NL

NL

INHOUDSOPGAVE

NL

1.

De huidige context ....................................................................................................... 4

1.1.

Diergezondheid ............................................................................................................ 4

1.2.

Plantgezondheid ........................................................................................................... 4

1.3.

Teeltmateriaal ............................................................................................................... 5

1.4.

Officiële controles ........................................................................................................ 5

1.5.

Uitgavenbeheer ............................................................................................................ 6

2.

De noodzaak om het rechtskader van de EU voor dieren, planten en de voedselketen
te moderniseren ............................................................................................................ 6

2.1.

Diergezondheid ............................................................................................................ 6

2.2.

Plantgezondheid ........................................................................................................... 7

2.3.

Teeltmateriaal ............................................................................................................... 7

2.4.

Officiële controles ........................................................................................................ 8

2.5.

Uitgavenbeheer ............................................................................................................ 8

3.

het "herzieningspakket"................................................................................................ 8

4.

De inhoud van het "herzieningspakket" ....................................................................... 9

4.1.

De diergezondheidsverordening................................................................................... 9

4.1.1.

Voornaamste veranderingen......................................................................................... 9

4.2.

De plantgezondheidsverordening ............................................................................... 10

4.2.1.

Voornaamste veranderingen....................................................................................... 11

4.3.

De teeltmateriaalverordening ..................................................................................... 12

4.3.1.

Voornaamste veranderingen....................................................................................... 12

4.4.

De verordening betreffende officiële controles.......................................................... 14

4.4.1.

Voornaamste veranderingen....................................................................................... 14

4.5.

Uitgavenbeheer .......................................................................................................... 16

5.

Conclusie .................................................................................................................... 16

2

NL

MEDEDELING VAN DE COMMISSIE AAN DE RAAD EN HET EUROPEES
PARLEMENT
Gezondere dieren en planten en een veiligere voedselketen
Een gemoderniseerd rechtskader voor een meer concurrerende EU
Inleiding
Het waarborgen van een hoog gezondheidsniveau voor mensen, dieren en planten is een van
de in het Verdrag verankerde doelstellingen van de EU. De EU heeft in de loop der jaren een
omvangrijke wetgeving ontwikkeld om risico 's voor de gezondheid van dieren en planten en
voor de veiligheid van de voedselketen op EU- en nationaal niveau te voorkomen en te
beheren. De wetgeving op deze beleidsgebieden wordt gehandhaafd door middel van een
gemeenschappelijke reeks voorschriften met betrekking tot de door de bevoegde autoriteiten
in de lidstaten van de EU uit te voeren officiële controles.
Het rechtskader dat de EU tot dusver heeft ontwikkeld, is over het algemeen doeltreffend
gebleken om risico's te voorkomen en te bestrijden. De moderne geglobaliseerde markt stelt
de EU echter steeds vaker bloot aan nieuwe risico 's en maakt innovatie en een verbetering
van het concurrentievermogen noodzakelijk. In het licht van deze vaststelling en de
ervaringen met de EU-wetgeving is het zaak de beschikbare instrumenten te vereenvoudigen
en aan te scherpen en de aanpak verder op de verschillende gebieden te integreren.
De Commissie heeft het huidige rechtskader voor diergezondheid, plantgezondheid,
teeltmateriaal en officiële controles daarom herzien om vooral de doeltreffendheid, de
samenhang en de juridische duidelijkheid ervan te verbeteren. Doel is de productiviteit, het
vlotte functioneren en de toegankelijkheid van de interne markt te bevorderen en het
concurrentievermogen van de EU wereldwijd te versterken. De herziening draagt zo
uiteindelijk ook bij aan slimme, duurzame en inclusieve groei in overeenstemming met de
doelstellingen van EU 2020.
In deze mededeling worden de vier resulterende wetsvoorstellen op de vier betreffende
gebieden (diergezondheid, plantgezondheid, teeltmateriaal en officiële controles) voorgesteld
(het "herzieningspakket"). Verder worden de context, de grondgedachte achter het pakket en
de belangrijkste verbeteringen toegelicht.
Het herzieningspakket omvat ook een vijfde voorstel tot vaststelling van een
meerjarenprogramma voor EU-financiering van maatregelen om een hoog gezondheidsniveau
voor mensen, dieren en planten doorheen de hele voedselketen en op aanverwante gebieden te
waarborgen en het bedrijfsleven tegelijkertijd de mogelijkheid te geven in een omgeving te
werken die het concurrentievermogen en de werkgelegenheid bevordert.
De productie en de consumptie van levensmiddelen spelen in elke samenleving een centrale
rol en hebben niet alleen economische en sociale effecten maar vaak ook gevolgen voor het
milieu. De agrovoedingsindustrie is de op een na grootste industriële sector in de EU. De
totale output van de voedselketen bedraagt ongeveer 750 miljard euro per jaar. De sector telt
ruim 48 miljoen werknemers, vanaf de primaire productie tot de detailhandel en de catering.
Er zijn ongeveer 14 miljoen primaire landbouwproducenten en 25 miljoen
levensmiddelenbedrijven doorheen de hele voedselketen in de EU actief.

NL

3

NL

1.

DE HUIDIGE CONTEXT
Om een hoog gezondheidsniveau voor mensen, dieren en planten te waarborgen en
tegelijkertijd het efficiënt functioneren van de interne markt te bevorderen voorziet
de EU-wetgeving in een reeks geharmoniseerde regels om gezondheidsrisico's voor
de volksgezondheid die zich kunnen voordoen in de voedselketen en op twee
daarmee nauw samenhangende gebieden (namelijk de gezondheid van dieren en
planten), te voorkomen, te elimineren of te verminderen. Over het algemeen beogen
de EU-voorschriften de eigenlijke gezondheidsrisico's aan te pakken – d.w.z. de
risico' s voor de gezondheid van mensen, dieren en planten als gevolg van microbiële
en chemische besmetting, ziekten en plaagorganismen – maar ze kunnen ook
maatregelen omvatten om de productiviteit en de diversiteit bij de productie van
planten (met het oog op de voedselzekerheid) te waarborgen en specifieke
productiemethoden (bijvoorbeeld ter bescherming van het dierenwelzijn en
geografische aanduidingen) te reglementeren.

1.1.

Diergezondheid
De diergezondheid is een zaak die iedereen aanbelangt. Momenteel neemt de EU
vooral maatregelen om overdraagbare ziekten die ernstige gevolgen voor de
gezondheid en de economie kunnen hebben, te voorkomen en te beheersen. Het
effect van de uitbraak van een dierziekte kan aanzienlijk variëren, maar meestal
vormt een ziekte een direct risico 's voor de diergezondheid en vaak ook voor de
volksgezondheid (deels door levensmiddelen van dierlijke oorsprong). Er kunnen
zich echter ook indirecte negatieve effecten voordoen (eventueel van economische of
sociale aard) zoals veranderingen van consumptiepatronen, kosten voor veehouders
en aanverwante bedrijfstakken om de ziekte te bestrijden, kosten als gevolg van de
verstoring van bedrijfsactiviteiten en kosten voor de overheid om de ziekte uit te
roeien en te monitoren. Vaak hebben uitbraken van ziekten ook ernstige gevolgen
voor de internationale handel in dieren en dierlijke producten.
In de EU is de landbouwsector de grootste gebruiker van dieren met minstens twee
miljard vogels (kippen, legkippen, kalkoenen, enz.) en 334 miljoen zoogdieren
(varkens, schapen, geiten, runderen, pelsdieren, enz.). Er zijn 13,7 miljoen
dierenbedrijven in de EU. De waarde van de output van veehouderijen in de EU
bedraagt 156 miljard euro per jaar.

1.2.

Plantgezondheid
De plantgezondheid is van groot belang voor een duurzame en concurrerende land-,
tuin- en bosbouw. Een groot deel van onze levensmiddelen en van het voeder voor
voedselproducerende dieren is afkomstig van planten. De fytosanitaire voorschriften
willen op de allereerste plaats de levende producten (d.w.z. bomen, struiken en
planten) van de Europese land-, tuin- en bosbouw, openbare en particuliere groene
ruimten (bijvoorbeeld bomen langs straten, planten in openbare en particuliere
tuinen) en het milieu beschermen door de binnenkomst en de verspreiding van nietinheemse plaagorganismen te voorkomen. De fytosanitaire voorschriften waarborgen
een veilige handel door Europese invoereisen en voorwaarden voor het verkeer van
planten en plantproducten in de EU op te leggen. Bepaalde plaagorganismen moeten
worden uitgeroeid of, indien dat niet mogelijk is, moeten de uitbraken worden
ingedijkt ter bescherming van de rest van het EU-grondgebied. Een tweede
doelstelling bestaat erin te waarborgen dat bij het begin van de plantproductieketen
gezond plantaardig materiaal wordt gebruikt. Daartoe is het zaak de verspreiding van
plaagorganismen in zaai- en plantgoed te voorkomen.

NL

4

NL

De waarde van in de EU verbouwde gewassen bedraagt 205 miljard euro per jaar.
Zonder fytosanitaire voorschriften zouden de land-, tuin- en bosbouw in de EU
ernstige economische schade lijden. Een reeks internationaal gereglementeerde
plaagorganismen bedreigt de aanbouw van gewassen zoals tarwe (waarde van de EUuitvoer: 9 miljard euro), aardappelen (waarde van de EU-productie: 9 miljard euro)
en tomaten (waarde van de productie: 9 à 12 miljard euro).
1.3.

Teeltmateriaal
Teeltmateriaal vormt de hoeksteen van de land-, tuin- en bosbouwproductie. Het is
de eerste schakel in de voedselketen en het beïnvloedt de diversiteit, de gezondheid
en de kwaliteit van planten en levensmiddelen. Teeltmateriaal wordt gecontroleerd
om de identiteit, de gezondheid en de kwaliteit ervan ten behoeve van de gebruikers
(bijvoorbeeld land-, tuin- en bosbouwers) te waarborgen. De EU-wetgeving inzake
teeltmateriaal beoogt de productiviteit van de land-, tuin- en bosbouw te verhogen,
de vlotte werking van de EU-markt voor deze producten te waarborgen en het
concurrentievermogen van de sector op wereldvlak te versterken.
De Europese markt voor commercieel zaaigoed heeft een waarde van ongeveer
6,8 miljard euro, d.w.z. ruim 20 % van de totale wereldwijde verkoop van
commercieel zaaigoed. De EU is een netto-exporteur van zaaigoed.
De EU-sector is ook uitermate concurrerend op wereldvlak: het is de grootste
exporteur van zaaigoed met een exportwaarde van naar schatting 4,4 miljard euro,
goed voor ongeveer 60 % van de waarde van de totale wereldwijde uitvoer van
zaaigoed (7,7 miljard euro).

1.4.

Officiële controles
Een hoog gezondheidsniveau doorheen de hele voedselketen is afhankelijk van een
consistente, doeltreffende en tijdige handhaving van de EU-normen door de lidstaten.
Met het oog op een hoger gezondheidsniveau voor mensen, dieren en planten en de
bevordering en de vlotte werking van de interne markt moet in de hele EU gezorgd
worden voor een correcte toepassing van de voorschriften inzake de voedselketen, de
diergezondheid, het dierenwelzijn, de plantgezondheid, teeltmateriaal en
gewasbeschermingsmiddelen. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten moeten
daartoe over een duidelijke, betrouwbare en samenhangende juridische omgeving
kunnen beschikken waarin doeltreffend en efficiënt van handhavingsinstrumenten –
en vooral van officiële controles – kan worden gebruikgemaakt. Ze hebben ook
adequate middelen nodig om de continuïteit en de samenhang van hun
werkzaamheden te waarborgen op basis van behoeften die aan
handhavingsdoelstellingen zijn gekoppeld.
Meer dan 100 000 voltijdse personeelsleden voeren officiële controles in de EU uit
(inspecties en andere activiteiten in verband met controles). Enkele cijfers. Jaarlijks
worden gemiddeld ongeveer 70 000 monsters op de aanwezigheid van residuen van
pesticiden gecontroleerd in ruim 270 erkende laboratoria. Alleen al in 2010 werden
736 806 monsters genomen om de aanwezigheid van veterinaire residuen te
controleren. Alleen al in de strijd tegen aviaire influenza werden in 2011 ongeveer
320 000 monsters van als huisdier gehouden pluimvee en wilde vogels geanalyseerd.
Een efficiënt Europees systeem van officiële controles is van het grootste belang
voor de in- en uitvoer. De mogelijkheden van de EU om producten naar derde landen
te exporteren zijn afhankelijk van de toegevoegde waarde van die producten in

NL

5

NL

vergelijking met producten van concurrenten buiten de EU. Het is daarom van
essentieel belang doeltreffende officiële controles uit te voeren die consistent de
handhaving van hoge veiligheids- en kwaliteitsnormen waarborgen en aan de
verwachtingen van de handelspartners voldoen. Omgekeerd is de EU de grootste
importeur van levende dieren, levensmiddelen en diervoeders ter wereld. De
controles die door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten worden uitgevoerd op
ingevoerde producten uit derde landen, waarborgen dat deze producten voldoen aan
de EU-normen of aan normen die een gelijkwaardige bescherming bieden.
In 2010 werden levensmiddelen en dranken in de EU in- en uitgevoerd ter waarde
van respectievelijk 78 en 73 miljard euro. In 2010 importeerde de EU 79,3 miljoen
ton levensmiddelen en levende dieren en 3,4 miljoen ton dranken (met een
handelstekort van 14 miljoen ton voor levensmiddelen en levende dieren en een
handelsoverschot van 6 miljoen ton voor dranken).
1.5.

Uitgavenbeheer
De huidige rechtsgrondslag voor EU-financiering wordt gevormd door: Besluit
2009/470/EG van de Raad voor veterinaire uitroeiingsprogramma's en veterinaire
noodmaatregelen; Richtlijn 2000/29/EG van de Raad voor fytosanitaire maatregelen;
en Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad voor de
financiering van maatregelen met betrekking tot de referentielaboratoria van de EU,
"Betere opleiding voor veiliger voedsel" (BOVV) en andere maatregelen ter
uitvoering van de voorschriften inzake officiële controles.
In 2011 werd 314,6 miljoen euro hoofdzakelijk toegewezen aan programma 's voor
de uitroeiing van dierziekten. 9 % van het totaalbedrag werd besteed aan laboratoria,
BOVV en andere maatregelen. 7 % werd toegewezen aan fytosanitaire operationele
maatregelen en 3 % werd toegewezen aan het noodfonds voor veterinaire en andere
ziekten.

2.

DE NOODZAAK OM HET RECHTSKADER VAN DE EU VOOR DIEREN, PLANTEN EN DE
VOEDSELKETEN TE MODERNISEREN

2.1.

Diergezondheid
Het huidige wetgevingskader van de EU voor diergezondheid bestaat uit ongeveer
50 basisrichtlijnen en verordeningen, waarvan sommige zijn vastgesteld in het begin
van de jaren zestig. Sindsdien is er een corpus van meer dan 400 veterinaire
wetteksten ontwikkeld, waarvan de meeste dateren uit de periode 1988-1995 toen de
Gemeenschap slechts twaalf lidstaten telde. Intussen hebben zich nieuwe uitdagingen
voorgedaan: er hebben zich ziekten ontwikkeld die tien jaar geleden nog onbekend
waren, terwijl andere ziekten (bijvoorbeeld mond-en-klauwzeer, blauwtong en
aviaire influenza) onlangs opnieuw de kop hebben opgestoken en ons eraan
herinneren dat ze een ernstig risico vormen. Ook de handelsomstandigheden zijn
drastisch veranderd: de omvang van de handel in dierlijke producten is zowel binnen
de EU als wereldwijd aanzienlijk toegenomen.
In 2004 heeft de Commissie een onafhankelijke evaluatie uitgevoerd van de
resultaten van de Community Animal Health Policy (CAHP) tijdens de afgelopen
tien jaar. Hoewel deze evaluatie en de latere raadplegingen tot de slotsom kwamen
dat het huidige systeem alles bij elkaar genomen naar behoren functioneert, bleek
ook dat de bestaande voorschriften moeten worden herzien om de volgende kwesties
aan te pakken:

NL

6

NL

2.2.

–

de complexiteit van het beleidskader;

–

het gebrek aan een algemene strategie voor diergezondheid;

–

onvoldoende aandacht voor ziektepreventie;

–

de mogelijkheid om de handel in levende dieren binnen de EU te verbeteren.

Plantgezondheid
Sinds de invoering ervan in 1977 hebben de fytosanitaire voorschriften de EU
beschermt tegen het binnenbrengen en de verspreiding van vele plaagorganismen.
Momenteel vormt Richtlijn 2000/29/EG van de Raad het voornaamste instrument op
dit gebied. Als gevolg van de globalisering van de handel en de klimaatverandering
wordt de EU echter geconfronteerd met een hoger risico op de insleep van nieuwe
plaagorganismen. Bovendien krijgen deze plaagorganismen meer mogelijkheden om
zich te vestigen en te verspreiden en zijn landbouw- en natuurlijke ecosystemen in
verhoogde mate kwetsbaar.
Uit een evaluatie van de fytosanitaire voorschriften in 2010 is gebleken dat de
huidige regels moeten worden aangepast om nieuwe risico 's doeltreffend aan te
pakken. De afgelopen tien jaar hebben grote uitbraken van voor de bosbouw
gevaarlijke ingesleepte plaagorganismen (bijvoorbeeld het dennenaaltje, de OostAziatische boktor en de rode palmkever) de beleidsmakers en het publiek beter
bewust gemaakt van de kosten en de gevolgen van een ontoereikende bescherming.
De belangrijkste bij de evaluatie in 2010 vastgestelde problemen houden verband
met:

2.3.

–

onvoldoende aandacht voor preventiemaatregelen bij risicovolle invoer;

–

de noodzaak om aandacht te schenken aan plaagorganismen die zich over
lidstaten verspreiden en bijgevolg een prioriteit voor de EU zijn;

–

de behoefte aan efficiëntere instrumenten om de aanwezigheid en de
natuurlijke verspreiding van plaagorganismen te bestrijden;

–

de noodzaak om bestaande instrumenten voor het verkeer binnen de EU (d.w.z.
plantenpaspoorten en beschermde gebieden) te moderniseren.

Teeltmateriaal
Sinds de jaren zestig is een EU-rechtskader voor teeltmateriaal ontwikkeld. Het
omvat 12 basisrichtlijnen van de Raad en bijna 90 secundaire rechtsbesluiten over
onder meer de catalogisering van rassen met het oog op het verkrijgen van een
handelsvergunning en specifieke handelsvoorschriften voor verschillende soorten.
Hoewel de EU-wetgeving de oorspronkelijke doelstellingen heeft verwezenlijkt
(namelijk het vrij verhandelen en de veiligheid en de kwaliteit van het teeltmateriaal
waarborgen), vereisen de volgende kwesties verdere aandacht:

NL

–

de complexiteit en de versnippering van de huidige wetgeving;

–

de aanzienlijke administratieve lasten voor de instanties, aangezien de meeste
taken met betrekking tot de registratie en certificering door officiële instanties
moeten worden uitgevoerd;

–

het gebrek aan samenhang met andere beleidsmaatregelen van de EU
(bijvoorbeeld duurzame land- en bosbouw, bescherming van de biodiversiteit,
klimaatverandering, de bio-economie);

7

NL

–
2.4.

het gebrek aan een consistente aanpak om de kosten voor de registratie van
rassen en de certificering van teeltmateriaal terug te vorderen.

Officiële controles
De officiële controles vallen onder Verordening (EG) nr. 882/2004. Informatie over
de uitvoering van de verordening is hoofdzakelijk verzameld via audits ter plekke
door deskundigen van de Europese Commissie, maar ook op basis van de feedback
van lidstaten en stakeholders over de dagelijkse uitvoering van de verordening. Uit
de verzamelde informatie blijkt dat de voornaamste wijzigingen waartoe de
verordening uit 2004 heeft geleid bij de wijze waarop de bevoegde instanties
officiële controles doorheen de voedselketen organiseren en uitvoeren, de basis
hebben gelegd voor een meer geïntegreerde en horizontale – en dus efficiëntere –
handhaving. Tegelijkertijd blijkt uit de informatie dat zich een aantal problemen
voordoen waarvoor een oplossing moet worden gevonden:
–

vereenvoudiging van het algemene rechtskader, dat lijdt onder versnippering,
overlappingen en lacunes, en daardoor aanleiding geeft tot verschillen in
interpretatie en uitvoering op nationaal niveau;

–

een consequenter gebruik van "op risicoanalyse gebaseerde controles";

–

een meer systematisch en consequent gebruik van instrumenten voor
administratieve samenwerking en van geautomatiseerde informatiesystemen;

–

de intrekking van onnodige administratieve voorschriften.

Met betrekking tot de financiering van de officiële controles en de noodzaak voor
een regelmatige en consequente financiering van het werk van de bevoegde instanties
te zorgen, blijkt uit de informatie dat de duurzaamheid van de officiële controles op
lange termijn onzeker is. Uit een externe studie uit 2011 blijkt dat de bepalingen van
de verordening inzake de financiering van officiële controles op basis van
vergoedingen niet volstaan om adequate middelen voor het uitvoeren van officiële
controles te waarborgen.
Er zijn ook aanwijzigingen dat de huidige voorschriften niet borg staan voor een faire
en consistente aanpak in alle sectoren: niet in alle sectoren moet een vergoeding
worden betaald en de vergoedingen worden niet in alle lidstaten op een uniforme en
transparante manier berekend of op een manier die exploitanten die de voorschriften
naleven, beloont.
2.5.

Uitgavenbeheer
Het huidige rechtskader moet overeenkomstig de op de verschillende
beleidsgebieden voorgestelde veranderingen worden aangepast om ervoor te zorgen
dat de doelstellingen worden verwezenlijkt. Bovendien is het uitgavenbeheer
momenteel complex en moet het aan het meerjarig financieel kader worden
aangepast. Een nieuwe rechtsgrondslag is daarom noodzakelijk.

3.

HET "HERZIENINGSPAKKET"

Om het huidige rechtskader te versterken, te moderniseren en te stroomlijnen met het
oog op een hoog niveau van bescherming van de gezondheid van mens, dier en plant
dient de Commissie een pakket van vijf voorstellen in ter herziening van de EUregelgeving:

NL

8

NL

–

betreffende
de
voorschriften
diergezondheidsverordening);

inzake

diergezondheid

(de

–

betreffende beschermende maatregelen tegen plaagorganismen bij planten (de
plantgezondheidsverordening);

–

betreffende de productie en het op de markt aanbieden van teeltmateriaal (de
teeltmateriaalverordening);

–

betreffende officiële controles en andere officiële activiteiten die worden
uitgevoerd om de naleving van alle voorschriften (inclusief de bovenstaande)
inzake de voedselketen te waarborgen (de verordening inzake officiële
controles); en

–

betreffende het uitgavenbeheer van de EU op de belangrijkste gebieden van de
voedselketen.

De vijf wetgevingsvoorstellen van het pakket moeten worden ingediend bij het
Europees Parlement en de Raad om volgens de gewone wetgevingsprocedure
(artikel 289, lid 1, en artikel 294 van het Verdrag betreffende de werking van de
Europese Unie) te worden vastgesteld. Het Europees Economisch en Sociaal Comité
en het Comité van de Regio’s zullen om een advies worden gevraagd.
4.

DE INHOUD VAN HET "HERZIENINGSPAKKET"

4.1.

De diergezondheidsverordening
De EU-strategie voor diergezondheid 2007-2013 is in 2007 goedgekeurd1. Het
beginsel "voorkomen is beter dan genezen" neemt een centrale plaats in de strategie
in. De strategie beoogt een hoog niveau van volksgezondheid en voedselveiligheid te
waarborgen; de landbouw en de plattelandseconomie te ondersteunen; de
economische groei, de cohesie en het concurrentievermogen te verbeteren; en
landbouwmethoden en maatregelen voor meer dierenwelzijn te bevorderen waarvan
de milieueffecten minimaal zijn. Later werd in het actieplan voor de uitvoering van
de strategie2 verwezen naar de ontwikkeling van een EU-verordening inzake
diergezondheid ("de diergezondheidsverordening") als een van de belangrijkste
doelstellingen van de strategie voor een modern en innoverend rechtskader ter
ondersteuning van de bovenvermelde doelstellingen. Het voorstel van de Commissie
voor een diergezondheidswet is het resultaat van uitgebreid overleg met de
belanghebbende partijen.

4.1.1.

Voornaamste veranderingen
Het streven naar vereenvoudiging, modernisering en meer samenhang van de EUwetgeving inzake diergezondheid is een van de belangrijkste redenen geweest om de
wetgeving te herzien.
Daarom stelt de diergezondheidsverordening de fundamenten vast voor een ruim en
allesomvattend wetgevingskader voor het diergezondheidsbeleid van de EU. De
wet beschrijft duidelijk de overkoepelende beginselen en doelstellingen die nodig
zijn om dierziekten verder terug te dringen zonder het economisch
concurrentievermogen van de EU aan te tasten. Gedetailleerde bepalingen – zoals

1
2

NL

http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/strategy/index_en.htm.
COM(2008) 545 definitief, http://ec.europa.eu/food/animal/diseases/strategy/documents_en.htm.

9

NL

specifieke ziektebestrijdingsmaatregelen; identificatie- en registratievoorschriften
voor bepaalde soorten; en specifieke maatregelen voor het verkeer van bepaalde
soorten binnen de EU – moeten worden behandeld door middel van gedelegeerde of
uitvoeringshandelingen. Door met behulp van deze handelingen specifiekere
voorschriften of vereisten te introduceren kan de nodige flexibiliteit en snelheid
worden gewaarborgd om op snel veranderende omstandigheden en veterinaire
noodsituaties te reageren.
Door de ziektesurveillance, de melding van ziekten en de rapportagenetwerken
te verbeteren is het mogelijk ziekten (inclusief nieuwe ziekten in verband met
bijvoorbeeld de klimaatverandering) sneller op te sporen en te bestrijden en de
convergentie met internationale normen beter te waarborgen.
Vereenvoudiging en verduidelijking
Dankzij een eenvoudiger wetgevingskader kunnen overheden en exploitanten de
wetgeving beter begrijpen en toepassen en consistenter en doelgerichter optreden.
Bovendien kunnen algemene beginselen worden vastgesteld die moeten worden
nageleefd om de preventie en bestrijding van ziekten te bevorderen. De
administratieve lasten voor overheden en exploitanten kunnen zo worden
verminderd doordat minder tijd nodig is om zich met de wetgeving vertrouwd te
maken en bepaalde administratieve voorschriften kunnen worden vereenvoudigd en
coherenter gemaakt (met inbegrip van een meer coherent en consistent rechtskader
voor vaccinaties).
De nieuwe diergezondheidsverordening zal de verantwoordelijkheden inzake
diergezondheid van exploitanten, dierenartsen en andere betrokken partijen
verduidelijken, gedeeltelijk door voor het eerst een basiskennis ter zake te vereisen.
De invoering van nieuwe technologieën
De diergezondheidsverordening biedt meer ruimte voor het gebruik van nieuwe
technologieën met betrekking tot de diergezondheid (monitoring van
ziekteverwekkers, elektronische identificatie en registratie van dieren en
elektronische certificaten). Dankzij het gebruik van nieuwe technologieën en
systemen zullen de administratieve lasten voor veterinaire autoriteiten en
exploitanten bij hun dagelijkse werkzaamheden verminderen.
Meer flexibiliteit dankzij het gebruik van een op risico's gebaseerde aanpak
Er zullen criteria worden ingevoerd om dierziekten systematisch, wetenschappelijk
en op feiten gebaseerd te categoriseren. De EU kan zo beter prioriteiten voor het
gebruik van de middelen vaststellen door minder prioriteit te verlenen aan minder
gevaarlijke ziekten.
Er zal op grotere schaal "compartimentering" worden toegestaan (waarbij
sommige boerderijen veilig worden geacht zelfs bij ziekte-uitbraken), waardoor bij
de bestrijding van dierziekten van een meer op risico 's gebaseerde aanpak kan
worden gebruikgemaakt en de handelsbeperkingen potentieel kunnen worden
verminderd.
4.2.

De plantgezondheidsverordening
Het voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende beschermende
maatregelen tegen plaagorganismen bij planten ("de plantgezondheidsverordening")
komt tegemoet aan het verzoek van de Raad van 21 november 2008 om een evaluatie
van de EU-voorschriften inzake plantgezondheid en – gezien de noodzaak het

NL

10

NL

bestaande rechtskader te wijzigen – van het effect van die wijzigingen. De
stakeholders en de autoriteiten van de lidstaten zijn tijdens het herzieningsproces
uitgebreid geraadpleegd.
Tegen deze achtergrond beoogt de voorgestelde verordening de tijdens de evaluatie
van de fytosanitaire voorschriften in 2010 vastgestelde tekortkomingen te verhelpen
en een solide, transparant en duurzaam regelgevingskader vast te stellen dat "fit for
purpose" is. Synergieën met de regelgeving inzake teeltmateriaal worden versterkt en
er wordt komaf gemaakt met vermijdbare overlappingen en onnodige lasten. De
officiële controles die door de bevoegde instanties van de lidstaten worden
uitgevoerd om na te gaan of de exploitanten de fytosanitaire voorschriften naleven,
vallen onder het voorstel voor een verordening betreffende officiële controles.
4.2.1.

Voornaamste veranderingen
Werkingssfeer
De werkingssfeer van de voorgestelde verordening is geografisch beperkt tot het
grondgebied van de lidstaten in Europa. Overzeese landen en gebieden en
ultraperifere gebieden waar de plaagorganismen waartegen de EU beschermd moet
worden, inheems zijn, vallen bijgevolg niet onder de verordening.
Alle organismen die rechtstreeks schadelijk zijn voor planten – d.w.z. insecten,
mijten, nematoden, pathogene micro-organismen en parasitaire planten (die nu
plaagorganismen worden genoemd) – vallen onder de voorgestelde verordening. De
verordening bestrijkt zowel quarantaineorganismen als kwaliteitsorganismen, die
momenteel onder de richtlijnen inzake het in de handel brengen van zaaizaad en
teeltmateriaal vallen. De criteria die worden gehanteerd om te bepalen of
plaagorganismen tot de quarantaineorganismen of de kwaliteitsorganismen moeten
worden gerekend, zijn opgenomen in de bijlagen bij de verordening. In de bijlagen
zijn ook beginselen en maatregelen opgenomen voor het beheer van fytosanitaire
risico 's.
De uitvoer van planten, plantaardige producten en ander materiaal naar derde landen
valt eveneens onder de voorgestelde verordening. Voor de uitvoer gelden hetzij de
relevante EU-voorschriften, hetzij – als de voorschriften van een derde land zulks
toelaten of dat land ermee instemt – de voorschriften van dat derde land. Het voorstel
voorziet ook in de invoering van een pre-exportcertificaat wanneer plantaardig
materiaal wordt uitgevoerd uit een lidstaat die niet de lidstaat van oorsprong is. Het
pre-exportcertificaat moet in de plaats komen van het informele document dat
momenteel wordt gebruikt.
Betere preventie bij invoer en versterkte vroegtijdige maatregelen tegen uitbraken
De preventie wordt verbeterd door de Commissie in staat te stellen op basis van een
voorafgaande risicobeoordeling voorzorgsmaatregelen te nemen met betrekking tot
nieuw, risicovol en uit derde landen ingevoerd plantaardig materiaal gedurende
een periode van vier jaar. Deze periode wordt nodig geacht om een volledige
risicobeoordeling uit te voeren en over de adequaatheid van permanente maatregelen
te beslissen. De voorgestelde verordening bepaalt dat passagiers die
inspectieplichtige planten in hun bagage in de EU binnenbrengen, de relevante
voorschriften en verboden nu volledig moeten naleven.
De voorgestelde verordening verplicht de lidstaten bovendien op hun grondgebied
toezicht uit te oefenen op de aanwezigheid van plaagorganismen in gebieden waar
ze tot dusver niet voorkwamen. Als plaagorganismen worden aangetroffen, worden

NL

11

NL

de lidstaten verwacht uitroeiingsmaatregelen te nemen (onder meer de afbakening
van een verboden zone bestaande uit een besmette zone omgeven door een
bufferzone). Bovendien zijn bijzondere paraatheid en een verhoogd toezicht vereist
voor quarantaineorganismen die als prioritaire quarantaineorganismen zijn
geïdentificeerd. De verplichtingen inzake toezicht en uitroeiing gelden niet voor
kwaliteitsorganismen.
De voorgestelde verordening geeft de Commissie de bevoegdheid
uitvoeringshandelingen vast te stellen om quarantaineorganismen die niet op het EUgrondgebied kunnen worden uitgeroeid, in te dammen (te bestrijden).
Versterking en modernisering van de bepalingen inzake de interne markt
Wanneer plantaardig materiaal binnen de EU moet worden verplaatst, voorziet de
voorgestelde verordening in het verplichte gebruik van een plantenpaspoort dat
officieel
bevestigt
dat
de wetgeving
betreffende quarantaine- en
kwaliteitsorganismen is nageleefd. Het paspoort, dat in het kader van het voorstel
van de Commissie wordt vereenvoudigd en gestandaardiseerd, moet worden
afgegeven door de exploitanten onder het toezicht van de bevoegde instanties.
De exploitanten moeten de informatie die nodig is om geïnfecteerde zendingen te
traceren, opslaan maar het paspoort kan gegevensdragers (streepjescodes, enz.)
bevatten in plaats van het partijnummer. Wanneer uit hoofde van het EU-recht inzake
teeltmateriaal zowel een plantenpaspoort als een certificeringslabel voor plantaardig
materiaal vereist is, kunnen de twee labels nu worden gecombineerd tot één enkel
document, waardoor de administratieve lasten voor de exploitanten verminderd
worden. Plantenpaspoorten zijn vereist voor alle kweekgoed, maar niet voor de
verkoop aan niet-professionele eindgebruikers.
4.3.

De teeltmateriaalverordening
In 2007 hebben de lidstaten de Raad verzocht om de bestaande wetgeving
betreffende het in de handel brengen van teeltmateriaal te vereenvoudigen. Na een
externe evaluatie3 in 2007-2008 werd in 2009 een actieplan4 goedgekeurd. Het
voorstel van de Commissie voor een verordening betreffende het op de markt
aanbieden van teeltmateriaal ("de teeltmateriaalverordening") is gebaseerd op
uitgebreide raadplegingen van de lidstaten, de stakeholders en het Communautair
Bureau voor plantenrassen (Community Plant Variety Office, CPVO).

4.3.1.

Voornaamste veranderingen
De herziening is vooral ingegeven door het streven naar vereenvoudiging,
modernisering, kostenverlaging, meer efficiëntie en flexibiliteit voor de
exploitanten, een adequate mate van harmonisering binnen de EU en horizontale
coördinatie
met
andere
beleidsdoelstellingen
van
de
EU
(vooral
milieudoelstellingen).
Vereenvoudiging en modernisering
Om deze doelstellingen te verwezenlijken zijn de twaalf bestaande richtlijnen met
betrekking tot specifieke soorten teeltmateriaal (bijvoorbeeld landbouwgewassen,
fruitgewassen, siergewassen, groenten en bosbouwkundig teeltmateriaa) vervangen

3

4

NL

FCEC (2008), Evaluation of the Community acquis on the marketing of seed and plant propagating
material (S&PM). Eindverslag.
SEC(2009) 1272 definitief.

12

NL

door één verordening. Deze verordening introduceert geharmoniseerde basisregels
voor alle soorten teeltmateriaal (bijvoorbeeld om teeltmateriaal te beschermen tegen
schadelijke organismen en gebreken) maar handhaaft strengere regels voor
belangrijke planten die in heel de EU in de handel worden gebracht (bijvoorbeeld in
de lijst opgenomen plantensoorten waarvan de rassen moeten worden onderworpen
aan tests om de onderscheidbaarheid, de homogeniteit en de bestendigheid te
controleren) en voor certificeringen en inspecties die met het oog op het in de handel
brengen van teeltmateriaal worden uitgevoerd. Bovendien is de werkingssfeer van de
verordening uitgebreid tot uitvoer en leveranties voor industriële processen.
Flexibiliteit, kostenverlaging en meer efficiëntie
De totale administratieve lasten en kosten zijn aanzienlijk verminderd door de
exploitanten en de bevoegde instanties een grote mate van vrijheid te geven bij de
registratie en certificering en door het beginsel van kostendekking in te voeren
voor de registratie van rassen (en voor de certificering via de verordening betreffende
officiële controles). Micro-ondernemingen worden echter vrijgesteld en de
vergoedingen voor rassen met een officieel erkende beschrijving en voor de
registratie van heterogeen materiaal zouden kunnen worden verlaagd in het belang
van de instandhouding van genetische hulpbronnen en de biodiversiteit.
De nieuwe wetgeving zorgt voor meer flexibiliteit bij de registratie van rassen
doordat de exploitanten op verzoek de meeste registratietaken voor nieuwe rassen
zelf onder officieel toezicht kunnen afhandelen.
De huidige verplichting om de Commissie van rassen in kennis te stellen en deze
rassen in de gemeenschappelijke rassenlijsten op te nemen voordat ze in de hele EU
in de handel worden gebracht, zal worden afgeschaft om het innovatieproces, d.w.z.
de markttoegang voor nieuwe plantenrassen, te versnellen. Het zal volstaan een
plantenras in één lidstaat te registreren.
Het CPVO zal een grotere rol spelen bij de registratie van rassen. Het CPVO zal in
plaats van de Commissie de EU-databank voor plantenrassen beheren en het zal
mogelijk zijn een ras rechtstreeks bij het CPVO te registreren. Om de kwaliteit van
het registratieproces te waarborgen zullen de nationale centra voor rassenonderzoek
worden geaudit door het CPVO. Het CPVO zal ook de testprotocollen voor nieuwe
rassen blijven harmoniseren. Bovendien kunnen nieuwe rassen dankzij het beginsel
"één sleutel voor verscheidene deuren" via één enkele procedure voor het
handelsverkeer worden geregistreerd en kwekersrechten krijgen.
De certificering van partijen teeltmateriaal vóór ze in de handel worden gebracht,
zal ook worden versoepeld. De mogelijkheid dat de exploitant onder het officieel
toezicht van een bevoegde nationale instantie voor certificering zorgt, zal worden
uitgebreid tot alle in de lijst opgenomen soorten en tot alle categorieën teeltmateriaal
die in de handel worden gebracht.
Horizontale coördinatie met andere beleidsdoelstellingen van de EU
Ter bevordering van de biodiversiteit en de instandhouding van plantaardige
genetische hulpbronnen op boerderijen zijn de voorschriften voor traditionele en
instandhoudingsrassen en ander materiaal (bijvoorbeeld heterogeen en
nichemarktmateriaal) aanzienlijk versoepeld. Een ras hoeft niet getest of
gecertificeerd te worden. De markttoegang voor dergelijk materiaal zal zo aanzienlijk
vergemakkelijkt worden. Traditionele en instandhoudingsrassen kunnen goedkoop
op basis van historische gegevens worden geregistreerd met behulp van een door de

NL

13

NL

bevoegde instantie erkende rassenbeschrijving. Bovendien zijn de voorschriften
gewijzigd om micro-ondernemingen de mogelijkheid te geven kleine hoeveelheden
heterogeen materiaal (bijvoorbeeld populaties) en nichemarktmateriaal in de handel
te brengen.
De testprotocollen voor de agrarische duurzaamheidscriteria (bijvoorbeeld voor
resistentie tegen ziekten en droogte) zullen bij de rassenregistratie voor het eerst
worden geharmoniseerd om de plantenteelt duurzamer te maken. De lidstaten
kunnen evenwel het testen van de waarde van nieuwe rassen voor cultivatie en
gebruik blijven beheren op basis van hun agro-ecologische omstandigheden.
4.4.

De verordening betreffende officiële controles
Bij het voorstel tot wijziging van het in Verordening (EG) nr. 882/2004 vastgestelde
algemene kader voor officiële controles is rekening gehouden met de resultaten van
een aantal evaluaties van de verschillende aspecten van dat kader.
De herzieningsopties zijn uitgebreid besproken met de lidstaten in het kader van de
werkgroep inzake de algemene toepassing van Verordening (EG) nr. 882/2004 en
tijdens de voorbereidende fasen van twee studies (in 2009 en 2011) over de
toepassing van de voorschriften inzake de financiering van officiële controles. De
stakeholders werden geraadpleegd in het kader van de Raadgevende Groep voor de
voedselketen en de gezondheid van dieren en planten.

4.4.1.

Voornaamste veranderingen
Consolidatie van de geïntegreerde aanpak met sectorspecifieke flexibiliteit
Een belangrijke nieuwigheid is de verruiming van de werkingssfeer van de
voorschriften inzake officiële controles: de werkingssfeer wordt verruimd tot
relevante fytosanitaire controles en controles van teeltmateriaal en dierlijke
bijproducten, waarvoor tot dusver sectorale bepalingen golden die niet volledig
consistent waren met Verordening (EG) nr. 882/2004. De huidige gedetailleerde
reeks voorschriften die van toepassing is op officiële controles op residuen van
diergeneesmiddelen, wordt ingetrokken met het oog op een meer op risico 's
gebaseerde, maar nog steeds gezondheidsbeschermende regelgeving op basis van
hetzelfde wetgevingskader.
De herziening zal een aanzienlijk effect hebben op het rechtskader inzake officiële
controles op producten uit derde landen. Voorzien wordt in een reeks
gemeenschappelijke voorschriften voor alle controles die aan de grenzen van de EU
moeten worden uitgevoerd op dieren en producten uit derde landen die om
gezondheidsredenen bijzondere aandacht vereisen. In dit verband zullen
grenscontroleposten de huidige grensinspectieposten (voor dieren en afgeleide
producten) vervangen. Bovendien voorziet de herziening in aangewezen punten van
binnenkomst (voor diervoeders en levensmiddelen van plantaardige oorsprong) en
punten van binnenkomst (voor planten en plantaardige producten). Voor controles bij
de grenscontroleposten zal een uniforme reeks voorschriften gelden en er zal een
gemeenschappelijk gezondheidsdocument van binnenkomst (Common Health Entry
Document,CHED) worden gebruikt voor de voorafgaande kennisgeving van de
aankomst van zendingen en voor het registreren van officiële controles en
beslissingen (ter vervanging van de standaarddocumenten die thans in elke sector

NL

14

NL

worden gebruikt)5. Hoewel documentencontroles voor alle inspectieplichtige
goederen en voor dieren systematisch zullen worden uitgevoerd, zullen dankzij
gemeenschappelijke criteria de overeenstemmingscontroles en de fysieke controles
niet verder gaan dan wat vereist is wegens het risico van verschillende categorieën
producten.
Er wordt voorzien in de mogelijkheid bijkomende voorschriften voor specifieke
sectoren vast te stellen door middel van gedelegeerde handelingen en
uitvoeringshandelingen.
Meer doeltreffende handhavingsmechanismen
Dankzij een aantal wijzigingen kunnen nationale handhavingsinstanties de toolkit
van Verordening (EG) nr. 882/2004 eenvoudiger en doeltreffender gebruiken:
–

elke lidstaat wordt voor elke onder het pakket vallende sector verzocht één
autoriteit aan te wijzen die verantwoordelijk is voor de coördinatie van de
voorbereiding en de samenhang van een meerjarig controleplan en die als
contactpunt voor de Commissie en andere lidstaten moet fungeren in verband
met officiële controles;

–

er wordt voorzien in de elektronische behandeling en verwerking van het
CHED voor alle dieren en goederen die aan de grens gecontroleerd moeten
worden;

–

hoewel bevestigd wordt dat alle officiële laboratoria overeenkomstig ISO-norm
17025 geaccrediteerd moeten worden, wordt – zo nodig – voorzien in
overgangsmaatregelen en tijdelijke of permanente afwijkingen.

Het voorstel beoogt ook de regels inzake "administratieve bijstand" bruikbaarder te
maken, d.w.z. de mechanismen die nationale controle-instanties in staat stellen bij de
grensoverschrijdende handhaving van voorschriften samen te werken wanneer
schendingen van de EU-regels niet alleen moeten worden vervolgd in de lidstaat
waar de inbreuk is geconstateerd, maar ook in de lidstaat waar de inbreuk is
gepleegd. Dankzij een nieuw EU-wijd mechanisme voor de snelle uitwisseling van
informatie over ernstige en wijdverspreide inbreuken zullen de lidstaten frauduleuze
praktijken doeltreffender kunnen bestrijden.
Financiering van officiële controles
Het is van essentieel belang voldoende middelen voor officiële controles ter
beschikking te stellen om te voorkomen dat het EU-systeem van officiële controles
doorheen de voedselketen ernstig verstoord raakt en om ervoor te zorgen dat zo
efficiënt mogelijk op gezondheidscrises geanticipeerd en gereageerd kan worden.
Het voorstel is gebaseerd op het bestaande systeem van verplichte vergoedingen
(kosten die momenteel alleen worden aangerekend aan bepaalde exploitanten en/of
voor bepaalde controles). Het voorstel versterkt het beginsel op basis waarvan de
bevoegde instanties van bedrijven een vergoeding kunnen krijgen om de kosten te
dekken van hun officiële controletaken doorheen de voedselketen en op een aantal
aanverwante gebieden (bijvoorbeeld veterinaire en fytosanitaire controles en
controles op teeltmateriaal).

5

NL

D.w.z. het gemeenschappelijk veterinair document van binnenkomst op het gebied van veterinaire
controles, het gemeenschappelijk document van binnenkomst voor niet-veterinaire controles en het
momenteel in de fytosanitaire sector gebruikte fytosanitair certificaat.

15

NL

Er worden een aantal verbeteringen van de huidige voorschriften voorgesteld om een
consistente en gestage stroom van middelen aan de bevoegde instanties te
waarborgen en de tekortkomingen van het huidige systeem te verhelpen:

4.5.

–

verplichte vergoedingen worden aangerekend aan alle geregistreerde
levensmiddelen- en diervoederbedrijven en aan exploitanten die in de sectoren
planten en teeltmateriaal actief zijn, om de kosten van de controles over de hele
voedselketen te spreiden;

–

dankzij de vergoedingen zullen de bevoegde instanties hun kosten volledig
kunnen terugvorderen, zodat hun inkomsten minder afhankelijk van nationale
begrotingsmaatregelen zijn en ze minder het risico lopen onvoldoende
middelen te krijgen als gevolg van de toewijzing van middelen aan andere
prioriteiten;

–

door ervoor te zorgen dat de methoden voor de berekening van de
vergoedingen en de lijst van kosten volledig transparant zijn en door van de
lidstaten te eisen dat ze exploitanten die de voorschriften consistent naleven,
belonen (bijvoorbeeld door lagere vergoedingen aan te rekenen), zal het
systeem billijker en eerlijker functioneren;

–

micro-ondernemingen worden in de regel vrijgesteld van het betalen van
vergoedingen.

Uitgavenbeheer
De belangrijkste doelstelling van het voorstel van de Commissie inzake
uitgavenbeheer bestaat erin de voorgestelde wijzigingen op de relevante
beleidsterreinen te begeleiden, aansluiting bij het het meerjarig financieel kader van
de EU te vinden en het gebruik van reserves in de landbouwsector onder bepaalde
voorwaarden mogelijk te maken (bijvoorbeeld als reactie op crises).
Met betrekking tot de plantgezondheid zullen – ter bescherming tegen het
binnenbrengen en de verspreiding van plaagorganismen – programma’s voor
onderzoek naar de aanwezigheid van plaagorganismen worden gefinancierd, evenals
fytosanitaire steunmaatregelen voor de ultraperifere regio 's van de lidstaten. Dankzij
het nieuwe kader zullen ook initiatieven gefinancierd kunnen worden om de
wetgeving bij te werken in het licht van technologische en wetenschappelijke
ontwikkelingen en ter waarborging van een efficiënte en doeltreffende handhaving
van
de
voorschriften.
Vanaf
de
inwerkingtreding
van
de
plantgezondheidsverordening kan in het kader van noodmaatregelen een beroep
worden gedaan op medefinanciering door de Unie ter vergoeding van de verliezen
die telers hebben geleden als gevolg van de vernietiging van plantaardig materiaal.

5.

CONCLUSIE
Het voorgestelde wetgevingspakket is het resultaat van een omvangrijke herziening
van de meest relevante componenten van de EU-wetgeving inzake de productie en
het op de markt brengen van levensmiddelen, de veiligheid van de voedsel- en
voederketen en de gezondheid van planten en dieren.
Deskundigen uit de lidstaten en alle stakeholders werden bij het herzieningsproces
betrokken (sinds 2004 voor de veterinaire wetgeving en gedurende meer dan drie jaar
voor de overige beleidsgebieden). De herziening werd uitgevoerd om te beoordelen
of de vele voorschriften die de EU in de loop der tijd heeft ontwikkeld om de

NL

16

NL

doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken – namelijk een hoog niveau van
bescherming van de gezondheid van mensen, dieren en planten te waarborgen tijdens
de verschillende processen op de weg van boer tot bord (van de primaire productie
tot het verbruik en de verwijdering van voedsel) – adequaat zijn. De
productiemethoden en -technieken zijn veranderd; de globalisering en de
toegenomen onderlinge contacten hebben een effect op de verspreiding van gevaren
en risico’s; er zijn nieuwe gevaren en risico’s opgedoken; en de verwachtingen en de
kennis van de consument hebben zich tegelijkertijd ontwikkeld.
Deze alomvattende herziening heeft geleid tot de voorgestelde wijzigingen van de
wetgeving inzake diergezondheid, plantgezondheid en teeltmateriaal en van de
voorschriften inzake officiële controles en andere officiële activiteiten doorheen de
voedselketen. Deze wijzigingen beogen een doeltreffender en moderner rechtskader
tot stand te brengen, de flexibiliteit en de evenredigheid van de soms meer dan
40 jaar oude voorschriften te verbeteren en – meer in het algemeen – beter tegemoet
te komen aan de behoeften van burgers en bedrijven.

NL

17

NL