Besluit van
houdende regels over het
strafvorderlijk onderzoek naar
besmetting met een ernstige
besmettelijke ziekte en fylogenetisch
onderzoek (Besluit bloedtest in
strafzaken in geval van een ernstige
besmettelijke ziekte)

Op de voordracht van Onze Minister van Justitie van
2009, directie Wetgeving, nr.
;
Gelet op de artikelen 151e, eerste en zesde lid, 151f, vierde en vijfde lid,
151h, derde en vierde lid, 151i, tweede en derde lid, en 177b, vijfde lid, van
het Wetboek van Strafvordering;
De Raad van State gehoord (advies van
nr.
);
Gezien het nader rapport van Onze Minister van Justitie
van
2009, directie Wetgeving, nr.

,

;

Hebben goedgevonden en verstaan:
§ 1. Begripsomschrijvingen
Artikel 1
In dit besluit wordt verstaan onder:
a. de wet: het Wetboek van Strafvordering;
b. een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, eerste lid, of artikel 151h,
eerste lid, van de wet: een onderzoek dat tot doel heeft om met behulp
van bloed dat van de verdachte of een derde is afgenomen, vast te stellen
of de verdachte of de derde drager is van een ziekte als bedoeld in artikel
2;
c. een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, vijfde lid, van de wet: een
onderzoek als bedoeld in artikel 151e, eerste lid, van de wet dat wegens
zwaarwegende redenen wordt verricht met behulp van bloed dat niet van
de verdachte is afgenomen;
d. een onderzoek als bedoeld in artikel 151i, eerste lid, van de wet: een
onderzoek dat tot doel heeft om met behulp van bloed dat van de
verdachte of een derde is afgenomen, vast te stellen of de verdachte of de
derde degene is die de besmetting met een ziekte als bedoeld in artikel 2
heeft overgedragen op het slachtoffer van dat misdrijf;

e. een gemeentelijke gezondheidsdienst: een gemeentelijke
gezondheidsdienst als bedoeld in artikel 14, eerste lid, van de Wet publieke
gezondheid;
f. NEN-EN-ISO 15189: Medische laboratoria - Bijzondere eisen voor kwaliteit
en competentie, uitgegeven door het Nederlands Normalisatie-instituut en
gepubliceerd op 1 mei 2007;
g. NEN-EN-ISO/IEC 17025: Algemene eisen voor de bekwaamheid van
beproevings- en kalibratielaboratoria, uitgegeven door het Nederlands
Normalisatie-instituut en gepubliceerd op 1 juli 2005.
§ 2. Aanwijzing ernstige besmettelijke ziekten
Artikel 2
Als ernstige besmettelijke ziekten in het kader waarvan onderzoek aan bloed
ten behoeve van een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, eerste lid, 151e,
vijfde lid, artikel 151h, eerste lid, of artikel 151i, eerste lid, van de wet, kan
worden verricht, worden aangewezen:
a. human immunodeficiency virus,
b. hepatitis B en
c. hepatitis C.
§ 3. Wijze van verkrijging van bloed
Artikel 3
1. Degene die gevraagd wordt schriftelijk toe te stemmen in het afnemen van bloed
ten behoeve van het uitvoeren van een onderzoek als bedoeld in artikel 151e,
eerste lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet, kan zich bij het nemen van zijn
beslissing door een raadsman doen bijstaan. De officier van justitie of de rechtercommissaris wijst hem op deze mogelijkheid.
2. Ten behoeve van het uitvoeren van een onderzoek als bedoeld in artikel 151e,
eerste lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet worden twee buisjes bloed van
4 milliliter bloed afgenomen. Een buisje bloed is bestemd is voor een onderzoek
als bedoeld in artikel 151e, eerste lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet en
een buisje bloed is bestemd voor een onderzoek als bedoeld in artikel 151i,
eerste lid, van de wet. De buisjes zijn geen heparinebuisjes.
3. Het bloed wordt afgenomen door een arts of een verpleegkundige van een
gemeentelijke gezondheidsdienst of een arts of een verpleegkundige die
werkzaamheden verricht voor een regionaal politiekorps. Indien de arts of de
verpleegkundige bij de behandeling van de desbetreffende persoon betrokken is
of is geweest, neemt hij bij hem geen celmateriaal af, tenzij de persoon daarin
schriftelijk toestemt.
Artikel 4
1. Het afnemen van bloed ten behoeve van een onderzoek als bedoeld in
artikel 151e, eerste lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet bij degene
aan wie een bevel als bedoeld in artikel 151e, tweede lid, of artikel 151h,
derde lid, van de wet is gegeven, geschiedt op de wijze als omschreven in
artikel 3, tweede lid. Artikel 3, derde lid, is van overeenkomstige
toepassing.

2

2. Het eerste lid is van overeenkomstige toepassing in geval van het afnemen
van bloed ten behoeve van een tegenonderzoek.
Artikel 5
1. Bij het afnemen van bloed als bedoeld in artikel 3 of 4 is een
opsporingsambtenaar aanwezig die:
a. daarvan proces-verbaal opmaakt of een verklaring, dat hij voorziet van
een identiteitszegel waarop hij de naam, de geboortedatum en -plaats
en het geboorteland van degene van wie het is afgenomen aanbrengt of,
indien deze gegevens onbekend zijn, andere gegevens waarmee zijn
identiteit kan worden vastgesteld.
b. de buisjes met bloed van een identiteitszegel voorziet dat gelijk is aan
het identiteitszegel, bedoeld onder a,
c. ervoor zorgt dat de buisjes met bloed zo spoedig mogelijk in een
verpakking die hij heeft voorzien van een of meer sluitzegels, wordt
bezorgd bij een gemeentelijke gezondheidsdienst.
2. Het identiteitszegel, bedoeld in het eerste lid, is een zelfklevend zegel dat
bedrukt is met een eenmalig te gebruiken combinatie van letters en cijfers.
Deze combinatie is aangebracht in schrift en barcode.
3. Het sluitzegel, bedoeld in het eerste lid, is een zelfklevend, elastisch en
fraudebestendig zegel met de opdruk “bloedtest justitie”.
Artikel 6
1. In geval van een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, vijfde lid, van de
wet voorziet de opsporingsambtenaar de verpakking van een in beslag
genomen voorwerp waarop mogelijkerwijs bloed van de verdachte
aanwezig is, dan wel van bloed dat niet is afgenomen op de wijze als
voorzien in artikel 3 of artikel 4, van een identiteitszegel zo spoedig
mogelijk nadat het voorwerp of bloed in beslag is genomen.
2. De opsporingsambtenaar voorziet het proces-verbaal van de
inbeslagneming van het voorwerp of het bloed, bedoeld in het eerste lid,
van een identiteitszegel dat gelijk is aan het identiteitszegel, bedoeld in het
eerste lid. Hij vermeldt in het proces-verbaal de naam, de geboortedatum
en -plaats en het geboorteland van de verdachte of, indien deze gegevens
onbekend zijn, andere gegevens waarmee diens identiteit kan worden
vastgesteld.
3. De opsporingsambtenaar zorgt ervoor dat het voorwerp of het bloed,
bedoeld in het eerste lid, zo spoedig mogelijk nadat de officier van justitie
of de rechter-commissaris opdracht heeft gegeven tot het het verrichten
van een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, vijfde lid, van de wet, in
een verpakking die hij heeft voorzien van een of meer sluitzegels als
bedoeld in artikel 5, derde lid, wordt bezorgd bij een gemeentelijke
gezondheidsdienst.

3

§ 4. Onderzoek naar besmetting met een ernstige besmettelijke
ziekte
Artikel 7
1. Een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, eerste of vijfde lid, of artikel
151h, eerste lid, van de wet of een tegenonderzoek als bedoeld in artikel
151f, derde lid, of artikel 151h, derde lid, van de wet wordt verricht in het
laboratorium van de gemeentelijke gezondheidsdienst waarbij het bloed,
bedoeld in artikel 5, eerste lid, onder c, of artikel 6, derde lid, of het
voorwerp, bedoeld in artikel 6, derde lid, is bezorgd, of het laboratorium
van een ziekenhuis dat binnen het grondgebied van die gemeentelijke
gezondheidsdienst valt.
2. Indien het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste of vijfde lid, of artikel
151h, eerste lid, van de wet wordt verricht in het laboratorium van een
ziekenhuis, zorgt de gemeentelijke gezondheidsdienst dat het bloed of het
voorwerp, dat voor het verrichten van het onderzoek nodig is, zo spoedig
mogelijk in de verpakking, bedoeld in artikel 5, eerste lid, onder c, of
artikel 6, derde lid, bij dat laboratorium wordt bezorgd.
Artikel 8
1. De deskundige die is verbonden aan het laboratorium van de
gemeentelijke gezondheidsdienst of het ziekenhuis, bedoeld in artikel 7, en
is aangewezen voor het verrichten van het onderzoek, bedoeld in artikel
151e, eerste of vijfde lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet, of een
tegenonderzoek als bedoeld in artikel 151f, derde lid, of artikel 151h,
derde lid, van de wet, verricht het onderzoek binnen de termijn die de
officier van justitie of de rechter-commissaris die de opdracht tot het
verrichten van het onderzoek heeft gegeven, heeft gesteld. De termijn
wordt na overleg met de deskundige die het onderzoek verricht,
vastgesteld.
2. De deskundige verricht het onderzoek, bedoeld in het eerste lid, volgens
de daarvoor geldende methoden.
3. De deskundige stelt een verslag op van de resultaten van het onderzoek
en ondertekent het verslag.
4. Het verslag bevat in ieder geval:
a. de naam, de geboortedatum en -plaats en het geboorteland van de
verdachte of de derde met behulp van wiens bloed het onderzoek is
uitgevoerd, of, indien deze gegevens onbekend zijn, andere gegevens
waarmee zijn identiteit kan worden vastgesteld,
b. het nummer van het identiteitszegel dat op de verpakking was vermeld
waarmee de deskundige het bloed heeft ontvangen,
c. de methode met behulp waarvan onderzoek is verricht, en
d. de resultaten en de conclusies van het onderzoek.
5. De deskundige doet terstond na dagtekening van het verslag het verslag
toekomen aan de officier van justitie of de rechter-commissaris.
6. De deskundige die een onderzoek als bedoeld in artikel 151h, eerste lid,
van de wet verricht, is een andere deskundige dan de deskundige die een
onderzoek als bedoeld in artikel 151e, eerste of vijfde lid, van de wet heeft
verricht. De deskundige die een tegenonderzoek als bedoeld in artikel
151f, derde lid, of artikel 151h, derde lid, van de wet verricht, is
verbonden aan een andere gemeentelijke gezondheidsdienst of een ander

4

ziekenhuis dan de gemeentelijke gezondheidsdienst of het ziekenhuis die
het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste of vijfde lid, of artikel 151h,
eerste lid, van de wet heeft verricht.
Artikel 9
1. Indien de uitslag van het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste of
vijfde lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet negatief is, vernietigt de
gemeentelijke gezondheidsdienst, bedoeld in artikel 7, het resterende
bloed waarmee dat onderzoek is verricht, en het bloed, bedoeld in artikel
5, eerste lid, onder c, of artikel 6, derde lid, dat bestemd is voor een
onderzoek als bedoeld in artikel 151i, eerste lid, van de wet, en de bij dat
buisje behorende identificerende persoonsgegevens.
2. Indien de uitslag van het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste of
vijfde lid, of artikel 151h, eerste lid, van de wet positief is, vernietigt de
gemeentelijke gezondheidsdienst, bedoeld in artikel 7, het resterende
bloed waarmee dat onderzoek is verricht, en zorgt ervoor dat het bloed,
bedoeld in het eerste lid, zo spoedig mogelijk in de verpakking, bedoeld in
artikel 5, eerste lid, onder c, of artikel 6, derde lid, bij het Academisch
Medisch Centrum in Amsterdam wordt bezorgd.
3. Indien het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste of vijfde lid, of artikel
151h, eerste lid, van de wet, is verricht in het laboratorium van een
ziekenhuis, bedoeld in artikel 7, vernietigt het ziekenhuis het resterende
bloed waarmee dat onderzoek is verricht, en verstrekt het de
gemeentelijke gezondheidsdienst, bedoeld in artikel 7, de informatie die
nodig is om te kunnen voldoen aan de verplichtingen, bedoeld in het eerste
of tweede lid.
§ 5. Fylogenetisch onderzoek
Artikel 10
1. Een onderzoek als bedoeld in artikel 151i, eerste lid, van de wet of een
tegenonderzoek als bedoeld in artikel 151i, tweede lid, van de wet wordt verricht
in
a. een laboratorium dat door de Raad voor Accreditatie is geaccrediteerd aan de
hand van de criteria, genoemd in de NEN-EN-ISO 15189 en de NEN-ENISO/IEC 17025, deskundig is op het terrein van de ernstige besmettelijke
ziekten, die in artikel 2 zijn aangewezen, en het onderzoek, bedoeld in de
aanhef, en beschikt over voldoende forensische kennis om dat onderzoek te
kunnen verrichten, dan wel
b. een laboratorium dat gevestigd is in het buitenland, door een met de Raad
voor Accreditatie vergelijkbare instantie is geaccrediteerd aan de hand van
criteria die vergelijkbaar zijn met de criteria, genoemd in de NEN-EN-ISO
15189 en de NEN-EN-ISO/IEC 17025, deskundig is op het terrein van de
ernstige besmettelijke ziekten, die in artikel 2 zijn aangewezen, en het
onderzoek, bedoeld in de aanhef, en beschikt over voldoende forensische
kennis om dat onderzoek te kunnen verrichten.
2. Indien de accreditatie van een laboratorium als bedoeld in het eerste lid is
ingetrokken, is geschorst of na haar vervaldatum niet is verlengd, kan in dit
laboratorium niet langer onderzoek als bedoeld in artikel 151i, eerste lid, van de
wet worden verricht.

5

Artikel 11
1. Artikel 8, eerste tot en met zesde lid, is van overeenkomstige toepassing
op de deskundige die is verbonden aan een laboratorium als bedoeld in
artikel 10 en is aangewezen voor het verrichten van een onderzoek als
bedoeld in artikel 151i, eerste lid, van de wet of een tegenonderzoek als
bedoeld in artikel 151i, tweede lid, van de wet.
2. Indien het onderzoek, bedoeld in het eerste lid, in een ander laboratorium
dan het betrokken laboratorium van het Academisch Medisch Centrum in
Amsterdam wordt verricht, zorgt dit laboratorium ervoor dat het bloed,
bedoeld in artikel 9, tweede lid, zo spoedig mogelijk in de verpakking,
bedoeld in artikel 5, eerste lid, onder c, of artikel 6, derde lid, bij dat
andere laboratorium wordt bezorgd.
Artikel 12
1. Het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam vernietigt het bloed,
bedoeld in artikel 9, tweede lid, nadat een beslissing tot niet-vervolging,
een kennisgeving van niet verdere vervolging, een onherroepelijke
buitenvervolgingstelling, een rechterlijke verklaring dat de zaak geëindigd
is, een strafbeschikking volledig ten uitvoer is gelegd of een einduitspraak
als bedoeld in de artikelen 351 en 352 van de wet is gedaan in verband
met het misdrijf in het kader waarvan het bloed is verkregen.
2. Het openbaar ministerie verstrekt het Academisch Medisch Centrum de
informatie die nodig is om te kunnen voldoen aan de verplichtingen,
bedoeld in het eerste lid.
§ 6. Kosten van tegenonderzoek
Artikel 13
1. Het aan de verdachte in rekening te brengen deel van de kosten, bedoeld
in de artikelen 151f, vierde lid, en 151h, derde lid, van de wet, voor het
verrichten van een tegenonderzoek als bedoeld in artikel 151f, derde lid, of
artikel 151h, derde lid, van de wet bedraagt € 50.
2. Het aan de verdachte in rekening te brengen deel van de kosten, bedoeld
in artikel 151i, tweede lid, van de wet, voor het verrichten van een
tegenonderzoek als bedoeld in dat artikellid bedraagt eenderde deel van de
kosten die aan het onderzoek zijn verbonden.
3. Een tegenonderzoek wordt niet verricht dan nadat de verdachte het
bedrag, bedoeld in het eerste of tweede lid, aan de gemeentelijke
gezondsheidsdienst of het laboratorium, bedoeld in artikel 10, die het
onderzoek verricht, heeft betaald.
§ 7. Slotbepalingen
Artikel 14
Dit besluit treedt in werking op het tijdstip waarop de wet van
2009,
houdende wijziging van het Wetboek van Strafvordering inzake de regeling
van onderzoek naar de mogelijkheid van overbrenging van een ernstige
besmettelijke ziekte bij gelegenheid van een strafbaar feit (verplichte

6

medewerking aan een bloedtest in strafzaken) (Stb. 2009,
treedt.

) in werking

Artikel 15
Dit besluit wordt aangehaald als: Besluit bloedtest in strafzaken in geval van
een ernstige besmettelijke ziekte.
Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van
toelichting in het Staatsblad zal worden geplaatst.

De Minister van Justitie,

7

Nota van toelichting
1. Inleiding
In de wet van
2009, houdende wijziging van het Wetboek van
Strafvordering inzake de regeling van onderzoek naar de mogelijkheid van
overbrenging van een ernstige besmettelijke ziekte bij gelegenheid van een
strafbaar feit (verplichte medewerking aan een bloedtest in strafzaken) (Stb.
2009,
) is bepaald dat ter uitwerking van de artikelen 151e, eerste en
zesde lid, 151f, vijfde lid, en 151i, derde lid, van het Wetboek van
Strafvordering bij algemene maatregel van bestuur regels worden gesteld.
Het onderhavige Besluit bloedtest in strafzaken in geval van een ernstige
besmettelijke ziekte bevat die regels.
Hierna wordt in paragraaf 2 op ieder artikel van dit besluit, waar nodig, een
toelichting gegeven. Grofweg komen in die paragraaf de volgende
onderwerpen aan de orde:
- uitleg over een aantal begripsomschrijvingen,
- omschrijving van de bij dit besluit aangewezen ernstige besmettelijke
ziekten,
- de wijze van bloedafname,
- het onderzoek dat tot doel heeft om te bepalen of een verdachte of derde
drager is van een aangewezen besmettelijke ziekte,
- het fylogenetisch onderzoek, en
- de kosten van een tegenonderzoek.
2. Artikelsgewijze toelichting
Artikel 1
In de hiervoor aangehaalde Wet verplichte medewerking aan een bloedtest in
strafzaken is een onderscheid gemaakt tussen twee type onderzoeken. Deze
onderzoeken kennen een zekere volgtijdelijkheid. Het eerste type onderzoek
is omschreven in artikel 151e, eerste lid, van het Wetboek van Strafvordering
(Sv) en in dit besluit gedefinieerd in artikel 1, onder b en c. Dit onderzoek
heeft tot doel om vast te stellen of de verdachte drager is van een bij artikel
2 van dit besluit aangewezen ernstige besmettelijke ziekte. Ook kan dit
onderzoek ertoe strekken om te achterhalen of een derde drager van een
dergelijke ziekte is. Het onderzoek kan worden verricht in geval van een
misdrijf waarbij uit aanwijzingen blijkt dat de verdachte het slachtoffer van
dat misdrijf kan hebben besmet of dat de verdachte het slachtoffer met
behulp van het celmateriaal van een derde heeft besmet door dit celmateriaal
door een misdrijf op het slachtoffer over te brengen. Het onderzoek geschiedt
ingevolge artikel 151e, eerste lid, Sv bij voorkeur op vrijwillige basis, maar
kan ingevolge artikel 151e, tweede lid, Sv en artikel 177b, vierde lid, Sv ook
gedwongen plaatsvinden, indien de verdachte of derde weigert daaraan mee
te werken.
Indien de uitslag van het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste lid, Sv
negatief is, kan de verdachte op basis van artikel 151h, eerste lid, Sv na een
periode van drie tot zes maanden gedwongen worden opnieuw aan zo’n
onderzoek mee te werken door het afstaan van zijn bloed. Een tweede
onderzoek kan van belang zijn omdat een negatieve uitslag niet hoeft te
betekenen dat de verdachte niet besmet is. Het kan zijn dat hij ten tijde van

8

het begaan van het misdrijf wel al besmet was, maar nog in de zogenaamde
windowperiode verkeerde. Dat is de periode tussen het moment waarop
iemand al wel drager van een besmettelijke ziekte is, maar waarin de
besmetting nog niet in iemands bloed aantoonbaar is doordat de productie
van antistoffen nog niet op gang is gekomen, en het moment waarop de
besmetting in het bloed wel kan worden aangetoond. Het uitvoeren van deze
onderzoeken vindt thans reeds met enige frequentie plaats ten behoeve van
niet strafrechtelijke doeleinden. Het betreft hier uiteraard medische
onderzoeken, maar ook ten behoeve van keuringen voor het aangaan van
verzekeringen of leningen.
Het tweede type onderzoek waarin de Wet verplichte medewerking aan een
bloedtest in strafzaken voorziet, is geregeld in artikel 151i, eerste lid, Sv en
in dit besluit gedefinieerd in artikel 1, onder d. Dit onderzoek, dat wordt
aangeduid als fylogenetisch onderzoek, heeft tot doel om met behulp van
bloed dat van de verdachte of een derde is afgenomen, met een zekere mate
van waarschijnlijkheid vast te stellen of de verdachte of de derde degene is
die de besmetting met een of meer van de in artikel 2 aangewezen
infectieziekten heeft overgedragen op het slachtoffer van het misdrijf. Dit
onderzoek is pas aan de orde indien op basis van een onderzoek als bedoeld
in artikel 151e, eerste lid, Sv is vastgesteld dat de verdachte of degene wiens
bloed door de verdachte is overgebracht drager is van een van de
aangewezen infectieziekten is en dat het slachtoffer besmet is geraakt met
dezelfde ziekte. Dit onderzoek zal vrijwel uitsluitend voor strafrechtelijke
doeleinden worden uitgevoerd. Niet uit te sluiten is dat het ook in een civiele
procedure over schadevergoeding een rol kan spelen. Het fylogenetisch
onderzoek wordt thans nog bij hoge uitzondering in Nederland uitgevoerd.
Artikel 2
In artikel 2 zijn human immunodeficiency virus (HIV), hepatitis B en
hepatitis C aangewezen als ernstige besmettelijke ziekten in het kader
waarvan onderzoek aan bloed van een verdachte of een derde ten behoeve
van een onderzoek als bedoeld in artikel 151e, eerste lid, 151e, vijfde lid,
artikel 151h, eerste lid, of artikel 151i, eerste lid, Sv kan worden verricht. De
reden dat deze drie besmettelijke ziekten zijn aangewezen en niet ook
andere besmettelijke ziekten is dat alleen zij op dit moment infectieziekten
zijn die de verdachte op het slachtoffer kan overdragen door tijdens het
plegen van een misdrijf een inbreuk te maken op de lichamelijke integriteit
van het slachtoffer door bloedcontact (bijvoorbeeld door bijten of prikken) of
seksueel contact, alsmede die blijvend zwaar lichamelijk letsel ten gevolge
kunnen hebben en levensbedreigend kunnen zijn.
Mochten zich in de toekomst andere infectieziekten ontwikkelen die dezelfde
kenmerken vertonen als de drie aangewezen infectieziekten, dan kunnen zij
flexibel en snel onder de reikwijdte van de Wet verplichte medewerking aan
een bloedtest in strafzaken worden gebracht door hen bij artikel 2 aan te
wijzen.
Artikel 3, eerste lid
Het is de bedoeling dat het formulier waarbij de verdachte of derde zijn
schriftelijke toestemming voor het afnemen van zijn bloed verleent, in het
strafdossier wordt gevoegd.

9

Artikel 3, tweede lid en artikel 4, eerste lid
Artikel 151e, derde lid, Sv voorziet erin dat een onderzoek als bedoeld in
artikel 151e, eerste lid, Sv dat ertoe strekt om te bepalen of de verdachte of
derde drager is van HIV, hepatitis B of hepatitis C, wordt verricht met behulp
van bloed dat van betrokkene is afgenomen. Bloed wordt blijkens artikel
151e, derde lid, Sv niet afgenomen als dit om bijzondere geneeskundige
redenen onwenselijk is. In dat geval zou ingevolge dat artikellid ander
celmateriaal, dat geschikt is voor het onderzoek, worden afgenomen. Omdat
de drie aangewezen besmettelijke ziekten niet ook met behulp van ander
afgenomen celmateriaal dan bloed kunnen worden vastgesteld, wordt in dit
besluit, zoals ook tot uitdrukking komt in artikel 3, tweede lid, en artikel 4,
eerste lid, van dit besluit, dit punt verder niet uitgewerkt. Een onderzoek om
te bepalen of de verdachte of derde drager is van HIV, hepatitis B of hepatitis
C zal uitsluitend worden verricht met behulp van bloed.
Het onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste lid, Sv wordt primair verricht
met behulp van bloed dat van de verdachte is afgenomen. Dat vloeit, zoals in
de vorige alinea is aangegeven, voort uit artikel 151e, derde lid, Sv. Indien
de verdachte echter voortvluchtig is of zich naar het oordeel van de officier
van justitie een andere zwaarwegende reden voordoet (bijvoorbeeld een
verdachte heeft zich met hand en tand tegen de tenuitvoerlegging van een
bevel tot afname van bloed verzet, waardoor geen bloed beschikbaar is
gekomen), kan het onderzoek worden uitgevoerd aan de hand van bloed dat
niet ingevolge artikel 151e, eerste lid, Sv vrijwillig van de verdachte is
afgenomen dan wel ingevolge artikel 151e, tweede lid, Sv of artikel 177b,
vierde lid, Sv op bevel van hem is afgenomen. Bij dat bloed kan gedacht kan
worden aan bloed dat door de huisarts of in het ziekenhuis van de verdachte
is afgenomen en dat nog beschikbaar is voor een onderzoek als bedoeld in
artikel 151e, eerste lid, Sv, of aan bloed dat is veiliggesteld op bijvoorbeeld
het voorwerp dat de verdachte gebruikt heeft bij plegen van het misdrijf
waaruit uit aanwijzingen blijkt dat het slachtoffer besmet is met een bij
artikel 2 van dit besluit aangewezen ernstige infectieziekte. In de
mogelijkheid tot gebruik van dit niet op basis van Sv afgenomen bloed
voorziet artikel 151e, vijfde lid, tweede volzin, Sv.
Indien de identiteit van de verdachte onbekend is, kan een onderzoek als
bedoeld in artikel 151e, eerste lid, Sv eveneens worden verricht met behulp
van bloed dat is veiliggesteld op bijvoorbeeld een voorwerp dat de verdachte
op de plaats van het misdrijf heeft achtergelaten (zie artikel 151e, vijfde lid,
eerste volzin, Sv).
Ten aanzien van een derde wiens celmateriaal door de verdachte bij het
misdrijf op het slachtoffer is overgebracht, kan het onderzoek alleen maar
worden uitgevoerd met behulp van celmateriaal dat van hem is afgenomen of
aan het celmateriaal dat van hem bij het onderzoek naar het misdrijf is
aangetroffen. Hiervoor wordt verwezen naar artikel 151e, vijfde lid, eerste en
derde volzin, Sv.

10

Artikel 3, tweede lid, en artikel 4, eerste lid
Artikel 3, tweede lid, en artikel 4, eerste lid, schrijven voor welke hoeveelheid
bloed dient te worden afgenomen voor het uitvoeren van het onderzoek. Er
worden twee buisjes bloed afgenomen. Een buisje bloed is bestemd om te
bepalen of de verdachte of derde drager is van een van de in artikel 2
aangewezen besmettelijke ziekten. Het andere buisje bloed is bestemd voor
fylogenetisch onderzoek. Het bloed uit dit buisje wordt pas gebruikt indien
aan de hand van het bloed uit het eerste buisje is vastgesteld dat de
verdachte of derde inderdaad drager is van een van de aangewezen
besmettelijke ziekten en dat het slachtoffer besmet is geraakt met dezelfde
ziekte. Tot die tijd wordt het tweede buisje bloed bewaard bij de
gemeentelijke gezondheidsdienst waarbij dit buisje bloed tezamen met heet
eerste buisje bloed is bezorgd (zie verder de hierna volgende toelichting op
de artikelen 5 tot en met 7 en de toelichting op artikel 9). Indien uit het
onderzoek op basis van het eerste buisje bloed blijkt dat de verdachte of
derde geen drager is van een van de aangewezen besmettelijke ziekten of
dat hij niet besmet is met dezelfde ziekte als het slachtoffer, wordt het
tweede buisje bloed terstond door die gemeentelijke gezondheidsdienst
vernietigd. Deze vernietigingplicht is neergelegd in artikel 9, eerste lid.
Artikel 3, derde lid, en artikel 4, eerste lid
Ingevolge artikel 3, derde lid, mag de arts of de verpleegkundige die het
bloed afneemt, geen behandelrelatie hebben of hebben gehad met de
verdachte of de derde die vrijwillig zijn bloed afstaat. Binnen de
vertrouwensrelatie die de arts of de verpleegkundige met betrokkene heeft,
past het naar mijn mening niet dat hij zonder noodzaak op de hoogte komt
van de strafbare gedragingen van de verdachte of dat hij op de hoogte
geraakt van enige betrokkenheid van de derde bij een misdrijf. Van deze
regel kan echter worden afgeweken, indien de verdachte of derde daarmee
schriftelijk instemt. Deze voorziening geldt ingevolge artikel 4, eerste lid, ook
voor de verdachte die gedwongen wordt zijn bloed af te staan.
Artikel 4, tweede lid
Indien op basis van artikel 151f, derde lid, Sv, artikel 151h, derde lid, of
artikel 151i, tweede lid, Sv op verzoek van de verdachte een tegenonderzoek
wordt verricht, is artikel 3, tweede en derde lid, van dit besluit van
overeenkomstige toepassing en gelden voor de verdachte dus dezelfde
waarborgen voor het afnemen van bloed als voor de verdachte die vrijwillig
of op bevel zijn bloed afstaat.
Artikelen 5 tot en met 7
Artikel 151f, eerste lid, Sv geeft de officier van justitie de bevoegdheid om
voor het uitvoeren van een onderzoek dat tot doel heeft om vast te stellen of
de verdachte of derde drager is van een bij artikel 2 van dit besluit
aangewezen besmettelijke ziekte, een deskundige te benoemen die is
verbonden aan een laboratorium dat op grond van artikel 151f, vijfde lid, Sv
is aangewezen. Artikel 151i, eerste lid, Sv kent aan de officier van justitie
een vergelijkbare bevoegdheid toe ten aanzien van de uitvoering van een
fylogenetisch onderzoek. Het eerste type onderzoek zal ? in aansluiting op

11

de reguliere huidige praktijk ? worden uitgevoerd door een deskundige van
een gemeentelijke gezondheidsdienst of een deskundige van een
laboratorium van een ziekenhuis dat binnen het grondgebied van die
gemeentelijke gezondheidsdienst valt. In de artikelen 5, eerste lid, onder c, 6
en 7, van dit besluit komt tot uitdrukking dat de gemeentelijke
gezondheidsdienst ten aanzien van dit onderzoek een intermediaire rol
vervult tussen de arts die het bloed van betrokkene heeft afgenomen en het
laboratorium van het ziekenhuis dat het onderzoek uitvoert indien de
gemeentelijke gezondheidsdienst niet over een eigen laboratorium beschikt.
Zo wordt het bloed dat voor het verrichten van het onderzoek nodig is, bij de
gemeentelijke gezondheidsdienst bezorgd en zorgt deze dienst ervoor dat het
bloed bij het laboratorium van een ziekenhuis wordt bezorgd indien deze
dienst het onderzoek niet zelf uitvoert. De gemeentelijke gezondheidsdienst
is ook intermediair ten aanzien van het laboratorium dat het fylogenetisch
onderzoek zal verrichten. Dit onderzoek zal worden verricht door een
deskundige van een laboratorium dat voldoet aan de criteria die in artikel 10
van dit besluit zijn neergelegd. Dit onderzoek kan niet worden uitgevoerd
door een gemeentelijke gezondheidsdienst of het laboratorium van een
regulier ziekenhuis omdat het hier om een zeer specialistisch onderzoek gaat
waarvoor zij niet zijn toegerust. Voor meer achtergrondinformatie hierover
wordt verwezen naar de toelichting op artikel 10, eerste lid.
De artikelen 5 en 6 bevatten verder een aantal procedurele waarborgen die
ervoor dienen te zorgen dat het bloed van de juiste verdachte bij een
gemeentelijke gezondheidsdienst wordt bezorgd.
Artikel 8, eerste lid
In artikel 8, eerste lid, is bepaald dat de deskundige het onderzoek om vast
te stellen of de verdachte of derde drager is van een bij artikel 2 aangewezen
besmettelijke ziekte, verricht binnen de termijn die de officier van justitie of
de rechter-commissaris na overleg met de deskundige heeft bepaald. Vooral
in geval van besmetting met HIV of hepatitis B is het van belang dat het
bloed van de verdachte zo snel mogelijk na het ontdekken van het strafbaar
feit wordt afgenomen, het onderzoek zo snel mogelijk wordt uitgevoerd en de
uitslag van het onderzoek zo snel mogelijk bekend is opdat het slachtoffer in
overleg met zijn of haar arts de mogelijkheid heeft tijdig postexpositie
profylaxe medicatie (kortweg aangeduid als pep-medicatie) in te nemen. Dit
is in de praktijk vooral aan de orde indien de verdachte zeer kort na het
plegen van het misdrijf is aangehouden en er sprake is geweest van
onvrijwillig gewelddadig of seksueel contact, waarbij HIV of hepatitis B op het
slachtoffer kan zijn overgebracht. Het slachtoffer moet in geval van een
mogelijke besmetting met HIV uiterlijk binnen 72 uur nadat het misdrijf heeft
plaatsgevonden, met de pep-medicatie beginnen. In geval van een mogelijke
besmetting met hepatitis B is het van belang dat het slachtoffer binnen zeven
dagen na het misdrijf met de pepmedicatie begint. Daarmee kan worden
voorkomen dat het virus zich bij het slachtoffer ontwikkelt. Indien die periode
is verstreken, bijvoorbeeld omdat het slachtoffer heeft gewacht met aangifte
of de verdachte later is opgespoord of aangehouden, is het nemen van
medicatie voor de afweer van het virus niet meer effectief. Het is niettemin
begrijpelijk dat het slachtoffer ook in deze gevallen snel zekerheid wil
verkrijgen over de omvang van het mogelijk besmettingsgevaar met HIV of
hepatitis B, zeker als het slachtoffer op advies van een arts medicatie

12

inneemt. Tegen deze achtergrond is het van belang dat het bloed van het
slachtoffer zo snel mogelijk na het plegen van het strafbaar feit wordt
afgenomen.
Voor het beperken van de negatieve gevolgen van hepatitis C is de
toediening van medicatie minder strikt gebonden aan een termijn, omdat
voor dit virus nog geen pep-medicatie beschikbaar is, maar ook hier is van
belang dat het slachtoffer binnen afzienbare tijd op de hoogte raakt van de
omvang van het gezondheidsrisico dat hij of zij loopt.
Uit artikel 8, eerste lid, blijkt dat tussen de deskundige die het onderzoek
verricht en de officier van justitie of de rechter-commissaris die de opdracht
tot het onderzoek heeft gegeven, direct contact is. De zelfstandigheid en
onafhankelijkheid van het onderzoek komen door dit contact echter niet in
gevaar. De deskundige bepaalt immers de wijze van uitvoering van het
onderzoek en is daarvoor exclusief verantwoordelijk.
Artikel 8, tweede lid
De deskundige voert een onderzoek uit om vast te stellen of de verdachte of
derde drager is van een bij artikel 2 aangewezen besmettelijke ziekte
volgens de daarvoor geldende onderzoeksmethoden. Op die wijze maakt het
geen verschil of een onderzoek wordt verricht door de ene dan wel andere
deskundige van het laboratorium een gemeentelijke gezondheidsdienst of het
laboratorium van een ziekenhuis. Dat is van essentieel belang gelet op het
gewicht dat toekomt aan de uitslag van zo’n onderzoek.
Artikel 8, vijfde lid
De deskundige stuurt de resultaten van zijn onderzoek in de vorm van een
rapport aan de officier van justitie of de rechter-commissaris. De officier van
justitie of de rechter-commissaris stelt vervolgens de verdachte en het
slachtoffer hiervan in kennis (zie artikel 151f, tweede lid Sv, respectievelijk
artikel 177b, vijfde lid, Sv).
Artikel 8, zesde lid
Als het eerste onderzoek, bedoeld in artikel 151e, eerste lid, Sv dat tot doel
heeft om vast te stellen of de verdachte of derde drager is van een
aangewezen infectieziekte, is uitgevoerd door een bepaalde deskundige, mag
dezelfde deskundige niet het tweede onderzoek, bedoeld in artikel 151h,
eerste lid, Sv (zie voor de inhoud van dit onderzoek de toelichting op artikel
1) verrichten. Het tegenonderzoek mag niet worden gedaan door een
deskundige die aan dezelfde gemeentelijke gezondheidsdienst of aan
hetzelfde ziekenhuis is verbonden. Aan het tegenonderzoek zijn vanwege de
aard van dat onderzoek strengere eisen gesteld dan aan het tweede
onderzoek. In alle opzichten dient verzekerd te zijn dat het tegenonderzoek
in volledige onafhankelijkheid geschiedt.
Artikel 9
Indien de uitslag van het onderzoek dat tot doel heeft om vast te stellen of
de verdachte drager is van een van de aangewezen besmettelijke ziekten,
positief is, zorgt de betrokken gemeentelijke gezondheidsdienst dat het bloed

13

dat bedoeld is voor een eventueel uit te voeren fylogenetisch onderzoek,
ingevolge artikel 9, tweede lid, bezorgd wordt bij het het Academisch Medisch
Centrum in Amsterdam. In Nederland voldoet op dit moment alleen het
Laboratorium Klinische Virologie van de afdeling Medische Microbiologie aan
de voorwaarden die gelden voor het verrichten van een fylogenetisch
onderzoek als bedoeld in artikel 151i, eerste lid, Sv (zie voor de voorwaarden
artikel 10 van dit besluit). Omdat het van belang is dat het bloed van de
verdachte dat bestemd is voor fylogenetisch onderzoek centraal in Nederland
wordt bewaard, is er in artikel 9, tweede lid, voor gekozen dit bloed te
bewaren bij het Academisch Medisch Centrum. Het genoemde laboratorium
van dit ziekenhuis zal immers het laboratorium zijn dat in voorkomende
gevallen in Nederland het fylogenetisch onderzoek zal uitvoeren. Het centraal
opslaan van bloed is van belang omdat daardoor mogelijke onduidelijkheiden
over de verblijfplaats van het bloed kunnen worden voorkomen. Ook voor het
openbaar ministerie is het het efficiëntst als het van doen heeft met één
aanspreekpunt, indien er als gevolg van een omstandigheid als bedoeld in
artikel 12, eerste lid, van dit besluit aanleiding is opdracht te geven tot het
vernietigen van het bloed van de verdachte.
Het bewaren van het bloed van de verdachte voor het fylogenetisch
onderzoek is beperkt tot de situaties waarin de uitslag van het onderzoek dat
ertoe strekt om vast te stellen of de verdachte drager is van een van de
aangewezen besmettelijke ziekten, positief is. In het geval de uitslag van dat
onderzoek negatief is, rust op de gemeentelijke gezondheidsdienst ingevolge
het eerste lid van artikel 9 de verplichting het bloed van de verdachte, dat
bestemd is voor een mogelijk fylogenetisch onderzoek, te vernietigen.
Artikel 9, eerste en tweede lid, bevat verder een vernietigingsplicht voor de
gemeentelijke gezondheidsdienst ten aanzien van het bloed dat aan deze
dienst is geleverd voor het uitvoeren van een onderzoek dat tot doel heeft
om vast te stellen of de verdachte drager is van een van de aangewezen
besmettelijke ziekten. Ongeacht of de uitslag van dat onderzoek negatief of
positief is, dient de gemeentelijke gezondheidsdienst het resterende bloed
met behulp waarvan deze dienst dat onderzoek heeft uitgevoerd, na het
onderzoek te vernietigen. Indien een regulier ziekenhuis het onderzoek heeft
uitgevoerd, rust op dat ziekenhuis deze vernietigingsplicht (zie artikel 9,
derde lid).
Op het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam rust ingevolge artikel 13
van de Wet bescherming persoonsgegevens de verplichting passende
technische en organisatorische maatregelen te treffen om het bloed van de
verdachte voor het fylogenetisch onderzoek en de daarbij behorende
identificerende persoonsgegevens te beveiligen tegen verlies of tegen enige
vorm van onrechtmatige verwerking. De NEN 7510 Medische informatica Informatiebeveiliging in de zorg - Algemeen, die uitgegeven is door het
Nederlands Normalisatie-instituut en gepubliceerd is op 1 april 2004, bevat
richtlijnen en uitgangspunten voor het bepalen, instellen en handhaven van
maatregelen die een organisatie in de gezondheidszorg dient te treffen ter
beveiliging van de informatievoorziening.
Het Academisch Medisch Centrum hanteert deze norm bij het verwerken van
de persoonsgegevens waarvoor het verantwoordelijkheid draagt. Het naleven
van deze norm biedt ook voldoende garantie dat de persoonlijke levenssfeer
van de verdachte wiens bloed is opgeslagen bij het Academisch Medisch
Centrum adequaat is beschermd. Bovendient biedt ook het beroepsgeheim

14

dat voor de onderzoekers geldt een belangrijke passende waarborg dat de
persoonlijke levenssfeer van de verdachte wiens persoonsgegevens zijn
verwerkt, niet wordt geschaad.
Artikel 10, eerste lid
Fylogenetisch onderzoek is technisch ingewikkeld en de betrouwbaarheid van
de resultaten van zo’n onderzoek moet zeer groot zijn omdat deze een rol
kunnen spelen bij het bewijs en de straftoemeting. Daarom voorziet artikel
10, eerste lid, onder a, erin dat in Nederland slechts die laboratoria
fylogenetisch onderzoek kunnen verrichten die de Raad van Accreditatie aan
de hand van de criteria, genoemd in de NEN-EN-ISO 15189 en de NEN-ENISO/IEC 17025, heeft geaccrediteerd en die deskundig zijn op het terrein van
de ernstige besmettelijke ziekten, die in artikel 2 zijn aangewezen, en het
onderzoek, bedoeld in de aanhef, en beschikt over voldoende forensische
kennis om dat onderzoek te kunnen verrichten.
De NEN-EN-ISO 15189 en de NEN-EN-ISO/IEC 17025 zijn normen die het
Nederlands Normalisatie-instituut heeft uitgegeven. De NEN-EN-ISO 15189
bevat bijzondere eisen voor kwaliteit en competentie voor medische
laboratoria. De NEN-EN-ISO/IEC 17025 bevat de algemene eisen voor de
bekwaamheid van beproevings- en kalibratielaboratoria. Accreditatie
impliceert dat het desbetreffende laboratorium goed opgeleid en ervaren
personeel heeft (dat zijn de deskundigen, bedoeld in artikel 151i, eerste lid,
Sv) en over de juiste apparatuur beschikt om een medisch onderzoek te
kunnen verrichten waarvan de resultaten als betrouwbaar en nauwkeurig
worden beschouwd. Zoals hiervoor is aangegeven, voldoet in Nederland
slechts het Laboratorium Klinische Virologie van de afdeling Medische
Microbiologie van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam aan de
voorwaarden uit artikel 10, eerste lid.
Het besluit biedt in artikel 10, eerste lid, onder b, tevens de mogelijkheid een
buitenlands laboratorium in te schakelen voor het verrichten van
fylogenetisch onderzoek. Het spreekt voor zich dat alleen gebruik kan worden
gemaakt van de expertise en diensten van een buitenlands laboratorium
indien het aan vergelijkbare eisen voldoet als de eisen die zijn neergelegd in
artikel 10, eerste lid, onder a. Dit impliceert dat het geaccrediteerd dient te
zijn door een met de Raad voor Accreditatie vergelijkbare instantie aan de
hand van criteria die vergelijkbaar zijn met de criteria, genoemd in de NENEN-ISO 15189 en de NEN-EN-ISO/IEC 17025, deskundig is op het terrein van
de ernstige besmettelijke ziekten, die in artikel 2 zijn aangewezen, en het
onderzoek, bedoeld in de aanhef, en beschikt over voldoende forensische
kennis om dat onderzoek te kunnen verrichten.
Artikel 10, tweede lid
De accreditatie van de Raad voor Accreditatie is vier jaar geldig. Na die
periode vindt een geheel nieuwe beoordeling plaats van het laboratorium die
even omvangrijk is als de beoordeling die ten grondslag heeft gelegen aan de
destijds verleende accreditatie. Als een laboratorium eenmaal is
geaccrediteerd, wordt periodiek – doorgaans jaarlijks – gecontroleerd of het
blijft voldoen aan de noodzakelijke eisen en of nog steeds wordt gewerkt
volgens de juiste procedures. Indien de Raad voor Accreditatie vaststelt dat
dit niet langer het geval is, stelt hij het desbetreffende laboratorium in de

15

gelegenheid de geconstateerde tekortkomingen te herstellen. Voldoet het
laboratorium hieraan niet binnen de gestelde termijn, dan kan de Raad dit
laboratorium schorsen. Wanneer het geschorste laboratorium niet binnen zes
maanden voldoende maatregelen neemt, kan de Raad de accreditatie
intrekken. Verder kan de Raad na vier jaar weigeren de accreditatie opnieuw
te verlenen omdat het laboratorium niet meer aan de eisen voldoet. Vanwege
het belang van de uitkomst van een fylogenetisch onderzoek in een strafzaak
is in artikel 10, tweede lid, van dit besluit bepaald dat een schorsing van het
laboratorium dan wel een intrekking of het niet opnieuw verlenen van de
accreditatie van dat laboratorium tot gevolg heeft dat het niet langer
fylogenetisch onderzoek mag verrichten.
Artikel 10, eerste en tweede lid
Het onderhavige besluit is in verband met artikel 8 in ontwerp op … 2009
gemeld aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
(notificatienummer 2009/ /NL) ter voldoening aan artikel 8, eerste lid, van
richtlijn nr. 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van de
Europese Unie van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het
gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de
diensten van de informatiemaatschappij (PbEG L 204), zoals gewijzigd bij
richtlijn nr. 98/48/EG van 20 juli 1998 (PbEG L 217).
Artikel 11
De eisen die in artikel 11 zijn gesteld aan de deskundige die het fylogenetisch
onderzoek uitvoert zijn materieel gelijk aan de eisen die in artikel 8 zijn
gesteld aan de deskundige die het onderzoek uitvoert dat tot doel heeft om
vast te stellen of de verdachte of derde drager is van een bij artikel 2
aangewezen besmettelijke ziekte.
Artikel 12
Ingevolge artikel 12, eerste lid, vernietigt het Academisch Medisch Centrum
het bloed en de daarbij behorende identificerende persoonsgegevens van de
verdachte op het moment dat er een beslissing is genomen om niet (verder)
te vervolgen, een strafbeschikking volledig ten uitvoer is gelegd of een
einduitspraak is gedaan in verband met het misdrijf in het kader waarvan het
buisje bloed is genomen (zie artikel 7, derde lid). Om te kunnen voldoen aan
deze verplichting is het Academisch Medisch Centrum afhankelijk van
informatie van het openbaar ministerie. Artikel 12, tweede lid, verplicht
daarom het openbaar ministerie in de gevallen waarin dat nodig is, het
desbetreffende laboratorium terstond van adequate informatie te voorzien
opdat het kan voldoen aan zijn plicht tot vernietiging van de aangeduide
gegevens.

16

Artikel 13
De verdachte die ingevolge artikel 151f, derde lid, Sv of artikel 151h, derde
lid, Sv gebruik maakt van zijn recht op tegenonderzoek dat tot doel heeft om
te betwisten dat hij drager is van een van de aangewezen besmettelijke
ziekten, worden de kosten van dat tegenonderzoek volledig in rekening
gebracht indien de resultaten van dit onderzoek die van het eerste onderzoek
bevestigen. Dat vloeit voort uit artikel 151f, vierde lid, artikel 151h, derde lid,
Sv. In artikel 13, eerste lid, van dit besluit, zijn deze kosten op € 50 gesteld.
Met de volledige doorberekening van de kosten van dit tegenonderzoek is
aangesloten bij de systematiek uit artikel 12 van het Besluit DNA-onderzoek
in strafzaken op grond waarvan de kosten van een contra-DNA-onderzoek
ook geheel aan de verdachte in rekening worden gebracht, indien de
resultaten van dat onderzoek de resultaten van het oorspronkelijke
onderzoek bevestigen.
De kosten van een fylogenetisch onderzoek liggen beduidend hoger dan de
kosten van een onderzoek dat tot doel heeft om te bepalen of betrokkene
drager is van een besmettelijke ziekte. Deze kunnen namelijk variëren tussen
de € 5000 en € 10000. Om die reden is in artikel 13, tweede lid, ten aanzien
van een contra-fylogenetisch onderzoek voor een andere systematiek van
verrekening gekozen dan in het eerste lid van artikel 13. Indien de verdachte
ingevolge artikel 151i, tweede lid, Sv gebruik maakt van zijn recht op
tegenonderzoek, worden niet alle kosten, maar slechts eenderde deel van de
kosten van dat onderzoek in rekening gebracht indien de resultaten van dit
onderzoek die van het eerste onderzoek bevestigen. Op het eerste gezicht
lijkt het in rekening brengen bij de verdachte van eenderde deel van de
kosten van een contra-fylogenetisch onderzoek hoog, maar daar staat
tegenover dat het ook niet redelijk zou zijn als de Staat meer dan tweederde
deel van de kosten op zich zou dienen te nemen indien het tegenonderzoek
hetzelfde resultaat oplevert als het oorspronkelijke fylogenetisch onderzoek.
De verdachte dient in dat geval ook de verantwoordelijkheid te dragen voor
een substantieel deel van de kosten. Deze situatie zal zich echter hoogst
zelden voordoen omdat een fylogenetisch onderzoek hoogst zelden zal
worden verricht. Dit onderzoek zal namelijk alleen maar worden verricht, in
de situatie waarin is vastgesteld dat het slachtoffer is besmet. Gelukkig komt
achteraf in de meerderheid van de gevallen waarin een mogelijke besmetting
kan hebben plaatsgevonden, vast te staan dat er geen daadwerkelijke
besmetting heeft plaatsgevonden. Gelet hierop is de kans dat de verdachte
een contra-fylogenetisch onderzoek verzoekt nauwelijks aanwezig.
De Minister van Justitie,

17