1
> Retouradres Postbus 20301 2500 EH Den Haag
Directie Wetgeving

Aan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-Generaal
Postbus 20017
2500 EA DEN HAAG

Schedeldoekshaven 100
2511 EX Den Haag
Postbus 20301
2500 EH Den Haag
www.rijksoverheid.nl/venj
Contactpersoon
T 070 370 79 11
F 070 370 79 10
Ons kenmerk
5725083/12/6

Datum
20 februari 2012
Onderwerp beantwoording van uw brief van 7 februari 2012

Bij beantwoording de datum
en ons kenmerk vermelden.
Wilt u slechts één zaak in uw
brief behandelen.

In de brief van de voorzitter van de vaste commissie voor Veiligheid en Justitie
van uw Kamer van 7 februari 2012 vraagt de voorzitter o p welke termijn ik de
onderdelen van de Notitie privacybeleid die niet zijn begrepen in het door mij in
consultatie gegeven wetsvoorstel tot wijziging van de Wet bescherming
persoonsgegevens (gebruik camerabeelden en meldplicht datalekken) zal
uitwerken. Ik ga daar graag op in.
Op 25 januari 2012 heeft de Europese Commissie een pakket voorstellen voor de
herziening van het Europese gegevensbeschermingsrecht gepresenteerd en
ingediend bij de Raad en het Europees Parlement. Het enkele feit dat deze
voorstellen zijn ingediend is van belang voor de mogelijkheden die op nationaal
vlak bestaan om op de onderwerpen die worden bestreken door de ingediende
voorstellen wetgeving vast te stellen.
Van bijzondere betekenis is dat de Europese Commissie voor het algemene
gegevensbeschermingsrecht een voorstel voor een verordening heeft ingediend
(COM (2012) 11). Die verordening zal de thans geldende richtlijn 95/46/EG
vevangen. Immers, een verordening, eenmaal vastgesteld, is krachtens artikel
288 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie verbindend in
al haar onderdelen en rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat. Anders dan bij
richtlijnen regelmatig het geval is, laat een verordening in beginsel geen ruimte
meer voor regelgeving door de lidstaten op de onderwerpen die de verordening
zelf regelt, tenzij de verordening daartoe uitdrukkelijk beleidsruimte toekent of de
lidstaten expliciet opdraagt bepaalde regels te stellen.
Het door de Commissie ingediende voorstel laat alleen op enkele zeer specifieke
onderdelen enige regelgevende bevoegdheid aan de lidstaten, en geeft op enkele
specifieke onderdelen de lidstaten een opdracht tot het stellen van nadere regels.
Daarnaast voorziet het voorstel in de vaststelling van gedelegeerde regelgeving
door de Commissie. Met die omstandigheden moet rekening worden gehouden.
Een toets van de relevante beleidsvoornemens uit de Notitie privacybeleid aan de
door de Commissie ingediende voorstellen levert het volgende beeld op.
In het hierboven genoemde wetsvoorstel tot wijzigin g van de Wet bescherming
persoonsgegevens (Wbp) (gebruik camerabeelden en meldplicht datalekken)
worden twee onderwerpen geregeld, te weten een verruiming van de
Pagina 1 van 4

mogelijkheid om beelden van bewakingscamera's van particulieren te benutten en
een meldplicht voor datalekken. Als aangegeven in mijn brief van 16 januari 2012
aan de Voorzitter van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, nr. 5721951/12/6,
acht ik deze onderwerpen zodanig belangrijk dat zij met voorrang zijn uitgewerkt
in wetgeving. Hoewel beide onderwerpen door de ontwerpverordening worden
bestreken, is dat voor de meldplicht datalekken in het bijzonder van belang. Ik zal
het wetsvoorstel daarom aan de Commissie notificeren op grond van de geldende
richtlijnen zodra dat mogelijk is en de wetgevingsprocedure met inachtneming
van de eventuele opmerkingen van de Commissie en de lidstaten vervolgen.

Directie Wetgeving
Datum
20 februari 2012
Ons kenmerk
5725083/12/6

Wat de sanctionering van overtredingen van de Wbp betreft, heb ik tijdens een
algemeen overleg in de Tweede Kamer op 15 september 2011 (Kamerstukken II
2011/12, 32 761, nr. 2, blz. 20) aangegeven dat ik eerst de ontwikkelingen in
Europa wil afwachten voordat verdere beslissingen worden genomen. Inmiddels
blijkt dat de ontwerpverordening dit onderwerp geheel aan zich trekt. De regeling
in de ontwerpverordening laat op dit onderdeel geen ruimte meer voor
zelfstandige of aanvullende regeling door de lidstaten. Ik moet dan ook
beoordelen of het nog zinvol is een uitbreiding van de sanctieregeling in de Wbp
op te nemen. Bij die beoordeling zijn de volgende omstandigheden van belang.
In de eerste plaats moet een Nederlands wetsvoorstel tot sanctionering op grond
van richtlijn nr. 98/34/EG, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG, aan de
Commissie worden genotificeerd, omdat het naar mijn oordeel van invloed is op
"diensten van de informatiemaatschappij", in de zin van die richtlijn. De
Commissie moet in staat worden gesteld het wetsvoorstel te beoordelen op
verenigbaarheid met de ontwerpverordening. Dat zou in geval van een ongunstige
beslissing kunnen leiden tot de oplegging van een langdurige "stand still"-termijn.
Daarop is van invloed dat moeilijk kan worden volgehouden dat een uitbreiding
van het sanctieregime een uiterst spoedeisende maatregel is. Met de huidige
regeling in de Wbp wordt immers volledig voldaan aan het thans geldende EUrecht.
In de tweede plaats is met de totstandkoming van een wettelijke regeling de
nodige tijd gemoeid, terwijl in die tijd de onderhandelingen over de
ontwerpverordening gewoon doorgaan. Daaruit volgt dat een eigen Nederlandse
regeling, eenmaal tot stand gekomen, redelijkerwijs alleen voor een beperkte
periode enige betekenis kan hebben.
In de derde plaats voorzie ik dat tijdens die onderhandelingen over de
ontwerpverordening inhoudelijke discussie over de inrichting van het
sanctie regime en de hoogte van de sancties ontstaan. Het is onvermijdelijk dat
die discussie invloed heeft op de discussie die in Nederland gevoerd zal worden
over een wetsvoorstel over dezelfde materie dat nog in procedure is. Alles
afwegende ben ik van oordeel dat in het licht van de ontwerpverordening en de
met het proces van vaststelling van die verordening gepaard gaande
onzekerheden de verdere ontwikkeling van een nationaal sanctieregime niet
verder moet worden voortgezet. Hieruit volgt ook dat de kwestie va n het al of niet
bezwaar en beroep instellen tegen rapporten van bevindingen van het Cbp verder
kan blijven rusten.
Wat betreft de door mij in het vooruitzicht gestelde regeling inzake de uitbreiding
van de transparantievoorschriften en een daarop aansluitende regeling van de
transparantie bij het profileren, geldt in grote lijnen hetzelfde als voor het
sanctieregime. Ook deze onderwerpen zijn geregeld in de ontwerpverordening.
Een extra onzekere factor hierbij is dat de regeling van de transparantie bij het
profileren in de ontwerpverordening afwijkt, althans wat minder ver lijkt te gaan
Pagina 2 van 4

dan de resolutie van het Comité van Ministers van de Raad van Europa van 13
november 2010, CM/Rec (2010) 13, waarop een Nederlandse regeling toch zou
moeten aansluiten. Onder die omstandigheden is het niet verstandig een eigen
voorstel verder te ontwikkelen.
Het voorstel voor een regeling om het verder verwerken van persoonsgegevens
mogelijk te maken ten behoeve van het zogeheten vitaal belang van de
betrokkene of van een derde wordt niet rechtstreeks bestreken door de
ontwerpverordening. Afgaande op het ontwerp lijken de lidstaten een zekere
vrijheid te behouden bij de invulling van het beroepsgeheim voor de beroepen
waarvoor dit doorgaans geldt. De ontwerpverordening lijkt zich dan ook niet op
voorhand te verzetten tegen het verder uitwerken in wetgeving van dit voorstel.
Ik blijf ook van oordeel dat die regeling wenselijk is. Toch ligt het niet voor de
hand de uitwerking daarvan op te nemen in het wetsvoorstel gebruik
cameragegevens en meldplicht datalekken. De beide onderwerpen van dat
wetsvoorstel hebben enerzijds duidelijke urgentie en een toereikend draagvlak,
en anderzijds een meer uitvoeringsgericht karakter. Aan de verruiming van het
verder verwerken van persoonsgegevens met doorbreking van een
geheimhoudingsplicht valt echter een zeker principieel karakter niet te ontzeggen,
ondanks de omstandigheid dat op een dergelijke regeling alleen van geval tot
geval een beroep zal kunnen worden gedaan.
Opstelling van een meer principieel wetsvoorstel vergt een motivering van andere
aard en ook een andere voorbereiding. Dat past minder goed bij een wetsvoorstel
met een zekere urgentie. Ik stel een regeling van dit vraagstuk dan ook uit tot
een latere gelegenheid.
Tot problemen hoeft dat uitstel in de tussentijd niet te leiden. De uitzonderingen
die in de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad over geheimhoudingsplichten en
verschoningsrechten worden aanvaard en de toepassingspraktijk van de Wbp
door het College bescherming persoonsgegevens bieden voldoende mogelijkheden
om acute problemen op dit gebied te voorkomen. Uitstel van een regeling in de
Wbp hoeft ook niet prohibitief te zijn voor eventuele regelingen in bijzondere
wetten op afzonderlijke terreinen.

Directie Wetgeving
Datum
20 februari 2012
Ons kenmerk
5725083/12/6

Ten aanzien va n de andere in de Notitie privacybeleid aangekondigde
maatregelen, zoals het vooraf toetsen van nieuwe wettelijke maatregelen op het
gebied van het informatiebeleid, het opstellen van evaluatie - en
horizonbepalingen, het opstellen van privacy impact assessments, het onderzoek
naar de succes- en faalfactoren van privacy by design, de verdere bevordering
van het onderling delen van gegevens in het domein van
samenwerkingsverbanden waarin politie en justitie deelnemen en de inrichting
van een privacyhelpdesk voor professionals , geldt dat deze als onderdeel van het
lopende beleid worden uitgevoerd.

Pagina 3 van 4

Het aangekondigde onderzoek naar de mogelijkheid om de Algemene wet
bestuursrecht te benutten voor het delen van toezichtgegevens is in het najaar
van 2011 van start gegaan en zal naar verwachting in het voorjaar van 2012 zijn
afgerond.
Een afschrift van deze brief zond ik aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal.

Directie Wetgeving
Datum
20 februari 2012
Ons kenmerk
5725083/12/6

De Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,

F. Teeven

Pagina 4 van 4