Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

31 058

Wijziging van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek
in verband met de aanpassing van de regeling
voor besloten vennootschappen met beperkte
aansprakelijkheid (Wet vereenvoudiging en
flexibilisering bv-recht)

Nr. 9

AMENDEMENT VAN HET LID IRRGANG
Ontvangen 22 oktober 2009
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
Artikel I wordt als volgt gewijzigd:
I
In onderdeel HH, punt 5, wordt in artikel 208, zesde lid, de zinsnede
«artikel 216 lid 2» vervangen door: de derde zin van artikel 216 lid 3.
II
In onderdeel JJ komt artikel 216 te luiden:
Artikel 216
1. De algemene vergadering is bevoegd tot bestemming van de winst
die door de vaststelling van de jaarrekening is bepaald en tot vaststelling
van uitkeringen, voor zover het eigen vermogen groter is dan de reserves
die krachtens de wet of de statuten moeten worden aangehouden. De
statuten kunnen de bevoegdheden, bedoeld in de eerste zin, beperken of
toekennen aan een ander orgaan. Voor de vaststelling van het eigen
vermogen en de reserves is de laatst vastgestelde jaarrekening bepalend.
2. Een besluit dat strekt tot uitkering heeft geen gevolgen zolang het
bestuur geen goedkeuring heeft verleend. Het bestuur weigert de
goedkeuring indien het weet of redelijkerwijs behoort te voorzien dat de
vennootschap na de uitkering niet zal kunnen blijven voortgaan met het
betalen van haar opeisbare schulden.
3. Indien de vennootschap na een uitkering niet kan voortgaan met het
betalen van haar opeisbare schulden, zijn de bestuurders die dat ten tijde
van de uitkering wisten of redelijkerwijs behoorden te voorzien jegens de
vennootschap hoofdelijk verbonden voor het tekort dat door de uitkering
is ontstaan met de wettelijke rente vanaf de dag van de uitkering. Niet
verbonden is de bestuurder die bewijst dat het niet aan hem te wijten is
dat de vennootschap de uitkering heeft gedaan en dat hij niet nalatig is
geweest in het treffen van maatregelen om de gevolgen daarvan af te
wenden.

KST135967
0910tkkst31058-9
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2009

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 058, nr. 9

1

Degene die de uitkering ontving terwijl hij wist of redelijkerwijs
behoorde te voorzien dat de vennootschap na de uitkering niet zou
kunnen voortgaan met het betalen van haar opeisbare schulden is
gehouden tot vergoeding van het tekort dat door de uitkering is ontstaan,
ieder voor ten hoogste het bedrag of de waarde van de door hem
ontvangen uitkering, met de wettelijke rente vanaf de dag van de
uitkering. Indien de bestuurders de vordering uit hoofde van de eerste zin
hebben voldaan, geschiedt de in de derde zin bedoelde vergoeding aan de
bestuurders, naar evenredigheid van het gedeelte dat door ieder der
bestuurders is voldaan. Ten aanzien van een schuld uit hoofde van de
eerste of de derde zin is de schuldenaar niet bevoegd tot verrekening.
4. Met een bestuurder wordt voor de toepassing van lid 3 gelijkgesteld
degene die het beleid van de vennootschap heeft bepaald of mede heeft
bepaald, als ware hij bestuurder. De vordering kan niet worden ingesteld
tegen de door de rechter benoemde bewindvoerder.
5. Bij de berekening van iedere uitkering tellen de aandelen die de
vennootschap in haar kapitaal houdt, niet mede, tenzij bij de statuten
anders is bepaald.
6. Bij de berekening van het bedrag, dat op ieder aandeel zal worden
uitgekeerd, komt slechts het bedrag van de verplichte stortingen op het
nominale bedrag van de aandelen in aanmerking. Van de vorige zin kan in
de statuten of telkens met instemming van alle aandeelhouders worden
afgeweken.
7. Bij de statuten kan worden bepaald dat aandelen van een bijzondere
soort of aanduiding geen of slechts beperkt recht geven tot deling in de
winst of reserves van de vennootschap.
8. Voor een statutaire regeling als bedoeld in lid 6 of lid 7 is de
instemming vereist van alle houders van aandelen waaraan de statutenwijziging afbreuk doet.
9. De statuten kunnen bepalen dat de vordering van een aandeelhouder
niet door verloop van vijf jaren verjaart, doch eerst na een langere termijn
vervalt. Een zodanige bepaling is alsdan van overeenkomstige toepassing
op de vordering van de houder van een certificaat van een aandeel op de
aandeelhouder.
10. De statuten kunnen bepalen dat de winst waartoe houders van
aandelen van een bepaalde soort gerechtigd zijn, geheel of gedeeltelijk te
hunnen behoeve wordt gereserveerd.
11. Lid 3 is niet van toepassing op uitkeringen in de vorm van aandelen
in het kapitaal van de vennootschap of bijschrijvingen op niet volgestorte
aandelen.
III
In onderdeel VV, punt 3, wordt in artikel 228, vijfde lid, de zinsnede
«artikel 216 lid 5» vervangen door: artikel 216 lid 7.
Toelichting
Een belangrijk onderdeel van het wetsvoorstel flexibilisering BV-recht is
het afschaffen van het systeem van kapitaalbescherming, waaronder het
minimum kapitaal-vereiste. De memorie van toelichting stelt dat «de
thans geldende regeling van kapitaalbescherming wordt vervangen door
een systeem dat uitgaat van aansprakelijkheid van de betrokken personen
(in het bijzonder bestuurders), indien door het verwijtbaar handelen van
die personen de rechten van crediteuren van de vennootschap worden
aangetast».
Het wetsvoorstel bevatte aanvankelijk een vereiste van instemming
door het bestuur bij besluiten die strekken tot uitkeringen aan aandeelhouders. Het bestuur moest de instemming weigeren indien het wist of
redelijkerwijs behoorde te voorzien dat de vennootschap na de uitkering

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 058, nr. 9

2

niet zou kunnen blijven voortgaan met het betalen van opeisbare
schulden. Bij onterecht verleende goedkeuring zouden de bestuurders
hoofdelijk aansprakelijk zijn.
Bij tweede nota van wijziging is de goedkeuringsbevoegdheid ten
aanzien van uitkeringen en de daaraan gekoppelde specifieke
aansprakelijkheidssanctie voor bestuurders echter uit het wetsvoorstel
geschrapt. Bestuurders dienen de aandeelhouders slechts advies uit te
brengen, en kunnen waarschuwen dat het voorgenomen dividendbesluit
onverstandig is en niet genomen zou moeten worden. De bestuurder
heeft zijn taak dan naar behoren vervuld en is van aansprakelijkheid
ontslagen, maar de aandeelhouders kunnen de waarschuwing in de wind
slaan en het dividendbesluit doordrukken. Weliswaar kunnen dan de
aandeelhouders aansprakelijk worden gesteld, maar dit is lastig indien het
bijvoorbeeld gaat om een groot aantal aandeelhouders of aandeelhouders
die in het buitenland gevestigd zijn. Ook zijn de crediteuren van de
vennootschap meer gebaat bij een regeling die beoogt benadelende
uitkeringen te voorkomen, dan bij mogelijk aansprakelijkstelling van
aandeelhouders nadat het is misgegaan.
De aandeelhouder mag het eigen belang voorop stellen, de bestuurder
moet het belang van de vennootschap voor ogen houden. Het is dus de
taak van het bestuur het uitkeringsbesluit te toetsen aan het belang van de
vennootschap en zich te onthouden van medewerking aan de uitvoering
van een besluit dat met het belang van de vennootschap in strijd is.
Bestuurders kunnen het beste beoordelen of de financiële positie een
bepaalde uitkering al dan niet toelaat, zij moeten dan ook weerstand
kunnen bieden tegen aandeelhouders die een waarschuwing van het
bestuur negeren en besluiten tot de uitkering. Om bestuurders meer
houvast te geven moet dit uitdrukkelijk in de wet worden vastgelegd,
zoals in het oorspronkelijke wetsvoorstel en in het wetsvoorstel na eerste
nota van wijziging.
Dit amendement zorgt er voor dat het bestuur het dividendbesluit moet
goedkeuren, zoals in het wetsvoorstel was geregeld na de eerste nota van
wijziging. Er is niet voor gekozen dat het bestuur «slechts» de instemming
met het dividendbesluit mag weigeren als het wist of redelijkerwijs kon
vermoeden dat het besluit tot betalingsproblemen zou leiden, zoals bij
eerste nota van wijziging geregeld. Het bestuur moet een uitkeringsbesluit
breder kunnen toetsen, aan het belang van de hele vennootschap,
waaronder ook werknemers, crediteuren, klanten en minderheidsaandeelhouders. Voor het overige zijn alle bij eerste nota van wijziging
aangebrachte wijzigingen in stand gelaten, waaronder ook de keuze de
aansprakelijkheid te beperken tot het tekort dat door de uitkering is
ontstaan.
Irrgang

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 058, nr. 9

3