Rannsóknir á lífefnafræðilegum ferlum eiga sér langa sögu , þrátt fyrir að lífefnafræði sem fræðigrein hafi ekki orðið til fyrr en á 19. öld , þegar þekkingu og rannsóknatækni í efnafræði hafði fleygt nægilega fram til að unnt væri að rannsaka starfsemi einstakra lífefna . Þannig fengust til dæmis bæði René Réaumur og Lazzaro Spallanzani þegar á 18. öld við rannsóknir á meltingu og sýndu fram á að magasafi úr fálka getur melt kjöt utan líkamans . Þeir höfðu hins vegar engin tök á að útskýra hvernig meltingin átti sér stað , það varð að bíða tilrauna Johns Young , sem uppgötvaði magasýrur í byrjun 19. aldar , og Theodors Schwann sem uppgötvaði meltingarensímið pepsín árið 1835 . Fyrir miðja 19. öld var almennt álitið að lífefni gætu ekki myndast úr „ dauðum “ efnum , heldur eingöngu úr öðrum lifefnum . Með frægri tilraun sinni frá 1828 sýndi Friedrich Wöhler fram á að þvagefni ( á þeim tíma vel þekkt efni úr lífverum ) getur myndast úr ammóníum sýanati ( sem talið var dautt efni ) . Þar sem sýndi Wöhler fram á að enginn eðlismunur væri á lifandi og dauðu efni . Þessi tilraun er gjarnan talin marka upphaf lífefnafræði .
Hvað uppgötvaði Friedrich ?
 að enginn eðlismunur væri á lifandi og dauðu efni . Þessi tilraun er gjarnan talin marka upphaf lífefnafræði