Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2006–2007

30 879

Voorstel van wet van het lid Van Dijken
houdende wijziging van de Gemeentewet in
verband met een vrijstelling van
parkeerbelastingen voor houders van een
gehandicaptenparkeerkaart

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING

1. ALGEMEEN
Aanleiding
Mensen die niet in staat zijn zelfstandig 100 meter aan een stuk te voet te
overbruggen komen in aanmerking voor een Europese gehandicaptenparkeerkaart. De gemeenten in Nederland voeren echter een verschillend
beleid waar het gaat om het parkeren door gehandicapten. In een aantal
gemeenten, waaronder bijvoorbeeld in Utrecht, Amsterdam, Groningen
en Den Haag kan men met een gehandicaptenparkeerkaart overal, dus ook
bij parkeerplaatsen aan de meter, zonder te betalen parkeren. In andere
gemeenten moet men met een gehandicaptenparkeerkaart overal, ook op
officiële invalidenparkeerplaatsen, betalen. Een tussenvariant komt voor
in gemeenten waar men niet hoeft te betalen op voor gehandicapten
gereserveerde plaatsen, maar wel voor het parkeren bij de parkeermeter
of parkeerautomaat.
Er bestaat in sommige gemeenten ook de tussenvariant waarbij een limiet
aan de tijdsduur voor het gratis parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart wordt gesteld.
Het verschil in beleid tussen gemeenten veroorzaakt veel onduidelijkheid
en belemmeringen voor de betrokkenen.
Indien men naar een andere gemeente gaat en daar wil parkeren, moet
men zich van te voren informeren over het gemeentelijk parkeerbeleid.
Deze informatie is niet altijd voorhanden, bovendien is ter plekke vrijwel
nooit te achterhalen welke regels er voor parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart gelden. Deze onduidelijkheid kan tot boetes leiden. De
enige mogelijkheid om aan deze onduidelijkheid een einde te maken is
om de behandeling van parkeren met een gehandicaptenparkeerkaart in
de wet vast te leggen.
Betalen en de noodzaak om door middel van een parkeerschijf aan te
geven wanneer men geparkeerd heeft vormen voor gebruikers van een
gehandicaptenparkeerkaart ook een flinke belemmering. Als de gebruiker
van de gehandicaptenparkeerkaart zelf moet betalen blijkt vaak dat de
automaat niet goed bruikbaar is of onbereikbaar door ondoordachte plaatsing of gestalde fietsen. Als er slechts voor korte tijd betaald kan worden

KST103153
0607tkkst30879-3
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2006

Tweede Kamer, vergaderjaar 2006–2007, 30 879, nr. 3

1

of de parkeerschijf bijgesteld moet worden wegens een beperkte parkeertijd betekent dit zowel voor de houder van de parkeerkaart als voor een
eventuele begeleider een probleem. Vaak zal iemand met een handicap
door de beperking meer tijd nodig hebben om de gewenste dingen te
doen. Als er dan een extra gang richting de parkeermeter of auto gemaakt
moet worden is dit zowel voor de houder van de parkeerkaart als voor een
begeleider een bijzonder onpraktische situatie en een ongewenste
hindernis. Daarom is er in dit wetsvoorstel voor gekozen om gebruikers
van een gehandicaptenparkeerkaart vrij te stellen van parkeerbelasting.
Voorgestelde wijziging
Gemeenten hebben de bevoegdheid om op basis van artikel 225 van de
Gemeentewet parkeerbelastingen te heffen. Dit wetsvoorstel beoogt de
Gemeentewet zo te wijzigen dat parkeerders met een gehandicaptenparkeerkaart de mogelijkheid krijgen om overal zonder te betalen te
parkeren. Uiteraard geldt in parkeergarages en op particuliere parkeerplaatsen het voor iedereen gangbare tarief. Door in dit artikel een uitzondering te maken voor de voertuigen waarin een gehandicaptenparkeerkaart duidelijk zichtbaar is aangebracht, worden deze parkeerders met een
gehandicaptenparkeerkaart vrijgesteld van parkeerbelastingen voor het
feitelijk parkeren aan de parkeermeter.
Juist voor mensen met een beperking kan het gebruik maken van eigen
vervoer belangrijk zijn. Waar de beperking al genoeg flexibiliteit in het
dagelijks leven wegneemt en openbaar vervoer moeizaam toegankelijk is
biedt eigen vervoer een waardevol alternatief.
Door de uitzondering die dit wetsvoorstel maakt wordt een belemmering
weggenomen: gehandicapten kunnen daardoor gemakkelijker deelnemen
aan het maatschappelijk leven.
Financiële gevolgen
Voor gemeenten die nu reeds een algemene vrijstelling van parkeerbelastingen verlenen aan parkeerders met een gehandicaptenparkeerkaart
verandert er financieel niets. Wel betekent het voorstel derving van
belastinginkomsten voor gemeenten die geen of een gedeeltelijke vrijstelling van parkeerbelasting verlenen aan deze groep. Ervaringen in bijvoorbeeld Groningen en Amsterdam tonen aan dat deze inkomstenderving
naar verwachting grotendeels wegvalt tegen de extra kosten die
gemeenten moeten maken om parkeerautomaten bruikbaar, bereikbaar en
toegankelijk voor gehandicapten te maken en te houden. Daarom dienen
gemeenten de financiële gevolgen uit de eigen middelen op te vangen.
Compensatie vanuit het Rijk is daarbij niet aan de orde.

2. ARTIKELSGEWIJS
Artikel I
In artikel 225, eerste lid, onder a, van de Gemeentewet wordt bepaald dat
voor het parkeren van een voertuig bij een parkeermeter parkeerbelasting
kan worden geheven. Voorgesteld wordt nu om het voertuig waarin een
geldige gehandicaptenparkeerkaart is aangebracht van deze belastingheffing uit te zonderen. In de Regeling gehandicaptenparkeerkaart is
omschreven dat een dergelijke kaart na een medische keuring aan de
gehandicapte bestuurder of passagier wordt verstrekt. Tevens kan de kaart
worden verstrekt aan een instelling die gehandicapten moet vervoeren.
Hoe de parkeerkaart eruit ziet en hoe die in het voertuig moet worden
aangebracht is eveneens in het bovengenoemde besluit geregeld.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2006–2007, 30 879, nr. 3

2

Artikel II
De inwerkingtreding van deze wijziging is bepaald op een bij koninklijk
besluit te bepalen tijdstip. Hierbij zal rekening gehouden worden met het
feit dat gemeenten enkele maanden de tijd nodig hebben om de verordening aan te passen, bekendheid te geven aan de wijziging en zonodig
onderborden te verwijderen.
Van Dijken

Tweede Kamer, vergaderjaar 2006–2007, 30 879, nr. 3

3