Hér hefur verið vikið að helstu skáldverkum íslenskum , sem talin hafa verið módern framundir 1990 . Bragarhættir ljóða eru því máli óviðkomandi . Hér er því . ekki fjallað sérstaklega um prósaljóð , þar sem auðséð er innlend hefð allt frá því fyrir aldamót , en einkum ber þó á þeim um 1920 . En þau ljóð greinast varla frá öðrum , nema hvað ekki er þar fylgt reglubundinni hrynjandi , stuðlun né rími . Yfirleitt ríkir ljóðrænt orðalag í prósaljóðum , myndir , líkingar og röklegt samhengi . Oft eru þau dæmisögukennd , og mjótt á munum yfir til ævintýra , sem margir sömdu á þessum tíma . Prósaljóðin eru því í sjálfu sér óviðkomandi efni þessa rits . Sama verður að segja um fríljóð , þótt þau komi síðar til , ennfremur eru svokölluð " miðleitin " ljóð þessu óviðkomandi , því yfirleitt lúta þau röklegu samhengi , hnitast um eitt atriði . Fjarstæðast af öllu er að kalla bókmenntaverk módern vegna þess að í þeim birtist tiltekið hugarástand : einmanakennd eða tilfinning fyrir tilgangsleysi lífsins . Þvílíkar hugsanir hafa komið fram á ýmsum tímum og í ýmsu formi , en hér er um bókmenntastraum að ræða , og þá um bókmenntaleg sérkenni , ekki hugmyndir .
Hver er stefna póstmódernismans ?