De boeienkoning (Vereniging voor Penningkunst 1994, inschrijfpenning)
Weinig beeldhouwers hebben de problematiek van de relatie tussen voor- en keerzijde van de penning zo geëxploreerd en vervolgens geïntegreerd als Van de Vathorst. Hij houdt van stevige, dikke figuurtjes en zijn boeienkoning heeft, zeker wat de rugzijde aangaat, het meeste weg van een Japanse sumo-worstelaar. Het blote, gespierde mannetje met zijn grote, kale hoofd zit ingesnoerd in dikke touwen. De mens die zich vrij wil maken uit zijn beperkingen. Zijn blik lijkt uitdrukkingsloos maar hij concentreert zich op het grote moment waarop hij zich los kan maken. Van de Vathorst's aanpak is vergelijkbaar met Carasso's Leda: ook daar is een volkomen integratie tot stand gekomen tussen de beide zijden met als resultaat een zelfstandige plastiek in een cirkel waar een penning het uitgangspunt was. Carasso's ontwerp was éénmalig en bij hem lag de nadruk op de dynamiek van het gebeuren; Van de Vathorst heeft vele malen geëxperimenteerd met het uitbeelden van een werking van binnen naar buiten, deze boeienkoning is daarvan een groots voorbeeld.