Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

1730
Vragen van het lid Leijten (SP) aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn
en Sport over tekortschietende controle op de hulpmiddelenindustrie en
wachtlijsten bij scoliosepatiënten (ingezonden 3 februari 2011).
Antwoord van minister Schippers (Volksgezondheid, Welzijn en Sport)
(ontvangen 9 maart 2011)
Vraag 1, 8, 13 en 16
Deelt u de mening dat de controle op prothesen en implantaten in Nederland
ernstig tekort schiet? Zo nee, waarom niet?1
Hoeveel patiënten krijgen jaarlijks een prothese of implantaat dat niet
medisch is gekeurd of waarvoor geen openbare wetenschappelijke informatie
beschikbaar is? Hoeveel van deze patiënten lijden als gevolg hiervan
gezondheidsschade?
Deelt u de mening dat uitsluitend protheses en hulpmiddelen zouden mogen
worden gebruikt indien de veiligheid en werkzaamheid wetenschappelijk zijn
bewezen en informatie hierover openbaar dient te zijn? Zo ja, op welke wijze
gaat u dit regelen? Zo nee, waarom niet?
Deelt u de mening dat het toepassen van hulpmiddelen en implantaten
waarvoor geen wetenschappelijke onderbouwing bestaat, per direct verboden
dient te worden? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 1, 8, 13 en 16
Ik deel niet uw mening dat de controle op prothesen en implantaten in
Nederland tekortschiet. In Nederland geldt voor de markttoelating van
medische hulpmiddelen de Wet medische hulpmiddelen. Daarin is ook
toezicht en handhaving geregeld. De Wet op de medische hulpmiddelen is de
Nederlandse implementatie van de Europese richtlijn op het gebied van
medische hulpmiddelen. Het gaat om een Europese markt, met Europese
regelgeving.
Een fabrikant mag een medisch hulpmiddel op de markt brengen als dit
product voldoet aan de wettelijke eisen voor kwaliteit, veiligheid en functionaliteit, in de wet aangeduid als de zgn. essentiële eisen. Alleen als aan alle
eisen is voldaan mag de fabrikant een CE-markering aanbrengen op zijn
product, waarmee het product toegang krijgt tot de markt in de gehele
Europese Unie.

1

ah-tk-20102011-1730
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2011

KRO Reporter, 29 januari 2011.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

De Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) houdt toezicht op dit wettelijke
systeem. De IGZ kan bijvoorbeeld ingrijpen als er een medisch hulpmiddel op
de markt is dat niet aan de wettelijke eisen voldoet. Ook het toepassen van
een dergelijk hulpmiddel is strafbaar. Bij de IGZ zijn geen situaties bekend
waaruit blijkt dat er implantaten op de markt zijn die niet aan de wettelijke
eisen voldoen.
Medische hulpmiddelen worden ingedeeld in risicoklassen. Orthopedische
implantaten zoals knieën en heupen behoren tot de hoogste risicoklasse,
klasse III. Bij medische hulpmiddelen van deze klasse beoordeelt een
zogenoemde aangemelde instantie of het product aan de essentiële eisen
voldoet voordat de fabrikant de CE-markering mag aanbrengen. Aangemelde
instanties zijn onafhankelijke privaatrechtelijke instanties die worden
aangewezen door de lidstaten en onder toezicht staan van de bevoegde
autoriteit en de instantie verantwoordelijk voor accreditatie in die lidstaat. In
Nederland heeft de minister van VWS Dekra (voorheen KEMA) aangewezen
als aangemelde instantie voor medische hulpmiddelen. De IGZ houdt toezicht
op Dekra.
De wettelijke eisen houden onder andere in dat een hulpmiddel niet op de
markt mag komen zonder dat er uit onderzoek klinische gegevens zijn
verkregen.
Deze regelgeving is onlangs herzien, waarbij mede op aandringen van
Nederland de eisen voor het klinische bewijs dat een medisch hulpmiddel
aan de wettelijke eisen voldoet, zijn verduidelijkt en aangescherpt.
Het is niet zo dat de resultaten daarvan openbaar moeten worden gemaakt,
de beoordeling van het onderzoek gebeurt door de aangemelde instantie.
Wat betreft medische hulpmiddelen die al op de markt zijn, geldt dat de
fabrikant verplicht is het product te blijven volgen, dit heet Post Marketing
Surveillance (PMS). Het uitvoeren van Post market clinical follow-up (klinisch
vervolgonderzoek) is daarvan een onderdeel. Als een fabrikant ernstige
bijwerkingen ontdekt, moet hij dit melden bij de bevoegde autoriteit, in
Nederland de IGZ. In overleg met de IGZ moet de fabrikant dan passende
maatregelen nemen, zoals het informeren van beroepsbeoefenaren en
ziekenhuizen, of het van de markt halen van het betreffende product (recall).
De Inspectie houdt toezicht op de PMS. Overigens heeft de IGZ aangegeven
in het kader van haar werkplan 2011 de PMS breed te willen bekijken, met
heupprothesen als specifieke casus.
Vraag 2
Herinnert u zich uw toezegging dat u gaat uitzoeken hoeveel contracten er
bestaan tussen chirurgen en de medische hulpmiddelenindustrie? Kunt u de
resultaten van dit onderzoek binnen een maand aan de Kamer sturen? Zo
nee, waarom niet?2
Antwoord 2
Ik vind het belangrijk dat helder wordt hoe de feiten zijn ten aanzien van de
contracten tussen orthopeden en medische hulpmiddelenbedrijven, zoals die
genoemd worden in de uitzending van KRO Reporter. De Nederlandse
Orthopaedische Vereniging (NOV) heeft een intern onderzoek opgestart naar
deze contracten; de resultaten daarvan ontvang ik eind maart van de NOV. Ik
zal de Kamer zo spoedig mogelijk over de resultaten van het onderzoek van
de NOV informeren.
Vraag 3
Bent u ervan op de hoogte dat er veertig contracten zijn geteld door de
Nederlandse Nederlandse Orthopaedische Vereniging (NOV)?3 Erkent u dat
dit bij u bekend had kunnen zijn ten tijde van de mondelinge vragen d.d.
1 februari jl.?
Antwoord 3
Er was op dat moment nog geen contact met de NOV. Ik begrijp van de NOV
dat ten tijde van de uitzending van KRO Reporter reeds veertig leden
gereageerd hadden op de uitvraag van het NOV-bestuur. Niet in alle reacties
2
3

Mondelinge Vragenuur, 1 februari 2011.
http://medischcontact.artsennet.nl/blad/Tijdschriftartikel/Veertig-orthopeden-gelieerd-aanindustrie.htm

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2

was ook sprake van contracten met bedrijven. Ik onderscheid hierbij
contacten, waarbij sprake is van samenwerking met bedrijven, en contracten,
waarbij die samenwerking ook is vastgelegd. De contracten die in de reacties
werden gemeld zijn overeenkomsten die zien op zaken als wetenschappelijk
onderzoek, trainingen, het geven van lezingen en scholing. Daarmee vallen
deze overeenkomsten volgens de NOV binnen de eigen gedragscode die ziet
op contacten met bedrijven.
Vraag 4
Bent u bereid dergelijke contracten te verbieden? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 4
Nee, ik ben niet bereid contracten tussen beroepsbeoefenaren en bedrijven,
zoals ik die omschrijf in mijn antwoord op vraag drie, te verbieden. Samenwerking tussen artsen en medische hulpmiddelenbedrijven is van belang
voor de continue verbetering van de zorg. Als die samenwerking leidt tot
nieuwe producten of toepassingen die meerwaarde hebben boven bestaande
producten of toepassingen, dan is de volksgezondheid daarbij gebaat. Die
samenwerking ga ik dus niet verbieden.
Vraag 5
Waarop is uw vertrouwen gebaseerd dat de veldpartijen binnen enkele
maanden met een nationale code voor omgang met artsen komen terwijl
deze zelfregulering tot nu toe kennelijk nooit tot stand is gekomen?
Antwoord 5
Dit onderwerp heeft mijn aandacht. Mijn ambtsvoorganger heeft in 2009
onderzoek laten doen naar reclame en gunstbetoon in de medische hulpmiddelensector. Het onderzoek betrof een scan over de volle breedte van de
sector. U bent bij brief van 26 oktober 2009 (TK 2009–2010, 32 123 XIV, nr. 19)
hierover geïnformeerd.
Er is reeds een veelheid aan gedragscodes in de medische hulpmiddelensector die ziet op contacten tussen artsen en bedrijven. Dit hangt samen met het
karakter van de sector, die heel divers is. Er zijn codes op bedrijfsniveau, op
het niveau van deelmarkten in de medische hulpmiddelensector, en op
Europees niveau. Naar aanleiding van het eerdergenoemde onderzoek zijn de
medische hulpmiddelenkoepels gevraagd hun verschillende codes te
uniformeren (zie ook TK 2009–2010, 32 123 XIV, nr. 19). De koepels werken
momenteel aan één Nederlandse gedragscode voor medische hulpmiddelenbedrijven over omgang met artsen, die per 1 januari 2012 operationeel zal
zijn. De sector zet hiermee een grote stap voorwaarts, en ik vind dat een
goede zaak. Het is goed als er ook aandacht wordt geschonken aan naleving
van de code, en toezicht daarop. De sector maakt hier werk van; dit traject
heeft echter tijd nodig. Ik zal de totstandkoming van deze gedragscode
nauwlettend blijven volgen, en blijf daarover in gesprek met de medische
hulpmiddelensector.
Vraag 6 en 7
Hoeveel tijd gaat u het veld precies geven, deelt u de mening dat de
zelfregulering voor 1 mei 2011 geregeld zou moeten zijn? Deelt u de mening
dat het goed is om al vast wettelijke maatregelen voor te bereiden als stok
achter de deur en om te laten zien dat het u menens is?
Op welke manier denkt u dit wettelijk te kunnen regelen, kan dit door
aanpassing van huidige wetgeving en zo ja, welke wetgeving, of zou hier een
nieuw wetsvoorstel voor gemaakt moeten worden?
Antwoord 6 en 7
U vraagt om een gedragscode per 1 mei 2011: dat is geen realistische
termijn. Ik wil een degelijke en robuuste gedragscode die door de sector
wordt gedragen; de sector moet daar de kans toe krijgen. Dit gaat echter niet
zomaar. De medische hulpmiddelensector kent hele diverse markten,
producten en bedrijven. Voor een uniforme gedragscode over contacten met
beroepsbeoefenaren moet daarom ook draagvlak worden gecreëerd.
Daarnaast zal de gedragscode gaan over de volle breedte van de medische
hulpmiddelensector; van stomamateriaal tot CT-scanapparaten. Dat proces
heeft tijd nodig. De koepels van medische hulpmiddelenbedrijven hebben

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

3

aangegeven dat ze werken aan gedragscode per 1 januari 2012. Ik vind dat
een realistische termijn. Ik ben bereid de sector die tijd te geven, maar ik
verwacht per die datum een robuuste gedragscode over contacten tussen
medische hulpmiddelenbedrijven en professionals in de medische hulpmiddelensector. Zodra de code beschikbaar is zal ik u daarover informeren.
Ik geef de medische hulpmiddelensector de kans om tot een robuuste
gedragscode te komen, waarbij ook aandacht is voor de naleving van de code
en toezicht daarop. Ik denk daarom niet aan een wettelijke regeling; ik zie
daar op dit moment geen basis voor. Als ik dit wel wettelijk zou willen
regelen zou ik een nieuw wetsvoorstel moeten maken, omdat dit niet binnen
de huidige regelgeving kan. Het karakter van de wetgeving op het terrein van
de medische hulpmiddelen is overigens Europees. Ik vind daarom dat het
debat over nieuwe wettelijke regels op dit terrein vooral op Europees niveau
moet worden gevoerd. Nederland zal daarbij een actieve inbreng leveren.
Vraag 9
Is u bekend dat de beroepsgroep van orthopedisch chirurgen geen heil ziet in
zelfregulering en vraagt om meer toezicht? Wat is hierop uw reactie?4
Antwoord 9
Dit lees ik niet in het bericht dat u aanhaalt. Mij is wel bekend dat de NOV in
een persbericht van 26 januari 2011 heeft gevraagd om meer transparantie
over contacten tussen orthopeden en medische hulpmiddelenbedrijven. Dat
vind ik een goed streven. Zij kunnen dit in eerste instantie binnen hun
beroepsgroep aan de orde stellen.
Vraag 10
Erkent u dat het uitblijven of ontbreken van adequaat medisch toezicht op
hulpmiddelen kan leiden tot ernstige gezondheidsschade voor patiënten? Zo
ja, ligt het, gelet op deze ernstige risico’s, niet voor de hand om in plaats van
te vertrouwen op zelfregulering wettelijke maatregelen te nemen? Zo nee,
waarom niet? Wilt u uw antwoord toelichten?
Antwoord 10
Ten aanzien van de veiligheid van hulpmiddelen is er geen sprake van
zelfregulering. Zoals in antwoord 1 is uitgelegd, is er een wettelijk kader voor
de markttoelating van medische hulpmiddelen waarop door de IGZ toezicht
wordt gehouden. Daarbij vindt de beoordeling van hulpmiddelen uit de
hogere risicoklassen plaats door onafhankelijke privaatrechtelijke instanties
die door de minister van VWS worden aangewezen en waarop toezicht is
door IGZ en de Raad voor Accreditatie.
Vraag 11
Bent u bereid te onderzoeken hoeveel chirurgen en behandelcentra
(relatie)geschenken en diensten ontvangen van de medische hulpmiddelenindustrie en in ruil daarvoor kiezen voor producten van het betreffende bedrijf?
Zo ja, wanneer kan de Kamer de resultaten van dit onderzoek tegemoet zien?
Zo nee, vindt u het niet onwenselijk dat de schijn blijft bestaan dat sommige
chirurgen te koop zijn?
Antwoord 11
Nee, het is aan de sector zelf om dit te onderzoeken. De schijn dat sommige
chirurgen te koop zijn is onwenselijk. Het is daarom belangrijk dat er
duidelijkheid komt ten aanzien van de feiten achter de contracten tussen
orthopeden en bedrijven zoals die aan de orde zijn geweest in KRO Reporter,
maar het is aan de sector om hun blazoen te klaren. Ik hoop dan ook dat dat
bereikt wordt met de uitkomsten van het onderzoek van de NOV. Bovendien,
de behandelcentra zijn op dit punt zelf verantwoordelijk.
De zorgverzekeraar die de zorg inkoopt, zal dit willen doen tegen een scherpe
prijs voor een goede kwaliteit. Ook hij heeft terzake verantwoordelijkheid voor
de kwaliteit/prijs verhouding van de zorg.

4

http://reporter.kro.nl/uitzendingenreporter/_2011/reactie-inspectie_voor_volksgezondheid.aspx

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

4

Vraag 12
Klopt de uitspraak van de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) dat er
geen wettelijke basis bestaat om op te treden tegen gunstbetoon bij
marketing van medische hulpmiddelen? Deelt u de mening dat deze
wettelijke basis er wel dient te komen? Wilt u uw antwoord toelichten?5
Antwoord 12
De uitspraak klopt: voor optreden door de IGZ tegen gunstbetoon bij
marketing van medische hulpmiddelen als zodanig is geen wettelijke basis.
Wel kan er worden opgetreden als dit gunstbetoon leidt tot onjuist medisch
handelen; dit valt binnen het toezichtskader van de IGZ en, zoals ik in mijn
antwoord op de vorige vraag aangaf, ook binnen de eigen verantwoordelijkheid van de zorgverzekeraar.
Vraag 14
Deelt u de mening dat er een onafhankelijke instantie ter beoordeling van
medische hulpmiddelen dient te worden opgericht, naar analogie van het
College ter beoordeling van geneesmiddelen? Zo ja, wanneer kan de Kamer
een voorstel van uw zijde verwachten? Zo nee, waarom dienen naar uw
oordeel geneesmiddelen wel te worden beoordeeld en medische hulpmiddelen niet?
Antwoord 14
Nee, deze mening deel ik niet. Er is namelijk al een onafhankelijke instantie
die beoordeelt of een medische hulpmiddel uit een hogere risicoklasse aan
alle wettelijke eisen voldoet, namelijk de eerdergenoemde aangemelde
instantie, zoals beschreven in antwoord 1. Er vindt dus wel een beoordeling
plaats van medische hulpmiddelen, maar het beoordelingsproces is anders
georganiseerd dan bij geneesmiddelen. Dat is ook logisch, de medische
hulpmiddelenmarkt is totaal anders en veel breder. Het scala aan medische
hulpmiddelen strekt zich uit van glucosemeters tot ct-scanners en van
looprekken tot stents. Hierdoor zijn er grote verschillen in de toepassing en in
het traject van productontwikkeling en –innovatie.
Vraag 15
Wat is uw oordeel over orthopedische bedrijven die geen wetenschappelijk
onderzoek over hun producten publiceren? Bent u bereid dit te verplichten?
Zo ja, wanneer kan de Kamer een voorstel tegemoet zien? Zo nee, hoe
verhoudt dit zich tot de door u gewenste transparantie voor patiënten?
Antwoord 15
Zoals reeds bij de beantwoording van vraag 1 naar voren is gekomen, mogen
fabrikanten hun producten niet op de markt brengen zonder klinische
gegevens. De resultaten worden door de aangemelde instantie beoordeeld.
Fabrikanten zijn echter niet verplicht om deze onderzoeken openbaar te
maken.
De regelgeving op dit gebied is Europees, het betreft toelating tot de markt in
de hele EU, er is geen afzonderlijke toelating tot de Nederlandse markt. Het is
daarom niet mogelijk, maar ook niet zinvol, om alleen voor Nederland aparte
eisen te stellen. Overigens is inmiddels duidelijk dat dit onderwerp bij de
herziening van de Europese richtlijnen in 2012 aan de orde zal komen. Ik ben
een voorstander van transparantie en zal bij deze herziening dit uitgangspunt
ook aanhouden bij de Nederlandse inbreng op dit punt.
Vraag 17
Wat is uw verklaring voor het feit dat mensen met rugvergroeiing (scoliose)
dikwijls twee jaar moeten wachten op een operatie? Heeft dit wellicht iets te
maken met het feit dat aan behandeling van deze groep minder te verdienen
valt dan aan lucratieve nieuwe protheses van de hulpmiddelenindustrie? Wilt
u uw antwoord toelichten?

5

http://reporter.kro.nl/uitzendingenreporter/_2011/reactie-inspectie_voor_volksgezondheid.aspx

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

5

Antwoord 17
Scolioseoperaties zijn complexe ingrepen die zeer lang duren. Het vrijspelen
van medisch specialisten en operatiekamers is daarom moeilijker te regelen.
Omdat de afwegingen die instellingen daarbij maken niet los staan van de
wijze van bekostigen van de ingrepen, kunnen veranderingen in de wijze van
bekostiging bij de gemaakte keuzen van betekenis zijn. Overigens wordt een
scoliosebehandeling bekostigd uit het A-segment.
Vraag 18 en 19
Hoe is het mogelijk dat de wachttijden voor operatie bij scoliose patiënten
sinds februari 2010 niet zijn afgenomen ondanks uw antwoord op eerdere
Kamervragen over dit probleem waarbij u aangaf dat de DBC-financiering zou
worden afgestemd op de zwaarte van de scoliosebehandeling?6
Wilt u komen met een adequaat financieringsvoorstel voor de gespecialiseerde scolioseoperaties zodat dergelijke operaties niet meer verliesgevend
voor ziekenhuizen zijn en financiële afwegingen niet meer doorslaggevend
kunnen zijn bij het al dan niet behandelen van scoliosepatiënten? Zo neen,
waarom niet?
Antwoord 18 en 19
Zoals al eerder is aangegeven bij de beantwoording van de kamervragen die
gesteld zijn op 2 februari 2010 (TK 2009–2010, aanhangselnummer 2001) zijn
in het DBC-systeem langdurige en complexe ingrepen niet per se onaantrekkelijk.
Er wordt namelijk in de DBC-systematiek rekening gehouden met de tijd die
de gemiddelde specialist kwijt is aan deze behandeling en welke kosten de
behandeling met zich meebrengt voor het ziekenhuis. De behandeling van
scoliose valt nu onder het A-segment, waardoor de bekostiging van deze zorg
nog plaatsvindt op basis van het FB-budget en de huidige DBC’s alleen
worden gebruikt ter dekking van het budget.
Op dit moment wordt de zorg dus bekostigd via het FB-budget. Het budget
staat voor een deel vast en is dus beperkt afhankelijk van geleverde
prestaties. Ziekenhuizen krijgen bijvoorbeeld een bedrag per ziekenhuisopname, per ligdag en per eerste polikliniekbezoek. De kosten van een
scolioseoperatie liggen veel hoger dan wat het ziekenhuis ontvangt op basis
van ligdagen en polikliniekbezoeken. In het FB-budget wordt onvoldoende
rekening gehouden met de hoge kosten die met deze behandeling gepaard
gaan. Aan de andere kant zijn voor andere behandelingen de kosten van de
behandeling lager dan wat het ziekenhuis krijgt op basis van ligdagen en
polikliniekbezoeken. Het is dus een budget, dat op instellingsniveau kostendekkend hoort te zijn.
Om de geleverde prestaties beter te belonen ben ik voornemens om per 2012
de ziekenhuisbudgetten af te schaffen en prestatiebekostiging en een nieuwe
DBC-systematiek in te voeren (DOT). In DOT is extra aandacht besteed aan
alle operaties van de wervelkolom en ik verwacht dan ook dat het bekostigingsprobleem daarmee zal worden opgelost. In de nieuwe situatie zal er
sprake zijn van een maximumtarief voor de scolioseoperaties op basis van
deze nieuwe DBC’s. Ik heb in mijn beleidsbrief (TK 2010–2011, 32 620, nr. 1)
ook aangegeven dat ik het B-segment maximaal wil uitbreiden. In het
B-segment kan namelijk tussen de zorgverzekeraars en ziekenhuizen het beste
worden onderhandeld over de prijs en kwaliteit van de geleverde zorg. Juist
bij complexe ingrepen, zoals scoliose, kunnen vrije prijzen een oplossing zijn,
omdat onderhandeld kan worden over de zwaarte van de behandeling en de
daarmee gemoeide kosten. Ik heb de Nederlandse Zorgautoriteit gevraagd
mij te adviseren over welke zorg overgeheveld kan worden naar het
B-segment. Door invoering van prestatiebekostiging en vrije prijsvorming zal
de marktdynamiek worden bevorderd, waardoor de zorgaanbieders beter
gaan inspelen op de vraag van de patiënt. Zie ook mijn antwoord op vraag
17.
Vraag 20 en 21
Hoe is het gesteld met het onderhoud van medische apparatuur en welke
wetgeving is er thans op dit terrein?
6

Vragen van het lid Van Gerven (SP), Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2009–2010,
nr. 2001.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

6

Is het waar dat er wel wetgeving bestaat inzake het onderhoud van liften en
blusapparatuur maar niet bij medische apparatuur? Dient er op het gebied
van onderhoud van medische apparatuur niet aanvullende wetgeving te
komen? Zo neen, hoe wordt de veiligheid dan wel geborgd?
Antwoord 20 en 21
Op basis van de Kwaliteitswet zorginstellingen is de Raad van Bestuur
verantwoordelijk om de kwaliteit van zorg binnen de instelling te borgen. Zij
moeten een systeem hebben binnen de instelling om toe te zien op deze
kwaliteit. Daarmee zijn zij op basis van deze wetgeving ook verantwoordelijk
voor het periodieke onderhoud van de apparatuur binnen hun instelling.
Daarnaast ligt er ook een zekere verantwoordelijkheid bij de individuele
beroepsbeoefenaar. Deze verantwoordelijkheid is nader ingevuld door de
Orde van Medisch Specialisten met de leidraad medische apparatuur. De
betrokken koepels zijn aan de slag om de verantwoordelijkheid van de
ziekenhuizen voor onderhoud aan medische apparatuur nader vorm te geven.
In de ontwerpwet Wet cliëntenrechten zorg heb ik de mogelijkheid opgenomen om bij AMvB nadere regels te stellen met betrekking tot onderhoud van
medische apparatuur. Deze invulling is niet nodig indien betrokkenen zelf dit
verder tijdig invullen. Daarbij is afgesproken dat de verdere invulling in
augustus 2011 in een convenant vastgelegd zal worden. Met deze aanpak
wordt m.i. voldoende actie ondernomen om het onderhoud van medische
apparatuur te waarborgen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

7