Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2015–2016

34 348

Wijziging van de Mijnbouwwet (versterking
veiligheidsbelang mijnbouw en regie
opsporings-, winnings- en opslagvergunningen)

Nr. 61

AMENDEMENT VAN HET LID SMALING
Ontvangen 5 juli 2016
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
In artikel I worden na onderdeel X vier onderdelen ingevoegd, luidende:
Xa
In het opschrift van paragraaf 9.2 wordt «insolventie» vervangen door:
zaakschade als gevolg van mijnbouwactiviteiten.
Xb
Artikel 137 wordt als volgt gewijzigd:
1. Aan het slot van de aanhef wordt de dubbele punt vervangen door:
de commissie in een definitief advies als bedoeld in artikel 119, vierde lid,
heeft vastgesteld dat de opgetreden zaakschade redelijkerwijs het gevolg
is van mijnbouwactiviteiten en.
2. De onderdelen a en b alsmede de aanduiding «c.» voor onderdeel c
vervallen.
Xc
Artikel 138 komt te luiden:
Artikel 138
Indien de persoon, bedoeld in artikel 137, ter zake van door hem
geleden zaakschade als gevolg van mijnbouwactiviteiten vorderingen tot
schadevergoeding op derden heeft, gaan die vorderingen bij wijze van
subrogatie op het waarborgfonds over voor zover Onze Minister die
schade vergoedt op grond van artikel 137. De persoon, bedoeld in artikel
137, onthoudt zich, nadat de schade is vergoed, van elke gedraging die
aan het recht van het waarborgfonds tegen die derden afbreuk doet.

kst-34348-61
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 34 348, nr. 61

1

Xd
In artikel 139, eerste lid, wordt na «De persoon, bedoeld in artikel 137,
dient» ingevoegd: een adviesaanvraag als bedoeld in artikel 114, tweede
lid, onderdeel d, in binnen vijf jaren na de aanvang van de dag, volgende
op die waarop hij zowel met de schade als met de daarvoor aansprakelijke
persoon bekend is geworden. Hij dient vervolgens.
Toelichting
Indiener meent dat de rechtspositie van natuurlijke personen die
worden geconfronteerd met schade als gevolg van mijnbouwactiviteiten
moet worden versterkt.
In de huidige regeling dient een natuurlijke persoon die wordt geconfronteerd met schade als gevolg van mijnbouwactiviteiten en deze schade
vergoed wenst te zien (behoudens een aantal in artikel 137 van de
Mijnbouwwet genoemde uitzonderingen) op eigen kosten zelf een
procedure te starten tegen de (rechtsopvolger van de) (voormalige)
mijnbouwondernemer die verantwoordelijk is voor het ontstaan van die
schade. Hoewel de positie van de burger op een aantal punten (onder
meer door middel van de mogelijkheid om een advies in te winnen van de
Technische commissie bodembeweging (Tcbb) en het onder omstandigheden kunnen verkrijgen van een voorschot) reeds in 2003 is versterkt,
blijft de burger gehouden om zelf civielrechtelijk te procederen om de
schade vergoed te krijgen. De burger dient daarbij de doorgaans zeer
hoge kosten van een dergelijke procedure zelf te dragen en verkeert
gedurende de looptijd van de procedure (welke procedures lang kunnen
duren) in onzekerheid of hij in rechte in het gelijk wordt gesteld. Daar
komt nog bij dat in rechte gelijk krijgen nog niet betekent dat hij zijn
schade daadwerkelijk vergoed krijgt. Dit laatste speelt met name als de
(rechtsopvolger van de) (voormalige) mijnbouwondernemer een «kale
kip» blijkt te zijn die haar «gouden eieren» tijdig in veiligheid heeft
gebracht.
De indiener acht het bovenstaande onwenselijk en stelt daarom voor
dat in gevallen waarin de Tcbb heeft vastgesteld dat de opgetreden
zaakschade redelijkerwijs het gevolg is van (na-ijlende effecten van)
mijnbouwactiviteiten door de Minister van Economische Zaken een
schadevergoeding wordt toegekend. Dit biedt de burger een relatief snelle
en goedkope mogelijkheid om de opgetreden zaakschade vergoed te
krijgen. De schadevergoeding zal worden toegekend ten laste van het
Waarborgfonds mijnbouwschade (dat door de Minister wordt beheerd)
om zodoende de aan mijnbouwactiviteiten verbonden risico’s niet ten
laste van de belastingbetaler, maar ten laste van de (rechtsopvolgers van
de) (voormalige) bedrijfstak te laten komen. Voorgesteld wordt eveneens
om het waarborgfonds te laten subrogeren in de (eventuele) vorderingen
tot schadevergoeding van de benadeelde op de (voormalige) mijnbouwondernemer die uiteindelijk verantwoordelijk is voor het ontstaan van de
schade. Op die manier heeft het Waarborgfonds mijnbouwschade de
mogelijkheid om de schade te verhalen op de veroorzaker daarvan en
wordt het Waarborgfonds mijnbouwschade niet meer belast dan nodig is.
Voor de goede orde merkt de indiener nog op dat het bovenstaande –
net als de thans reeds bestaande regeling van het Waarborgfonds
mijnbouwschade niet beperkt is tot schadegevallen die onder het bereik
van artikel 6:177 BW vallen. De thans bestaande artikelen 113 en verder
van de wet bestrijken immers mijnbouwschade in het algemeen. De
andersluidende opvatting van de Rechtbank Limburg (ECLI:NL:RBLIM:2015:4189) past dan ook niet in het stelsel van de wet en wordt
ook door dit voorstel niet onderschreven.
Smaling

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 34 348, nr. 61

2