวินด์เวิร์ดมักประสบกับพายุเฮอร์ริเคนในหน้าร้อน

 เศรษฐกิจ 

 ประชากร 

 วัฒนธรรม 
รากฐานดั้งเดิมของประชากรและตำแหน่งที่ตั้งของเกาะต่าง ๆ ทำให้เนเธอร์แลนด์แอนทิลลีสมีวัฒนธรรมแบบผสม การท่องเที่ยวและสื่อที่มาจากสหรัฐอเมริกาได้เพิ่มอิทธิพลมากขึ้นในดินแดนแห่งนี้ บนเกาะทุกเกาะ เทศกาลงานคาร์นิวัลเป็นสิ่งสำคัญ เช่นเดียวกับในหลายประเทศที่อยู่ในแถบแคริบเบียนและลาตินอเมริกา
# กังสดาล พิพิธภักดี
กังสดาล พิพิธภักดี หรือ เติงกูซูไบดะฮ์ บินตี เติงกูโนรูดิน บิน เติงกูมูดา (ยาวี:) ชื่อเล่น ก้อย เป็นอดีตพระชายาในสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งกลันตัน

 ประวัติ 
กังสดาล พิพิธภักดี มีชื่อเล่นว่า ก้อย เป็นบุตรคนที่สามจากทั้งหมดสี่คนของวัยโรจน์ พิพิธภักดี (หรือ ตนกูนูรดิน) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี พรรคประชาธิปัตย์ และเยาวลักษณ์ พิพิธภักดี (หรือ เจะยามิล่ะห์) บิดาสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองยะหริ่ง ด้วยเป็นบุตรชายของพระพิพิธภักดี (ตนกูมุกดา อับดุลบุตร) กับสวาสดิ์ (สกุลเดิม ดาราชาติ) ภรรยาคนที่สาม ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนจากกรุงเทพมหานคร กังสดาลมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของสมเด็จพระราชินีอานิซ พระชนนีของสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5Kelantan Royal Family ด้วยสมเด็จพระราชินีอานิซเป็นบุตรสาวของพี่ชายต่างมารดาวัยโรจน์ 

กังสดาลสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2546Kelantan abuzz with talk of royal wedding Oct 24, 2004, 04:02 PM และเคยทำงานในบริษัทประกันภัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

 อภิเษกสมรส 
กังสดาลรู้จักกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร ในงานสมรสบุตรสาวของทวีศักดิ์ อับดุลบุตร ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของวัยโรจน์ผู้เป็นบิดา เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 ที่วังยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี โดยซึ่งในครั้งนั้นอดีตสุลต่านแห่งรัฐกลันตัน พระอัครมเหสี พระราชบุตรและพระราชธิดา ได้เสด็จมาร่วมงานในฐานะญาติของเจ้าเมืองยะหริ่ง โดยทั้งสองได้รู้จักทักทาย และเป็นที่พอพระราชหฤทัยของมกุฎราชกุมาร และต่อมากังสดาลก็ได้เข้าเฝ้าฯ มกุฎราชกุมารอีกครั้งในงานสมรสของหลานพิเชษฐ สถิรชวาล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2546 หลังจากที่มกุฎราชกุมารเสด็จกลับไปยังรัฐกลันตัน ครั้งนี้จึงได้ทูลให้พระราชบิดามาสู่ขอกังสดาล และนำไปสู่การอภิเษกสมรสของทั้งสองเรื่องราวดุจเทพนิยายของ "เจ้าหญิง" กังสดาล แห่งรัฐกลันตัน

กังสดาลอภิเษกสมรสกับสุลต่านมูฮัมมัดที่ 5 เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ที่วังอิสตานาเนอเกอรีกูบังเกรียน เมืองโกตาบารู รัฐกลันตัน ในพิธีอภิเษกสมรสครั้งนี้ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินไปร่วมในพิธีด้วยเจ้ากลันตัน-สาวไทยอภิเษกใหญ่แขกมาร่วมกว่า 5,000Royalty of Malaysia 1: September 2004-October 2006Thai Queen attends wedding ceremony of Malaysia's crown prince.Asia Africa Intelligence Wire| November 17, 2004  โดยในชุดของเจ้าสาวเป็นชุดไทยสากลสีขาวสั่งตัดจากกรุงเทพมหานคร ราคา 200,000 บาท

กังสดาลมีฐานันดรศักดิ์เป็นเจ้า  และมีตำแหน่งเป็น เติงกูอัมปวนมะฮ์โกตา  หรือพระชายาในมกุฎราชกุมาร หลังจากการอภิเษกสมรสได้เพียงสี่ปี ทั้งสองก็หย่าขาดจากกันKelantan Royal Family (1979 - 2010) โดยที่ไม่มีโอรส-ธิดาด้วยกัน

 ลำดับสาแหรก
# คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร (เริ่มจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2538 ในฐานะโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และได้เปิดรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรกในปี พ.ศ. 2540 และได้รับการจัดตั้งเป็นคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ตั้งอยู่ในเขตภาคเหนือตอนล่าง ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก

 ประวัติ 
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มจัดตั้งเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2538 โดยในระยะแรกเป็นโครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

ในปีการศึกษา 2540 โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้เริ่มรับนิสิตทันตแพทย์รุ่นแรก เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาทันตแพทยศาสตร์ ระยะแรกรับจำนวน 30 คน ในปีการศึกษาต่อๆมาจนถึงปัจจุบันได้เพิ่มจำนวนนิสิตทันตแพทย์เป็น รับจำนวน 45 คนต่อปี

โครงการจัดตั้งคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยนเรศวรให้มีสถานภาพเป็น คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2543ประวัติคณะทันตแพทยศาสตร์ มน.  สืบค้นเมื่อ 6 พฤษภาคม 2564.

 ภาควิชา 
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนราชการในการเรียนการสอน โดยประกอบไปด้วย 5 ภาควิชา ดังต่อไปนี้
 ภาควิชาทันตกรรมบูรณะ
 ภาควิชาทันตกรรมป้องกัน
 ภาควิชาทันตกรรมวินิจฉัย
 ภาควิชาศัลยศาสตร์ช่องปาก
 ภาควิชาชีววิทยาช่องปาก

 หน่วยทันตกรรมพระราชทาน 
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดให้มีการบริการทางทันตกรรมเคลื่อนที่แก่ประชาชนในเขตภาคเหนือตอนล่างโดยไม่มีค่าบริการในหลายโอกาส เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

หน่วยทันตกรรมพระราชทาน เป็นหน่วยบริการทันตกรรมเคลื่อนที่ เพื่อให้บริการอุดฟัน ถอนฟัน ขูดหินน้ำลาย ผ่าฟันคุด ส่งเสริมสุขภาพและการป้องกันโรคภายในช่องปาก การใส่ฟันปลอม การให้ความรู้ด้านทันตสาธารณสุขแก่ประชาชนโดยอาจารย์ทันตแพทย์และนิสิตทันตแพทย์ โดยจะจัดให้มีปฏิบัติการประมาณ 6 ครั้ง ใน 1 ปีการศึกษา

คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้ดำเนินกิจกรรมโดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทาน "หน่วยทันตกรรมพระราชทาน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร" และได้รับการสนับสนุนงบดำเนินการจากมูลนิธิเฉลิมพระเกียรติ

ในด้านงานวิจัย คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร สนับสนุนให้อาจารย์ทันตแพทย์ทำวิจัยโดยเลือกปัญหาของชุมชน เก็บรวบรวมข้อมูลจากการออกหน่วยบริการทัตกรรมเคลื่อนที่ การออกศึกษาทันตกรรมชุมชน และพัฒนานักวิจัยโดยการสนับสนุนให้นิสิตทันตแพทย์ ชั้นปีที่ 5 และ 6 เรียนรู้การวิจัยและสามารถศึกษาและวิจัยโครงการวิจัย เก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล ตามหลักสูตรทันตแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

 หลักสูตรการศึกษา 
ปัจจุบัน คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่

 หลักสูตรที่เปิดสอนในคณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ประกาศนียบัตร ปริญญาตรี ปริญญาโท ปริญญาเอกหลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยทันตแพทย์หลักสูตรทันตแพทยศาสตรบัณฑิต
 สาขาวิชาทันตแพทยศาสตร์หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต
 สาขาวิชาชีววิทยาช่องปากหลักสูตรวิทยาศาสตรดุษฏีบัณฑิต
 สาขาวิชาชีววิทยาช่องปาก

 โรงพยาบาลทันตกรรม 
คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร ได้จัดตั้งโรงพยาบาลทันตกรรม คณะทันตแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เพื่อเป็นแหล่งทำการเรียนการสอนภาคปฏิบัติให้แก่นิสิตทันตแพทย์ในชั้นคลินิก และเพื่อให้การรักษาทางด้านทันตกรรมแก่ประชาชนทั่วไป โดยตั้งอยู่บริเวณหลังโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
# ระบบตะกร้าเงิน
ระบบตะกร้าเงิน  เป็นระบบอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศอย่างหนึ่ง โดยคิดค่าเงินโดยคำนวณจากเงินทุกสกุลเงินที่มีอยู่ในธนาคารแห่งประเทศไทย ประเทศไทยยกเลิกระบบตะกร้าเงิน และหันมาใช้ระบบอัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว เมื่อ 2 กรกฎาคม 2540 ภายหลังจากประสบวิกฤติค่าเงินบาทตะกร้าเงิน  Money Time : เสถียร ตันธนะสฤษดิ์  กรุงเทพธุรกิจ
# อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว
อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว หมายถึง ระบบที่ค่าเงินของประเทศถูกกำหนดโดยอุปสงค์และอุปทานในตลาดเงินตราต่างประเทศ โดยไม่มีการแทรกแซงจากรัฐบาลหรือธนาคารกลางเป็นหลัก ค่าเงินสามารถปรับตัวขึ้นหรือลงตามการซื้อขายในตลาด ซึ่งต่างจากอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ที่ธนาคารกลางจะเข้ามาควบคุมเพื่อรักษาระดับค่าเงินให้อยู่ในช่วงที่กำหนด

อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัว เป็นระบบที่ตรงข้ามกับอัตราแลกเปลี่ยนคงที่

หลังจากการล่มสลายของระบบ Bretton Woods ในปี 1973 ประเทศต่างๆ ทั่วโลกโดยทั่วไปใช้อัตราแลกเปลี่ยนแบบลอยตัว ซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นแบบลอยตัวอิสระและแบบลอยตัวที่มีการจัดการได้

อัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวแบบกึ่งจัดการ เป็นการปล่อยให้อัตราค่าเงินเป็นไปตามกลไกของตลาด ขึ้นอยู่กับอุปสงค์-อุปทาน ของสกุลเงินนั้น ๆ โดยธนาคารกลางเป็นผู้คอยควบคุมให้เป็นไปโดยปกติ หากเกิดเหตุการณ์ผิดปกติต่อค่าเงิน เช่น มีการเก็งกำไร ธนาคารกลางก็จะเข้าแทรกแซง