Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 721

Wijziging van de Wet wapens en munitie in
verband met de implementatie van richtlijn
2008/51/EG van het Europees Parlement en de
Raad van de Europese Unie van 21 mei 2008 tot
wijziging van de richtlijn 91/477/EEG van de
Raad inzake de controle op de verwerving en het
voorhanden hebben van wapens (PbEU L179)
(Implementatiewet EG-richtlijn 2008/51 inzake
de controle op de verwerving en het voorhanden
hebben van wapens)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
Inleiding
Richtlijn 2008/51/EG
Het onderhavige wetsvoorstel strekt tot implementatie van Richtlijn
2008/51/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
van 21 mei 2008 (PbEG L 256). Deze Richtlijn wijzigt de Richtlijn
91/477/EEG van de Raad inzake de controle op de verwerving en het
voorhanden hebben van wapens (PbEU L 179, de Wapenrichtlijn).
Een deel van de wijzigingen is noodzakelijk, omdat de Europese
Commissie namens de Europese Gemeenschap (thans: de Europese Unie)
het Protocol betreffende de bestrijding van illegale vervaardiging van en
handel in vuurwapens, hun onderdelen en munitie, tot aanvulling van het
Verdrag van de Verenigde Naties ter bestrijding van grensoverschrijdende
criminaliteit (Trb. 2004, 37, het VN Vuurwapenprotocol) heeft ondertekend.
Een tweede reden voor het wijzigen van de Wapenrichtlijn is het verslag
van de Europese Commissie aan het Europees Parlement en de Raad van
15 december 2000 over de toepassing van de Wapenrichtlijn (COM (2000)
837 definitief). Tot slot zijn er wijzigingen doorgevoerd in de Wapenrichtlijn die hun oorsprong niet vinden in het VN Vuurwapenprotocol of
het verslag van de EC, maar in het voortschrijdend inzicht van de
Lidstaten en de Europese Instellingen.
Wijzigingen naar aanleiding van het VN Vuurwapenprotocol
Het VN Vuurwapenprotocol heeft tot doel de samenwerking tussen de
Verdragsluitende Partijen te bevorderen, te vergemakkelijken en te
intensiveren ten behoeve van de preventie, bestrijding en uitbanning van
de illegale vervaardiging van en illegale handel in vuurwapens, hun
onderdelen, componenten en munitie. Kern van het VN Vuurwapenprotocol is de verplichting vuurwapens te markeren. Door de markering

kst-32721-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

1

kunnen wij individuele vuurwapens traceren van fabrikant tot koper. Door
deze gehele lijn na te gaan is vast te stellen waar het vuurwapen van
legaal bezit naar illegaal bezit is overgegaan. Met deze informatie kan
illegale vervaardiging en illegale handel worden tegengegaan. In
Nederland worden thans geen vuurwapens legaal geproduceerd, maar
wel op de Europese markt gebracht door import. Nederland zal de afgifte
van wapenvergunningen voor bezit, als ook voor import afhankelijk gaan
stellen van de markering van het wapen (zie onderdeel B van dit
wetsvoorstel).
Het traceren van vuurwapens is afhankelijk van een goede registratie van
de gemarkeerde vuurwapens. Om dit te waarborgen worden er eisen
gesteld aan zowel de registratie als aan degene die registreert. Lidstaten
moeten als gevolg van het protocol een geautomatiseerd systeem van
gegevensbestanden bijhouden dat toegankelijk is voor justitie, politie en
andere bevoegde autoriteiten. Een en ander uiteraard met inachtneming
van de internationale verplichtingen op het gebied van de bescherming
van de persoonlijke levenssfeer. Nederland beschikt reeds over een
dergelijk systeem, genaamd PSH-VM (Verona).
Om de illegale vervaardiging en illegale handel van vuurwapens tegen te
gaan wordt de lidstaten in overweging gegeven, om naast de activiteiten
van wapenhandelaren, ook de activiteiten van wapenmakelaars te
reguleren. Nederland reguleert bepaalde activiteiten van wapenmakelaars
reeds. De Wapenrichtlijn definieert het begrip wapenmakelaar als iedere
natuurlijke of rechtspersoon, anders dan een wapenhandelaar, wiens
handel of bedrijf geheel of gedeeltelijk bestaat in het kopen, verkopen of
organiseren van de overbrenging van wapens. Het kopen en verkopen van
wapens valt onder het begrip verhandelen en dit is in ons land derhalve
reeds vergunningplichtig krachtens artikel 9 lid 1 WWM. De WWM is ook
van toepassing op een in Nederland gevestigde handelaar wanneer de
betreffende wapens Nederland niet fysiek aandoen (zie ook de brief van
de Staatssecretaris van EZ, Kamerstukken II 2005/06, 22 054, nr. 111). Het
begrip organiseren van de overbrenging is niet nader gedefinieerd. Thans
worden de transito- en driehoekshandel van vuurwapens gereguleerd
door het Besluit financieel verkeer strategische goederen 1996 in
combinatie met de Wet op de economische delicten. Voorts is een
wetsvoorstel aanhangig bij de Tweede Kamer, dat internationale wapenhandel, waaronder ook begrepen tussenhandel, reguleert (Kamerstukken
II 2010/11, 32 665). Aan nadere regels is op dit moment geen behoefte.
Wijzigingen naar aanleiding van het verslag over de toepassing van de
Wapenrichtlijn
In de onderhavige richtlijn is voorts bepaald dat de erkenning van de
zogeheten Europese vuurwapenpas – die is geïntroduceerd in de
Wapenrichtlijn – niet afhankelijk mag zijn van de betaling van een
vergoeding of heffing. Dit is in Nederland ook niet het geval.
De Wapenrichtlijn bepaalt dat Lidstaten moeten toezien op de koop van
vuurwapens door particulieren met behulp van technieken voor communicatie op afstand. Het Landelijk Platform Vuurwapens heeft een pilot
«aanpak illegale handel in (vuur)wapens op internet» gestart. Het doel
ervan is het vergroten van de pakkans door politie en het vergroten van
de stopfunctie van de douane.
Volgens de Wapenrichtlijn (overweging 18) zou ook de wijze waarop
lidstaten vuurwapens hebben onderverdeeld, kunnen worden vereenvoudigd door over te schakelen van vier categorieën naar de volgende
twee categorieën: verboden vuurwapens en vuurwapens waarvoor een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

2

vergunning is vereist. De Wet wapens en munitie bevat reeds twee
categorieën vuurwapens: automatische vuurwapens staan in categorie II
en pistolen, revolvers, geweren, alarm- en startpistolen en -revolvers
staan in categorie III van artikel 2 WWM. Voor vuurwapens uit categorie II
kan de Minister van Veiligheid en Justitie een ontheffing verlenen en voor
vuurwapens uit categorie III kan de korpschef in de woon- of verblijfplaats
van de aanvrager een verlof verlenen. De categorieën I en IV van artikel 2
WWM bevatten geen vuurwapens.
Wijzigingen naar aanleiding van voortschrijdend inzicht Lidstaten en
Europese Instellingen
Gebleken is dat het gebruik van omgebouwde vuurwapens in de Europese
Unie toeneemt. Criminelen bouwen vuurwapens die geen kogelpatronen
kunnen verschieten om tot vuurwapens die wel kogelpatronen kunnen
verschieten. Om de vrije verspreiding van vuurwapens die geen kogelpatronen kunnen verschieten tegen te gaan is een deel van dit soort
vuurwapens onder de definitie van het begrip «vuurwapen»» van de
Wapenrichtlijn gebracht.
De Wapenrichtlijn noemt de voorwerpen die kunnen worden omgebouwd
niet met zoveel woorden, maar bepaalt dat «een object» geacht wordt «te
kunnen worden omgebouwd zodat door middel van explosieve voortstuwing een lading, kogel of projectiel uitgestoten kan worden wanneer
het qua vormgeving gelijk is aan een vuurwapen, en ingevolge zijn
constructie of het materiaal waarvan het is gemaakt aldus kan worden
omgebouwd». Voor Nederland heeft deze wijziging van de Wapenrichtlijn
weinig gevolgen. Op grond van de WWM zijn alle objecten die een
sprekende gelijkenis vertonen met een vuurwapen – al sinds jaar en dag –
absoluut verboden, ongeacht de constructie of het materiaal (art. 2, eerste
lid, categorie I, onderdeel 7 WWM juncto artikel 3, sub a Rwm juncto
artikel 13, eerste lid, WWM), ongeacht of het mogelijk is om ze om te
bouwen tot een vuurwapen dat wél door middel van explosieve voortstuwing een lading, kogel of projectiel kan uitstoten. Deze objecten
kunnen namelijk worden gebruikt voor bedreiging of afdreiging. Voorts
zijn bepaalde vuurwapens – zoals bepaalde alarm- en startpistolen en
–revolvers – die geen kogelpatronen kunnen verschieten in ons land reeds
vergunningplichtig. De Nederlandse regelgeving gaat op dit punt dus
reeds verder dan de gewijzigde Wapenrichtlijn voorschrijft. Op grond van
artikel 3 van de Wapenrichtlijn zijn deze strengere nationale voorschriften
toegestaan.
In de praktijk bestaat het probleem van het ombouwen voornamelijk bij
gasalarmwapens en onbruikbaar gemaakte wapens. Deze wapens blijken
eenvoudig te kunnen worden omgebouwd tot een vuurwapen waar
kogels mee kunnen worden verschoten. Gaswapens zijn bedoeld om
gaspatronen mee te verschieten. Het is mogelijk om een andere loop op
deze wapens te zetten zodat ze wel kogelpatronen kunnen verschieten.
Alarmpistolen hebben een geblokkeerde loop. Door de blokkering uit de
loop te frezen wordt het mogelijk om kogels te verschieten met het
pistool. Voor onbruikbaar gemaakte wapens geldt dat ze soms weer
bruikbaar kunnen worden en worden gemaakt.
Hoewel richtlijn 2008/51/EG ook tot vuurwapens om te bouwen
voorwerpen onder de definitie van vuurwapen heeft gebracht, is bijlage I,
sub III, waarin is bepaald dat alarmwapens die gaspatronen kunnen
verschieten en onbruikbaar gemaakte wapens geen vuurwapens zijn, niet
gewijzigd. Het gevolg hiervan is dat alarmwapens en onbruikbaargemaakte wapens nog steeds niet onder de Wapenrichtlijn vallen.
Gaswapens vallen er wel onder. Op Europees niveau betekent de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

3

uitbreiding van het begrip vuurwapen een betere regulering van
gaswapens, met uitzondering van alarmwapens. Het probleem van het
ombouwen van onbruikbaar gemaakte vuurwapens wordt op Europees
niveau aangepakt doordat de Wapenrichtlijn een betere controle door de
nationale autoriteiten op het onbruikbaar maken voorschrijft. Bovendien
gaat de Europese Commissie gemeenschappelijke richtsnoeren opstellen
om te waarborgen dat onbruikbaar gemaakte vuurwapens voorgoed
onbruikbaar zijn. In Nederland zijn de eisen voor het voor gebruik
ongeschikt maken van vuurwapens strikt. Een beperkt aantal wapens kan
uiterlijk intact blijven nadat zij voor gebruik ongeschikt zijn gemaakt. Alle
overige vuurwapens worden als voor gebruik ongeschiktgemaakt geacht
indien ze overlangs zijn doorgezaagd of afgeslepen.
Dereguleringsaspecten, uitvoeringskosten en effecten voor
bedrijfsleven en burger
Het onderhavige wetsvoorstel strekt tot implementatie van een richtlijn
van de Europese Gemeenschap die de bestaande richtlijn wijzigt. De
vereiste aanpassingen leiden tot extra uitvoeringskosten. De politie zal
gegevens over wapens twintig jaar moeten gaan bewaren, terwijl er thans
geen termijn was vastgesteld. De eigenaar die een – nog ongemarkeerd –
vuurwapen op de markt wenst te brengen, draagt zelf de kosten voor het
markeren.
Administratieve lasten
Het wetsvoorstel leidt niet tot nieuwe informatieverplichtingen voor
burgers en bedrijven.
De implementatie
De Wapenrichtlijn is in de Wet wapens en munitie (WWM) en de Regeling
wapens en munitie (Rwm) geïmplementeerd. De wijziging van de
Wapenrichtlijn brengt ook wijzigingen met zich mee voor de wet en de
regeling. Daarnaast moet voor de implementatie van de wijziging ook een
aantal praktische maatregelen worden genomen. Overigens is er in
Nederland geen vuurwapen- of munitie-industrie. Daarnaast wordt het
serienummer van een vuurwapen dat thans reeds over zo’n nummer
beschikt, al geregistreerd op de vergunning van sportschutters, jagers en
verzamelaars. Dit wordt gedaan met het oog op de traceerbaarheid van
vuurwapens en sluit dus reeds aan bij hetgeen de richtlijn voorschrijft.
De richtlijn noopt tot wetswijziging voor zover het betreft het verlengen
van de geldigheidsduur van de Europese vuurwapenpas, het verplicht
stellen van een markering op vuurwapens. Over het wetsvoorstel is
overlegd met het Landelijk Platform Vuurwapens, het ministerie van
Defensie, het ministerie van Economische zaken, Landbouw en Innovatie
en het Openbaar Ministerie.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

4

Transponeringstabel in verband met de implementatie van de bepalingen van Richtlijn
2008/51/EG
Richtlijn
2008/51/EG

Te implementeren
in de Wet wapens
en munitie, tenzij
anders vermeld

Beleidsruimte

Toelichting
invulling beleidsruimte

Artikel 1, eerste lid,
onderdeel a

Behoeft geen
implementatie.
(volgt uit art. 2, lid 1,
cat I, sub 7 WWM jo.
Art 3 sub a RWM +
art 2, lid 1, cat III,
sub 4 WWM)
Behoeft geen
implementatie.
(volgt uit art. 3,
eerste lid, WWM)

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 3,
eerste lid, WWM)

Nvt

Nvt

Behoeft geen
implementatie.
(volgt uit art. 1 sub
4° WWM jo.
art. 3 lid 2 WWM)
Behoeft geen
implementatie.
Tracering van
vuurwapens is reeds
mogelijk op grond
van de WWM en
wordt verbeterd
door in de WWM te
bepalen dat
vuurwapens dienen
te zijn gemarkeerd,
zie § 7a.
Behoeft geen
implementatie.

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 1,
onderdeel 5°, en art.
9, eerste lid, WWM
Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 7,
eerste lid, en art. 9,
eerste lid. WWM)
Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 7,
eerste lid, en art. 9,
eerste lid, WWM)

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Artikel 1, eerste lid,
onderdeel b,
nieuw artikel 1 bis
(onderdeel van een
vuurwapen)
Artikel 1, eerste lid,
onderdeel b,
nieuw artikel 1 ter
(essentieel onderdeel
van een vuurwapen)
Artikel 1, eerste lid,
onderdeel b,
nieuw artikel 1 quater
(munitie)
Artikel 1, eerste lid,
onderdeel b,
nieuw artikel 1
quinquies (tracering)

Artikel 1, eerste lid,
onderdeel b,
nieuw artikel 1 sexies
(wapenmakelaar)
Artikel 1, eerste lid,
onderdeel c
(wapenhandelaar)

Artikel 1, eerste lid,
onderdeel d,2 bis
(illegale vervaardiging)
Artikel 1, eerste lid,
onderdeel d, 2 ter
(illegale handel)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

5

Richtlijn
2008/51/EG

Te implementeren
in de Wet wapens
en munitie, tenzij
anders vermeld

Beleidsruimte

Toelichting
invulling beleidsruimte

Artikel 1, eerste lid,
onderdeel e

Artikel 28a, derde lid

De Wapenrichtlijn
schrijft voor dat de
Europese vuurwapenpas ten hoogste
vijf jaar geldig is.

Artikel 1, tweede lid
(artikel 4, eerste en
tweede lid)
Artikel 1, tweede lid
(artikel 4, derde lid)

Artikel 32a

Nvt

De geldigheidstermijn
van de Europese
vuurwapenpas is
verhoogd van één
naar vijf jaar, zodat de
geldigheidsduur van
dit document
overeenstemt met het
onderliggende
bevoegdheidsdocument, zijnde een
jachtakte of verlof.
Dit levert een
verlichting op van de
administratieve lasten
voor burgers en de
korpschef.
Nvt

Behoeft geen
implementatie.
(artikel 10 Wwm en
9 van de Regeling
wapens en munitie)
Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 38 en
42 WWM jo. 12
Rwm en uitvoeringsmaatregel)
Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 26 t/m
32 WWM)
Behoeft geen
implementatie

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

De Richtlijn geeft de
Lidstaten in
overweging om de
activiteiten van
wapenmakelaars,
bestaande uit kopen
en verkopen van
wapens en het
organiseren van de
overbrenging, te
reguleren.

Behoeft geen
implementatie (volgt
uit art. 26 t/m 32
WWM)

Nvt

Het begrip organiseren van de overbrenging is niet nader
gedefinieerd. Er
kunnen dan ook zeer
diverse activiteiten
onder vallen, welke de
overheid zou kunnen
reguleren. Thans is de
transito- en driehoekshandel van vuurwapens gereguleerd in
het Besluit financieel
verkeer strategische
goederen 1996 in
combinatie met de
Wet op de economische delicten. Voorts
is een wetsvoorstel
aanhangig bij de
Tweede Kamer, dat
internationale
wapenhandel,
waaronder ook
begrepen tussenhandel, reguleert
(Kamerstukken II
2010/11, 32 665).
Nvt

Artikel 1, tweede lid
(artikel 4, vierde en
vijfde lid)

Artikel 1, derde lid
(artikel 4 bis)

Artikel 1, derde lid
(artikel 4 ter)

Artikel 1, vierde lid

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

6

Richtlijn
2008/51/EG

Te implementeren
in de Wet wapens
en munitie, tenzij
anders vermeld

Beleidsruimte

Toelichting
invulling beleidsruimte

Artikel 1, vijfde lid

Behoeft geen
implementatie

Nederland dient zelf
invulling te geven
aan het toezicht op
verwerving van
vuurwapens,
onderdelen daarvan
en munitie door
nietwapenhandelaren
met behulp van
technieken voor
communicatie op
afstand.

Artikel 1, zesde lid
(nieuw artikel 7,
vierde lid)
Artikel 1, zesde lid
(nieuw artikel 7, vijfde
lid)

Maakt deel uit van
wetsvoorstel 32 206.

Nvt

Nederland geeft
invulling aan de
verplichting door de
in 2009 gestarte pilot
van het Landelijk
Platform Vuurwapens
«Rechtshandhaving
op het internet ten
aanzien van de
illegale handel in
wapens». De pilot is
gericht op het
vergroten van de
pakkans door de
politie en het
verbeteren van de
stopfunctie van de
douane.
Nvt

Behoeft geen
implementatie.
Vergunninghouders
van wapens van
categorie B, die ook
in bezit zijn van
categorie C en D
worden vrijgesteld
van het aanvragen
van een licentie of
machtiging voor
hun wapens van
categorie C en D.
Echter in Nederland
komt deze situatie
niet voor. Alle
vuurwapens zijn in
Nederland vergunningplichtig, dus
ook de vuurwapens
die volgens de
categorie-indeling
van de Wapenrichtlijn in de categorieën C en D vallen.
De enige uitzondering hierop is artikel
18 van de RWM,
maar dat betreft
antieke wapens, die
niet onder de
werkingssfeer van
de Wapenrichtlijn
vallen, doordat ze
zijn uitgesloten in
Bijlage I, III, (c).
Behoeft geen
implementatie
(volgt uit art. 14 t/m
16 WWM)

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Artikel 1, zevende lid
(nieuwe alinea bij
artikel 11, derde lid)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

7

Richtlijn
2008/51/EG

Te implementeren
in de Wet wapens
en munitie, tenzij
anders vermeld

Beleidsruimte

Toelichting
invulling beleidsruimte

Artikel 1, achtste lid

Behoeft geen
implementatie.
Uit een vergelijking
van verschillende
taalversies van de
richtlijn blijkt dat de
Nederlandse
vertaling niet correct
is. In plaats van het
woord «afgifte» had
er het woord
«erkenning» moeten
staan.
(In het Engels staat
er het woord
«acceptance», in het
Duits staat er het
woord «Anerkennung» en in het
Frans staat er het
woord
«l’acceptation».)
De bepaling is
negatief, lidstaten
mogen de erkenning
van een Europese
Vuurwapenpas
(EVP) niet afhankelijk stellen van de
betaling van een
vergoeding of
heffing. Nederland
doet dit niet en
voldoet daarmee
aan de bepaling.
Hieraan is feitelijk
uitvoering gegeven
De Europese
Commissie heeft de
contactgroep
opgezet, deze is
bijeengekomen op
11 mei 2009 en
8 maart 2010.
Nederland heeft aan
de beide vergaderingen deelgenomen.
Nederland heeft de
Europese Commissie, en via hen de
andere Lidstaten, de
gevraagde
contactgegevens
gegeven ter
vergadering op
8 maart 2010.
Behoeft geen
implementatie
Artikel 55, zesde lid

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Behoeft geen
implementatie
Behoeft geen
implementatie

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Artikel 1, negende lid

Artikel 1, tiende lid
(nieuw artikel 13 bis)
Artikel 1, elfde lid
(gewijzigd artikel 16)
Artikel 1, twaalfde lid
(gewijzigd artikel 17)
Artikel 1, dertiende lid,
onderdeel a
(wijziging bijlage I,
punt I)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

8

Richtlijn
2008/51/EG

Te implementeren
in de Wet wapens
en munitie, tenzij
anders vermeld

Beleidsruimte

Toelichting
invulling beleidsruimte

Artikel 1, dertiende lid,
onderdeel b
(wijziging bijlage I,
punt III, onder i)

Behoeft geen
implementatie.
(volgt uit art.18,
eerste lid, RWM jo.
bijlage II RWM)
Behoeft geen
implementatie
(volgt uit artikel 18
RWM)

Nvt

Nvt

Lidstaten moeten
ervoor zorgen dat
een bevoegde
autoriteit controleert
of vuurwapens voor
gebruik als zodanig
ongeschikt zijn
gemaakt. Ten
bewijze van de
ongeschiktheid
wordt een document
of certificaat
afgegeven of een
markering op het
vuurwapen
aangebracht.
Nvt

De korpschef
controleert. Indien het
vuurwapen voorgoed
onbruikbaar is
gemaakt en geeft hij
een bewijs van
onbruikbaarheid af.

Nvt

Nvt

Nvt

Nvt

Artikel I, dertiende lid,
onderdeel b
(wijziging bijlage I,
punt III, onder ii)

Artikel 2
Artikel 3
Artikel 4

Behoeft geen
implementatie
Behoeft geen
implementatie
Behoeft geen
implementatie

Nvt

Artikelsgewijs
ARTIKEL I
B
De in het derde lid van artikel 28a Wet wapens en munitie genoemde
termijn is aangepast aan de termijn van artikel 4, vierde lid, van richtlijn
91/477/EEG. De Europese vuurwapenpas is ten hoogte vijf jaar geldig.
C
Artikel 32a
In navolging van het eerder genoemde VN-protocol, schrijft richtlijn
2008/51/EG voor dat vuurwapens bij de vervaardiging moeten worden
voorzien van een unieke markering. Voorts schrijft de richtlijn voor dat
vuurwapens die op de markt worden gebracht voorzien moeten zijn van
een unieke markering. De richtlijn hanteert een engere definitie van het
begrip vuurwapen dan de Wet wapens en munitie. Aangezien de richtlijn
toestaat dat nationale regelgeving strenger is, is de definitie van het
begrip vuurwapen in de Wet wapens en munitie niet gewijzigd. Ten
aanzien van de markeringsplicht sluit de Nederlandse wetgeving evenwel
wel nauw aan bij hetgeen de richtlijn voorschrijft. Daarom is bepaald dat
alleen vuurwapens die kwalificeren als vuurwapen in de zin van de
richtlijn, gemarkeerd hoeven te worden wanneer ze op de markt worden
gebracht of worden vervaardigd. Voor de wapens in de zin van de Wet
wapens en munitie betekent dit concreet dat een vuurwapen uitsluitend
hoeft te worden gemarkeerd als het een vuurwapen is als bedoeld in
artikel 2, categorie II, onderdeel 1° tot en met 4° en 7°, categorie III, onder
1° en 4°, niet zijnde een wapen als bedoeld in artikel 18, eerste lid, onder b
tot en met e van de Regeling wapens en munitie. Hierdoor hoeven –

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

9

conform het bepaalde in de richtlijn – bijvoorbeeld voorgoed onbruikbaar
gemaakte vuurwapens, alarm- of signaalpistolen, vuurwapens voor
reddingsactiviteiten en antieke vuurwapens of replica’s daarvan niet
gemarkeerd te worden.
Deze bepaling leidt er niet toe dat de hiervoor aangeduide vuurwapens
die niet op de markt zijn, bijvoorbeeld omdat zij in bezit zijn van een
verzamelaar of omdat de eigenaar niet van plan is zijn vuurwapen te
verkopen, toch gemarkeerd moeten worden. Uitsluitend indien een
vuurwapen op de markt komt, moet er alsnog een markering worden
aangebracht. Erkenninghouders kunnen dit doen voor zover de door
fabrikanten van vuurwapens reeds aangebrachte merknaam of
fabrieksnaam in combinatie met de modelnaam en/of het modelnummer,
kaliberaanduiding en een serienummer niet reeds voorzien in de op grond
van deze bepaling verplichte gegevens.
De markering dient de volgende gegevens te bevatten: de naam van de
fabrikant, het land of de plaats van vervaardiging, het serienummer en het
jaar van vervaardiging (indien dit niet reeds onderdeel uitmaakt van het
serienummer). Het voorgaande impliceert tevens dat indien een uit de
staatsvoorraad afkomstig vuurwapen op de civiele markt wordt gebracht,
met het oog op permanent civiel gebruik, dit vuurwapen gemarkeerd
wordt overeenkomstig het bepaalde in dit artikel.
In artikel 4, tweede lid, van de Wapenrichtlijn (nieuw) is bepaald dat de
markering dient te worden aangebracht op een essentieel onderdeel van
het vuurwapen dat van die aard is dat het vuurwapen bij vernietiging van
deze component onbruikbaar zou worden. Deze verplichting is geïmplementeerd in het derde lid van dit artikel. Niet uitgesloten is dat er
meerdere wezenlijke onderdelen gemarkeerd zijn. Bij een pistool zijn de
wezenlijke onderdelen: de loop, de kast en de slede. Bij een revolver zijn
dit: de loop, de kast en de cilinder. Bij een geweer tot slot, zijn het: de
loop, de grendel en het staartstuk.
Artikel 32b
Dit artikel strekt tot implementatie van artikel 4, tweede lid, van de
Wapenrichtlijn (nieuw). Bepaald is dat de lidstaten ervoor zorgen dat elke
kleinste verpakkingseenheid van volledige munitie voor vuurwapens die
onder de Vuurwapenrichtlijn vallen, wordt gemarkeerd waarbij de naam
van de fabrikant, het identificatienummer van de batch (lot), het kaliber en
het type munitie worden vermeld.
D
Niet correct gemarkeerde wapens zijn niet traceerbaar en daarmee zeer
gewild in het criminele circuit. Het vervaardigen of op de markt brengen
van niet (correct) gemarkeerde wapens of munitie faciliteert de illegale
wapenhandel en daarmee ook het illegale wapenbezit. Het ligt daardoor in
de rede de straf voor handelen in strijd met de voorgestelde artikelen 32a
en 32b gelijk te stellen aan overige verboden handelingen met wapens en
munitie.
De Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie,
F. Teeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 721, nr. 3

10