Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2012–2013

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2448
Vragen van de leden Voordewind (ChristenUnie), Van der Staaij (SGP), Ten
Broeke (VVD), De Roon (PVV) en Van Bommel (SP) aan de minister van
Buitenlandse Zaken over de benoeming van Iran tot voorzitter van de VN
Ontwapeningsconferentie (ingezonden 21 mei 2013).
Antwoord minister Timmermans (Buitenlandse Zaken) (ontvangen 3 juni
2013)
Vraag 1
Heeft u kennisgenomen van het bericht «Iran defends post as chair of U.N.
disarmament conference»? 1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Deelt u de mening dat (nucleaire) ontwapening, waarvan het proces al enkele
jaren in een impasse verkeert, een belangrijk proces is dat de volle steun van
de Nederlandse overheid verdient? Deelt u bovendien de mening dat de
verkiezing van Iran als voorzitter van deze VN-conferentie op zijn zachtst
gezegd grote twijfels oproept over de mogelijkheid vooruitgang te boeken,
ook gegeven de VN-sancties tegen Iran? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 2
Nederland is een groot voorstander van (nucleaire) ontwapening en
non-proliferatie, waarbij het uiteindelijke doel is een wereld zonder kernwapens. De Ontwapeningsconferentie heeft een belangrijke rol hierin te spelen
als voornaamste multilaterale forum op dit terrein. Nederland betreurt de al
vijftien jaar durende impasse in de Ontwapeningsconferentie en zet zich actief
in om multilaterale ontwapeningsonderhandelingen op gang te brengen.
Verdere toelichting op het Nederlandse beleid op het gebied van nucleaire
ontwapening en non-proliferatie gaat u toe in een beleidsbrief die in
voorbereiding is.
Het voorzitterschap van de Ontwapeningsconferentie rouleert op alfabetische
volgorde tussen de lidstaten. Er is derhalve geen sprake van verkiezing. Het

1

ah-tk-20122013-2448
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2013

Reuters, 14 mei 2013: http://www.reuters.com/article/2013/05/14/us-iran-un-usaidUSBRE94D0P120130514

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

1

Iraans voorzitterschap (27 mei t/m eind juni 2013) is in dat opzicht noch een
verrassing noch een bewuste keuze, maar inherent aan het Iraans lidmaatschap van de Ontwapeningsconferentie. Het gegeven dat er sancties bestaan
tegen Iran betekent niet dat Iran is uitgesloten van deelname aan internationaal overleg.
Vraag 3
Heeft u kennisgenomen van het besluit van de Verenigde Staten om elke
vergadering van de conferentie te boycotten zolang deze onder leiding van
Iran staat? Bent u bereid dit voorbeeld te volgen en hiervoor steun te zoeken
bij uw Europese collega’s? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 3
De VS heeft in Genève nadrukkelijk aangegeven de vergaderingen van de
ontwapeningsconferentie niet te zullen boycotten. Tijdens het Iraanse
voorzitterschap zal de VS echter niet op ambassadeursniveau vertegenwoordigd zijn. Israël volgt dezelfde lijn. Canada heeft als enige aangegeven in het
geheel niet vertegenwoordigd te zijn tijdens het Iraanse voorzitterschap. De
EU-lidstaten en andere Westerse landen hebben aangegeven de vergadering
zoals gebruikelijk bij te wonen.
Ik ben me bewust van het dilemma dat het Iraans voorzitterschap met zich
meebrengt, maar meen tegelijk dat de verschillende belangen tegen elkaar
moeten worden afgewogen. Enerzijds is het Iraans voorzitterschap in het licht
van de zorgen over het Iraanse nucleaire programma onwenselijk. Anderzijds
zet Nederland zich in voor multilaterale ontwapening en is de Ontwapeningsconferentie daarvoor het forum bij uitstek. Het niet vertegenwoordigd zijn (op
ambassadeursniveau) heeft gevolgen voor de rol die Nederland in dat proces
kan spelen. De Nederlandse ambassadeur zal deelnemen, maar is geïnstrueerd de vergadering te verlaten wanneer het Iraanse voorzitterschap de
Durban-criteria zou schenden. Deze criteria omvatten dreigementen tegen
Israël, ontkenning van de Holocaust, dreigementen tegen de EU en de
positieve kwalificatie van het Iraanse nucleaire programma.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, Aanhangsel

2