Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2019–2020

35 225

Wijziging van het Wetboek van Burgerlijke
Rechtsvordering en de Faillissementswet in
verband met de herziening van het beslag- en
executierecht

Nr. 11

GEWIJZIGD AMENDEMENT VAN HET LID VAN NISPEN TER
VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 9
Ontvangen 8 mei 2020
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
I
In artikel I, onderdeel T, onder 2, wordt in het voorgestelde onderdeel f
«geen beslag kan worden gelegd» vervangen door «het beslag niet geldig
is».
II
In artikel I, onderdeel U, wordt in het voorgestelde vierde lid, aanhef,
«strekt zich gedurende een kalendermaand niet uit tot een bedrag van»
vervangen door «is slechts geldig voor zover het gedurende een kalendermaand overtreft».
III
Artikel V wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel 1, onder c, wordt in het met subonderdeel i voorgestelde
vijfde lid «strekt zich gedurende een kalendermaand niet uit tot»
vervangen door «is slechts geldig voor zover het» en wordt na
«artikel 475da» ingevoegd «gedurende een kalendermaand overtreft».
2. In onderdeel 2, onder b, wordt in het met onderdeel U voorgestelde
vijfde lid «strekt zich gedurende een kalendermaand niet uit tot»
vervangen door «is slechts geldig voor zover het» en wordt na
«artikel 475da» ingevoegd «gedurende een kalendermaand overtreft».

kst-35225-11
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 225, nr. 11

1

Toelichting
In het voorgestelde artikel 475 Rv wordt, onder verwijzing naar het
voorgestelde artikel 475a Rv, gesproken over het bedrag waarop «geen
beslag kan worden gelegd» en in het beslagexploot moet worden
opgenomen. Hierdoor wordt het «beslagvrije bedrag» bij beslag op
bankrekeningen anders behandeld dan de beslagvrije voet (bvv) bij
periodieke beslagen. Ook bij het beslag op bankrekeningen zou gesteld
moeten worden dat het beslag niet geldig is voor zover het dat «beslagvrije bedrag» betreft. In het wetsvoorstel staat er feitelijk dat het beslag
niet wordt gelegd op het «beslagvrije deel». Dat acht de indiener van dit
amendement niet handig, omdat de gerechtsdeurwaarder namelijk
verplicht is om het «beslagvrije bedrag» op te nemen in het exploot aan
de derde. Het kan echter zo zijn dat dat bedrag foutief wordt genoemd. De
hoogte van het beslag is immers afhankelijk van de leefsituatie.
Stel: je geeft abusievelijk op bij de bank dat je uitgaat van een
«beslagvrij bedrag» dat geldt voor een «gehuwde met kinderen». Dat
bedrag is relatief hoog, zodat er weinig geld onder het beslag valt.
Achteraf blijkt de persoon echter «alleenstaande» te zijn. Dan zou het
«beslagvrije bedrag» plotseling lager zijn en zou derhalve plotseling een
hoger bedrag onder het beslag blijken te vallen. Het komt de indiener
vreemd voor dat het beslag door een wijziging in inzicht ten aanzien van
de leefsituatie iemand plotseling formeel meer of minder zou kunnen
treffen. Als ook bij het bankbeslag zou worden uitgegaan van «de
geldigheid» van het beslag, wordt dat beter opgelost. Formeel treft het
beslag dan immers altijd de gehele rechtsverhouding. «Geldigheid» van
een beslag is beter «in- en uit te schakelen» dan de formele omvang van
het beslag. De hiervoor beschreven situatie wringt vooral wanneer
plotseling een hoger bedrag onder het beslag blijkt te vallen.
Van Nispen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 35 225, nr. 11

2