Tæknilegar framfarir á árunum 1900 – 1920 áttu þátt í að koma af stað nýtingu jarðhitans til húshituna og má nefna þrjú atriði : Fyrsta lagi upphitun Stefáns B. Jónssonar á Suður-Reykjum í Mosfellssveit á íbúðarhúsi með hveravatni árið 1909 , sem sannaði fyrir mönnum að slíkt væri hægt , Í öðru lagi hitun íbúðarhúss á Sturlureykjum í Reykholtsdal með gufu frá hver sem stóð neðar í landinu en sjálft húsið . Og í Þriðja lagi með Reykhúsaaðferðinni sem svo var kölluð , sem Sveinbjörn Jónsson , sem var síðar framkvæmdastjóri Ofnasmiðjunnar , notaði til að hita upp íbúðarhús á Reykhúsum í Eyjafirði stutt eftir 1920 . Aðferð hans var að veita vatni í lokaðri hringrás frá heitri laug inn í hús . Vatnið úr hringrásinni var hitað í varmaskipti niðri í lauginni . Þessi aðferð kom í veg fyrir tvennt , tæringu á rörum , vegna efnainnihalds vatnsins og með þessu móti mátti hita upp hús sem stóðu hærra í landi en laugarnar án þess að kosta til dælingar á vatninu . Eðlismunur á hitaða og kælda vatninu heldur hringrásinni við .
Hvenær var jarðhiti fyrst notaður á Íslandi ?
 árið 1909  Fyrsta lagi upphitun Stefáns B. Jónssonar á Suður-Reykjum í Mosfellssveit á íbúðarhúsi með hveravatni árið 1909 , sem sannaði fyrir mönnum að slíkt væri hægt