Mikil eftir lýsi í borgum evrópu allt fram til 1900 en þá fór eftirspurnin eftirlýsi að minnka verulega vegna þess að þá voru menn byrjaðir að nota olíu til þess að lýsu upp borgirnar í stað lýsis . En eins og hægt er að sjá á myndinni hér að ofan var mikið um að vera þegar að veiðarnar stóðu sem hvað hæst en þá voru menn í norðlengindafjórðung að veiða það mikinn hákarl að lifrin úr þeim náði í rúmlega 12.000 tunnur . Það voru einmitt Norðlendingar sem báru höfuð og herðar yfir aðra hvað hákarlaveiðar vörðuðu á landinu . Hnignun veiðanna varð þó mjög hröð . Þó er enn veitt nokkuð af hákarli í dag en sá hákarl sem veiðist er til að mynda kæstur og borin fram á þorrablótum . Einnig hefur framleiðsla hákarlalýsis til manneldis hefur farið vaxandi að undanförnu . Í dag veiða menn vissulega enn hákarl en markmið veiðanna eru allt önnur en þau voru fyrir 150 árum síðan . Enn eru til menn sem fara til hákarlaveiða hér við land en það gera þeir nánast eingöngu til þess að þeir og aðrir geti notið þess að borða hann á Þorranum en einnig hefur framleiðsla á hákarlalýsi til manneldis farið vaxandi . Ætla má að hlutfallið af veiddum hákarli hér við land væri ef til vill enn lægra ef hann veiddist ekki sem meðafli í botnvörpur stærri skipanna en það er þó eitthvað sem erfitt er að koma fyrir . Hákarlinn hefur ekkert þvagkerfi og þegar að hann er drepinn tekur þvagið að brotna niður í eitt af myndunarefnum ammoníaks . Það flæðir um skrokk dýrsins og styrkur þess getur verið svo mikill að ef einhvern neytir kjötsins getur viðkomandi fengið eitrun eða jafnvel dáið . Því er hákarlinn látinn gerjast í moldar - eða malargryfju í 1 - 3 mánuði áður en að hann er hengdur ( svokölluð kæsing ) upp til þurrkunar en þetta er gert til þess að losna við eitrunaráhrif ammoníaksins . Fólki þykir þessi „ eldunarmáti “ örugglega ekkert ýkja lystugur og að leggja sér til munns gerjaðan hákarl virðist ekkert mjög spennandi . Til eru þó tvær leiðir til þess að borða hákarlinn ferskar , en þær felast í því að blóðga skepnuna um leið og hún veiðist og hún síðan kæld . Blóðgunin veldur því að þvagefnaríkt blóð rennur úr dýrinu og minni líkur eru á því að finna þetta svokallaða ammoníak bragð finnist . Hin leiðin er sú að dýrið er blóðgað , skrápurinn og dökka kjötið undir því er fjarlægt . Kjötið er svo skorið í bita , það svo þakið með hveiti og kornmjöli áður en það er sett í kæli í tvo sólarhringa en með þessu móti er hægt að borða það nokkuð ferskt . Þetta er ef til vill eitthvað sem ekki margir vita og kannski eitthvað sem fólk væri tilbúið að prófa áður en að það leggur dóm á hákarl sem matvæli í framtíðinni .
Hvernig er hákarl kæstur ?
 látinn gerjast í moldar - eða malargryfju í 1 - 3 mánuði áður en að hann er hengdur ( svokölluð kæsing ) upp til þurrkunar