I can't forget but I don't remember what (Vereniging voor Penningkunst 1996, inschrijfpenning)
De enige echte hondsbrutale penning van de Vereniging: hij weerstreeft zo ongeveer alles wat traditioneel in een penning van belang wordt gevonden. Dat maakt hem ook zo leuk. Hij is niet rond, hij ligt niet prettig in de hand, hij heeft geen fond, de typografie is slordig, het hoofd van de vrouw mist nobele trekken, hij is voor een derde opengewerkt en aan de rand zitten vijf bladmotiefjes die naar buiten steken en de penning enigszins rond doen zijn. En de tekst 'I can't forget but I don't remember what' - een regel uit een liedje van Leonard Cohen - zet de kijker ook nog eens op het verkeerde been. Een penning heeft traditioneel een memorerende functie, maar die functie kan de kijker zich ook al niet meer herinneren hoewel hij hem niet vergeten is.