Samkvæmt söguhefð gyðinga eiga páskarnir uppruna í útförinni af Egyptalandi ( Exodus ) er Móses leiddi Ísraelsmenn út úr ánauðinni hjá faraó , gegnum Rauðahafið og eyðimörkina í átt til hins fyrirheitna lands eins og sagt er frá í Biblíunni í 12. kapítula 2 . Mósebókar . Þar segir að Guð hafi sagt Móses að hann ætli að „ fara um Egyptaland og deyða alla frumburði í Egyptalandi , bæði menn og fénað “ svo að faraó sleppti gyðingum úr landi . Til þess að Guð gæti þekkt hvar gyðingarnir bjuggu var þeim uppálagt að slátra lambi og rjóða blóði þess á dyrastafi hýbýla sinna . Pesah ( páskar ) hefur í þessum texta verið þýtt sem „ framhjáganga “ vegna þess að Drottinn hét að „ Er ég sé blóðið , mun ég ganga fram hjá yður , og engin skæð plága skal yfir yður koma , þegar ég slæ Egyptaland “ . Í flestum kristnum kirkjudeildum eru páskar mesta hátíð kirkjuársins enda nefndu kirkjufeðurnir páskana " Festum festorum " eða hátíð hátíðanna . Tilefnið er upprisa Jesú en kristnir menn trúa því að hann hafi risið upp frá dauðum á þriðja degi eftir að hann var krossfestur einhvern tíma á árabilinu AD 27 til 33 . Samkvæmt frásögum í Nýja testamentinu ( Matt . 26. - 27. kap . , Mark . 14. - 15. kap . , Lúk . 22. - 23. kap . og Jóh. 18. - 19. kap . ) bar handtöku og krossfestingu Jesú upp á páskahátíð gyðinga . Páskalambið varð að tákni fyrir Jesú í hugum kristinna manna því honum var fórnað á sama hátt og lambinu .
Hvernig lést Kristur ?
 hann var krossfestur  hann var krossfestur