Verburg
heer Polderman hecht aan zorgvuldigheid, maar ik ook.
Wij hebben hiertoe een aantal maanden geleden in de
Kamer besloten. Ik doe de Kamer een aanbod. Voor
volgend jaar 1 maart heeft zij de uitwerking van een en
ander. Dat duurt dus nog vijf maanden, terwijl 1800
ecologen vijf jaar hebben gedaan over het rapport van
de IUCN. Ik kan echter geen ijzer met handen breken. Als
iemand dat wel kan, applaudisseer ik daarvoor.
Mevrouw Van Gent (GroenLinks): Voorzitter. De minister
stelt dat wij een klein land zijn, maar wij hebben een zeer
grote verantwoordelijkheid. Wij zijn namelijk ook een
beetje het afvoerputje van de handel. Dat wordt ook
bevestigd in het rapport. Dat is natuurlijk slecht nieuws.
Het is een voor twaalf. Steeds wordt aangegeven dat er
te weinig controle en inspectie is. De minister kan een
mooie nota presenteren, zij kan mooie voornemens
formuleren en op klassieke wijze de boodschapper de
schuld geven van nieuws dat haar niet aanstaat, maar
moet er gewoon voor zorgen dat de inspectie op orde is
en dat deze voldoende capaciteit heeft om hierop te
controleren. Anders blijven wij het afvoerputje bij deze
handel. Dat kan de minister toch niet voor haar rekening
nemen?
Minister Verburg: Ik ben het met mevrouw Van Gent
erover eens dat Nederland een grote verantwoordelijkheid heeft. Deze moet Nederland ook nemen. Dat Europa
het centrum is van handel in bedreigde plant- en
diersoorten staat niet in het rapport, maar is een
uitspraak van de heer Ferwerda. Hij veronderstelt illegale
handel. Ik ben buitengewoon gemotiveerd om de illegale
handel aan te pakken. Ook ben ik gemotiveerd om
degenen die daarvan willens en wetens misbruik maken
en daaraan grof geld verdienen aan te pakken. Soms
doen zij dit ten koste van burgers die menen iets moois
te hebben gekocht, maar thuisgekomen constateren dat
zij oud roest, waardeloos spul of een bedreigd dier
waarmee zij niet kunnen omgaan hebben aangeschaft.
Om hen aan te pakken moet je niet achter elke uitgang
en onder elke vliegtuigtrap een AID’er, een VWA’er of
een politieman plaatsen. Hiervoor is het nodig dat je de
risico’s analyseert en je afvraagt waar op internet de
handel gedreven wordt.
Mevrouw Van Gent speculeert, net als iedereen die
een schatting geeft van de omvang van de illegale
handel. Je kunt deze ieder jaar groter maken, maar
niemand heeft het begin van een bewijs. Daarom heb ik
gezegd dat ik programmatisch wil handhaven en wil
bekijken waar de risico’s zitten. Met collega Hirsch Ballin
ben ik hiermee bezig. Ook met het Openbaar Ministerie,
de provincies en de internetproviders ben ik ermee bezig.
Ik wil hen ook hun verantwoordelijkheid laten nemen. Zo
wil ik de zaak aanpakken. Het helpt niet om achter elke
boom en op elk trapveldje een AID’er te zetten. Gericht
werken is nodig. Dat houdt het ook nog betaalbaar. Wij
doen het natuurlijk wel van de belastingcentjes van ons
allemaal.

Tweede Kamer

Vragenuur

Vragen van het lid Diks aan de minister van Defensie
over de uitspraak van een hoge Britse bevelhebber
dat het niet mogelijk is om de oorlog in Afghanistan te winnen.
©
Mevrouw Diks (GroenLinks): Voorzitter. Afghanistan staat
in brand. Er zijn meer troepen en meer Afghaanse
soldaten en politieagenten dan ooit. Toch is Afghanistan
onveiliger dan ooit. Dit is het failliet van de gekozen
strategie. Militaire deskundigen zeggen sinds vorig jaar
dat de strijd tegen de taliban niet te winnen is. Toch
heeft dit nauwelijks geleid tot aanpassing van de
internationale strategie. Daarom is een diplomatiek
offensief nodig. GroenLinks pleit hiervoor al veel langer.
De Afghaanse regering moet hulp krijgen, opdat zij in
gesprek treedt met de taliban. Kai Eide, speciaal gezant
van de Verenigde Naties en ook de hoogste Britse
militair, commandant Carleton-Smith, zeggen nu
hetzelfde. Militair ingrijpen kan goed zijn om tijdelijk
veiligheid en stabiliteit te creëren, niet om vrede,
ontwikkeling en democratie te bewerkstelligen. De
NAVO-troepen moeten niet blijven aanmodderen. Nu zijn
wij militair te sterk om de oorlog te verliezen en politiek
te zwak om de vrede te bewerkstelligen, om met
Grotenhuis te spreken. Het einde van de militaire
mogelijkheden is bereikt. De gekozen strategie heeft
gefaald. Afghanistan heeft meer behoefte aan diplomaten, liefst niet-westerse, dan aan militairen.
Zal de minister zich bij de komende NAVO-vergadering
hard maken voor een echte, nieuwe NAVO-strategie, die
zal leiden tot de politieke oplossing, tot wederopbouw en
tot uitbouw van het democratiseringsproces in Afghanistan? Steunt de minister de onderhandelingen tussen
de Afghaanse regering en de taliban? Staat de minister
achter de geheime onderhandelingen die mogelijk twee
weken geleden in Mekka zijn gehouden?
©
Minister Van Middelkoop: Voorzitter. De aanleiding
voor de vragen van mevrouw Diks is gelegen in de
uitspraken van de Britse brigadegeneraal Carleton-Smith.
Ik ben natuurlijk niet verantwoordelijk voor deze
uitspraken, maar naar aanleiding daarvan wil ik graag
het een en ander opmerken.
In de eerste plaats zijn de uitspraken van deze
generaal voor mij zeer herkenbaar. Ze staan ook niet op
gespannen voet met de NAVO-strategie, de ISAFstrategie of de Nederlandse strategie. Zoals reeds vaker
neergelegd in brieven aan de Kamer, is het uiteindelijke
doel van de missie aldaar dat de Afghaanse overheid zelf
verantwoordelijkheid kan dragen voor de veiligheid in
het land, de ontwikkeling van het land en de inrichting
van de Afghaanse samenleving. Om redenen van
onveiligheid zijn wij daar aanwezig om te begeleiden en
te assisteren; daarom spreken wij van ISAF, namelijk
International Security Assistance Force.
Ik ben het volledig eens met deze Britse generaal dat
wij niet streven naar een militaire overwinning op de
taliban. In alle stukken die wij de afgelopen jaren naar de
Kamer hebben gezonden, is dat ook nimmer als oogmerk
geformuleerd. Wat willen wij dan wel? Wij willen de
taliban irrelevant maken, wat betekent dat deze na

7 oktober 2008
TK 10

10-652

Van Middelkoop
verloop van tijd geen bedreiging meer vormt voor de
stabiliteit van Afghanistan. Dat is de strategie en ik ben
niet van plan deze te wijzigen. Mevrouw Diks wees op de
komende NAVO-vergadering, eind deze week in
Boedapest; later vanmiddag voeren wij daar nog een
algemeen overleg over. Mevrouw Diks vraagt mij onze
strategie te wijzigen; nader geformuleerd in mijn eigen
woorden vraagt zij eigenlijk om het GroenLinks-model bij
de NAVO te bepleiten. Zij zal er echter begrip voor
hebben dat dat voor deze minister iets te veel gevraagd
is. Wij hebben de strategie en de uitwerking daarvan
voor Nederland vorig jaar zeer uitvoerig besproken bij de
verlengingsdiscussie en daarna ook nog diverse malen.
In de Kamer is daarover een brede consensus ontstaan.
De GroenLinks-fractie hoorde daar niet bij, wat ik
natuurlijk respecteer. Mevrouw Diks kan echter niet van
mij vragen, het ’’dissidente’’ geluid van de GroenLinksfractie binnen de NAVO te verkondigen.
De Nederlandse regering is en blijft van mening dat
onderhandelingen met de taliban een éígen verantwoordelijkheid van de Afghaanse overheid is. Als zij zulke
onderhandelingen opportuun acht – dan hebben wij het
natuurlijk over de talibanleden die bereid zijn om
daadwerkelijk te integreren – dan is dat haar verantwoordelijkheid. Het kan inderdaad een interessante optie zijn,
zeker met het oog op de verkiezingen volgend jaar, maar
het lijkt mij niet goed daarover uitspraken te doen.
Mevrouw Diks vroeg ten slotte of ik achter de geheime
besprekingen in Mekka sta. Deze vraag is bijna in strijd
met de logica, want de inhoud van die besprekingen was
voor mij ook zo geheim dat het voor mij zeer moeilijk is
om erachter, ervoor, erboven of ernaast te staan. Ik kan
dus geen antwoord geven op deze vraag.
De voorzitter: Mevrouw Diks, u hebt nog een minuut
spreektijd.
Mevrouw Diks (GroenLinks): Voorzitter. Graag een
tweede termijn.
De minister zal begrijpen dat het voor mijn fractie
buitengewoon jammer is dat hij de GroenLinks-strategie
voor Afghanistan niet zodanig kan ondersteunen, dat hij
daarvoor zou willen kiezen bij de NAVO-vergadering eind
deze week.
De minister heeft nu wel aangegeven dat het
misschien een goede oplossing is als in ieder geval de
Afghaanse regering met de taliban in gesprek gaat om
tot een politieke oplossing te komen en tot een verdere
democratisering in dat land. Hij heeft daarvoor zijn steun
uitgesproken. Gaat hij die steun ook uitspreken bij de
NAVO-top in Boedapest aanstaande vrijdag? Het gaat
mijn fractie er natuurlijk om dat de gekozen NAVOstrategie, zoals die momenteel wordt gehandhaafd in
Afghanistan, wordt bijgesteld.
De minister zegt ook dat hij het in wezen met de Britse
commandant eens is, namelijk dat de oorlog als zodanig
niet te winnen is, en dat het hem daar ook niet om gaat.
Hoe staat de minister dan tegenover de Amerikaanse
plannen om nog veel meer militairen naar Afghanistan te
sturen en op die manier toch proberen de oorlog te
winnen? Nederland is niet in Afghanistan om een oorlog
te winnen, maar juist om de Afghanen te helpen. Daar
moeten wij alles voor over hebben.

len tussen de GroenLinks-fractie en de regering niet zo
groot zijn. Beide starten en willen eindigen met een
politieke context. Het verschil van mening is erin gelegen
dat de GroenLinks-fractie – dat bleek ook vorig jaar – het
punt van de onveiligheid en de noodzaak om daarop
militair te reageren niet wil onderkennen. Groter is het
verschil niet.
Ik vraag mevrouw Diks mij iets zorgvuldiger te citeren
op het punt van de onderhandelingen. Het is de
verantwoordelijkheid van de Afghaanse overheid om al
dan niet te besluiten tot onderhandelingen. Dat is geen
NAVO-beleid. Natuurlijk verwelkomen wij het als de
Afghaanse overheid er goede gronden voor ziet en ertoe
overgaat, maar het is een Afghaanse soevereine
verantwoordelijkheid. Als hierover gesproken wordt
binnen de NAVO – ik kan gerust worden gezien als een
NAVO-minister van Defensie – gebeurt dat dan ook in de
zin van het benadrukken van de verantwoordelijkheid
van de Afghanen zelf.
Ten slotte kom ik op de toename van het aantal
militairen van de Verenigde Staten. Ik vind dit een goede
zaak, zoals ik het een nog belangrijkere zaak vind – het is
al vaak gezegd in de Kamer – dat de Amerikanen
miljarden investeren in de opbouw van dat land, van het
Afghaanse veiligheidsapparaat en in het bijzonder van
het Afghaanse leger. Nederland profiteert hiervan in
Uruzgan. Dit maakt het mogelijk dat de Afghanen na
verloop van tijd zelf de verantwoordelijkheid kunnen
gaan dragen voor hun eigen land en, allereerst, voor hun
eigen veiligheid.
De heer Pechtold (D66): Ik heb twee vragen. De eerste is
of het niet juist een onderdeel van het probleem is dat er
nog steeds geen eenduidige strategie voor Afghanistan
is? De VN doen wat, de NAVO doet wat, de Amerikanen
doen alleen wat, kortom: het is nog steeds een versplinterd beeld.
Mijn tweede vraag stel ik naar aanleiding van de
opmerking van de minister zojuist over het geheime
overleg in Mekka. Hoorde ik hem duidelijk zeggen dat dit
zo geheim is dat hijzelf er ook niets van weet? Ik kan mij
voorstellen dat een minister ervan weet, maar in de
Kamer zegt dat het geheim is en hij er dus niets over kan
zeggen. Maar deze minister lichtte toch een tipje van de
sluier op, toen hij zei dat het zo geheim is dat zelfs hij er
niets van afweet. Als dat het geval is, verbaast het mij
zeer dat wij er niet bij betrokken zijn. Nederland is de
leading country in een van de meest onrustige provincies. Als er onderhandeld wordt, officieel dan wel
geheim, dient Nederland daarvan te weten. Toch zegt
deze minister dat hij van niets weet.

Minister Van Middelkoop: Voorzitter. Het interessante
van de interventie van mevrouw Diks is dat de verschil-

Minister Van Middelkoop: Ik zal de vragen in omgekeerde volgorde beantwoorden.
Wat de laatste vraag betreft, heb ik volgens mij al
duidelijk aangegeven, hoewel ik het graag nogmaals doe,
dat ik geen enkele reden zie of mogelijkheid heb om
inhoudelijk te reageren op wat er in het geheime overleg
al dan niet besproken is. Dat is mijn lijn en meer is er
niet.
Wat de eerste vraag van de heer Pechtold betreft, kan
ik zeggen dat er nooit is ontkend, noch door de
Nederlandse regering, noch door de andere NAVOlidstaten, dat de operatie in Afghanistan buitengewoon
complex is. Een deel van de oplossing van deze
complexiteit bestaat uit de noodzaak om meer aandacht

Tweede Kamer

7 oktober 2008
TK 10

Vragenuur

10-653

Van Middelkoop
te geven aan coördinatie. De heer Pechtold noemde de
VN. Die is al vaak gevraagd om juist op het punt van de
coördinatie verantwoordelijkheid te nemen. Dat gebeurt
nu. De heer Kai Eide is als coördinator aanwezig in
Kabul. Volgens de heer Pechtold is er geen sprake van
een eenduidige strategie. Dat moet ik tegenspreken. Een
half jaar geleden tijdens de NAVO-bijeenkomst in
Boekarest is de verdere strategie wel degelijk afgesproken en neergelegd. Deze zal een uitwerking krijgen, ook
in provincies als Uruzgan. Een belangrijk onderdeel van
deze strategie is natuurlijk de 3D-benadering. Ik wil in
deze beantwoording wegblijven van het beeld dat het
alleen maar om militaire aspecten gaat. Nogmaals, ik
ontken de complexiteit niet, maar wij hebben wel
degelijk in de afgelopen paar jaren belangrijke stappen
gezet. De EU is met de EUPOL binnengekomen, de VN
heeft zijn coördinerende verantwoordelijkheid genomen
en de Amerikanen zijn heel veel gaan investeren in de
opbouw van het Afghaanse leger. Er blijft nog veel te
wensen over, maar het faillissement van de operatie, om
met mevrouw Diks te spreken, kan niet worden
uitgesproken.
De heer Haverkamp (CDA): Ik heb een vraag aan
mevrouw Diks. Zij stelt dat wij alles moeten doen om de
Afghanen een goede toekomst te geven. Op dit moment
doen mensen in Afghanistan dat ook, onder zeer
moeilijke omstandigheden. Wij hebben als Nederlands
parlement echter in meerderheid gekozen voor een
3D-aanpak: zorgen via Defensie dat er veiligheid is,
zorgen via ontwikkelingssamenwerking dat mensen een
ontwikkeling kunnen doormaken, en diplomatie. In haar
alternatief kiest mevrouw Diks alleen voor diplomatie en
geeft het land over aan terroristen. Hoe reageert zij
hierop als de militairen inderdaad worden teruggehaald,
zoals zij zo graag wil?
De voorzitter: Graag een kort antwoord.
Mevrouw Diks (GroenLinks): Ik kan hier heel kort op
reageren. De heer Haverkamp weet dat het standpunt
van mijn partij al heel lang is dat militairen militaire
dingen moeten doen en eigenlijk geen opbouw- of
ontwikkelingswerkers zijn. Dat werk moet natuurlijk
gedaan worden, maar niet door militairen.
De heer Van Bommel (SP): Anders dan deze minister,
ben ik wel in militaire dienst geweest. Ik kan hem
verzekeren dat in het Handboek Soldaat geen hoofdstuk
staat over het irrelevant maken van de tegenstander. Het
gaat gewoon over vechten, over bommen en granaten,
en over pelotons en bataljons. Daarom vraag ik aan de
minister: waarmee hebt u die militairen weggestuurd,
met welke opdracht? Toch niet met de opdracht om de
tegenstander irrelevant te maken? Ik vraag dat omdat
Jaap de Hoop Scheffer, de secretaris-generaal van de
NAVO, recentelijk nog heeft gezegd dat wij in Afghanistan aan de winnende hand zijn. Daarmee bedoelde hij:
militair aan de winnende hand. Ik mag toch aannemen
dat er geen verschil van mening is tussen deze minister
van Defensie en de secretaris-generaal van de NAVO.
Minister Van Middelkoop: Voorzitter. Tegen mevrouw
Diks zeg ik dat mijn militairen geen opbouwwerk doen.
Dat doen anderen.

Tweede Kamer

Vragenuur

Dan wil ik reageren op de opmerking van de heer Van
Bommel. Hij kent de uitspraak over het irrelevant maken
van de tegenstander natuurlijk heel wel. Daarover
hebben wij in de Kamer heel vaak gesproken. Onder dat
irrelevant maken verstaan wij: door er te zijn, door voor
de bevolking voor een groot deel veiligheid te garanderen, zorgen wij ervoor dat de bevolking de taliban niet
meer steunt. Die belangrijke slag moeten wij maken. De
militairen moeten hiervoor zorgen. Hun taak is zo
geformuleerd is dat die niet militair van aard is, maar die
is wel wezenlijk voor het veilig maken van het land.
Als de heer De Hoop Scheffer zegt ’’wij zijn aan de
winnende hand’’ moet men dat niet primair als een
militaire uitspraak zien, al begrijp ik ook wel dat ik
minister van Defensie ben. Zo’n uitspraak kan een
onderdeel zijn van de militaire strategie, maar men moet
de uitspraak echt zien in het licht van die algemene
strategie waarvan ik zo-even nog de hoofdlijnen heb
geschetst. Het gaat er daarbij om dat er stappen
voorwaarts worden gezet.
Laat ik in dit verband een zeer aansprekend voorbeeld
geven. Ik wijs dan op het simpele feit dat anderhalf jaar
geleden een heel klein groepje Afghaanse militairen in
Uruzgan was en dat er daar nu ongeveer 2000 zijn,
waarvan een zeer groot deel paraat is en het veld in kan
worden gestuurd. Dat is een stap die een grote vooruitgang betekent. Als wie dan ook wil spreken van ’’aan de
winnende hand’’ vind ik dat prima, maar ik heb
aangegeven wat ons beleid inhoudt.
De heer Brinkman (PVV): Voorzitter. Het Nederlandse
leger is in Afghanistan druk bezig. Inderdaad: met de
bouw van ondertussen ongeveer 38 moskeeën en met
het beschermen van de opiumteelt. Dan hoor ik de
minister zeggen dat onderhandelen met de terreurorganisatie de taliban een verantwoordelijkheid van de
Afghaanse overheid is. Daarna zei hij iets zeer belangrijks. Hij zei namelijk ook: dat is een interessante optie.
Dus wij beschermen de inkomstenbron van onze vijand
en wij zorgen er ook voor dat hij kan bidden, want wij
bouwen daar moskeeën. Nu gaan wij ook nog met ze
onderhandelen. Minister, u weet toch waartoe de taliban
in Afghanistan in staat is? Hoe kunt u dat dan een
interessante optie vinden? Hoe en op welke termijn denkt
u deze oorlog in vredesnaam nog te kunnen winnen? Als
u dat niet kunt, stel ik voor om het leger inderdaad terug
te halen naar Gouda.
Minister Van Middelkoop: Voorzitter. De heer Brinkman
komt met drie misvattingen. Het aantal misvattingen van
hem was wel eens meer en ook wel eens minder. De
eerste misvatting is dat wij daar moskeeën bouwen. Dat
doen wij niet. De heer Brinkman zal zich het debat
daarover herinneren en anders moet hij de Handelingen
er nog maar een keer op nalezen. Nogmaals, wij bouwen
geen moskeeën, maar wij stellen anderen daartoe
instaat. Zeker!
Verder beschermen wij de papaverteelt niet. Integendeel! Als de Afghaanse militaire eenheden die de
papavervelden willen vernietigen actief zijn, kunnen wij
ze, als dat nodig is, beschermen. Wij beschermen echter
niet de papaverteelt. Integendeel!
Nogmaals, wij onderhandelen niet met de taliban,
zoals de heer Brinkman zei. Dus op alle punten moet ik
hem teleurstellen. Ik vraag hem de stukken die wij naar
de Kamer hebben gestuurd nog eens goed te lezen.

7 oktober 2008
TK 10

10-654

Van Middelkoop
De heer Boekestijn (VVD): Voorzitter. Mevrouw Diks zei
zojuist dat wij militair te sterk zijn om te verliezen en
politiek te zwak om te winnen. Die logica volgend, wordt
gesuggereerd dat het politieke of diplomatieke terrein en
het militaire niets met elkaar te maken zouden hebben.
Hoe denkt mevrouw Diks dat diplomatie kan slagen als
de taliban niet militaire verliezen worden toegebracht?
Mevrouw Diks (GroenLinks): Wij kunnen elkaar vliegen
afvangen. Ik verwacht dat wij dat vanmiddag in het
geplande AO ook zullen doen. Ik vraag mij af wat de VVD
voorstaat. Wat wilt u als je niet met vertegenwoordigers
van de taliban aan tafel wilt zitten? Dat zal toch moeten.
Je kunt de taliban niet helemaal uit Afghanistan
verwijderen. Dat zal niet mogelijk zijn. Die mensen zullen
daar blijven. Je zult daarom met deze mensen in debat
moeten, tot een dialoog moeten komen, zodat je een
politieke oplossing voor het probleem kunt vinden.
©
De voorzitter: Ik dank de minister voor zijn antwoorden,
waarmee wij zijn gekomen aan het eind van het
vragenuur.
Ik deel aan de Kamer mee dat de volgende leden zich
hebben afgemeld:

derde evaluatie van de Wet Bopz op de agenda van deze
week te plaatsen.
De voorzitter: Ik zal mijn uiterste best doen om aan dit
verzoek te voldoen, maar wij hebben een volle agenda.
Het woord is aan de heer Brinkman.
De heer Brinkman (PVV): Voorzitter. Na het debat van
vorige week over de problemen in Gouda heeft een
aantal mensen in het openbaar uitlatingen gedaan.
Daarover zijn al mondelinge vragen gesteld. Dat waren
overigens, met alle respect, slappe vragen. Daarna zijn er
veel dingen gebeurd: burgemeesters die zich ermee
bemoeien en hoofdcommissarissen die laten zien wat
hun ware aard is. Ik ben bang voor het ergste. Ik wil
hierbij ook het gebeuren in Hilversum betrekken van
afgelopen vrijdag, waarbij 30 Marokkaanse jongeren het
ook weer nodig vonden om rellen te schoppen. Dit
schijnt het hele land door te gaan. Ik wil een spoeddebat,
maar vóór dit spoeddebat wil ik een brief van de minister
waarin duidelijk wordt aangegeven of de uitlatingen van
de heer Stikvoort onderstreept worden door alle
hoofdcommissarissen en door alle korpsbeheerders. Als
dat het geval is, houd ik mijn hart vast in dit land.
De voorzitter: Ik begin met het verzoek om een brief,
want u wilt die brief voor het debat ontvangen.

Van der Veen en Anker;
De heer Brinkman (PVV): Dat klopt.
Schreijer-Pierik, de gehele week.
Deze mededeling wordt voor kennisgeving aangenomen.
De voorzitter: Ontvangen is een bericht van het
overlijden op 29 september jongstleden van het oud-lid
van de Tweede Kamer de heer A.L. ter Beek. De heer Ter
Beek was lid van de fractie van de PvdA van 11 mei 1971
tot en met 6 november 1989 en van 17 mei 1994 tot en
met 31 december 1994. Namens de Kamer heb ik een
bericht van deelneming aan de familie gezonden.
Op de tafel van de griffier ligt een lijst van ingekomen
stukken. Op die lijst staan voorstellen voor de behandeling van deze stukken. Als voor het einde van de
vergadering daartegen geen bezwaar is gemaakt, neem
ik aan dat daarmee wordt ingestemd.
Regeling van werkzaamheden
De voorzitter: Het woord is aan de heer Van Raak.
De heer Van Raak (SP): Voorzitter. Er is een rapport
verschenen, getiteld ’’De nulmeting taskforce personeelsbeheer: van voorziening tot samenwerking politie
Nederland’’. Ik vraag de ministers van Binnenlandse
Zaken en van Justitie om dit rapport naar de Tweede
Kamer te sturen.
De voorzitter: Wij zullen het stenogram doorgeleiden
naar het kabinet.
Het woord is aan mevrouw Smeets.
Mevrouw Smeets (PvdA): Voorzitter. Namens de vaste
commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport vraag
ik om het verslag van het algemeen overleg over de

Mevrouw Azough (GroenLinks): Voorzitter. Mijn fractie
kan zich altijd vinden in verzoeken om een brief, hoewel
ik het nut van de brief waar de heer Brinkman om vraagt,
eerlijk gezegd niet echt inzie. Ik kan nu echter al melden
dat de GroenLinks-fractie niet zal instemmen met het
door de heer Brinkman gevraagde debat. GroenLinks is
niet voor een spoeddebat over een spoeddebat.
De heer Pechtold (D66): Voorzitter. Als een collega om
informatie vraagt, steunen wij dat.
Mevrouw Verdonk (Verdonk): Voorzitter. Ik steun het
verzoek van de heer Brinkman om een brief. Als daarin
meteen al concrete oplossingen staan, ben ik al helemaal
voor dit verzoek.
De voorzitter: Wij zullen het stenogram doorgeleiden
naar het kabinet. Dan het verzoek om een spoeddebat.
Van mevrouw Azough heb ik al een reactie gehoord.
Maar laten wij het anders doen.
De heer Brinkman (PVV): En de VVD?
De voorzitter: U gaat nu geen reacties uitlokken. Wij
hebben al een besluit genomen over het verzoek om een
brief.
De heer Brinkman (PVV): Maar mevrouw Griffith wil wat
zeggen.
De voorzitter: Ik ga erover wie het woord krijgt. Dat kan
ik heel goed alleen af. Het lijkt mij goed om te beslissen
over het verzoek om een spoeddebat op het moment dat
de brief er is. Dat is de gebruikelijke methode.
Mevrouw Griffith (VVD): Desalniettemin wil ik daar al

Tweede Kamer

Regeling van werkzaamheden

7 oktober 2008
TK 10

10-655