Prjón eða prjónaskapur er aðferð til að framleiða vefnað eða voð með garni . Prjónað efni samanstendur af lykkjum sem dregnar hafa verið gegnum aðrar lykkjur . Lykkjurnar liggja á prjóninum þar til nýjar lykkjur eru dregnar í gegn með garninu sem notað er og fer lykkjufjöldinn á prjónunum eftir stærð flíkurinnar ( verksins ) sem verið er að prjóna . Einfaldast er að byrja og enda með sama fjölda af lykkjum en það er einnig mögulegt að bæta við ( útaukning ) eða fækka lykkjum ( fella af lykkjur | fella af ) meðan á vinnunni stendur . Margar aðferðir við prjónaskap eru til og mögulegt er að handprjóna og vélprjóna flíkur . Elstu ritaðar heimildir um handverkshefðina prjónaskap hér á landi má finna í Bréfabók Guðbrands Þorlákssonar Hólabiskups frá seinni hluta 16. aldar en á þeim tíma voru landskuldir greiddar í prjónasaumi . Ennig má lesa í fornbréfi frá 1560 um prjónapreysur sem greiða mátti með landskuldir á bæ á norðurlandi . Talið er að prjón hafi borist til Íslands á fyrri hluta 16. aldar með þýskum , enskum eða hollenskum kaupmönnum og náði það fljótt mikilli útbreiðslu um landið . Auðvelt var fyrir landsmenn að framleiða ullarvarning með þessu nýja verklagi bæði til sölu og eigin nota og er það talin vera ástæða þess að prjón náði fljótt svo mikilli útbreiðslu . Elstu prjónauppskriftir , sem vitað er um hér á landi eru frá árunum 1760 - 1770 og eignaðar Skúla Magnússyni fógeta . Eru það uppskriftir af karlmanns - og kvenmannspeysu ásamt uppskriftir að karlmannssokkum , kvensokkum , nærbuxum og húfu .
Hvenær voru prjónar notaðir fyrst ?
 Talið er að prjón hafi borist til Íslands á fyrri hluta 16. aldar