Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 757

Wijziging van de Drinkwaterwet (wijziging van
het tijdvak van de gewogen gemiddelde
vermogenskostenvoet en van het aandeel eigen
vermogen voor drinkwaterbedrijven en
verduidelijking van de regels voor
signaleringsparameters)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
Algemeen deel
1. Inleiding
Het voorliggende wetsvoorstel wijzigt de Drinkwaterwet. Dit omvat twee
onderdelen:
(1) wijziging van de looptijd van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet en van het maximale toegestane aandeel eigen vermogen
in het totale vermogen van twee naar drie jaar, met een verbeterde
regeling voor compensatie van te veel betaald tarief, en
(2) technische verduidelijking van de regels voor signaleringsparameters
voor drinkwater en voor oppervlaktewater waarmee drinkwater wordt
bereid.
Verder bevat het voorstel enkele wetstechnische aanpassingen.
Hierna wordt ingegaan op de inhoud van het voorstel, de effecten ervan
en de voorbereidingsprocedure. In de artikelsgewijze toelichting wordt
verdere uitleg gegeven per artikel.
2. Inhoud van het voorstel
2.1. Wijziging van de looptijd van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet («weighted average cost of capital, WACC») en het maximaal
toegestane aandeel eigen vermogen in het totale vermogen van twee naar
drie jaar en verduidelijking termijn compensatie van te veel betaald tarief
Artikel 11 van de Drinkwaterwet (hierna: Dww) regelt de tarieven. Deze
worden door de eigenaren van drinkwaterbedrijven vastgesteld en
moeten kostendekkend, transparant en niet discriminerend zijn. Bij de
bepaling van de vermogenskosten die in het tarief mogen worden
doorberekend hanteert de eigenaar ten hoogste de geldende gewogen
gemiddelde vermogenskostenvoet, zoals geregeld in artikel 10 van de

kst-35757-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

1

Dww1. Deze dient (in samenhang met het maximaal toegestane aandeel
eigen vermogen in het totale vermogen) om een teveel aan vermogensvorming bij drinkwaterbedrijven en te hoge tarieven te voorkomen en
wordt tweejaarlijks door de Minister van Infrastructuur en Waterstaat
(hierna: de Minister) vastgesteld.
Op basis van artikel 60 van de Dww is in 2017 een evaluatie uitgevoerd
naar de doeltreffendheid en de effecten van hoofdstuk V van de Dww. Dit
betreft de doelmatigheid van de openbare drinkwatervoorziening in de
praktijk, waaronder de financiële aspecten. Eind 2017 is de Tweede Kamer
geïnformeerd over de uitkomsten daarvan2. In deze kamerbrief is
aangegeven dat de Minister de aanbevelingen over de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet voor drinkwaterbedrijven nader wil onderzoeken. Uit dit kwalitatieve onderzoek volgen de wijzigingen zoals
opgenomen in het wetsvoorstel3.
De voorgestelde wijzigingen houden in een verlenging van de looptijd van
de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet en van het maximale
toegestane aandeel eigen vermogen in het totale vermogen van twee naar
drie jaar. Verder wordt in de wettekst verduidelijkt dat een in verband
daarmee te hoog gebleken tarief voor afnemers reeds direct in het
daaropvolgende jaar kan worden gecompenseerd aan afnemers (en niet
een jaar later).
De looptijd van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet (of
«weighted average cost of capital, WACC») is vastgelegd in artikel 10,
derde lid, van de Dww en bedraagt momenteel twee jaar. Dit is een (te)
korte looptijd gebleken. Voor andere sectoren, zoals gas- en elektriciteitsnetbeheerders wordt een termijn van 3 tot 5 jaar gehanteerd. Een korte
looptijd van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet kan leiden tot
schokken in de tarieven. Een langere termijn heeft als voordeel dat voor
meer jaren zekerheid ontstaat. Nadelen van een langere termijn zijn: meer
kans op inschattingsfouten vooraf als de marktomstandigheden wijzigen
duurt het langer voordat dit tot uitdrukking komt in de vermogenskostenvoet en de tarieven. Elke looptijd heeft dus zijn voor- en nadelen. Er is
gekeken naar looptijden tot en met vijf jaar en ook naar een flexibele
looptijd, bijvoorbeeld tussen de drie en vijf jaar. Bij een flexibele looptijd
zou de Minister elke periode de best passende looptijd kunnen kiezen
binnen de randvoorwaarden van de wet. De drinkwaterbedrijven geven de
voorkeur aan 3 jaar; dit is voor hen de beste balans tussen de genoemde
voor- en nadelen. Een flexibele periode geeft extra onzekerheid en is
daarom niet wenselijk. De looptijd van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet wordt met het wetsvoorstel verlengd naar drie jaar. Nu
wordt voorgesteld de looptijd van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet aan te passen, ligt het in de rede om ook de looptijd van het
maximaal toegestane aandeel van het eigen vermogen in het totale
vermogen te wijzigen van twee naar drie jaar (artikel 10, tweede lid, van
de Dww). De Minister stelt beide parameters tegelijk vast.
Verder verduidelijkt de voorgestelde wijziging wanneer een mogelijke
overschrijding van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet kan
worden gecompenseerd in de drinkwatertarieven. De hoogte van een

1

De bepalingen m.b.t. de WACC zijn in 2008 ingevoegd in het toenmalige wetsvoorstel voor de
Drinkwaterwet bij amendement Koppejan-Boelhouwer (Kamerstukken II 2007/08, 30 895, nr.
45).
2
Kamerbrief van 21 november 2017 met kenmerk IENM/BSK-2017/284070, Kamerstukken II
2017/18, nr 27 625-410.
3
Kamerbrief van 1 november 2019 met kenmerk IENW/BSK-2019/226826, Kamerstukken II
2019/20, nr 27 625-484.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

2

eventuele overschrijding van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet kan pas met zekerheid worden vastgesteld na afloop van een jaar.
Echter, er kan al eerder een schatting worden gemaakt van de hoogte van
de overschrijding. Drinkwaterbedrijven geven aan graag zo snel mogelijk
te willen compenseren om tariefschokken te voorkomen. Door in artikel
12, derde lid, van de Dww te bepalen dat dit «uiterlijk» het daaropvolgende kalenderjaar moet gebeuren, wordt het drinkwaterbedrijven
expliciet mogelijk gemaakt om te compenseren direct in het jaar
aansluitend op de overschrijding (t+1) en niet te hoeven wachten tot het
daaropvolgende jaar (t+2). Het risico van te veel of te weinig compenseren
ligt bij het drinkwaterbedrijf. Dit betekent dat als het drinkwaterbedrijf de
overschrijding te hoog inschat en te veel compenseert dit voor risico van
het drinkwaterbedrijf is; het teveel gecompenseerde mag niet meer
worden verrekend in de tarieven. Schat het drinkwaterbedrijf de
overschrijding te laag in, dan moet het verschil tussen de realisatie en de
schatting alsnog worden gecompenseerd in de toekomstige tarieven.
2.2 Verdere wijzigingen van de WACC methodiek ter uitvoering van de
motie Dik-Faber
Bij motie Dik-Faber c.s. van 8 december 20204 wordt de regering verzocht
«om in overleg te treden met drinkwaterbedrijven en aandeelhouders/
overheden om te komen tot een tijdige herziening van de WACC
(ingaande 2022) teneinde continuïteit van de drinkwaterbedrijven en hun
kerntaken te kunnen waarborgen». In dit verband wordt gewezen op de
inbreng van VEWIN en IPO bij de consultatie van het wetsvoorstel zoals
vermeld in paragraaf 3 van het algemeen deel van de memorie van
toelichting en het «position paper» van VEWIN voor het Wetgevingsoverleg Water en Wadden van 11 november 2020. Het overleg met de
drinkwaterbedrijven heeft daarbij duidelijk gemaakt dat (voor de korte
termijn) de nieuwe WACC niet lager zou mogen worden en dat de huidige
bij voorkeur wordt «bevroren». Voor de lange termijn wordt om verdergaande oplossingen gevraagd. Dit heeft tot twee verdere acties geleid:
1) via onderdeel C van de nota van wijziging op het wetsvoorstel tot
wijziging van enkele wetten van het Ministerie van Infrastructuur en
Waterstaat (Verzamelwet IenW 2020)5 wordt in artikel 10, derde lid,
van de Dww een bevoegdheid voor de Minister opgenomen tot
(eenmalige) verlenging van de looptijd van een vastgestelde WACC,
met ten hoogste twee kalenderjaren, waardoor de totale looptijd van
die WACC maximaal vier jaar kan worden. De voorgestelde verlengingsbevoegdheid kan alleen worden toegepast indien noodzakelijk
met het oog op de continuïteit of de veiligheid van de openbare
drinkwatervoorziening. Hierbij dient te worden gedacht aan omstandigheden, waarbij het verlengen en daarmee langere tijd stabiel
houden van de WACC noodzakelijk is met het oog op de financiële
gezondheid van drinkwaterbedrijven zodat deze in staat blijven om
hun wettelijke taken adequaat uit te voeren en voldoende vermogen
kunnen aantrekken en vormen om de daarmee gemoeide investeringen en overige kosten op een adequate wijze te kunnen financieren.
De wijziging strekt ertoe om op korte termijn uitvoering te kunnen
geven aan de motie Dik-Faber c.s. De wijziging maakt het mogelijk de
bestaande WACC6 met ten hoogste twee jaar te verlengen en daartoe
voor 1 november 2021 te besluiten bij tijdige inwerkingtreding van de
4

Kamerstukken II 2020/21, 35 570 XII, nr. 94.
Kamerstukken II 2020/2021, 35 664, nr. 2 e.v.
6
Besluit van de Minister van Infrastructuur en Waterstaat, van 31 oktober 2019, nr. IENW/BSK2019/222451, houdende vaststelling van het aandeel eigen vermogen in het totale vermogen,
bedoeld in artikel 10, tweede lid, van de Drinkwaterwet en van de gewogen gemiddelde
vermogenskostenvoet, bedoeld in het derde lid van het genoemde artikel, voor 2020 en 2021.
5

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

3

2)

voorgestelde wetswijziging. Dit is conform het verzoek van de sector7
en daarmee kan een verdere verlaging van de WACC voor de korte
termijn worden voorkomen. De termijn van twee jaar sluit aan bij de
huidige geldigheidsduur van de WACC.
Voor de langere termijn wordt een kader opgesteld voor de financiële
gezondheid van drinkwaterbedrijven, om te voorkomen dat de
huidige financieringsproblematiek zich in de toekomst herhaalt.
Hiermee kunnen de verantwoordelijkheden van alle betrokken
partijen worden vastgelegd. Voorstel is om samen met de sector
onderzoek te doen naar een robuuste financiering die toekomstbestendig is. De aanbevelingen van onderzoek dat de Inspectie
Leefomgeving en Transport (ILT) heeft gedaan naar de investeringsbehoefte van drinkwaterbedrijven in relatie tot de WACC bieden een
goede basis voor de uitwerking van het kader. In het onderzoek is
geconcludeerd dat de WACC sinds 2012 niet te laag is vastgesteld.
Daarin komt verder naar voren dat een aantal drinkwaterbedrijven te
weinig eigen vermogen heeft om alle noodzakelijke investeringen de
komende jaren te financieren. Banken stellen namelijk eisen m.b.t.
een minimum eigen vermogen. In de periode 2020–2030 verwachten
de drinkwaterbedrijven jaarlijks meer te investeren dan zij de
afgelopen jaren hebben gedaan. Het balanstotaal stijgt naar
verwachting met 50% de komende 10 jaar. De debt-ratio, die de
banken hanteren vormt daarbij een belemmering voor de benodigde
investeringen. In overleg met de sector zal dit nader worden bekeken.
Bij het onderzoek dat samen met de sector zal worden gedaan naar
een robuuste financiering die toekomstbestendig is zal ook de in
andere regelgeving en voor andere beleidsterreinen geregelde
WACC, de flexibiliteit en berekeningswijze daarvan worden betrokken. De verkenning start medio 2021. De Staten-Generaal zullen
hieromtrent nog nader worden geïnformeerd.

2.3 In voorbereiding zijnde wijzigingen WACC methodiek in het Drinkwaterbesluit en de Drinkwaterregeling (korte termijn)
De regering is voorts voornemens het Drinkwaterbesluit en de Drinkwaterregeling op enkele punten te wijzigen en brengt deze in het voorjaar van
2021 in procedure. In bijlage C van het Drinkwaterbesluit staat de formule
waarmee de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet wordt berekend
en in artikel 5 van de Drinkwaterregeling staan de uitgangspunten die
moeten worden gehanteerd bij de berekening. De voorgenomen
wijzigingen zijn als volgt:
– Het splitsen van de risicovrije rente in een risico vrije rente voor eigen
vermogen en een risico vrije rente voor vreemd vermogen. Elk met
een eigen berekeningswijze;
– Het schrappen van het uitgangspunt dat de renteopslag wordt
gebaseerd op een index.
Deze wijzigingen zorgen voor een betere aansluiting tussen de berekende
kostenvoet vreemd vermogen en de werkelijke financieringskosten die
drinkwaterbedrijven maken. Ook sluit dit aan bij de huidige inzichten van
ACM. De ACM gebruikt voor andere sectoren ook twee verschillende
risicovrije rentes en er is nu geen bestaande index die goed aansluit bij
drinkwaterbedrijven.
De wijzigingen kunnen bij tijdige inwerkingtreding worden gehanteerd bij
de vaststelling van een nieuwe WACC voor 2022 e.v. indien dat de
voorkeur zou hebben boven verlenging van de bestaande WACC.
7

Wetgevingsoverleg Water: drinkwaterbedrijven willen meer ruimte om te investeren –
Nieuwsberichten Vewin

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

4

2.4. Verduidelijking van de regels voor signaleringsparameters voor
drinkwater en oppervlaktewater gebruikt voor de bereiding van drinkwater
2.4.1. Inleiding
Het tweede element van het wetsvoorstel omvat een (technische)
verduidelijking en uitwerking van de regels voor signaleringsparameters.
Signaleringsparameters zijn waarden voor indicatoren, bedoeld voor het
signaleren van mogelijke verontreiniging. Deze zijn van toepassing voor
zowel drinkwater (zoals dat uit de kraan komt) als voor oppervlaktewater
dat wordt gebruikt voor de bereiding van drinkwater door de drinkwaterbedrijven. Het wetsvoorstel leidt tot verduidelijking van de betekenis en
functie van eisen voor de signaleringsparameters, de regels bij
overschrijding van die waarden en de delegatiegrondslagen in de wet
voor de uitwerking bij lagere regelgeving.
Aanleiding voor de voorstellen zijn de in de praktijk gerezen onduidelijkheden en vragen over de betekenis en functie van de signaleringsparameters in de praktijk van uitvoering en handhaving. Dit betrof in eerste
instantie vooral de signaleringsparameters voor oppervlaktewater
waarmee drinkwater wordt bereid, geregeld in de Drinkwaterregeling.
Daarnaast zijn er vergelijkbare vragen en onduidelijkheden over de
signaleringsparameters voor drinkwater, geregeld in het Drinkwaterbesluit. Het is wenselijk gebleken de regelgeving te verduidelijken om de
onzekerheden in de uitvoering en handhaving weg te nemen en om
eventuele juridische complicaties te voorkomen. Voor de signaleringsparameters voor drinkwater wordt daarbij nauw aangesloten bij de
desbetreffende bepalingen van de EU-Drinkwaterrichtlijn8. De wijzigingen
zijn van technische aard. Er zijn geen gevolgen voor de implementatie of
bestaande verplichtingen, noch voor het vigerende beleid.
Hierna wordt eerst ingegaan op de wijzigingen van de regelgeving voor
signaleringsparameters voor oppervlaktewater dat gebruikt wordt voor de
bereiding van drinkwater, gevolgd door de wijzigingen voor signaleringsparameters voor drinkwater.
2.4.2. Signaleringsparameters voor oppervlaktewater gebruikt voor de
bereiding van drinkwater
Artikel 22 van de Dww regelt de eisen aan oppervlaktewater gebruikt voor
de bereiding van drinkwater. Het tweede lid bevat een verbod om
drinkwater te produceren van oppervlaktewater dat niet aan de eisen
voldoet, met de mogelijkheid van een ontheffing (derde lid). Artikel 22 van
de Dww is in algemene termen geformuleerd. Sinds de inwerkingtreding
van de Dww (medio 2011) bevat de Drinkwaterregeling (Dwr) een verdere
uitwerking9 met een nader onderscheid tussen specifieke kwaliteitseisen
en signaleringsparameters. Dit omvat enerzijds specifieke en gezondheidskundig onderbouwde kwaliteitseisen voor microbiologische en
chemische parameters (primair bedoeld voor de bescherming van de
volksgezondheid) en anderzijds waarden voor signaleringsparameters
(primair bedoeld voor het signaleren van mogelijke verontreiniging en
8

Richtlijn (EU) 2020/2184 van het Europees parlement en de Raad van 16 december 2020
betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (herschikking) (Pb EU
L 435), de artikelen 5 lid 2, tweede volzin («Voor de in bijlage I, deel C, vermelde parameters
worden de waarden uitsluitend vastgesteld voor monitoringsdoeleinden en om te verzekeren
dat voldaan wordt aan de in artikel 14 opgenomen vereisten» en artikel 14, lid 6: «Wanneer niet
wordt voldaan aan de parameterwaarden of de specificaties in bijlage I, deel C, gaan de
lidstaten na of deze niet-naleving risico voor de gezondheid van de mens oplevert. Zij nemen
herstelmaatregelen om de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water weer op
peil te brengen indien de bescherming van de gezondheid van de mens dit vereist»).
9
Op basis van artikel 22 van de Dww en artikel 30 van het Drinkwaterbesluit.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

5

bewaking van de kwaliteit van de bron). Ook de regels bij overschrijding
verschillen.
Signaleringsparameters voor oppervlaktewater waarmee drinkwater
wordt bereid volgen niet uit het Europees recht, maar zijn wel toegestaan.
Bij overschrijding van een signaleringsparameter (bijvoorbeeld van de
maximale waarde voor de signaleringsparameter voor «overige antropogene stoffen») dient onderzoek uit te wijzen wat de oorzaak is, om
welke stof het gaat en wat het gezondheidsrisico is. Indien de resultaten
van het onderzoek daartoe aanleiding geven worden maatregelen
genomen en wordt voor de desbetreffende stof een (specifieke en
gezondheidskundig onderbouwde) kwaliteitseis vastgesteld, zoals een
aantal jaren geleden is gedaan voor de stof pyrazool.
In de praktijk ontstonden de laatste jaren onduidelijkheden en vragen over
de signaleringsparameters en de verhouding tot de specifieke kwaliteitseisen. De wettelijke regeling werd niet als duidelijk ervaren; met name
waren er vragen over het al dan niet moeten verlenen van een ontheffing
bij een overschrijding van een waarde voor een signaleringsparameter
(ook als het om een onschuldige stof, zoals sucralose ging) en het al dan
niet onder het productieverbod van artikel 22 Dww vallen van deze
parameters bij een overschrijding, ook in geval van onschadelijke stoffen.
De lagere regelgeving was niet duidelijk en ook niet steeds eenduidig.
Vanwege de onduidelijkheid en vragen en om complicaties te voorkomen
is de Dwr in overleg met alle betrokken partijen in 2019 verduidelijkt10.
Daarbij is een duidelijker onderscheid tussen de typen eisen gemaakt en is
verduidelijkt dat bij overschrijding van een signaleringsparameter in de
eerste plaats onderzoek is vereist11. Indien het onderzoek wijst op een stof
met risico voor de volksgezondheid, wordt vervolgens na gezondheidskundig onderzoek een specifieke kwaliteitseis bepaald, die ook een
voorlopig karakter kan hebben. Verduidelijkt is dat het eerdergenoemde
productieverbod en de ontheffingsmogelijkheid bij overschrijding alleen
van toepassing zijn bij overschrijding van een specifieke kwaliteitseis, niet
bij overschrijding van een waarde voor een signaleringsparameter12.
De nu voorgestelde wijziging van artikel 22 van de Dww is van technische
aard en houdt in een nader onderscheid in de typen eisen met een
verduidelijking van de status en het regime voor signaleringsparameters
voor oppervlaktewater waarmee drinkwater wordt bereid. Verduidelijkt
wordt dat signaleringsparameters niet onder de werking van het
productieverbod van het eerste lid van dat artikel vallen. Dat laatste is
zoals gezegd nooit bedoeld en zou ertoe kunnen leiden dat de continuïteit
van de drinkwatervoorziening onnodig in gevaar komt, terwijl daar vanuit
het oogpunt van gezondheidsbescherming geen reden voor is, of dat
onnodig ontheffingen moeten worden verleend.
2.4.3. Signaleringsparameters voor drinkwater
Signaleringsparameters voor drinkwater zijn geregeld in het Dwb, als
onderdeel van de indicatorparameters. Deze eisen waren reeds
opgenomen in het Waterleidingbesluit en worden ook vereist door de
Europese Drinkwaterrichtlijn. De signaleringsparameters zijn ook bij
drinkwater primair bedoeld voor controledoeleinden en bewaking van de
kwaliteit van de bron. De richtlijn verplicht bij een overschrijding tot
onderzoek naar de oorzaak daarvan en naar de aard en hoeveelheid van
10

Regeling van de Minister van Infrastructuur en Waterstaat, van 25 juni 2019, nr. IENW/BSK2019/136409, tot wijziging van de Drinkwaterregeling in verband met vereenvoudiging van de
regeling van signaleringsparameters voor oppervlaktewater bestemd voor de bereiding van
drinkwater (Stcrt 2019, nr. 34877).
11
Artikel 16b en bijlage 5b van de Drinkwaterregeling.
12
Artikel 16 en bijlage 5a van de Drinkwaterregeling.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

6

de betrokken stof alsmede het mogelijke risico voor de volksgezondheid.
Er dienen maatregelen te worden genomen, indien noodzakelijk ter
bescherming van de volksgezondheid13.
Het Dwb bevat in de eerste plaats kwaliteitseisen voor microbiologische
en chemische parameters voor drinkwater14. Deze zijn specifiek bepaald
voor een bepaalde parameter en zijn gezondheidskundig onderbouwd.
Aan deze kwaliteitseisen moet steeds worden voldaan (behoudens de
mogelijkheid van een ontheffing voor chemische parameters)15. Bij
overschrijding van een kwaliteitseis dient onderzoek naar de oorzaak en
mogelijke nadelige gevolgen voor de volksgezondheid plaats te vinden en
zijn steeds herstelmaatregelen nodig waardoor het drinkwater weer aan
de eisen voldoet (artikel 22 Dwb).
In de tweede plaats bevat het Dwb eisen voor indicatorparameters voor
drinkwater16. Dit omvat onder andere eisen voor signaleringsparameters,
bedoeld voor controledoeleinden en bewaking van de kwaliteit van de
bron (artikel 25 en bijlage A, tabel IIIc, van het Dwb). Artikel 25 van het
Dwb bevat voor de indicatorparameters een van de regels voor microbiologische en chemische kwaliteitseisen afwijkend regime, conform de
Drinkwaterrichtlijn. Bij overschrijding geldt een onderzoeksverplichting
naar de oorzaak en mogelijke nadelige gevolgen voor de volksgezondheid
en in beginsel ook een herstelmaatregelplicht. De herstelmaatregelplicht
geldt niet indien de toezichthouder van oordeel is dat de normoverschrijding geen nadelige gevolgen heeft voor de gezondheid van de
consumenten en voor de aan hen toebehorende goederen. Een ontheffing
is hierbij verder niet aan de orde.
Omdat ook bij de regelgeving voor signaleringsparameters voor drinkwater onduidelijkheden worden ervaren en omwille van de balans en
eenduidigheid van de regelgeving, wordt ook voor drinkwater een
technische verduidelijking en uitwerking van de verschillende soorten
parameters in de wet en de bijbehorende regimes voorgesteld (in artikel
21, derde en vijfde lid, Dww). Dit is in overeenstemming met de Drinkwaterrichtlijn. De wijzigingen hebben geen gevolgen voor de vigerende
verplichtingen en nalevingslasten.
In verband met opkomende nieuwe stoffen wordt het daarnaast van
belang geacht dat voor drinkwater, indien noodzakelijk ter bescherming
van de volksgezondheid, bij ministeriële regeling een kwaliteitseis voor
een microbiologische of chemische parameter kan worden vastgesteld.
Deze eis wordt vervolgens zo spoedig mogelijk in bijlage A van het Dwb
opgenomen. De delegatiegrondslag ligt al besloten in artikel 21, derde lid,
van de Dww. Op basis daarvan is het voornemen om een daartoe
strekkende bevoegdheid van de Minister in het Dwb op te nemen.
Het betreft hier gevallen waarin sprake is van een zodanig risico dat niet
kan worden gewacht op het opnemen in het Dwb, maar geen sprake is
van een onmiddellijk gevaar in de zin van artikel 23 van de Dww, zodat
van die bevoegdheid tot het treffen van een onverwijlde voorziening geen
gebruik kan worden gemaakt. De voorgenomen wijziging van het Dwb
wordt via de voorhangprocedure op grond van artikel 1, zevende lid, van
de Dww aan beide Kamers der Staten-Generaal voorgelegd.

13

Artt. 5, tweede lid, tweede volzin, en 14, zesde lid, van de Drinkwaterrichtlijn.
Artt. 13 en 22 Dwb en bijlage A, tabellen I en II, Dwb.
15
Artikel 21, vijfde lid, Dww en artikel 28 Dwb.
16
Artikelen 13 en 25 Dwb en bijlage A, tabellen IIIa, IIIb en IIIc Dwb.
14

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

7

2.5. Wetstechnische wijzigingen
In verband met het voorgaande zijn ook enkele wetstechnische wijzigingen opgenomen:
– nieuwe begripsomschrijvingen in artikel 1, eerste lid, voor de
begrippen Drinkwaterrichtlijn, indicatorparameters, microbiologische
of chemische parameters, toezichthouder;
– verduidelijking van de delegatiegrondslag in artikel 21, derde lid,
aanhef en onderdeel d, van de Dww voor lagere regelgeving met
betrekking tot de herstelmaatregelplicht in artikel 22 Dwb in geval van
overschrijding van een kwaliteitseis.
3. Voorbereiding
Het wetsvoorstel is tijdens de voorbereidingsfase besproken met de ILT,
de ACM en met VEWIN, de brancheorganisatie van de drinkwaterbedrijven. Een concept van het wetsvoorstel heeft in juli en augustus 2020
de internetconsultatie doorlopen geconsulteerd. VEWIN, IPO en Vitens
hebben op dit voorstel gereageerd. Hieronder volgt een samenvatting van
de reacties en de wijze waarop deze zijn verwerkt in het wetsvoorstel.
Samenvatting van reactie VEWIN: de reactie van de Vewin betreft de
wijzigingen van de regelgeving betreffende de gewogen gemiddelde
vermogenskostenvoet. Vewin geeft aan in te stemmen met de voorgestelde wetswijzigingen, maar dat er meer nodig is om de problematiek die
de drinkwaterbedrijven ondervinden van de huidige vermogenskostenvoet op te lossen.
Vewin merkt hierbij het volgende op:
– Drinkwaterbedrijven moeten steeds meer investeren in hun leidingnetten en zuiveringsinstallaties om op lange termijn de ongehinderde
drinkwatervoorziening te garanderen en te voldoen aan de wettelijke
opdracht.
– Vanwege de lage en dalende vermogenskostenvoet kunnen drinkwaterbedrijven steeds minder financiële middelen reserveren en moeten
zij meer geld lenen bij banken. Door deze leningen ontstaat de
mogelijkheid dat de solvabiliteit te veel daalt.
– Op dit moment al zijn binnen de drinkwatersector verschillende
gevolgen zichtbaar van de verdere daling van de vermogenskostenvoet van de laatste jaren in combinatie met de
solvabiliteitsdoelstelling/-eis en het financieringsbeleid.
VEWIN stelt voor:
– De vermogenskostenvoet limiet niet verder te verlagen.
– De vaststelling van de WACC beter te laten aansluiten bij de huidige
financieringspraktijk van de drinkwaterbedrijven en bij de voorwaarden die nodig zijn om de investeringsopgave van de drinkwatersector voldoende in te kunnen vullen.
Reactie: de opmerkingen en voorstellen van VEWIN worden door het
kabinet ter harte genomen. Kortheidshalve wordt hier verder verwezen
naar hetgeen is opgemerkt omtrent het nader onderzoek door ILT, de
motie Dik-Faber, de verlengingsmogelijkheid en wijzigingen in de lagere
regelgeving voor de korte termijn en het verdere onderzoek naar een
lange termijn oplossing (met de sector) in par. 2.2 en 2.3.
Samenvatting van reactie van het IPO: het IPO merkt op dat de opgave
van drinkwaterbedrijven onder druk staat door o.m. droogte, een dalend
grondwaterpeil, vervuiling, verzilting, etc., en dat de verwachting is dat de
komende tijd geen verbetering zal optreden in de financiële positie.
IPO stelt voor:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

8

–
–

–

–

–

Het huidige, beknellende stelsel (de vermogenskostenvoet) te
verruimen en zo mogelijk in de toekomst te laten vervallen.
Geen verdere daling van de vermogenskostenvoet door te voeren voor
de middellange termijn (3 jaar), en ook daarna geen verlaging van de
vermogenskostenvoet toe te passen.
Ruimte te creëren om buiten de vermogenskostenvoet vermogen op te
bouwen dat niet direct moet worden verrekend met tarieven voor de
daaropvolgende jaren.
Een goed en constructief overleg te starten waarin tussen drinkwaterbedrijven, aandeelhouders/overheden en rijk teneinde de continuïteit
van de drinkwaterbedrijven en de kerntaken die zij uitvoeren te
waarborgen. Daarin vormt verbeteren van de financiële positie een
belangrijk onderdeel.
Het systeem van de vermogenskostenvoet op korte termijn te
evalueren.

Reactie: De opmerkingen en voorstellen van het IPO worden door het
kabinet ter harte genomen. Voor de wijze waarop voor de korte en langere
termijn met de sector aan verbetering van de huidige situatie wordt
gewerkt wordt ook hier kortheidshalve verwezen naar hetgeen is
opgemerkt omtrent het nader onderzoek door ILT, de motie Dik-Faber, de
verlengingsmogelijkheid en wijzigingen in de lagere regelgeving voor de
korte termijn en het verdere onderzoek naar een lange termijn- oplossing
(met de sector) in par. 2.2 en 2.3.
Samenvatting van reactie Vitens: Vitens onderschrijft de instemmende
reactie van Vewin als het gaat om de voorgestelde wetswijziging. Vitens
licht verder toe dat haar investeringen aanzienlijk stijgen en geeft daar
voorbeelden van. Vitens stelt dat de huidige vermogenskostenvoet de
financiering van de investeringen in de weg staat doordat de regelgeving
rondom de vermogenskostenvoet niet aansluit op het toegenomen
risicoprofiel van de van de maatschappelijke context waarin de drinkwatersector opereert.
Vitens stelt voor: Drinkwaterbesluit en de -regeling aan te passen, zodanig
dat de vaststelling van de vermogenskostenvoet een reflectie is van de
maatschappelijke context waarin het drinkwaterbedrijf opereert.
Reactie: De opmerkingen en voorstellen van Vitens worden herkend door
het kabinet. Voor de wijze waarop voor de korte en langere termijn met de
sector aan verbetering van de huidige situatie wordt gewerkt wordt
kortheidshalve verwezen naar hetgeen is opgemerkt omtrent het nader
onderzoek door ILT, de motie Dik-Faber, de verlengingsmogelijkheid en
wijzigingen in de lagere regelgeving voor de korte termijn en het verdere
onderzoek naar een lange termijn- oplossing (met de sector) in par. 2.2 en
2.3.
Uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidstoetsen ILT bij wetsvoorstel
Zoals gebruikelijk bij het maken van wet- en regelgeving heeft de ILT op
dit wetsvoorstel een uitvoerbaarheids- en handhaafbaarheidstoets
uitgevoerd17. Met betrekking tot handhaafbaarheid is geconcludeerd dat
de tekst nog niet overal voldoende duidelijk en specifiek geformuleerd is.
Naar aanleiding van de toets is de tekst van het voorstel en de toelichting
op onderdelen verduidelijkt. Dit betreft met name de voorgestelde
wijziging van de artikelen 21 en 22 (bepalingen met betrekking tot
signaleringsparameters en ontheffingen). Met betrekking tot uitvoerbaarheid is geconcludeerd dat de wetswijziging niet leidt tot veranderingen in de huidige uitvoeringspraktijk. Er is daarnaast geen extra
17

Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

9

uitvoeringslast voor ILT/vergunningverlening drinkwater m.b.t. tot
ontheffingen.
Toetsing Adviescommissie toetsing regeldruk (ATR) van het wetsvoorstel
De ATR heeft het wetsvoorstel niet heeft geselecteerd voor een formeel
advies, omdat er naar verwachting geen (omvangrijke) regeldrukeffecten
aan de orde zijn als gevolg van het voorstel. Zie verder paragraaf 4
«Effecten».
4. Effecten
Wijziging looptijd gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet en
maximaal toegestane aandeel eigen vermogen in het totale vermogen
Het wetsvoorstel leidt tot verlenging van de looptijd van de gewogen
gemiddelde vermogenskostenvoet (en in samenhang daarmee, het
maximaal toegestane aandeel van het eigen vermogen in het totale
vermogen) van twee naar drie jaar. Dit omvat ook een eventuele
verlenging zoals hiervoor genoemd. Dit draagt bij aan stabielere drinkwatertarieven en een stabielere financiële gezondheid van drinkwaterbedrijven. Een eventuele teruggaaf van te hoge tarieven kan eerder
plaatsvinden. De effecten hiervan zijn alleen kwalitatief te omschrijven en
kunnen niet op voorhand worden gekwantificeerd.
Daarnaast heeft het wetsvoorstel mogelijk gevolgen voor de bestuurlijke
lasten van het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat en de Autoriteit
Consument en Markt (ACM) om de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet vast te stellen; de vaststelling gebeurt minder vaak, echter
hierdoor wordt dit mogelijk een intensiever traject omdat de belangen
groter zijn. Het precieze effect kan niet op voorhand worden gekwantificeerd.
Dit onderdeel van het wetsvoorstel heeft samengevat geen effecten op de
regeldruk voor drinkwaterbedrijven. De administratieve lasten blijven
gelijk; er ontstaan geen nieuwe informatieverplichtingen. Ook heeft dit
onderdeel geen effect op de nalevingskosten; de wijziging introduceert
geen nieuwe regels, of wijzigingen waarvoor partijen (extra) structurele
kosten zouden moeten maken om hieraan te voldoen.
Ook zijn er geen milieueffecten als gevolg van dit onderdeel van de
voorgestelde wet.
Wijziging regels signaleringsparameters
Het wetsvoorstel heeft voor wat betreft de (technische) wijziging van de
regels met het oog op signaleringsparameters geen effecten op de
regeldruk (bestaande uit administratieve lasten (als gevolg van informatieverplichtingen) en inhoudelijke nalevingskosten (als gevolg van kosten die
gemaakt moeten worden om aan de regelgeving te voldoen)).
Datzelfde is het geval met de signaleringsparameters voor drinkwater.
Ook daarvoor heeft het voorstel naar verwachting geen effecten op de
regeldruk omdat geen sprake is van wijzigingen van verplichtingen of
uitvoeringshandelingen. Voor zover nodig zal hier in het kader van de
aangekondigde wijziging van het Dwb nog nader in worden gegaan.
Ook dit onderdeel van het wetsvoorstel heeft samengevat geen effecten
op de regeldruk. Deze wijzigen niet door dit onderdeel van het
wetsvoorstel. De administratieve lasten blijven gelijk; er ontstaan geen
nieuwe informatieverplichtingen.
Ook zijn er geen milieueffecten als gevolg van dit onderdeel van de
voorgestelde wet.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

10

5. Inwerkingtreding
De beoogde inwerkingtredingsdatum is voor 1 november 2021. De
huidige gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet is vastgesteld voor
de kalenderjaren 2020–2021. De volgende gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet wordt zo mogelijk vastgesteld op basis van de dan
gewijzigde wet, voor een periode van drie jaar.
Bij tijdige inwerkingtreding van de verlengingsbevoegdheid via de
eerdergenoemde Verzamelwet IenW 2020 kan ook de huidige WACC met
drie jaar worden verlengd. Er wordt daarbij van uitgegaan dat de
Verzamelwet (met verlengingsbevoegdheid van ten hoogste twee jaar)
eerder in werking treedt dan deze wet (die dat verlengt naar ten hoogste
drie jaar).
Artikelsgewijs
Artikel I, onderdeel A (wijziging artikel 1)
Voor de begrippen Drinkwaterrichtlijn, indicatorparameters, microbiologische of chemische parameters en toezichthouder worden ingevolge het
wetsvoorstel begripsomschrijvingen opgenomen in artikel 1 van de
Drinkwaterwet (hierna: Dww). Bij de begrippen «indicatorparameters» en
«microbiologische of chemische parameters» wordt verwezen naar de
desbetreffende begrippen van de nieuwe Drinkwaterrichtlijn18. De
begripsomschrijving van «toezichthouder» omvat de inspecteur (Inspectie
Leefomgeving en Transport, ILT) of andere krachtens artikel 48 van de
Dww aangewezen toezichthouder.
Artikel I, onderdelen B en C (wijziging artikelen 10, tweede en
derde lid, en 12, derde lid)
Kortheidshalve wordt verwezen naar par. 2.1 van het algemeen deel van
de memorie van de toelichting voor een uitleg over de voorgestelde
wijziging van de systematiek voor de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet (WACC) en het maximaal toegestane aandeel eigen vermogen
in het totale vermogen. De voorgestelde wijzigingen van artikel 10,
tweede en derde lid, van de Dww voorzien in wijziging van de looptijd van
WACC en het aandeel eigen vermogen van twee naar drie jaar. Dat omvat
mede de looptijd van een verlenging van de WACC van twee naar drie jaar
(zie het algemeen deel, onder par. 2.2).
De voorgestelde wijziging van artikel 12, derde lid, van de Dww verduidelijkt (door toevoeging van het woord «uiterlijk») dat compensatie van
overschrijding van de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet reeds
in het jaar dat direct volgt op het jaar van overschrijding (t+1) in plaats van
in het jaar daarna (t+2) – het daaropvolgende kalenderjaar – mogelijk is.
Daardoor wordt een snellere compensatie mogelijk.
Artikel I, onderdeel D (wijziging artikel 21, derde lid, onderdelen
a en d, en vijfde lid)
Wijzigingen artikel 21, derde lid (onderdeel D, onderdeel 1, onderdelen a
en b)
Voor een algemene toelichting wordt verwezen naar par. 2.4 van het
algemeen deel van de memorie van toelichting. De voorgestelde
18

Richtlijn (EU) 2020/2184 van het Europees parlement en de Raad van 16 december 2020,
betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd water (herschikking), Pb. L
435/1.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

11

wijzigingen van artikel 21, derde lid, onderdelen a en d, strekken tot
(technische) verduidelijking en uitwerking in de wet van de eisen, regels
en delegatiegrondslagen voor de verschillende soorten parameters voor
drinkwater in de genoemde onderdelen (met regeling van het rechtsgevolg bij overschrijding). Daarbij is aanvankelijk (consultatieversie)
aangesloten bij de artikelen 4, eerste lid19, 5, eerste en tweede lid20, en 8,
zesde lid21, van de oude Drinkwaterrichtlijn (Richtlijn 98/83/EG van de
Raad van 3 november 1998 betreffende de kwaliteit van voor menselijke
consumptie bestemd water). Deze is met ingang van 12 januari 2021
vervangen door de eerdergenoemde nieuwe EU-Drinkwaterrichtlijn
2020/2184 (herschikking). Richtlijn 98/83/EG bevatte met de artikelen 4,
eerste lid, en 5 en bijlage I, delen A en B, de minimumvereisten en
waarden voor microbiologische en chemische parameters. Indien niet aan
deze eisen werd voldaan, diende onderzoek te worden verricht en dienden
herstelmaatregelen te worden genomen (artikel 8 van de richtlijn). Artikel
5, tweede lid, tweede volzin, van Richtlijn 98/83/EG bepaalde verder dat de
waarden voor de indicatorparameters in bijlage I, deel C, van de richtlijn
uitsluitend behoeven te worden vastgesteld voor controledoeleinden en
om te voldoen aan artikel 8. Artikel 8, zesde lid, van die richtlijn bepaalde
dat wanneer niet werd voldaan aan de indicator-parameterwaarden of de
specificaties in bijlage I, deel C, nagegaan moet worden of er een risico
voor de volksgezondheid is. Indien de bescherming van de volksgezondheid dit vereist, moesten herstelmaatregelen worden genomen.
De genoemde bepalingen zijn grotendeels inhoudelijk ongewijzigd
voortgezet onder de nieuwe EU-Drinkwaterrichtlijn 2020/2184 (artikel 5 en
artikel 14, zesde lid, dat artikel 8 (oud) heeft vervangen). Toegevoegd in
bijlage I is deel D (Relevante parameters voor de risicobeoordeling van
huishoudelijke leidingnetten). Dit betreft waarden voor Legionella en
Lood. De verwijzingen in het wetsvoorstel zijn aangepast aan de nieuwe
richtlijn.
De voorgestelde wijzigingen omvatten ten eerste een expliciet onderscheid tussen enerzijds microbiologische en chemische parameters voor
drinkwater en anderzijds indicatorparameters, waaronder signaleringsparameters (wijziging van artikel 21, derde lid, onderdeel a, van de Dww).
Verder omvat dit een uitwerking van het rechtsgevolg ingeval van
overschrijding (wijziging van artikel 21, derde lid, onderdeel d, van de
Dww).

19

Art. 4 lid 1. Onverminderd hun verplichtingen uit hoofde van andere communautaire
bepalingen, nemen de lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat voor
menselijke consumptie bestemd water gezond en schoon is. Overeenkomstig de minimumvereisten van deze richtlijn is voor menselijke consumptie bestemd water gezond en schoon, als
het:
a. geen micro-organismen, parasieten of andere stoffen bevat in hoeveelheden of concentraties die gevaar voor de volksgezondheid kunnen opleveren,
b. voldoet aan de in bijlage I, delen A en B, gespecificeerde minimumvereisten;
20
Artikel 5
1. De lidstaten stellen voor de in bijlage I vermelde parameters de waarden vast die van
toepassing zijn op voor menselijke consumptie bestemd water.
2. De overeenkomstig lid 1 vastgestelde waarden zijn niet minder streng dan de in bijlage I
vermelde waarden. De waarden voor de parameters in bijlage I, deel C, behoeven uitsluitend
te worden vastgesteld voor controledoeleinden en om te voldoen aan de verplichtingen van
artikel 8.
21
Artikel 8 lid 6.
6. Wanneer niet wordt voldaan aan de parameterwaarden of de specificaties in bijlage I, deel
C, gaan de lidstaten na of een en ander risico voor de volksgezondheid oplevert. Zij nemen
herstelmaatregelen om de kwaliteit van het water weer op peil te brengen indien de
bescherming van de volksgezondheid dit vereist.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

12

De kwaliteitseisen voor microbiologische en chemische parameters voor
drinkwater zijn verder geregeld in de artikelen 13 en 22 van het Dwb en
bijlage A, tabellen I en II, van het Dwb. Aan deze eisen moet steeds
worden voldaan. Voor chemische parameters is onder voorwaarden een
ontheffing mogelijk (artikel 21, vijfde lid, van de Dww en de artikelen 28 en
29 van het Dwb). Bij overschrijding dient onderzoek naar de oorzaak en
mogelijke nadelige gevolgen voor de volksgezondheid plaats te vinden en
zijn steeds herstelmaatregelen nodig waardoor het drinkwater weer aan
de eisen voldoet.
De eisen voor indicatorparameters voor drinkwater zijn geregeld in de
artikelen 13 en 25 van het Dwb en bijlage A, tabellen IIIa, IIIb en IIIc, van
het Dwb. Het betreft:
– indicatoren – bedrijfstechnische parameters (tabel IIIa),
– indicatoren – organoleptische parameters (tabel IIIb) en
– indicatoren – signaleringsparameters (tabel IIIc).
Artikel 25 van het Dwb bevat voor de indicatorparameters een van de
regels voor kwaliteitseisen voor microbiologische en chemische
parameters afwijkend regime, conform de Drinkwaterrichtlijn. Bij
overschrijding van een indicatorparameter moet onderzoek worden
verricht naar de oorzaak, aard en risico van de desbetreffende stof en
mogelijke nadelige gevolgen voor de volksgezondheid. In principe geldt
ook een plicht tot het nemen van herstelmaatregelen, tenzij de toezichthouder van oordeel is dat de normoverschrijding geen nadelige gevolgen
heeft voor de gezondheid van de consumenten en voor de aan hen
toebehorende goederen22.
In artikel 21, derde lid, onderdeel d, van de Dww wordt in dit verband ook
in de delegatiegrondslag de herstelmaatregelplicht explicieter
opgenomen. De herstelmaatregelplicht volgt op wetsniveau uit de overige
verplichtingen van de Dww tot het leveren van schoon en veilig drinkwater.
Wijziging artikel 21, vijfde lid (onderdeel D, onderdeel 2)
De voorgestelde wijziging van artikel 21, vijfde lid, eerste volzin, van de
Dww hangt samen met de wijziging van het derde lid van dat artikel. De
wijziging leidt tot een meer expliciete grondslag in de wettekst voor de
regeling van artikel 29 van het Dwb (ontheffingverlening door de
toezichthouder (ILT) in kortdurende gevallen).
Artikel I, onderdeel E (wijziging artikel 22)
Wijziging artikel 22 (algemeen)
De voorgestelde wijziging van artikel 22 van de Dww leidt tot een
verduidelijking van de verschillende typen parameters en daarvoor
gestelde eisen en de regels met delegatiegrondslagen voor oppervlaktewater waarmee drinkwater wordt bereid. Hierbij wordt aangesloten bij de
voorgestelde verduidelijking van de regels voor de parameters voor
drinkwater in artikel 21 van de Dww. Ook hier wordt een onderscheid
gemaakt tussen microbiologische en chemische parameters enerzijds (de
22

Voor de signaleringsparameters in tabel IIIc is in voetnoot 1 bij die tabel aangegeven: «Deze
kwaliteitseisen zijn bedoeld voor het signaleren van mogelijke verontreinigingen. Wanneer de
aangegeven waarde (1 µg/l) wordt gemeten, is er geen risico voor de volksgezondheid, maar
zal er nader onderzoek plaats vinden. Deze parameters (als groep) zijn bedoeld om de kwaliteit
van de bron te bewaken». Geconstateerd kan worden dat deze voetnoot niet in lijn is met
artikel 21, derde lid, van de Dww en artikel 25 van het Dwb en in de praktijk tot vragen en
onduidelijkheden leidt. De voetnoot zal bij een komende wijziging van het Dwb worden
gewijzigd.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

13

reguliere kwaliteitseisen) en de signaleringsparameters anderzijds
(bedoeld voor het signaleren van mogelijke verontreiniging). Zie in dit
verband ook de in de Drinkwaterregeling opgenomen regels (artikel 16
e.v. van de Dwr). Verduidelijkt wordt dat het productieverbod zoals
momenteel nog opgenomen in het tweede lid van artikel 22 van de Dww
alleen geldt in geval van overschrijding van een kwaliteitseis voor een
microbiologische of chemische parameter maar niet van toepassing is in
geval van overschrijding van een signaleringsparameter.
Signaleringsparameters hebben primair een controlefunctie en zijn
bedoeld voor het signaleren van mogelijke verontreiniging van het in te
nemen oppervlaktewater waarmee drinkwater wordt bereid en het
bewaken van de kwaliteit van de bron. In geval van overschrijding dient
nader onderzoek naar de oorzaak, de aard van de stof en het risico voor
de volksgezondheid te worden gedaan. Indien nodig wordt op basis van
het onderzoek vervolgens een specifieke kwaliteitseis vastgesteld, zoals
voor pyrazool is gebeurd. Omdat de regelgeving niet steeds eenduidig en
duidelijk was, ontstonden vragen over de noodzaak van een productiestop
bij overschrijding en ontheffingverlening. Met de eerdergenoemde
wijziging van de Dwr23 en het wetsvoorstel wordt dit nu ondervangen. In
samenhang hiermee zal ook artikel 30 van het Dwb worden verduidelijkt.
Voor een verdere algemene toelichting wordt verder verwezen naar par.
2.2 van het algemeen deel van de memorie van toelichting.
In verband met het invoegen van een nieuw tweede lid worden de overige
leden hernummerd.
Wijziging artikel 22, tweede lid (nieuw) en derde lid, eerste volzin
(onderdeel E, onderdelen 2 en 3)
Het voorgestelde nieuwe tweede lid bevat een voortzetting van de
bepaling van het huidige tweede lid, tweede volzin, die de te stellen eisen
regelt (met delegatiegrondslag) voor oppervlaktewater waarmee
drinkwater wordt bereid. Het verbod om drinkwater te bereiden van
oppervlaktewater dat niet aan de gestelde eisen voldoet (zoals momenteel
opgenomen in het tweede lid, eerste volzin) wordt opgenomen in een
nieuw in te voegen derde lid en wordt expliciet gekoppeld aan de
overschrijding van een kwaliteitseis voor een chemische of microbiologische parameter. Daarmee wordt een beter onderscheid tussen de
verschillende soorten bepalingen en verplichtingen gerealiseerd en
verduidelijkt dat het productieverbod alleen geldt in geval van
overschrijding van microbiologische of chemische parameters en niet in
geval van overschrijding van een signaleringsparameter.
Wijziging artikel 22, vierde tot en met achtste lid (nieuw) (huidige leden
drie tot en met zeven) (Onderdeel E, onderdelen 4 tot en met 7)
In verband met het voorgaande worden de verwijzingen in de overige
(hernummerde) leden van artikel 22 aangepast.
Artikel II (inwerkingtreding)
De inwerkingtreding vindt plaats bij koninklijk besluit, dat dat voor de
verschillende artikelen of onderdelen daarvan verschillend kan worden
vastgesteld (conform Aanwijzing voor de regelgeving 4.22, onderdeel C).
23

Regeling van de Minister van Infrastructuur en Waterstaat, van 25 juni 2019, nr. IENW/BSK2019/136409, tot wijziging van de Drinkwaterregeling in verband met vereenvoudiging van de
regeling van signaleringsparameters voor oppervlaktewater bestemd voor de bereiding van
drinkwater
(Stcrt 2019, nr. 34877).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

14

Met toepassing van Aanwijzing voor de regelgeving 4.17, vijfde lid, aanhef
en onderdeel a, wordt afgeweken van de vaste verandermomenten en
minimuminvoeringstermijn. Reden is het gelet op de doelgroep en
jaarindeling, voorkomen van aanmerkelijke ongewenste private en
publieke nadelen. Door het wetsvoorstel wordt de looptijd van het
maximaal toegestane aandeel van het eigen vermogen in het totale
vermogen en de gewogen gemiddelde vermogenskostenvoet verlengd
hetgeen tot meer stabiliteit leidt. Deze wijziging kan bij inwerkingtreding
voor 1 november 2021 reeds worden toegepast bij de vaststelling van een
nieuwe WACC. Ook wordt verduidelijkt dat een teruggaaf van te veel
betaald tarief eerder kan plaatsvinden. Een stabiele financiering en
eerdere teruggaaf zijn in het belang van de burger.
De Minister van Infrastructuur en Waterstaat,
C. van Nieuwenhuizen Wijbenga

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 757, nr. 3

15