Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 241

Wijziging van de Ziektewet en enige andere
wetten om ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid van vangnetters te
beperken (Wet beperking ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid vangnetters)

Nr. 7

NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 21 juni 2012
Het voorstel van wet wordt als volgt gewijzigd:
1.
Het in artikel I, onderdeel B, voorgestelde artikel 19aa, derde lid, komt te
luiden:
3. Op de verzekerde, bedoeld in het eerste lid, die op of na de dag
waarop het tijdvak van 52 weken, bedoeld in het eerste lid, is verstreken
met arbeid meer verdient dan 65% van het maatmaninkomen per uur, is
het eerste lid, onderdeel b, niet van toepassing tot zes maanden na de dag
waarop hij met arbeid meer dan 65% van het maatmaninkomen per uur
ging verdienen.
2.
Het in artikel I, onderdeel E, voorgestelde artikel 29e wordt als volgt
gewijzigd:
a. In het derde lid, onderdeel b, aanhef, vervalt «uitsluitend» en
«, onderdeel a,».
b. In het derde lid, onderdeel b, onder 1, vervalt «geheel of gedeeltelijk».
c. Het vierde lid komt te luiden:
4. De duur van de periode waarin het ziekengeld op grond van het
eerste lid, onderdeel a, en tweede lid, 70% van het dagloon bedraagt,
wordt verminderd met de duur van de tot de eerste dag waarop
ziekengeld wordt uitgekeerd, ontvangen loongerelateerde uitkering op
grond van de Werkloosheidswet, indien de verzekerde voor de toepassing
van deze wet op grond van de artikel 7 als verzekerde werd beschouwd
onmiddellijk voorafgaande aan de eerste dag van de ongeschiktheid tot
werken.

kst-33241-7
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

1

3.
In artikel I wordt na onderdeel O een nieuw onderdeel ingevoegd,
luidende:
Oa
Artikel 73b komt te luiden:
Artikel 73b
Het bezwaar of beroep van een werkgever tegen de in artikel 63a, derde
lid, bedoelde betaling dan wel tegen een in artikel 38, derde of vierde lid,
van de Wet financiering sociale verzekeringen, bedoelde opslag of korting
kan niet zijn gegrond op de grief, dat een uitkering op grond van deze wet
ten onrechte of tot een te hoog bedrag is vastgesteld.
4.
In artikel II wordt na onderdeel B een nieuw onderdeel ingevoegd,
luidende:
Ba
Artikel 34, tweede lid, komt te luiden:
2. In afwijking van artikel 20 kan de werkgever de met betrekking tot een
werknemer door hem verschuldigde gedifferentieerde premie ten
behoeve van de Werkhervattingskas, bedoeld in artikel 38, verhalen op de
werknemer onder bij ministeriële regeling te bepalen voorwaarden tot een
bij die regeling nader te bepalen bedrag, dat ten hoogste de helft van de
door de werkgever verschuldigde premie kan bedragen.
5.
Artikel II, onderdeel D, komt te luiden:
D
Artikel 38a wordt als volgt gewijzigd:
1. Het eerste lid komt te luiden:
1. In afwijking van artikel 38 is over een uitkering op grond van de Wet
werk en inkomen naar arbeidsvermogen, de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, de Ziektewet, hoofdstuk 3, afdeling 2, paragraaf 1, van
de Wet arbeid en zorg, de Werkloosheidswet, over een toeslag op grond
van de Toeslagenwet, over het loon uit een dienstbetrekking op grond van
de Wet sociale werkvoorziening en over het loon van de werknemer van
de eigenrisicodrager, op wie artikel 56 van toepassing is, als gedifferentieerde premie ten behoeve van de Werkhervattingskas een vervangende
premie verschuldigd. Met een uitkering op grond van de Werkloosheidswet wordt gelijkgesteld een wachtgeld als bedoeld in artikel 1,
onderdeel r, van de Wet overheidspersoneel onder de werknemersverzekeringen.
2. Aan het artikel wordt een lid toegevoegd, luidende:
3. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels
gesteld voor de wijze waarop de vervangende premie, bedoeld in het
eerste lid, wordt vastgesteld.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

2

6.
Artikel II, onderdeel F, komt te luiden:
F
In afdeling 5 vervallen de opschriften § 1. Algemeen, § 2. Eigenrisicodragen Ziektewet en § 3 Eigenrisicodragen Wet werk en inkomen naar
arbeidsvermogen.
7.
Artikel II, onderdeel G, komt te luiden:
G
Artikel 42 komt te luiden:
Artikel 42 Nadere regelgeving eigenrisicodragen
1. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels
gesteld voor de vaststelling van de gedifferentieerde premie, bedoeld in
artikel 38, ingeval van eigenrisicodragen op grond van artikel 40, eerste
lid, en ingeval artikel 40, negende lid, voor de startende werkgever van
toepassing is.
2. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels worden
gesteld met betrekking tot deze afdeling.
8.
Artikel II, onderdeel H, komt te luiden:
H
De artikelen 43, 44, en 46a vervallen en artikel 45 wordt vernummerd tot
artikel 43.
9.
In het in artikel II, onderdeel L, derde lid, toegevoegde tweede lid van
artikel 103 vervalt de zinsnede «, voor: a. WGA-uitkeringen en de
overlijdensuitkering, bedoeld in artikel 74, eerste lid, van de Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen gedurende de periode die op grond van
artikel 82, eerste lid, van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen,
geldt op de dag waarop het recht van uitkering op grond van die wet is
ontstaan te rekenen vanaf die dag; b. ziekengeld als bedoeld in artikel 29,
tweede lid, onderdeel a, b of c, en de overlijdensuitkering, bedoeld in
artikel 35 van de Ziektewet».
10.
Artikel II, onderdeel M, vijfde en zesde lid, komen te luiden:
5. Het vijfde lid komt te luiden:
5. Ten laste van het sectorfonds kunnen voorts komen, indien dit bij
algemene maatregel van bestuur is bepaald:
a. de door het UWV te betalen WGA-uitkeringen, bedoeld in artikel
117b, derde lid, onderdeel h;
b. uitkeringen op grond van de Ziektewet als bedoeld in artikel 117b,
derde lid, onderdeel g;
c. uitkeringen als bedoeld in artikel 122f;

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

3

d. de uitvoeringskosten, die betrekking hebben op deze uitkeringen op
grond van de Ziektewet en op deze WGA-uitkeringen.
6. Het zesde lid komt te luiden:
6. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels gesteld
voor de uitkeringen, die op grond van het vijfde lid, ten laste van het
sectorfonds komen.
11.
Artikel II, onderdeel P, zesde lid, komt te luiden:
6. Het derde lid komt te luiden:
3. Ten laste van het Uitvoeringsfonds voor de overheid kunnen tevens
komen, indien dit bij algemene maatregel van bestuur wordt bepaald:
a. de door het UWV te betalen WGA-uitkeringen, bedoeld in artikel
117b, derde lid, onderdeel h, aan de personen, bedoeld in artikel 24;
b. uitkeringen op grond van de Ziektewet als bedoeld in artikel 117b,
derde lid, onderdeel g, te betalen aan de personen, bedoeld in artikel 24;
c. uitkeringen als bedoeld in artikel 122f, te betalen aan de personen,
bedoeld in artikel 24;
d. de uitvoeringskosten, die betrekking hebben op deze uitkeringen op
grond van de Ziektewet en op deze WGA-uitkeringen.
12.
Artikel II, onderdeel R, komt te luiden:
R
Artikel 115 wordt als volgt gewijzigd:
1. In de aanhef van het eerste lid wordt na «56,» ingevoegd:100,.
2. In het eerste lid, onderdeel c, vervalt: paragraaf 2, en de op grond van
artikel 3:30.
3. Het eerste lid, onderdeel e, komt te luiden:
e. de op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel e, f en g, en artikel
70 van de Ziektewet te betalen uitkeringen en de uitkeringen op grond van
artikel 29, tweede lid, onderdeel a, b en c, toegekend aan een werknemer
direct aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op een uitkering
op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel e, f of g, bestond;
4. Het eerste lid, onderdeel r, komt te luiden:
r. de uitvoeringskosten, voor zover die betrekking hebben op de in de
onderdelen a tot en met e bedoelde uitkeringen;
5. Aan het eerste lid worden vier onderdelen toegevoegd, luidende:
s. de kosten van de werkzaamheden, bedoeld in artikel 63a, vierde en
vijfde lid, van de Ziektewet alsmede de schade, bedoeld in het zesde lid
van dat artikel, die wordt vergoed aan een eigenrisicodrager als bedoeld
in artikel 40, eerste lid, onderdeel a, en de daaraan verbonden uitvoeringskosten;
t. de kosten van onderzoek, bedoeld in artikel 32, eerste, tweede, derde
en vierde lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen;
u. de uitkeringen op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel a, b, en
c, van de Ziektewet, die op grond van artikel 63a, derde lid, van die wet
door het UWV worden betaald en niet kunnen worden verhaald op de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

4

eigenrisicodrager, bedoeld in artikel 40, eerste lid, onderdeel a, en de
daaraan verbonden uitvoeringskosten;
v. de bijdrage, bedoeld in artikel 103, tweede lid.
6. Aan het artikel worden twee leden toegevoegd, luidende:
3. Bij algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald, dat tevens
ten laste van het Arbeidsongeschiktheidsfonds komen:
a. de uitkeringen op grond van artikel 29, tweede lid, onderdeel a, b en
c, van de Ziektewet toegekend aan werknemers, die op de eerste dag van
ongeschiktheid tot werken in dienstbetrekking stonden van eigenrisicodragers als bedoeld in artikel 40, eerste lid, onderdeel a, voor zover de
eigenrisicodrager op grond van artikel 63b, eerste lid, van de Ziektewet
niet het risico draagt voor de betaling van die uitkering;
b. uitkeringen als bedoeld in artikel 122f.
4. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen nadere regels gesteld
voor de uitkeringen, die op grond van het derde lid, ten laste van het
Arbeidsongeschiktheidsfond komen.
13.
Artikel II, onderdeel T, wordt als volgt gewijzigd:
a. Het tweede lid komt te luiden:
2. Het derde lid, onderdeel c, komt te luiden:
c. het een WGA-uitkering betreft, toegekend aan een werknemer, die uit
de dienstbetrekking waaruit de WGA uitkering is ontstaan recht had op
ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel d, e, f, of g, van
de Ziektewet of het ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid,
onderdeel a, b en c, betreft dat aan een werknemer is toegekend direct
aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als
bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel e, f of g bestond;
b. Het in het derde lid voorgestelde artikel 117b, derde lid, onderdeel h,
komt te luiden:
h. het uitkeringen betreft als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, die
op grond van artikel 84, achtste lid, van de Wet werk en inkomen naar
arbeidsvermogen niet ten laste komen van de eigenrisicodragers.
14.
Artikel II, onderdeel U, komt te luiden:
U
Artikel 122e komt te luiden:
Artikel 122e Overgangsbepaling eigenrisicodragen
1. De werkgever, die op de dag voorafgaande aan de datum van
inwerkingtreding van artikel III, onderdeel C, onderdeel 2, van de Wet
beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters het risico
draagt voor de betaling van de WGA uitkering, bedoeld in artikel 40,
eerste lid, onderdeel b, zoals dat artikel luidde voor die datum wordt na
die datum geacht het risico te dragen voor betalingen als bedoeld in
artikel 40, eerste lid, onderdeel b, met ingang van die datum, indien hij
een garantie overlegt als bedoeld in artikel 40, tweede lid, die betrekking
heeft op het dragen van dit risico.
2. De werkgever overlegt de garantie, bedoeld in het eerste lid, ten
minste dertien weken voor de datum van inwerkingtreding, bedoeld in het
eerste lid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

5

3. Het door de werkgever zelf dragen van het risico, bedoeld in artikel
40, eerste lid, onderdeel a, wordt, onverminderd artikel 40, tiende lid,
onderdeel b, door de inspecteur met ingang van de datum van inwerkingtreding, bedoeld in het eerste lid, beëindigd bij voor bezwaar vatbare
beschikking, indien de garantie, bedoeld in het eerste lid, niet ten minste
dertien weken voor die datum door de werkgever is overlegd.
15.
Aan artikel II wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:
V
Artikel 122f komt te luiden:
Artikel 122f Overgangsregeling lopende uitkeringen
Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur worden regels gesteld
voor uitkeringen op grond van de Ziektewet aan werknemers die zijn
toegekend voor de datum van inwerkingtreding van artikel II van de Wet
beperking langdurig ziekteverzuim vangnetters en WGA- uitkeringen, die
voor die datum zijn toegekend aan werknemers, die uit de dienstbetrekking waaruit de WGA-uitkering is ontstaan, recht hadden op een
uitkering op grond van de Ziektewet, en uitvoeringskosten en andere
kosten in verband met deze uitkeringen, die ten laste komen van bij die
maatregel aan te wijzen fondsen.
16.
Artikel III, onderdeel A, komt te luiden:
A
Artikel 23 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het vijfde lid komt te luiden:
5. Voor het bepalen van de wachttijd worden niet in aanmerking
genomen perioden gedurende welke:
a. een uitkering wordt genoten als bedoeld in het derde lid, onderdeel a,
onder 2°;
b. geen recht op ziekengeld bestond op grond van artikel 19aa, eerste
lid, van de Ziektewet.
2. In het zesde lid vervalt de laatste zin.
17.
Na artikel III, onderdeel B, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
Ba
Aan artikel 66 wordt een lid toegevoegd, luidende:
7. Het derde, vierde en vijfde lid zijn niet van toepassing op de verzekerde aan wie ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid, van de
Ziektewet wordt uitgekeerd en die geen recht heeft op loon op grond van
artikel 629 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek of op bezoldiging of
hetgeen daarmee overeenkomt als bedoeld in artikel 76a van de
Ziektewet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

6

18.
In artikel III, onderdeel C, wordt in het tweede lid «op grond van artikel
29b of 29d van de Ziektewet» vervangen door: op grond van artikel 29,
tweede lid, onderdeel e, 29a, 29b of 29d van de Ziektewet.
19.
Aan artikel III, onderdeel E, wordt een lid toegevoegd, luidende:
3. Aan het artikel wordt een lid toegevoegd, luidende:
8. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kan worden
bepaald, dat voor bepaalde categorieën van eigenrisicodragers de
toepassing van het eerste lid beperkt wordt tot een deel van de
WGA-uitkeringen.
20.
Aan artikel III wordt een onderdeel toegevoegd, luidende:
F
In artikel 115 wordt «de in artikel 38, tweede of derde lid,» vervangen
door: een in artikel 38, derde of vierde lid,.
Toelichting
Bepalingen over ziekengeld (wijziging van de Ziektewet)
Onderdeel 1
In de voorgestelde tekst van artikel 19aa, derde lid, was als
uitgangspunt genomen dat de verzekerde die met arbeid meer dan 65%
van het maatmaninkomen per uur verdient gedurende een jaar recht op
ziekengeld houdt, als hij blijft werken. Dit leidt er echter toe dat er
onzekerheid bestaat ten aanzien van het moment waarop een beoordeling
verricht moet worden en het recht op ziekengeld mogelijk eindigt. Dit
moment is afhankelijk van de vraag of de verzekerde blijft werken of niet.
Daarbij komt dat het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
(UWV) moeilijk rekening kan houden met deze niet voorspelbare
beoordelingsmomenten. Om deze reden wordt nu voorgesteld om de
periode waarin de verzekerde die met arbeid meer dan 65% van het
maatmaninkomen per uur verdient in ieder geval recht houdt op
ziekengeld altijd op zes maanden te stellen, ongeacht of de verzekerde de
arbeid blijft verrichten.
De achterliggende reden van het laten voortbestaan van het recht op
ziekengeld als iemand met arbeid meer dan 65% van het maatmaninkomen verdient was de vraag of de arbeid die de verzekerde gaat
verrichten geschikt is voor de verzekerde, en of het om bestendige arbeid
gaat. Daarbij wordt nu gekozen voor een periode van zes maanden, in
plaats van een periode van een jaar. Een periode van zes maanden acht de
regering voldoende om vast te kunnen stellen of het om bestendige
arbeid gaat. Een periode van een jaar is niet wenselijk, omdat verzekerden
die wellicht ook op theoretische gronden, en niet alleen op grond van hun
feitelijke verdiensten, arbeidsgeschikt zijn anders gedurende een te lange
periode recht op ziekengeld houden, omdat ze eerder een periode gewerkt
hebben, terwijl voor verzekerden die blijven werken geldt dat het niet
nodig is dat het recht op ziekengeld nog zo’n lange periode doorloopt.
In het derde lid wordt nu geregeld dat de beoordeling volgens het
aangescherpte criterium wordt uitgesteld tot zes maanden na de dag
waarop de verzekerde met arbeid meer dan 65% ging verdienen. Indien de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

7

verzekerde op of na het moment waarop het aangescherpte criterium op
hem van toepassing wordt met arbeid meer dan 65% van het maatmaninkomen per uur verdient, is het eerste lid, onderdeel b, gedurende de zes
maanden na de dag waarop de verzekerde 65% van het maatmaninkomen
per uur ging verdienen, niet op hem van toepassing. Het UWV hoeft
daarbij alleen vast te stellen of betrokkene op enig moment na het
verstrijken van het tijdvak van 52 weken meer dan 65% van het maatmaninkomen per uur verdient en vanaf welke dag de verzekerde meer dan
65% van het maatmaninkomen per uur ging verdienen. De termijn van zes
maanden vangt aan op de eerste dag dat de verzekerde meer dan 65%
van het maatmaninkomen per uur gaat verdienen. Als de termijn van zes
maanden is aangevangen loopt deze ook als de verzekerde gedurende de
termijn van zes maanden geen of andere arbeid verricht, door.
Het UWV zal aan het eind van de periode van zes maanden onderzoeken
of de verzekerde inderdaad in staat is meer dan 65% van het maatmaninkomen per uur te verdienen. Deze beoordeling wordt dus uitgesteld. Niet
in alle gevallen zal overigens sprake zijn van een uitgestelde beoordeling.
Indien de eerste dag waarop de verzekerde meer dan 65% ging verdienen
op het moment waarop het tijdvak van 52 weken is verstreken al meer dan
zes maanden geleden is, vindt de beoordeling direct plaats. De periode
van zes maanden is dan immers al verstreken. Opgemerkt wordt dat het
zich ook kan voordoen dat de verzekerde in de periode van zes maanden
geschikt wordt voor zijn eigen arbeid. In dat geval eindigt het recht op
ziekengeld wel direct, op grond van het eerste lid, onderdeel a.
Indien na de uitgestelde beoordeling blijkt dat de verzekerde inderdaad
in staat is om meer dan 65% van het maatmaninkomen per uur te
verdienen, eindigt het recht op ziekengeld, blijkens het tweede lid, een
maand na de dag waarop dit wordt vastgesteld.
Onderdeel 2
Met deze wijziging wordt beter aangesloten bij artikel 59 van de Wet
werk en inkomen naar arbeidsvermogen. Door de wijziging wordt op de
verzekerde wiens werkloosheidsuitkering (WW-uitkering) gedeeltelijk is
geëindigd, voordat hij ziek werd, het vierde lid in plaats van het derde lid
van toepassing. Daardoor wordt voor de verzekerde die een gedeeltelijke
uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) genoot, en daarnaast
bijvoorbeeld werkte, de duur van de loongerelateerde WW-uitkering in
mindering gebracht op de volledige periode waarin de verzekerde
ziekengeld ontvangt ter hoogte van 70% van zijn dagloon, en dus niet
alleen op de verlengde periode. Daarbij is niet relevant of de verzekerde
gedurende de periode waarin hij recht had op de WW-uitkering uitsluitend
als verzekerde in de zin van de Ziektewet (ZW) werd aangemerkt, omdat
hij een WW-uitkering genoot. Het derde lid, dat regelt dat de genoten duur
van een eerdere uitkering op grond van de WW alleen in mindering wordt
gebracht op de verlengde periode waarin de verzekerde ziekengeld ter
hoogte van 70% van zijn dagloon ontvangt, is van toepassing als de
uitkering op grond van de WW volledig was geëindigd, maar nog zou zijn
herleefd als de verzekerde niet ziek geworden was. In dat geval wordt de
genoten uitkering, anders dan in het vierde lid, niet in mindering gebracht
op de eerste drie maanden waarin de verzekerde ziekengeld ter hoogte
van 70% van zijn dagloon ontvangt. Opgemerkt wordt dat de verzekerde
die op de eerste dag waarop hij ongeschikt wordt tot het verrichten van
zijn arbeid een werkloosheidsuitkering ontvangt, in de regel pas na 14
weken ziekengeld ontvangt. In de tussengelegen periode loopt de
werkloosheidsuitkering door. Om die reden wordt, in het geval direct
voorafgaand aan het ontstaan van recht op ziekengeld recht op een
WW-uitkering bestond, de duur van de genoten werkloosheidsuitkering
wel in mindering gebracht op de eerste drie maanden waarin de verzekerde ziekengeld ter hoogte van 70% van zijn dagloon ontvangt, indien de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

8

verzekerde onmiddellijk voorafgaand aan het recht op ziekengeld een
WW-uitkering genoot.
De mogelijkheid bestaat dat iemand een WW-uitkering en ziekengeld
naast elkaar ontvangt. Nu ook perioden waarin iemand niet uitsluitend
een WW-uitkering genoot in mindering worden gebracht op de periode
waarin iemand loongerelateerd ziekengeld ontvangt, is in het vierde lid
geregeld dat alleen de duur van de loongerelateerde uitkering op grond
van de WW in mindering wordt gebracht voor zover deze genoten is tot
de eerste dag waarop ziekengeld wordt uitgekeerd.
Werkgeversprikkels (wijzigingen in de Wet financiering sociale
verzekeringen en Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen)
Deze nota van wijziging bevat in het onderdeel werkgeversprikkels een
aantal wijzigingen in de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) en
de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) om het stelsel
van lastenverdeling tussen de arbeidsongeschiktheidsfondsen en
sectorfondsen (en het Uitvoeringsfonds voor de overheid (Ufo)) en de
lastenverdeling tussen publiek verzekerden en eigenrisicodragers te
regelen in overeenstemming met hetgeen in het algemeen deel van de
memorie van toelichting van het wetsvoorstel is opgenomen (onderdelen
9 tot en met 13 en 15, 18 en 19), met name voor staartlasten en lopende
uitkeringen. Voorts zijn de bepalingen over de vaststelling van de
gedifferentieerde premie Werkhervattingskas technisch aangepast, zodat
een samenhangend stelsel van premievaststelling in lijn met hetgeen in
de memorie van toelichting is opgenomen in het Besluit Wfsv kan worden
geregeld (onderdelen 5 tot en met 8). Daarnaast is de overgangsbepaling
in verband met de wijziging in het eigenrisicodragen WGA nader
geëxpliciteerd (onderdeel 14). Onderdelen 3 en 20 bevatten technische
wijzigingen in de ZW en Wet WIA in verband met premiebeslissingen.
Onderdeel 3
In de onderdeel 3 is een bepaling in de ZW opgenomen die thans al
bestaat bij de Wet WIA en met de introductie van premiedifferentiatie ook
bij de ZW nodig is. Het in de ZW opgenomen artikel 73b heeft dezelfde
inhoud als artikel 115 van de Wet WIA. Hierin wordt bepaald, dat
werkgevers geen bezwaar en beroep kunnen instellen tegen beslissingen
over het betalen van uitkeringen (als eigenrisicodrager) of de opslag en
korting op de premie voor de Werkhervattingskas op grond van het feit,
dat het UWV de ziekengelduitkeringen, die aan die vorderingen of premie
ten grondslag liggen ten onrechte of tot een hoog bedrag heeft vastgesteld. Dit neemt niet weg, dat de werkgever wel belanghebbende is bij de
beslissing over de uitkering. Dit artikel heeft dan ook tot doel het bezwaaren beroep tegen dergelijke besluiten op het moment, dat de premiebeslissing wordt genomen, dus gemiddeld twee jaar na de beslissing over
de uitkering, te beperken. Om proceseconomische redenen is het, om te
voorkomen dat verschillende procedures leiden tot verschillende
uitkomsten, te verkiezen dat de werkgever op een zo vroeg mogelijk
tijdstip van zijn beroepsrecht gebruik maakt. Deze bepaling strekt hiertoe.
Onderdelen 4 en 5
Doordat de gedifferentieerde premie op grond van dit wetsvoorstel uit
drie componenten bestaat in verband met de lasten voor ziekengelduitkeringen, lasten van WGA-uitkeringen voor werknemers in flexibele
dienstbetrekkingen en WGA-uitkeringen in dienstbetrekkingen met een
vaste duur, dienen het vaststellen van de vervangende premie (de premie
over de uitkering) en het verhaal van premie op de werknemer ook nader
geregeld te worden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

9

In artikel 34, tweede lid, van de Wfsv is geregeld dat de werkgever een
deel van de gedifferentieerde premie op grond van artikel 38 van de Wfsv
kan verhalen op de werknemer. Dit is het deel, dat betrekking heeft op de
lasten van de WGA-uitkeringen. Artikel 34, tweede lid, is zodanig
aangepast, dat bij ministeriële regeling wordt geregeld onder welke
voorwaarden en tot welk bedrag de premie kan worden verhaald. Op die
wijze kan bij ministeriële regeling nader worden bepaald welke premiecomponent van de gedifferentieerde premie tot welk maximum bedrag
voor verhaal in aanmerking komt.
Over uitkeringen en loon in de dienstbetrekking op grond van de Wet
sociale werkvoorziening wordt een vervangende gedifferentieerde premie
voor de Werkhervattingskas geheven. In artikel 38a van de Wfsv was
bepaald dat deze gelijk is aan de rekenpremie. Doordat de gedifferentieerde premie op grond van dit wetsvoorstel uit drie componenten bestaat
is nadere regeling van de vervangende premie noodzakelijk. Daartoe
wordt in artikel 38a nu alleen bepaald dat er een vervangende premie is
en wordt het bepalen van de vervangende premie bij of krachtens
algemene maatregel van bestuur geregeld. Dit betekent dat daarbij kan
worden aangesloten bij de bepalingen over de premie voor de Werkhervattingskas die in het Besluit Wfsv worden opgenomen.
Onderdelen 6 tot en met 8
Indien een werkgever eigenrisicodrager is voor de ziekengelduitkeringen of WGA-uitkeringen wordt in de premievaststelling geen rekening
gehouden met deze uitkeringen. De desbetreffende componenten worden
op nul gesteld. Omdat de methodiek van vaststelling van de verschillende
premiecomponenten voor de Werkhervattingskas wordt geregeld in het
Besluit Wfsv wordt ook de nihilstelling van componenten bij keuze voor
eigen risicodragen in dat besluit geregeld. Daarom zijn in de Afdeling over
het eigenrisicodragen geen bepalingen meer opgenomen over de
vaststelling van de premie voor eigenrisicodragers. Artikel 42 is uitgebreid
met een algemene delegatie bepaling voor de vaststelling van de
gedifferentieerde premie Werkhervattingskas bij of krachtens algemene
maatregel van bestuur (het nieuwe eerste lid). Daarmee kan in het Besluit
Wfsv de relevante premiecomponent voor eigen risicodragers op nihil
worden gesteld.
De voorgestelde artikelen 46 en 46a waarin de nihil stelling van de
werkhervattingskaspremie bij eigen risicodragen was geregeld komen
daarmee te vervallen. In het wetsvoorstel was reeds opgenomen dat de
artikelen 43 en 44 die gaan over de garantstelling bij eigenrisicodragen
ZW vervallen. Het overblijvende artikel 45 in deze afdeling 5 wordt
daarom vernummerd tot artikel 43.
Onderdelen 9 tot en met 13 en 15, 18 en 19
Onderdeel 9 gaat over de bijdrage aan de sectorfondsen ten laste van
het Arbeidsongeschiktheidsfonds (Aof) voor de lasten van de uitzendsector. In de memorie van toelichting is opgenomen dat dit gebeurt door
de verevening vorm te geven als een vaste bijdrage van het Aof naar het
sectorfonds Uitzendbedrijven. Op deze manier hebben uitzendwerkgevers
in zowel het publieke als in het private bestel baat bij de compensatie. In
het betreffende artikel stond dat de bijdrage de lasten van WGAflexuitkeringen en Ziekengelduitkeringen zou betreffen. Daarmee zou de
tegemoetkoming alleen ten goede van de publiek verzekerde uitzendwerkgevers komen. De bijdrage komt ten goede aan alle werkgevers in de
sector, de toevoeging op de lasten van welke uitkeringen de bijdrage
betrekking moet daarom vervallen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

10

Onderdelen 10 tot en met 13 en 15, en 19
In de memorie van toelichting is aangegeven dat bepaalde lasten, bij
keuze voor het eigen risicodragerschap, gefinancierd blijven via het
publieke stelsel. Het betreft bepaalde staartlasten (uitkeringen van de
werknemers, die al een ziekengelduitkering danwel WGA-uitkering
ontvingen voordat hun werkgever eigenrisicodrager werd) en lopende
lasten (de lasten van voor 1-1-2012 toegekende lopende ziekengelduitkeringen en WGA-uitkeringen). Het is wenselijk in verband met het gelijke
speelveld, dat deze lasten via een premie worden gefinancierd die door
alle werkgevers, en niet alleen de publiek verzekerden, wordt betaalt.
Daarom worden deze lasten niet meegenomen in de gedifferentieerde
premie Werkhervattingskas. Conform het algemeen deel van de memorie
van toelichting wordt met deze nota van wijziging geregeld dat deze
lasten uit een nader te bepalen fonds kunnen worden gefinancierd.
Het gaat hierbij enerzijds om de staartlasten voor ERD ZW en WGA, die
in artikel 117b, derde lid, onderdelen g (de lasten van de ZW-uitkeringen
van de werknemers, die al een ziekengelduitkering ontvingen voordat hun
werkgever eigenrisicodrager ZW werd) en onderdeel h (de lasten van de
WGA-uitkeringen die de eigenrisicodragers die behoren tot een bepaalde
categorie (klein of middelgroot) geheel of gedeeltelijk niet voor hun
rekening nemen) niet worden meegenomen in de premie voor de
Werkhervattingskas. Anderzijds gaat het om lopende uitkeringen,
waarvoor een overgangsartikel opgenomen in artikel 122f (onderdeel 15)
is opgenomen, op grond waarvan ook bepaald wordt ten laste van welk
fonds deze lopende uitkeringen komen. De WGA-lasten die niet voor risico
komen van de eigenrisicodrager zoals genoemd in artikel 117b, derde lid,
onderdeel h, is worden geregeld op grond van artikel 84, achtste lid, van
de Wet WIA (onderdeel 19). In artikel 117b, derde lid, onderdeel h, wordt
geregeld dat deze uitkeringen niet worden meegenomen in de berekening
premie Werkhervattingskas (onderdeel 13, onder b).
Vervolgens dient geregeld te worden ten laste van welk fonds deze
lasten komen. Het gaat daarbij om een keuze tussen het Aof enerzijds of
de sectorfondsen en het Ufo anderzijds. Met deze nota van wijziging
wordt voor de keuze verwezen naar nadere regeling bij algemene
maatregel van bestuur. Zowel in artikel 104 (onderdeel 10) van de Wfsv als
artikel 108 (onderdeel 11) als artikel 115 (onderdeel 12) wordt geregeld,
dat deze lasten van respectievelijk sectorfondsen, Ufo en Aof komen.
De uiteindelijke uitwerking van de toerekening aan de fondsen wordt in
het Besluit Wfsv geregeld. Hoe dit exact doorwerkt in de vaststelling van
de premie sectorfondsen door het UWV wordt geregeld in het Besluit
Wfsv. Daartoe is in artikel 104, zesde lid, een delegatiebepaling
opgenomen voor regeling bij algemene maatregel van bestuur. Ook
artikel 115, vierde lid, bevat zo’n delegatiebepaling voor het geval deze
uitkeringen ten laste van het Aof komen.
Onderdelen 13, onder a, en 18
Bepaalde lasten van WGA-uitkeringen dienen niet in de gedifferentieerde premie te worden meegenomen en behoren ook niet tot
WGA-uitkeringen die onder het eigenrisidcodragen zouden komen te
vallen van het eigenrisicodragen van WGA-flexlasten. Het gaat hier om
uitkeringen die worden verstrekt aan werknemers, die een WGA-uitkering
ontvangen in vervolg op een uitkering op grond van de ZW wegens het
donor zijn, ziek zijn in verband met zwangerschap en ziekengeld op grond
van de norisk-polis voor arbeidsgehandicapten en oudere werknemers
ontvangen. Dit is geregeld in artikel 117b, derde lid, onderdeel c, en artikel
82, vierde lid, van de Wet WIA. De eerste twee soorten ziekengelduitkeringen zijn met deze nota van wijziging opgenomen (donor en
zwangerschap).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

11

Voorts is bepaald, dat WGA-uitkeringen aan zieke werklozen ook niet
worden meegenomen in de gedifferentieerde premie (verwijzing naar
artikel 29, tweede lid, onderdeel d, ZW in artikel 117b, derde lid, onderdeel
c). De ziekengelduitkeringen aan zieke werklozen komen ten laste van het
Awf op grond van artikel 100. Artikel 100 is ook toegevoegd in de aanhef
in artikel 115, eerste lid. Evenals dat het vervallen van de artikelen 104 en
108 in deze aanhef is komen te vervallen. Hiermee wordt duidelijk, dat om
te beoordelen welke uitkeringen ten laste van het Aof komen eerst
beoordeeld moet worden of dergelijke uitkeringen ten laste van de andere
fondsen of de Werkhervattingskas komen (onderdeel 14, wijziging artikel
II, onderdeel U, eerste lid, van het wetsvoorstel).
Onderdeel 14
In artikel 122e is geregeld, dat de eigenrisicodrager WGA (vast) op het
moment dat het eigenrisicodragen zich ook zal uitstrekken tot de
WGA-uitkeringen aan flexibele arbeidskrachten, aangemerkt blijft als
eigenrisicodrager als hij een aanvullende garantie overlegt. Aan het artikel
zijn in verband hiermee nog twee leden toegevoegd, zodat nu geregeld is,
dat die aanvullende garantie ten minste 13 weken voor de datum van
inwerkingtreding van de bepalingen over het eigenrisicodragen van de
WGA-uitkeringen aan flexibele arbeidskrachten dient te worden overlegd
aan de inspecteur. Dit is de termijn die ook geldt voor het aanvragen van
het eigenrisicodragen en het verzoek tot beëindiging. In het tweede lid is
dit expliciet geregeld. Daarnaast is geregeld, dat de inspecteur het
eigenrisicodragen WGA beëindigt bij voor bezwaar vatbare beschikking
als de garantie niet voor dat tijdstip wordt ontvangen. Dit is een
aanvulling op de bepalingen over het beëindigen die opgenomen zijn in
artikel 40, tiende lid, van de Wfsv. De werkgever kan op grond van die
bepaling ook verzoeken het eigen risicodragen te beëindigen, maar dan
dient die aanvraag ook tenminste 13 weken voor de datum van 1 januari
of 1 oktober te worden ingediend.
Onderdeel 20
Hier is een technische aanpassing opgenomen van artikel 115 van de
Wet WIA in verband met de aanpassing van artikel 38 van de Wfsv en
daarmee de feitelijke omnummering van een aantal leden. De technische
aanpassing zorgt voor een juiste verwijzing in dit artikel naar artikel 38
van de Wfsv.
Verkorte wachttijd (wijziging van de Wet WIA)
Onderdeel 16
Door de voorgestelde wijziging van artikel 23, zesde lid, van de Wet
werk en inkomen (Wet WIA) naar arbeidsvermogen wordt het mogelijk
voor de vangnetter om gedurende de periode dat hij recht op ziekengeld
heeft mogelijk te maken van de verkorte wachttijd in de Wet WIA, als hij
volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is. De verzekerde kan, als aan de
voorwaarden is voldaan, eerder instromen in de Wet WIA.
Onderdeel 17
De verzekerde aan wie ziekengeld wordt uitgekeerd en die geen recht op
loondoorbetaling of bezoldiging heeft, heeft geen werkgever. In dat geval
is er dus ook geen bedrijfsarts of andere deskundige als bedoeld in artikel
14 van de Arbeidsomstandighedenwet die de werkgever bijstaat. Om deze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

12

reden wordt voorgesteld te regelen dat voor deze gevallen geen medische
verklaring nodig is bij de aanvraag van de WIA-uitkering bij de verkorte
wachttijd.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
H. G. J. Kamp

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 241, nr. 7

13