Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

33 065

Wijziging van de Wet structuur
uitvoeringsorganisatie werk en inkomen in
verband met aanpassing van de dienstverlening
van het Uitvoeringsinstituut
werknemersverzekeringen aan werkgevers en
werkzoekenden en de opheffing van de Raad
voor werk en inkomen als publiekrechtelijke
rechtspersoon met een wettelijke taak en van de
Werkloosheidswet en enige andere wetten in
verband met de beëindiging van de inzet van het
re-integratiebudget Werkloosheidswet en van
loonkostensubsidies

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
ALGEMEEN
1. Inleiding
De Nederlandse arbeidsmarkt bevindt zich op een omslagpunt. De
jarenlange groei van de beroepsbevolking stopt de komende periode door
ontgroening en vergrijzing. De vergrijzing zorgt voor een stijging van de
vervangingsvraag enerzijds en een behoefte aan extra personeel in met
name de zorgsector anderzijds. Dit betekent dat er concurrentie op de
arbeidsmarkt ontstaat, die ertoe leidt dat werkgevers extra hun best
moeten doen om goede werknemers te behouden, maar ook om de juiste
arbeidskrachten te vinden om hun vacatures te vervullen. Dit biedt
mogelijkheden voor groepen op de arbeidsmarkt die nog niet volwaardig
participeren.
De regering streeft naar een efficiënte werking van de arbeidsmarkt
waarbij de eigen verantwoordelijkheid van burgers en bedrijven voorop
staat. Het verkrijgen en behouden van betaald werk is in de eerste plaats
een verantwoordelijkheid van mensen zelf. De overheid ondersteunt
alleen de mensen die dat écht nodig hebben. Bij dat streven past een
andere verhouding tussen de rollen en verantwoordelijkheden van
overheid, burgers en bedrijven dan voorheen.
De ambitie is daarbij om met minder middelen een vergelijkbaar niveau te
bereiken. Het is daarom van belang de beschikbare middelen zo effectief
en efficiënt mogelijk in te zetten. Een effectievere inzet van middelen is te
bereiken door de beschikbare middelen uitsluitend in te zetten voor
mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Werkloosheid ontstaat
nagenoeg altijd wegens vraaguitval. Inzet van re-integratiemiddelen

kst-33065-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

1

neemt de vraaguitval niet weg, maar richt zich op het wegnemen van in
de persoon gelegen belemmeringen. De regering is van mening dat zij die
een uitkering ontvangen op grond van de Werkloosheidswet (WW) het
meest kansrijk zijn binnen de groep werkzoekenden. WW-gerechtigden
hebben in het algemeen recente werkervaring en hebben daarbij veelal
geen in de persoon gelegen belemmeringen die werkhervatting in de weg
staan. Inzet van re-integratiemiddelen is vanuit deze invalshoek voor
WW-gerechtigden niet effectief. De regering zal daarom, conform het
regeerakkoord (Kamerstukken II 2010/2011, 32 417, nr. 15), met ingang van
1 januari 2012 niet langer re-integratiebudget inzetten voor WW-gerechtigden. Hiermee kiest de regering voor een selectieve inzet van middelen,
gericht op de meest kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt.
Daarnaast wordt het budget voor bemiddeling gehalveerd, conform de
beleidsmatige taakstelling uit het regeerakkoord (Kamerstukken II
2010/2011, 32 417, nr. 15). Mede daarom vindt een verandering plaats in
de dienstverlening aan werkzoekenden door het WERKbedrijf van het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV). Het uitgangspunt
wordt dat (naast inschrijving) bemiddeling primair langs digitale weg
plaatsvindt, aansluitend en aanvullend op de dienstverlening van
gemeenten en private partijen zoals uitzendbureaus en andere bemiddelaars. Ook de handhaving geschiedt voornamelijk digitaal. Door de nadruk
te leggen op digitale dienstverlening1 kan met minder capaciteit een
adequate dienstverlening aan werkzoekenden en werkgevers worden
geboden. De samenwerking ten aanzien van diensten aan werkgevers
blijft bestaan, maar zal vooral op regionaal niveau vorm krijgen.
De belangrijkste taak van UWV WERKbedrijf is het bij elkaar brengen van
vraag en aanbod op de arbeidsmarkt. UWV verschaft informatie over de
landelijke, regionale en sectorale arbeidsmarktsituatie, zodat onder meer
inzicht ontstaat in welke sectoren krimp aan de orde is en in welke
sectoren juist baanopeningen gevonden kunnen worden (groeisectoren).
Door inzicht in de arbeidsmarktsituatie kan de werkgever zijn (met ontslag
bedreigde) werknemers zoveel mogelijk zelf naar ander werk begeleiden
en worden werkzoekenden in staat gesteld om werk te vinden. Zo kan
werkloosheid worden voorkomen. De overheid is pas aan zet als private
partijen er niet in zijn geslaagd mensen aan het werk te houden.
De wetswijziging past in het streven van deze regering naar een krachtige,
kleine en dienstverlenende overheid met meer eigen verantwoordelijkheid
voor zowel burgers als bedrijven. De dienstverlening wordt moderner
door een breed gebruik van digitale mogelijkheden.
De opheffing van de Raad voor Werk en Inkomen (RWI) als publiekrechtelijke rechtspersoon met een wettelijke taak, en hiermee de beëindiging
van de financiering per 1 juli 2012, past eveneens in het streven van dit
kabinet om te besparen op de uitgaven van het Ministerie van Sociale
Zaken en werkgelegenheid.
2. Hoofdlijnen wetswijziging

1
Met digitale dienstverlening wordt in deze
wet hetzelfde bedoeld als elektronische
dienstverlening conform de Algemene
wet bestuursrecht.

Bij brief van 14 maart 2011 is de Tweede Kamer geïnformeerd over de
invulling van de bezuinigingen. Hierin is tevens het nieuwe dienstverleningsconcept van UWV WERKbedrijf gepresenteerd (Kamerstuk 32 500
XV, nr. 75). In dit concept ligt de nadruk op het optimaal benutten van de
eigen verantwoordelijkheid en mogelijkheden van zowel burgers als
bedrijven. Ook wordt maximaal gebruik gemaakt van de inzet van
dienstverlening uit de markt, zoals uitzendbureaus. De dienstverlening
van UWV richt zich op een aantal kerntaken, aansluitend en aanvullend op
de dienstverlening van private partijen en gemeenten.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

2

2.1 Samenwerking tussen UWV en gemeenten
2.1.1 Bestaande wet- en regelgeving met betrekking tot samenwerking
Op 1 januari 2009 is een wijziging van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (Wet SUWI) in werking getreden (Stb. 2008, 600 en
601). Daarbij is in artikel 10 van de Wet SUWI bepaald dat UWV en
gemeenten geïntegreerde dienstverlening aan uitkeringsgerechtigden,
werkzoekenden en werkgevers verlenen. UWV en gemeenten voeren
daarbij taken uit die zijn gericht op het ondersteunen bij de arbeidsinschakeling en vacaturevervulling, rekening houdend met de regionale
arbeidsmarkt. De essentie van de geïntegreerde dienstverlening is dat
UWV en gemeenten samenhangende diensten aanbieden, waarbij
uitkeringsgerechtigden, werkzoekenden en werkgevers de keten als
geheel kunnen aanspreken en de keten ook als geheel zijn diensten
aanbiedt. De geïntegreerde dienstverlening heeft vorm gekregen op circa
100 werkpleinen.
In het Besluit van 26 augustus 2010 tot wijziging van het Besluit SUWI in
verband met het stellen van regels omtrent de dienstverlening in en de
inrichting van locaties werk en inkomen (Stb. 2010, 681) is een nadere
invulling gegeven aan de geïntegreerde dienstverlening op de werkpleinen. Dit besluit vormt een oriëntatie op de verwachtingen ten aanzien
van de werkpleinen en is voorzien van een flexibele inwerkingtredingsbepaling. Met de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG), de vereniging
Directeuren van Sociale Diensten (Divosa) en UWV is afgesproken dat het
besluit eerst geheel of gedeeltelijk in werking zou treden, indien het
proces van de totstandkoming van de geïntegreerde dienstverlening op
de werkpleinen niet voldoende vooruit zou gaan. Dit heeft ertoe geleid dat
het besluit wel is gepubliceerd, maar niet in werking is getreden.
In het kader van het nieuwe dienstverleningsconcept zijn elementen uit
het besluit (Stb. 2010, 681) over de samenwerking tussen UWV en
gemeenten met betrekking tot de werkgeversdienstverlening op regionaal
niveau, de regionale arbeidsmarkt en de registratie in één systeem,
opgenomen in de onderhavige wetswijzigingen. Andere delen van het
besluit zijn niet meer van toepassing; de uitwerking van de dienstverlening op de werkpleinen verandert sterk (met name voor werkzoekenden)
en wordt gemoderniseerd.
Dit brengt met zich mee dat het besluit niet in werking zal treden. In dit
wetsvoorstel is een andere grondslag voor nadere regeling bij algemene
maatregel van bestuur voorgesteld. De bepalingen die in het Besluit SUWI
(Stb. 2010, 681) zijn opgenomen, zullen dan ook vervallen.
2.1.2 Wijziging in de samenwerking
De samenwerking is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van
gemeenten en UWV. Uitgangspunt is dat UWV en gemeenten eerst
gezamenlijk verkennen welke afspraken het meest adequaat zijn. Daarna
kan verkend worden of nadere sturing door de minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid noodzakelijk is. Daarbij heeft de minister ten aanzien
van UWV een andere verantwoordelijkheid dan ten aanzien van de
gemeenten. UWV is immers een zelfstandig bestuursorgaan waarvoor
directe ministeriële verantwoordelijkheid geldt, terwijl de gemeenten een
eigen bestuurlijke positie in het staatsbestel hebben. De minister is echter,
ondanks de eigen verantwoordelijkheid van gemeenten, verantwoordelijk
voor de keten van werk en inkomen als geheel. Gezien deze verantwoordelijkheid kan de minister de samenwerking, zowel in relatie tot UWV als
de colleges van burgemeester en wethouders, richting geven met behulp
van het voorgestelde artikel 10 van de Wet SUWI. Dit is in lijn met de
uitkomsten van de evaluatie SUWI uit 2006 waarin is gesteld dat de regie
op de keten van werk en inkomen verbeterd moet worden. Ook komt dit
overeen met de wijze waarop in het oude artikel 10 van de Wet SUWI de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

3

verantwoordelijkheid voor de totstandkoming van de samenwerking
tussen gemeenten en UWV primair is neergelegd bij gemeenten en UWV
(eerste lid) en subsidiair bij de minister (tweede lid).
Het aantal vestigingen van waaruit UWV opereert wordt de komende
jaren teruggebracht van 98 naar 30, om daarmee de kosten terug te
dringen. De samenwerking tussen gemeenten en UWV zal daardoor meer
aanvullend op elkaar geschieden. UWV en gemeenten werken in ieder
geval samen inzake de registratie in één systeem, de werkgeversdienstverlening op regionaal niveau en het verrichten van taken ten aanzien van
de regionale arbeidsmarkt.
Regionaal arbeidsmarktbeleid
Doorgaans zoeken werkgevers hun werknemers niet op een lokale, maar
op een regionale arbeidsmarkt. Het is daarom van belang dat UWV en
gemeenten samenwerken bij diensten aan werkgevers en bij taken voor
de regionale arbeidsmarkt. De samenwerking ten aanzien van de
regionale arbeidsmarkt behelst het bepalen van regionaal arbeidsmarktbeleid en de aanpak van regionale arbeidsmarktvraagstukken. Er bestaan
op dit moment samenwerkingsverbanden op het gebied van werk,
inkomen en scholing in de 30 arbeidsmarktregio’s. De aard van de
problematiek en de wijze waarop deze wordt aangepakt, kan van regio tot
regio verschillen. De vestigingen van waaruit UWV werkt, sluiten aan bij
deze 30 arbeidsmarktregio’s. In het concept bestuursakkoord was, ervan
uitgaande dat samenwerkingsverbanden in de regel beter functioneren
wanneer deze van onderop ontstaan, de afspraak opgenomen dat
gemeenten het komende jaar bezien welke regio-indeling het beste past
bij bovenlokale en gemeenschappelijke uitvoering van gemeentelijke
werkzaamheden. Op dit moment is nog onduidelijk of en in hoeverre deze
afspraak wijzigt. UWV gaat er daarom van uit dat gemeenten met een
regio-indeling komen en zal na overleg met gemeenten bezien op welke
plaatsen de UWV-vestigingen uiteindelijk het beste gepositioneerd kunnen
worden. Het staat daarbij niet vast dat gemeenten met een indeling van 30
regio’s komen. Gezien de doelstellingen van de samenwerking ligt echter
een indeling die aansluit bij het regionale schaalniveau van de arbeidsmarkt voor de hand.
Bij de totstandkoming van dit beleid in de regio en het bij elkaar brengen
van publieke en private partijen ligt er een logische voortrekkersrol bij de
gemeenten. Gemeenten kunnen zo de verbinding maken tussen het
arbeidsmarktbeleid en aanpalende terreinen als onderwijs, welzijn en
zorg.
UWV draagt zorg voor informatie en advies over de arbeidsmarkt (art. 31
lid 2) en verstrekt maandelijks arbeidsmarktinformatie ten behoeve van de
arbeidsmarktregio’s. De regionale arbeidsmarktinformatie kan worden
benut voor het maken van regionale arbeidsmarktanalyses, die gelden als
de basis voor beleid. In het regionale netwerk zal UWV deze expertise
inbrengen.
Werkgeversdienstverlening
UWV en gemeenten hebben als uitkeringsverstrekker beide een eigen
verantwoordelijkheid voor het aan de slag helpen van de «eigen»
werkzoekenden. Vanuit die verantwoordelijkheid hebben zij beide belang
bij een goede werkgeversdienstverlening. Omdat de werkgever niet
gebaat is het maken van afspraken voor afzonderlijke doelgroepen, is
samenwerking tussen gemeenten en UWV van groot belang. De samenwerking tussen UWV en gemeenten wordt daarom wettelijk vastgelegd.
Hoe gemeenten en UWV die samenwerking vervolgens vormgeven, is niet

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

4

vastgelegd. Iedere regio is zo in staat een eigen aanpak te ontwikkelen die
aansluit bij de regionale behoefte.
Wel is het van belang dat er in alle arbeidsmarktregio’s één regionaal loket
voor werkgevers is. In dit loket kunnen werkgevers terecht voor informatie
en advies. UWV en gemeenten geven dit loket gezamenlijk vorm. Ook
zorgen UWV en gemeenten voor een aanspreekpunt voor werkgevers op
landelijk niveau. Dat is in lijn met de aangenomen Motie Huizing en Van
Hijum (Kamerstukken 2010–2011 32 500 XV, nr. 82) waarin gevraagd wordt
om in overleg met gemeenten, UWV en SVB te komen tot verdergaande
integratie van dienstverlening door UWV en gemeenten op de regionale
werkpleinen, alsmede tot een bundeling van ondersteunende ICT-systemen en backoffice-activiteiten. Daarnaast krijgen werkgevers ondersteuning in specifieke situaties, zoals bij het vervullen van vacatures die
geschikt zijn voor moeilijk plaatsbare werkzoekenden, bij de uitvoering
van convenanten of bij crisissituaties en massaontslagen.
Op landelijk, regionaal en sectoraal niveau maken gemeenten en/of UWV
afspraken met werkgevers, sectoren of branches over de inschakeling van
werkzoekenden. Landelijke afspraken moeten regionaal en lokaal worden
doorvertaald, regionale afspraken vragen om lokale doorvertaling. UWV
kan daarbij een schakelfunctie vervullen tussen het landelijke/sectorale en
het regionale niveau.
Op lokaal niveau zijn er diverse goedlopende werkgeversnetwerken, waar
op dit moment effectief mee samengewerkt wordt. Steeds moet goed
bezien worden in hoeverre de dienstverlening het beste op landelijk,
regionaal of lokaal niveau kan worden uitgevoerd. Op lokaal niveau zullen
gemeenten een belangrijke rol richting de lokale werkgevers vervullen.
Dienstverlening aan werkzoekenden
Zowel UWV als gemeenten hebben een aantal taken opgelegd gekregen
die zij moeten uitvoeren voor werkgevers en werkzoekenden. Voor de
gemeentelijke doelgroep zijn taken belegd bij zowel UWV als bij de
gemeente.
Sinds de invoering van de Wet SUWI in 2002 is de verantwoordelijkheid
voor algemene taken voor arbeidsbemiddeling en daarnaast voor de
uitkeringsintake voor zowel klanten van UWV als gemeenten, belegd bij
UWV (voorheen CWI). Door deze verantwoordelijkheid in één hand te
leggen wordt uitvoering gegeven aan het principe van «werk boven
inkomen».
UWV heeft de volgende algemene taken voor arbeidsbemiddeling en het
in ontvangst nemen van uitkeringsaanvragen voor alle werkzoekenden:
1. UWV registreert op verzoek de werkzoekenden en vacatures (artikel
30b van de Wet SUWI).
2. UWV is verantwoordelijk voor het voordragen van geschikte
vacatures aan werkzoekenden en het voordragen van geschikte
werkzoekenden voor vacatures (artikel 30a, tweede lid, van de Wet
SUWI).
3. UWV is verantwoordelijk voor de advisering over de kans op werk en
het verbeteren van deze kansen voor alle werkzoekenden, voor het
geven van informatie over het zoeken naar werk, en voor het geven
van voorlichting over opleidingsmogelijkheden (art. 31 wet SUWI).
4. UWV is verantwoordelijk voor het in ontvangst nemen van aanvragen
voor UWV-uitkeringen, en van aanvragen voor de WWB, IOAW en
WIJ (art. 30c wet SUWI).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

5

Vervolgens heeft de uitkeringsverstrekker (UWV voor klanten met een
UWV-uitkering, en gemeenten voor WWB, WIJ en
niet-uitkeringsgerechtigden (nuggers)) de taak om de eigen werkzoekenden te begeleiden naar werk door bijvoorbeeld intensieve bemiddeling
of re-integratie. In de regel zal de uitkeringsverstrekker deze taak pas
oppakken als de algemene taken van UWV Werkbedrijf niet (snel genoeg)
leiden tot werk. Het gaat daarbij om de volgende taken:
– Bevordering inschakeling in het arbeidsproces voor werkzoekenden
met een uitkering van UWV:
1. UWV is verantwoordelijk voor werkzoekenden die een uitkering
ontvangen op grond van de door UWV uit te voeren wetten, voor
met werkloosheid bedreigde werknemers en voor jonggehandicapten jonger dan 18 jaar die een belemmering ervaren i.v.m.
ziekte of gebrek een belemmering ondervinden bij het volgen van
onderwijs (artikel 30a, eerste lid, van de Wet SUWI). Als werkzoekenden intensieve dienstverlening nodig hebben om aan het werk
te komen, geldt voor de Wajong en WGA klanten dat daar eerst
een beoordeling (indicatie) aan voorafgaat.
2. UWV is verantwoordelijk voor het maken van afspraken met
werkgevers voor WW-gerechtigden, die langdurig werkloos zijn en
voor WAJONGers (artikel 30a, tweede lid, van de Wet SUWI).
– Bevordering inschakeling in het arbeidsproces voor werkzoekenden
met een uitkering van gemeenten en voor niet-uitkeringsgerechtigden:
1. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor werkzoekenden met een
uitkering van gemeenten (WWB en WIJ), en voor nietuitkeringsgerechtigden (die wel geregistreerd zijn bij UWV als
werkzoekenden) jonger dan 65 jaar (artikel 7, eerste lid, onderdeel
a van de WWB).
2. Gemeenten zorgen voor een werkleeraanbod op grond van de
WIJ (artikel 13 WIJ) voor 16 tot 26 jarigen.
In het kader van het Redesign zal UWV haar dienstverlening voornamelijk
digitaal aanbieden en slechts in een beperkt aantal gevallen via
face-to-face contacten. De arbeidsextensieve digitale dienstverlening van
UWV is beschikbaar voor alle werkzoekenden, zowel voor de
UWV-doelgroep als de gemeentelijke doelgroep, maar ook voor werkende
werkzoekenden.
Het registreren van werkzoekenden en het in ontvangst nemen van
aanvragen voor een uitkering – ook uit de doelgroep van de gemeenten –
blijft een taak voor UWV. Met gemeenten worden afspraken gemaakt over
hoe deze digitale dienstverlening voor de gemeentelijke werkzoekenden
vorm krijgt.
In een steeds verder gedigitaliseerde samenleving communiceert ook de
overheid steeds meer via de elektronische weg. Veel burgers zijn
inmiddels bekend met deze wijze van communiceren en kunnen zich vrij
eenvoudig melden voor een uitkering (ruim 70% vraagt de WW-uitkering
al digitaal aan), alsook zoeken naar werk via internet.
UWV zal de komende jaren sterk inzetten op doorontwikkeling van de
digitale dienstverlening. Daarbij zijn de voornaamste doelstellingen om de
stabiliteit, beschikbaarheid en performance van de dienstverlening te
borgen. Om dat te bereiken zullen nieuwe tools worden ontwikkeld, of
bestaande tools worden doorontwikkeld, zoals:
– doorontwikkelen diagnose-instrument;
– verbeteren van de kwaliteit van de automatische matching;
– geïntegreerde intake voor inkomen en werk;
– digitale handhaving doorontwikkelen, zodat de klant wordt gemonitord
en kan worden aangesproken op het nakomen van verplichtingen;
– ontwikkelen modules voor e-learning.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

6

Om te voorkomen dat in de aanloopfase gebreken in de dienstverlening
ontstaan – waardoor het vertrouwen in het gebruik zou kunnen wegvallen
– zal UWV een gedegen ontwikkelprogramma opzetten en voorzien in
proefimplementaties op een aantal vestigingen. Op 11 vestigingen wordt
de elektronische dienstverlening nu al beproefd. Deze pilots hebben
voor de verdere ontwikkeling van de digitale dienstverlening al veel
bruikbare inzichten en ervaringen opgeleverd.
Daarnaast worden verschillende gebruikersgroepen vanaf het begin bij de
ontwikkeling van de dienstverlening betrokken, om daarmee te borgen dat
deze aansluit op de behoeften van gebruikers.
Voor het ontwerpen en ontwikkelen van digitale dienstverlening wordt
aangehaakt op de staande organisatie, om te borgen dat de staande
organisatie mee ontwikkelt op de inrichting en uitvoering van digitale
dienstverlening.
De regering onderkent dat er altijd een groep blijft die minder goed kan
omgaan met digitale dienstverlening. In de eerstkomende jaren zal door
UWV daarom nog een voorziening op de werkpleinen worden geboden
om werkzoekenden behulpzaam te zijn bij het gebruik van de betreffende
digitale diensten. Daarnaast wordt bij de doorontwikkeling van de digitale
dienstverlening specifiek aandacht besteed aan de groepen die zich
minder goed kunnen redden met digitale dienstverlening, zoals laagopgeleide ouderen en andere minder digivaardigen. Daarbij zal onderzocht
worden welke verbeteringen nodig zijn om zoveel mogelijk betrokkenen
alsnog in staat te stellen om met elektronische dienstverlening hun weg te
vinden c.q. het contact met UWV te onderhouden.
Werkzoekenden kunnen hun eigen verantwoordelijkheid om werk te
vinden waar maken doordat zowel werkzoekenden en vacatures in een
transparant digitaal systeem zijn geregistreerd. Alleen door samen te
werken kan goed inzicht geboden worden in arbeidspotentieel en
vacatures. Hieronder wordt nader ingegaan op de noodzaak van registratie in één systeem.
2.2 Digitale dienstverlening en landelijk systeem
De openbare kostenloze arbeidsvoorzieningsdienst blijft in stand, met in
ieder geval voor iedereen toegankelijke digitale dienstverlening. In de
afgelopen jaren is binnen de sociale zekerheid door de daarbij betrokken
partijen gewerkt aan een uniform systeem voor gegevensverwerking. Ter
ondersteuning daarvan worden gezamenlijke elektronische voorzieningen
in stand gehouden door de SUWI-partijen op grond van artikel 62, tweede
lid, van de Wet SUWI. Dit is een landelijk systeem dat wordt gehanteerd
door zowel UWV als gemeenten. Dat is in lijn met de aangenomen Motie
Huizing en Van Hijum (Kamerstukken 2010–2011 32 500 XV, nr. 82) waarin
gevraagd wordt om in overleg met gemeenten, UWV en SVB te komen tot
verdergaande integratie van dienstverlening door UWV en gemeenten op
de regionale werkpleinen, alsmede tot een bundeling van ondersteunende
ICT-systemen en backoffice-activiteiten. Het landelijk systeem vormt de
basis voor de digitale dienstverlening. De digitale dienstverlening bestaat
uit (toegang tot) een landelijk vacaturesysteem, digitale registratie van
werkzoekenden en curricula vitae en de mogelijkheid om deze op
kenmerken te matchen. Registratie van werkzoekenden in het landelijk
systeem vindt plaats doordat aanvragen voor uitkeringen digitaal worden
ingediend bij UWV. Gemeenten zien er op toe dat hun klanten zich bij
UWV inschrijven en ingeschreven blijven staan als werkzoekende
(conform artikel 9 WWB). Daarnaast werkt UWV samen met uitzendbureaus, gemeenten, andere bemiddelaars en andere relevante partners aan
een zo hoog mogelijk vacaturebereik. Doordat alle werkzoekenden en
vacatures bij elkaar gebracht worden in één systeem, worden de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

7

mogelijkheden om deze – automatisch – te matchen optimaal. Zowel de
werkgever als de werkzoekende kunnen gebruik maken van deze
automatische matching. Registratie in één systeem is cruciaal voor het
bevorderen van de transparantie op de arbeidsmarkt.
Werkzoekenden zijn zelf verantwoordelijk voor het zoeken naar werk.
Vacatures worden digitaal onder hun aandacht gebracht. Ter ondersteuning is voor de werkzoekende een breed pakket aan digitale dienstverlening beschikbaar. Het gaat daarbij om instrumenten om vacatures te
vinden, te solliciteren, kansen op de arbeidsmarkt te verbeteren en inzicht
in vaardigheden te vergroten en algemene informatie en voorlichtingsmateriaal. Hiermee kan de werkzoekende dagelijks werken aan werk.
Werkzoekenden worden doorverwezen naar relevante bemiddelaars,
bijvoorbeeld van branches en sectoren en WW-gerechtigden worden
tevens verplicht zich bij een uitzendbureau in te schrijven. Deze
verplichting wordt geregeld in het Besluit Sollicitatieplicht van UWV. De
verplichting tot inschrijving is een vervolg op de goede ervaringen die al
bestaan bij de samenwerking van UWV met uitzendbureaus.1 Met
uitzendbureaus zijn in de afgelopen periode ook goede ervaringen
opgedaan met zogenaamde speeddates, waarbij werkzoekenden zich
presenteren aan diverse uitzendbureaus. De landelijke website voor
vacatures en curricula vitae van werkzoekenden van UWV wordt intensief
gebruikt door de branche van uitzendbureaus. Voor WW-gerechtigden2
geldt dat wanneer zij na drie maanden nog geen werk hebben gevonden,
een coach hen op afstand actief zal ondersteunen bij het vinden van werk
(digitale coaching). Deze ondersteuning duurt totdat de werkzoekende een
jaar werkloos is. Voor de periode van 3 tot 12 maanden WW is gekozen
omdat gedurende de eerste 3 maanden van werkloosheid de uitstroom
naar werk al groot is zonder aanvullende begeleiding. Aanvullende
begeleiding is het meest effectief in de periode van 3 tot 12 maanden
werkloosheid.
Bij de automatische matching van vacatures voor WW-gerechtigden
wordt rekening gehouden met de bepalingen in de richtlijn passende
arbeid. Dit betekent dat naarmate de werkloosheid voortduurt, steeds
meer arbeid als passend worden beschouwd. De werkloze dient zich
ruimer op te stellen en arbeid op een lager niveau en in een ander beroep
te accepteren. Na één jaar werkloosheid is alle (gangbare) arbeid passend.
Een deel van deze werkzoekenden krijgt dan een passend werkaanbod
conform artikel 30a, tweede lid van de Wet Suwi. Ook na 12 maanden
werkloosheid staan de werkzoekende alle arbeidsextensieve vormen van
digitale dienstverlening ter beschikking.

1
UWV kan ook nu al voorschrijven dat de
klant zich moet inschrijven bij één of meerdere
uitzendbureaus. De klant is verplicht zich te
houden aan de afspraken die zijn opgenomen
in de re-integratievisie dan wel het re-integratieplan.
2
De dienstverlening die wordt geschetst voor
WW-gerechtigden is van overeenkomstige
toepassing op personen die een uitkering op
grond van de IOW ontvangen.

Voor een klein deel van de WW-gerechtigden is face-to-face dienstverlening beschikbaar (circa 10% van de WW-gerechtigden in de periode van
3–12 maanden WW en afhankelijk van het beschikbare budget). UWV
bepaalt in een objectieve diagnose op basis van (combinaties van)
kenmerken welke werkzoekenden hiervoor in aanmerking komen. Op
voorhand worden geen specifieke groepen aangewezen. Het zal gaan om
een combinatie van werkzoekenden met een grote afstand tot de
arbeidsmarkt en werkzoekenden die niet overweg kunnen met digitale
coaching.
De dienstverlening aan gedeeltelijk arbeids(on)geschikten verandert niet.
Deze groep wordt intensief begeleid door middel van onder andere
face-to-face dienstverlening. Wel zal UWV deze klanten de mogelijkheid
bieden om gebruik te maken van digitale dienstverlening.
WW-gerechtigden dienen zich over hun sollicitatieactiviteiten te verantwoorden zodat coaching en handhavingsactiviteiten kunnen plaatsvinden.
Ook handhaving wordt op de digitale dienstverlening afgestemd en waar
mogelijk digitaal ondersteund. Hiervoor biedt het gebruik van één

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

8

systeem belangrijke voordelen. De basis voor handhaving en fraudebestrijding vormt de (digitale) registratie van de (sollicitatie)activiteiten van
WW-gerechtigden. Voor UWV is zichtbaar welke acties WW-gerechtigden
hebben ondernomen op basis van de automatische matching met
vacatures.
Uitkeringsgerechtigden zijn verplicht om te solliciteren op voor hen
passende functies. De automatische matching geeft banen die mogelijk
passend zijn. De uitkeringsgerechtigde geeft in de werkm@p aan op welke
vacatures hij heeft gesolliciteerd, en wat het resultaat daarvan is
geweest. Op grond van steekproeven of anderszins (risicogroepen,
systeemmatige signalen e.d.) zal UWV, daar waar het uitkeringsgerechtigden van UWV betreft, beoordelen of het sollicitatiegedrag van
betrokkene toereikend is geweest en of betrokkene zich voldoende breed
heeft georiënteerd op mogelijke banen. Deze beoordeling kan aanleiding
geven om maatregelen aan te kondigen/toe te passen.
Een deel van de (andere) activiteiten dient de WW-gerechtigde ook zelf te
registeren, waar UWV vervolgens ook weer inzicht in heeft. UWV zal de
handhaving baseren op een preventieve en risicogestuurde aanpak op
basis van klantprofielen. Bovendien vinden steekproefsgewijs controles
plaats op sollicitatiegedrag en juistheid van registratie van sollicitatieactiviteiten van uitkeringsgerechtigden en wordt de effectiviteit van de
sollicitatieactiviteiten gecontroleerd. Het is ook belangrijk om de
ervaringen van uitzendbureaus en andere bemiddelaars met de werkzoekenden te monitoren en te benutten bij de verdere handhaving en
bemiddeling; hierover zal UWV afspraken maken met de betreffende
partijen.
UWV investeert in het klantvriendelijker en toegankelijker maken van de
digitale dienstverlening. Een voorbeeld daarvan is ondersteuning van de
klant bij het indienen van een uitkeringsaanvraag via een filmpje,
waarmee de klant door de procedure heen wordt geholpen. Klanten zijn
dan niet enkel afhankelijk van schriftelijke informatie, er wordt hen aan de
hand van een filmpje verteld en getoond wat er van hen verwacht wordt.
Voor bijvoorbeeld laaggeletterden kan dit uitkomst bieden. UWV stemt de
toegankelijkheid van de dienstverlening ook af op andere specifieke
groepen, zoals blinden en slechtzienden.
Om alle klanten – en in het speciaal ook ouderen – zo goed mogelijk aan te
sluiten op de digitale dienstverlening betrekt UWV het programma
Digivaardig & Digibewust1 bij de ontwikkeling van zijn dienstverleningsconcept. Dat zorgt voor specifieke aandacht voor de minder «digivaardige
klanten» en is in lijn met de aangenomen Motie Van den Besselaar en
Ortega-Martijn (Kamerstukken 2010–2011 32 500 XV, nr. 89).

1
Het programma Digivaardig & Digibewust is
een initiatief van de Nederlandse overheid, het
bedrijfsleven en diverse maatschappelijke
instellingen. Zij werken binnen dit programma
samen om zoveel mogelijk Nederlanders
gebruik te kunnen laten maken van de diverse
digitale toepassingen zoals we die nu kennen:
internet, e-mail, internetbankieren, twitter etc.
Bovendien willen zij ook de bewustwording
rond het veilig gebruik van deze digitale
toepassingen stimuleren. Meer informatie
over het programma Digivaardig & Digibewust is te vinden op www.digivaardigdigibewust.nl.

UWV voert op dit moment tot medio 2013 een onderzoek uit waarin
mensen over meerdere perioden wordt gevraagd of ze uit de voeten
kunnen met digitale dienstverlening en of daar ontwikkeling in zit door
bijvoorbeeld het meer klantvriendelijk maken van de digitale dienstverlening en coaching. Dit onderzoek zal informatie opleveren over hoe de
digitale dienstverlening verder verbeterd kan worden. Dit onderzoek zal
tevens indicaties opleveren over de mate waarin cliëntgroepen met
digitaal aangeboden dienstverlening om kunnen gaan, wat middelen zijn
om cliënten daarin adequaat te ondersteunen en welke kenmerken van
werkzoekenden digitale dienstverlening minder geschikt maken. Het is
bijvoorbeeld nog maar de vraag of ouderen problemen ondervinden met
digitale dienstverlening.
Na afronding van dit onderzoek zal bezien worden in hoeverre alternatieven op de digitale dienstverlening nodig zijn. Het perspectief dat alle
dienstverlening digitaal aangeboden wordt geldt voor het jaar 2015.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

9

2.3 Eindbeeld 2015
De ontwikkelingen gaan snel, de samenleving digitaliseert, waardoor de
keuze voor het hier gepresenteerde dienstverleningsconcept van UWV
aansluit op het huidige tijdsgewricht. De bestaande systemen van UWV
vormen de basis voor het dienstverleningsconcept. Een groot deel van de
elektronische dienstverlening is al mogelijk; de basissystemen hiervoor
werken op dit moment al. Deze systemen worden doorontwikkeld, zowel
op het gebied van gebruiksvriendelijkheid als van functionaliteit. Wel
wordt het tijdpad van digitalisering versneld onder invloed van de
taakstellingen uit het regeerakkoord. Het dienstverleningsconcept zal zijn
voltooid in 2015.
In 2012 zal UWV starten met het beëindigen van werkzaamheden op de
eerste 31 werkpleinen. In de periode van 1 januari 2012 tot voorjaar 2013
zal UWV zich van deze vestigingen terugtrekken. Het gaat om over het
algemeen kleinere vestigingen die geen regiovestiging kunnen worden
vanwege hun omvang. Klanten van deze werkpleinen die nog face-to-face
dienstverlening nodig hebben, zullen worden overgedragen aan nabijgelegen werkpleinen. In de periode vanaf medio 2013 tot eind 2014 trekt
UWV zich terug van nog eens 37 vestigingen. UWV voert over deze laatste
tranche overleg met de VNG om tot een definitieve keuze van de
arbeidsmarktregio’s en de bijbehorende regiovestigingen te komen.
2.4 Beëindiging van de inzet re-integratiebudget WW en van loonkostensubsidies
2.4.1 Re-integratiebudget WW
De keuze om het re-integratiebudget niet meer in te zetten voor
WW-gerechtigden betekent dat UWV voor hen geen middelen meer heeft
om externe re-integratiedienstverlening (te denken valt aan cursussen,
trainingen, scholing, re-integratietrajecten, e.d.) in te kopen. De
WW-gerechtigde behoudt wel recht op ondersteuning bij de arbeidsinschakeling. Deze ondersteuning bestaat uit de dienstverlening die UWV
aan WW-gerechtigden levert, zoals hiervoor beschreven in paragraaf 2.2
«Digitale dienstverlening en landelijk systeem».
In de WW en de Wet SUWI zijn bepalingen opgenomen waarin regels
worden gesteld ten aanzien van de externe inkoop van dienstverlening.
Dit betreffen bepalingen over de aanspraken van WW-gerechtigden op
naar het oordeel van UWV noodzakelijke voorzieningen gericht op
arbeidsinschakeling, het opstellen van een daarin voorziend re-integratieplan, verplichting voor UWV om re-integratieondersteuning extern in te
kopen en de mogelijkheid voor WW-gerechtigden om hun eigen
re-integratie vorm te geven via een zogeheten individuele
re-integratieovereenkomst (IRO).
In dit wetsvoorstel vervallen daarom, in lijn met de keuze om het
re-integratiebudget niet meer in te zetten voor WW-gerechtigden, de
bepalingen die betrekking hebben op door UWV in te kopen externe
re-integratiedienstverlening.
2.4.2 Noodzakelijke scholing
In artikel 19 van de WW is geregeld dat het recht op een WW-uitkering
eindigt als iemand niet beschikbaar is voor de arbeidsmarkt. In geval van
het volgen van scholing zou een WW-gerechtigde in beginsel niet langer
beschikbaar voor de arbeidsmarkt kunnen zijn. Om te voorkomen dat een
WW-uitkering geheel of gedeeltelijk moet worden beëindigd als de
WW-gerechtigde noodzakelijke scholing volgt, is in artikel 76 van de WW
opgenomen dat het recht op WW in die situatie blijft bestaan. In geval van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

10

noodzakelijke scholing is de WW-gerechtigde tevens vrijgesteld van de
sollicitatieverplichting.
Met dit wetsvoorstel vervalt de mogelijkheid voor UWV om een dergelijke
noodzakelijke scholing in te kopen. De regering kiest er echter uitdrukkelijk
voor om de mogelijkheid voor het volgen van noodzakelijke scholing met
behoud van WW-uitkering als zodanig te handhaven. Het past bij het
stimuleren van de eigen verantwoordelijkheid van werknemer en
werkgever om het mogelijk te maken dat noodzakelijke scholing door de
WW-gerechtigde zelf (bijvoorbeeld vanuit een ontslagvergoeding) of door
een private partij (bijvoorbeeld een potentiële werkgever) wordt ingekocht
en dat deze noodzakelijke scholing met behoud van uitkering kan worden
gevolgd.
2.4.3 Overheidswerkgevers
De overheidswerkgever is eigenrisicodrager voor de WW en betaalt dus
zelf de WW-uitkering die aan de ex-overheidswerknemer wordt verstrekt.
In de WW is geregeld dat de overheidswerkgever zelf verantwoordelijk is
voor de re-integratie van de ex-overheidswerknemer (in plaats van UWV),
aangezien de overheidswerkgever een directe financiële prikkel heeft om
de ex-overheidswerknemer snel naar ander werk te begeleiden. Hiermee
wordt bereikt dat de overheidswerkgever zelf kan inzetten op een snelle
herplaatsing van de ex-overheidswerknemer.
Daarnaast zijn in de WW bepalingen opgenomen waarmee de ex-overheidswerknemer dezelfde aanspraken op dienstverlening kan doen gelden
richting de overheidswerkgever als de reguliere WW-gerechtigde richting
UWV. In de WW is dus een duidelijke koppeling gemaakt tussen de
re-integratietaken van UWV, de re-integratietaken van de overheidswerkgever, de aanspraken van de reguliere WW-gerechtigde en de aanspraken
van de ex-overheidswerknemer.

1
Het instrument loonkostensubsidie binnen
het UWV-domein is voor een andere doelgroep bestemd dan het instrument loondispensatie binnen de conceptwet Werken naar
Vermogen. Loonkostensubsidie is een
generiek instrument waarbij aan een
werkgever 50% van het WML wordt verstrekt
over maximaal 1 jaar om daarmee een
werkgever over de streep te strekken een
aantal doelgroepen met afstand tot de
arbeidsmarkt een vaste baan te geven tegen
normale arbeidsvoorwaarden. Het instrument
loondispensatie geeft een werkgever het recht
(dispensatie) om een werknemer structureel
een loon onder het WML te betalen (dus een
baan aanbieden met wat het loon betreft
afwijkende arbeidsvoorwaarden), zolang als
de werknemer vanwege lichamelijke,
verstandelijke of psychische beperkingen
danwel andere redenen een lagere arbeidsproductiviteit heeft en daarmee niet zelfstandig het WML kan verdienen. De overheid vult
het inkomen van de werknemer aan (via de
uitkering) tot maximaal het WML, zodat het
totale inkomen van de werknemer een
maatschappelijk aanvaardbaar niveau heeft.

Nu de regering ervoor kiest om het re-integratiebudget niet langer voor
WW-gerechtigden in te zetten en de wettelijke taken op dit vlak te laten
vervallen, ligt het voor de hand deze taak eveneens te laten vervallen ten
aanzien van overheidswerkgevers. Ditzelfde geldt voor de aanspraken van
ex-overheidswerknemers richting de overheidswerkgever. Met dit
wetsvoorstel wordt daarom geregeld dat de betreffende bepalingen ten
aanzien van de overheidswerkgevers en ex-overheidswerknemers
eveneens vervallen.
Dit neemt niet weg dat vanwege het eigenrisicodragerschap voor de
WW-uitkering de overheidswerkgever een intrinsieke prikkel houdt om
(middels de inzet van eigen middelen en/of re-integratie-instrumenten) in
te zetten op een snelle herplaatsing van de ex-werknemer.
2.4.4 Loonkostensubsidies
Tegelijk met het wegvallen van het re-integratiebudget WW vervalt voor
UWV het instrument van de loonkostensubsidie.1 Dit instrument is met
ingang van 1 januari 2009 op basis van de Wet Stimulering Arbeidsparticipatie (Stb. 2008, nr. 590) als een extra en tijdelijk instrument beschikbaar
gesteld aan UWV. UWV kan dit instrument (onder voorwaarden) inzetten
voor langdurig werklozen, arbeidsongeschikten of herbeoordeelden met
een grote afstand tot de arbeidsmarkt.
Het instrument van de loonkostensubsidie heeft in beginsel een tijdelijk
karakter gekregen. Er zijn alleen financiële middelen beschikbaar gesteld
voor de jaren 2009 tot en met 2011, waarbij 2012 geldt als een uitloopjaar
voor de loonkostensubsidies die in het jaar daarvoor zijn gestart. In deze
jaren had moeten blijken dat het instrument van de loonkostensubsidie

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

11

toegevoegde waarde had. Deze waarde is echter onvoldoende vast komen
te staan. Allereerst is geconstateerd dat het gebruik van het instrument
van de loonkostensubsidie beperkt is gebleven.
Daarnaast blijkt uit de periodiek gehouden monitor loonkostensubsidies1
dat voor slechts 20% van de werkgevers die gebruik hebben gemaakt van
het instrument loonkostensubsidie dat deze loonkostensubsidie van
doorslaggevende betekenis is geweest bij het aannemen van een moeilijk
plaatsbare werkzoekende. Ook bij re-integratiebedrijven is er geen
eenduidig beeld van de toegevoegde waarde van het instrument.
Vanwege het uitblijven van een duidelijk aantoonbare toegevoegde
waarde van het instrument van de loonkostensubsidie heeft de regering
besloten daarvoor geen nieuwe middelen beschikbaar te stellen. Dit leidt
ertoe dat er geen loonkostensubsidies meer kunnen worden toegekend
voor dienstbetrekkingen die op of na 1 januari 2012 worden aangegaan.
Beoogd wordt om de artikelen met betrekking tot de inzet van loonkostensubsidies bij Koninklijk Besluit te laten vervallen per 1 januari 2012. In het
wetsvoorstel is overgangsrecht opgenomen waarmee wordt geregeld dat
de betreffende artikelen van toepassing blijven ten aanzien van dienstbetrekkingen die zijn aangegaan voor 1 januari 2012. Hiermee wordt
geregeld dat loonkostensubsidies nog kunnen worden aangevraagd voor
dienstbetrekkingen die zijn aangegaan tot en met 31 december 2011.
2.5 Raad voor Werk en Inkomen
De RWI wordt opgeheven als publiekrechtelijke rechtspersoon met een
wettelijke taak op 1 juli 2012. Hiermee komt de betreffende rijksbijdrage te
vervallen. De RWI is eind 2001 opgericht als uitvloeisel van afspraken die
het kabinet Kok II maakte met de sociale partners over de nieuwe
uitvoeringsstructuur van de sociale zekerheid (SUWI). In deze nieuwe
uitvoeringsstructuur hadden de sociale partners geen formele rol meer.
Wel kregen de sociale partners samen met gemeenten een adviesfunctie
richting gemeenten en UWV, die werd vormgegeven in de RWI. Op deze
manier werd de samenwerking binnen de keten van werk en inkomen
ondersteund. Er is besloten om deze advies- en overlegfunctie niet langer
van overheidswege te ondersteunen. Ook andere adviesorganen kunnen
worden geconsulteerd, zoals bijvoorbeeld de Sociaal-Economische Raad
(SER).
In een bestuurlijk overleg met de Staatssecretaris van SZW op 4 maart
2011 zijn de RWI en een vertegenwoordiging van de geledingen van de
RWI van het besluit tot opheffing in kennis gesteld. Ook is gesproken over
de argumentatie om tot dit besluit te komen. Gezien de forse taakstelling
waar de minister van SZW voor staat, zijn scherpe keuzes en voortvarendheid noodzakelijk.

1
De betreffende onderzoeken zijn aangeboden aan de Tweede Kamer op 22 juni 2009
(TNO-rapport Brugbanen), 31 maart 2010
(monitor Brugbanen, voorjaar 2010) en
23 december 2010 (monitor Loonkostensubsidie, meting voorjaar 2010 en Monitor
loonkostensubsidie UWV, meting voorjaar
2010 onder werkgevers)

Met het oog op de opheffing van de RWI als publiekrechtelijk rechtspersoon, bestaat bij de Tweede Kamer de behoefte om de expertise van
de RWI omtrent regionaal arbeidsmarktbeleid, arbeidsmarktinformatie en
de platformfunctie op enige wijze te behouden. De staatssecretaris van
SZW is in overleg met sociale partners en de VNG over de wijze waarop
dit het beste vorm kan krijgen. Na opheffing van de RWI als publiekrechtelijk rechtspersoon gaan alle vermogensbestanddelen van de RWI over
op de Staat. Dit betekent dat vorderingen op de datum van opheffing op
de RWI, bijvoorbeeld ten aanzien van personeelslasten, overgaan op de
Staat. Ook treedt de Staat op als vereffenaar bij de afhandeling van de
lopende zaken van de RWI.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

12

Aan de voorzitter en de leden van de RWI wordt bij wet ontslag verleend.
Voor medewerkers van de RWI betekent de opheffing dat er per 1 juli 2012
geen werkgever meer is. Daaruit volgt de beëindiging van de arbeidsovereenkomsten in overeenstemming met het daarvoor geldende arbeidsrecht. De financiële gevolgen van de beëindiging van de arbeidsovereenkomsten, zoals de kosten van een sociaal plan en het bevorderen van de
inschakeling in het arbeidsproces overeenkomstig artikel 72a van de WW,
komen ten laste van de Staat. Voor zover ex-medewerkers van de RWI
daarna een uitkering op grond van de WW ontvangen, komen die
uitkeringen overeenkomstig artikel 79, vijfde lid, van de WW voor
rekening van de Staat. Die uitkeringen komen derhalve niet voor rekening
van andere overheidswerkgevers via het Uitvoeringsfonds voor de
overheid.
Het secretariaat van de Landelijke Cliëntenraad (LCR) is thans ondergebracht bij de RWI. De positie van de LCR en van haar secretariaat staat niet
ter discussie. Voor de vormgeving van het secretariaat en de financiering
van de LCR worden in de Regeling SUWI regels gesteld.
2.6 Gegevensverwerking
Het wetsvoorstel brengt geen wijzigingen in de taakverdeling tussen UWV
en de colleges van B&W in de uitvoering van taken ten behoeve van de
uitkeringsverstrekking en de dienstverlening aan werkgevers in het kader
van de toeleiding naar arbeid. UWV heeft verschillende relaties met
werkgevers, die met dit wetsvoorstel niet wijzigen. Er is een digitaal
werkgeversportaal op de site van UWV. Via zijn aansluitingsnummer kan
de werkgever daartoe toegang krijgen en gegevens over werknemers
doorgeven of informatie over vacatures verstrekken via werk.nl. Ook
wijzigt het wetsvoorstel niets in de gezamenlijke verantwoordelijkheid van
UWV en de colleges van B&W voor het verwerken van gegevens. De
elektronische voorzieningen en de taken van het Inlichtingenbureau ten
aanzien van de coördinatie en dienstverlening van de gemeenten bij de
gegevensverwerking wijzigen niet. De gegevensinfrastructuur is niet
aangepast. Dit is besproken met het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP). Om die reden is door het CBP geen advies uitgebracht over
dit wetsvoorstel (zie ook paragraaf 3).
3. Ingewonnen adviezen en toetsen1
Over de aanpassingen in het kader van de dienstverlening van UWV en
het vervallen van het re-integratiebudget WW uit het wetsvoorstel zijn
toetsen aangevraagd bij diverse organisaties: UWV, VNG, Divosa,
Programmaraad, CBP, het Adviescollege vermindering administratieve
lasten (Actal) en de Inspectie voor werk en inkomen (IWI). Tevens is het
wetsvoorstel voorgelegd voor een toets aan het Uitvoeringspanel
gemeenten (UP) en is over het wetsvoorstel ambtelijk overleg gevoerd
met de Sociale Partners en de Landelijke Cliëntenraad (LCR).
Hieronder worden de belangrijkste opmerkingen van deze organisaties
genoemd, waarbij aangegeven is welke oplossing de regering daarvoor
kiest.
Uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid

1

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer.

Van UWV is een uitvoeringstoets ontvangen. UWV laat weten dat het
wetsvoorstel uitvoerbaar en handhaafbaar is, mits aan een aantal
randvoorwaarden wordt voldaan. Tevens wijst UWV op risico’s en
onzekerheden die aan het traject zijn verbonden. UWV wijst op de
noodzaak van voldoende financiële middelen voor de noodzakelijke

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

13

investeringen. Hierover is de regering met UWV in gesprek en daar wordt
verder op ingegaan in paragraaf 4.
Met UWV is steeds intensief overleg gaande over de dekking van
benodigde kosten. Met betrekking tot deze kosten is de afspraak gemaakt
dat UWV daarvoor in eigen begroting dekking zoekt. Voor de investeringsen frictiekosten die in 2012 gemaakt zullen worden voor het Redesign,
geldt dat deze waarschijnlijk gefinancierd kunnen worden uit de bij UWV
beschikbare middelen. De kosten in de jaren na 2012 zijn nog onzeker.
UWV streeft er echter naar deze zo veel mogelijk zelf te financieren.
UWV vraagt de regering om in 2012 de (arbeidsmarkt)regio-indeling
formeel vast te stellen, om daarmee te komen tot een duurzame structurele samenwerking op regionaal niveau. Daarnaast pleit UWV voor het
stellen van nadere regels door de regering voor de verantwoordelijkheidsverdeling bij de werkgeversdienstverlening, en voor het afdwingen van
een landelijk transparant en actueel gegevensbestand over werkzoekenden en vacatures. De regering is van mening dat UWV en gemeenten
eerst gezamenlijk moeten verkennen welke afspraken hierbij het meest
adequaat zijn. Daarna kan verkend worden of nadere regels door de
regering wenselijk zijn. Het wetsvoorstel biedt in principe ruimte voor het
stellen van nadere regels.
UWV wijst op de korte voorbereidingstijd omdat het bij de digitale
dienstverlening om een grotendeels nieuw concept van dienstverlening
gaat. Om te voorkomen dat in de aanloopfase gebreken in de dienstverlening ontstaan – waardoor het vertrouwen in het gebruik zou kunnen
wegvallen – zal UWV een gedegen ontwikkelprogramma opzetten en
voorzien in proefimplementaties op een aantal vestigingen.
UWV wijst op een aantal aspecten van wet- en regelgeving die strijdig zijn
met het dienstverleningsconcept. Het gaat daarbij om (1) het in overleg
met de klant opstellen van een re-integratievisie, (2) de identificatieplicht,
en (3) de uitwisseling van gegevens met derden (uitzendbureaus). De
regering heeft besloten de re-integratievisie te laten vervallen. UWV geeft
aan dat het face to face identificeren van de klant aan de hand van een
legitimatiebewijs een preventieve werking heeft ter voorkoming van
fraude. In overleg met UWV zoekt de regering naar een passende
oplossing om identificatie digitaal te kunnen laten plaatsvinden. Mogelijk
kan dit door gebruik te maken van Digid, maar ook andere alternatieven
zullen onderzocht worden. Ten aanzien van de uitwisseling van gegevens
met uitzendbureaus geldt op dit moment dat UWV alleen met toestemming van de werkzoekende, gegevens over die werkzoekende mag
verstrekken aan uitzendbureaus, tenzij die uitzendbureaus worden
ingeschakeld ten behoeve van re-integratietrajecten. De regering zal
bezien of het wenselijk en noodzakelijk is om uitzendbureaus expliciet te
benoemen in de bepalingen over gegevensverstrekking van SUWI.
Van VNG en Divosa is een gezamenlijke uitvoeringstoets ontvangen.
Daarnaast is een advies ontvangen van het Uitvoeringspanel gemeenten.
Het UP heeft ernstige twijfels over de uitvoerbaarheid van de wet.
VNG/Divosa geven aan dat gemeenten en UWV de komende tijd de
nieuwe wijze van samenwerking samen zullen uitwerken, maar tekenen
aan dat gemeenten op eigen kracht op zoek willen naar de nieuwe
samenwerking met UWV en niet als wettelijke verplichting. Dit voorstel is
niet overgenomen door de regering. De minister is, ondanks de eigen
positie van de gemeenten, verantwoordelijk voor de keten van werk en
inkomen als geheel. Gezien deze verantwoordelijkheid kan de minister het
proces van de totstandkoming van de samenwerking in de keten bijsturen
met behulp van de Wet SUWI. Dit is ook in lijn met de uitkomst van de
evaluatie SUWI 2006 waarbij vastgesteld werd dat meer regie op de keten
wenselijk is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

14

VNG/Divosa en het UP vinden dat niet duidelijk wordt op welke manier
gemeenten invloed kunnen uitoefenen of kunnen meebepalen hoe UWV
de intake van hun cliënten verzorgt. VNG/Divosa en het UP zijn van
mening dat gemeenten de uitkeringsintake voor WWB-ers beter weer zelf
ter hand kunnen nemen. Het UP verzoekt ervoor te zorgen dat UWV
gemeenten een signaal geeft over WW-gerechtigden die zonder ondersteuning niet zullen uitstromen. Het UP verzoekt om UWV te stimuleren
om cliënten te doen uitstromen naar werk voor zij de maximale duur van
de WW hebben bereikt. VNG/Divosa en het UP hebben vragen over de
wijze waarop de verplichte registratie in één systeem tot stand komt. Het
UP verzoekt helder te maken wie verantwoordelijk is voor de aansluiting
van de verschillende systemen. VNG/Divosa adviseren om een impactanalyse uit te laten voeren naar de gevolgen van dit wetsvoorstel.
De regering is van mening dat UWV en gemeenten primair zelf verantwoordelijk zijn voor de verschillende systemen; hierover zijn ook
afspraken gemaakt door de ketenpartners. De regering heeft een budget
van € 2,5 mln toegezegd om een impuls te geven aan de totstandkoming
van de verschillende systemen. De regering zal de gevolgen gedurende
het invoeringsproces monitoren en daarover rapporteren aan de Tweede
Kamer. De regering heeft UWV gevraagd om het gesprek aan te gaan met
gemeenten en daarmee te borgen dat de gegevens die worden uitgevraagd tegemoetkomen aan de informatiebehoefte van gemeenten.
Daarbij wordt wel aangetekend dat UWV deze dienstverlening uitsluitend
digitaal kan aanbieden en dat de wensen van gemeenten derhalve daarop
gebaseerd dienen te zijn. De regering heeft UWV gevraagd in overleg met
gemeenten een voorziening tot stand te brengen zodat gemeenten al
vroeg in het proces een signaal krijgen van UWV over WW-gerechtigden
die zonder ondersteuning naar verwachting niet zullen uitstromen. Een
dergelijk signaal stelt gemeenten in staat om, binnen de gemeentelijke
beleidskaders, tijdig te bepalen of het wenselijk is preventief middelen uit
het participatiebudget in te zetten en daarmee instroom in de WWB te
voorkomen.
De regering wijst het voorstel om de taken voor de uitkeringsintake bij
gemeenten te beleggen van de hand, omdat daarmee de registratie in één
systeem onvoldoende geborgd is. In de praktijk hebben gemeenten nog
niet altijd toegang tot een landelijk elektronisch systeem waar deze
registratie in plaats vindt. Door de ketenpartners wordt hier wel naartoe
gewerkt, maar het is nog niet bekend wanneer dit daadwerkelijk gerealiseerd zal zijn. UWV heeft wel toegang tot het landelijk elektronisch
systeem en is ook verantwoordelijk voor het beheer daarvan. Daardoor is
door het beleggen van de WWB-aanvraag bij UWV de registratie van
werkzoekenden in het landelijk systeem het beste geborgd. Met de
gegevens die UWV aan gemeenten over de werkzoekende overdraagt,
worden de gemeenten in staat gesteld om het proces op te starten voor
het beoordelen van welke dienstverlening moet worden aangeboden, en
beschikken de colleges over dezelfde basisset van gegevens om de
uitkeringsaanvraag te beoordelen.
De Wet SUWI biedt ruimte aan gemeenten en UWV om nadere afspraken
te maken. Als UWV daarmee instemt kan ook worden afgesproken dat
gemeenten deze taak (deels) zelf uitvoeren. In de praktijk gebeurt dat nu
ook wel voor de uitkeringsaanvraag. UWV biedt de elektronische
werkintake en uitkeringsintake zodanig aan dat deze voor klanten een
doorlopend proces zijn. Door deze taken op te knippen gaat dat voordeel
verloren. Ook de mogelijkheid voor het hergebruik van gegevens zou
daardoor vervallen. De regering is daarom van mening dat het een vorm
van desinvestering zou zijn als de taken voor de uitkeringsintake overgeheveld zou worden naar gemeenten, en is van oordeel dat dat niet de
meest efficiënte werkwijze en dienstverlening zou opleveren. De huidige

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

15

ontwikkelingen rond de digitale dienstverlening waar UWV aan werkt,
bieden juist kansen voor gemeenten om hier zo goed mogelijk bij aan te
sluiten. Het digitale format voor de uitkeringsintake WWB wordt door
UWV in overleg met gemeenten tot stand gebracht. De regering zal UWV
vragen met gemeenten tot goede afspraken te komen over de bijstandsgerechtigden die geen sollicitatieplicht hebben.
VNG/Divosa wijzen erop dat de tekst over samenwerking met UWV op 30
vestigingen minder ruimte biedt aan gemeenten dan het conceptbestuursakkoord. In de tekst in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel is
verduidelijkt hoe dit wetsvoorstel samenhangt met het conceptbestuursakkoord.
Het UP vraagt om bij verplicht inschrijven bij uitzendbureaus oog te
hebben voor de bewijslast die bij de cliënt ligt en te overwegen om bij
uitzendbureaus een acceptatieplicht op te leggen. De regering kiest niet
voor een acceptatieplicht, maar zal wel monitoren of er problemen
ontstaan bij de acceptatie door uitzendbureaus en nagaan welke oplossingen daarvoor denkbaar zijn.
VNG/Divosa stellen dat het wetsvoorstel voorschrijft hoe gemeenten en
UWV de dienstverlening aan werkgevers moeten vormgeven, maar dat
dat de expertise van de uitvoerder zou moet zijn. Het is niet de bedoeling
van de regering om te treden in de verantwoordelijkheid van de
uitvoerder. De regering hecht er wel aan dat UWV en gemeenten
gezamenlijk optrekken richting werkgevers «als ware zij één organisatie»
en gezamenlijk voor een loket voor werkgevers zorgen. VNG/Divosa
wijzen op een aantal financiële gevolgen voor gemeenten: zie hiervoor
paragraaf 4 over financiële effecten.
De Programmaraad heeft aangegeven dat zij voor haar reactie verwijst
naar de reacties van de afzonderlijke ketenpartners, Divosa, UWV en VNG.
Het CBP heeft in haar reactie aangegeven dat het concept wetsvoorstel
geen onderdelen bevat waaruit het CBP opmaakt dat de wijzigingen voor
een belangrijk deel betrekking hebben op de verwerking van persoonsgegevens. Het CBP ziet daarom geen aanleiding om tot advisering over te
gaan.
IWI heeft een toezichtbaarheidstoets uitgevoerd. IWI vraagt de reikwijdte
van de gewenste samenwerking tussen UWV en gemeenten te verduidelijken, met name op het gebied van registratie in één systeem en op het
gebied van het gebruik van digitale systemen voor coaching en handhaving. Voorts verzoekt IWI de verplichte inschrijving bij een uitzendbureau te regelen. Daarnaast heeft IWI technische opmerkingen
ingebracht die zijn verwerkt in de voorliggende wettekst.
De samenwerking ten aanzien van registratie in één systeem, alsmede de
verantwoordelijkheidsverdeling bij de samenwerking, zijn in de voorliggende wettekst verduidelijkt. Het gebruik van digitale systemen voor
coaching en handhaving heeft uitsluitend betrekking op WW-gerchtigden.
Ook dit is in de wettekst verwerkt. De verplichte inschrijving bij een
uitzendbureau wordt vastgelegd in het Besluit Sollicitatieverplichtingen
van UWV.
De Stichting van de Arbeid heeft via een memo haar reactie meegedeeld
aan SZW dat werkgeversorganisaties zich op hoofdlijnen kunnen vinden
in het voorgestelde Redesign en de daaruit voortvloeiende budgettaire
consequenties. Werknemersorganisaties kunnen zich niet vinden in de
voorgestelde wijzigingen van de Wet SUWI. De Stichting van de arbeid
vraagt om rekening te houden met een aantal opmerkingen van sociale
partners, en heeft een aantal vragen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

16

De Stichting van de Arbeid verzoekt om een valide toetsing na afloop van
de implementatieperiode in 2015 of de ambitie ook is gehaald dat met
minder middelen de aangeboden dienstverlening kwalitatief van een
vergelijkbaar niveau is als nu geldt. Onder andere op basis van evaluatiecriteria. Ook vraagt de Stichting om verknoping van het sectorale met het
regionale arbeidsmarktbeleid, dit betreft onder meer borging en facilitering van de uitvoering van sectorale arbeidsmarktafspraken van sociale
partners. Een derde punt van aandacht voor de Stichting betreft het
bevorderen van een kwalitatieve match door vraag en aanbod helder in
beeld te brengen. De Stichting vraagt ook om een callcenter/serviceloket
waar werkgevers en werkzoekenden terecht kunnen als zij vastlopen in
digitale dienstverlening. Los van de implementatie van de wijzigingsvoorstellen Wet SUWI gaat de Stichting van de Arbeid ervan uit dat het kabinet
zijn bijdrage levert aan de uitvoering van de (concept)Beleidsagenda 2020.
De regering zal de invoering van het Redesign monitoren en daarover
rapporteren aan het parlement. In de memorie van toelichting heeft de
regering beschreven dat gemeenten en UWV een gezamenlijk aanspreekpunt zullen bieden aan werkgevers, en gezamenlijk zullen zorgen voor de
uitvoering van sectorale arbeidmarktafspraken van sociale partners. Het
helder in beeld brengen van vraag en aanbod – zodat de kwalitatieve
match wordt bevorderd – is een belangrijke prioriteit voor UWV bij de
ontwikkeling van het Redesign; door zowel vacatures als werkzoekenden
te registreren in een landelijk systeem wordt de mogelijkheid om te
matchen optimaal. De regering heeft UWV gevraagd te zorgen voor een
callcenter/serviceloket waar werkgevers en werkzoekenden terecht kunnen
als zij vastlopen. In de brief aan de Tweede Kamer over Duurzame
inzetbaarheid wordt nader ingegaan op de maatregelen die de regering
biedt om die positie te verbeteren.
Naast eerder genoemde opmerkingen heeft de Stichting nog een aantal
vragen gesteld ter verduidelijking. De Stichting heeft vragen over de inzet
van middelen, wijziging van de dienstverlening, zoals over de strekking
van art. 32e, over de wijze waarop bepaald zal worden wie welke
dienstverlening krijgt, over het percentage (maximaal 10%) van
WW-gerechtigden dat de mogelijkheid tot face-to-face contact krijgt en
over de wijze waarop de werkgeversdienstverlening vormgegeven zal
worden. De Stichting heeft vragen over de regionale samenwerking, met
name hoe de regionale netwerken en samenwerking zich zal ontwikkelen
en de budgetten die hiervoor al dan worden vrijgemaakt. Ook stelt de
Stichting vragen over de publiekprivate samenwerking, over hoe de
afbakening daarbij is, en wie waarvoor verantwoordelijk is. Tot slot stelt
de stichting nog een aantal algemenere vragen, zoals waarom een
evaluatie van de huidige Wet SUWI en in de wijzigingsvoorstellen van de
(nieuwe) Wet SUWI ontbreekt en wanneer de voltooiing van het dienstverleningsconcept als een succes wordt beschouwd. Naar aanleiding hiervan
is het wetsvoorstel in de betreffende passages op onderdelen verduidelijkt
en aangepast.
De Landelijke Cliëntenraad (LCR) heeft vooral aandacht gevraagd voor
groepen die minder goed overweg kunnen met digitale dienstverlening,
zoals ouderen, digibeten en Wajongers die na beëindiging van werk met
loondispensatie zijn aangewezen op een WW-uitkering. De LCR vraagt
zich af hoe werkzoekenden zonder PC hun verantwoordelijkheid kunnen
waarmaken om met de Werkm@p te werken. Een ander punt is de
kwaliteit van digitale dienstverlening. Werk.nl zal de komende periode
sterk verbeterd moeten worden. De LCR verzoekt om werkzoekenden en
de LCR goed te betrekken bij de verdere ontwikkeling en monitoring van
de digitale dienstverlening. De LCR wijst erop dat de verplichting tot
cliëntenparticipatie in het kader van SUWI verdwijnt met het wegvallen
van de geïntegreerde dienstverlening. In reactie hierop merkt de regering
op dat dit wetsvoorstel geen wijzigingen brengt in de regelingen over de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

17

cliëntenparticipatie bij UWV en SVB en de regeling over de verordening
voor cliëntenparticipatie in de WWB.
4. Financiële effecten
Het budget voor re-integratietrajecten voor WW-gerechtigden vervalt per
2012.
Het budget voor de uitvoeringskosten van UWV Werkbedrijf wordt
verlaagd met € 210 mln. in 2015 (excl. gevolgen Werken naar Vermogen).1
Dit vloeit voort uit de specifieke taakstelling die is opgenomen in het
regeerakkoord voor bemiddeling, volume-effecten WW en een bijdrage
aan de generieke taakstelling. Het verlagen van de uitvoeringskosten
wordt gerealiseerd met een nieuw dienstverleningsconcept en door
minder vestigingen.
Voor de budgettaire verwerking van kortingen op re-integratie wordt
rekening gehouden met een structureel uitverdieneffect van 50%. Dit
betekent dat de structurele korting van het re-integratiebudget WW met
€ 67 mln een toename van de uitkeringslasten WW van € 33,5 mln met
zich meebrengt. De regering verwacht dat de keuze om het re-integratiebudget niet langer voor WW-gerechtigden in te zetten zal leiden tot een
netto structurele besparing van jaarlijks € 33,5 mln. Hiermee wordt
aangesloten bij de uitgangspunten van het CPB bij het financieel kader
van het regeerakkoord.
In onderstaande tabel is uitsluitend het directe effect opgenomen van het
afschaffen van het budget voor re-integratietrajecten voor
WW-gerechtigden, namelijk dat een aantal WW-gerechtigden hierdoor
minder snel uit de WW zal stromen. Mocht het zo zijn dat door het
afschaffen van re-integratie WW meer WW-ers doorstromen naar de
WWB (indirect effect), dan worden gemeenten hiervoor gecompenseerd
via de raming van het WWB-budget. Een hogere werkloze beroepsbevolking leidt daarbij tot een opwaartse bijstelling van het WWB-budget.
Budgettaire effecten wegvallen re-integratiebudget
2012

2013

2014

2015

Re-integratiebudget WW
Uitkeringslasten WW

– 100
25

– 84
42

– 67
33,5

– 67
33,5

Totaal

– 75

– 42

– 33,5

– 33,5

Conform het regeerakkoord wordt verondersteld dat de bezuiniging op
het bemiddelingsbudget en de uitvoeringskosten van UWV niet leiden tot
besparingsverliezen op uitkeringen. Er is niet zozeer sprake van minder,
maar van een andere vorm van dienstverlening. Doordat in de nieuwe
situatie de nadruk ligt op digitale dienstverlening, kan met minder
capaciteit en dus met minder middelen een adequate dienstverlening
worden geboden.

1
De verandering van het budget wijkt af van
de U-toets van het UWV. Het UWV heeft een
transfer van de Wsw (naar de divisie SMZ van
het UWV) en een transfer van de nWajong
naar de gemeenten in de raming verwerkt. Op
deze punten moet nog definitieve besluitvorming plaatsvinden.

Eventuele kosten voor het optimaliseren en uitbreiden van bestaande
systemen vinden plaats binnen het taakstellende kader en leiden dus niet
tot extra kosten. In de loop naar 2015 zal UWV haar werkzaamheden op 68
van de 98 werkpleinen beëindigd hebben.
UWV heeft in haar uitvoeringstoets zowel structurele als incidentele
kosten geraamd. Met betrekking tot deze kosten is de afspraak gemaakt
dat UWV daarvoor in de eigen begroting dekking zoekt. In dit verband is
mede overeengekomen dat UWV gerealiseerde onderuitputting in de
afgelopen en komende jaren mag inzetten ter dekking van de incidentele
frictie- en investeringskosten. Voor de periode tot en met 2012 is het beeld

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

18

dat de daarin optredende incidentele frictie- en investeringskosten kunnen
worden gedekt uit de in die jaren gerealiseerde en nog te realiseren
onderuitputting. De incidentele kosten na 2012 kunnen op een later
moment beter ingeschat worden.
Er is geen sprake van financiële gevolgen voor decentrale overheden.
Het WWB-macrobudget wordt gecorrigeerd voor wijzigingen in de raming
van de werkloze beroepsbevolking van het CPB. In de doorrekening van
het regeerakkoord is het effect van alle maatregelen uit dat akkoord op
onder andere de werkloze beroepsbevolking verwerkt. Langs deze weg
werken ook de effecten van de ombuiging op het re-integratiebudget WW
door in het macrobudget van de WWB.
VNG heeft in haar uitvoeringstoets aangegeven dat gemeenten te maken
hebben met zogenaamde desinvesteringskosten door het terugtrekken
van UWV van 68 werkpleinen. UWV en gemeenten hebben in de
afgelopen jaren geïnvesteerd in het tot stand brengen van de werkpleinen.
De regering gaat ervan uit dat deze investeringen niet overbodig worden
door de terugtrekking van UWV. De regering ziet voor de gemeenten
mogelijkheden – gezien de verdere decentralisatieplannen van het Rijk –
om de vrijgevallen ruimten anders te benutten. Daarnaast zal UWV
rekening houden met de afspraken met gemeenten en contracten
uitdienen of afkopen.
De VNG heeft in haar uitvoeringstoets aangegeven dat de taakstelling
door het vorige kabinet van 63 mln. voor gemeenten teruggedraaid dient
te worden. De reden hiervoor is dat de efficiencywinst die door dat
kabinet was ingeboekt voor de invoering van de geïntegreerde dienstverlening, met de huidige wetswijziging niet meer gerealiseerd zou kunnen
worden. De efficiencywinst door de geïntegreerde dienstverlening van
UWV en gemeenten aan uitkeringsgerechtigden, werkzoekenden en
werkgevers is naar de mening van de regering echter ook in de
vernieuwde samenwerking te behalen. In het vernieuwde concept werken
gemeenten en UWV aanvullend op elkaar en blijven zij op belangrijke
onderdelen als werkgeversdienstverlening en elektronische informatievoorziening nauw samenwerken. Tevens blijft er sprake van samenwerking tussen gemeenten onderling.
VNG heeft in haar uitvoeringstoets de voorkeur uitgesproken om de taken
voor de aanvraag voor een uitkering over te hevelen naar gemeenten en
daarbij ook de middelen voor de uitvoering hiervoor naar gemeenten over
te hevelen. De regering kiest ervoor de uitvoering van het (digitaal) in
ontvangst nemen van uitkeringsaanvragen bij UWV te laten voor alle
werkzoekenden, ook voor WWB-gerechtigden.
De opheffing van de RWI als publiekrechtelijk rechtspersoon met een
wettelijke taak en de hieraan voorafgaande afbouw van de RWI, hebben
financiële gevolgen. Er is een sociaal plan voor de medewerkers
opgesteld. De afbouw zal zorgvuldig plaatsvinden. Uitgangspunt is om de
frictie-/sociaalplan kosten zoveel mogelijk te financieren vanuit de
reserves van de RWI.
5. Administratieve lasten
De regering heeft onderzocht in hoeverre de wetswijziging gevolgen heeft
voor de administratieve lasten voor de werkzoekende. Voor werkzoekenden leidt de wetswijziging naar verwachting per saldo tot een daling van
administratieve lasten met € 1,75 miljoen out of pocket kosten en 1,5
miljoen uur aan tijd.
90% van de werkzoekenden zal geen werkplein meer bezoeken. Dit leidt
tot een afname van ruim 1,37 miljoen uur en 2,1 miljoen aan reiskosten.
10% van de werkzoekenden zal voor face to face dienstverlening nog een
bezoek brengen aan een werkplein, dat straks meestal verder weg ligt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

19

Voor de laatste groep zal de reistijd toenemen met ongeveer 30 minuten.
De additionele lasten worden geraamd op 340 000 uur en 487 000 euro
aan reiskosten. In het Redesign is de werkzoekende primair zelf verantwoordelijk voor het vinden van werk. Hij zal daarom waarschijnlijk meer
tijd besteden aan digitale dienstverlening dan eerder het geval was met
persoonlijke dienstverlening. De verwachting is dat dit leidt tot een
toename van 1,8 miljoen uur. Door het wegvallen van het re-integratiebudget WW zullen ook de administratieve lasten met 2,27 miljoen uur en
128 000 euro aan reiskosten op dat gebied wegvallen.
Het wetsvoorstel leidt niet tot een verandering van de administratieve
lasten voor werkgevers. Het Redesign UWV Werkbedrijf legt werkgevers
geen verplichtingen op, het biedt faciliteiten. Wel is er in bepaalde
gevallen sprake van een vermindering van dienstverlening aan
werkgevers, waardoor zij zelf meer handelingen moeten verrichten.
6. Ingangsdatum wetswijzigingen
Gekozen is voor een flexibele inwerkingtredingsbepaling voor de
wetswijzigingen. Daarbij geldt als uitgangspunt dat de wijzigingen die
betrekking hebben op de samenwerking tussen UWV en gemeenten, de
elektronische dienstverlening en de opheffing van de RWI op 1 juli 2012 in
werking zullen treden. De daaraan voorafgaande publicatie zal dan
uiterlijk op 1 april 2012 plaatsvinden, zodat de systematiek van Vaste
Verandermomenten (Kamerstukken II 2009/10, 29 515, nr. 309) en de Code
Interbestuurlijke Verhoudingen (Kamerstukken II 2004/05, 29 800 VII, nr.
15) in acht wordt genomen.
De overige wijzigingen, die betrekking hebben op de beëindiging van de
inzet van het re-integratiebudget Werkloosheidswet en van loonkostensubsidies, zullen zo spoedig als mogelijk in werking treden. De regering is
immers voornemens om, conform het regeerakkoord, met ingang van
1 januari 2012 geen re-integratiebudget meer in te zetten voor
WW-gerechtigden. Daarnaast wordt bij de beëindiging van de inzet van
het instrument van de loonkostensubsidie, gezien het tijdelijke karakter
daarvan, eveneens uitgegaan van 1 januari 2012. Daarbij geldt 2012 als
uitloopjaar voor de loonkostensubsidies die het jaar daarvoor zijn
aangevangen.
ARTIKELSGEWIJS
Artikel I
Deze wijziging vloeit voort uit de opheffing van de RWI en is technisch van
aard.
Artikel II
Deze wijzigingen hebben betrekking op de beëindiging van de inzet van
het instrument van loonkostensubsidie en zijn technisch van aard.
Artikel III
Onderdeel A
Op grond van het huidige artikel 14, tweede lid, onderdeel d, stelt UWV
voor een ieder ten aanzien van wie UWV een re-integratietaak heeft een
re-integratievisie, en indien nodig een re-integratieplan, op. De aanvrager
of uitkeringsgerechtigde op grond van de IOW is verplicht hieraan mee te
werken. Het huidige artikel 14, tweede lid, onderdeel e, regelt dat de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

20

aanvrager en uitkeringsgerechtigde verplicht zijn de in de
re-integratievisie en het re-integratieplan opgenomen verplichtingen na te
leven. Aangezien UWV voor deze groep niet langer een re-integratievisie
en een re-integratieplan opstelt (artikel IV, onderdeel E, subonderdeel 1),
vervallen de verplichtingen die in de onderdelen d en e, zijn opgenomen.
Onderdeel B
De overgangsbepaling regelt dat de verplichtingen uit de bestaande
re-integratievisie en uit het bestaande re-integratieplan van toepassing
blijven op de aanvrager en de uitkeringsgerechtigde op grond van de
IOW. De bepaling vervalt vijf jaar na het tijdstip dat deze in werking is
getreden. De bepaling is op dat moment in ieder geval materieel
uitgewerkt.
Artikel IV
Onderdelen A, B, G tot en met M en O tot en met Q
Deze wijzigingen, die samenhangen met de opheffing van de RWI, zijn
technisch van aard.
Onderdeel C
Artikel 10, eerste en tweede lid, heeft betrekking op de samenwerking
tussen UWV en gemeenten. De verantwoordelijkheid voor de samenwerking is in de eerste plaats neergelegd bij UWV en gemeenten (artikel
10, eerste lid). Indien de samenwerking echter niet of onvoldoende tot
stand komt, kan de minister van SZW daarvoor ook regels opstellen
(artikel 10, tweede lid). Voor de verantwoordelijkheidsverdeling op dit
punt wordt verwezen naar paragraaf 2.1.2. van het algemeen deel.
Artikel 10, eerste lid
Artikel 10 wordt gewijzigd met het oog op de noodzaak om de kosten
terug te dringen en de daaruit voortvloeiende omstandigheid dat UWV
nog maar op een beperkt aantal werkpleinen actief kan blijven. Daarmee
wordt het uitgangspunt van geïntegreerde dienstverlening door UWV en
gemeenten losgelaten. Wel blijven UWV en gemeenten samenwerken ten
aanzien van diensten aan werkgevers, taken met betrekking tot de
regionale arbeidsmarkt en registratie van werkzoekenden en vacatures.
Het vereiste dat de samenwerking van UWV en gemeenten plaatsvindt op
werkpleinen vervalt eveneens.
UWV en gemeenten blijven goede afspraken maken over het regionale
arbeidsmarktbeleid, de dienstverlening aan werkgevers op regionaal
niveau, de registratie van werkzoekenden en vacatures, de dienstverlening
voor groepen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt en de doorverwijzing van mensen met meervoudige problemen (schulden e.d.).
In artikel 30b van de Wet SUWI is de taak van UWV neergelegd om
werkzoekenden als zodanig te registreren. Bijstandsgerechtigden zijn op
grond van artikel 9 van de WWB ook verplicht zich te laten registreren. In
beginsel zou dit ertoe moeten leiden dat alle bijstandsgerechtigden als
werkzoekende geregistreerd staan bij UWV, tenzij het college op grond
van artikel 9 in verband met zorgtaken ontheffing heeft verleend. Toch is
dit niet het geval. Dit kan het gevolg zijn van de omstandigheid dat een
bijstandsgerechtigde de registratie niet verlengt. Gemeenten ontvangen
daarvan bericht van UWV, maar zien daarin niet altijd aanleiding om op dit
punt handhavend op te treden. Met de samenwerking ten aanzien van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

21

registratie van werkzoekenden wordt beoogd dat gemeenten er voor gaan
zorgen dat iedere bijstandsgerechtigde zich ook daadwerkelijk registreert
bij UWV, en ook gedurende de gehele periode geregistreerd blijft.
Derhalve krijgen gemeenten niet tot taak om zelf werkzoekenden te
registreren. Wel krijgen gemeenten de verantwoordelijkheid om in
samenwerking met UWV er voor te zorgen dat «hun» werkzoekenden zich
ook daadwerkelijk registreren en ook gedurende de gehele periode
geregistreerd blijven.
Daarnaast heeft iedere werkgever op grond van artikel 30b van de Wet
SUWI het recht bij UWV vacatures te laten registreren. Om ervoor te
zorgen dat zoveel mogelijk werkzoekenden aan het werk komen, is het van
belang om zoveel mogelijk vacatures te registreren in één systeem. Ook
ten aanzien van de registratie van vacatures is samenwerking tussen UWV
en gemeenten dus aangewezen.
Artikel 10, tweede lid
Uitgangspunt is dat de samenwerking vanuit UWV en gemeenten zelf tot
stand komt. Indien de samenwerking niet of onvoldoende tot stand komt,
kunnen regels worden gesteld met betrekking tot de vormgeving in de
uitvoering van de samenwerking met betrekking tot de registratie van
werkzoekenden en vacatures, de werkgeversdienstverlening en de
regionale arbeidsmarkt. Met betrekking tot de werkgeversdienstverlening
en de regionale arbeidsmarkt kunnen ook regels worden gesteld ten
aanzien van de regionale spreiding van de samenwerking. Onder niet of
onvoldoende tot stand komen kan ook worden verstaan dat de vormgeving van de uitvoering zo divers is dat die diversiteit ten koste gaat van
een toereikende dienstverlening aan werkgevers en werkzoekenden. In die
gevallen kan in het kader van de vormgeving in de uitvoering van de
samenwerking bijvoorbeeld een taakverdeling tussen UWV en gemeenten
met betrekking tot de registratie van werkzoekenden en vacatures, de
werkgeversdienstverlening en de regionale arbeidsmarkt worden
voorgeschreven. In het kader van de geografische spreiding van de
werkgeversdienstverlening en de regionale arbeidsmarkt kunnen onder
andere regels worden gesteld met betrekking tot bijvoorbeeld de
gebiedsindeling.
Onderdeel D
Hoofdstuk 4, dat betrekking heeft op de RWI en zijn taken, vervalt in
verband met de opheffing daarvan.
Onderdeel E
Artikel 30a ziet op de taak van UWV met betrekking tot de re-integratie van
personen en arbeidsbemiddeling. In het vierde tot en met zevende lid zijn
bepalingen opgenomen met betrekking tot het opstellen en evalueren van
een re-integratievisie en het opstellen van een re-integratieplan. In een
nieuw achtste lid wordt op die bepalingen een uitzondering gemaakt voor
WW-gerechtigden tenzij sprake is van een zieke werkloze werknemer als
bedoeld in artikel 20, zesde lid, onderdeel a, van de WW en voor uitkeringsgerechtigden op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere
werklozen (IOW).
Voor WW-gerechtigden zijn de bepalingen met betrekking tot het opstellen
van een re-integratieplan, gelet op de beëindiging van de inzet van
re-integratiebudget, niet meer aan de orde. Verder geldt bij invoering van
de digitale dienstverlening (artikel IV, onderdeel F) voor WW-gerechtigden
in de meeste gevallen geen face-to-face-contact meer is, waardoor het in

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

22

samenspraak met hen opstellen van de re-integratievisie niet meer aan de
orde is. Het verplicht opstellen van een re-integratievisie vervalt daarom
eveneens. In plaats van het opstellen van re-integratievisie zal UWV in een
beleidsregel een algemene norm opnemen met betrekking tot de
verplichtingen. Hierin worden ook verplichtingen opgenomen zoals de
deelname aan speeddates, de inschrijving bij een uitzendbureau, het
publiceren van een curriculum vitae en de mogelijkheid van het opleggen
van op het individu afgestemde verplichtingen. WW-gerechtigden zullen
met een (digitale) brief over de rechten en plichten worden geïnformeerd.
Als gevolg van deze wijzigingen vervalt de poortwachterstoets die
voorheen na drie maanden WW werd opgesteld.
Het recht op IOW bestaat voor ouderen die de volledige duur van de WW
genoten hebben. Daarom wordt ervoor gekozen om IOW-gerechtigden
dezelfde dienstverlening te geven als degenen die langer dan 12 maanden
WW-uitkering ontvangen. Daarnaast geldt ook voor hen dat bij invoering
van de digitale dienstverlening (artikel IV, onderdeel F) in de meeste
gevallen geen face-to-face-contact meer is.
Een zieke werkloze werknemer als bedoeld in artikel 20, zesde lid,
onderdeel a, van de WW heeft gedurende de eerste 13 weken van ziekte
geen recht op ziekengeld maar op WW-uitkering. Gedurende deze weken
heeft UWV wel de zogenaamde Arborol, de re-integratierol die de
werkgever anders zou hebben in het kader van de Wet Verbetering
Poortwachter (artikel 26 lid 1 Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen). Om aan die rol een goede uitvoering te kunnen geven behoudt
UWV in deze 13 weken de mogelijkheid om een re-integratievisie en een
re-integratieplan op te stellen.
Onderdeel F
Artikel 32e, eerste lid
In de Wet SUWI wordt een nieuw artikel opgenomen dat ziet op elektronische dienstverlening door UWV. Deze dienstverlening heeft allereerst
betrekking op de wetten die UWV uitvoert, namelijk de WW, de IOW en de
Toeslagenwet met betrekking tot uitkeringsgerechtigden op grond van de
WW en de IOW. Daarnaast ziet de elektronische dienstverlening op
algemene taken van UWV, namelijk die van de re-integratie en arbeidsbemiddeling, de registratie van werkzoekenden en de uitkeringsintake. De
dienstverlening van UWV aan alle werkzoekenden krijgt derhalve een
digitaal karakter (artikelen 30a, tweede lid, en 30b). Ook verlopen de
aanvragen van algemene bijstand op grond van de WWB, van een
uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers of voor een werkleeraanbod op grond van de Wet investeren in jongeren (artikel 30c) via de
elektronische weg.
De digitale dienstverlening van UWV bestaat uit een elektronische intake
van de aanvragen voor een uitkering, (toegang tot) een landelijk vacaturesysteem, digitale registratie van werkzoekenden en curricula vitae en de
mogelijkheid om deze automatisch te matchen met de vacatures. Verder is
informatie beschikbaar bijvoorbeeld over beroepen en opleidingen en tips
om aan het werk te komen. Ook zijn er e-diensten, zoals e-learning en
communities en digitale instrumenten die zicht geven op de arbeidsmarkt.
Uitgangspunt bij de digitale dienstverlening is dat het verkeer tussen
UWV en burgers plaatsvindt via een zogenoemde «mijn-functie», die op
dit moment wordt aangeduid met de term werkm@p. In de werkm@p legt
de werkzoekende zijn cv vast. In de werkm@p worden verder vastgelegd
het werkplan, het zoekprofiel, de relevante vacatures en documenten,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

23

resultaten van automatische matching, sollicitaties en resultaten daarvan
en tenslotte het berichtenverkeer en de afspraken met de werkcoach. Ook
bij het verstrekken van bewijsstukken, bijvoorbeeld op grond van artikel
30c, tweede lid, is het uitgangspunt dat het verkeer tussen UWV en
burgers plaatsvindt via de «mijn-functie». Verkend wordt of en zo ja, in
welke gevallen het daarbij nodig is dat burgers documenten scannen voor
digitale verzending aan UWV.
Bij de elektronische dienstverlening wordt afgeweken van artikel 2:14,
eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op grond van die
bepaling is verzending van berichten langs elektronische weg in plaats
van verzending van berichten op papier (per post) alleen mogelijk voor
zover burgers (waaronder verstaan worden alle belanghebbenden bij
handelingen van het bestuur) aan bestuursorganen hebben laten weten
dat zij langs die weg voldoende bereikbaar zijn. Afwijking van artikel 2.14,
eerste lid, van de Awb is noodzakelijk om een krachtige, kleine en
dienstverlenende overheid te bewerkstelligen en de beschikbare middelen
in te zetten ter bevordering van de participatie van de meest kwetsbare
groepen op de arbeidsmarkt. Artikel 32e brengt voorts mee dat de
berichtgeving uit de elektronische systemen van UWV die niet bestemd
zijn voor één of meer geadresseerden maar voor een onbepaalde groep,
uitsluitend elektronisch plaatsvindt. Artikel 32e is daarmee een wettelijk
voorschrift als bedoeld in artikel 2:14, tweede lid, van de Awb. De overige
bepalingen van afdeling 2.3 van de Awb met betrekking tot verkeer langs
elektronische weg zijn onverkort van toepassing op de elektronische
dienstverlening van UWV. Daarbij gaat het bijvoorbeeld om de eisen van
betrouwbaarheid en vertrouwelijkheid die UWV in acht moet nemen bij
het verzenden van berichten (artikel 2:14, derde lid, van de Awb).
In artikel 32e, eerste lid, is een uitzondering opgenomen voor besluiten
die betrekking hebben op de toekenning, herziening of intrekking van een
uitkering. Deze uitzondering betekent niet dat UWV dergelijke besluiten
niet elektronisch mag versturen. Dit mag – conform artikel 2:14, eerste lid,
Awb – als een burger aan UWV heeft laten weten dat hij langs die weg
voldoende bereikbaar is. Besluiten die zien op de afspraken die door UWV
Werkbedrijf met de betreffende uitkeringsgerechtigden worden gemaakt
die betrekking hebben op de re-integratie en arbeidsbemiddeling (zoals
bijvoorbeeld de invulling van de sollicitatieverplichting) vallen wel onder
de hoofdregel van artikel 32e, eerste lid, en kunnen op grond daarvan
digitaal via de werkm@p worden gecommuniceerd.
De genoemde bepalingen van de Awb en daarmee de bijzondere
bepalingen in dit artikel 32e hebben betrekking op de communicatie met
UWV als bestuursorgaan en gelden ook voor bezwaar en beslissingen op
bezwaar over bijvoorbeeld uitkeringsaanspraken. Ze hebben geen
betrekking op beroep (de communicatie met de rechter).
UWV kan afzien van elektronische dienstverlening indien sprake is van
omstandigheden die zich daartegen verzetten. Die omstandigheden
kunnen de werkzoekende persoonlijk betreffen. Zo kan sprake zijn van een
werkzoekende die digibeet is en ook niet in staat is om met hulp van zijn
omgeving elektronisch te communiceren. Daarnaast kan sprake zijn van
omstandigheden van technische aard aan de zijde van UWV. Ook kunnen
capaciteit en financiële middelen van UWV een rol spelen. Op basis van
een objectieve diagnose kan UWV werkzoekenden aanwijzen die in
aanmerking komen voor niet (uitsluitend) elektronische dienstverlening,
oftewel face-to-face dienstverlening. Voor een klein deel van de
WW-gerechtigden is dergelijke dienstverlening beschikbaar. Dit betreft
maximaal 10% van de WW-gerechtigden die 3 tot 12 maanden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

24

WW-uitkering ontvangen en is mede afhankelijk van het beschikbare
budget.
UWV zal nader onderzoek verrichten naar de alternatieven die geboden
kunnen worden aan doelgroepen die geen gebruik kunnen maken van
digitale dienstverlening. Dit kan aan de orde zijn in geval de belanghebbende om welke reden dan ook niet in staat is een computer en internetverbinding aan te schaffen. Het gaat er om dat via openbare computerverbindingen in bibliotheken of op andere plekken binnen gemeenten de
toegang dan wel mogelijk wordt gemaakt. Ook wordt onderzocht welke
verbeteringen nodig zijn om zoveel mogelijk betrokkenen alsnog in staat
te stellen om met elektronische dienstverlening hun weg te vinden c.q. het
contact met UWV te onderhouden.
De digitale dienstverlening krijgt vorm in de uitvoeringspraktijk van UWV
en binnen de grenzen die de Awb daarbij stelt. Door middel van beleidsregels die in de Staatscourant worden gepubliceerd, geeft UWV invulling
aan die dienstverlening en de uitzonderingen daarop. Een burger kan in
een individueel geval een verzoek doen om face-to-face-dienstverlening.
UWV beoordeelt in dat geval of face-to-face-dienstverlening aangewezen
is en past de uitvoeringspraktijk hierop aan. Indien een verzoek om
face-to-face-dienstverlening niet wordt gehonoreerd, kan de burger
daarover een klacht indienen bij UWV. UWV handelt de klacht conform de
klachtprocedure van de Awb af.
Artikel 32e, tweede lid
De wijze van uitvoering van de digitale dienstverlening wordt in beginsel
overgelaten aan UWV als zelfstandig bestuursorgaan, dat daarvoor ook
beleid maakt (zie op dit punt de artikelsgewijze toelichting bij artikel 32,
eerste lid). Indien nodig, kan de minister UWV daarin bijsturen door bij
ministeriële regeling nadere regels te stellen over de inrichting van de
elektronische dienstverlening. Deze regels zullen met name tot doel
hebben om een goede toegang tot de elektronische dienstverlening te
waarborgen. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald dat op de werkpleinen
computers en scanfaciliteiten aanwezig moeten zijn, waarvan werkzoekenden die niet over een eigen computer beschikken, gebruik kunnen
maken.
Onderdeel N
Artikel 62 wordt enkel in technisch opzicht gewijzigd. De in artikel 62,
derde lid, opgenomen verwijzing naar artikel 10 wordt in overeenstemming gebracht met de nieuwe formulering van dat artikel (onderdeel
A).
Onderdeel R
In de Wet SUWI wordt een nieuw hoofdstuk 10D opgenomen, dat
betrekking heeft op de overgangsbepalingen in verband met de opheffing
van de RWI.
Artikel 83t
In artikel 83t, eerste lid, wordt de vermogensovergang onder algemene
titel van de RWI naar de Staat geregeld. Het tweede lid van dit artikel
bevat een daarbij gebruikelijke bepaling met betrekking tot de naamswijzigingen in de openbare registers. In artikel 83t, derde lid, is geregeld dat bij
algemene maatregel van bestuur kan worden bepaald dat vermogensbestanddelen van de RWI niet overgaan op de Staat, maar op andere
rechtspersonen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

25

Artikel 83u
Met dit artikel wordt voorzien in het ontslag van de zittende voorzitter en
leden op het moment dat de RWI bij wet wordt opgeheven.
Artikel 83v
Op grond van dit artikel kunnen over de (financiële) afwikkeling van de
opheffing van de RWI bij ministeriële regeling nadere regels worden
gesteld. In de periode na opheffing van de RWI wordt die opheffing
afgewikkeld en worden in verband daarmee werkzaamheden verricht. Het
gaat daarbij niet om taken van de RWI, omdat die taken na de opheffing
ophouden. Wel kan een vereffenaar worden aangewezen, waarbij tevens
zijn bevoegdheden worden vastgelegd. Ook kunnen bepalingen over de
overbrenging van archiefbescheiden worden opgenomen. Daarnaast
kunnen regels worden gesteld voor de verantwoording van de RWI over
voorgaande jaren. Verder biedt dit artikel de grondslag voor een rijksvergoeding voor de kosten die voortvloeien uit de afwikkeling en eventuele
liquidatie, zoals de kosten van een vereffenaar.
Artikel V, onderdelen A tot en met D
Deze wijzigingen hangen samen met de beëindiging van de inzet van
re-integratiebudget voor WW-gerechtigden, alsmede de daaraan
gerelateerde wijzigingen voor overheidswerkgevers en
ex-overheidswerknemers.
Onderdeel A
Gezien het vervallen van de mogelijkheid voor UWV om noodzakelijke
scholing in te kopen voor WW-gerechtigden, is de in artikel 19, negende
lid, onderdeel d, opgenomen voorwaarde niet langer aan de orde. Deze
voorwaarde vervalt dan ook.
Onderdeel B
Artikel 26, eerste lid, onderdelen k en l, wordt op twee punten gewijzigd.
Er is sprake van twee technische wijzigingen. De eerste ten aanzien van de
zinsnede die betrekking heeft op de re-integratievisie. De tweede betreft
de zinsnede die betrekking heeft op het re-integratieplan. De verplichtingen om mee te werken aan het opstellen van en te voldoen aan de
verplichtingen opgenomen in de re-integratievisie en in het re-integratieplan worden gehandhaafd voor lopende gevallen en voor zieke werkloze
werknemer als bedoeld in artikel 20, zesde lid, onderdeel a, van de WW
(artikel IV, onderdeel E).
Onderdeel C
Voor ex-overheidswerknemers vervalt de mogelijkheid om hun eigen
re-integratie vorm te geven via een IRO en vervalt dus ook de noodzaak
om daaromtrent nadere regels te stellen. Derhalve vervalt de in artikel
72a, tweede lid, opgenomen delegatiegrondslag.
Onderdeel D
De in artikel 73 opgenomen elementen die betrekking hebben op naar het
oordeel van UWV dan wel naar het oordeel van de overheidswerkgever
noodzakelijke voorzieningen gericht op arbeidsinschakeling vervallen.
Deze voorzieningen zijn immers voor WW-gerechtigden niet langer aan de
orde.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

26

Na wijziging regelt artikel 73 (uitsluitend) nog het recht op ondersteuning
bij de arbeidsinschakeling voor alle WW-gerechtigden. Deze ondersteuning bestaat uit de dienstverlening die UWV aan WW-gerechtigden
levert, zoals beschreven in paragraaf 2.2 «Digitale dienstverlening en
landelijk systeem», in het algemene deel van deze toelichting.
Artikel V, onderdeel E, VI, VII, VIII, onderdeel C, en IX
De artikelen 78a en 78b van de WW, 67f en 67g van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ), 65i en 65j van de Wet op de
arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), 2:21, 3:71 en 3:72 van de Wet
werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wet Wajong) en 37a
van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) hebben
betrekking op het instrument van de loonkostensubsidie. In artikel 130u
van de WW, 101d van de WAZ, 91f van de WAO, 8:5 van de Wet Wajong
en 133g van de Wet WIA is bepaald dat de voormelde artikelen met
betrekking tot het instrument van de loonkostensubsidie op een bij
koninklijk besluit te bepalen tijdstip vervallen, hetgeen met ingang van
1 januari 2012 zal plaatsvinden. Daarbij geldt 2012 echter als een
uitloopjaar voor de loonkostensubsidies die het jaar daarvoor zijn
aangevangen.
In het nieuwe artikel 130v van de WW (artikel II, onderdeel F), 101e van de
WAZ (artikel III), 91g van de WAO (artikel IV), 8:6 van de Wet Wajong en
(artikel VI) en 133h van de Wet WIA (artikel VII) wordt voor die loonkostensubsidies een overgangsbepaling opgenomen. In artikel 30e van de Wet
SUWI is bepaald, dat UWV een verzoek om loonkostensubsidie afwijst
indien er geen reëel uitzicht is op continuering van de dienstbetrekking bij
de werkgever of een andere werkgever. UWV hanteert daartoe een
beoordelingskader. Ook deze bepaling vervalt bij koninklijk besluit op
1 januari 2012. Echter voor de overgangsgevallen kan deze bepaling nog
van toepassing zijn. Daarom wordt in de overgangsbepalingen verwezen
naar dit artikel.
De overgangsbepalingen vervallen vijf jaar na het tijdstip dat deze in
werking zijn getreden. De overgangsbepalingen zijn op dat moment in
ieder geval materieel uitgewerkt.
Artikel VIII, onderdelen A en B
Deze wijzigingen hebben betrekking op de beëindiging van de inzet van
het instrument van loonkostensubsidie en zijn technisch van aard.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
H. G. J. Kamp

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 33 065, nr. 3

27