Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 044

Wijziging van het Wetboek van Strafvordering in
verband met de invoering van een regeling
betreffende herziening ten nadele van de
gewezen verdachte (Wet herziening ten nadele)

Nr. 9

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d.
17 december 2010 en het nader rapport d.d. 8 februari 2011 bij de tweede
nota van wijziging (kamerstuk 32 044, nr. 8), aangeboden aan de Koningin
door de minister van Veiligheid & Justitie. Het advies van de Raad van
State is cursief afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 23 november 2010, no. 10.003168, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Veiligheid en Justitie, bij de
Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt de tweede nota van wijziging bij het voorstel van wet tot
wijziging van het Wetboek van Strafvordering in verband met de
invoering van een regeling betreffende herziening ten nadele van de
gewezen verdachte (Wet herziening ten nadele) (32 044), met toelichting.
De tweede nota van wijziging geeft uitvoering aan het regeerakkoord.1 Het
doel van de nota van wijziging is tweeledig. Ten eerste wordt de categorie
misdrijven waarvoor herziening ten nadele mogelijk is, uitgebreid naar
doodslag en gewelds- en zedenmisdrijven met dodelijke afloop
(onderdeel A van de tweede nota van wijziging).
Daarnaast wordt voorgesteld herziening ten nadele met «terugwerkende
kracht» mogelijk te maken zodat vrijspraken (of ontslag van alle rechtsvervolging) van vóór de datum van inwerkingtreding van het wetsvoorstel
kunnen worden aangetast (onderdeel B van de tweede nota van
wijziging). Een uitzondering vormen strafbare feiten die reeds zijn
verjaard.
De Afdeling advisering maakt opmerkingen over beide voorstellen. Zij is
van oordeel dat in verband met de rechtszekerheid de voorstellen nader
dienen te worden overwogen.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 23 november
2010, nr. 10.003168, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van
de Raad van State zijn advies inzake het bovenvermelde ontwerp aan mij
te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 17 december 2010,
nr. W03.10.0521/II, bied ik U hierbij aan.

1

Kamerstukken II 2010/11, 32 417, nr. 15.

kst-32044-9
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 044, nr. 9

1

1. Inleiding
Uitgangspunt van het wetsvoorstel was dat vanwege het ingrijpende
karakter van herziening ten nadele deze slechts mogelijk is bij zeer
ernstige misdrijven die niet verjaren1 (misdrijven waarop een levenslange
gevangenisstraf is gesteld).
In de nota van wijziging wordt voorgesteld de categorie misdrijven
waarvoor herziening ten nadele mogelijk wordt, uit te breiden, zodat
herziening ten nadele niet alleen kan plaatsvinden ingeval van een
misdrijf waarop levenslange gevangenisstraf is gesteld en waarbij een
dodelijk slachtoffer valt te betreuren, maar ook bij doodslag en bij
gewelds- en zedenmisdrijven met een dodelijke afloop. Dit is volgens de
toelichting in lijn met het uitgangspunt dat herziening ten nadele op grond
van een novum alleen bij zeer ernstige misdrijven mogelijk moet worden
gemaakt.2
In de tweede plaats wordt voorgesteld herziening ten nadele ook mogelijk
te maken in strafzaken die vóór de datum van inwerkingtreding van de
wet met een onherroepelijke vrijspraak zijn afgesloten. Daartoe wordt
voorgesteld de bepaling van overgangsrecht in het wetsvoorstel,
inhoudende dat geen herziening ten nadele van de gewezen verdachte
plaatsvindt in gevallen waarin de vrijspraak vóór de datum van inwerkingtreding van de wet onherroepelijk is geworden, te schrappen. De
voorgestelde regeling van herziening ten nadele krijgt daardoor onmiddellijke werking. Heropenen van vrijspraken is echter niet mogelijk bij
afgesloten strafzaken die op het moment van het indienen van de
herzieningsaanvraag reeds zijn verjaard. Redengevend voor deze
wijziging is dat, als de gewezen verdachte voor een zeer ernstig misdrijf is
vrijgesproken en naderhand uit een novum voortvloeit dat hij toch de
vermoedelijke dader is, van een gerechtvaardigde en te respecteren
verwachting dat een onherroepelijke uitspraak niet wordt herzien, geen
sprake kan zijn.
In het advies over het wetsvoorstel hervorming herzieningsregeling3 heeft
de Raad van State de strekking van het voorstel tot invoering van de
herziening ten nadele in een aantal scherp omlijnde situaties onderschreven.
1. De Afdeling advisering plaatst kanttekeningen bij de tweede nota van
wijziging, en is van oordeel dat de daarin opgenomen voorstellen in
verband met de rechtszekerheid nader dienen te worden bezien. Na een
inleiding waarin de Afdeling de uit het regeerakkoord voortvloeiende
voorstellen samenvat, gaat de Afdeling eerst in op het voorstel om aan de
regeling uit het wetsvoorstel onmiddellijke werking toe te kennen, en
daarna op de uitbreiding van de regeling van herziening ten nadele op
grond van een novum met de misdrijven doodslag en gewelds- en
zedenmisdrijven met dodelijke afloop.
2. Onmiddellijke werking
1

Ten aanzien van deze misdrijven is de
verjaringstermijn opgeheven. Wet van
16 november 2005 tot wijziging van het
Wetboek van Strafrecht in verband met het
vervallen van de verjaringstermijn voor de
vervolging van moord en enkele andere
misdrijven alsmede enige aanpassingen van
de regeling van de verjaring en de stuiting van
de verjaring en de regeling van de strafverjaringstermijn (opheffing verjaringstermijn bij
zeer ernstige delicten). Stb. 2005, 595; in
werking getreden op 1 januari 2006.
2
Nota van toelichting, onderdeel «Herziening
ten nadele «met terugwerkende kracht»
(onderdeel B)».
3
Kamerstukken II, 2009/10, 32 044, nr. 4.

In het oorspronkelijke wetsvoorstel wordt uitgegaan van eerbiedigende
werking, zodat herziening ten nadele slechts van toepassing kan zijn op
uitspraken die na het tijdstip van inwerkingtreding onherroepelijk zijn
geworden. Reden is dat herziening ten nadele nieuw is in het Nederlandse
stelsel en dat op grond van algemene beginselen van een behoorlijke
strafrechtspleging gerechtvaardigde verwachtingen van burgers
– waaronder begrepen de burgers die onherroepelijk zijn vrijgesproken –
dienen te worden gerespecteerd. Ten aanzien van personen die onherroepelijk zijn vrijgesproken is daarmee de verwachting gewekt dat deze
uitspraak niet ten nadele van hen kan worden herzien. Naar huidig recht
kunnen gewezen verdachten aan een onherroepelijke vrijspraak een
onvoorwaardelijk recht ontlenen niet opnieuw met strafvorderlijk

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 044, nr. 9

2

overheidsoptreden te worden geconfronteerd. Overwogen is dat «hoewel
het verbod van terugwerkende kracht strikt genomen niet van toepassing
is op een strafvorderlijke regeling zoals de voorliggende, het in het
algemeen gebruikelijk en wenselijk is om, bij verkregen rechten van de
verdachte burger, ook in eerbiedigende werking te voorzien als het gaat
om regelingen die het vervolgingsrecht van het Openbaar Ministerie
raken.»1 Gewezen is voorts op het initiatiefwetsvoorstel van de leden Van
Haersma Buma en Dittrich dat heeft geleid tot de Wet van 16 november
2005, Stb. 295. Op grond van die wet is de verjaringstermijn van
misdrijven waarop levenslange gevangenisstraf is gesteld, opgeheven. In
deze wet is voorzien in overgangsrecht als gevolg waarvan het vervolgingsrecht door afschaffing van de verjaringstermijn niet herleeft bij de
misdrijven die op het tijdstip van inwerkingtreding van die wet al waren
verjaard. Het belang de waarheid te achterhalen en de belangen van
slachtoffers en nabestaanden rechtvaardigen wel de afschaffing van een
op het tijdstip van inwerkingtreding nog lopende verjaringstermijn, maar
niet herleving van het vervolgingsrecht bij reeds verjaarde misdrijven.2
Zowel door de Raad van State3 als tijdens de behandeling van het
initiatiefwetsvoorstel is in het bijzonder gewezen op het rechtszekerheidsbeginsel. De aanpassing van de verjaringsregeling dient in verband met
dit beginsel niet erin te resulteren dat een inmiddels verjaard strafbaar feit
wederom vervolgbaar wordt. Dat uitgangspunt is ook bij de verjaring van
oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de menselijkheid gekozen. Daar is
ook het standpunt ingenomen dat de heropening van een verstreken
verjaring op principiële gronden wordt afgewezen.4 Bij de afweging van
de belangen van rechtszekerheid van de verdachte en het belang van
slachtoffers en nabestaanden is ervoor gekozen de belangen van de
slachtoffers minder zwaar te laten wegen.5
De verwachting voor een onherroepelijk vrijgesprokene is thans dat zijn
zaak ook bij een novum niet te zijnen nadele kan worden herzien. Het
huidige recht rechtvaardigt die verwachting. De voorgestelde introductie
van de herziening ten nadele maakt deze verwachting niet ongerechtvaardigd en leidt er evenmin toe dat deze verwachting niet langer hoeft te
worden gerespecteerd. Zoals bij de opheffing van de verjaringstermijn
geldt ook hier dat de rechtszekerheid ernstig in het gedrang komt door
niet langer rekening te houden met verwachtingen die op grond van het
huidige recht gerechtvaardigd zijn. Een novum na een onherroepelijke
uitspraak leidt niet tot een andere opvatting. Voorts kan het in de
toelichting genoemde criterium van het belang van een goede rechtsbedeling, dat ook al deel uitmaakte van het oorspronkelijke wetsvoorstel en
dat de beoordeling of alsnog zal worden vervolgd primair in handen legt
van het openbaar ministerie, niet in de plaats treden van de in het
oorspronkelijke wetsvoorstel zelf neergelegde overgangsrechtelijke
beperking. Terecht is in het oorspronkelijke voorstel dan ook gekozen voor
eerbiedigende werking, ook als van een novum is gebleken.
De Afdeling adviseert daarom af te zien van de schrapping van artikel II.

1

Kamerstukken II 2009/10, 32 044, nr. 6,
blz. 18.
2
Kamerstukken II 2009/10, 32 044, nr. 6,
blz. 19.
3
Kamerstukken II 2003/04, 28 495, nr. 5,
blz. 5–6.
4
Aldaar is overwogen dat op het rechtszekerheidsbeginsel slechts in uiterste
noodzaak inbreuk mag worden gemaakt.
Kamerstukken II, 2003/04, 28 495, nr. 7, blz. 11;
Kamerstukken II 1970/71, 10 251, nr. 3, blz. 5–6,
Handelingen II 1970/71, blz. 2421–2427.
5
Kamerstukken II 2003/04, 28 495, nr. 9,
blz. 11.

2. De Afdeling merkt op dat de verwachting voor een onherroepelijk
vrijgesproken persoon thans is dat zijn zaak ook bij een novum niet te
zijnen nadele kan worden herzien, en dat het huidige recht die
verwachting rechtvaardigt. De Afdeling meent dat de rechtszekerheid
ernstig in het gedrang komt door niet langer rekening te houden met
verwachtingen die op grond van het huidige recht gerechtvaardigd zijn.
Zij adviseert om de overgangsrechtelijke bepaling van het wetsvoorstel
die uitgaat van eerbiedigende werking, te handhaven.
Onderschreven kan worden dat aan de huidige wetgeving de verwachting
kan worden ontleend dat een onherroepelijke vrijspraak niet ten nadele
van de gewezen verdachte kan worden herzien. Dat betekent naar de
mening van het kabinet echter niet dat deze verwachting ook bij

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 044, nr. 9

3

aanpassing van de wetgeving per definitie altijd zou moeten worden
gehonoreerd. Het rechtszekerheidsbeginsel waar de Afdeling op wijst is
weliswaar een belangrijk beginsel maar is, anders dan de Afdeling in haar
advies lijkt te suggereren, niet absoluut. De door de Afdeling genoemde
Wet van 16 november 2005, Stb. 595, waarbij de verjaringstermijnen van
misdrijven waarop levenslange gevangenisstraf is gesteld, werden
opgeheven, vormt daarvan een illustratie. De verjaringstermijnen van
deze misdrijven werden, wat betreft de misdrijven die voor de datum van
inwerkingtreding van die wet waren begaan, opgeheven in gevallen
waarin deze termijnen op die datum nog liepen. Voor zover die misdrijven
op de datum van inwerkingtreding waren verjaard, werden zij niet alsnog
vervolgbaar. Tot aan de totstandkoming van deze wet kon aan de toen
geldende wetgeving de verwachting worden ontleend dat het feit na
twintig jaar zou verjaren. Die verwachting werd bij verjaringstermijnen die
op het moment van inwerkingtreding van die wet nog liepen, niet
gehonoreerd. Bij nog lopende termijnen werd met andere woorden het
belang van de rechtszekerheid van de verdachte minder gewicht
toegekend dan het belang van de samenleving – waaronder begrepen het
belang van slachtoffers en nabestaanden – dat deze misdrijven (ook na
lange tijd) kunnen worden vervolgd en bestraft, terwijl bij reeds verjaarde
misdrijven het belang van rechtszekerheid van de verdachte prevaleerde.
Wat dit voorbeeld laat zien, is dat niet uitgesloten is – ook niet door de
Raad van State die het in de genoemde wet opgenomen overgangsrecht
in zijn advies over het daaraan ten grondslag liggende wetsvoorstel heeft
aangedragen (Kamerstukken II 2003/04, 28 495, nr. 5, p. 5–6) waarna dit
door de initiatiefnemers is overgenomen – dat het rechtszekerheidsbeginsel bij vragen betreffende de vervolgbaarheid van strafbare feiten tot
op zekere hoogte kan worden afgewogen tegen andere belangen. Het
beginsel heeft ook geen vaste en onveranderlijke inhoud. Het krijgt juist
betekenis indien het wordt bezien in samenhang met andere beginselen
en belangen. Het kabinet is van mening dat het belang van rechtszekerheid, dat een vrijspraak die op de datum van inwerkingtreding van het
voorliggende wetsvoorstel onherroepelijk is, niet in het nadeel van de
gewezen verdachte zal worden herzien, bij afweging tegen het belang om,
zeker bij zeer zware misdrijven, onterechte vrijspraken te kunnen herzien,
niet zonder meer behoort te prevaleren. Het nadeel van het overgangsrecht dat in het wetsvoorstel was opgenomen, is dat herziening ten nadele
van een vroegere vrijspraak zonder meer is uitgesloten. Het maatschappelijke belang om onterechte vrijspraken te kunnen herzien, kan ook in
strafzaken uit een recenter verleden zwaarder wegen dan het belang van
de gewezen verdachte om met rust te worden gelaten. Herziening ten
nadele kan alleen plaatsvinden in het belang van een goede rechtsbedeling (zie het voorgestelde artikel 482a Sv). Dat vereiste – dat mede een
verdragsrechtelijke achtergrond heeft – stelt aan het heropenen van in het
verleden met een vrijspraak afgesloten strafzaken een grens. Tijdsverloop
is een van de factoren die in aanmerking moet worden genomen bij de
beoordeling of herziening ten nadele in het belang is van een goede
rechtsbedeling. In het criterium van het belang van een goede rechtsbedeling en in de omstandigheid dat tijdsverloop daarbij een van de
wegingsfactoren is, kan echter geen argument worden gevonden om
vrijspraken die stammen van vóór de datum van inwerkingtreding zonder
meer uit te sluiten.
De regel dat verjaarde strafbare feiten niet alsnog kunnen worden
vervolgd, waar de Afdeling in dit onderdeel van haar advies op wijst,
wordt ook in het voorliggende wetsvoorstel gehanteerd (zie het voorgestelde artikel 482b, derde lid, Sv). De verjaringsregeling is dus niet alleen
bepalend voor de mogelijkheden van strafvervolging in het algemeen,
maar ook voor de mogelijkheden om, als aan de voorwaarden van de in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 044, nr. 9

4

het wetsvoorstel voorgestelde regeling is voldaan, onherroepelijke
vrijspraken ten nadele van de gewezen verdachte te kunnen herzien;
herziening ten nadele kan namelijk worden gezien als een vorm van
voortzetting van de vervolging.
De Afdeling noemt als argument voor handhaving van het oorspronkelijke
overgangsrecht dat het wetsvoorstel de beoordeling of de vervolging
alsnog zal worden voortgezet primair in handen van het Openbaar
Ministerie legt. Hoewel de herzieningsaanvraag volgens de in het
wetsvoorstel voorgestelde regeling door het College van procureursgeneraal wordt gedaan, verdient opmerking dat het de Hoge Raad is die
over aanvraag beslist en dus – uiteindelijk – ook over de vraag of
herziening ten nadele in het belang van een goede rechtsbedeling is.
Aangestipt kan worden dat de Afdeling in haar advies niet stelt dat het
verlenen van onmiddellijke werking aan de regeling uit het wetsvoorstel
in strijd zou zijn met de Grondwet of de verdragen. Ook in de nota naar
aanleiding van het verslag is aangegeven dat er geen harde wettelijke of
verdragsrechtelijke juridische regel is die zich ertegen verzet aan de
voorgestelde regeling onmiddellijke werking toe te kennen, en deze dus te
kunnen toepassen op strafzaken die voorafgaand aan de datum van
inwerkingtreding met een onherroepelijke vrijspraak zijn afgesloten.
3. Uitbreiding

1

Tweede Kamer, 27e vergadering, donderdag
25 november 2010. Minister Opstelten: «Een
ander belangrijk onderdeel is de verjaringstermijn. De heer Van der Steur wil overgaan tot
afschaffing van deze termijn voor zeer
ernstige misdrijven met een strafmaat tussen
de twaalf en de twintig jaar. Ik sta positief
tegenover dit voorstel.»
2
Kamerstukken II 2010/11, 32 417, nr. 15. «Bij
het oplossen van cold cases wordt herziening
ten nadele (wetsvoorstel 32 044) mogelijk met
terugwerkende kracht en tegelijkertijd ook
voor de delicten doodslag en gewelds- en
zedendelicten met dodelijke afloop. Daartoe
worden, indien noodzakelijk, de verjaringstermijnen voor doodslag en enige andere
gewelds- en zedendelicten aangepast. Het
kabinet komt met voorstellen tot verlenging
van de verjaringstermijn van ernstige
gewelds- en zedendelicten.»
3
Appl. no. 36376/04.

De delicten waarvoor in het oorspronkelijke voorstel herziening ten nadele
op grond van een novum mogelijk werd gemaakt, zijn naar huidig recht
onverjaarbare zeer ernstige misdrijven met dodelijke afloop. Dit betekent
dat herziening ten nadele ook na vele jaren tot de mogelijkheden blijft
behoren. In het wetsvoorstel is voorts bepaald dat herziening ten nadele
niet mogelijk is bij strafbare feiten, waarvoor het recht op strafvervolging
is verjaard. Daarmee is tot uitdrukking gebracht dat, voor zover de
samenleving nog belang heeft bij strafvervolging, dit niet opweegt tegen
het belang van de verdachte om gevrijwaard te blijven van vervolging,
ook als van een novum is gebleken.
Thans wordt voorgesteld de categorie van misdrijven waarvoor
herziening ten nadele mogelijk zou moeten zijn, uit te breiden. Het gaat
hier naar huidig recht om misdrijven die aan verjaring onderhevig zijn. De
Minister van Veiligheid en Justitie heeft tijdens de begrotingsbehandeling
van het ministerie op 25 november 2010 naar voren gebracht positief te
staan tegenover een voorstel om de verjaringstermijn voor zeer ernstige
misdrijven af te schaffen.1 Voorts is in het regeerakkoord opgenomen dat
de verjaringstermijn voor ernstige zedenmisdrijven zal worden verlengd.2
De Afdeling merkt op dat de thans voorgestelde uitbreiding in combinatie
met de plannen inzake de verjaringstermijnen ertoe leidt dat, waar
gewezen verdachten van deze misdrijven nu, ook wat de herziening ten
nadele betreft, na verloop van een aantal jaren niet meer met strafvervolging worden geconfronteerd, dit niet meer zal gelden. Onduidelijk is of
dit ook zal gelden als deze misdrijven al zijn verjaard op het tijdstip dat de
nieuwe voorstellen in werking zullen treden. Gelet op de consequenties
die de combinatie van de verschillende voorstellen heeft en mede in het
licht van de in de toelichting geciteerde uitspraak van de Grote Kamer van
het EHRM van 17 mei 20103 adviseert de Afdeling de voorgestelde
uitbreiding thans niet op te nemen in de tweede nota van wijziging, maar
deze eerst in het licht van concrete voorstellen inzake de verjaring en van
de rechtszekerheid nader te bezien.
3. In de tweede nota van wijziging is opgenomen dat de regeling van
herziening ten nadele op grond van een novum wordt uitgebreid met
doodslag en met gewelds- en zedendelicten met dodelijke afloop. De

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 044, nr. 9

5

Afdeling merkt op dat de uitbreiding in combinatie met de in het
regeerakkoord aangekondigde voorstellen om de verjaringstermijnen aan
te passen ertoe leidt dat, waar gewezen verdachten van deze misdrijven
nu, ook wat de herziening ten nadele betreft, na verloop van een aantal
jaren niet meer met strafvervolging worden geconfronteerd, dit niet meer
zal gelden. De Afdeling meent dat het onduidelijk is of dit ook zal gelden
als deze misdrijven al zijn verjaard op het tijdstip dat de nieuwe
voorstellen betreffende de verjaring in werking zullen treden. Een
uitbreiding van de regeling van herziening ten nadele op grond van een
novum zou volgens de Afdeling moeten worden bezien in het licht van de
voorstellen betreffende de verjaring en van de rechtszekerheid. De
Afdeling adviseert de bedoelde uitbreiding thans niet op te nemen in de
tweede nota van wijziging.
Zoals hierboven aan de orde kwam, is de verjaringsregeling niet alleen
bepalend voor de mogelijkheden van strafvervolging in het algemeen,
maar ook voor de mogelijkheden om, als aan de voorwaarden van de in
het wetsvoorstel voorgestelde regeling is voldaan, onherroepelijke
vrijspraken ten nadele van de gewezen verdachte te kunnen herzien.
Anders dan de Afdeling is het kabinet van mening dat de verhouding
tussen dit wetsvoorstel en de plannen met betrekking tot de verjaringsregeling helder is. Voor zover ter uitvoering van het regeerakkoord
verjaringstermijnen worden verlengd of opgeheven brengt dit automatisch met zich dat ook herziening ten nadele langer mogelijk wordt (bij
verlenging: tot de maximale verjaringstermijn is verstreken, bij opheffing:
zonder beperking). Dat geldt ook voor strafbare feiten waarvan de
verjaringstermijn op het moment van die verlenging of opheffing nog
loopt. Mede in het licht van de, in de toelichting op de tweede nota van
wijziging genoemde, rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten
van mens is het kabinet niet voornemens in de voorstellen aangaande de
verjaring op te nemen dat de beoogde verruimingen ook gelden voor
reeds verjaarde strafbare feiten. Ook op dat punt kan dus geen onduidelijkheid bestaan.
4. Van de gelegenheid is gebruik gemaakt om in de toelichting op de
tweede nota van wijziging mede naar aanleiding van het advies van de
Afdeling nog enkele formuleringen bij te stellen. Tevens is van de
gelegenheid gebruik gemaakt om enkele geweldsdelicten met een
dodelijke afloop, die bij het opstellen van het ontwerp van de tweede nota
van wijziging zoals deze aan de Raad van State is voorgelegd over het
hoofd waren gezien, toe te voegen aan de opsomming van misdrijven
waarmee de regeling van herziening ten nadele op grond van een novum
wordt uitgebreid.
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging goed
te vinden dat de tweede nota van wijziging niet wordt gezonden aan de
Tweede Kamer der Staten-Generaal dan nadat met het vorenstaande
rekening zal zijn gehouden.
De vice-president van de Raad van State,
H.D. Tjeenk Willink
Daartoe gemachtigd door de ministerraad moge ik U verzoeken in te
stemmen met toezending van de gewijzigde tweede nota van wijziging en
de gewijzigde toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal.
De minister van Veiligheid en Justitie,
I. W. Opstelten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 044, nr. 9

6