Í DSM kerfinu er sérhver geðsjúkdómur skilgreindur sem sem klínískt marktæk hegðunar - eða sálfræðilegt sjúkdómsmynstur hjá einstaklingi . Þetta mynstur má jafnframt ekki vera viðbrögð sem búast má við við ákveðnar aðstæður , s.s. við dauða ástvinar heldur verður að víkja frá því sem kalla má eðlilegum viðbrögðum . Þannig verður það að teljast atferlisleg , sálfræðileg eða líkamleg truflun einstaklingsins . Þrátt fyrir að þeir séu skilgreindir út frá því sem víkur frá hinu eðlilega er , jafn mótsagnarkennt og það hljómar , ekki til nein skilgreining á því sem telst vera eðlilegt . Geðsjúkdómar eru enn fremur ekki skilgreindir út frá orsök þeirra ( enda oft lítið eða ekkert vitað um hana ) heldur þeim einkennum sem eru einkennandi fyrir sjúkdóminn . Ef einstaklingur sýnir ákveðin mörg einkenni ákveðins geðsjúkdóms , s.s. þunglyndis , kvíða eða átröskunar er talað um að hann uppfylli greiningarviðmið sjúkdómsins . Í flestum tilfellum eru einkennin hvorki nægjanleg né nauðsynlegt fyrir greiningu . Það merkir að sjaldnast nægi að einstaklingurinn hafi eitt einkenni , hann verður að uppfylla nokkur , og ekki er heldur nauðsynlegt að hann uppfylli eitt ákveðið einkenni , þ.e. ekkert einkennanna er nauðsynlegt til að einstaklingurinn greinist með geðröskunina . Best er að skýra þetta út með dæmi . Greiningarviðmið almennrar kvíðaröskunar eru eftirfarandi : Til að uppfylla viðmið um almenna kvíðaröskun verður einstaklingurinn að upplifa a.m.k. þrjú af ofantöldum sex einkennum í ákveðinn tíma . Viðmiðin eru sex og ekki skiptir máli hvert af þeim þremur einstaklingurinn upplifir . Það merkir svo að tveir einstaklingar gætu þjáðst af almennri kvíðaröskun án þess þó að eiga neitt einkenni sameiginlegt samkvæmt DSM kerfinu . Það er ólíklegt að þeir ættu ekki a.m.k. eitt einkenni sameiginlegt en það sem máli skiptir er að það er mögulegt að þeir eigi það ekki og uppfylli samt báðir greiningarviðmið fyrir almenna kvíðaröskun . Annar einstaklingurinn gæti þannig átt við einbeitingarleysi að stríða ásamt því að vera sífellt þreyttur og pirraður á meðan hinn einstaklingurinn finnur til streitu auk þess að upplifa vöðvaspennu og svefntruflanir . Þannig er ekkert af þessum einkennum nauðsynlegt til að fá greiningu og eitt einkenni ( t.a.m. eirðarleysi ) er nægjanlegt fyrir greiningu . Hér verður þó að slá varnagla . DSM kerfið hefur verið endurbætt á síðustu árum og áratugum . Hönnun þess og viðmið taka mið af nýjustu rannsóknum . Þar sem þekking okkar á geðsjúkdómum er hins vegar takmörkuð hlýtur DSM kerfið að vera það einnig , þrátt fyrir að við viljum trúa því að kerfið sé sífellt að batna . Vegna þess verður hins vegar að skoða hvert tilfelli fyrir sig . Þannig er mögulegt að einstaklingur teljist þjást af almennri kvíðaröskun þrátt fyrir að hann uppfylli færri en þrjú af ofantöldum einkennum . DSM kerfið er langt í frá óbrigðult og það ber aðeins að nota sem leiðarvísi í greiningum en ekki lokadóm um geðraskanir .
til hvers er DSM notað ?
Í DSM kerfinu er sérhver geðsjúkdómur skilgreindur sem sem klínískt marktæk hegðunar - eða sálfræðilegt sjúkdómsmynstur hjá einstaklingi