Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2019–2020

34 104

Langdurige zorg

Nr. 272

BRIEF VAN DE MINISTER VOOR MEDISCHE ZORG
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 20 december 2019
In deze brief ga ik, mede namens de Minister voor Volksgezondheid,
Welzijn en Sport, in op onze aanpak gericht op de juiste medischgeneralistische zorg (artsenfunctie) op de juiste plek:
– De aanpak is dit voorjaar1 toegezegd, nadat ik signalen ontving over
afnemende beschikbaarheid en organiseerbaarheid van zorg die
huisartsen, specialisten ouderengeneeskunde en artsen verstandelijk
gehandicapten verlenen aan mensen met een indicatie op grond van
de Wet langdurige zorg (Wlz).
– De aanpak bestaat uit het beter faciliteren van deze artsen bij het
verlenen van medisch-generalistische zorg. In de gehandicaptenzorg
werken betrokken partijen de aanpak uit in een convenant. Voor de
ouderenzorg heb ik eind november bestuurlijke afspraken gemaakt,
gericht op een gezamenlijke aanpak om artsen, betrokken bij de
medisch-generalistische zorg voor deze doelgroep, beter te faciliteren.
– In bijlage 2 wordt ingegaan op de stand van zaken over persoonsgebonden hulpmiddelen voor mensen met een Wlz-indicatie2.
Leeswijzer
Voordat ik de aanpak verder toelicht, vind ik het belangrijk te beschrijven
wat ik onder de term medisch-generalistische zorg versta. Deze term doelt
op de geneeskundige zorg zoals huisartsen, specialisten ouderengeneeskunde en artsen verstandelijk gehandicapten, in samenspel plegen te
bieden. Zowel overdag als in de avond-, nacht- en weekenden. Ik hanteer
deze term om het verschil met medisch-specialistische zorg te
benadrukken en om de term artsenfunctie te concretiseren.
In deze brief beschrijf ik eerst signalen over afnemende beschikbaarheid
en organiseerbaarheid van medisch-generalistische zorg. Vervolgens licht
ik relevante trends toe. In het laatste deel richt ik mij op de aanpak. Bijlage
1
2

kst-34104-272
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2019

Kamerstuk 34 104, nr. 247
Raadpleegbaar via www.tweedekamer.nl

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

1

1 gaat verder in op de term medisch-generalistische zorg3. Bijlage 2 richt
zich op de relatie van de aanpak met het standpunt over de positionering
van behandeling, specifiek voor het onderdeel persoonsgebonden
hulpmiddelen. Bijlage 3 presenteert praktijkvoorbeelden van de juiste
medisch-generalistische zorg op de juiste plek4.
Medisch-generalistische zorg onder druk
Dit voorjaar informeerde ik u over zorgen over de afnemende beschikbaarheid, toegankelijkheid en organiseerbaarheid van medischgeneralistische zorg voor patiënten met een Wlz-indicatie. Voordat ik de
aanpak toelicht wil ik recht doen aan de signalen die ik hierover ontvang.
Ik beschrijf de ontvangen signalen vanuit het perspectief van huisartsen,
artsen verstandelijk gehandicapten, specialisten ouderengeneeskunde,
Wlz-aanbieders, en zorgkantoren en zorgverzekeraars. De aanpak die ik
samen met partijen hanteer, komt voort uit deze signalen.
Ad 1. Huisartsen
Van huisartsen(posten) verneem ik dat de zorg voor patiënten met een
Wlz-indicatie hun competenties te boven kan gaan. Ook geven zij aan dat
randvoorwaarden voor het verlenen van goede zorg aan deze patiënten
vaak ontbreken. Huisartsen constateren dat gebrek aan verpleegkundige
expertise en beperkte beschikbaarheid van patiëntgegevens problemen
veroorzaken bij het verlenen van medisch-generalistische zorg. Ontwikkelingen als het toenemende aantal patiënten dat woonachtig is in kleinschalige woonvoorzieningen en het langer thuis wonen van patiënten met
een complexe zorgvraag, dragen bij aan de groeiende behoefte van de
huisarts om de specialist ouderengeneeskunde en de arts verstandelijk
gehandicapten te consulteren. In de leidraden Medische zorg voor
ouderen in (kleinschalige) woonzorginstellingen5 en Algemeen medische
zorg voor verstandelijk gehandicapten6 stelt de Landelijke Huisartsen
Vereniging (LHV) dat patiënten met een Wlz-indicatie, die verblijven in een
geclusterde woonvorm, niet vallen onder het basisaanbod huisartsgeneeskundige zorg dat de huisarts in de thuissituatie levert, tenzij aan
bepaalde randvoorwaarden is voldaan. De LHV noemt daarbij onder meer
(telefonische) beschikbaarheid van de specialist ouderengeneeskunde en
arts verstandelijk gehandicapten, goede triage, deskundig personeel en
digitale gegevensuitwisseling als randvoorwaarden.
Ad 2. Artsen verstandelijk gehandicapten
Artsen verstandelijk gehandicapten erkennen dat het verlenen van
medisch-generalistische zorg voor mensen met een verstandelijke
beperking complex kan zijn. Zij zien verschillen tussen het vakmanschap
van de huisarts en het vakmanschap van de arts verstandelijk gehandicapten. Zij geven aan dat zij geen huisarts zijn voor mensen met een
verstandelijke beperking, maar gespecialiseerd zijn in de complexe
gezondheidsproblematiek van deze doelgroep. Zij zien huisartsen en
artsen verstandelijk gehandicapten als complementaire zorgprofessionals
waar het gaat om het verlenen van medisch-generalistische zorg aan
mensen met een verstandelijke beperking.

3

Raadpleegbaar via www.tweedekamer.nl
Raadpleegbaar via www.tweedekamer.nl
5
LHV, november 2018, Leidraad Medische zorg voor ouderen in (kleinschalige) woonzorginstellingen
6
LHV, juli 2019, Leidraad Algemeen medische zorg voor verstandelijk gehandicapten in
VG-zorginstellingen
4

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

2

Ook artsen verstandelijk gehandicapten ervaren problemen met randvoorwaarden waaronder zij hun werk doen. Het gaat hierbij om voorwaarden
zoals beschikbaarheid van voldoende competent personeel, adequate
triage en ondersteuning door een medisch secretariaat. Ook digitale
dossiervoering en digitale overdracht, met beschikbaarheid van actuele
medicatie-overzichten voor samenwerkende medisch-generalisten,
worden genoemd als randvoorwaarden. De Nederlandse Vereniging van
Artsen Verstandelijk Gehandicapten (NVAVG) geeft aan dat deze
voorwaarden gefaciliteerd moeten worden om samen met huisartsen
complementaire medisch-generalistische zorg te kunnen blijven leveren.
Ad 3. Specialisten ouderengeneeskunde
De beroepsgroep van de specialist ouderengeneeskunde is sterk in
ontwikkeling. De specialist ouderengeneeskunde was van oudsher vooral
gepositioneerd als verpleeghuisarts binnen de zorginstelling. Deze
verpleeghuisarts leverde alle medisch-generalistische zorg aan patiënten
in het verpleeghuis, ook zorg zoals huisartsen plegen te bieden. Specialisten ouderengeneeskunde ervaren steeds vaker dat er ook buiten het
verpleeghuis behoefte is aan hun specifieke geriatrische expertise. In
kleinschalige woonvoorzieningen en in de eerste lijn doen huisartsen
steeds vaker een beroep op de specialist ouderengeneeskunde.
Net als huisartsen en artsen verstandelijk gehandicapten vragen specialisten ouderengeneeskunde aandacht voor randvoorwaarden waaronder
zij hun werk doen. Zij ervaren knelpunten bij het leveren van medischgeneralistische zorg in kleinschalige woonvoorzieningen. De beroepsvereniging Verenso heeft daarom voor de specialist ouderengeneeskunde
een checklist met randvoorwaarden gemaakt om het gesprek over
medisch-generalistische zorg goed te kunnen voeren met (nieuwe)
zorgaanbieders. Verenso vraagt ook aandacht voor de binnen de
beroepsgroep ervaren toetredingsbarrières voor nieuwe aanbieders die
aan de slag willen gaan in de eerste lijn.
Ad 4. Patiënt
Iedereen in Nederland moet, als dat nodig is, 24 uur per dag terecht
kunnen bij een arts. Ik ontvang echter signalen dat ouderen en mensen
met een beperking niet altijd bij een arts terecht kunnen. Hoewel ik niet
hoor dat mensen daadwerkelijk verstoken zijn van medischgeneralistische zorg, kan ik me voorstellen dat de huidige situatie tot
onrust leidt bij de patiënt en naasten.
Ad. 5. Wlz-aanbieders
Vanaf het voorjaar 2019 ontving ik in toenemende mate signalen van
zorgaanbieders over opzeggingen van zorgverlening van huisartsen en
huisartsenposten aan patiënten met een Wlz-indicatie. Zowel in de
ouderen- als gehandicaptensector geven kleinschalige woonvoorzieningen aan niet voldoende schaalgrootte te hebben om medischgeneralistische zorg binnenshuis te organiseren. Ook de grotere
aanbieders die op verschillende locaties verblijfszorg leveren, geven aan
steeds meer moeite te hebben bij het rondkrijgen van de 24-uurs
beschikbaarheid van medisch-generalistische zorg. Het gaat hierbij zowel
om de beschikbaarheid van de huisarts (en de huisartsenpost), als de
beschikbaarheid van arts verstandelijk gehandicapten en de specialist
ouderengeneeskunde. Aanbieders benadrukken dat medischgeneralistische zorg aan patiënten met een beperking en aan patiënten in
kleinschalige woonvoorzieningen niet mogelijk is zonder de beschikbaarheid van huisartsen. Zowel ActiZ als VGN begrijpen dat huisartsen,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

3

specialisten ouderengeneeskunde en artsen verstandelijk gehandicapten
randvoorwaarden stellen aan zorgaanbieders voor het leveren van zorg.
Ad. 6. Zorgkantoren en zorgverzekeraars
Zorgkantoren en zorgverzekeraars constateren tekortschietende randvoorwaarden bij Wlz-aanbieders en opzeggingen van samenwerkingsovereenkomsten door huisartsen(posten). Zowel zorgkantoren als zorgverzekeraars kopen medisch-generalistische zorg in en dragen een zorgplicht. In
sommige regio’s wordt het voor hen steeds moeilijker om aan deze
zorgplicht te voldoen. Zorgkantoren en -verzekeraars zien een eigen rol
waar het gaat om het oplossen van de genoemde problematiek. Daarom
gaan zij reeds met verantwoordelijke partijen aan tafel om de problematiek te bespreken en te komen tot passende en creatieve oplossingen.
Zorgkantoren en -verzekeraars vragen daarbij wel bereidheid van alle
partijen om met elkaar in gesprek te gaan en elkaar te helpen. Het wijzen
naar de zorgplicht van zorgverzekeraars en zorgkantoren is niet genoeg.
Zorgkantoren en -verzekeraars constateren tijdens deze gesprekken dat
opvattingen over medisch-generalistische zorg binnen en tussen
beroepsgroepen kunnen verschillen. Vooral bij het verlenen van medischgeneralistische zorg aan ouderen met een complexe zorgvraag in
kleinschalige woonvoorzieningen en in voormalig verzorgingshuizen
leven verschillende visies over de wijze waarop huisartsen en specialisten
ouderengeneeskunde zich tot elkaar verhouden. Zorgkantoren en
-verzekeraars vragen om helderheid over taakopvattingen.
Zorgkantoren en -verzekeraars wijzen ook op het belang van het maken
van afspraken over medisch-generalistische zorg zo vroeg mogelijk in de
opstartfase van nieuwe kleinschalige woonvoorzieningen en op het tijdig
melden van voorzienbare knelpunten.
Trends versterken druk op medisch-generalistische zorg
Hierboven beschreef ik de signalen die ik vanuit verschillende invalshoeken ontvang over de afnemende beschikbaarheid, toegankelijkheid en
organiseerbaarheid van medisch-generalistische zorg voor patiënten met
een Wlz-indicatie. Deze druk wordt versterkt door een aantal trends. De
trends onderstrepen de noodzaak om tot een gezamenlijke aanpak te
komen.
Ten eerste zijn er demografische en maatschappelijke ontwikkelingen in
de populatie die zorgen voor een groter beroep op medischgeneralistische zorg. Nederland is langzaam aan het vergrijzen. Het aantal
ouderen in de totale bevolking neemt toe. Mensen wonen langer thuis of
verhuizen naar een kleinschalige woonvorm of -instelling. De zorgvraag
van deze mensen wordt steeds complexer. Mensen met een verstandelijke
beperking worden ouder, waardoor ook zij geconfronteerd worden met
ouderdomsklachten en dementie. In het Programma Langer Thuis, het
Programma Volwaardig Leven en in de recente Kamerbrief over de
capaciteitsontwikkeling in de verpleeghuiszorg7 zijn deze ontwikkelingen
beschreven en acties geformuleerd om de problemen die deze cliënten
ondervinden, waar mogelijk, te ondervangen.
Ten tweede is er krapte op de arbeidsmarkt van alle artsen die medischgeneralistische zorg leveren: van huisartsen, artsen verstandelijk
gehandicapten en specialisten ouderengeneeskunde. Demografische
ontwikkelingen en krapte op de arbeidsmarkt maken het noodzakelijk de
schaarse deskundigheid van deze artsen op de juiste plek in te zetten en
7

Kamerstuk 31 765, nr. 437

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

4

eerlijk te verdelen. December 2019 verschijnt de voortgangsrapportage
van het Actieprogramma Werken in de zorg, waarin wordt gewerkt aan
het vergroten van de instroom, behoud van personeel en anders werken,
om tekorten terug te dringen.
Ten derde zijn er wijzigingen in de organisatie van het zorglandschap. De
woonzorg voor mensen met een Wlz-indicatie wordt steeds kleinschaliger
georganiseerd en daardoor ontstaan ook nieuwe organisatiemodellen
waarin behandelaars buiten traditionele behandeldiensten werkzaam zijn.
De ontwikkeling naar kleinschaligheid is beschreven in de eerdergenoemde brief over de capaciteitsontwikkeling in de verpleeghuiszorg. De
groei van het zorgaanbod werd in de afgelopen jaren voor 1% per jaar
gerealiseerd in het «traditionele» verpleeghuis. De groei van aanbod werd
vooral gerealiseerd door scheiden van wonen en zorg waarbij cliënten in
een geclusterde setting hun zorg kunnen krijgen (gefinancierd met
volledig pakket thuis en persoonsgebonden budget).
Door de ontwikkeling naar kleinschaligheid is het een uitdaging de kennis
van de beroepsgroepen specialisten ouderengeneeskunde en artsen
verstandelijk gehandicapten ook buiten de muren van zorgaanbieders
goed te ontsluiten. Naast de bestaande organisatie in behandeldiensten,
ontstaat ook steeds vaker nieuw aanbod werkzaam in moderne zorgnetwerken. Er ontstaan nieuwe (regionale) organisatievormen8, zoals
maatschappen, coöperaties en samenwerkingsverbanden van en voor
artsen, dit naast de traditionele behandeldiensten met instellingsartsen in
loondienst. Bestaande regelgeving faciliteert de klassieke organisatievormen. Deze nieuwe organisaties ervaren barrières in regelgeving,
bekostiging, zorginkoop. Ik constateer dat traditionele behandeldiensten
van zorgaanbieders en beschikbaarheidsstructuren in de eerste lijn
(huisartsenpraktijken en huisartsenposten) steeds meer naar elkaar toe
groeien.
Aanpak juiste medisch-generalistische zorg op de juiste plek
Genoemde signalen vanuit beroepsgroepen, Wlz-aanbieders, zorgverzekeraars en zorgkantoren, en de hierboven beschreven trends tonen aan dat
de medisch-generalistische zorg onder toenemende druk staat. Ik vind het
onwenselijk als er problemen ontstaan in de beschikbaarheid en toegankelijkheid van deze zorg. Deze zorg moet 24 uur per dag toegankelijk zijn
voor alle Nederlanders. Het is daarom noodzakelijk de druk op de
medisch-generalistische zorg aan te pakken.
Ik wil inzetten op de juiste medisch-generalistische zorg op de juiste plek
waarbij de betrokken beroepsgroepen beter worden gefaciliteerd en de
beschikbaarheid en toegankelijkheid van deze zorg verbetert. Bovendien
heeft goed georganiseerde medisch-generalistische zorg andere
voordelen. Er wordt zorg voorkomen, vervangen en verplaatst. Het laat
patiënt, mantelzorger en zorgverleners beter anticiperen op acute
situaties. Door de inzet van advance care planning wordt het juiste
gesprek gevoerd over de wenselijkheid van medisch behandelingen. De
instroom van ouderen en mensen met een beperking op de spoedeisende
hulp in het ziekenhuis wordt verminderd. Tevens kunnen onveilige en
onverantwoorde situaties bij mensen thuis zo worden voorkomen.
Betrokkenheid van de specialist ouderengeneeskunde en de arts verstandelijk gehandicapten biedt ruimte voor medicijnreviews en afname van
medicijngebruik. Zo kan zorg worden vervangen. Er wordt ook zorg
verplaatst: de huisarts wordt ontlast en het aantal verwijzingen naar de
8

Voorbeelden zijn Novicare (www.novicare.nl), Gericall (www.gericall.nl), Cosonn (www.cosonn.nl) en Mydoc (www.my-doc.nl)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

5

tweede lijn kan afnemen. Inzetten op de juiste medisch-generalistische
zorg op de juiste plek geeft zo mede invulling aan de verschillende
hoofdlijnakkoorden, het programma Langer Thuis en de implementatie
van het Kwaliteitskader Verpleeghuiszorg.
De aanpak om de juiste medisch-generalistische zorg op de juiste plek te
realiseren, bestaat uit de volgende elementen:
1. Artsen beter faciliteren: randvoorwaarden op orde
2. Convenant van afspraken in gehandicaptenzorg
3. Uitwerking bestuurlijke afspraken in ouderenzorg
4. Praktijkvoorbeelden van medisch-generalistische zorg
5. Onderzoek NZa medisch-generalistische zorg voor patiënten met
Wlz-indicatie
De vijf elementen licht ik hieronder toe.
Ad 1. Artsen beter faciliteren: randvoorwaarden op orde
Iedereen in Nederland moet, als dat nodig is, 24 uur per dag terecht
kunnen bij een arts. Tegelijkertijd begrijp ik dat artsen randvoorwaarden
stellen om zorg te kunnen leveren. Voor huisartsen helpt het als de patiënt
zich, samen met een begeleider of mantelzorger, met een helder geformuleerde vraag bij de huisartspraktijk en de huisartsenpost presenteert.
Beschikbaarheid van een actueel digitaal dossier draagt bij aan goede
zorg. Huisartsen worden ontlast als er bij complexe zorgvragen een
mogelijkheid is om een arts verstandelijk gehandicapten of specialist
ouderengeneeskunde te consulteren.
Ik constateer dat partijen zelf aan de slag zijn met randvoorwaarden om
artsen te faciliteren. Randvoorwaarden zijn te vinden in de leidraden van
de LHV en de handreiking van Verenso. VWS stimuleert de organisatie
van randvoorwaarden, o.a. vanuit de programma’s Volwaardig Leven,
Thuis in het Verpleeghuis, Ontregel de Langdurige Zorg en InZicht.
Ad 2. Convenant van afspraken in gehandicaptenzorg
Het is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van partijen om de juiste
medisch-generalistische zorg op de juiste plek te organiseren. Ik ben
daarom positief gestemd over de ontwikkelingen in de gehandicaptenzorg. Op 15 oktober 2019 heeft op initiatief van VGN een constructieve
bestuurdersbijeenkomst plaatsgevonden over de toegang tot medischgeneralistische zorg voor mensen met een beperking. Bij dit overleg
waren de partijen Ieder(in), IGJ, Ineen, KansPlus, LHV, NVAVG, NZa,
V&VN, VGN, VWS, ZN en Zorginstituut Nederland aanwezig. Tijdens dit
overleg zijn door de partijen gezamenlijk acties benoemd.
Met VGN als penvoerder wordt nu gewerkt aan de concrete uitwerking
van de afspraken in een convenant. Daarbij worden alle partijen die
deelnamen aan de bestuurdersbijeenkomst van oktober betrokken, met
het doel het convenant begin volgend jaar vast te stellen. Acties voor de
korte termijn gaan over het beter faciliteren van huisartsen en artsen
verstandelijk gehandicapten, het verbeteren van informatie-uitwisseling
en het oplossen van knelpunten in de regio. Voor de lange termijn richten
de partijen zich ook op arbeidsmarkt, de positionering van beroepsgroepen en financiële en administratieve randvoorwaarden.
Deze afspraken in de gehandicaptenzorg zijn erop gericht dat alle mensen
met een beperking de medisch-generalistische zorg krijgen die zij nodig
hebben, zowel overdag als in de avond-, nacht- en weekenden, onder de
voorwaarden die artsen nodig hebben om hun werk te kunnen doen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

6

Ad 3. Uitwerking bestuurlijke afspraken in ouderenzorg
Eind november is in een bestuurlijk overleg tussen VWS, ActiZ, Verenso,
LHV en Ineen vastgesteld dat het nu meer dan ooit belangrijk om de
schaarse deskundigheid van huisartsen en specialisten ouderengeneeskunde op de juiste plek in te zetten. Er is afgesproken dat ActiZ de regie
neemt om met betrokken partijen uitwerking te gaan geven aan afspraken
over de juiste medisch-generalistische zorg op de juiste plek. Het voldoen
aan de randvoorwaarden van de LHV-leidraad Medische zorg voor
ouderen in (kleinschalige) woonzorginstellingen is daarbij het vertrekpunt.
Huisartsen(-posten) besluiten mede op basis daarvan of zij de continuïteit
van zorg kunnen voortzetten of patiënten kunnen inschrijven. Bij het
maken van afspraken is ook aandacht voor het wegnemen van onduidelijkheid over de rolverdeling tussen de huisarts en de specialist ouderengeneeskunde. ActiZ gaat zich ook inspannen om andere brancheorganisaties9 uit de (kleinschalige) ouderenzorg te betrekken bij de het maken
van afspraken over samenwerking.
Ad 4. Praktijkvoorbeelden van medisch-generalistische zorg
In deze brief staan signalen centraal over de afnemende toegankelijkheid
en organiseerbaarheid van medisch-generalistische zorg. Echter er zijn
ook voldoende plaatsen en regio’s waar geen problemen zijn bij het
organiseren van medisch-generalistische zorg. Initiatieven bijvoorbeeld
waar huisartsen enerzijds en specialisten ouderengeneeskunde en/of
artsen verstandelijk gehandicapten anderzijds, complementair aan elkaar
werken. Dit najaar heeft Vilans de opdracht gekregen voorbeelden van de
juiste medisch generalistische zorg op de juiste plek te bundelen. Bijlage 3
presenteert de eerste drie praktijkvoorbeelden, waarin ervaringen,
successen en wensen van zorgprofessionals worden geportretteerd.
Voorjaar 2020 verschijnen de volgende 17 praktijkvoorbeelden.
Ad 5. Onderzoek NZa medisch-generalistische zorg voor
patiënten met Wlz-indicatie
Naar aanleiding van de genoemde signalen omtrent afnemende beschikbaarheid en toegankelijkheid, heeft de NZa eind augustus 2019 de
opdracht gekregen om deze te onderzoeken. In het voorjaar van 2020 zal
de NZa haar onderzoek opleveren. In dit onderzoek wordt ook de
bekostiging en inkoop van medisch-generalistische zorg voor patiënten
met een Wlz-indicatie vanuit de Zvw en Wlz meegenomen. Tevens worden
de verschillen in prikkelwerking vanuit beide wetten onderzocht. Het
beschrijven van de huidige complexe uitvoeringspraktijk draagt bij aan
transparantie en geeft input aan zorgvuldige discussies over toekomstbestendige positionering van medisch-generalistische zorg voor patiënten
met een Wlz-indicatie.
Ten slotte
In deze brief beschreef ik de acties die erop zijn gericht dat alle mensen
met een Wlz-indicatie de medisch-generalistische zorg krijgen die zij nodig
hebben, zowel overdag als in de avond-, nacht- en weekenden, onder de
voorwaarden die artsen nodig hebben om hun werk te kunnen doen.
Ik vertrouw erop dat deze gezamenlijke aanpak en de uitwerking die
hieraan wordt gegeven de komende maanden, de verschillende partijen
het vertrouwen geeft om de beschikbaarheid, toegankelijkheid en
9

Zoals Zorgthuisnl, de Samenwerkende Professionele Organisaties voor Thuis- en Woonzorg
(SPOT) en de Branchevereniging voor Kleinschalige Zorg (BVKZ)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

7

organiseerbaarheid van medisch-generalistische zorg voor patiënten met
een Wlz-indicatie te verbeteren.
Na ontvangst van het onderzoek van de NZa zal ik uw Kamer dit voorjaar
informeren over de voortgang van de aanpak voor de juiste medischgeneralistische zorg op de juiste plek.
De Minister voor Medische Zorg,
B.J. Bruins

Tweede Kamer, vergaderjaar 2019–2020, 34 104, nr. 272

8