1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2012–2013

33 413

Protocol tot wijziging van het Verdrag tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek
India tot het vermijden van dubbele belasting en
tot het voorkomen van het ontgaan van
belasting inzake belastingen naar het inkomen
en naar het vermogen, met Protocol
ondertekend te New Delhi op 30 juli 1988;
’s-Gravenhage, 10 mei 2012

A /Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
20 september 2012.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens één van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer te kennen worden gegeven
uiterlijk op 20 oktober 2012.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal

Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State wordt niet openbaar gemaakt,
omdat het zonder meer instemmend luidt
(artikel 26, zesde lid jo vijfde lid, van de Wet
op de Raad van State).

Den Haag, 14 september 2012
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste lid, en artikel 5, eerste lid,
van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen, de Raad van
State gehoord, heb ik de eer u hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over
te leggen het op 10 mei 2012 te ‘s-Gravenhage tot stand gekomen
Protocol tot wijziging van het Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek India tot het vermijden van dubbele belasting en
tot het voorkomen van het ontgaan van belasting inzake belastingen naar
het inkomen en naar het vermogen, met Protocol ondertekend te New
Delhi op 30 juli 1988 (Trb. 2012, 100).
Een toelichtende nota bij het Protocol treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt alleen voor het Europese deel van Nederland
gevraagd.
De minister van Buitenlandse Zaken,
U. Rosenthal

kst-33413-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 413, nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
I. ALGEMEEN
Inleiding
Met het onderhavige op 10 mei 2012 te ’s-Gravenhage ondertekende
Protocol (Trb. 2012, 100) wordt beoogd te komen tot een partiële wijziging
van het op 30 juli 1988 te New Delhi tot stand gekomen Verdrag tussen
het Koninkrijk der Nederlanden en de Republiek India tot het vermijden
van dubbele belasting en tot het voorkomen van het ontgaan van
belasting met betrekking tot belastingen naar het inkomen en naar het
vermogen, met Protocol ( Trb. 1988, 122; Trb. 1989, 4 en Trb.1989, 168),
hierna te noemen: «het Verdrag». De voorgestelde wijziging in het Verdrag
houdt in dat de huidige bepaling in het Verdrag met betrekking tot
internationale uitwisseling van gegevens wordt vervangen door een
bepaling die is gebaseerd op de meest recente OESO-standaard, zoals
deze onderdeel is van het OESO-modelverdrag 2008. Hiermee wordt de
actuele internationale standaard op het gebied van informatie-uitwisseling
geïmplementeerd in het bestaande belastingverdrag tussen Nederland en
India.
De voorgestelde wijziging in het Verdrag is dan ook in overeenstemming
met het Nederlandse verdragsbeleid (zie de Notitie fiscaal verdragsbeleid
20111). Om die reden en omdat het voorliggende wijzigingsprotocol de
wijziging van slechts één verdragsartikel betreft (en de toevoeging van
een met dit verdragsartikel verband houdende protocolbepaling), is ervan
afgezien het schema in te vullen waarin de toetsingscriteria zijn
opgenomen voor Nederlandse bilaterale belastingverdragen en dat is
gevoegd bij de brief aan de Tweede Kamer van 18 oktober 20112, ter
uitvoering van de motie-Van Vliet3. Het invullen van dit schema, dat op
vele verdragsartikelen ziet, zou hier immers weinig toegevoegde waarde
hebben.
Vooralsnog is met India sprake van uitwisseling «op verzoek». Nederland
heeft altijd onderstreept voorstander te zijn van automatische uitwisseling
van (bank)informatie, omdat daarmee een effectieve uitwisseling van
informatie naar verwachting het best zal zijn gewaarborgd. De huidige
internationale standaard schrijft deze verdergaande vorm van informatieuitwisseling evenwel (nog) niet voor.
Overigens is het in het kader van de internationale standaard voldoende
als de gevraagde informatie voor de belastingheffing (van het verzoekende land) «voorzienbaar relevant» is. Er behoeft dus bijvoorbeeld geen
sprake te zijn van belastingontduiking of -fraude voordat een verzoek
(succesvol) kan worden ingediend. Vanuit Nederlandse optiek blijft
volledige transparantie en automatische gegevensuitwisseling evenwel de
(logische) volgende stap.
Omdat India in januari 2012 het Verdrag inzake Wederzijdse Administratieve Bijstand in Belastingzaken (WABB-verdrag) heeft ondertekend, zal
uitwisseling van fiscale informatie tussen Nederland en India ook op
grond van dit verdrag mogelijk gaan worden. De totstandkoming van het
onderhavige Protocol moet echter tevens worden gezien tegen de
achtergrond van de internationaal toegenomen en toenemende aandacht
voor transparantie en internationale informatie-uitwisseling op het gebied
van belastingen. Ook is het Protocol van belang voor de toepassing van
de inkomensgerelateerde regelingen.
1

Kamerstukken II 2010/11, 25 087, bijlage bij
nr. 7. Meer in het bijzonder wordt verwezen
naar paragraaf 2.16.1 van deze notitie.
2
Kamerstukken II 2010/11, 25 087, nr. 27.
3
Kamerstukken II 2010/11, 25 087, nr. 8 (Van
Vliet, PVV).

Verloop van de onderhandelingen met India
In oktober 2010 heeft Nederland met India in verkennende zin gesproken
over een mogelijke meer omvattende herziening van het bestaande
belastingverdrag tussen Nederland en India. De delegatie van het

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 413, nr. 1

2

ministerie van Financiën van India gaf daarbij aan, dat het Indiase
parlement heeft afgedwongen, dat Indiase belastingverdragen op het punt
van de internationale uitwisseling van gegevens binnen afzienbare tijd
zouden moeten worden aangepast, in overeenstemming met de meest
recente OESO-standaard. Daarop zijn beide staten overeengekomen het
huidige artikel 26 inzake de informatie-uitwisseling in het Verdrag te
actualiseren op basis van het OESO-modelverdrag 2008.
Budgettaire gevolgen en administratieve lasten
Door het uitwisselen van informatie kan Nederland op een meer adequate
wijze zijn belastingwetgeving toepassen. De informatie-uitwisseling moet
worden gezien in de context van het voorkomen van het ontgaan van
belasting. Op langere termijn zal het Protocol naar verwachting positieve
budgettaire gevolgen hebben voor de Nederlandse schatkist. Deze zijn op
dit ogenblik overigens niet nader te kwantificeren. Aan het Protocol zijn
voor Nederland geen administratieve lasten van betekenis verbonden.
Nederlandse situatie
De juridische grondslag voor de informatie-uitwisseling met India is
gelegen in het Verdrag zelf. De Wet op de internationale bijstandsverlening bij de heffing van belastingen (WIB) beoogt de benodigde nationale
maatregelen te treffen, zoals toegang tot maatregelen voor informatievergaring en tot voorzieningen voor de rechtsbescherming van de binnenlandse bron van de informatie. Er bestaan in Nederland geen wettelijke
belemmeringen om te voldoen aan bepalingen voor informatieuitwisseling zoals in het thans voorliggende Protocol met India zijn
neergelegd.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel 1
De huidige bepaling, die ziet op uitwisseling van inlichtingen (artikel 26),
wordt vervangen door een nieuwe bepaling. Deze nieuwe bepaling
(hierna: artikel 26) stemt – behoudens één afwijking, welke in het
navolgende nog wordt toegelicht – overeen met de informatieuitwisselingbepaling uit het OESO-modelverdrag 2008 en is in lijn met het
Nederlandse verdragsbeleid.
Met het in het eerste lid van artikel 26 gehanteerde criterium dat de
gevraagde informatie voor de belastingheffing (van het verzoekende land)
«voorzienbaar relevant» is, wordt beoogd om een zo breed mogelijke
uitwisseling van informatie mogelijk te maken, hiertoe kunnen bijvoorbeeld ook inlichtingen behoren die berusten bij een trust. De bepaling ziet
niet alleen op de belastingen waarop het Verdrag van toepassing is, maar
ook op door Nederland of India geheven belastingen van elke soort of
benaming (artikel 26, eerste lid, laatste volzin). Dit is een uitbreiding van
de werkingssfeer in vergelijking met de huidige bepaling, die alleen
betrekking heeft op de belastingen waarop het verdrag van toepassing is.
Het eerste lid van artikel 26 opent voor beide verdragsstaten de
mogelijkheid op verzoek, alsmede automatisch en spontaan informatie uit
te wisselen.
Het tweede lid van artikel 26 geeft aan hoe de staat die inlichtingen
ontvangt van de andere staat met deze inlichtingen dient om te gaan en
ziet daarmee tevens op de geheimhoudingsverplichting en het gebruik
van de inlichtingen. Zoals het tweede lid bepaalt, dient informatie,
verkregen van een verdragsluitende staat, alleen ter kennis te worden
gebracht van personen of autoriteiten die in de andere verdragsluitende

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 413, nr. 1

3

staat betrokken zijn bij de in lid twee vermelde situaties. Onder die
personen of autoriteiten vallen dus niet autoriteiten van derde staten.
Op verzoek van India is aan het eind van het tweede lid van artikel 26 de
tekst toegevoegd die als suggestie is opgenomen in het
OESO-commentaar op artikel 26, paragraaf 12.3. Met deze toevoeging
wordt tegemoet gekomen aan de wens van India om inlichtingen die een
staat ontvangt te mogen gebruiken voor andere doeleinden dan hetgeen
is neergelegd in het eerste lid en het tweede lid van artikel 26. Zoals volgt
uit het OESO-commentaar op artikel 26, paragraaf 12.3, moet bij deze
doeleinden worden gedacht aan het delen van fiscale gegevens met
instanties ten behoeve van de aanpak van zaken met hoge prioriteit, zoals
het bestrijden van witwassen van geld, corruptie en terrorismefinanciering. Om een correcte gang van zaken te waarborgen geldt als
voorwaarde voor het gebruik van gegevens voor andere doeleinden dat er
een grondslag moet zijn in de wetgeving van beide verdragsluitende
staten en dat de bevoegde autoriteit van de gegevensverstrekkende staat
toestemming verleent voor het gebruik ervan.
Het derde lid van artikel 26 bevat de algemene grenzen van de
verplichting tot de uitwisseling van inlichtingen (de weigeringsgronden).
Het vierde lid van artikel 26 bepaalt dat de verdragsstaat waaraan
inlichtingen worden gevraagd, zijn nationale informatievergarende
maatregelen dient in te zetten, ook al heeft die staat die inlichtingen niet
nodig voor de eigen belastingheffing. Wel blijven de gronden voor
weigering van inlichtingen, zoals vermeld in het derde lid van artikel 26,
van toepassing.
Het vijfde lid van artikel 26 bepaalt dat het enkele feit dat informatie in het
bezit is van bijvoorbeeld een bank, een financiële instelling of een
zaakwaarnemer, geen reden mag zijn voor een verdragsluitende staat om
de informatie niet te verstrekken aan de staat die om de informatie heeft
verzocht.
Artikel 2
Met deze bepaling wordt ingevolge een aan het Protocol bij het Verdrag
nieuw toe te voegen artikel VIII (Ad Article 26) ter verduidelijking de
informatie-uitwisseling uitdrukkelijk uitgebreid tot de Nederlandse en
(eventuele) Indiase inkomensgerelateerde regelingen, en waarvan – in elk
geval wat betreft Nederland – de uitvoering is opgedragen aan de
Nederlandse Belastingdienst1. Hierdoor mag voor de inkomensgerelateerde regelingen niet alleen verkregen informatie worden aangewend,
maar mag ook rechtstreeks informatie worden opgevraagd voor de
toepassing van deze inkomensgerelateerde regelingen, ook al is deze
informatie niet relevant voor de belastingheffing.
Artikel 3
Dit Protocol treedt in werking na ontvangst van de laatste van de twee
voor inwerkingtreding noodzakelijke mededelingen dat aan de (grond)wettelijke of anderszins vereiste formaliteiten is voldaan.
III. Koninkrijkspositie
Het Protocol zal, evenals het Verdrag, wat het Koninkrijk der Nederlanden
betreft, alleen voor het Europese deel van Nederland gelden.

1

Voor wat betreft Nederland: zoals bijvoorbeeld vermeld in de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (Stb. 2005, 344).

Na de staatkundige hervorming van het Koninkrijk per 10 oktober 2010
blijven de ten behoeve van de Nederlandse Antillen afgesloten verdragen
(inclusief overeenkomsten ter uitwisseling van informatie betreffende
belastingzaken, de zogeheten TIEA’s) van rechtswege van toepassing op
Bonaire, Sint Eustatius en Saba (het Caribische deel van Nederland). Er

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 413, nr. 1

4

bestaat geen TIEA ten behoeve van de Nederlandse Antillen met India.
Desalniettemin zou India een bijstandsverzoek met betrekking tot het
Caribische deel van Nederland aan Nederland kunnen doen op grond van
de Belastingwet BES. Artikel 8 124, tweede lid, van de Belastingwet BES
voorziet in die mogelijkheid, zonder dat artikel 8 134, eerste lid, daaraan in
de weg staat. Artikel 8 124, tweede lid, beoogt het toepassingsbereik van
afdeling 2 «Internationale bijstandsverlening» van hoofdstuk VIII, titel 9,
van de Belastingwet BES uit te breiden tot situaties waar Nederland voor
wat betreft het Europese deel met een andere staat een bijstandsregeling
terzake is overeengekomen. Een dergelijke regeling, hoewel deze
uitsluitend geldt voor het Europese deel, vormt in dat geval de internationale rechtsbasis van de gegevensverstrekking.
De staatssecretaris van Financiën,
F. H. H. Weekers
De minister van Buitenlandse Zaken,
U. Rosenthal

Staten-Generaal, vergaderjaar 2012–2013, 33 413, nr. 1

5