Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2016–2017

22 112

Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven
van de lidstaten van de Europese Unie

Nr. 2300

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 10 februari 2017
Overeenkomstig de bestaande afspraken ontvangt u hierbij 2 fiches, die
werden opgesteld door de werkgroep Beoordeling Nieuwe Commissievoorstellen (BNC).
Fiche: verordening inzake de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging
van bevriezingsbevelen en confiscatiebeslissingen
Fiche: Richtlijnvoorstel strafbaarstelling witwassen (Kamerstuk 22 112, nr.
2301)
De Minister van Buitenlandse Zaken,
A.G. Koenders

kst-22112-2300
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2017

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

1

Fiche: Voorstel voor een verordening inzake de wederzijdse
erkenning en tenuitvoerlegging van bevriezingsbevelen en
confiscatiebeslissingen
1. Algemene gegevens
a) Titel voorstel
Proposal for a regulation of the European Parliament and of the
council on the mutual recognition of freezing and confiscation orders.
b) Datum ontvangst Commissiedocument
21 december 2016
c) Nr. Commissiedocument
COM 2016(819)
d) EUR-lex
http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=COM:2016:0819:FIN
e) Nr. impact assessment Commissie en Opinie Impact-assessment Board
SWD(2016)468 en SWD(2016)469
f) Behandelingstraject Raad
Raad voor Justitie en Binnenlandse Zaken.
g) Eerstverantwoordelijk ministerie
Ministerie van Veiligheid en Justitie
h) Rechtsbasis
De rechtsbasis is artikel 82, eerste lid, van het Verdrag betreffende de
werking van Europese Unie (VWEU).
i) besluitvormingsprocedure Raad
Gekwalificeerde meerderheidsbeslissing in de Raad.
f) Rol Europees Parlement
Medebeslissing (gewone wetgevingsprocedure) door het Parlement.
2. Essentie voorstel
a) Inhoud voorstel
De voorgestelde richtlijn is aangekondigd in het Actieplan tot versterking
van de strijd tegen terrorismefinanciering van de Commissie d.d.
2 februari 2016. Het gaat over de wederzijdse erkenning van beslissingen
in tot ontneming van wederrechtelijk verkregen voordeel en verbeurdverklaring (confiscatie) en het leggen van beslag (bevriezing). Het voorstel is
een vervolg op een reeds in 2014 vastgestelde richtlijn waarmee
bevriezing en confiscatie in de EU al werden geharmoniseerd in de
Lidstaten (EU/2014/42). De thans voorgestelde verordening beoogt de
samenwerking bij het afnemen van criminele winsten in de EU verder te
verbeteren. Naast de al gerealiseerde harmonisatie worden met de
verordening regels en procedures vastgesteld om strafrechtelijke
bevriezings- en confiscatiebeslissingen, zonder verdere administratieve
handelingen, in andere Lidstaten te erkennen en ten uitvoer te leggen. De
voorgestelde verordening beschrijft hiervoor de procedure, de termijnen
waarop aan de bevelen uitvoering moet worden gegeven en de eventuele
weigeringsgronden. Ook regelt het voorstel de kosten en verdeling van de
opbrengsten. De verordening treedt in de plaats van twee kaderbesluiten
die de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van bevriezingsbevelen (Kaderbesluit 2003/577/JBZ) en confiscatiebeslissingen (Kaderbesluit 2006/783/JBZ) momenteel regelen.
Hoofdstuk I bevat enkele algemene bepalingen. Daarbij is een opsomming
gegeven van strafbare feiten die aanleiding kunnen geven voor bevriezing
en confiscatie (artikel 3). Wanneer het bevel tot bevriezing of confiscatie
betrekking heeft op een lijstfeit, wordt dit bevel niet onderworpen aan een
toets van dubbele strafbaarheid. Zonder nadere administratieve handelingen wordt dan het bevel erkend en uitgevoerd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

2

Hoofdstuk II heeft vervolgens betrekking op de confiscatie. Artikel 4 regelt
het toezenden (transmission) van het confiscatiebevel. Hiervoor wordt een
standaardcertificaat gebruikt (artikel 7). Dit certificaat is vastgesteld in
Annex I bij het voorstel en bevat de relevante informatie die voor de
tenuitvoerlegging van het bevel in de andere lidstaat noodzakelijk is. De
uitvoerende lidstaat neemt de nodige maatregelen om de toegezonden
confiscatiebeslissing binnen 30 dagen (artikel 10) ten uitvoer te leggen
tenzij sprake is van een weigeringsgrond (artikel 9) of tenzij er een reden
bestaat voor uitstel (artikel 11). De opgesomde weigeringsgronden komen
in grote lijnen overeen met de weigeringsgronden in kaderbesluit
2006/783/JHA. Van uitstel kan bijvoorbeeld sprake zijn wanneer de
tenuitvoerlegging een lopend strafrechtelijk onderzoek zou belemmeren.
Artikel 12 ziet tenslotte op de situatie waarin het onmogelijk blijkt om een
confiscatiebevel uit te voeren.
Hoofdstuk III ziet op bevriezingsbevelen (beslissingen tot het leggen van
conservatoir beslag). Artikel 13 benoemt de voorwaarden waaronder een
bevriezingsbevel mag worden uitgevaardigd. De bevriezing moet
noodzakelijk en proportioneel zijn om wegmaking of vervreemding van
voorwerpen te voorkomen. Artikel 14 regelt de toezending van het
bevriezingsbevel. Daarbij is onder meer bepaald dat het bevriezingsbevel
vergezeld gaat van de confiscatiebeslissing of dat het bevel aangeeft dat
het geldbedrag of de voorwerpen waarop het bevel betrekking heeft, in de
uitvoerende lidstaat zullen blijven tot het moment waarop een confiscatiebeslissing is genomen. Artikel 16 voorziet ook voor de bevriezing in een
standaardcertificaat. Dit certificaat is als bijlage bij het voorstel
opgenomen in Annex II. Ook hier geldt als uitgangspunt dat aan het
bevriezingsbevel uitvoering wordt gegeven, tenzij er sprake is van
weigeringsgronden (artikel 18) of er redenen bestaan voor uitstel (artikel
20). De tenuitvoerlegging geschiedt op het moment dat wordt aangegeven in het bevel, zo snel mogelijk, of uiterlijk binnen 24 uur na
ontvangst (artikel 19). De overige artikelen van dit hoofdstuk regelen
achtereenvolgens de informatievoorziening aan derden-belanghebbenden
(artikel 21), dat vertrouwelijkheid in acht wordt genomen voor lopende
onderzoeken (artikel 22) en de duur van het bevriezingsbevel (artikel 23).
Het bevriezingsbevel geldt zolang als noodzakelijk ten behoeve van de
confiscatie. Artikel 24 heeft tenslotte betrekking op situaties waarin
tenuitvoerlegging van het bevriezingsbevel onmogelijk is en artikel 25
(Reporting) regelt dat de uitvoerende lidstaat de uitvaardigende lidstaat
op de hoogte stelt van ontwikkelingen die voor de bevriezing van belang
zijn. Een voorbeeld hiervan is de waarde van beslagen voorwerpen.
Hoofdstuk IV geeft algemene voorschriften van meer administratieve
aard. Hier wordt in het bijzonder gewezen op de bepalingen over het
beheer van beslagen voorwerpen. Artikel 31 heeft betrekking op de
verplichting van de uitvoerende lidstaat om het beslag zodanig te beheren
dat de voorwerpen geen waarde verliezen. Deze verplichting vloeit mede
voort uit richtlijn 2014/42/EU. De justitiële autoriteiten van de uitvoerende
lidstaat kunnen zich met het oog daarop ook van voorwerpen ontdoen.
Geldbedragen of opbrengsten gelijk aan of onder de 10.000 euro vallen
toe aan de uitvoerende lidstaat. Bij hogere geldbedragen wordt 50% aan
de uitvaardigende lidstaat overgemaakt. Ook deze basis voor zgn.
«asset-sharing» is thans geregeld in de geldende kaderbesluiten. Ook is
van belang dat rechten van slachtoffers bij de uitwinning voorrang
hebben.
De artikelen 33 en 34 hebben betrekking op de rechten van derden
(third-parties). De bepalingen houden kort gezegd in dat derden te goeder
trouw in de uitvoerende lidstaat bezwaar kunnen maken tegen de
erkenning en tenuitvoerlegging van het bevriezingsbevel of de confiscatie-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

3

beslissing. Dergelijk bezwaar schort de tenuitvoerlegging op. In deze
procedure, gevoerd volgens het recht van de uitvoerende lidstaat, kan de
verzoeker zich echter niet richten tegen de inhoudelijke gronden die aan
het bevriezingsbevel of confiscatiebeslissing ten grondslag liggen.
Hoofdstuk V (Final Provisions) heeft onder meer betrekking op de
formulieren die bij de Verordening horen. De Verordening bevat een
delegatiebepaling die betrekking heeft op de formulieren; zij kunnen door
de Commissie eenzijdig worden aangepast.
b) Impact assessment Commissie
Er is een impact assessment uitgevoerd.1 Een analyse van de financiële
baten of lasten van het voorstel is daarin niet gegeven. Wel zijn vier
beleidsopties beschreven waarmee de Commissie de keuze voor het
voorstel onderbouwt. Naast niet-wetgevende maatregelen, die de
Commissie te weinig effectief acht, houden de wetgevende opties in dat
voorzien wordt in een instrument met beperkte reikwijdte (optie 3) en een
instrument met uitgebreide reikwijdte (opties 4a en 4b). In optie 3 zou
voor wat betreft de werkingssfeer aansluiting worden gezocht bij de
richtlijn 2014/42/EU die de concepten bevriezing en confiscatie harmoniseert. Deze richtlijn beperkt zich echter tot bevriezing en confiscatie in
strafzaken over zogenoemde Eurocrimes2. Bij optie 4 wordt de ruimte die
de grondslag voor wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van
strafrechtelijke beslissingen (artikel 82, eerste lid, onderdeel a, VWEU)
volledig benut; de reikwijdte beperkt zich niet tot de Eurocrimes. Deze
optie, de voorkeursoptie van de Commissie, valt uiteen in twee deelopties.
Option 4a ziet daarbij op confiscatiebeslissingen uitsluitend in de context
van strafprocedures. Optie 4b zou daarnaast betrekking hebben op de
confiscatiebeslissingen die in civiele of bestuursrechtelijke procedures zijn
genomen wanneer aannemelijk/aangetoond wordt dat opbrengsten uit
een misdrijf afkomstig zijn. De Commissie opteert voor optie 4a nu dit de
meeste problemen bij de internationale samenwerking ondervangt en is
daarbij in de veronderstelling dat deze optie in de meeste Lidstaten de
voorkeur heeft. De verwachting van deze voorkeursoptie is dat haar
economische en sociale impact overwegend positief zal zijn. Het voorstel
zou moeten leiden tot meer grensoverschrijdende confiscatie. Dit drukt de
winsten voor criminelen en heeft een dempend effect op de misdaad. De
sociale impact zou erin bestaan dat voorwerpen aan slachtoffers worden
teruggegeven of kunnen worden aangewend voor sociaal hergebruik. De
verplichting tot erkenning van bevriezingsbevelen en confiscatiebeslissingen uit andere Lidstaten zou leiden tot een verhoging van kosten voor
de handhavende en justitiële autoriteiten die met de uitvoering zijn belast.
Dit zou worden gecompenseerd door de verbeterde mogelijkheden tot
uitwinning van confiscatiebeslissingen. De hier beschreven voorziene
gevolgen zijn niet gekwantificeerd. Voor het bedrijfsleven verwacht de
Commissie geen gevolgen.
3. Nederlandse positie ten aanzien van het voorstel
a) Essentie Nederlands beleid op dit terrein
Nederland heeft een uitputtende nationale regeling voor het afnemen van
criminele winsten. Wanneer criminele winsten in andere Lidstaten
neerslaan, wordt voor het achterhalen daarvan de samenwerking gezocht
met de autoriteiten in die Lidstaten. Het Nederlands beleid op dit punt
wordt in essentie bepaald door de mogelijkheden om met andere
1
2

http://ec.europa.eu/smart-regulation/impact/ia_carried_out/cia_2016_en.htm
Artikel 83, lid 1, VWEU.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

4

Lidstaten effectief te kunnen samenwerken. Het Nederlands EU-beleid
houdt op dit punt het navolgende in. Tijdens de onderhandelingen over de
hiervoor onder 2a genoemde harmoniserende richtlijn 2014/42/EU en ook
tijdens het voorzitterschap van de Raad van de EU heeft Nederland zich
een voorstander getoond van een nieuw instrument voor de wederzijdse
erkenning dat op die richtlijn aansluit. Deze in 2014 vastgestelde richtlijn
verplicht Lidstaten ertoe de mogelijkheden voor het leggen van beslag en
het afnemen van criminele winsten in hun wetgeving (aanzienlijk) te
verruimen en op meer uniforme wijze te regelen3. De implementatie van
die richtlijn zal voor Nederland, dat reeds over ruime confiscatiemogelijkheden beschikt, een verbetering inhouden om binnen de EU samen te
werken. Wanneer winsten worden weggesluisd naar andere Lidstaten en
daar beslag op moet worden gelegd, is daarnaast ook een regeling voor
de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging noodzakelijk. Nederlands
steunt verdere initiatieven tot versterking van de internationale samenwerking op dit terrein.
b) Beoordeling + inzet ten aanzien van dit voorstel
Het kabinet onderschrijft de doelstellingen van het voorstel. Misdaad mag
niet lonend zijn. Het afnemen van criminele winsten neemt een belangrijke motivatie voor het plegen van misdrijven weg. Ook wordt met het
afnemen van deze winsten voorkomen dat deze kunnen worden gebruikt
voor de financiering van terrorisme. De voorgestelde regeling vormt een
logisch complement op de eerdere stappen die voor de samenwerking bij
het afnemen van criminele winsten zijn genomen. Een nieuw instrument
voor de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging, dat aansluit bij
richtlijn 2014/42, zal verder aan die samenwerking bijdragen. Ook de keuze
van de Commissie om het instrument niet te beperken tot de zogenoemde
Eurocrimes (zie hiervoor onder 2.b) wordt door het kabinet onderschreven.
De Commissie heeft het voorstel in de vorm van een verordening in plaats
van een richtlijn gegoten. Dat is nieuw op het terrein van de wederzijdse
erkenning van strafrechtelijke beslissingen. De Commissie rechtvaardigt
deze keuze met de vaststelling dat de twee kaderbesluiten die de
wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging van bevriezingsbevelen
(Kaderbesluit 2003/577/JBZ) en confiscatiebeslissingen (Kaderbesluit
2006/783/JBZ) thans regelen, gebrekkig zijn geïmplementeerd. Het kabinet
acht deze redenering niet overtuigend en is voorstander van een richtlijn
om de volgende redenen.
Het kabinet betwijfelt of het voorstel in zijn huidige vorm werkelijk zal
bijdragen aan de erkenning van beslissingen tot bevriezing en confiscatie
uit andere Lidstaten. Om een voortvarende tenuitvoerlegging van
confiscatiebeslissingen en bevriezingsbevelen mogelijk te maken, moeten
de te volgen procedures aansluiten bij de bestaande procedures voor
strafvordering in de lidstaten. Het kabinet is van oordeel dat een richtlijn
voor die aansluiting meer ruimte biedt dan de voorgestelde verordening.
Daarnaast voorkomt een richtlijn dat voor de samenwerking op het terrein
3

Voorbeelden van geharmoniseerde concepten zijn de zogenoemde «extended confiscation»
waarmee winsten kunnen worden afgenomen voor andere feiten dan waarvoor een veroordeling heeft plaatsgevonden. Ook werd het concept van de zgn. «value-based confiscation» op
EU niveau geïntroduceerd. Hierbij wordt wederrechtelijk verkregen voordeel uitgedrukt in geld
waarmee wordt voorkomen dat confiscatie zich beperkt tot voorwerpen die van misdrijf zijn en
wordt bewerkstelligd dat de confiscatie zich uitstrekken over alle criminele winsten. Een ander
concept dat met de richtlijn werd geharmoniseerd is de «third-party confiscation»; voorwerpen
die formeel aan derden toebehoren maar die onderdeel zijn van een schijnconstructie, kunnen
worden afgenomen. De genoemde concepten maken allen reeds onderdeel uit van de
Nederlandse wetgeving en spelen een belangrijke rol in het Nederlandse beleid voor het
afpakken van crimineel vermogen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

5

van de bevriezing en confiscatie andere regels gaan gelden dan op andere
terreinen van de strafrechtelijke EU-samenwerking. Een voorbeeld
daarvan is EU richtlijn 2014/41 inzake het Europees onderzoeksbevel in
strafzaken waarvan het implementatievoorstel bij de Tweede Kamer
aanhangig is (Kamerstuk 34 611). Ook hier zijn door de Europese wetgever
voorzieningen getroffen voor – nota bene – de bevriezing van voorwerpen
maar werd voor een deugdelijke inpassing voor het instrument van de
richtlijn gekozen. Nederland zal daarom aangeven bezwaren te hebben
tegen het rechtsinstrument van de verordening vanuit de overtuiging dat
het niet zal bijdragen aan een verbetering van de wederzijdse erkenning
op dit belangrijke terrein.
De hiervoor geformuleerde bezwaren zien hoofdzakelijk op de inpassing
van de erkenningsregeling in het recht van de nationale Lidstaten. Over de
noodzaak van een verordening merkt het kabinet nog het volgende op.
Het kabinet verwacht dat de door de richtlijn 2014/42 reeds doorgevoerde
harmonisatie van de materiële normen over bevriezing en confiscatie de
mogelijkheden voor de samenwerking vergroot. Het niet goed implementeren door Lidstaten van de kaderbesluiten over de wederzijdse erkenning
en tenuitvoerlegging dateert van vóór die tijd. In die beperkte implementatie kan geen aanleiding worden gezien nu voor een verordening te
kiezen. Verder heeft de Commissie tegenwoordig meer juridische
middelen om een goede implementatie waar nodig af te dwingen. Ook in
zoverre is het onnodig een verordening voor te stellen.
Bij het voorgaande merkt het kabinet op dat wanneer een richtlijn niet
haalbaar zou blijken, Nederland zich er ervoor zal moeten inspannen dat
de verordening een uitputtender erkenningsregeling inhoudt dan het
huidige voorstel. Het huidige voorstel regelt enkel hoofdlijnen en een
meer gedetailleerde regeling is noodzakelijk om haar in de praktijk goed te
laten functioneren.
Verder zal Nederland zich er bij de onderhandelingen over het voorstel
voor inspannen dat enkele instrumenten die in Nederland nationaal
worden toegepast, ook in het verkeer met andere EU-lidstaten kunnen
worden ingezet. Het gaat dan om het conservatoir beslag bij anderen dan
de verdachte of veroordeelde en het beslag in de fase van de tenuitvoerlegging. Het conservatoir beslag maakt het mogelijk om voordat een
veroordeling definitief is, de wegmaking van vermogensbestanddelen te
voorkomen. Wanneer voorwerpen als onderdeel van een schijnconstructie
aan anderen zijn gaan toebehoren, moet daarop ook beslag kunnen
worden gelegd. Het is van belang dat deze vorm van conservatoir beslag
(«anderbeslag») ook onder de werking van het voorstel valt. Voor
Nederland vergroot dit de mogelijkheden om ook bij derden en tijdens de
fase van de tenuitvoerlegging onderzoek te doen en beslag te leggen.
Verder is onduidelijk in hoeverre het voorgestelde instrument ertoe
verplicht uitvoering te geven aan confiscatiebeslissingen waaraan geen
strafrechtelijke veroordeling ten grondslag ligt. In Nederland is een
voorafgaande strafrechtelijke veroordeling uitgangspunt bij het afnemen
van criminele winsten.
c) Eerste inschatting van krachtenveld
Lidstaten nemen in algemene zin een positieve grondhouding aan ten
opzichte van het voorstel. Een groep Lidstaten heeft twijfels ten aanzien
van de keuze voor een verordening boven een richtlijn. Het krachtenveld
in het Europees Parlement is op dit moment nog niet bekend.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

6

4. Beoordeling bevoegdheid, subsidiariteit en proportionaliteit
a) Bevoegdheid
Nederland is positief over de keuze voor een rechtsgrondslag. De EU is op
grond van artikel 82, eerste lid, punt a, VWEU bevoegd procedures en
regels op te stellen voor de wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging.
b) Subsidiariteit
Het kabinet beoordeelt de subsidiariteit positief. Criminele winsten blijven
vaak niet op het grondgebied waar ze zijn verkregen en het is voor
lidstaten niet altijd goed mogelijk om ze te achterhalen en af te nemen.
Daardoor ligt samenwerking met andere lidstaten voor de hand. Heldere
regels en procedures met termijnen voor wederzijdse erkenning en
tenuitvoerlegging van bevriezingsbevelen en confiscatiebeslissingen
dragen bij aan de versterking van die samenwerking. Zodoende ligt het
optreden van de EU-wetgever hier voor de hand.
c) Proportionaliteit
Het kabinet beoordeelt de proportionaliteit negatief. De voorgestelde
regeling gaat verder dan voor een goede samenwerking noodzakelijk is.
De bezwaren van het kabinet richten zich daarbij tegen de instrumentkeuze. Deze bezwaren zijn uiteengezet in paragraaf 3 onder b van dit fiche.
5. Financiële implicaties, gevolgen voor regeldruk en administratieve lasten
a) Consequenties EU-begroting
De Commissie voorziet geen budgettaire implicaties.
b) Financiële consequenties (incl. personele) voor rijksoverheid en/ of
decentrale overheden
Er worden geen financiële baten of lasten van het voorstel voorzien. Een
inschatting hiervan kan bij gebrek aan een kwantitatieve analyse door de
Commissie ook niet worden gegeven. Eventuele gevolgen worden
ingepast op de begroting van het beleidsverantwoordelijke departement
conform de regels van de budgetdiscipline.
c) Financiële consequenties (incl. personele) voor bedrijfsleven en burger
Geen
d) Gevolgen voor regeldruk/administratieve lasten voor rijksoverheid,
decentrale overheden, bedrijfsleven en burger
geen
e) Gevolgen voor de concurrentiekracht
Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

7

6. Implicaties juridisch
a) Consequenties voor nationale en decentrale regelgeving en/of
sanctionering beleid (inclusief toepassing van de lex silencio positivo)
Afhankelijk van de instrumentkeuze zal in uitvoeringsregelgeving moeten
worden voorzien.
b) Gedelegeerde en/of uitvoeringshandelingen, incl. NL-beoordeling
daarvan
Het voorstel kent een basis voor gedelegeerde handelingen (artikel 37). Bij
de voorlopige bestudering van het voorstel lijkt het daarbij enkel te gaan
om de mogelijkheid om bij wijze van gedelegeerde handeling formulieren
die bij de Verordening horen te wijzigen of opnieuw vast te stellen. Deze
formulieren, die als bijlage bij het voorstel zijn gevoegd, worden gebruikt
voor de uitvoering van de bevriezingsbevelen en confiscatiebeslissingen
in andere EU. Wanneer de bevoegdheid zich tot het voorgaande beperkt,
is Nederland voorlopig van oordeel dat met dat onderdeel kan worden
ingestemd.
c) Voorgestelde datum inwerkingtreding en haalbaarheid
De verordening zou binnen zes maanden na haar publicatie in werking
moeten treden. Het kabinet beoordeelt deze periode als niet realistisch.
Hoewel de verordening rechtstreeks toepasselijk is vanaf de datum van
inwerkingtreding en haar bepalingen niet hoeven en mogen worden
overgenomen in een implementatieregeling, zal het nieuwe stelsel toch
moeten worden ingebed om eenduidige uitleg en goede werking te
garanderen. Een daadwerkelijke en effectieve toepassing in de Nederlandse rechtsorde vergt flankerende uitvoeringsmaatregelen. Daarbij valt
te denken aan de aanwijzing van de autoriteiten die in de samenwerking
een rol gaan spelen. Voorts is de afstemming van belang met andere
strafvorderlijke activiteiten. Te denken valt aan de situatie waarin ter
ondersteuning van een bevriezingsbevel ook huiszoeking zal moeten
worden verricht.
d) Wenselijkheid evaluatie-/horizonbepaling
Artikel 38 regelt de evaluatie van de verordening na vijf jaar (review
clause).
7. Implicaties voor uitvoering en/of handhaving
Er zijn niet zonder meer implicaties voor de uitvoering en het voorstel
heeft naar verwachting geen (negatieve) handhavingsgevolgen.
8. Implicaties voor ontwikkelingslanden
Er zijn geen implicaties voor ontwikkelingslanden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2016–2017, 22 112, nr. 2300

8