Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

34 518

Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek
in verband met het clausuleren van het recht op
contact of omgang na partnerdoding

Nr. 13

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VEILIGHEID EN JUSTITIE
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 15 mei 2017
Tijdens de plenaire behandeling op 10 mei jl. (Handelingen II 2016/17, nr.
73) van het wetsvoorstel tot Wijziging van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek in verband met het clausuleren van het recht op contact of
omgang na partnerdoding (Kamerstuk 34 518) heb ik uw Kamer toegezegd
schriftelijk in te gaan op de ontvankelijkheid van een ouder in de situatie
dat deze – na als verdachte te zijn aangemerkt – inmiddels niet langer
verdacht wordt van partnerdoding, noch daarvoor veroordeeld is. Hierbij
doe ik deze toezegging gestand.
Een van partnerdoding verdachte ouder wiens omgang met zijn kind is
ontzegd voor de duur van twee jaar of meer zal, als het voorstel tot wet is
verheven, tevens voor twee jaar niet ontvankelijk zijn in een nieuw
verzoek om omgang. Zodra deze persoon echter niet langer als verdachte
wordt aangemerkt of is vrijgesproken, geldt de verlengde termijn voor
niet-ontvankelijkheid ook niet langer. Deze is immers gekoppeld aan de
verdenking of veroordeling wegens partnerdoding.
Vanaf dat moment geldt opnieuw de hoofdregel: een ouder kan altijd een
verzoek indienen voor herziening van de omgangsregeling/
omgangsontzegging indien de omstandigheden zijn gewijzigd sinds de
eerdere beslissing of indien bij het nemen van de beslissing van onjuiste
of onvolledige gegevens is uitgegaan (artikel 1:377e, eerste lid, BW).
Het vervallen van de verdenking is per definitie een wijziging van
omstandigheden in de zin van de wet. De ouder heeft daarmee automatisch het recht een nieuw verzoek tot het vaststellen van een omgangsregeling te doen.
Het Kamerlid Bergkamp vroeg daarbij nog specifiek naar de duur van een
dergelijke procedure. Navraag bij de Raad voor de Rechtspraak leert dat
de duur van een procedure voor een omgangsregeling afhangt van veel
omstandigheden, onder andere van de vraag of er verweer wordt gevoerd
en of er een onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming nodig

kst-34518-13
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 518, nr. 13

1

wordt geacht. Ik wil daarbij nog benadrukken dat in een situatie als
hierboven beschreven, in veel gevallen ook (voorlopige) kinderbeschermingsmaatregelen zullen zijn genomen. In die gevallen zal tevens moeten
worden beoordeeld of en welke beschermingsmaatregelen nog nodig zijn,
gelet op het wegvallen van de verdenking of de vrijspraak. Hoewel
snelheid hierbij van groot belang is, gaat zorgvuldigheid in deze gevallen
voor.
Als de rechter beslist de omgang te starten, dan zal er vrijwel altijd een
starttraject met begeleiding noodzakelijk zijn, omdat de minderjarige de
ouder een tijd niet heeft gezien.
De rechterlijke procedure naar aanleiding van een verzoek om recht op
omgang hoeft overigens niet in de weg te staan aan het feitelijk weer op
gang komen van de omgang indien dit gebeurt met instemming van alle
betrokken partijen (kind, ouder en voogd).
Het Kamerlid Van Toorenburg vroeg nog naar de rol van de Raad van de
Kinderbescherming in de situatie dat de ouder niet langer als verdachte
wordt aangemerkt of is vrijgesproken. Bij de beoordeling van de noodzaak
van het voortduren van (voorlopige) kinderbeschermingsmaatregelen in
een situatie als deze is de Raad doorgaans betrokken. De rechter zal ook
bij een beoordeling van een verzoek om omgang wegens wijziging van
omstandigheden altijd (nader) advies kunnen vragen aan de Raad. De
Raad voor de Kinderbescherming kan niet zelfstandig verzoeken om een
wijziging van de omgangsregeling. Die rol heeft de Raad slechts, zoals in
het onderhavige wetsvoorstel voorgesteld, in geval van partnerdoding.
De Minister van Veiligheid en Justitie,
S.A. Blok

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 34 518, nr. 13

2