Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2018–2019

35 122

Wijziging van de Penitentiaire beginselenwet,
het Wetboek van Strafrecht en enige andere
wetten in verband met de wijziging van de
regeling inzake detentiefasering en
voorwaardelijke invrijheidstelling (Wet straffen
en beschermen)

Nr. 34

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR RECHTSBESCHERMING
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 24 juni 2019
Tijdens de plenaire behandeling van het wetsvoorstel straffen en
beschermen (Kamerstuk 35 122) op 20 juni jl. (Handelingen II 2018/19,
nr. 96) heb ik uw Kamer toegezegd voor de stemmingen per brief mijn
oordeel te geven over twee amendementen. Dit betreft ten eerste het
amendement ingediend onder Kamerstuk 35 122, nr. 11, ingediend door
de leden Van Nispen en Van der Staaij, waarvoor geldt dat inmiddels een
gewijzigd amendement is ingediend onder Kamerstuk 35 122, nr. 30. Het
tweede amendement waarop ik hieronder inga betreft het amendement
dat ter vervanging van amendement met Kamerstuk 35 122, nr. 14 is
ingediend door de leden Van der Staaij, Van Nispen en Van Toorenburg,
onder Kamerstuk 35 122, nr. 33.
Voor het amendement onder Kamerstuk 35 122, nr. 30 (ter
vervanging van Kamerstuk 35 122, nr. 11) geldt dat ik hiervoor graag het
oordeel aan uw Kamer laat. Op het doel van het amendement, namelijk
dat eventueel door de reclassering uitgebrachte adviezen verplicht
moeten worden betrokken bij het opstellen van het D&R-plan, heb ik in
het debat al met instemming gereageerd. Doordat met het gewijzigde
amendement de reclassering in het vierde lid van het voorgestelde artikel
18a van de Penitentiaire Beginselenwet vermeld blijft, is duidelijk dat de
reclassering ook kan worden betrokken in die gevallen waarin geen advies
is uitgebracht door een reclasseringsinstelling.
Ook voor amendement onder Kamerstuk 35 122, nr. 33 (ter
vervanging van Kamerstuk 35 122, nr. 14) geldt dat ik het oordeel daarover
aan uw Kamer laat.
Uit de uitspraak van de rechter blijkt op dit moment niet dat de veroordeelde voor een gedeelte van de opgelegde straf in aanmerking kan
komen voor deelname aan een penitentiair programma of voor voorwaardelijke invrijheidstelling en dus een gedeelte van de oplegde straf volledig
buiten de inrichting kan verblijven. Ik kan mij vinden in de gedachte

kst-35122-34
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 35 122, nr. 34

1

hierover meer duidelijkheid te bieden door het penitentiair programma en
de voorwaardelijke invrijheidstelling voortaan in het vonnis te vermelden.
Daarbij zie ik twee aandachtspunten. Allereerst moet worden voorkomen
dat de rechter overgaat tot het noemen van een specifieke datum waarop
de veroordeelde in aanmerking kan komen voor het penitentiaire
programma of de voorwaardelijke invrijheidstelling. Zoals ook in de nota
naar aanleiding van het verslag (zie blz. 17–18) beschreven (Kamerstuk
35 122, nr. 6), is de berekening van de datum van voorwaardelijke
invrijheidstelling van meer factoren afhankelijk dan alleen de duur van de
in de desbetreffende strafzaak opgelegde vrijheidsstraf. Ook relevant zijn
de dag waarop de tenuitvoerlegging aanvangt, andere – eerder én later –
opgelegde vrijheidsstraffen die aansluitend ten uitvoer worden gelegd, en
omstandigheden die zich tijdens de tenuitvoerlegging kunnen voordoen,
zoals strafonderbreking. Bovendien zou van het noemen van een concrete
datum de suggestie kunnen uitgaan dat de gedetineerde op dat moment
recht heeft op deelname aan een penitentiair programma of op voorwaardelijke invrijheidstelling. Dat brengt mij op het tweede aandachtspunt.
Voorkomen moet worden dat van het opnemen in het vonnis het
verkeerde signaal uitgaat dat de veroordeelde op enig moment recht heeft
op deelname aan een penitentiair programma of voorwaardelijke
invrijheidstelling of dat sprake is van een advies van de rechter over het
moment waarop de veroordeelde voor deelname aan een penitentiair
programma of de voorwaardelijke invrijheidstelling in aanmerking kan
komen. Of en op welk moment de veroordeelde in aanmerking komt voor
deelname aan een penitentiair programma of de voorwaardelijke
invrijheidstelling, wordt bepaald door DJI respectievelijk het openbaar
ministerie en is afhankelijk van de mate waarin is voldaan aan de criteria
zoals opgenomen in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet en artikel
15 van het Wetboek van Strafrecht.
Dit betekent dat zorgvuldig zal moeten worden gekeken naar de precieze
wijze waarop de regelingen van het penitentiair programma en de
voorwaardelijke invrijheidstelling in het vonnis worden vermeld. Ik meen
dat het amendement hiervoor voldoende ruimte laat. Door het gebruik
van de woorden «gedeelte van de vrijheidsstraf» en «in ieder geval» in
combinatie met de verwijzing naar de geldende wettelijke regelingen
wordt duidelijk gemaakt dat in de uitspraak kan worden volstaan met het
noemen van de wettelijke regelingen en daarbij in zijn algemeenheid te
beschrijven hoe de periode van het penitentiair programma respectievelijk
de voorwaardelijke invrijheidstelling wordt berekend. Het woord
«vermeldt» maakt duidelijk dat het slechts gaat om een vermelding en dat
geen sprake is van een oordeel of advies van de rechter.
Van de gelegenheid wordt gebruikgemaakt om een tweede nota van
wijziging in te dienen waarin een kleine technische omissie wordt hersteld
(Kamerstuk 35 122, nr. 35).
De Minister voor Rechtsbescherming,
S. Dekker

Tweede Kamer, vergaderjaar 2018–2019, 35 122, nr. 34

2