Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2015–2016

34 292

Wijziging van de Wet op het financieel toezicht,
Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, de Wet
handhaving consumentenbescherming en de
Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek ter
implementatie van richtlijn nr. 2014/17/EU van
het Europees parlement en de Raad van
4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten
voor consumenten met betrekking tot voor
bewoning bestemde onroerende goederen en tot
wijziging van de Richtlijnen 2008/48/EG en
2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010
(PbEU 2014, L 60/34)

Nr. 12

BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 18 april 2016
Tijdens het plenair debat op 2 maart jongstleden (Handelingen II 2015/16,
nr. 59, item 3) over de wet ter implementatie van de hypothekenrichtlijn1
is de motie Ronnes en Aukje de Vries2 aangenomen over het toestaan van
modelmatige onderbouwing van de woningwaarde bij minder risicovolle
hypotheken in een algemene maatregel van bestuur. Ik heb toegezegd uw
Kamer te informeren over de wijze waarop deze motie wordt uitgevoerd.
Door middel van deze brief geef ik invulling aan die toezegging.
De hypothekenrichtlijn schrijft voor dat lidstaten ervoor moeten zorgen
dat bij het bepalen van de waarde van een woning ten behoeve van het
verlenen van een hypothecair krediet aan consumenten betrouwbare
normen moeten worden gehanteerd. Ter implementatie van de hypothekenrichtlijn is er, naast de implementatiewet, een concept algemene
maatregel van bestuur (hierna: concept besluit) voorbereid. In het concept
besluit worden de mogelijkheden voor waardebepaling ten behoeve van
het bepalen van de zogenoemde loan to value (LTV) geregeld. Voor het
bepalen van de waarde van een woning mag na implementatie van de
richtlijn gebruikt worden: een door een deskundig taxateur opgemaakt
taxatierapport; of ingeval van nieuwbouw, de aanneemsom. Daarnaast
wordt de mogelijkheid toegevoegd om een waardebepaling op basis van
1

Richtlijn nr. 2014/17/EU van het Europees parlement en de Raad van 4 februari 2014 inzake
kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde
onroerende goederen en tot wijziging van de Richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en
Verordening (EU) nr. 1093/2010 (PbEU 2014, L 60).
2
Kamerstuk 34 292, nr. 8.

kst-34292-12
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 34 292, nr. 12

1

de Wet waardering onroerende zaken of op grond van een vergelijkbare
modelmatige waardering te hanteren. In lijn met bovengenoemde motie
is deze mogelijkheid beperkt tot minder risicovolle hypotheken.
Modelmatige wijzen van waardebepalingen gaan uit van verschillende
objectieve factoren, zoals de ligging, de grootte en het type van de
woning. Het voordeel van deze modellen voor consumenten is dat het
goedkoper is dan het laten opstellen van een taxatierapport. Het nadeel is
dat er geen rekening wordt gehouden met de staat van de individuele
woning. Wanneer een woning in een slechte staat verkeert, bestaat er een
risico dat de modelmatige taxatie te hoog uitvalt wat tot gevolg kan
hebben dan meer geleend kan worden dan de daadwerkelijke waarde van
de woning. Om de consument hiertegen te beschermen is tevens in het
besluit geregeld dat het kredietbedrag niet meer mag bedragen dan 80%
van de waarde van de woning, wanneer een waardebepaling van de
woning op modelmatige wijze tot stand is gekomen. Bij een kredietbedrag
lager dan 80% van de waarde van de woning wordt voldoende ondervangen dat de staat van de individuele woning kan afwijken van de
gemiddelde staat van de woningen met vergelijkbare objectieve factoren.
Deze grens is in overleg met de Autoriteit Financiële Markten bepaald en
biedt een voldoende mate van bescherming tegen overkreditering.
Bovendien geldt, net als bij andere wijzen van waardebepaling, dat
gebruik gemaakt moet worden van waarderingen die aan betrouwbare
normen voldoen.
De concept algemene maatregel van bestuur is in de ministerraad
behandeld en wordt ter advisering aan de Raad van State voorgelegd.
De Minister van Financiën,
J.R.V.A. Dijsselbloem

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 34 292, nr. 12

2