Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 589

Wijziging van de Wet werk en inkomen naar
arbeidsvermogen en de Ziektewet teneinde het
advies van een bedrijfsarts over de
belastbaarheid van de werknemer leidend te
maken bij de toets op de re-integratie
inspanningen door het UWV

Nr. 7

NADER VERSLAG
Vastgesteld 18 december 2020
De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid, belast met
het voorbereidend onderzoek van bovenstaand wetsvoorstel, heeft naar
aanleiding van de op 15 december 2020 ontvangen nota naar aanleiding
van het verslag (35 589, nr. 6) besloten tot het uitbrengen van een nader
verslag over het wetsvoorstel. Onder het voorbehoud dat de regering de
vragen en opmerkingen in dit verslag afdoende zal beantwoorden, acht de
commissie hiermee de openbare behandeling van het voorstel van wet
voldoende voorbereid.
Inhoudsopgave
ALGEMEEN
1.
2.
3.
4.

Knelpunten voor werkgevers bij loondoorbetaling bij
ziekte
Inhoud van het wetsvoorstel
(Financiële) effecten
Ontvangen commentaren en adviezen

1
2
4
4
5

ALGEMEEN
De leden van de PvdA-fractie hebben kennisgenomen van de nota naar
aanleiding van het verslag op de Wijziging van de Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen en de Ziektewet teneinde het advies van een
bedrijfsarts over de belastbaarheid van de werknemer leidend te maken
bij de toets op de re-integratie inspanningen door het UWV. Zij danken de
regering voor de gegeven antwoorden en maken graag van de
gelegenheid gebruik om nog enkele nadere vragen te stellen.
De leden van de SGP-fractie hebben kennisgenomen van de nota naar
aanleiding van het verslag. Zij hebben nog enkele vragen.

kst-35589-7
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 589, nr. 7

1

1. Knelpunten voor werkgevers bij loondoorbetaling bij ziekte
De leden van de PvdA-fractie constateren dat de regering schrijft dat het
wegvallen van deze grondslag (afwijkend oordeel over de belastbaarheid
door de verzekeringsarts) er «mogelijk toe kan leiden dat de prikkel voor
re-integratie vermindert, wat kan resulteren in extra WIA-instroom.» De
leden vragen de regering dan in te gaan op het feit dat er in de begroting
maar liefst 60 miljoen euro structureel is uitgetrokken voor de geraamde
extra WIA-instroom, waarbij de regering dus zelf ook inschat dat de
prikkel voor re-integratie vermindert en er dus een hogere WIA-instroom
komt. Kan de regering daarbij nogmaals uitgebreid ingaan wat de
proportionaliteit van dit wetsvoorstel is als het voorkomen van deze
ongewenste loonsanctie voor een werkgever de overheid bijna 143.000
euro per loonsanctie kost?
Ook vragen deze leden de regering nader uit te leggen waarom de
MKB-verzuim-ontzorgverzekering, die «poortwachterproof» is, geen
oplossing zou zijn voor het gepercipieerde probleem dat ten grondslag
ligt aan dit wetsvoorstel. Is daarbij het enige argument van de regering
dat het geen verplichte verzekering is, terwijl werkgevers jaarlijks wel 450
miljoen euro premiekorting vanuit de Rijksoverheid krijgen om een
dergelijke verzekering af te sluiten?
Waarom is de regering het niet eens met de leden van de PvdA-fractie dat
in het wetsvoorstel het risico van een verschillend medisch oordeel
verschuift van werkgever naar werknemer, terwijl dat risico bij een
MKB-verzuim-ontzorgverzekering zowel niet bij werkgevers, als bij
werknemers komt te liggen, maar bij de verzekeraar en dat dat een veel
meer socialere en evenwichtigere oplossing zou zijn?
De leden lezen in het antwoord van de regering dat het oordeel van de
bedrijfsarts «niet beïnvloedbaar» is door de werkgever, terwijl de
werkgever de bedrijfsarts uitkiest, de werkgever indien hij niet tevreden is
over de kwaliteit het contract met de bedrijfsarts kan beëindigen en hij
een bedrijfsarts die ondeugdelijk werk levert aansprakelijk kan stellen. Kan
de regering hierop ingaan? En kan bovendien worden ingegaan waarom
het dan evenwichtig is om te stellen dat een werknemer wel invloed heeft
op een bedrijfsarts, doordat een werknemer een «second opinion kan
vragen, een klacht kan indienen bij de bedrijfsarts, een deskundigenadvies
bij het UWV kan vragen, of in het uiterste geval zich melden bij de
tuchtrechter», terwijl de werkgever (naast dezelfde mogelijkheden als
werknemer) ook nog een extra en een veel dwingender mogelijkheid heeft
door over te stappen naar een andere bedrijfsarts.
De leden van de PvdA-fractie vragen zich sterk af waarom de regering de
resultaten van de inspanningen (zoals o.a. het ZonMw programma) ter
verbetering van de re-integratie niet wil afwachten, terwijl dit mogelijk de
kwaliteit van het medisch oordeel van de bedrijfsarts kan verbeteren. Kan
de regering aangeven wat de (voorlopige) cijfers zijn met betrekking tot
loonsancties over het jaar 2020 en is de regering het met deze leden eens
dat als deze cijfers- ondanks de lopende inspanningen- min of meer
ongewijzigd zijn ten opzichte van eerdere jaren, er geen enkele grond is
om aan te nemen dat de aanpalende maatregelen bij dit wetsvoorstel als
vanzelfsprekend voor een verbetering gaan zorgen?
De regering geeft in haar beantwoording aan dat het niet bekend of die
420 loonsancties voorkomen hadden kunnen worden door specifieke
maatregelen. Voornoemde leden vragen of, voordat behandeling van het
wetsvoorstel plaatsvindt, het niet noodzakelijk is om onderzoek te laten
uitvoeren in hoeverre loonsancties zijn voorkomen door nadrukkelijke
afspraken in het contract met de arbodienst/bedrijfsarts, of dat deze is
«wegverzekerd» in een poortwachterproof-verzekering, al dan niet de
MKB-ontzorgverzekering of in het geval het gemeenschappelijke
beoordelingskader van professor Anema (BAR: Beschrijving arbeidsbelastbaarheid en Re-integratie) zou hebben gegolden. Volgens deze leden is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 589, nr. 7

2

dit van belang om deze informatie te hebben. Deelt de regering deze
mening? De leden vragen de regering daarom om elk punt langs te gaan
en daar een reactie op te geven.
De leden van de PvdA-fractie vragen de regering verder waarom dit
belangrijke gemeenschappelijke beoordelingskader niet verplichtend
wordt voor de beroepsgroepen, terwijl het slagen van het wetsontwerp
van de regering daar volledig van afhankelijk is. Kan de regering ingaan
op het feit dat dit gemeenschappelijke beoordelingskader der mate
belangrijk is dat de invoering van het wetsvoorstel om die reden is
uitgesteld tot 1 september 2021?
De leden van de PvdA-fractie zouden graag van de regering willen weten
welk percentage van de bedrijfsartsen, het sinds 2014, ingevoerde
inzetbaarheidsprofiel niet gebruikt en wat hun beweegredenen daarvoor
zijn.
De leden lezen in de nota naar aanleiding van het verslag dat de regering
aangeeft dat werknemers niet verrast zouden moeten worden bij de
WIA-claimbeoordeling. Voor de werkgever betekent dat vertrouwen
kunnen hebben in het advies van de bedrijfsarts dat hem geen loonsanctie
meer kan worden opgelegd. Is de regering het met deze leden eens dat
voor de werknemer dat vertrouwen kunnen hebben in het advies van de
bedrijfsarts op grond waarvan werkgever en werknemer het
re-integratietraject inrichten, zou moeten betekenen dat dat advies bij de
WIA-claimbeoordeling dan ook leidend zou moeten zijn? Als de regering
dat niet vindt; kan de regering dan uitleggen hoe de werknemer dan
vertrouwen kan hebben in het advies van de bedrijfsarts over zijn
belastbaarheid als hij weet dat de verzekeringsarts bij de claimbeoordeling anders kan oordelen met alle voor de werknemer nadelige
gevolgen van dien?
Voornoemde leden lezen verder dat de regering bevestigt dat met de
invoering van dit wetsvoorstel een duidelijker scheiding wordt aangebracht tussen begeleiding van de zieke werknemer (door de bedrijfsarts)
en beoordeling van de mate van diens arbeidsongeschiktheid (door de
verzekeringsarts). Kan de regering bevestigen dat de risico’s van die
duidelijker scheiding met dit wetsvoorstel nu eenzijdig bij de zieke
werknemer worden neergelegd? Kan de regering nog eens uitleggen
waarom dat redelijk en billijk wordt bevonden?
De regering geeft aan dat dit wetsvoorstel niets verandert aan de rol en de
positie van de bedrijfsarts. De leden van de PvdA-fractie willen dan graag
weten hoe de regering de forse kritiek beoordeelt zoals geuit door de
voorzitter van de NVAB (de Nederlandse Vereniging voor Arbeids- en
Bedrijfsgeneeskunde) in januari 2019 die het heeft over «onvoorziene,
ondoordachte en/of onbedoelde effecten op de positionering van de
bedrijfsarts, naar de werknemer en arbeidsorganisatie die hij adviseert.»
Kan de regering daar op reflecteren?
De leden willen graag weten wat er wordt bedoeld met waarborgen bij het
antwoord «de waarborgen in het systeem niet zitten aan de achterkant,
maar zijn opgenomen in de periode waarin de re-integratieverplichtingen
gelden». Hoe verhoudt zich dit met de opvatting van de regering dat
werkgever en werknemer op het advies van de bedrijfsarts over de
belastbaarheid moeten kunnen vertrouwen omdat zij beide hierop het
re-integratietraject inrichten. Is dit de waarborg waar de regering op
doelt? Kwalificeert de regering het niet bindende deskundigenoordeel ook
als een waarborg?
Naar aanleiding van het UWV kennisverslag «Verlenging van de loondoorbetalingsverplichting (VLV)» hebben de leden aanvullende vragen. De
leden van de PvdA-fractie vragen de regering in hoeveel gevallen er
sprake is van een verschillend oordeel tussen bedrijfsarts en verzekeringsarts, waarbij er een loonsanctie vanuit het UWV plaatsvindt en
vervolgens deze werknemer in het derde ziektejaar toch re-integreert bij

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 589, nr. 7

3

de huidige werkgever. Kan hier een uitsplitsing worden gemaakt tussen
grote en kleine bedrijven en tussen overheid en bedrijfsleven?
De leden van de PvdA-fractie constateren verder dat 46% van de
werknemers, waarbij een werkgever een loonsanctie heeft gekregen en er
dus sprake is van een derde jaar loondoorbetaling, t.o.v. 35% werknemers
waarbij geen derde jaar loondoorbetaling is ingezet, een dienstverband
heeft. De leden vragen de regering of zij, net zoals deze leden, bevreesd is
dat met deze wetswijziging deze succesvolle VLV (loondoorbetalingsverplichting verlengd) teniet wordt gedaan. Is de regering het ermee eens dat
het voor de werkgever zinvol is om te koersen op een verschil van inzicht
tussen bedrijfsarts en verzekeringsarts, zodat een loonsanctie niet aan de
orde is? Is de regering het eens met deze leden dat deze stelling wordt
bevestigd doordat een van de conclusie is waarom werkhervatting na VLV
niet lukt is dat «de werkgever handelt vanuit het uitgangspunt dat er geen
re-integratiemogelijkheden zijn en volgt daarin de bedrijfsarts en niet de
verzekeringsarts van UWV.»?
De leden vragen de regering wat de gemiddelde inkomensteruggang is
als werknemers in een WIA-uitkeringssituatie terechtkomen en wat het
perspectief op re-integratie in een WIA-uitkeringssituatie is tegenover de
situatie als er sprake is van een verlenging van de loondoorbetaling.
Is de regering het verder eens met deze leden dat, uit de «lessen voor
werkgevers» blijkt dat betere ondersteuning wordt genoemd, maar niet
eventuele problemen rond de RIV-toets? Kan de regering verder ingaan op
de opmerking «Soms wordt er bewust voor gekozen om niets of weinig te
doen»? Deelt de regering de mening van deze leden dat dit aantoont dat
dit wetsvoorstel juist werkgevers die het niet goed doen, worden
beloond?
Kan de regering verder ingaan op de opmerking dat juist de publieke
sector slecht presteert rondom de VLV? De leden van de PvdA-fractie
vragen de regering of deze wetswijziging niet enkel als reden heeft om het
slechte gedrag, rondom de re-integratie van zieke werknemers, van de
publieke sector te belonen. Is de regering het daarom met deze leden eens
dat het vele malen effectiever zou zijn als de publieke sector een betere
re-integratiebeleid zou voeren, zodat er minder loonsancties worden
opgelegd?
2. Inhoud van het wetsvoorstel
De leden van de PvdA-fractie constateren dat de regering schrijft dat het
oordeel van de bedrijfsarts nu ook al niet vatbaar is voor bezwaar en
beroep zodat artikel 6 EVRM niet wordt geschonden met dit wetsontwerp,
maar hoe verhoudt het ontnemen van de beoordeling van de belastbaarheid door de verzekeringsarts bij de RIV-toets (re-integratie verslag)
terwijl die beoordeling nu wel vatbaar is voor bezwaar en beroep, zodat
artikel 6 EVRM mogelijk wel wordt geschonden? Kan de regering daarop
ingaan?
3. (Financiële) effecten
De leden van de PvdA-fractie vragen de regering nader te preciseren
wat de lastenverlichting in financiële zin is voor werkgevers als gevolg
van dit wetsvoorstel. Ook vragen deze leden de regering of zij kan
aangeven hoeveel werknemers de 60 miljoen euro aan extra
WIA-uitgaven en 3.500 extra uitkeringsjaren in de WIA als gevolg van dit
wetsvoorstel vertegenwoordigen. Kan de regering bevestigen dat dat een
verslechtering is ten opzichte van de huidige situatie en dat dus de
verbetering ten opzichte van de maatregelen in het regeerakkoord die niet
zijn doorgevoerd, zoals de regering antwoordt, niet relevant is?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 589, nr. 7

4

4. Ontvangen commentaren en adviezen
De leden van de SGP-fractie constateren dat er een beoordelingskader
wordt opgesteld. Dit is een belangrijke voorwaarde voor de uitvoerbaarheid van dit wetsvoorstel. Hoe reageert de regering op de mening dat
een dergelijk breed gedragen gemeenschappelijk beoordelingskader deze
wetswijziging overbodig maakt? In de nota naar aanleiding van het
verslag geeft de regering aan dat het kader in december 2020 zou worden
opgeleverd. Kan de regering aangeven of dit kader nu inderdaad is
opgeleverd? Zo nee, is er gezien de inwerkingtredingdatum voldoende tijd
gereserveerd voor het opleiden voor arbeidsdeskundigen? Wie heeft
uiteindelijk het finale oordeel bij de totstandkoming van dit kader? En in
het kader van de uitvoering: hoe gaat de regering ervoor zorgen dat dit
door zoveel mogelijk bedrijfsartsen uniform toegepast wordt?
De voorzitter van de commissie,
Rog
Adjunct-griffier van de commissie,
Verouden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 589, nr. 7

5