Almenn notkun latneska stafrófsins á Norðurlöndum hófst með kristnitökunni , frá um það bil 950 til 1050 , en rúnir voru notaðar samhliða um langan aldur . Viðaukar voru gerðir við yngri rúnaröðina svo að í stað 16 tákna voru í upphafi 13. aldar orðin jafn mörg tákn í norræna rúnaletrinu eins og í latneska stafrófinu . Er þessi rúnaröð nefnd miðaldarúnir eða stungnar rúnir . Stafrófsröð rúnanna var líka breytt og fylgdi nú því latneska . Rúmlega 2700 rúnaristur frá um það bil 1100 til 1500 hafa fundist , ríflega helmingur frá Noregi og þar af um 600 frá Bergen . Stór hluti af ristunum eru tengdar kirkjum , í byggingunum sjálfum , á ýmsum helgidómum og á leiðum . Mikið af ristunum hefur fundist við uppgrefti á miðaldabæjum . Er þar einkum um að ræða einföld skilaboð rist á tréfjalir eða bein , eignarmörk verslunarmanna , persónuleg skilaboð og ástarkvæði svo eitthvað sé nefnt . Um 10% allra miðaldarúnarista eru textar á latínu , til dæmis Ave Maria . Norrænir menn höfðu með sér rúnakunnáttu þar sem þeir námu ný lönd í Rússlandi , á Bretlandseyjum ( Danalög , Skotlandi , Dublin , Mön ) , Færeyjum , Orkneyjum , Íslandi og Grænlandi . Einkum var það á Íslandi og Grænlandi sem rúnanotkun hélst lengi . Í kjölfar Svarta dauða á Norðurlöndum um 1350 stórminnkaði rúnanotkun og einungis fáeinar ristur er að finna frá 15. öld og eru þær einkum frá Gotlandi . Rúnir voru þó notaðar áfram á einstaka svæðum , má þar nefna Dala-hérað í Svíþjóð þar sem sérstök útgáfa rúna var notuð til skreytinga allt fram um aldamótin 1900 .
Hvenær lagðist rúnanotkun af ?
 Í kjölfar Svarta dauða á Norðurlöndum um 1350 stórminnkaði rúnanotkun og einungis fáeinar ristur er að finna frá 15. öld