Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

32 615

Toekomst Publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie
(PBO)

Nr. 5

VERSLAG VAN EEN ALGEMEEN OVERLEG
Vastgesteld 1 februari 2012

1

Samenstelling:
Leden: Van Gent (GroenLinks), voorzitter,
Hamer (PvdA), Van der Ham (D66), Sterk
(CDA), Smeets (PvdA), Dezentjé HammingBluemink (VVD), Van Hijum (CDA), Omtzigt
(CDA), Koşer Kaya (D66), Ulenbelt (SP),
Ortega-Martijn (ChristenUnie), Tony van Dijck
(PVV), ondervoorzitter, Spekman (PvdA),
Vermeij (PvdA), Ouwehand (PvdD), Dijkgraaf
(SGP), Azmani (VVD), De Jong (PVV), Klaver
(GroenLinks), Huizing (VVD), Straus (VVD) en
Van den Besselaar (PVV).
Plv. leden: Voortman (GroenLinks), Heijnen
(PvdA), Pechtold (D66), Uitslag (CDA),
Klijnsma (PvdA), Neppérus (VVD), Biskop
(CDA), Smilde (CDA), Dijkstra (D66), Kooiman
(SP), Schouten (ChristenUnie), Fritsma (PVV),
Çelik (PvdA), Dijsselbloem (PvdA), Thieme
(PvdD), Van der Staaij (SGP), Aptroot (VVD),
Van Klaveren (PVV), Sap (GroenLinks),
Houwers (VVD), Harbers (VVD), De Mos (PVV)
en Gesthuizen (SP).

kst-32615-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

De vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid1 heeft op
8 december 2011 overleg gevoerd met minister Kamp van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid over:
– de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid d.d. 7 januari 2011 met informatie over de voorzittersvergoedingen bij de product- en bedrijfschappen (32 500-XV, nr.
58);
– de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid d.d. 17 januari 2011 met het ontwerpbesluit inzake
draagvlakonderzoek bedrijfslichamen (32 500-XV, nr. 60);
– de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid d.d. 24 januari 2011 met informatie over de samenwerking tussen bedrijfslichamen PBO (32 615, nr. 1);
– de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid d.d. 8 februari 2011 met een reactie op het verzoek van
de commissie inzake de toezending van de ministeriële
regeling draagvlakonderzoek bedrijfslichamen (32 615, nr. 2);
– de brief van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid d.d. 5 oktober 2011 met een kabinetsstandpunt over de
publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie (32 615, nr. 3).
Van dit overleg brengt de commissie bijgaand geredigeerd woordelijk
verslag uit.
De voorzitter van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
Van Gent
De griffier van de vaste commissie voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
Post

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

1

Voorzitter: Van Hijum
Griffier: Dekker
Aanwezig zijn tien leden der Kamer, te weten: Aptroot, Van den Besselaar,
Dijkgraaf, Van Hijum, Koopmans, Ortega-Martijn, Smeets, Van Tongeren,
Ulenbelt en Verhoeven,
en minister Kamp van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die vergezeld is
van enkele ambtenaren van zijn ministerie.
De voorzitter: Ik heet de minister, zijn medewerkers en de mensen op de
publieke tribune van harte welkom. Ik stel een spreektijd van maximaal
zeven minuten voor. Ik stel ook voor om het aantal interrupties tot
maximaal twee te beperken.
De heer Aptroot (VVD): Voorzitter. De product- en bedrijfschappen staan
al lang ter discussie. Ik krijg dagelijks e-mails van ondernemers die
schrijven: verlos mij van het schap. Zij willen namelijk zelf bepalen of zij
lid worden van een belangenorganisatie. Toen ik in januari 2003 Kamerlid
werd, wist ik zelfs na 23 jaar ondernemerschap – ik was groothandelaar in
textielproducten – eigenlijk niet wat de schappen waren. Ik had er in die
tijd gelukkig – dat zeg ik nu – nooit mee te maken. Nadat er klachten
kwamen, heb ik mij er echter in verdiept. Ik heb een aantal schappen
bezocht en met heel veel ondernemers gesproken. Ik ontdekte daardoor
een structuur die ik tot dan toe in democratisch Nederland niet voor
mogelijk hield. Ik doel op verplichte ongevraagde aansluiting door
inschrijving bij de Kamer van Koophandel en het opleggen van heffingen,
zonder inspraak en zeggenschap over activiteiten, bestuur en de hoogte
en systematiek van heffingen. Er was geen transparantie over betalingen
van de schappen aan derden, waaronder bedrijven van bestuursleden en
vakbonden, geen openheid over de hoogte van vergoedingen van
bestuurders, reserves bleken hoger dan wettelijk toegestaan en in onze
ogen was er geen behoorlijk toezicht door de SER. Toen ik dat allemaal
ontdekte, begreep ik de woede van ondernemers, de onmacht die zij door
verplichte aansluiting ervaren. Het betreft een verplichting die je in andere
Europese landen niet ziet.
Ik heb de afgelopen jaren veertien moties over de schappen ingediend,
waaronder drie moties om de schappen op te heffen. De tekst van de
laatste motie van 16 februari dit jaar (32 500-XV, nr. 62), meeondertekend
door de collega’s Koopmans en Van den Besselaar, luidde als volgt.
«constaterende dat het bestaansrecht van de product- en bedrijfschappen
ter discussie staat; verzoekt de regering, te onderzoeken welke taken naast
de medebewindstaken onmisbaar zijn; verzoekt de regering voorts te
onderzoeken of en, zo ja, hoe deze taken zonder product- en bedrijfschappen zouden kunnen worden ondergebracht; verzoekt de regering, dit
onderzoek binnen zes maanden uit te voeren en aan de Kamer voor te
leggen.» Er is nu een kabinetsvoorstel naar aanleiding van die motie. Dat
voorstel houdt een forse afslanking van de schappen in, een voorstel dat
verdergaat dan waartoe enig vorig kabinet bereid was. Op zichzelf bedank
ik het kabinet en deze minister daarvoor. De essentiële vraag is echter niet
beantwoord, omdat in het kabinetsvoorstel meteen wordt uitgegaan van
en toegewerkt naar het voortbestaan van de schappen. Dat gebeurt
weliswaar in afgeslankte vorm, met lage heffingen, maar wel met
verplichte aansluiting en veel meer taken dan de wettelijke taken.
Bovendien wordt in het voorstel de mogelijkheid geboden om per schap
allerlei aanvullende taken voor te stellen, waarvoor de betreffende
minister toestemming kan geven. De breed gesteunde motie is wat ons
betreft dus niet goed uitgevoerd; het voorstel voldoet niet volledig aan
onze wens. Het kabinetsvoorstel brengt, samen met de informatie die
overal vandaan komt, waaronder de informatie die wij tijdens rondetafel-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

2

gesprekken kregen, wel voldoende gegevens om verantwoord te kunnen
besluiten over de toekomst van de schappen.
Wat de VVD betreft, kan ik er volstrekt duidelijk over zijn. Er is voor de
VVD geen toekomst voor de schappen. Zij kunnen hun waarde namelijk
niet aantonen. Het blijft bij vage kreten als «een goed informatie- en
netwerkplatform» of «goed voor de innovatie», omdat bijvoorbeeld de
ontwikkeling van nieuwe ledverlichting voor kassen uit de opgelegde
opheffingen wordt gesubsidieerd. Ik moet zeggen dat Philips en andere
producenten van dit soort verlichting zich rot lachen om deze naïeve
subsidieregeling. De VVD vindt het logisch om de wettelijke taken
opnieuw bij de rijksoverheid onder te brengen. Die wettelijke taken
kennen alleen de productschappen. Hun wettelijke taken kunnen overgaan
naar het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie. De
bedrijfschappen voeren geen wettelijke taken uit en kunnen zonder enige
aanvullende maatregel worden opgeheven.
Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie): De heer Aptroot wil de
medebewindstaken bij het ministerie onderbrengen. Waar worden de
onmisbare autonome taken echter ondergebracht? Hoe dragen wij er zorg
voor dat die op de een of andere manier toch uitgevoerd kunnen worden?
De heer Aptroot (VVD): Ik kom daar in de komende zinnen van mijn
betoog op terug.
Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie): Ik heb nog een andere vraag.
De taken bij het ministerie onderbrengen, zorgt voor extra kosten. De ICT
en expertise vloeien namelijk allemaal weg. Heeft de heer Aptroot al een
dekking voor het extra geld dat dit de Staat zal kosten?
De heer Aptroot (VVD): De enige taken van de productschappen die
volgens ons nog van belang zijn, zijn taken in verband met voedselveiligheid en gezondheid. Voedsel dat wordt gemaakt van gewassen en
dieren moet veilig zijn. Volgens ons kan die enkele taak ook bij het
ministerie van EL&I worden ondergebracht, bijvoorbeeld bij een agentschap van het ministerie van EL&I. Het kan overigens ook privaat worden
geregeld. Wij kunnen namelijk ook zeggen: voor dat soort zaken, zoals nu
bij het diergezondheidsfonds, krijg je een verplichte verzekering. Wij
hebben nu ook een verplichte WA-verzekering voor automobilisten en een
verplichte ziektekostenverzekering. Wij kunnen ook zeggen dat wij het
helemaal niet meer ergens vanuit de overheid georganiseerd opleggen,
maar dat je gewoon een verplichte verzekering krijgt. Volgens het kabinet
gaat het bij de aanvullende taak om 31 mln. Het kabinet heeft echter
aanmerkelijk meer aanvullende taken in gedachten dan de ene taak die wij
nog zien. Het gaat dus om een veel kleiner bedrag. Het wordt dus een
verzekering met een redelijke premie en misschien een heel kleine heffing
op het aantal dieren dat je hebt, als het via het ministerie zou gaan. Wij
krijgen inderdaad een paar ambtenaren erbij, maar alle medewerkers van
de schappen, die eigenlijk een verlengstuk van de overheid zijn, gaan
weg. Per saldo krijgen wij dus veel minder mensen die door ondernemers
moeten worden betaald en dat vinden wij heel aantrekkelijk.
Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie): Heeft de minister dus
verkeerde informatie aan de Kamer gegeven? In de stukken lees ik
namelijk dat hetzelfde aantal fte’s bij de PBO straks bij het ministerie
terechtkomt. Ik wil daarom graag van de heer Aptroot weten hoe hij erbij
komt dat het om een kleiner bedrag zou gaan en om een paar ambtenaren
die erbij komen.
De heer Aptroot (VVD): Het verschil tussen hetgeen het kabinet voorstelt
en hetgeen wij willen betreft de vraag wat noodzakelijke taken zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

3

Planten op school en schoolfruit is allemaal leuk, maar wat ons betreft
kunnen dat private initiatieven zijn, leggen wij dat niet op, regelen wij dat
niet via de overheid en innen wij daarvoor geen heffingen. Het aantal
mensen dat ermee gemoeid is, zal dan ook geringer zijn. Als je dus
minder taken hebt en als je het iets efficiënter kunt doen, denken wij dat
het om aanmerkelijk minder medewerkers gaat dan het totale aantal
medewerkers dat nu wordt genoemd. De 31 mln. resteert overigens van
de 200 mln. waar wij op dit moment nog over praten. Wij zijn ervan
overtuigd dat het veel efficiënter kan dan zoals de schappen het nu doen.
Dat geven zij zelf overigens ook aan, want opeens kunnen backoffices
worden geïntegreerd en dergelijke.
De heer Ulenbelt (SP): Een paar jaar geleden heeft de SP-fractie zich bij
de strijd van de heer Aptroot aangesloten. Hij zegt nu dat er geen
toekomst voor de schappen is. Zegt hij daarmee namens de VVD-fractie
dat zij het voorstel van de minister niet steunt? Met andere woorden:
wanneer begint het einde van de toekomst? Is dat volgende week of
wacht de VVD-fractie nog een tijdje? Hoe snel pakt de heer Aptroot door?
De heer Aptroot (VVD): Wat mij betreft, is de bel voor de laatste ronde
van de schappen gegaan. Wij vinden het voorstel van het kabinet een
enorme stap vooruit, maar het gaat ons niet ver genoeg. Ik kondig alvast
het volgende aan. Als wij in dit overleg niet de toezegging van de minister
krijgen dat hij met een wetsvoorstel komt om de schappen op te heffen,
vraag ik om een plenaire afronding van dit debat. Daarbij reken ik weer op
de steun van partijen als D66, de SP en de PVV om door te pakken. Dan
moeten wij met elkaar in de Kamer vaststellen dat de schappen moeten
worden opgeheven. Wat ons betreft, vragen wij direct na dit debat een
plenaire afronding aan om een Kameruitspraak te doen. Ik zal daartoe het
initiatief nemen.
De heer Ulenbelt (SP): Heeft de VVD ook gedacht aan de politieke
gevolgen die dit in de coalitie kan hebben?
De heer Aptroot (VVD): Ik weet niet waar de heer Ulenbelt het over heeft.
Wij proberen om in de Tweede Kamer een meerderheid voor het
afschaffen van de schappen te krijgen. Het politieke gevolg daarvan zal
zijn dat de Kamer verder wil gaan dan het kabinet voorstelt, maar dat
gebeurt wel vaker.
De heer Ulenbelt (SP): Er zijn ook altijd ministers die een Kameruitspraak
naast zich neerleggen. Wat doet de VVD dan?
De heer Aptroot (VVD): Ten eerste is dat een als-danvraag. Ten tweede
probeer ik met de heer Ulenbelt en anderen tot een meerderheid in de
Kamer te komen en een uitspraak te krijgen voor het afschaffen van de
product- en bedrijfschappen. Daarna ligt de bal bij het kabinet. Ik ga ervan
uit dat het kabinet de motie dan uitvoert.
De heer Koopmans (CDA): Beseft de heer Aptroot dat zijn bijdrage in
strijd is met twee kernpunten van het regeerakkoord, namelijk een
kleinere overheid en een strak financieel kader?
De heer Aptroot (VVD): Mijn bijdrage is niet in strijd met het regeerakkoord. De overheid is nu optisch wellicht ietsje kleiner, maar alle
medewerkers en de hoge heffingen bij de schappen zorgen per saldo voor
veel meer bureaucratie en hoge lasten voor ondernemers. Daarmee is de
overheid – daar maken de schappen gewoon deel van uit – voor de
ondernemer te groot. Per saldo wordt de overheid aanmerkelijk kleiner

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

4

door ons voorstel om de schappen op te heffen. Het gaat erom wat de
burger, de ondernemer, ervan merkt en of hij het in z’n portemonnee
voelt.
De heer Koopmans (CDA): Ik heb twee citaatjes uit de bijdrage van de
heer Aptroot. Hij zei: dan doen wij er gewoon een paar ambtenaren bij. Hij
zei ook: wij brengen het wel voor een deel in de begroting van EL&I onder.
Die twee elementen zijn in de ogen van de CDA-fractie in strijd met het
regeerakkoord.
De heer Aptroot (VVD): Nee, dat is niet het geval. De medebewindstaken
die terug zouden gaan naar de overheid, worden nu namelijk al door de
ministeries gefinancierd. Er is dus geen enkel financieel probleem wat
betreft de medebewindstaken. Ik maak mij sterk voor het volgende. Als
het efficiënt binnen het ministerie gebeurt, bijvoorbeeld binnen een klein
agentschap, is dat veel beter dan nu, verdeeld over al die productschappen met die grote hoeveelheid bestuurders en al die mensen die
zich ermee bemoeien. De ondernemers worden echter helemaal niet
gehoord, want die kan de Kamer wel horen als zij ergens opmerkingen
over hebben of kritiek op hebben. Het is dus democratisch ingebed,
zonder allerlei extra bestuursstructuren en dergelijke. Het gaat nog
efficiënter ook en per saldo levert het dus lagere lasten op.
De heer Koopmans (CDA): De heer Aptroot gaat hiermee niet in op
hetgeen hijzelf net gezegd heeft. Hij zei namelijk: een paar ambtenaren
erbij. Ook een agentschap wordt niet betaald met de regen die valt. Daar
moet gewoon belastinggeld naartoe. Hetzelfde geldt als de heer Aptroot
zegt: wij brengen het wel in de begroting van EL&I onder. Waar wordt het
uit gefinancierd als ik het regeerakkoord en het financieel kader – dat
delen wij op dat punt ook met de PVV – erbij pak?
De heer Aptroot (VVD): Ik krijg bijna de indruk dat de heer Koopmans
niet weet hoe de product- en bedrijfschappen werken. Alle medebewindstaken worden weliswaar door de schappen gedaan, maar die worden
betaald uit de begroting van de ministeries. Het is dus al onderdeel van de
begroting van bijvoorbeeld EL&I. Ik wil echter dat het geld niet naar een
vaag, onduidelijk en ondemocratisch schap wordt overgemaakt, maar dat
het bij het ministerie zelf wordt uitgevoerd. Dan zit er een schakel minder
tussen. Ik doel op alle besturen, dure voorzitters en dergelijke. Uiteindelijk
levert het dus een besparing op. Wij houden geld over! De heer
Koopmans moet staan juichen!
De heer Koopmans (CDA): Ik heb een punt van orde. De heer Aptroot wil
een deel van de rekening betalen uit de begroting van EL&I. Daarom lijkt
het mij noodzakelijk dat de minister van EL&I wordt uitgenodigd.
De voorzitter: Dat is geen punt van orde.
De heer Koopmans (CDA): Dat is wel een punt van orde.
De voorzitter: Er is verkend of de minister van EL&I bij dit debat
aanwezig kon zijn, maar dat behoorde niet tot de mogelijkheden. Het
debat gaat echter toch door. Verzoekt de heer Koopmans om het debat te
stoppen, in afwachting van de aanwezigheid van de minister van EL&I?
De heer Koopmans (CDA): Dat lijkt mij voor de hand liggend, maar
misschien kan minister Kamp er ook nog even op ingaan. Misschien zegt
hij: ik kan het gerust allemaal aan. Ik vind het echter een probleem dat een
regeringsfractie zegt dat we het maar voor een deel moeten betalen uit de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

5

begroting van een andere minister in plaats van uit de begroting van de
gewaardeerde minister van Sociale Zaken, die hier aanwezig is.
De voorzitter: Wil de minister er misschien iets over zeggen?
De heer Verhoeven (D66): Laat de Kamer er eerst maar iets over zeggen.
De voorzitter: Dat is prima. Ik weet niet precies hoe het in de procedurevergadering is besloten, omdat ik daarbij niet aanwezig was. Kan de heer
Ulenbelt er misschien iets over zeggen?
De heer Ulenbelt (SP): Bij mijn weten is niet gesproken over aanwezigheid van minister Verhagen. Ik stel daarom aan de collega’s voor om
het ordevoorstel van de heer Koopmans af te wijzen en dit debat gewoon
af te maken. Wij kunnen later altijd nog met minister Verhagen spreken als
dat nodig is.
De voorzitter: Ik zie de andere leden bevestigend knikken.
De heer Verhoeven (D66): Ik sluit mij geheel aan bij de opmerking van de
heer Ulenbelt. Het lijkt mij ook nog veel te vroeg om vooruit te lopen op
eventuele consequenties die de minister van EL&I aangaan. Laten wij dit
debat gewoon afmaken en eens bekijken wat er dan gebeurt. Daarna rest
er altijd nog tijd om die stap te zetten, maar dat is nu niet nodig.
De voorzitter: Wil de minister van Sociale Zaken er misschien nog iets
over zeggen?
Minister Kamp: Voorzitter. Ik begrijp niet goed waarom collega Verhagen
bij dit debat aanwezig zou moeten zijn. Collega Verhagen en ik maken
namelijk allebei deel uit van het kabinet en dat spreekt met één mond. Er
zit geen licht tussen de opvattingen van collega Verhagen en die van mij.
Ik ben dus geheel in staat om namens het kabinet, inclusief collega
Verhagen, met de Kamer te spreken.
De voorzitter: Alles gehoord hebbende, stel ik voor dat wij dit algemeen
overleg voortzetten.
De heer Aptroot (VVD): Ik heb nog een laatste reactie op de woorden van
de heer Koopmans. De medebewindstaken kosten 27 mln. en die worden
volledig door het Rijk vergoed. Ik verwijs daarvoor naar de bijlage bij de
kabinetsbrief.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Dat is al een gedeeltelijk
antwoord op de vraag die ik wil stellen. Kan de heer Aptroot verzekeren
dat er geen verdere bijdrage van de belastingbetaler bij hoeft? Dekt het de
kosten van ambtenaren, het backoffice, de ICT of wat er verder voor nodig
is? Wordt het volledig afgedekt door het bedrag dat er nu voor in de
begroting van EL&I is opgenomen?
De heer Aptroot (VVD): Dat is een goede vraag. De medebewindstaken
worden voor 100% vergoed door het Rijk, door het ministerie van EL&I.
De schappen werken bovendien in allerlei aparte gebouwen, met aparte
directies, aparte systemen en dergelijke en een aparte telefooncentrale.
Als de rijksoverheid afslankt, kun je een beperkt aantal mensen daarvoor
inzetten. Dat hoeven lang niet zo veel mensen te zijn als die er nu mee
bezig zijn. Dan kun je het volgens mij voor duidelijk minder dan 27 mln.
doen. Dan kost het de belastingbetaler dus geen geld, maar levert het juist
geld op voor de belastingbetaler.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

6

Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Nu maakt de heer Aptroot het nog
stelliger. Ik begrijp dat het ondernemers minder geld kost als een heleboel
taken niet meer door de schappen worden uitgevoerd, omdat de kosten
daardoor dalen. Hij stelt echter dat de rijksoverheid het zelf aanzienlijk
goedkoper kan uitvoeren dan als de rijksoverheid alleen een bijdrage
levert. Zegt de heer Aptroot dat letterlijk?
De heer Aptroot (VVD): Ik noem niet hoeveel goedkoper het kan zijn. De
schappen hebben allemaal aparte gebouwen, aparte besturen, aparte
directies en aparte administraties. Het kan dus aanmerkelijk goedkoper
dan nu, met al die verschillende PBO’s die ook overal een eigen lobbyist
en dergelijke hebben rondlopen, als je de medebewindstaken bij één
clubje binnen het ministerie van EL&I onderbrengt.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Dat begrijp ik wel, maar volgens
mij praten wij langs elkaar heen. Ik begrijp wel dat het nu duurder is dan
als je iemand minder taken laat doen. Ik probeer echter uit te vinden of
kosten van ondernemers naar de belastingbetaler worden verschoven. Ik
dacht een helder antwoord op die vraag te krijgen, namelijk: er gaat geen
cent extra belastinggeld naar medebewindstaken omdat het allemaal is
afgedekt. Nu zegt de heer Aptroot echter weer iets anders.
De heer Aptroot (VVD): Nee. De medebewindstaken worden nu voor
100% door het Rijk betaald. Straks worden die medebewindstaken ook
door het Rijk betaald, maar worden zij direct door het Rijk uitgevoerd en
niet bij derden ondergebracht. Ik ga ervan uit dat het dan ook aanmerkelijk
goedkoper kan. Het zal de belastingbetaler, de gewone burger, echter
geen euro kosten en dat mag ook niet.
Voorzitter. De conclusie is dat het kabinetsvoorstel en de rondetafelgesprekken ons nog sterker hebben overtuigd van de mogelijkheid en de
noodzaak om de schappen op te heffen. Zelfs uit een enquête onder lezers
van het Agrarisch Dagblad blijkt dat 66% van de ondernemers
voorstander is van opheffing van de productschappen. Het volgende is
voor ons een heel principieel punt. Zelfs als 51% of meer van de ondernemers een schap zou willen, dan nog vindt de VVD dat je dit 49% of
minder van de ondernemers niet moet opleggen. Als bepaalde ondernemers zaken samen willen aanpakken, willen wij ze geen strobreed in de
weg leggen. Wij moeten andere ondernemers echter niet verplichten om
eraan mee te doen; dat wijzen wij af. Wij willen dus niet meer met de
schappen doorgaan. Wij vinden het op zich aardig dat het kabinet
voorstelt om de schappen af te slanken, maar wij zien dat opheffen
mogelijk, verstandig en redelijk is. Gezien de mening van ondernemers –
ondernemersvrijheid is noodzakelijk – gaan wij niet akkoord met voorstel
van het kabinet. Wij willen graag de toezegging van de minister dat het
kabinet met spoed gaat werken aan een wetsvoorstel tot het intrekken van
de Wet op de bedrijfsorganisatie ofwel het opheffen van de schappen. Als
ik die toezegging in dit overleg niet krijg, dan wil ik een plenaire afronding
van het debat om een motie in te dienen voor het opheffen van de
schappen.
Mevrouw Smeets (PvdA): Voorzitter. Het is een spannende dag. Als wij
namelijk aan het einde van dit algemeen overleg zijn gekomen, weten wij
of het einde van de publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie, de PBO, in zicht
is, of dat daarvoor nog toekomst bestaat. Hetgeen de heer Aptroot
daarover heeft gezegd, stemt mij niet optimistisch.
Graag maak ik van de gelegenheid gebruik om nog eens heel precies de
positie van de PvdA te markeren. De PvdA was en is ervan overtuigd dat
een PBO een goed instrument is voor de relatie tussen overheid en
bedrijfsleven, werkgevers en werknemers, om snel en efficiënt taken uit te

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

7

voeren die te maken hebben met zaken die zowel een sector als het
maatschappelijk belang raken.
De schappen zijn al oud. Zij zijn kort na de Tweede Wereldoorlog in het
leven geroepen. De wereld van nu is echter niet meer te vergelijken met
de situatie in 1950, het oprichtingsjaar van de schappen. Nu staan
duurzaamheidsproblemen, voedselveiligheid en migratie op de agenda.
Het betreft dus totaal andere problemen dan die wij na de Tweede
Wereldoorlog hadden. Ondanks deze nieuwe problemen hebben de
schappen volgens ons nog altijd een taak.
In de gehele bestaansgeschiedenis van de schappen waren er perioden
waarin het gehele stelsel of enkele schappen zwaar onder vuur lagen. Ook
mijn partij heeft heel vaak kritiek geuit. Door de jaren heen heb ik als
woordvoerder mijn ongenoegen geuit en voorstellen ter verbetering
gedaan, net als mijn voorgangers. De kritiek die wij hebben geuit, richtte
zich grofweg op zinloze activiteiten van de schappen, gebrek aan
effectiviteit en efficiency, hoge heffingen, onterechte kosten en een gebrek
aan controle op bestuurders van de schappen. Die kritiek hadden en
hebben wij.
Die kritiek heeft in het najaar van 2008 tot een wetswijziging geleid. Toen
zijn onder andere de Code Goed Bestuur en de draagvlaktoets geïntroduceerd. Deze wetswijziging betrof een behoorlijke moderniseringsslag en
daar waren wij blij mee. Deze minister gaat nog een stap verder in de
modernisering. Zijn voorstel kan op onze steun rekenen. Wij moeten het
goede van het stelsel behouden en de franjes eraf knippen. Wij zijn blij dat
deze VVD-minister het PBO-stelsel wil handhaven, maar die opvatting
heeft de VVD-fractie in dit huis altijd verworpen. Dat hebben wij vandaag
ook weer gehoord. Wat dat betreft, is de heer Aptroot standvastig. Wij
prijzen hem vanwege het uitgangspunt: een keer iets gezegd, blijft
gezegd. Je kunt echter ook van gedachten veranderen.
Ik wil mijn spreektijd vooral gebruiken om aan te geven welke zaken de
PvdA van belang vindt in het nog te ontvangen wetsvoorstel. In het
voorstel van de minister wordt van drie onmisbare taakclusters uitgegaan,
namelijk de medebewindstaken, de bevordering van plant- en diergezondheid en dierenwelzijn en de bevordering van voedselveiligheid en
gezondheid. In de ogen van de PvdA horen er nog twee onmisbare
taakclusters bij. Wij gaan namelijk mee in de redenering van het kabinet
dat onmisbare taakclusters taken betreffen die ten goede komen aan de
sector en de samenleving. Als wij dat uitgangspunt in gedachten houden,
moeten er wat ons betreft een takencluster «arbeid» en een takencluster
«duurzame keten» bijkomen. Onder het thema «arbeid» versta ik met
name ook het arbeidsmarktbeleid, de arbeidsomstandigheden. Graag krijg
ik daarop een reactie van de minister.
Ik krijg ook graag een reactie op hetgeen ik tijdens het rondetafelgesprek
heb gehoord. De bonden heb daarin gemeld dat zij zich wellicht uit het
stelsel terugtrekken als het thema «arbeid» geen kerntaak of taakcluster
wordt. Dat zou een fors probleem zijn, omdat de basis onder het stelsel
dan wegvalt. Ook hierbij zijn de sociale partners namelijk de basis.
Ik kom op het thema «duurzame keten». Daaronder valt met name het
energievraagstuk, iets wat onze gehele samenleving betreft. Ook
VNO-NCW, LTO Nederland en MKB-Nederland hebben hiervoor in het
rondetafelgesprek gepleit.
Overige taken kunnen alleen onder bijzondere omstandigheden door een
schap worden uitgevoerd. De minister van EL&I beslist of een schap mag
overgaan tot de uitvoering van zo’n taak. In de wet zijn daarvoor criteria
vastgelegd. Graag hoor ik van de minister aan welke criteria wordt
gedacht. De PvdA vraagt in dit verband ook specifiek naar de situatie van
de bedrijfschappen. Gelet op de drie onmisbare taakclusters van het
kabinet, moeten wij concluderen dat er een einde aan de bedrijfschappen
komt. Het volledig verdwijnen van de bedrijfschappen heeft echter
nadelen. Vaak betreft het namelijk branches die vele duizenden vaak zeer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

8

kleine ambachtelijke bedrijven en zzp’ers tellen. Die kunnen zich natuurlijk
niet meer profileren en hebben straks het nakijken bij de collectieve
voorzieningen die nu nog voor hen worden geregeld. Hun doorgaans
kleine brancheverenigingen zijn namelijk niet kapitaalkrachtig genoeg om
dat over te nemen. Graag hoor ik hierop een reactie van de minister.
Niet alleen de taken worden aan een moderniseringsslag onderworpen,
maar ook het bestuur. Het kabinet wil dat de sociale partners het bestuur
blijven vormen. De samenwerking tussen werkgevers en werknemers
komt de snelheid en efficiency ten goede. Dat is bijvoorbeeld bij de
voedselcrisis, net zoals bij de uitbraak van de EHEC-bacterie, van groot
belang. Dat hebben wij toen ook gezien.
De randvoorwaarden die het kabinet stelt voor transparantie van
besluitvorming en inspraak van ondernemers, kunnen wij zeker onderschrijven. Dat hebben wij in de afgelopen jaren namelijk steeds bepleit.
Voorop staat dat heffingsbetalers, ook de ongeorganiseerden, hun visie en
mening moeten kunnen geven. Het kabinet schrijft: «Bezien zal worden
hoe deze ongeorganiseerden deel kunnen gaan uitmaken van de
besturen.» Wat heeft de minister hierbij concreet voor ogen? In hoeverre
kunnen de schappen hierbij het voortouw nemen?
Welke aanpassingen heeft het kabinet voor de bestuursstructuur in petto?
Zijn er ideeën over maximale zittingsperioden of het voorkomen van
dubbele functies? Dat zijn allemaal zaken die ook geregeld moeten
worden.
Ik vraag graag aandacht voor twee zaken waarover in de brief geen
uitsluitsel wordt gegeven. Het betreft de opting-out en de heffingensystematiek. De Stichting van de Arbeid bepleit dat branches of subsectoren
die om goede inhoudelijke redenen in of uit een schap willen treden, dit
moeten kunnen doen op basis van duidelijke en vooral eenvoudige regels.
Hoe geeft de minister dit vorm? Dit is een belangrijk punt, want door de
jaren heen hebben wij het moeilijke uitstappen heel vaak als kritiek
gehoord.
Ik ga verder met de heffingensystematiek. Ondernemers en bedrijven die
verlies lijden, moeten toch aan heffingsverplichtingen voldoen. Dat is vaak
heel zuur. Zo is de systematiek namelijk vormgegeven. Er kan wel een
betalingsregeling komen, maar desalniettemin hangt dat als zwaard van
Damocles boven de hoofden van werknemers en werkgevers. Ik roep de
minister daarom ertoe op, in het nieuwe voorstel ook hiernaar te kijken.
De productschappen hebben, als reactie op de kabinetsbrief, de
handschoen opgepakt en zijn de weg van verdere democratisering en
transparantie ingeslagen. Dat juichen wij toe. De minister heeft hiervan
ongetwijfeld kennis genomen. Hoe passen deze plannen en activiteiten
volgens hem bij hetgeen het kabinet wil? Wat is het oordeel van de
minister over deze activiteiten?
Ik rond af. Ik hoop dat de Tweede Kamer wijs is en met enig historisch
besef inziet dat het PBO-stelsel behouden moet blijven. Dat is geen doel
op zich, maar het PBO-stelsel is een instrument dat ondanks alle kritiek
zijn waarde heeft bewezen.
De heer Verhoeven (D66): Mevrouw Smeets heeft het over de
opt-outregeling. Daarbij gaf zij aan dat het brancheorganisaties vaak niet
lukt om die af te dwingen. Dat heeft dan ook met een goede inhoudelijke
reden te maken. Is het op zichzelf al niet een heel goede reden als een
organisatie zegt: wij willen dit niet. Waarom moet je dat dan nog
inhoudelijk onderbouwen?
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik wacht de voorstellen op dat punt af. In de
huidige situatie is het echter heel moeilijk als je als branche, als sector,
eruit wilt stappen. Ik bepleit dat dit eenvoudiger moet kunnen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

9

De heer Verhoeven (D66): Ik heb nog een andere opmerking over het
uitstappen op brancheniveau. Brancheorganisaties hebben leden, maar er
zijn ook heel veel ondernemers in zo’n branche die geen lid zijn. Als zo’n
branche dan beslist om misschien wel in het belang van de brancheorganisatie aangesloten te blijven bij het desbetreffende schap, dan worden
heel veel ondernemers in die branche verplicht in die beslissing meegezogen. Wat vindt de PvdA-fractie daarvan?
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik hoop dat de heer Verhoeven goed naar mijn
inbreng heeft geluisterd. Ik heb een belangrijk punt van de ongeorganiseerden gemaakt, degenen die dus niet bij een sector horen of bij een
branchevereniging zijn aangesloten. Die ondernemers moeten een veel
betere positie binnen het nieuwe stelsel krijgen. Als dat geregeld is, maak
ik mij geen zorgen over de vraag die de heer Verhoeven mij stelt.
De heer Verhoeven (D66): Mevrouw Smeets vindt dus niet dat ondernemers die niet bij een brancheorganisatie zijn aangesloten, zelf de
beslissing moeten kunnen nemen om al dan niet de heffing voor hun
schap te betalen.
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik herhaal niet wat ik heb gezegd, want dat
mag duidelijk zijn. Ik voeg er wel aan toe dat ik weet dat de heer
Verhoeven namens de D66-fractie altijd voor een vrijwillige heffing pleit.
Stel dat ik naar mijn buurvrouw ga en vraag: wilt u vrijwillig belasting
betalen? Dan weet ik zeker dat zij zegt: ik doe dat niet als het niet nodig is.
Ik vind het dus onzinnig om te veronderstellen dat iemand vrijwillig een
heffing betaalt.
De heer Van den Besselaar (PVV): Ik heb ook nog een vraag aan
mevrouw Smeets. Als zij aan haar buurvrouw vraagt of zij op vrijwillige
basis belasting wil betalen, zegt haar buurvrouw vermoedelijk nee. Die
kans lijkt mij groot. Als mevrouw Smeets aan haar buurvrouw vraagt of zij
vrijwillig lid wil worden van de ANWB, dan denkt haar buurvrouw er
volgens mij iets anders over. Dan kijkt zij eerst naar buiten om te zien hoe
haar auto eruitziet, bedenkt zij hoe vaak zij haar auto gebruikt en denkt zij
ook: de ANWB is een organisatie die iets voor mij kan betekenen en daar
word ik lid van. Hoe kijkt mevrouw Smeets daartegenaan?
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik herhaal wat ik tegen de heer Verhoeven heb
gezegd. Ik vind dat er betere systemen moeten komen, zodat brancheverenigingen zelf kunnen beslissen om mee te doen. De ongeorganiseerden
moeten een heel duidelijke positie in het nieuwe stelsel krijgen. Ik ben
ervan overtuigd dat het dan goed komt en dat mensen kunnen kiezen. Er
is tussen ons echter ook sprake van een ideologisch verschil. Ik ben ervan
overtuigd dat het stelsel in z’n nieuwe vorm een heel goed instrument is,
geen doel, om zaken tussen het bedrijfsleven en de overheid te regelen.
Dit lijkt mij een verschil tussen de PVV en de PvdA.
De heer Van den Besselaar (PVV): Ik weet niet waar mevrouw Smeets
dat verschil vandaan haalt, want ik heb het woord nog niet gevoerd. Zij
kan daar niet zomaar op preluderen. Ik hoorde mevrouw Smeets zeggen
dat kleine branches over het algemeen niet in staat zijn om een aantal
activiteiten uit te voeren of dat zij daarvoor onvoldoende middelen
hebben. Zij noemt in het bijzonder de factor «arbeid» als onderdeel
daarvan en dat verbaasde mij. Je wordt echter juist lid van een brancheorganisatie omdat je denkt dat je daarmee samen met de vakbeweging
afspraken kunt maken over verschillende terreinen. Ik doel onder andere
op een cao of andere zaken, zoals arbeidsomstandigheden. Dat lijkt mij de
normale weg. Dat is in heel Nederland het geval, behalve in de landbouw.
Ik vind het merkwaardig dat wij in de landbouwsector productschappen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

10

hebben, terwijl brancheorganisaties het in alle andere sectoren in
Nederland regelen. Wat vindt mevrouw Smeets daarvan?
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik ben blij dat er nog hoop is; wellicht gaat de
PVV een andere kant op. Ik heb goed geluisterd naar de inbreng van de
heer Van den Besselaar in het rondetafelgesprek. Ik wacht ook met
belastingstelling op zijn inbreng voor dit algemeen overleg. Volgens mij
hoeft de heer Van den Besselaar het niet alleen over de tuinbouw te
hebben. Wij hebben ook goede verhalen over de zuivelindustrie en de
pluimveesector gehoord. Ik begrijp dus niet waarom hij specifiek op de
tuinbouw inzoomt.
De heer Van den Besselaar (PVV): Ik had het niet over de tuinbouw,
maar over de landbouw in brede zin.
Mevrouw Smeets (PvdA): De heer Van den Besselaar stelt dat alleen de
landbouwsector aan de orde is, maar ik stel daartegenover dat ook andere
branches bij productschappen zijn ondergebracht. In die zin begrijp ik zijn
vraag dus niet.
De heer Van den Besselaar (PVV): Als ik kijk naar het aantal productschappen en hetgeen zij doen, dan hebben die allemaal betrekking op de
landbouw.
Mevrouw Smeets (PvdA): Maar wij hebben ook de bedrijfschappen. Die
vallen ook onder het stelsel. Het klopt dus niet helemaal wat de heer Van
den Besselaar vraagt.
De heer Verhoeven (D66): Voorzitter. Ik dank de vaste Kamercommissie
dat ik het woord mag voeren, terwijl ik niet lid ben van deze commissie.
Als liberale partij gelooft D66 in de vrijheid om ergens voor te kunnen
kiezen. Daarom willen wij af van verplichte heffingen voor ondernemers,
zoals de KvK-heffing en de heffing van de schappen. Hierover zeggen wij:
vrijwilligheid is beter. Als iets meerwaarde heeft, kan het privaat worden
geregeld. Als iets in het algemeen belang is, is het een publieke taak.
Hybride vormen zijn minder doelmatig en minder democratisch.
Ondernemers moeten betalen voor de schappen, maar zij weten vaak niet
waarom. Zij weten vaak ook niet wat zij eraan hebben. Veel activiteiten
zijn dubbel werk, omdat die activiteiten al door de markt of door een
branchevereniging zelf worden uitgevoerd. Andere activiteiten zijn vaak
zelfs overbodig.
De heer Koopmans (CDA): Wat vindt de heer Verhoeven, lid van
Democraten 66, het meest democratische systeem: het productschap of
het agentschap van de heer Aptroot?
De heer Verhoeven (D66): Dat is een valse vergelijking, maar ik probeer
die vraag naar eer en geweten te beantwoorden. Een agentschap vind ik
een democratischer – je kunt het met de OPTA vergelijken – omdat een
dergelijk agentschap veel directer onder de overheid valt. Daardoor is een
dergelijk agentschap veel beter door de overheid te controleren.
De heer Koopmans (CDA): Dit lijkt op een antwoord uit 1978 in Rusland.
Toen vond iemand het Centraal Comité in Moskou iets democratischer
dan het comité bij hem thuis. Dit is toch totaal niet overtuigend? Wij
voeren dagelijks discussies over agentschappen waarop wij geen grip
kunnen krijgen. Een productschap met een bestuur waarin mensen
aanspreekbaar zijn, is toch vele malen democratischer dan een agentschap veraf?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

11

De heer Verhoeven (D66): De heer Koopmans lijkt zelf in die woorden te
geloven. Hij brengt het ook met de nodige pathos. Als ik de vergelijking
moet maken – de heer Koopmans dwingt mij tot een keuze tussen twee
zaken waartussen ik nog niet wil kiezen – dan blijf ik tot de conclusie
komen dat de schappen totaal niet democratisch zijn. Het betreft
organisaties waarvan een ondernemer vaak niet eens weet waarom hij
ervoor moet betalen en die totaal geen invloed heeft op hetgeen gebeurt,
welke activiteiten er plaatsvinden, wat er met het geld wordt gedaan en
wie in het bestuur zit. Al dat soort zaken lopen via brancheorganisaties;
het verloopt allemaal getrapt. De schappen staan heel ver van heel veel
ondernemers af en dat vinden wij niet democratisch.
De heer Koopmans (CDA): Helpt het als wij voorstellen dat bestuursleden
via directe verkiezingen worden gekozen?
De heer Verhoeven (D66): Er worden al allerlei stappen gezet om dichter
in de buurt te komen bij hetgeen D66 wil. Ik ben blij dat de CDA-fractie er
bij monde van de heer Koopmans nog een aantal suggesties aan
toevoegt. Het vrijwillig maken van de heffing is de allerbeste manier om
het superdemocratisch te maken. Dat hebben wij altijd gezegd, maar
daarin staan wij overigens helemaal alleen in deze Kamer. Dat is democratisch. Mensen kunnen zelf kiezen wat ze willen als je iets vrijwillig maakt.
Degenen die zeggen: «goh, die doen goed werk», betalen er graag aan
mee. De anderen zullen zeggen: nee, ik betaal niet; ik sluit mij aan bij een
brancheorganisatie of ik doe het in mijn eentje. Dat is in onze ogen
liberale democratie.
De heer Dijkgraaf (SGP): Ik vind dit altijd een beetje flauw. Je weet
namelijk wat er gebeurt als je het vrijwillig maakt.
De heer Aptroot (VVD): Wat gebeurt er dan?
De voorzitter: Mijn heer Aptroot, u hebt het woord niet. De heer Dijkgraaf
stelt zijn vraag.
De heer Dijkgraaf (SGP): Dan weten wij wat er gebeurt; dan is er feitelijk
sprake van opheffing. Dat is in lijn met het standpunt van de heer Aptroot
en dat moet je volgens mij dan zeggen. Het gaat er juist om dat het
publieke taken zijn, waarvoor je voor een deel een verplichte heffing moet
betalen. Waarom kiest de heer Verhoeven niet helder voor het standpunt
wat de consequentie daarvan is?
De heer Verhoeven (D66): Het moge duidelijk zijn: D66 leeft niet in
«tweesmakenland». De heer Dijkgraaf zegt: het is een schijnkeus als je
kiest voor het idee van de heer Verhoeven, zoals bij de Kamer van
Koophandelheffing ook is voorgesteld. Volgens hem is dat niet duidelijk;
je moet kiezen voor behoud, al dan niet in kleine vorm, of voor volledig
afschaffen. Ik laat mij echter helemaal niet in een keurslijf dwingen. D66 is
een partij met tien zetels in deze Kamer en zij kiest voor de vrijwillige lijn.
Wij zullen alle moties bekijken die door andere fracties worden ingediend.
Dan weet ik heus wel dat er motie van de heer Aptroot bijzit, waarin staat:
afschaffen. Die motie zullen wij lezen. Zelf dien ik misschien wel een motie
in waarin staat: maak het vrijwillig.
De heer Dijkgraaf (SGP): Pleit D66 dan voortaan ook voor vrijwillige
inkomstenbelasting voor alle Nederlanders?
De heer Verhoeven (D66): Ik ga graag nader in op de vergelijking met
belastingen, omdat mevrouw Smeets die eerder ook al maakte. Als wordt
voorgesteld dat een aantal taken van de schappen bij de overheid worden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

12

overgebracht, dan wordt er gezegd dat dit een lastenverzwaring is. Als ik
vervolgens voorstel om de heffing vrijwillig te maken, zegt iedereen:
niemand wil vrijwillig belasting betalen. Als je die redenering doortrekt,
zijn de schappen dus een belasting in de ogen van de woordvoerders
Smeets en Dijkgraaf. Dan is alles wat je aan de overheid overdraagt dus
geen lastenverzwaring. Dan moet je heel goed en consequent redeneren
en ook niet over lastenverzwaring praten als je taken overdraagt.
Voorzitter. Het mag duidelijk zijn dat D66 niet geheel tevreden is met
kabinetsvoorstel. Wij herkennen daarin de behoudende hand van dit
kabinet, maar het is duidelijk dat mijn collega’s Ulenbelt, Van den
Besselaar en Aptroot even kritisch over de publiekrechtelijke bedrijfsorganisaties zijn. Het lijkt er dan ook sterk op dat vandaag of binnenkort
voorstellen volgen die verder gaan dan het kabinetsvoorstel. Daarvoor
gloort een meerderheid aan de horizon. Ik zeg erbij dat wij elke motie
goed zullen lezen en bekijken.
In een rapport staat als belangrijk argument voor het behoud van de
schappen dat zij de rijksoverheid de mogelijkheid bieden om «... het
georganiseerde bedrijfsleven te betrekken bij de nadere invulling van
regelgeving» en het biedt het bedrijfsleven «de mogelijkheid om daarop
invloed uit te oefenen.» Het lijkt mij dat dit argument door dit «VNO-NCWkabinet» niet serieus wordt genomen. Er is aardig wat ruimte voor invloed
en contact met het gevestigde en georganiseerde bedrijfsleven, dunkt me.
Daar is geen publiekrechtelijke organisatie voor nodig.
«Freeridership» is een ander veelgehoord argument tegen vrijwilligheid.
Ik hoor dat begrip voortdurend. Andersom zeg ik echter dat veel ondernemers gevangen zitten in een verplicht systeem, zonder duidelijke
verantwoording van het algemeen belang dat dit zou dienen. D66 kiest
daarom voor individuele vrijheid in plaats van collectieve plicht of
gedwongen solidariteit. Het mooiste is vrijwillige samenwerking. Het
kabinet herkent deze klachten, maar pakt niet door en wil enkel tot de
kerntaken snijden. Dat is een eerste stap in de goede richting, maar het
gaat ons niet ver genoeg.
Stel je voor: een vrijwillige heffing, het perfecte kwaliteitsonderzoek,
ondernemers betalen als zij het goed vinden en anders niet. D66 snapt de
vrees dat in dit scenario weinig bedrijven binnen boord blijven, zoals net
ook al weer is verwoord. Is dat echter niet juist veelzeggend? Tegelijkertijd
ziet D66 in dat sommige taken nodig zijn vanwege het publieke belang of
omdat het een overheidstaak betreft. De vraag is dan wie deze taken het
beste kan uitvoeren. Volgens D66 zijn dat dus niet de schappen. Zo stellen
wij voor om de medebewindstaken volledig bij het Rijk onder te brengen.
Het Rijk betaalde al voor de uitvoering van deze taken en dat heeft de heer
Aptroot net ook duidelijk gezegd. Het oppakken van deze taken moet dan
ook geen probleem zijn.
Ik ga verder met de publieke taken voor plant- en dierziekten en voedingsveiligheid. Deze taken zijn nodig en moeten volgens D66 ook bij het Rijk
worden ondergebracht. Dat maakt namelijk democratische controle
mogelijk. Graag krijg ik hierop een reactie van de minister.
Uit de stukken concludeer ik dat alle bedrijfschappen opgeheven kunnen
worden. Zij voeren namelijk geen onmisbare taken uit. Het is niet nodig
om grote en dure organisaties te behouden voor de paar kleine en
overdraagbare taken die hen resten. Daarom vraag ik de minister: worden
de bedrijfschappen inderdaad opgeheven met het kabinetsplan, per saldo,
of is het hierbij wel mogelijk om de collectieve opt-out om te zetten in een
individuele opt-out? Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat het opheffen van dit
deel van de schappen door de schappen zelf wordt gerealiseerd, zoals het
kabinet in zijn brief voorstelt. Waarom legt de minister alle verantwoordelijkheid voor de uitvoering van het kabinetsvoorstel bij de schappen en de
SER? Het kabinet schrijft als laatste dat het ingrijpt indien de stappen van
de schappen te wensen overlaten. Welke harde deadline en criteria
hanteert het kabinet hiervoor?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

13

Ik kom tot een afronding. De gevestigde orde sprak, ook tijdens het
rondetafelgesprek van een paar weken geleden, van een revolutie en een
radicaal voorstel van het kabinet. D66 ziet vooral dat de verplichte
heffingen in stand blijven. Als het aan de schappen ligt, schrappen ze
geen taken, maar schrapen ze juist taken. Ze dichten zichzelf bijvoorbeeld
een onvervangbare rol bij innovatie en duurzaamheid toe. Ook ik heb veel
geluisterd naar mensen uit alle hoeken die hierbij betrokken zijn. Ik heb
ook heel veel gelezen, maar ik vraag mij hardop af: moeten historische
instituten nu echt het voortouw nemen bij vernieuwing en modernisering
van ondernemerschap? Het lijkt me niet. Kan de minister bevestigen dat
het heel raar is om de schappen terug te dringen tot het uitvoeren van
kerntaken, om ze vervolgens weer allemaal nieuwe taken toe te bedelen?
Ik ben razend benieuwd naar de antwoorden van de minister, maar ook
naar de opstelling van de partijen die de afgelopen maanden het hardst
om afschaffing van de schappen riepen.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Voorzitter. Voor de gelegenheid
ben ik lid geworden van deze commissie.
De voorzitter: Wij heten u van harte welkom.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Dank u wel.
Voorzitter. Het is geen verrassing dat de fractie van GroenLinks behoorlijk
kritisch is over de product- en bedrijfschappen. De schappen zijn veelal
halverwege de vorige eeuw opgericht en zij hebben in de vorige eeuw ook
absoluut sterk bijgedragen aan de economische ontwikkeling, bijvoorbeeld in de agrarische sector. Het lijkt er echter op dat zij met de huidige
werkwijze weinig meerwaarde hebben in de 21ste eeuw. Reclamespotjes
om het eten van vlees te promoten zijn in de ogen van de GroenLinksfractie alles behalve duurzaam te noemen en dus ook volstrekt overbodig.
Wij worden ook niet enthousiast van hoge overheadskosten die via een
verplichte bijdrage bij ondernemers worden neergelegd. Ook allerlei
lobbyactiviteiten die niet bijdragen aan transparantie zijn in de ogen van
mijn fractie geen kerntaak. De product- en bedrijfschappen doen echter
ook goede dingen. Ik verwijs bijvoorbeeld naar het dierziektenfonds ter
bestrijding van dierziekten. Het productschap voor vis maakt werk van
duurzaamheid en doet onderzoek naar allerlei betere vangstmethoden en
het promoot ook duurzame vis. Ik denk ook aan de criminaliteitsbestrijding bij het Hoofdbedrijfschap Detailhandel. De glastuinbouw is
serieus met verduurzaming van energie bezig, onder andere in de vorm
van aardwarmteprojecten. Toen bekend werd dat ik dit debat zou doen,
kreeg ik opeens ernstig veel e-mail, ook van zzp’ers die zeggen dat zij in
hun schap enorm veel ondersteuning krijgen. Vooral vrouwen met kleine
bedrijven beschouwden dat als een enorme steun in de rug.
De filosofie achter de bedrijfschappen vinden wij dus goed. Werkgevers
en werknemers in de sector maken zelf afspraken, bijvoorbeeld over het
bevorderen van diergezondheid en arbeidsrechten. Helaas bestaat de
huidige dagelijkse praktijk van de schappen grotendeels uit lobby- en
promotieactiviteiten. Dat zijn geen taken van algemeen belang waarvoor
je een verplichte bijdrage van ondernemers kunt vragen. Dat kun je prima
aan private organisaties met privaat geld overlaten.
Het kabinet komt nu met vergaande voorstellen om het huidige stelsel van
product- en bedrijfschappen op de schop te nemen. De overhead moet
worden teruggebracht en de product- en bedrijfschappen moeten zich
richten op taken van algemeen belang. Ik concludeer op grond daarvan
dat het dan ook gedaan is met spotjes als «Kip, het meest veelzijdige
stukje vlees. Kip.» Graag krijg ik een reactie van de minister hierop;
hebben wij dat goed geïnterpreteerd?
In de visie van GroenLinks ontbreekt de derde poot in de band tussen
werknemers en werkgevers. Een krukje kan niet op twee poten staan,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

14

maar heeft drie poten nodig. Wij denken aan artikel 21 van de Grondwet,
op grond waarvan de regering expliciet de taak heeft om zorg te dragen
voor de leefomgeving. Dat is een kerntaak ten behoeve van duurzaamheid
die in de Grondwet bij de regering is neergelegd. Die kerntaak ontbreekt
als de derde poot van het krukje. De derde poot moet daarom wat
GroenLinks betreft stevig worden verankerd. De wijzigingsvoorstellen
gaan wat ons betreft de goede kant uit, maar zij zijn onvoldoende
toekomstgericht.
Voor GroenLinks hebben bedrijf- en productschappen alleen bestaansrecht als zij zich hard maken voor verduurzaming. De uitdaging op dat
terrein zit namelijk in de vergroening en de zorg voor de leefomgeving,
naast de twee andere poten van het krukje. Wat GroenLinks betreft,
moeten deze taken dus ook expliciet in de Wet op de bedrijfsorganisatie
worden opgenomen en niet mogelijkerwijs onder de optionele extra taken
worden geschaard. Wij willen het kind namelijk niet bij voorbaat al met
het badwater weggooien. Ondanks onze kritische houding jegens de
bedrijf- en productschappen kijken wij naar de kansen voor verbetering,
maar het moet meer zijn dan windowdressing of een groen sausje. Het
moet echt iets opleveren.
Wij vinden dat de schappen hun steentje moeten bijdragen aan het
vergroenen van onze voedselproductie, aan de volksgezondheid, de
diergezondheid, het dierenwelzijn en de arbeidsverhoudingen. Zij kunnen
daarvoor het vehikel zijn. Dat lukt echter niet in hun huidige vorm en ook
niet in de vorm die de regering voor ogen heeft. Wij willen dat minimaal
een derde van de budgetten voor duurzaamheid wordt geoormerkt.
Daarnaast willen wij dat er twee jaar na invoering van de nieuwe
werkwijze een grondige evaluatie komt om te beoordelen of het wordt
waargemaakt. Lukt dat niet, dan houdt het op.
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik ben positief verrast dat GroenLinks die
filosofie omarmt. Begrijp ik goed dat mevrouw Van Tongeren wil dat
duurzaamheid erbij komt – dat vinden wij namelijk ook – en dat arbeid
daaronder geschoven wordt? Dat heb ik namelijk niet goed begrepen in
haar verhaal. Zij vindt arbeid een belangrijk punt, maar waar schaart zij
dat onder?
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Bij maatschappelijk verantwoord
ondernemen heb je het eigenlijk altijd over alle drie. Wat mij betreft hoort
arbeid erbij, maar ik vind het heel belangrijk dat het geen optioneel
element maar een element in de wet is.
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik concludeer dat de PvdA en GroenLinks het
op dat punt eens zijn.
De heer Koopmans (CDA): Voorzitter. Het is goed nieuws dat de PvdA en
GroenLinks het eens zijn. Dit debat is volgens de CDA-fractie historisch
relevant. Ik denk dat van alle politici hier aan tafel er twee zijn die ooit
schapsheffing hebben betaald, namelijk de heer Aptroot en ikzelf.
De heer Aptroot (VVD): Dit moet ik even rechtzetten. Ik heb nooit
schapsheffing hoeven te betalen, anders was ik al veel eerder dan vanaf
het moment dat ik Kamerlid was, de oorlog begonnen tegen de schappen.
De heer Koopmans (CDA): Ik dacht dat de heer Aptroot ook schapsheffing heeft betaald met zijn bedrijf, maar hij was dus een freerider.
Het feit dat ik de enige van de hier aanwezige politici ben die ooit
schapsheffing heeft betaald, maakt mijn bijdrage misschien nog
relevanter. Ik kan iedereen hier ook wel deelgenoot maken van de wijze
waarop dat ging. Ik ben melkveehouder geweest. Ik heb bovendien samen
met mijn partner een eetcafé en winkels gehad. Toen ik melkveehouder

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

15

was, ging de belasting vanzelf via de PZ-heffing op de melkrekening. Dit
was een volstrekt geaccepteerd systeem in de zuivel. De waarde daarvan
werd uitdrukkelijk door grote delen van de sector gedeeld. Toen ik die
winkels had, vond ik de heffing van het Hoofdbedrijfschap Detailhandel al
aanzienlijk ingewikkelder. Ik zette namelijk weleens vraagtekens bij de
waarde van wat je daar betaalde. Toen ik het eetcafé had dat heel
succesvol begon, maar eindigde met een groot verlies, was het betalen
van die rekening buitengewoon pijnlijk. Hier zit dan ook geen blinde
verdediger van de productschappen of de bedrijfschappen; absoluut niet.
In 1992 heb ik als bestuurslid van de LLTB grote ruzie gehad in dat
bestuur, omdat ik vond dat de besturen van de productschappen en de
bestuursleden van de productschappen in mijn ogen onvoldoende
verantwoording aflegden over datgene wat zij daar besloten. Ik heb die
ruzie niet gewonnen. Tegen de heer Aptroot zeg ik dan ook dat de strijd
die hij voert en heeft gevoerd volgens de CDA-fractie in essentie dus ook
niet volstrekt waardeloos is. De strijd van de heer Aptroot om ervoor te
zorgen dat de schappen efficiënter en met minder kosten gaan werken en
zich meer bewust worden van de noodzaak om te verantwoorden, is mijns
inziens een terechte strijd.
Het is vaak zo dat mensen doorslaan in een strijd, terwijl er ook een
heleboel goede en te behouden aspecten zitten in de systematiek van de
bedrijfschappen. Dit is buitengewoon jammer voor bijvoorbeeld onze
collega Snijder-Hazelhoff. Zij strijdt namelijk samen met mij in veel
debatten over de fytosanitaire problemen in Nederland, over de
problemen met betrekking tot diergezondheid, over de problemen op het
gebied van milieu – bijvoorbeeld de fosfaatvermindering, waarin het
Productschap Diervoeder een belangrijke rol speelt – en over problemen
met duurzame innovaties en collectieve veiligheid. Dit geldt ook voor mijn
zeer gewaardeerde collega Van Veldhoven van D66. In tal van debatten
komt zij op dezelfde vijf thema’s heel vaak met goede interventies. Zij ziet
de noodzaak ervan in dat de overheid en de sectoren in den brede samen
optrekken om dit soort problemen te tackelen.
De heer Verhoeven (D66): Ik heb een opmerking voor de orde. De heer
Koopmans spreekt zich heel positief uit over mijn bijzonder gewaardeerde
collega Van Veldhoven. Voor de mensen op de tribune wil ik duidelijk
maken dat ik hier namens D66 spreek. De fractie heeft een standpunt
ingenomen dat ik zojuist heb verwoord. Honderd andere woordvoerders
kunnen allemaal prachtige dingen hebben gezegd, maar het standpunt
van D66 is daardoor niet beïnvloed. Het lijkt nu alsof er een soort
tweespalt tussen verschillende woordvoerders bestaat, maar daar is geen
enkele sprake van.
De heer Koopmans (CDA): Dat is natuurlijk heel interessant. Ik zeg niet
dat er een tweespalt is. Ik zeg alleen dat er twee meningen zijn. Ik geef een
aantal recente voorbeelden. Bij de discussie over de megastallen in
Nederland en toen het ging over de aanpak naar aanleiding van het
rapport van de commissie-Van Doorn, waarin specifiek staat opgenomen
dat het van belang is om te bekijken hoe je de freeriders mee kunt nemen
en wat het belang van de PBO-systematiek daarbij is, zei mevrouw Van
Veldhoven dat zij dit erkende en dat zij dit van belang vond. Hetzelfde
geldt voor collega Graus van de PVV die in talloze debatten met ons
samen optrekt. Wij moeten op al die relevante gebieden bekijken hoe de
overheid samen met de sectoren in de hele breedte allerlei buitengewoon
ingewikkelde problemen moet oppakken. Dit is van belang. In de ogen van
de CDA-fractie hebben de schappen namelijk hun waarde bewezen bij het
fytosanitaire beleid, het diergezondheidsbeleid, de vermindering van de
antibiotica, het milieubeleid, het verminderen van fosfaat, duurzame
innovaties en collectieve veiligheid. Mevrouw Van Tongeren noemde
zojuist deze aspecten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

16

In een interruptie zei ik al tegen de heer Aptroot dat het regeerakkoord
terecht de sfeer ademt van een kleinere en wendbaardere overheid. Deelt
de regering de opvatting van de CDA-fractie dat met name de verordenende bevoegdheden die de productschappen hebben een voorbeeld zijn
van een wendbaardere overheid? De rijksoverheid zou namelijk minder
wendbaar zijn als zij die bevoegdheden zou hebben. Het verminderen van
de hoeveelheid fosfaat in diervoeder en de vermindering van de
hoeveelheid antibiotica zijn in productschapsverband in een paar
maanden tijd georganiseerd. Als wij dit via wetgeving moeten doen, duurt
dit helaas aanzienlijk langer.
De CDA-fractie steunt de lijn van het kabinet. Het voorstel van minister
Kamp steunen wij. Wij zetten daar wel de kanttekening bij dat er
voldoende oog moet zijn voor de verordenende bevoegdheden van de
productschappen en de bedrijfschappen. Ik heb de voorbeelden net
genoemd. Stel dat het nu voorliggende voorstel van het kabinet verder
uitgekleed zal worden, dan worden de schappen betaalkantoren. Bij die
betaalkantoren kan dan slechts geld ingeleverd worden voor een taak die
je net zo goed bij het Rijk zou kunnen leggen, want er is geen invloed
meer. Op een agentschap heb je geen enkele invloed meer. Wij doen hier
met z’n honderdvijftigen ons best om er af en toe grip op te krijgen, maar
wij kennen de strijd. De CDA-fractie zegt dus: wat er nu ligt, delen wij. Het
moet echter niet minder worden. Ik ben enthousiast over het feit dat
collegae Smeets en Van Tongeren op de vlakken duurzaamheid en arbeid
terecht aanvullingen geven en niet alleen vanuit de historie gezien, maar
ook vanuit de praktijk en de waarde die dit vandaag de dag nog heeft,
vragen of er toegevoegde punten noodzakelijk zijn voor het behoud van
een relevante, wendbare structuur die Nederland beter maakt.
Mijn slotvraag aan het kabinet is dezelfde als de vraag die ik tijdens de
interruptie stelde aan de heer Aptroot. Stel dat de meerderheid in de
Kamer de afschaffing van de schappen doorzet, op welke wijze denkt de
minister of het kabinet het een en ander dan te betalen? De heer Aptroot
zegt dat wij het medebewind nu al betalen. Was het maar zo simpel! Het
andere deel van het medebewind – het heet niet voor niets
«medebewind» – betalen natuurlijk de contribuanten zelf. Het gaat daarbij
nu over bijna 170 mln. Op welke wijze denkt het kabinet zo’n jammerlijke
keuze te financieren?
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Mijn collega van het CDA zegt
tegenstrijdige dingen. Aan de ene kant steunt hij de lijn van het kabinet.
Bij de kerntaken daarvan staat niets expliciets over duurzaamheid, milieu
en zorg voor de leefomgeving. Aan de andere kant omarde de heer
Koopmans de visie van de PvdA en GroenLinks. Hoe zit dit precies? Steunt
de CDA-fractie het opnemen in de wet van een kerntaak op het gebied van
duurzaamheid breed of steunt de CDA-fractie dit niet?
De heer Koopmans (CDA): Ons standpunt is heel simpel. Minder mag het
voor ons niet worden, meer is bespreekbaar.
De heer Aptroot (VVD): Minder mag het niet worden, meer wel. De heer
Koopmans pleit ervoor dat de factoren arbeid, duurzaamheid en milieu
allemaal taken mogen worden van de schappen en dat die daarvoor
verordenende bevoegdheden krijgen en dus niet democratisch gecontroleerde bevoegdheden. Zelfs als een minister snel een Algemene
Maatregel van Bestuur neemt, kunnen wij ingrijpen. Dit gaat allemaal
buiten de democratische controle om. Wat maakt de heer Koopmans dan
waar van het punt in het regeerakkoord dat wij gaan voor minder
regelzucht en minder bemoeienis met ondernemers? Mogen wat de heer
Koopmans betreft, als gevolg van al die extra taken, de heffingen met 20%
of 50% stijgen, of worden die twee- of driemaal zo hoog? Waar denkt het
CDA in dit verband aan?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

17

De heer Koopmans (CDA): Ik ben meteen bereid om de twee net
genoemde extra taken te laten vallen als de VVD weer met ons meedoet.
De heer Aptroot (VVD): Ik begrijp in ieder geval dat het voor de woordvoerder van het CDA handjeklap is en dat principes niet meer tellen. Dit is
heel fraai! Voor de VVD tellen principes wel.
De heer Koopmans (CDA): In beide voorstellen waarop ik net doelde,
namelijk ofwel om samen met mevrouw Van Tongeren en mevrouw
Smeets te bekijken hoe de taken eventueel uitgebreid kunnen worden,
omdat zij daar groot belang aan hechten, ofwel om dit niet te doen – het
voorstel dat ik aan de heer Aptroot deed – maar dan wel het kabinetsvoorstel te steunen, zit één constante: het behoud van de schappen.
De heer Aptroot (VVD): Daarnet omarmde heer Koopmans mevrouw Van
Tongeren en mevrouw Smeets. Als ik mijn standpunt aanpas, biedt hij aan
om mij te omarmen. Ik zou zeggen: nee, dank u, omarmt u de linkse
dames maar.
De heer Koopmans (CDA): Wacht nou maar eens even af, mijnheer
Aptroot.
Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie): Voorzitter. Dit overleg is
inderdaad een historisch moment. Aan het einde ervan moet namelijk
duidelijk zijn of de product- en bedrijfschappen nog bestaansrecht
hebben. Ik ben dus heel erg benieuwd.
De ChristenUnie heeft zich de laatste tijd heel kritisch uitgelaten over de
product- en bedrijfschappen. Er zijn ook heel veel ondernemers die hun
bezwaren hebben geuit, bijvoorbeeld tegen de heffing, tegen de regeldruk
en tegen het feit dat er geen inspraak is en dus geen democratisch proces.
De ChristenUnie heeft er veel problemen mee dat publieke en private
taken door elkaar lopen.
Op de achtergrond is het natuurlijk van belang dat de PBO’s ook een
nuttige rol spelen. Dat bleek onder andere ook uit de rondetafelgesprekken en de vele e-mailberichten die mijn fractie heeft mogen
ontvangen. Het belang van plant- en diergezondheid en de voedselveiligheid zijn taken die mijn fractie goed geborgd wil zien. Volgens de
regering zal het onderbrengen van deze taken bij de ministeries een extra
kostenpost van ruim 30 mln. per jaar extra met zich brengen ten laste van
de algemene middelen. Aan het begin komen daar ook nog eens extra
kosten bij voor de overgangsfase. Ook dreigt het verlies van jarenlang
opgebouwde expertise. Het compleet opheffen van de PBO’s lijkt de
regering dus geen aantrekkelijk perspectief. Is de minister ervan overtuigd
dat ons land niet zonder de autonome, onmisbare taken van de PBO’s
kan? Is er echt geen alternatief voor het onderbrengen bij de ministeries?
Ik krijg hier graag een reactie op. Is het misschien een idee om de
branches het zelf te laten regelen?
Op dit moment voeren de PBO’s natuurlijk meer taken uit dan alleen de
bewindstaken en de taken over de gezondheid van onder andere planten
en dieren en taken in het kader van voedselveiligheid. Deze andere taken
noemde de minister niet a priori onmisbaar. Waarom vindt hij dat? Zeker
in deze tijd van toenemende werkloosheid worden de vakmensen gemist.
Bovendien moet er volgens mij meer accent liggen op duurzame
economie. Minister, tel uit uw winst. Wat betekent dit bijvoorbeeld
concreet voor het Hoofdbedrijfschap Ambachten? Dit zet zich onder
andere in om het tekort aan arbeidskrachten in ambtelijke beroepen aan te
pakken. Ook worden er waardevolle leerwerkplaatsen gecreëerd voor
mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Is het de bedoeling van de
minister dat deze activiteiten verdwijnen?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

18

Zelfs het kabinet rekent op de PBO’s bij de ondersteuning van de
topsectoren. Er wordt verwacht dat de PBO’s financieel bijspringen. Toch
ziet het kabinet de ondersteuning van innovatie niet als een kerntaak voor
de PBO’s. Hoe ziet de minister dit? Hoe valt dit te rijmen? De minister stelt
enkele criteria voor die het mogelijk zouden moeten maken om toch nog
aanvullende taken uit te voeren. Hoe strikt worden deze criteria
toegepast? Moet aan alle criteria worden voldaan? Zo niet, waar ligt dan
de grens? Om het concreet te maken, vraag ik of de PBO’s zich straks nog
kunnen bezighouden met bijvoorbeeld arbeid en duurzaamheid, als daar
voldoende draagvlak voor is. Graag ontvang ik een duidelijke reactie
hierop.
Er is veel kritiek op de te grote financiële bijdrage die ondernemers
moeten afstaan aan de PBO’s. Een bepaald percentage van de omzet kan
bijvoorbeeld redelijk klinken, maar niet als je bedrijf al met zwaar verlies
draait. Ik roep de minister op om bij de PBO’s erop aan te dringen dat zij
streven naar heffingsverordeningen die op een breder draagvlak kunnen
rekenen. Het aantekenen van bezwaar en beroep tegen de heffing moet
ook sneller kunnen. De gang via de rechter is vaak te traag. Wat vindt de
minister van een voorstel om bijvoorbeeld een onafhankelijke geschillencommissie in te stellen die de zaken zo veel mogelijk kan afhandelen
voordat alles op het bordje van het College van Beroep voor het bedrijfsleven komt? Graag ontvang ik een reactie hierop.
Gebrek aan inspraak en transparantie is een doorn in het oog, hoewel er
stappen in de goede richting zijn gezet om dit te verbeteren. De opt-out is
een goede mogelijkheid om druk op de hervormingen te zetten. Als er
onvoldoende draagvlak voor een PBO is, moet het mogelijk zijn om
hiervan af te komen. Dit duurt nu eigenlijk allemaal veel te lang en is ook
nog veel te ingewikkeld. Er gaan te veel jaren overheen voordat een PBO
zonder draagvlak echt wordt beëindigd. Is de minister bereid om de
procedure voor het afschaffen van bedrijfs- en productschappen eenvoudiger en sneller te maken? Dit kan bijvoorbeeld door bij tegenvallende
uitkomsten uit een draagvlakonderzoek direct tot actie over te gaan of na
één jaar het onderzoek te herhalen en niet pas na twee jaar, zoals het nu in
het ontwerpbesluit staat. Wil de minister dit toezeggen?
Ik kom op de inspraak. De stem van de ondernemers moet beter worden
gehoord. Nu hebben alleen de brancheorganisaties de mogelijkheid om
mee te praten. Individuele ondernemers zijn nu volgens de wet uitgesloten. Een grote meerderheid van de ondernemingen is echter helemaal
geen lid van een brancheorganisatie. In de nieuwe wet moeten wij recht
doen aan de positie van individuele ondernemers. Wordt de inspraak van
individuele ondernemers gegarandeerd? Graag krijg ik een toezegging
hierop.
De ChristenUnie is heel erg kritisch over de PBO’s. In ons verkiezingsprogramma staat zelfs dat wij die graag willen opheffen. Kijkend naar de
verschillende uitdagingen waarmee wij nu geconfronteerd worden, wacht
ik echter de antwoorden van de minister af. Als de minister onze
bezwaren, die ik zojuist naar voren heb gebracht, kan wegnemen, zal ik dit
meenemen naar de fractie en aan de hand daarvan onze definitieve visie
voor de toekomst van de PBO’s overwegen.
De heer Ulenbelt (SP): Voorzitter. Ik heb nooit heffingen betaald, maar
mijn ome Herman wel. Ome Herman was veehandelaar en die moest
betalen. Van hem heb ik de spannende verhalen gehoord over het
landbouwschap en Hollandscheveld en over boer Koekoek. Toen ik te
maken kreeg met het verzet tegen de schappen, dacht ik dat de mensen
die het verzet pleegden, de nazaten van boer Koekoek waren, maar dit
bleek niet het geval. Het waren namelijk allemaal uiterst verstandige
mensen, vaak hoog opgeleid, die prachtige bedrijven runden. Ik was het
nooit met ome Herman eens, maar ik ben het wel eens met de mensen die
op dit moment in verzet zijn tegen de schappen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

19

Historisch gezien hebben de schappen een belangrijke rol gespeeld in
Nederland. Ze waren in bijna alle sectoren aanwezig. In heel veel sectoren
zijn ze echter afgeschaft doordat met name de vakbonden eruit zijn
gestapt. Alleen in de land- en tuinbouwsector vinden wij nog schappen. Ik
wil niet hier niet de vraag beantwoorden, waarom dit zo is. Als je echter
de sectoren zonder schappen en de sectoren met schappen bekijkt, is het
aanwezig zijn van schappen geen belangrijke verklarende factor voor het
economisch succes van de sector. Misschien is het tegendeel wel waar. In
de metaalsector gaat het goed, maar in de tuinbouw staat 50% van de
ondernemers er heel beroerd voor.
Als een organisatie wordt opgeheven, staan de mensen van die organisatie bij het parlement meestal in de rij. Dat was in dit geval ook zo. Alle
schappen hebben zich wel gemeld, maar niet om te vertellen hoe goed ze
waren, want ze waren allemaal akkoord met het schrappen van ongeveer
driekwart van de taken. Als de vertegenwoordigers van zo’n schap hier
komen, zou je echter verwachten dat ze zeggen: wij hebben goed werk
gedaan; dit moet blijven. Mevrouw Smeets gebruikte zojuist het woord
«franje». Die franje is dan wel driekwart van het budget dat er afgehaald
wordt en waar de schappen mee akkoord gaan. Dat is geen franje meer;
dan trek je eigenlijk het hele kostuum uit en kom je aardig in je nakie te
staan.
Tijdens het rondetafelgesprek kwamen VNO en FNV met het idee dat
arbeid, duurzaamheid en maatschappelijk verantwoord ondernemen ook
in de schappen moeten. Wat is de reactie van de minister hierop? Die
reactie is politiek van belang omdat de vakbeweging tijdens dat gesprek
zei: als dit er niet bij komt, trekken wij de stekker uit de schappen. De
vakbeweging is een dragende organisatie. Als die niet meer meedoet aan
de schappen, zijn die ook weg. Er ontstaat hier een heel aardige alliantie
variërend van VVD, PVV, SP met vakbonden die de vorm van de schappen
die de minister voorstaat, eigenlijk niet meer wil.
Mevrouw Smeets (PvdA): Ik wil graag een opheldering van de SP. Heb ik
het goed gehoord dat de heer Ulenbelt zegt dat de bonden de schappen
willen opheffen?
De heer Ulenbelt (SP): Ja, tijdens dat rondetafelgesprek werd dat gezegd.
Toen ik het nog eens navroeg, werd dit later nog eens bevestigd. Zodra
arbeid en wat daaronder valt niet tot een taak van de productschappen
wordt gemaakt, zullen de bonden de stekker eruit trekken. De mensen die
bij het rondetafelgesprek aanwezig waren, zullen dit bevestigen.
Mevrouw Smeets (PvdA): Dat heb ik ook in mijn termijn gezegd. Dat klopt
dus. Mijn conclusie is alleen anders dan die van de heer Ulenbelt,
namelijk dat de werknemers vinden dat er nog volop bestaansrecht is
voor de schappen, maar als arbeid daar geen deel meer van uitmaakt, dan
nemen ze die stap. Zij zeggen dus niet: schappen, weg ermee! De
werknemers zien zeker bestaansrecht voor de schappen, maar als zij er
niets meer in te zeggen hebben, trekken zij hun steun in. Dat heb ik in mijn
termijn gezegd.
De heer Ulenbelt (SP): Dat klopt en omdat er geen meerderheid is die dit
wil, zullen de bonden dus de stekker eruit trekken. Dat is dan mijn
conclusie.
Ondertussen begrijp ik de wens van de vakbonden wel. Er wordt ook
gezegd dat een aantal taken bij de productschappen moet blijven in de
sectoren waar de cao minder ontwikkeld is en waar er geen O&O-fondsen
zijn. Is de minister bereid om in overleg met de SER of in overleg met de
Stichting van de Arbeid in die sectoren wel een fatsoenlijk cao-beleid en
dus een infrastructuur tot stand te brengen, zodat ook in die sectoren – net
als in andere sectoren in Nederland – fatsoenlijke afspraken tussen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

20

werkgevers en werknemers gemaakt kunnen worden over arbeidsomstandigheden, over veiligheid et cetera?
De heer Verhoeven (D66): Ik heb even nagedacht over de cirkelredenering van de SP. De heer Ulenbelt zegt dat de bonden de stekker uit de
schappen trekken als arbeid er als taak niet in komt. Het lijkt alsof dit dan
de reden is voor de SP om nu alvast maar voor het afschaffen van de
schappen te zijn. Wat wil de SP eigenlijk met de schappen, nog even los
van de vraag of arbeid nu wel of niet in de schappen komt?
De heer Ulenbelt (SP): Die vraag komt mooi uit, want ik was daar net aan
toe. Ik besef dat de SP op de wip zit. Dat gebeurt niet vaak in dit
parlement. Als wij voor de linkse dames van de heer Koopmans kiezen,
gaat het de ene kant op.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Ik protesteer even: ik ben van
mezelf.
De heer Verhoeven (D66): Maar wel links.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Zeker, van GroenLinks zelfs.
De heer Ulenbelt (SP): Als wij degenen die tegen de schappen zijn aan
een meerderheid helpen, gaat het de andere kant op. Met mij valt niet
handjeklap te spelen zoals zojuist met de heer Koopmans. Wij hebben een
verkiezingsprogramma waarin dit helder staat. Ik neem aan dat mevrouw
Smeets en anderen het verkiezingsprogramma van de SP kennen. Het
standpunt is dat publieke taken bij de overheid horen. Dat is namelijk de
enige plek waar democratische controle op de publieke zaak mogelijk is.
Wij pleiten er dus voor dat de taken die de minister bij het schap wil laten,
overgaan naar de overheid en niet naar een agentschap. Het gaat namelijk
om regelingen die van belang zijn voor de Nederlandse samenleving,
voor iedereen. Die moeten worden ondergebracht bij een ministerie,
zodat de Kamer dit alles kan controleren. Andere taken die men in de
branches van belang vindt, moeten vervolgens ondergebracht worden bij
brancheorganisaties. Nu driekwart van de taken van de schappen wordt
opgeheven, vraag ik de minister of er door de branches initiatief wordt
genomen om die privaat voort te zetten.
De heer Verhoeven (D66): Ik sloot gelukkigerwijze naadloos aan op de
tekstopbouw van de heer Ulenbelt en daardoor ging hij gelijk verder met
zijn tekst. Hij zei dat de SP eigenlijk op de wip zit. Ik vroeg mij meteen af of
de SP gaat wipwappen, draaien en onduidelijk doen. Gelukkig haalde de
heer Ulenbelt toen de woorden uit het verkiezingsprogramma van de SP
aan en was hij zonneklaar. Hij zei namelijk dat publieke taken naar de
overheid moeten en dat de schappen dan geschrapt kunnen worden. Is
dat het standpunt van de SP?
De heer Ulenbelt (SP): Dat heeft de woordvoerder van D66 perfect
begrepen.
De heer Verhoeven (D66): Ik concludeer dat de SP helemaal niet op een
wipwap zit. De SP heeft gewoon een standpunt. Door netjes aan dat
standpunt vast te houden, zou de SP toevalligerwijs een meerderheid in
de Kamer kunnen vormen.
De heer Ulenbelt (SP): Dat is geen toevallige meerderheid, maar de
meerderheid die er is of niet. Er zijn mensen die van mij hadden verwacht
dat ik een keuze zou maken die zou afwijken van het verkiezingsprogramma. Dat geeft aan dat het standpunt van de SP een zeker gewicht

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

21

heeft. De SP blijft echter gewoon staan voor het programma op grond
waarvan zij is gekozen. Er is namelijk geen enkele noodzaak – het land is
niet in oorlog of wat dan ook – om van dat standpunt af te wijken.
Dit alles zal gevolgen hebben voor mensen die bij de schappen werken. Is
voldoende gegarandeerd dat deze mensen allemaal op een fatsoenlijke
plek terechtkomen, eventueel bij de overheid? Onder normale verhoudingen worden hiervoor sociale plannen afgesproken. Is de minister
ermee bekend hoe het daarmee staat? Als dit niet het geval is, kan de
minister zich dan daarover informeren?
De heer Van den Besselaar (PVV): Voorzitter. Nog niet zo lang geleden
hield mevrouw Verbeet een pleidooi dat er wat meer Kamerleden uit de
basis van de samenleving zouden moeten komen. Ik begrijp dat zij
eigenlijk niet goed in de gaten had dat wij die hebben. Mijnheer
Koopmans was boer, detaillist en vervolgens horecaffer en nu is hij
Kamerlid. Dan kom je toch echt uit de basis van deze samenleving. Ik wil
ook meteen een antwoord geven op de vraag van de heer Koopmans. Ik
heb nooit een heffing betaald voor een productschap of een bedrijfschap,
maar ik ontvang wel ieder jaar een aanslag van de Kamer van
Koophandel. Dat is eenzelfde instituut dat mij verplicht een heffing oplegt.
Zelfs nu ik Kamerlid ben en mijn bedrijf niet kan uitoefenen, legt de Kamer
van Koophandel een heffing op. Ik heb op dit moment helemaal niets aan
mijn bedrijf en kan er niets mee doen, maar ik moet toch betalen. Er is een
zekere relatie tussen wat bij de schappen gebeurt en bij de Kamer van
Koophandel.
De PVV is niet voor niets ontstaan. De PVV is juist ontstaan uit onvrede
met al dit soort instituties dat zich aanmatigt om namens anderen te
kunnen besluiten en beslissen. De Kamer heeft in het voorjaar een motie
van de heer Aptroot, de heer Koopmans en mij aangenomen om nog eens
indringend te kijken naar de taken van de product- en bedrijfschappen en
met name naar de vraag of er in de toekomst nog reden is om die te
handhaven. Kort geleden hebben wij een rondetafelgesprek gevoerd. Dat
is vandaag al een paar keer ter sprake gebracht. Mijn indruk daarvan is dat
bestuurders zeggen: ja, leuk, die publieke taken zouden moeten blijven. Ik
ben het eens met de heer Ulenbelt die zegt dat wij de boel behoorlijk
hebben uitgekleed. Ik vraag mij af wat men al die jaren uitgevoerd heeft
met de centen van de mensen. Voor een deel is dat dan toch weggegooid
geld geweest. Dat wordt voor een ander deel ontkend door de mensen
zelf. Zij zeggen dat zij heel belangrijke dingen hebben gedaan, zoals
onderzoek. Bovendien is men innovatief bezig en laat men spotjes zien.
Het is echter de vraag of dit allemaal noodzakelijk is.
De organisaties van werkgevers en werknemers zaten in het tweede blok
van het rondetafelgesprek. Wetenschappers hebben toen gezegd dat het
heel belangrijk is dat de schappen blijven bestaan, want dan kan het
onderzoek blijven bestaan. Gelukkig waren er echter ook daar kritische
geluiden en zei men dat dit ook op een andere manier uitgevoerd kan
worden.
Ten slotte waren er ook nog de ondernemingen. De grote ondernemingen
zeiden dat zij er heel veel profijt van hebben gehad. Dat begrijp ik. Een
grote onderneming heeft een budget voor onderzoek. Het is fijn als de
bedrijfstak daar een beetje aan toevoegt waar vooral dat grote bedrijf
gebruik van kan maken. De kleine ondernemingen zeiden namelijk juist
het tegendeel: zij profiteren er niet of nauwelijks van, maar moeten wel de
lasten dragen.
De PVV – en dit keer staat de afkorting PVV niet voor het Productschap
Vee en Vlees – is een voorstander van vrijheid voor ondernemers om zich
ergens bij aan te sluiten of juist niet. Een verplicht lidmaatschap met
gedwongen heffingen is absoluut niet meer van deze tijd. Wij hebben het
hier over instituten die al 60 jaar bestaan. Besef het goed: 60 jaar! Dat kan
nooit meer werken op een manier zoals in andere branches met branche-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

22

verenigingen. Van een branchevereniging word je lid omdat je vindt dat
die branche voor jou veel kan betekenen. Dat doe je op vrijwillige basis.
Dit zou de basis moeten zijn voor deze instituten die werken in een
bepaalde sector, met name de landbouwsector, zoals ik zojuist al heb
aangegeven. Ik roep de sector dan ook op om zich modern te organiseren.
Voor zover bedrijven bepaalde activiteiten belangrijk vinden – ik kan mij
dat best voorstellen – moeten zij zich clusteren en samen dingen
organiseren en dit alles gezamenlijk financieren. Laat het echter niet
financieren door de mensen die er niets in zien en die er niets mee van
doen willen hebben.
Het is al meermalen gezegd dat de heffingen vaak gebruikt worden voor
onderzoeken. Ik noem in dit verband iets dat toch wel relevant is. Een
onderzoek wordt openbaar doordat het wordt gepubliceerd. Slimme
mensen in opkomende landen bedenken dat zij gebruik kunnen maken
van dit mooie onderzoek. Vervolgens zien wij dat dit onderzoek ook
gebruikt wordt om mensen van hier die op de wereldmarkt aan de slag
willen gaan, te beconcurreren. De onderzoeken die hier gedaan zijn,
worden dus benut door spelers elders in de wereld. Het kan toch niet zo
zijn dat je daarmee in feite bijdraagt aan de ondergang van je eigen
onderneming?
Als het nuttig en nodig is, moeten mensen zich vooral organiseren. Ik zeg
dit nogmaals. Laat ze dat doen, maar niet met de verplichting om iedereen
van de branche onder die organisatie te laten vallen. In het regeer- en
gedoogakkoord zijn geen afspraken gemaakt over dit onderdeel. Wij
weten wat dit betekent, want wij hebben dit reeds bij het pensioenakkoord
gezien. De PVV heeft dan de vrijheid om met anderen in zee te gaan en tot
overeenstemming te komen. Ik ga ervan uit dat de minister die afkomstig
is uit een partij die eveneens is voor het opheffen van de PBO’s, het
oordeel van de Kamermeerderheid hierover zal volgen. De PVV heeft noch
in het rapport, noch in de reacties van het kabinet, noch in de reacties
vanuit het veld enig aanknopingspunt gevonden om de PBO’s in de
huidige vorm met verplichte lidmaatschappen en heffingen in stand te
houden. Ik vraag de minister dus om de verplichte lidmaatschappen en de
verplichte heffingen met ingang van 1 januari 2012 te verbieden.
(applaus in de zaal)
De voorzitter: Het is niet gebruikelijk om uitingen van goed- of afkeuring
te doen.
De heer Dijkgraaf (SGP): Voorzitter. Als lid van de fractie van de SGP, ben
ik lid van alle commissies. Dat maakt het gemakkelijk om te spreken waar
je wilt.
Het beoordelingskader van de bestuurders over de schappen kraakt harde
noten. De legitimiteit, de organisatievorm en het takenpakket van deze
organisaties staan onder druk. De SGP heeft zich in het verleden regelmatig kritisch opgesteld ten aanzien van de schappen. Wij erkennen
daarom veel kritiek uit het rapport. Het voorbeeld van een ondernemer die
negen jaar moest procederen over een onrechtmatige heffing door het
productschap spreekt boekdelen. Terechte kritiek op de schappen is echter
geen legitimatie om met de botte bijl te hakken en zeker niet om een einde
te maken aan deze organisatievorm. Dat doet volstrekt geen recht aan het
bewezen nut en de noodzaak van de schappen. De SGP kan zich goed
vinden in de hoofdlijnen van het kabinet: het behoud van de kern van de
schappen en het stevig snijden in de taken die geen maatschappelijk
belang dienen. Enerzijds moeten ondernemers juist in deze tijd zo min
mogelijk lasten en beperkingen ondervinden. Anderzijds is een aantal
verplichte regelingen en taken met publiek belang onmisbaar. Het idee om
die publieke taken enkel te verschuiven naar de overheid, vindt de SGP

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

23

onverstandig, want dit leidt tot een flinke kennisvernietiging en een
organisatie die minder geworteld is in de sectoren.
In het debat over het toezicht op de schappen gaf de minister zijn
aarzelingen weer bij het snijden in het takenpakket van de schappen,
omdat het in veel gevallen sterke organisaties zijn met een belangrijke rol
voor onze economie en internationale concurrentiepositie. Kan de
minister aangeven waarom wij met deze voorgestelde beperking tot de
kernfunctie geen wezenlijke elementen overboord gooien?
Ik noem in dit verband twee belangrijke elementen. In de eerste plaats de
ruimte voor autonome taken met een publiek belang. Het hangt van de
invulling van de voorwaarden af hoeveel ruimte hiervoor blijft. De SGP wil
dat deze ruimte niet per definitie afgeknepen wordt. Vorige week hebben
wij in de Kamer gedebatteerd over de veehouderij en het advies van Hans
Alders en de commissie-Van Doorn. De heer Koopmans wees hier al op.
De maatschappelijke druk op de veehouderij om te hervormen is groot;
maar hoe? Wij constateren dat de overheidssturing doodloopt. Dit kan
niet het noodzakelijke maatwerk leveren en gaat voorbij aan het noodzakelijke verdienmodel. Sturing vanuit de keten in lijn met het zogenaamde
Verbond van Den Bosch biedt meer perspectief. De heer Koopmans zei het
al: ook woordvoerders van D66, VVD en PVV hebben daarvoor hun steun
uitgesproken. Er moet wat gebeuren. Wat ons betreft kan dit niet zonder
productschappen. Dan heb je namelijk geen instrument om freeriders aan
te pakken en staat de aanpak op losse schroeven. Het onderstreept de
noodzakelijke ruimte voor productschappen om autonome taken met een
publiek belang uit te mogen voeren. Gaat het kabinet daarvoor zorgen?
In de tweede plaats noem ik de ruimte voor innovatie en onderzoek. In het
rapport van de bestuurders blijkt op veel plaatsen ruimte te zijn voor
onderzoek en innovatie in relatie tot de belangrijke publieke taken en
thema’s. Het kan daarbij bijvoorbeeld gaan om diergezondheid en
voedselveiligheid, maar ook om thema’s als dierenwelzijn en breder
gezien ook duurzaamheid. Ik onderstreep dit met een voorbeeld.
Afgelopen zomer hebben wij het Varkens Innovatie Centrum Sterksel
bezocht. Een deel van het voor de gehele sector waardevolle en diverse
praktijkonderzoek wordt gefinancierd via het Productschap Vee en Vlees.
Men gaf heel duidelijk aan dat dit niet op een andere manier kan. Daar
moet toch volop ruimte voor blijven. De brief van de minister is daar niet
helemaal duidelijk over. Dat is wat ons betreft ongewenst. Onduidelijkheid
schrikt namelijk investeringen van derde partijen af. De SGP hoort graag
een bevestiging ervan dat het kabinet die ruimte voor onderzoek en
innovatie wel degelijk ziet en dat het daar ook royaal mee om zal gaan. In
het kader van het topsectorenbeleid en de inzet op duurzaamheid is het
belang van innovatie en onderzoek door de schappen meer dan duidelijk.
Ik verwijs ook naar de motie-Dijkgraaf/Koppejan die bij de behandeling
van de bedrijfslevenbrief is ingediend en vanwege dit overleg is aangehouden. Onderkent de minister dat de schappen mede dienstbaar zijn aan
het kabinetsbeleid en kan hij een positief oordeel over die motie vellen?
De SGP is voorstander van zo veel mogelijk maatwerk in het proces van
omvorming van de schappen. De verschillen tussen de schappen zijn
groot. Opvallend is bijvoorbeeld alleen al dat het Productschap Tuinbouw
een derde van de totale lasten van de schappen uitmaakt. Zulke gegevens
maken duidelijk dat het onderscheid tussen verschillende sectoren goed
in de gaten gehouden moet worden. De schappen zijn veel belangrijker
voor de ene sector dan voor de andere. Goede ervaring moet behouden
blijven. Kiest de minister deze lijn bij de beoordeling van de plannen vanaf
volgend jaar?
Als voordeel van de nieuwe koers voor de schappen noemt de minister de
lagere heffing en minder lasten voor de ondernemers. Dat zou mooi zijn.
Tegelijkertijd laat de brief enigszins in het midden hoeveel winst er te
boeken is met de vernieuwing. Legt de minister concrete indicatoren aan

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

24

bij de hervorming van de schappen? Zijn de heffingen en lasten een
belangrijk criterium om te beoordelen of de nieuwe organisatie voldoet?
De minister wil schappen samenvoegen. Daar zou ik heel voorzichtig mee
zijn. Zoiets moet van onderop komen en niet van bovenaf opgelegd
worden. Veel schappen draaien goed. Hoe verder schappen van sectoren
en ondernemers af komen te staan, hoe meer onenigheid en hoe minder
draagvlak wij creëren. Dan zijn wij nog verder van huis. Daar zit de SGP
niet op te wachten. Gaat de minister samenvoeging van schappen niet
van bovenaf opleggen?
Minister Kamp: Voorzitter. Ik dank de woordvoerders voor hun interessante inbrengen. De aanleiding voor deze bijeenkomst is de motie van de
heren Aptroot, Koopmans en Van den Besselaar waarin zij stelden wat er
moet gebeuren met het stelsel van de product- en bedrijfschappen,
althans wat het kabinet ter voorbereiding van besluitvorming zou moeten
doen. Ik ben aan de gang gegaan met de uitvoering van deze motie, zoals
het behoort, en heb drie onafhankelijke bestuurders gevraagd om een
analyse te maken en mij te adviseren. Zij hebben dit gedaan en zich
daarbij ook gebaseerd op een extern rapport over de zaken die een rol
spelen bij de publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie. De bestuurders
hebben een analyse gemaakt en hebben mij laten weten dat zij vinden dat
alleen de taken van de schappen met voldoende publiek belang als
onmisbaar zouden moeten worden aangemerkt. Zij gaven aan dat er ook
veel goeds te zeggen is over al de andere taken, maar als je bekijkt wat
onmisbaar is, moet je kijken naar datgene wat voldoende publiek belang
heeft om de onmisbaarheid te kunnen afdwingen.
Zij hebben bovendien aangegeven van mening te zijn dat er minder
schappen zouden moeten zijn en dat er veel meer samengewerkt zou
moeten worden. Bovendien zijn zij van mening dat het bestuur moet
worden gemoderniseerd en dat het allemaal veel efficiënter kan. Mede op
grond van de rapportage van de drie bestuurders, mevrouw Jorritsma en
de heren Van de Donk en Van Eijck, heeft het kabinet een standpunt
bepaald en de Kamer daarover geïnformeerd. Ik dank mevrouw Jorritsma,
de heer Van de Donk en de heer Van Eijck voor hun inzet en analyse, want
die was zeer waardevol.
Het is goed om ook eens een andere groep te bedanken, namelijk de
mensen die vele jaren actief zijn geweest in de schappen. Deze mensen
hebben daar met hart en ziel gewerkt als bestuurders en als medewerkers.
Ik vind dat die veel hebben gepresteerd. Je kunt daar opvattingen over
hebben zoals wij vandaag ook hebben kunnen horen, maar je kunt in ieder
geval vaststellen dat daar ook heel veel goeds is bereikt, met name in de
sector waar de schappen nu overblijven, namelijk de agrarische sector.
Dat is toch het succesverhaal van Nederland. Daar kan men de internationale concurrentie het beste aan. Nederland is de nummer twee
exporteur van landbouwproducten van de wereld geworden. Ik heb niet
de overtuiging dat dit allemaal is gebeurd ondanks die schappen.
Integendeel, ik denk dat die schappen daar ook een belangrijke rol bij
hebben gespeeld. Schappen in andere sectoren hebben ook een belangrijke rol gespeeld bij de opbouw van Nederland vanaf de jaren vijftig. Veel
mensen hebben zich daarvoor ingezet. Ik denk dat hun inzet grote
waardering verdient.
Voordat ik verder inga op het kabinetsstandpunt, is het misschien goed
om de status van de schappen even nog wat nader te beschrijven. De
product- en bedrijfschappen zijn publieke organen. Zij zijn dus onderdeel
van de overheid. Deze bijzondere vorm hebben zij al sinds de jaren vijftig.
De schappen kunnen worden opgericht op verzoek van de sociale partners
in een economische sector. Vervolgens worden zij ingesteld per Algemene
Maatregel van Bestuur. Dan wordt dit onderdeeltje van de overheid
bestuurd door sociale partners met een onafhankelijke voorzitter. Deze
onafhankelijke voorzitter wordt door de Kroon benoemd. Vervolgens

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

25

kunnen die schappen, als onderdeel van de overheid, verordeningen en
heffingen instellen voor alle ondernemingen in de sector waarvoor dat
schap is ingesteld. Daarnaast kunnen schappen in overleg met en voor
rekening van het Rijk, zoals de heer Aptroot terecht zei, medebewindstaken uitvoeren. Bij die medebewindstaken gaat het voornamelijk om
EU-marktordeningsmaatregelen, meestal op het gebied van de agrarische
sector. De product- en bedrijfschappen zijn een deel van de Nederlandse
ondernemings- en overheidscultuur. Ik geloof dat de heer Van den
Besselaar zei dat de schappen 60 jaar bestaan. Hij zei dit op een manier
alsof dat helemaal niets goeds is. Wat bestaat er echter nog meer 60 jaar?
De VVD bestaat 60 jaar. Misschien bestaat straks de PVV ook wel 60 jaar.
Zou dit dan de reden moeten zijn voor onmiddellijke opheffing? Ik denk
het niet. Ikzelf besta al bijna 60 jaar, maar ik weet niet of dit de Kamer
overtuigt. In ieder geval is het zo dat niet alles wat lang bestaat, snel
opgeheven moet worden.
De heer Van den Besselaar (PVV): Ik besta zelf al veel langer dan 60 jaar.
In die zin kan de minister zich een beetje aan mij spiegelen. Ik zeg ook niet
dat alles wat 60 jaar bestaat, opgeheven moet worden. Ik vind wel dat
instituten die zo lang bestaan terwijl zij op zich geen bestaansrecht
hebben – dat heb ik betoogd – er niet zouden moeten zijn. De PVV is
ontstaan uit onvrede over dit soort instituties. Ik hoop dat de PVV geen 60
jaar bestaat, want ik hoop dat Nederland zo ver evolueert dat de PVV
overbodig is.
Minister Kamp: In ieder geval heb ik bereikt dat de heer Van den
Besselaar zijn eerste interruptie heeft verspeeld.
De voorzitter: En ook nog zonder vraag, constateer ik.
Minister Kamp: De PBO is misschien iets van vroeger, maar zij is
daardoor nog niet per definitie verkeerd. Het stelsel is naar mijn
overtuiging doorgeschoten. Dat was ook de analyse van de drie
bestuurders die mij een advies hebben gegeven. Als iets doorgeschoten
is, wil dit niet per definitie zeggen dat je het moet afschieten. Mijn voorstel
is om de schappen te moderniseren en drastisch te beperken: minder
taken, minder schappen, lagere kosten en dus ook lagere heffingen. Dit
gaat ver. Rekening houdend met de teneur van de eerdere discussies in de
Kamer, waarbij de Kamer zich net zoals nu zeer kritisch uitliet, komt mijn
voorstel erop neer dat driekwart van de resultante – hetgeen tot nu toe
wordt gedaan en is gegroeid door de jaren heen – eraf zou kunnen. Dan
houd je de kern over, namelijk alleen de taken die onder medebewind
vallen en dus per definitie overheidstaken zijn. Je houdt daarmee bij de
schappen dus alleen de taken over die zo veel publiek belang hebben dat
iedereen snapt dat dit echt overheid is. Alles wat ook in de branches kan
en alles waarover je zou kunnen twijfelen of het in de branches kan, is eraf
gegaan. Datgene wat overblijft, is de kern van het publiekrechtelijkebedrijfsorganisatiestelsel.
Ik denk dat dit voorstel van het kabinet zeer in lijn is met het regeerakkoord. Wij zijn voor een krachtige en kleine overheid met minder
ambtenaren, minder bestuurders en minder regels. Dit realiseren wij als
wij de gelegenheid krijgen om de lijn die wij hebben uitgezet, inderdaad
uit te voeren. De nieuwe PBO krijgt legitimiteit door voortaan alleen nog
taken uit te voeren die voldoende publiek belang hebben, inclusief de
medebewindstaken die ik net heb genoemd. Daarmee gaan wij terug naar
de basis. Wij bereiken daarmee dat wij in de sectoren heel dicht op het
werk zitten en precies weten wat daar allemaal gebeurt bijvoorbeeld op
het vlak van diergezondheid, dierenwelzijn en wat er nodig is voor
voedselveiligheid, de gezondheid van planten. De schappen en de
bedrijven zitten in dit verband zo dicht op elkaar dat Nederland er niet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

26

beter van wordt als je die uit elkaar haalt. Wij willen dus graag de
kerntaken van de schappen in stand houden.
Een taak heeft naar onze opvatting een publiek belang als die ten goede
komt aan de hele samenleving. Die is dus voor de bedrijven in een sector
van belang, maar de samenleving als geheel heeft er ook belang bij dat er
aandacht is voor dierenwelzijn, dat er voedselveiligheid is en dat er de
nodige aandacht voor plant- en diergezondheid is om de gezondheid en
veiligheid van de samenleving als geheel te kunnen waarborgen. Wij
denken dat deze taken goed uitgevoerd worden op de manier zoals de
schappen dit doen en dat dit in het belang is van de samenleving als
geheel.
Over andere taken zoals promotie en belangenbehartiging is veel goeds te
zeggen, maar die zullen volgens het voorstel niet meer onder het
PBO-stelsel vallen, omdat zij niet als eerste het publieke belang dienen.
Promotie is prima, maar die hoef je niet te financieren vanwege het
publieke belang. Belangenbehartiging is ook heel begrijpelijk, maar
daarbij gaat het ook niet om een publiek belang. Mijns inziens moet je
consequent zijn over deze taken van de schappen in die zin dat die in
brancheorganisaties moeten worden uitgevoerd.
Drie taken moeten naar onze overtuiging gedaan blijven worden, in het
algemeen belang. Ik heb ze al genoemd: de medebewindstaken, de
bevordering van plant- en diergezondheid en dierenwelzijn en de
voedselveiligheid. De vraag is alleen of je deze taken in de 21ste eeuw nog
steeds in de PBO-vorm moet laten uitvoeren. Ik denk dat daar veel voor
pleit. De taken worden nu uitgevoerd met nauwe betrokkenheid van de
sector. Ik heb dat zojuist al proberen te verwoorden. Ik vind het van het
grootst mogelijke belang dat alle ondernemers en werknemers in de
sector zo nauw mogelijk betrokken zijn bij het maken van verordeningen,
bij het houden van toezicht en bij het uitvoeren van de taken. Op dit
moment is dit het geval. Ik denk dat we dit moeten vasthouden. De taken
worden bekostigd door heffingen bij ondernemers. Het gaat niet om de
medebewindstaken, zoals de heer Aptroot terecht zei; het gaat om de
andere taken, die een publiek belang dienen. Ondanks het feit dat deze
taken een publiek belang dienen, worden deze taken op dit moment toch
bekostigd door heffingen voor ondernemers. Een volgende overweging
om de genoemde taken bij de schappen te houden, is dat er in tientallen
jaren veel expertise is opgebouwd bij de schappen. Men kent het veld.
Alle mensen weten hoe ze elkaar kunnen vinden en hoe ze elkaar kunnen
aanvullen. Volgens mij is het niet in het belang van Nederland als wij al
deze verworvenheden laten wegglijden en laten afbreken, terwijl wij ze
vervolgens bij de overheid, in de vorm van een agentschap bijvoorbeeld,
weer gaan opbouwen. Hier zit een periode tussen. Ik vraag mij af of wij de
zaak daarmee wel op een goede manier kunnen behartigen en of het
daarna wel op dezelfde manier mogelijk is als het nu gebeurt. Ik plaats
daar mijn vraagtekens bij.
De heer Aptroot (VVD): Ik begrijp het argument van de knowhow niet,
van de kennis van zaken die aanwezig zou zijn bij de PBO’s. Een paar
medewerkers zal deze kennis ongetwijfeld hebben, maar als we driekwart
van de taken toch afschaffen en deze onderbrengen bij het ministerie, in
wat voor vorm dan ook, dan kun je de paar mensen die je daarvoor nodig
hebt, toch rekruteren uit degenen die nu vrijkomen bij de schappen? Dat
vind ik vanuit sociaal oogpunt heel verstandig. Zo kunnen mensen van
werk naar werk gaan. De kennis over die paar zaken, de wettelijke taken, is
dan dus helemaal niet weg. Je brengt ze dan alleen onder bij het
ministerie. De rest van de overhead en de aparte directies ben je allemaal
kwijt. Het wordt dus efficiënter. De knowhow kun je overplaatsen, als
mensen dat willen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

27

Minister Kamp: «Een paar taken». «Een paar mensen». «Even
overplaatsen». We praten over de agrarische sector, de nummer twee
exporteur van de wereld, die in moeilijke marktomstandigheden zeer veel
presteert. Bij de schappen werken zeer veel mensen aan allerlei taken. Het
gaat dus niet om een paar mensen. Ook als je kijkt naar de overblijvende
taken, gaat het niet om een paar mensen, maar spreken we nog over
honderden mensen. Het is een illusie om te denken dat als we die
overblijvende taken niet door de schappen maar door de overheid laten
uitvoeren, deze taken door veel minder mensen gedaan zouden kunnen
worden. De schappen kunnen de zaken zodanig organiseren dat er sprake
is van optimale efficiency. Ik geloof niet dat de overheid dit veel beter zou
kunnen doen. In ieder geval denk ik dat de zaken die door de jaren heen
bij de schappen gegroeid zijn, niet zomaar weggepoetst moeten worden.
Dat moet gewaardeerd worden. Het goede moeten we in het algemeen
belang proberen te behouden.
De heer Aptroot (VVD): Hoe het precies zit met de aantallen mensen,
weet ik niet. Wel gaat er in totaal voor bijna 247 mln. om bij de schappen.
De medebewindstaken kosten 27 mln. Dat is 11% van het geld dat omgaat
bij de schappen. Dan kun je toch praten over een beperkt aantal mensen
dat de medebewindstaken uitvoert? Nu hebben alle schappen te maken
met overhead. Ze hebben aparte administratieafdelingen en afdelingen
voor personeelszaken. Deze afdelingen heeft het ministerie allemaal al.
Het zou dus duidelijk met minder dan 11% van het aantal medewerkers
kunnen. Daarmee besparen we per saldo geld.
Minister Kamp: Ik ben niet van mening dat het alleen maar om de
medebewindstaken gaat. Het gaat om de medebewindstaken en om de
taken die een publiek belang dienen. De bevordering van plant- en
diergezondheid, dierenwelzijn, voedselveiligheid en gezondheid zijn taken
die volgens mij verplichtend georganiseerd moeten worden, om ervoor te
zorgen dat we op dat punt geen risico lopen. Iedereen die daarmee te
maken heeft, moet eraan meewerken om ervoor te zorgen dat we het
hoge eindniveau kunnen realiseren dat wij in Nederland willen hebben.
Als de overheid dit uit haar vingers laat glippen en dit aan de vrijwilligheid, de markt en het bedrijfsleven overlaat, zonder dat de overheid
garanties kan geven, loopt Nederland het risico dat de plant- en diergezondheid, het dierenwelzijn, de voedselveiligheid en de gezondheid
wezenlijk achteruitgaan. Dat wil ik niet. Ik vind het niet verstandig om te
doen alsof we kunnen volstaan met enkel de uitvoering van de medebewindstaken. Naar mijn overtuiging is dat niet zo.
Het aantal mensen dat over moet blijven om de medebewindstaken en de
overige taken op een efficiënte manier uit te voeren, komt naar mijn
schatting neer op zo’n 300. Deze mensen zouden bij de schappen in de
moderne opzet kunnen werken of bij de overheid. Ik denk niet dat het bij
de overheid efficiënter en effectiever gedaan kan worden dan het bij
gemoderniseerde schappen gedaan zou kunnen worden. Laten we de
agrarische sector niet onderschatten. Ik heb al een paar keer gezegd dat
deze sector de tweede exporteur in de wereld is. Dit is echt een wereldprestatie. In deze sector is lef aanwezig bij ondernemers, zijn mensen
bereid om te moderniseren, zien mensen het belang in van opschaling en
schaalvergroting, durven mensen de internationale concurrentie aan,
durven mensen te investeren, denken mensen op lange termijn, houden
mensen rekening met hun omgeving en met de natuur. Ik heb veel
vertrouwen in de sector en in de gemoderniseerde schappen die in deze
sector actief zijn.
Er bestaan verschillen in de Kamer over de taken die door de schappen
moeten worden uitgevoerd. Sommige Kamerleden vinden dat taken
moeten worden toegevoegd aan de taken die ik genoemd heb, zoals taken
op het terrein van arbeid, innovatie, productontwikkeling en

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

28

duurzaamheid. De woordvoerders die daarvan voorstander zijn, zullen
toch wel inzien dat de vraag op dit moment niet meer is welke taken we er
allemaal aan toevoegen, maar of er draagvlak in de Kamer te vinden is om
überhaupt met een stelsel van productschappen door te gaan. Als de
Kamer verdeeld raakt over de vraag of de productschappen moeten
worden opgeheven, waarbij een deel van de Kamer de productschappen
niet wil opheffen, een deel de productschappen op een soberder manier
wil organiseren en een ander deel de productschappen nog verder wil
uitbreiden, dan loopt de overheid in verdeeldheid weg en dan kan zij niet
de effectiviteit en efficiency opbrengen waartoe met name de agrarische
sector volgens mij wel in staat is.
De heer Dijkgraaf (SGP): Ik heb niet gepleit voor nieuwe taken voor
productschappen en bedrijfschappen. In mijn motie wordt de regering
verzocht om het te laten zoals het nu al is, zodat taken die als nuttig
worden gezien, overeind kunnen worden gehouden. Dat komt dus niet
neer op het toevoegen van nieuwe taken. Door de motie blijft het wel in
bepaalde gevallen mogelijk dat deze taken uitgevoerd blijven worden.
Minister Kamp: Dank u wel voor die verduidelijking. De heer Dijkgraaf
heeft echter ook gehoord wat andere woordvoerders hebben gezegd, die
ook wel de vriendinnen van de heer Koopmans werden genoemd. Zij
hebben aangegeven dat zaken als duurzaamheid en arbeid toch eigenlijk
wel bij de basistaken van de schappen zouden moeten behoren. Mede op
grond van de analyse die de drie bestuurders hebben gemaakt en die
vervolgens ook het kabinet heeft gemaakt, is de harde kern van de
publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie datgene wat ik zojuist heb gezegd.
Daar zit natuurlijk een heleboel duurzaamheid bij. Ik denk dat heel veel
activiteiten in de agrarische sector per definitie duurzame activiteiten zijn.
De factor arbeid is natuurlijk van het grootste belang. De sector gaat in
totaal over 400 000 bedrijven en 1 000 000 werknemers. Dit zijn voornamelijk kleine bedrijven, waarbij het vooral op de werknemers aankomt.
Voor die schappen is het van het allergrootste belang om de factor arbeid
– die gaat over alle kennis en inbreng van de werknemers – te behouden
en te organiseren. Ik ben ervan overtuigd dat daaraan een veel betere
invulling gegeven kan worden. Ik zal mij bij de voorbereiding van het
wetsvoorstel beraden op de vraag hoe dit moet worden gedaan. Het lijkt
mij echter niet verstandig om bij voorbaat deze taakgebieden automatisch
toe te voegen aan de lijst van zaken waarmee de schappen zich
bezighouden.
De heer Dijkgraaf (SGP): Ik constateer dat de minister dit ook niet bij
voorbaat uitsluit. Als blijkt dat bepaalde taken, in ieder geval rondom
innovatie en onderzoek, nuttig zijn, worden deze mogelijk behouden.
Minister Kamp: Ik zit hier om te luisteren naar de Kamer. Ik heb aangegeven hoe het volgens het kabinet moet. Ik heb heel goed geluisterd naar
de woordvoerders. Sommigen van hen zeggen dat zij wel voelen voor het
basispakket en noemen andere zaken die volgens hen nadrukkelijk in
beeld moeten worden gebracht. Ik ben bereid om te bekijken hoe dat het
beste gedaan kan worden. Wij zijn van mening dat het mogelijk is om bij
uitzondering taken mogelijk te maken die aanvullend zijn op het basispakket. Als de sector zulke aanvullende taken voorstelt voor de bedrijfschappen, als de minister van EL&I akkoord gaat – hij moet naar mijn
mening uiteindelijk verantwoordelijk worden voor de bedrijfschappen – en
als de Kamer daarmee instemt, dan kun je bij uitzonderling extra taken
toevoegen aan de taken die ik zojuist al heb genoemd. Welke criteria zou
de minister van EL&I daarvoor moeten hanteren? Het eerste criterium is
dat zo’n aanvullende taak noodzakelijk moet zijn voor het uitvoeren van de
medebewindstaken of van de autonome taken met een publiek belang,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

29

waar het eigenlijk om gaat. De vraag is dus of het om een noodzakelijke
ondersteunende taak gaat. Een tweede criterium is aan de orde als er
sprake is van ontoelaatbaar freeridersgedrag dat grote problemen
oplevert in een sector. Dan zou je moeten besluiten tot een aanvullende
taak, om ervoor te zorgen dat de kerntaken in de sector goed gedaan
kunnen worden. Als dit zwartrijdersgedrag marktverstorend werkt, zou
een aanvullende taak noodzakelijk kunnen zijn. Een derde reden voor een
aanvullende taak kan ontstaan in een sector met een heel specifieke
structuur, doordat in deze sector veel zzp’ers werken, er weinig financieel
draagvlak is, cao’s ontbreken en er geen O&O-fondsen zijn. Het kan zijn
dat je in zo’n sector iets moet doen ter aanvulling van de basisopzet
waarvan het kabinet uitgaat in het voorstel dat de Kamer gekregen heeft.
Wel moet in zo’n geval altijd nog een extra eis gesteld worden: deze
belangrijke aanvullende taken moeten het meest doelmatig en het meest
doeltreffend door het schap kunnen worden uitgevoerd. Als een andere
partij dit beter kan doen, dan moet deze dit doen. De essentie van mijn lijn
is dat wij de taken van de schappen hebben teruggebracht tot de kern en
dat wij niet geheel willen uitsluiten dat in bepaalde omstandigheden nog
aanvullende taken te doen zijn. We zullen ons bezinnen op de wijze
waarop wij de bijdrages van de woordvoerders van de SGP, GroenLinks
en de Partij van de Arbeid kunnen verwerken in het wetsvoorstel dat ik
van plan ben om te maken.
Mevrouw Smeets (PvdA): De minister zegt dat de Partij van de Arbeid er
nog eens extra taken bovenop legt. De minister moet het ons niet kwalijk
nemen dat wij onze eigen contouren schetsen. Ik merk ook op dat ik
niemand van de tegenstanders van de PBO’s heb horen zeggen dat hij
opeens voor de schappen zou zijn als ik de aanvullende taken zou
intrekken.
De bonden hebben heel duidelijk gezegd dat zij zich terugtrekken als het
onderdeel arbeid niet geregeld zou worden in het wetsvoorstel. Dat hoort
ook bij de sociale partners. Kan de minister daarop nog eens ingaan?
Minister Kamp: Ik wil mij niet te veel laten afleiden door iedereen die zegt
dat hij zich terugtrekt. Je moet altijd proberen om constructief en
opbouwend bezig te zijn. Ik probeer in een wet vast te leggen welke taken
naar mijn overtuiging het beste door de schappen kunnen worden
uitgevoerd, op een effectieve en efficiënte manier, voor een kwart van de
kosten en de organisatiemiddelen die op dit moment nodig zijn. Ik ga die
wet zo opzetten dat ik zowel recht doe aan de inbreng van mevrouw
Smeets als aan de inbreng van andere woordvoerders. Ook zal ik
proberen om recht te doen aan wat werkgevers- en werknemersorganisaties naar voren hebben gebracht. Ik realiseer mij dat dit een
moeilijke opgave is, maar ik denk dat het de moeite waard is om mij
hiervoor in te zetten. Ik verwijt mevrouw Smeets en haar fractie dus niets.
Dat zou niet gepast zijn, maar er is ook geen enkele reden voor.
Alle woordvoerders hebben naar mijn overtuiging een consistente lijn
gekozen. De heer Verhoeven vindt dat vrijwilligheid de basis van alles
moet zijn. Mevrouw Smeets heeft haar invalshoek duidelijk neergezet, ook
wat betreft het belang dat zij hecht aan duurzaamheid en aan de factor
arbeid. Mevrouw Van Tongeren heeft zeer consequent vanuit het oogpunt
van duurzaamheid de lijn van GroenLinks vertolkt. Ik begrijp ook de heer
Aptroot heel goed, die door de jaren heen consequent aan zijn lijn heeft
vastgehouden. Dat hij dat nu ook doet, kan hem moeilijk verweten
worden. Ik vraag de Kamer nu wel om er oog voor te houden waarom het
hierbij gaat. Het gaat hierbij om een belangrijk en succesvol onderdeel
van onze economie. Dit onderdeel is na de oorlog opgebouwd tot iets
waarvan wij allemaal profijt hebben. Het is doorgeschoten, maar het kan
weer worden teruggebracht tot de kern. Hierdoor kan het ook in de
toekomst een belangrijke rol blijven vervullen. Ik weet dat het een wat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

30

onduidelijk fenomeen is, aan de rand van de overheid. Publiekrechtelijke
bedrijfsorganisaties worden bestuurd door de sociale partners. Dit
fenomeen is niet zo helder als het zou kunnen zijn. Maar is het nou
verkeerd om de werknemers- en werkgeversorganisaties nauw te
betrekken bij een onderdeel van de overheid waarbij deze betrokkenheid
zeer nuttig is? Via deze organisaties kun je er namelijk voor zorgen dat je
de ondernemers en de werknemers zelf er nauw bij betrekt. Op die manier
kun je proberen om optimale resultaten te bereiken, zeker aangezien de
sector ook nog bereid is om de kosten zelf te betalen. Wat gegroeid is en
wat bestaat, kunnen we verbeteren, afslanken of stroomlijnen, maar
afschaffen is volgens mij niet in het algemeen belang.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): De minister probeert het
probleem van de kwadratuur van de cirkel op te lossen. Ik waardeer dat de
minister begrip heeft voor de verschillende standpunten in de Kamer,
maar ik zou graag willen weten wat de exacte positie van de minister is. In
mijn bijdrage heb ik vrij helder de taken aangeduid. Ook heb ik gevraagd
of deze expliciet zouden kunnen worden opgenomen in de Wet op de
bedrijfsorganisatie. Op die vraag krijg ik graag een klip-en-klaar antwoord
van de minister.
Minister Kamp: Wat mevrouw Van Tongeren vraagt, zou allemaal kunnen,
maar het is de vraag of we dit moeten doen. Ik heb alle waardering voor
de inbreng van mevrouw Van Tongeren, maar deze liep natuurlijk niet
een-op-een gelijk met de inbreng van de andere woordvoerders. Als we
een wetsvoorstel willen maken dat steun krijgt van de Kamer, zal er toch
iets uit moeten komen waar een meerderheid van de Kamer voor te
krijgen is. GroenLinks kan onderdeel van die meerderheid zijn. Ik moet
goed luisteren naar wat mevrouw Van Tongeren naar voren heeft
gebracht. Ook naar anderen moet ik goed luisteren. Op basis hiervan zal ik
op zoek moeten naar een model dat de steun van de meerderheid van de
Kamer krijgt. Als ik nu tegen mevrouw Van Tongeren zeg dat ik het met
haar eens ben dat binnen twee jaar een derde van de budgetten aan
duurzaamheid moet worden uitgegeven, stel ik haar weliswaar tevreden,
maar stoot ik anderen weer af. Daarmee bereik ik mogelijk niet het
einddoel dat ik zou willen bereiken. Ik vraag mevrouw Van Tongeren
daarom om begrip. Zij en anderen hebben gedetailleerde vragen gesteld,
maar dit is niet het moment om op die details in te gaan. Nu is het voor
mij vooral het moment om te luisteren en om te bekijken welke gemene
deler ik daaruit kan halen die het mogelijk maakt om de wens van het
kabinet te realiseren, namelijk de instandhouding van de kern van de
publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Ik zal de positie van GroenLinks
wat verduidelijken. De VVD-fractie heeft al meegedeeld dat zij mogelijkerwijs een motie zal indienen waarin gevraagd wordt om opheffing van
de bedrijf- en productschappen. Als ik geen heldere uitleg krijg over de
richting waarin de minister denkt, dan gaat mijn fractie meestemmen met
die motie. Wij hebben niet meer maanden de tijd. Het moet in dit debat
helder worden of wij steun kunnen geven aan het voorstel van de minister
of dat wij de motie van de VVD gaan steunen.
Minister Kamp: Het kabinet heeft aangegeven dat het van mening is dat
de productschappen tot de kern moeten worden teruggebracht. Ik heb
geformuleerd wat die kern is. Ik heb echter ook de bereidheid om te
bekijken hoe, binnen de formulering van mijn Kamerbrief en nota, recht
kan worden gedaan aan de factoren arbeid en duurzaamheid en aan de
factoren die de heer Dijkgraaf heeft genoemd. Ik wil ook bekijken welke
ruimte mogelijk is voor de aanvullende taken. Botweg zeggen hoe we het
precies gaan doen, zoals mevrouw Van Tongeren vraagt, zou het doel niet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

31

dienen. Beter is het om te bekijken hoe zowel haar inbreng als die van
anderen met elkaar in zo’n verband kunnen worden gebracht dat er een
voorstel kan worden geformuleerd dat de steun van de Kamer kan krijgen.
De heer Verhoeven (D66): Ik waardeer de praktische en open manier
waarop de minister schetst hoe het ervoor staat en welke wegen er zijn
om tot iets te komen. Ik heb er zelfs wel enige bewondering voor. De
minister doet dit heel duidelijk en open. De minister zegt dat dit debat er
niet voor bedoeld is om alles helemaal tot op detail uit te voeren. Hij wil
eerst eens bekijken wat de hoofdlijnen zijn. Er is een hoofdlijn die ik heel
belangrijk vind. Ik vraag de minister om zijn visie hierop te geven. Wij
hebben de afgelopen tientallen jaren voortdurend met zijn allen gezegd
dat wij Nederland eens wat eenvoudiger zouden moeten maken. Wij
zouden vereenvoudiging moeten aanbrengen in alle instituties en in de
daarmee samenhangende bestuurlijke spaghetti en tussenlagen. Door
middel van die vereenvoudiging snappen mensen weer waar wat gebeurt
en waarom. Ik heb het dus niet over de taken die in de ogen van bijna
iedereen in de Kamer moeten blijven bestaan. Wat vindt de minister van
het gegeven dat het kabinetsvoorstel uitademt dat als puntje bij paaltje
komt, het net als in de afgelopen maanden erop uitdraait dat de huidige
situatie toch in stand wordt gehouden, waardoor we nooit eens tot een
versimpeling kunnen komen?
Minister Kamp: Het voorstel van het kabinet houdt in dat voor driekwart
de lijn van de heer Verhoeven wordt gevolgd. De heer Verhoeven zegt dat
hij niet allerlei taken wil waaraan ondernemers verplicht mee moeten
doen en waarvoor heffingen opgelegd worden die ondernemers verplicht
moeten betalen. Ik heb dat goed begrepen. Het voorstel komt erop neer
dat driekwart van de activiteiten beëindigd wordt. Deze activiteiten mogen
wel doorgezet worden, maar dan in brancheorganisaties, op basis van
vrijwilligheid. Daarmee ben ik de heer Verhoeven dus een heel eind
tegemoetgekomen. Plant- en diergezondheid kun je in Nederland, waar zo
veel mensen en dieren zo dicht op elkaar leven, niet bewaken als je
deelname aan de organisaties die zich hiermee bezighouden vrijwillig
maakt. Het werkt alleen als je vastlegt dat de behartiging van diergezondheid in de sectoren een publiek belang is. Dan moet iedereen
daaraan meedoen. In ons land is het nodig om deelname daaraan
verplicht te stellen. Ik vind dat je zeer terughoudend moet zijn met
verplichtingen. Deze nota is daarvan een uitwerking. Naar mijn mening
zijn we voor driekwart tegemoetgekomen aan de richting die de heer
Verhoeven kiest en die heel goed te begrijpen is.
De heer Verhoeven (D66): Zo kun je er inderdaad naar kijken. Wij zeggen
eigenlijk dat er twee mogelijkheden zijn om zaken te organiseren. Je kunt
het enerzijds publiek doen, omdat het in het algemeen belang is. Daar valt
een aantal taken onder. De minister heeft ze geschetst: de medebewindstaken en de taken voor dierenwelzijn, gezondheid en voedselveiligheid.
Anderzijds kun je een aantal dingen gewoon door private organisaties
laten uitvoeren. Volgens mij zijn wij het eens over de taken die voortgezet
moeten worden. Het gaat nu om de manier waarop dit moet gebeuren.
Wij vinden schappen niet het juiste vehikel. De vehikels worden langzamerhand steeds groter en gaan dingen doen waarvoor zij niet bedoeld
zijn. Die vrees hebben wij in de afgelopen tientallen jaren steeds
bewaarheid zien worden. Snapt de minister dat voor een aantal partijen
het punt is bereikt dat zij voor een steviger oplossing willen kiezen in
plaats van voor de oplossing van het kabinet?
Minister Kamp: Zeker, maar daarmee trekt de overheid het exclusief naar
zich toe. In Nederland is er op dit moment nog sprake van een overgangsgebied: het is overheid, maar de overheid staat toe dat het bestuurd wordt

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

32

door de werkgevers- en werknemersorganisaties, onder een onafhankelijke en door de Kroon benoemde voorzitter en binnen de wettelijke regels
die wij hebben gesteld. Dit is een typische Nederlandse vorm, waarmee
wij in de afgelopen decennia zijn uitgeschoten. Er is veel te veel onder
deze organisaties gebracht. Het is noodzakelijk om dit terug te brengen.
De heer Verhoeven zal kunnen beamen dat het voorliggende voorstel zeer
ver in die richting gaat. Ik breng het met dit voorstel zeer ver terug. De
heer Verhoeven is er bang voor dat het straks weer gaat groeien, maar de
beste garantie om dit te voorkomen is hijzelf, samen met de rest van de
Tweede Kamer.
Het is duidelijk dat de Kamer heel kritisch is. Er mogen geen aanvullende
taken worden uitgevoerd zonder dat de Kamer daarmee heeft ingestemd.
Het kabinet komt in het voorstel met een regeling waarin vastgelegd
wordt dat de sector eerst allerlei zaken moet aantonen bij de minister van
EL&I, waarna deze ermee moet instemmen dat bij uitzondering een taak
extra gedaan wordt. Dit kan alleen geëffectueerd worden als de Kamer
ermee instemt. Met die lijn hebben we er een aantal remmen op gezet en
voorkomen we dat we weer de groei zullen zien die er in het verleden is
geweest, die we nu als wildgroei aanmerken, maar die in het verleden
mogelijk wel zijn functie heeft gehad, in het stadium van opbouw dat we
met zijn allen hebben doorgemaakt.
De heer Ulenbelt (SP): De minister verdedigt de schappen onder
verwijzing naar het grote belang dat zij hebben voor de export en de
werkgelegenheid. Dit kan alleen maar tot stand zijn gekomen door het
werk dat de schappen hebben gedaan. Nu wordt daar driekwart
afgehaald. Vreest de minister dan niet dat de export eraan gaat? Het is het
een of het ander.
Minister Kamp: Tja, het is maar hoe je het wilt uitleggen. Ik heb gezegd
dat ik het mij moeilijk kan voorstellen dat de agrarische sector tot het
grote succesnummer van ondernemend Nederland is geworden, bijna de
grootste exporteur van de hele wereld, ondanks de aanwezigheid van de
schappen. Met andere woorden, ik denk dat de schappen daar wel
degelijk een nuttige rol in hebben vervuld. De schappen hebben de
medebewindstaken vervuld en zijn zich daarna gaan toeleggen op de
bevordering van plant- en diergezondheid, dierenwelzijn, voedselveiligheid en gezondheid. Vervolgens zijn daar promotie, onderzoek en
belangenbehartiging bij gekomen. Als je een goed draaiende organisatie
hebt, is het logisch dat je de neiging hebt om je taken steeds verder uit te
bouwen. Wij zijn met zijn allen tot de conclusie gekomen dat dit te ver is
gegaan. De schappen zien dit zelf ook in. Daarom hebben de schappen
ook positief gereageerd op wat wij naar voren hebben gebracht. Als wij
het terugbrengen tot de kern en als wij ervoor zorgen dat het goed zit wat
betreft de plantgezondheid, zonder dat daar witte vlekken in komen, als
wij ervoor zorgen dat het goed zit met de gezondheid van tientallen
miljoenen dieren, als het goed zit met de voedselveiligheid, kortom, als
we die basis overeind houden, is de inmiddels krachtige en geheel
opgebouwde agrarische sector in Nederland in staat om zijn sterke positie
te behouden.
De heer Ulenbelt (SP): Dat is niet helemaal een antwoord op mijn vraag.
Er zijn 250 medebewindstaken. Het is nauwelijks te controleren of deze
taken geleid hebben tot de successen in de export. Ik zie dat niet. Het gaat
om Europese regels, die uitgevoerd moeten worden. Die zijn niet gericht
op de bevordering van de export. De minister wil 50 van deze taken
overhouden. Die hebben allemaal ook niks te maken met de bevordering
van de export. Als de bewering van de minister waar is, schaadt hij toch
de tuinbouwsector en de export als hij dat heel grote deel, driekwart van
de taken, aan de kant schuift?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

33

Minister Kamp: Ik kan dit niet volgen. We leven in Nederland dicht op
elkaar. Hier worden zo veel planten gekweekt en geteeld. Als wij ervoor
zorgen dat het goed blijft gaan met de plantgezondheid en als wij dat
doen zoals het nu gaat, verplicht, met verordeningen en onder toezicht,
als wij hetzelfde doen voor de diergezondheid en als wij ervoor zorgen dat
voldaan wordt aan de dierenwelzijnseisen, als wij de voedselveiligheid en
de gezondheid van de consumenten in de gaten houden en als wij dat
blijven organiseren op de wijze die ik in mijn nota heb voorgesteld, dan
leggen wij toch een heel goede basis voor de verdere ontwikkeling van de
agrarische sector? Het gaat toch niet alleen maar om de marktordeningstaken van Europa, die wij medebewindstaken noemen? Het gaat
toch ook om de andere zaken, die ik net heb genoemd? Ik vind dat de heer
Ulenbelt een beetje shopt in mijn argumenten. Hij zoekt daarin onderbouwing voor zijn conclusie dat de schappen opgeheven kunnen worden.
Ik denk echter dat dit niet kan. Ik heb de overtuiging dat de instandhouding van de schappen, geconcentreerd op hun kerntaak, in het belang
is van de ondernemers en van de werknemers in de sector en ook in het
algemeen belang van de mensen in Nederland.
Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie): Ik heb de minister goed
begrepen. Ik vind ook dat de agrarische sector heel belangrijk is voor ons
land. Ik hoor de minister zeggen dat de taken die misbaar zijn, weliswaar
doorgezet kunnen worden, maar dat de brancheorganisaties dit kunnen
organiseren. Dit zal betekenen dat bedrijfschappen samen moeten gaan of
opgeheven moeten worden. Of zie ik dat verkeerd?
Minister Kamp: De lijn die wij hebben uitgezet, waarbij de taken tot de
harde kern worden teruggebracht, houdt in dat de bedrijfschappen
ophouden te bestaan. Zij houden zich met andere taken bezig. Die zijn
zeer nuttig, maar in het kabinetsvoorstel is er geen plaats meer voor de
bedrijfschappen. Dat betekent dat zij terug moeten vallen op datgene wat
de heer Verhoeven naar voren heeft gebracht. Als men het werk van de
productschappen zo belangrijk vindt in een branche – ik denk dat daar
soms heel goede redenen voor zijn – dan moeten de ondernemers in de
branche zo verstandig zijn om zich vrijwillig te organiseren in de branche.
De kosten die zij gezamenlijk maken, moeten zij dan ook gezamenlijk
dragen. Ik ben het met de heer Verhoeven eens. Als je ziet hoe ver de
sectoren zich inmiddels ontwikkeld hebben en hoe de Nederlandse
samenleving inmiddels in elkaar zit, dan denk ik dat dit inderdaad
mogelijk is. Daarvan zijn in sommige sectoren ook al voorbeelden te zien.
Ik probeer te werken aan draagvlak in de Kamer, zowel bij mevrouw
Ortega als bij de heer Verhoeven en mevrouw Van Tongeren. Ik zoek naar
een manier waarop ik de taken van het schap op zo’n manier kan
concentreren en terugbrengen tot de harde kern dat zij daarmee kunnen
instemmen. Ik zal dadelijk nog reageren op de opmerkingen van de
verschillende woordvoerders. Ik zal deze verder ook betrekken bij de
voorbereiding van het wetsvoorstel. Ik weet dat het moeilijk is. De
standpunten lopen uit elkaar, maar ik zie wel mogelijkheden om het toch
voor elkaar te krijgen.
Als gedaan wordt wat wij nu voorstellen, dan heeft dit grote gevolgen
voor de organisatie van de schappen. Dan verdwijnen de bedrijfschappen
en blijven de productschappen over. In het nieuwe stelsel zullen veel
minder taken worden uitgevoerd, waardoor de organisatie kleiner wordt
en de bestuurlijke drukte zal afnemen. Wij willen het overblijvende
bestuur sterk moderniseren, maar wij willen wel overeind houden dat het
bestuur bij de sociale partners blijft. Daar stellen wij dan een aantal
randvoorwaarden aan. Het bestuur blijft bij de sociale partners, maar de
transparantie van de besluitvorming moet zeer worden vergroot. De
mogelijkheden voor inspraak moeten worden versterkt. Dit moet allemaal
veel moderner worden georganiseerd. Ondernemers die geen lid willen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

34

zijn van een brancheorganisatie, maar die wel onder de werking van het
schap worden gebracht, moeten dus ook invloed krijgen op het bestuur
van dat schap. De besturen moeten regelmatig hun activiteiten evalueren
en vergelijken met die van anderen en daarover conclusies formuleren.
Ook moeten draagvlakonderzoeken worden gedaan om te kijken of er
voldoende draagvlak is voor wat de schappen doen bij degenen voor wie
zij het in eerste instantie doen, namelijk de ondernemers in de sector. Ik
denk dat de geldigheid van PBO-regelgeving steeds aan termijnen moet
worden gebonden. We moeten kritisch kijken naar de sector en naar de
activiteiten van de sector. Als je met regelgeving komt, dan is dit voor een
bepaalde periode. Aan het eind van deze periode moet je bekijken of de
regelgeving verlengd moet worden.
Organisatorisch zal er veel moeten veranderen. Gevraagd is of je dit wel
aan de sector zelf kunt overlaten. Ik denk dat je dit heel goed aan de sector
kunt overlaten. Als er één sector is waaraan je dit soort dingen kunt
overlaten, dan is het wel aan de agrarische sector in brede zin. Ik heb al
gezegd dat er in deze sector in het geheel geen angst is voor aanpassing
aan de marktomstandigheden, voor het aangaan van internationale
concurrentie en voor het realiseren van schaalvergroting als dit nodig is.
In de sector begrijpt men de signalen die nu vanuit de overheid worden
gegeven. Ik denk dat ze het overeenkomstig deze signalen gaan organiseren en dat het komt tot één PBO-huis met één backoffice, waarin alle
activiteiten die gedaan moeten worden, gedaan worden. Hier kan een
bestuur op zitten met diverse kamers. Misschien zouden enkele productschappen over kunnen blijven. Ik denk echter dat we het heel goed aan de
sector kunnen overlaten om er een 21ste eeuws model te ontwerpen, in
de geest van wat de Kamer naar voren heeft gebracht. Natuurlijk zullen
we niet maar afwachten wat er gebeurt en het resultaat daarvan voor
zoete koek slikken. Wij zullen kritisch kijken naar wat eruit komt. We zullen
bekijken of eruit komt wat ik verwacht. Als dat niet het geval is, zullen wij
aangeven hoe het wel moet. Het moet duidelijk zijn dat het in stand
houden van de huidige organisatie voor het kabinet absoluut geen optie
is.
In het nieuwe stelsel dat ik samen met mijn collega Verhagen namens het
kabinet heb voorgesteld, zal dus een drastische reductie van het aantal
taken komen. De kosten zullen zeer worden gedrukt. Ik heb al gezegd dat
een reductie met bijna driekwart van de kosten denkbaar is. Voor
ondernemers vervalt daardoor de heffing helemaal of wordt deze
aanzienlijk lager. Ik ben van plan om dit geheel te verwerken in een
wetsvoorstel.
De factoren arbeid en duurzaamheid zijn ook naar voren gebracht.
Volgens mij is dit niet het moment om te bekijken in welke vorm we de
taken precies moeten gieten. Eerst moeten we met elkaar vaststellen of er
voldoende draagvlak is om de publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie te
laten bestaan. Ik hoop dat ook de fracties zullen inzien dat de publiekrechtelijke bedrijfsorganisatie in deze sector moet blijven bestaan, nu ook LTO
Nederland en MKB-Nederland hebben laten weten dat deze moet blijven
bestaan en nu het kabinet, op grond van de analyse door drie
bestuurders, tot de conclusie is gekomen dat ze zou moeten blijven
bestaan, in een gemoderniseerde en aangepaste vorm. Ik denk dat we
eerst moeten bekijken of daarvoor voldoende draagvlak is. Bij het
uitwerken van een en ander ben ik bereid om goed na te denken, nadat ik
eerst goed geluisterd heb naar wat met name mevrouw Van Tongeren, de
heer Dijkgraaf en mevrouw Smeets naar voren hebben gebracht. Ik zal
bekijken op welke wijze ik hun bijdrage in het model kan verwerken.
Ik zal nu niet in detail ingaan op alle andere vragen die de Kamerleden
hebben gesteld. Ik denk dat ik dit beter kan doen nadat de Kamer een
principe-uitspraak heeft gedaan. In het kader van het wetsvoorstel dat ik
zal formuleren, zal ik nader ingaan op de diverse vragen uit de Kamer.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

35

De voorzitter: Ik zie dat de heer Verhoeven zijn vinger opsteekt. We
kunnen nu echter ook een korte tweede termijn inlassen, waarin de Kamer
de zaken aan de orde kan stellen die nog niet aan de orde zijn geweest.
De heer Verhoeven (D66): Ik wil daar op zich wel mee akkoord gaan,
maar ...
De voorzitter: Dan stel ik voor dat we verder gaan met de tweede
termijn. Ik geef het woord aan de heer Aptroot.
De heer Verhoeven (D66): Dit vind ik geen prettige manier van voorzitten.
Ik wil meewerken en mijn interruptie offeren voor een tweede termijn. Nu
gaat u powerplay spelen, voorzitter. Dat doet u omdat u de vaart erin wilt
houden. Ik zal daaraan meewerken, maar dit had ook op een andere
manier gekund.
De voorzitter: Ik handelde nadrukkelijk ook op verzoek van de
commissie. Ik stel voor dat wij in de tweede termijn een spreektijd
aanhouden van twee minuten.
De heer Aptroot (VVD): Voorzitter. Ik heb bewondering voor de minister.
Hij verdedigt zijn voorstel met verve. Het is best lastig als je daarover een
principieel meningsverschil hebt. Ik ben niet overtuigd door de minister.
Ook heb ik een vraag. Ik hoor steeds over de voedselveiligheid en over
dierziekten. Daar doen de productschappen wel wat aan, maar vanuit de
overheid is het toch de nVWA die zich daarop richt? Als er ergens
dierziekten zijn en er iets moet gebeuren, hebben wij toch de controleurs
en inspecteurs van het ministerie? Volgens mij heet dit de AID of zo, maar
misschien heeft deze instelling nu weer een andere naam. Ik weet dat niet.
Ik lees in stukken dat deze instellingen zelfs aan 100%-klepcontroles doen
bij het vervoer van varkens. Ik weet niet wat zij allemaal doen, maar heb
wel het gevoel dat alles langs elkaar heen werkt. Ik kan het niet beter
verwoorden dan de collega van D66 deed. Hij stelde voor om een aantal
instituties op te ruimen. En als je driekwart kunt opruimen, dan kun je het
ook helemaal opruimen. Dan hebben we echt schoon schip gemaakt.
Ik heb verder geen vragen aan de minister, maar ik heb wel behoefte aan
een plenaire afronding. Ik denk dat dat verstandig is. Ik wil dus graag een
VAO aanvragen. Ik denk dat het goed is om te bekijken waar de
meerderheid van de Kamer ligt. Onze inzet daarbij is en blijft het volledig
afschaffen van de schappen.
Mevrouw Smeets (PvdA): Voorzitter. Ik dank de minister voor zijn
antwoorden. Ik ben het eens met de minister. Als wij overgaan tot het
afschaffen van de schappen, lopen wij een groot risico. Niet omdat de
schappen een doel zijn, maar omdat zij als instrumenten een doel dienen.
In de loop der jaren hebben zij ons gebracht waar wij nu staan. De
agrarische sector is nu de tweede exporteur van de wereld, zeg ik de
minister na. Ik heb goed geluisterd naar de minister. De minister zegt dat
hij bereid is om te kijken naar wat de Partij van de Arbeid heeft benadrukt:
arbeid en duurzaamheid. Als het wetsvoorstel er ligt, zal ik bekijken of
deze factoren daarin voldoende zijn opgenomen. De minister zegt dat wij
eerst moeten bezien of er een meerderheid in de Kamer is die vindt dat de
minister moet doorgaan met zijn plannen. Als de plannen doorgaan, wil ik
daarin de factoren arbeid en duurzaamheid opgenomen zien. We zullen
het VAO afwachten. Daarna gaan we weer verder.
De heer Verhoeven (D66): Voorzitter. Ik dank de minister die, gegeven zijn
standpunt, op een duidelijke en geloofwaardige manier een aantal punten
heeft neergezet. Het standpunt van D66 is ook heel duidelijk. Wij zijn de
enige partij die pleit voor vrijwilligheid, misschien samen met de PVV. D66

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

36

is van mening dat de publieke taken gewoon bij de overheid kunnen
worden gelegd. Wij zitten nu in een rare positie. Wij zullen geen motie
indienen, omdat deze het niet zal halen. Wij zullen de motie van de VVD
afwachten en heel goed lezen. Wij zullen bekijken wat wij daarmee gaan
doen. Daar zal veel van afhangen. Alles wat daarna gebeurt, is van later
zorg, inclusief het toevoegen van taken, waarover ook andere ministers
beslissen.
Tot slot wil ik nog één ding zeggen. Hiervoor had ik in mijn interruptie ook
aandacht willen vragen. Ik heb het gevaar geschetst dat de instituten toch
weer geleidelijk zullen uitdijen. Dat vindt al ongeveer plaats in deze zaal.
Als doorgegaan wordt met de schappen, worden meteen taken op het
gebied van arbeid en duurzaamheid toegevoegd, vanwege de wens van
twee fracties. Dat is precies waarover wij ons zorgen maken. Ik wil dat hier
toch nog eens gezegd hebben. Daarom neig ik sterk naar de opstelling
van de heer Aptroot.
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Het is verfrissend om in deze
commissie mee te draaien. Deze minister heeft humor en geeft heldere
antwoorden. Wel wil ik erop wijzen dat ik de vriendin van iemand anders
ben dan van de heer Koopmans.
De heer Aptroot (VVD): Oh, Ger.
De heer Koopmans (CDA): Ik trek het wel, hoor!
Mevrouw Van Tongeren (GroenLinks): Voordat ik mijn politieke carrière
begon, heb ik mij laten vertellen dat nogal wat relaties sneuvelen in Den
Haag. Ik wil vanavond gewoon gezellig en gelukkig kunnen thuiskomen.
Het standpunt van GroenLinks is volgens mij vrij helder. Ook voor de
minister is dit standpunt vrij helder. Wij gaan wel bekijken hoe het VAO
uitpakt. Ik had gehoopt om vandaag iets meer duidelijkheid te krijgen,
waardoor wij onze positie makkelijker hadden kunnen bepalen. Het is een
«nee, tenzij».
De heer Koopmans (CDA): Voorzitter. Ik dank de minister voor zijn
antwoorden. De vraag is of de minister van Sociale Zaken bereid is om de
mogelijke gevolgen van het afschaffen van de productschappen
budgettair voor zijn rekening te nemen.
Het meest bizarre van dit debat is volgens mij dat de SP-fractie, onder het
motto van «wij zijn de partij die de wind mee heeft en het voor het zeggen
heeft», eigenhandig 700 mensen de straat op jaagt en dan ook nog het lef
heeft om aan de regering te vragen hoe zij het sociaal plan gaat regelen.
Dat verbaast mij heel erg.
De heer Ulenbelt (SP): In het plan van het kabinet, dat de steun krijgt van
de heer Koopmans, worden 430 mensen ontslagen. Dat vindt de heer
Koopmans wel acceptabel?
De heer Koopmans (CDA): Mijn punt is dat de heer Ulenbelt zojuist over
het sociaal plan begon, direct nadat hij ze alle 700 de stoep op had
gejaagd. De soep van de SP staat al klaar, maar door de woorden van de
heer Ulenbelt komen 700 mensen op straat te staan.
De heer Ulenbelt (SP): Omdat het mijn fractie om mensen gaat, bepleit ik
een sociaal plan. De heer Koopmans gaat het helemaal niet om de
mensen maar om de schappen. Toch maakt hij de SP zwart, omdat hij iets
in de lucht wil houden wat een hoop mensen niet willen. Jammer dat hij
al die tijd die heffingen voor niets heeft betaald.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

37

Mevrouw Ortega-Martijn (ChristenUnie): Voorzitter. Ik dank de minister
voor de antwoorden op de vragen, ook al heeft hij bepaalde vragen nog
niet echt beantwoord. Ik heb heel duidelijk naar voren gebracht dat mijn
fractie wel iets ziet zitten in het voorstel van de minister om over te gaan
tot modernisering en om expliciet in te zetten op de kerntaken. Ik heb ook
gevraagd of de minister in ieder geval kan toezeggen dat heffingen en
verordeningen rechtvaardiger, eerlijker en realistischer zullen worden.
Ook vraag ik hem of de opt-out simpeler en eenvoudiger kan en of de
beroeps- en bezwaarprocedures simpeler en eenvoudiger zullen worden.
Ik wil op deze vragen concrete antwoorden om mijn steun voor het
voorstel van de minister te kunnen uitspreken.
Tot slot vraag ik de minister of hij mogelijkheden ziet om de taken die op
dit moment door het Hoofdbedrijfschap Ambachten worden uitgevoerd
mee te nemen bij zijn overwegingen over de aanvullende taken.
De heer Ulenbelt (SP): Voorzitter. Ik constateer dat de minister een weg
wil inslaan die de meerderheid van de Kamer niet wil. De vraag is of dat
verstandig is. De minister geeft een beetje toe aan mensen die het plantje
dat flink gesnoeid is, verder willen laten groeien. De meerderheid zegt
echter dat het plantje niet meer deugt en dat we het plantje moeten
veredelen, door het anders te organiseren en de taken voor een deel bij de
overheid neer te leggen. De minister heeft nog geen antwoord gegeven
op de vraag of hij bereid is om in overleg met de SER en de Stichting van
de Arbeid te bekijken om in de sectoren waar het niet goed geregeld is, de
zaken bij de tijd te brengen. Dit zou op een moderne manier moeten
gebeuren, zoals andere sectoren dat hebben gedaan die in het verre
verleden de schappen al vaarwel hebben gezegd.
Ik heb ook nog een vraag over het sociaal plan, inderdaad, mijnheer
Koopmans. Als de minister met de steun van de heer Koopmans 430
banen schrapt, moet er voor die 430 banen in ieder geval een sociaal plan
komen. Een deel van deze mensen kan naar de overheid. Een ander deel
kan gaan werken bij de brancheorganisaties. Ik vraag de minister hoe het
hiermee staat en of dit wordt geregeld.
De heer Van den Besselaar (PVV): Voorzitter. Ook ik dank de minister
voor zijn beantwoording. Hij heeft met verve zijn plan verdedigd, maar hij
heeft mij niet overtuigd. Als politieke nieuweling trapte ik in de val die de
minister opzette, waardoor ik mijn interruptie niet kon houden. Ik heb nog
twee vragen aan de minister.
Ik heb begrepen dat het Productschap Tuinbouw recent een peiling heeft
gehouden. Uit die peiling blijkt dat 32%, een meerderheid, van het
productschap af wil. Van de boomkwekers wil zelfs 70% ervan af. Ik vraag
mij af wie nou de freeriders zijn. Is dat de meerderheid die verplicht wordt
om een afdracht te betalen? Of is dat de minderheid van 30% die de
anderen gegijzeld houdt?
Ik heb de minister een aantal malen horen spreken over de agrarische
sector als nummer twee exporteur. Wellicht zou de sector nummer één
geweest zijn zonder het productschap. Ik heb hier een brief van een
exporteur. Helaas heb ik nu niet de tijd om heel de brief voor te lezen,
maar hij wordt onderschreven door meerdere brieven die ik heb gehad.
De briefschrijver is tien jaar bezig geweest om, tot aan het College van
Beroep voor het bedrijfsleven, zijn gram te halen. De brief is exemplarisch
voor vele brieven die ik gekregen heb. Ik zou de laatste zin uit de brief
willen voorlezen. «Hopelijk is de strijd met het productschap binnenkort
gestreden, zodat ik mijn aandacht weer kan richten op mijn eigen
vakgebied, het telen en exporteren van potplanten.»
Minister Kamp: Voorzitter. Ik begin met een reactie op de brief die de heer
Van den Besselaar heeft gekregen. Ik heb vele brieven gelezen over de
overheid. Mensen vinden dat deze moet worden opgeheven of dat

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

38

onderdelen van de overheid zouden moeten worden opgeheven. Dat
soort brieven krijg je nu eenmaal. De overheid stelt door haar functioneren nu eenmaal niet iedereen tevreden. Er zijn mensen die voor hun
gevoel tegen een muur oplopen en die zich heel scherp tegen de overheid
afzetten. De schappen zijn belast met overheidstaken. Zij zijn onderdeel
geworden van de overheid, vanwege de Wet op de bedrijfsorganisatie die
wij gemaakt hebben. Dit betekent ook dat de schappen weerstand krijgen.
Natuurlijk zijn er ook bij de schappen dingen verkeerd gegaan. Ik denk dat
de schappen zich met te veel dingen bemoeid hebben. Daarom komen wij
nu met een voorstel om dit allemaal anders te gaan doen, te stroomlijnen,
te moderniseren en tot de kern terug te brengen. Ik hoef dit niet te
herhalen.
Mevrouw Ortega zegt dat de opt-out anders georganiseerd moet worden.
Ook vindt zij dat de heffingen anders moeten worden georganiseerd en
dat er een verbetering moet komen in de bezwaar- en beroepsprocedures.
Ik ben het met mevrouw Ortega eens. Alle dingen die zij genoemd heeft,
zijn belangrijk. In het wetsvoorstel zullen wij daaraan aandacht geven. Wij
zullen kiezen voor een vorm die naar ik hoop de steun zal krijgen van de
fractie van de ChristenUnie.
De heer Ulenbelt heeft mij gevraagd om mij in te zetten voor sectoren
zonder cao’s en dus zonder O&O-fondsen. Ik begrijp niet zo goed het
verband tussen deze vraag en het onderwerp dat aan de orde is, maar in
algemene zin kan ik zeggen dat werkgevers en werknemers een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben om dingen te organiseren in sectoren.
De heer Ulenbelt vindt net als ik cao’s en O&O-fondsen wenselijk. Dat vind
ik ook. Natuurlijk ben ik bereid om in mijn overleg met de sociale partners
onder ogen te zien waar dingen minder goed lopen. Ik wil hen bevragen
en stimuleren, zodat zij de gewenste verbeteringen kunnen realiseren.
De heer Koopmans heeft mij gevraagd hoe ik het voorstel budgettair voor
mijn rekening ga nemen. Ik kan niks budgettair voor mijn rekening nemen,
omdat onze financiële mogelijkheden natuurlijk zeer beperkt zijn. Wij zijn
alleen maar aan het bekijken hoe wij ervoor kunnen zorgen dat wij met
onze overheidsfinanciën binnen de kaders blijven die wij zelf hebben
vastgesteld. Ik zou niet weten waar wij extra geld vandaan zouden moeten
halen. Ik zit er helemaal niet om verlegen om dingen die nu in de sectoren
worden gedaan, naar de overheid toe te trekken en daar vervolgens een
dekking voor te zoeken. Daar heb ik geen antwoord op.
Tegen de heer Aptroot zeg ik dat de overheid haar eigen verantwoordelijkheid heeft ten aanzien van dierziekten. Die kan de overheid ook blijven
waarmaken. De kern zit hem in de preventie. Je moet de ondernemers in
de sectoren overtuigen en meekrijgen, zodat zij dezelfde maatregelen
willen nemen om onheil te voorkomen. Daarvoor moet je regels en
financiering vastleggen. De schappen zijn daarvoor naar mijn overtuiging
zeer belangrijk.
Mevrouw Smeets zegt net als ik dat we het VAO zouden moeten
afwachten.
Mevrouw Van Tongeren begrijpt heel goed hoe de verhoudingen in de
Kamer liggen en constateert dat zij iets anders zegt dan de woordvoerder
van D66. Voor de instandhouding van de schappen is de steun van hen
beiden nodig. Het is de uitdaging voor mij om recht te doen aan wat de
heer Verhoeven wil, namelijk dat het uitgangspunt vrijwilligheid moet zijn.
Je moet alleen die dingen verplicht stellen en centraal organiseren die
absoluut noodzakelijk zijn. De Kamer heeft een belangrijke aanzet gegeven
voor de beantwoording van de vraag wat wel en niet noodzakelijk is. Het
is nu aan mij om daaraan verdere uitwerking te geven.
De voorzitter: Ik dank de minister voor zijn antwoorden in tweede termijn
en voor zijn aanwezigheid. Wij zullen namens deze commissie een VAO
aanvragen bij de Voorzitter. Ik dank alle mensen op de tribune ook voor
hun aanwezigheid en sluit de vergadering.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 615, nr. 5

39