Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2010–2011

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

3538
Vragen van het lid Agema (PVV) aan de staatssecretaris van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport over het bericht «Schone was onbetaalbaar voor zorgcliënt»
(ingezonden 2 augustus 2011).
Antwoord van staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten-Hyllner
(Volksgezondheid, Welzijn en Sport) (ontvangen 6 september 2011).
Vraag 1
Bent u bekend met het bericht «Schone was onbetaalbaar voor zorgcliënt»?1
Antwoord 1
Ja, ik heb het bericht met aandacht gelezen.
Vraag 2
Is het waar dat cliënten in zorginstellingen in veel gevallen tot een zesvoud
betalen van de € 36 die door de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) in 2009 als
gemiddelde prijs per maand voor het wassen van kleding was bepaald?
Antwoord 2
In 2009 is door Research voor beleid een onderzoek «vrijwillige bewonersbijdrage in AWBZ instellingen» uitgevoerd. Dit rapport is naar uw Kamer
gestuurd per brief van 23 juli 2009. Uit dit onderzoek komt naar voren dat
aanbieders gemiddeld een bedrag van € 22,- aan cliënten vragen voor de
was. Het bedrag van € 36 komt ook voort uit dit onderzoek: dit is het
gemiddelde als instellingen die de dienst gratis aanbieden niet worden
meegerekend. Er zijn instellingen die meer kosten in rekening brengen dan
dit gemiddelde bedrag. Ik heb geen gegevens beschikbaar hoeveel cliënten
meer dan dit gemiddelde bedrag betalen. Dat dit in veel gevallen een
zesvoud van € 36 betreft, kan ik niet bevestigen.
Vraag 3
Deelt u de mening dat maandelijkse eigen bijdragen van € 100, € 140 en
€ 200 veel te hoog zijn voor het wassen en strijken van kleding van cliënten
in zorginstellingen?

1

ah-tk-20102011-3538
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2011

Algemeen Dagblad, 29 juli 2011.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

1

Antwoord 3
Voor een cliënt is een bedrag van tussen de € 100,- of € 200,- per maand
veel geld. Ik vind het een hoog bedrag voor wassen en strijken van kleding.
Het aanbod en de prijs van aanvullende diensten moet op grond van de wet
medezeggenschap zorg, in overleg met de cliëntenraad tot stand komen. Ik
vind het belangrijk dat aanbieder en cliëntenraad stil staan bij de gevolgen
van de hoogte van het bedrag voor de cliënt en kritisch en creatief verschillende opties verkennen (zelf doen, uitbesteden, vrijwilligers inzetten,
dagactiviteit van wassen maken, enz.). De handreiking «aanvullende
diensten» ontwikkeld door LOC, gemaakt voor managers, cliëntenraden en
professionals, geeft praktische tips hoe zij om kunnen gaan met aanvullende
diensten.
Vraag 4
Deelt u de mening dat, gezien de kwetsbare en afhankelijke positie van
cliënten in zorginstellingen, er een maximumbedrag vastgesteld dient te
worden voor het wassen en strijken van kleding? Zo ja, hoe denkt u dit te
realiseren? En op welke termijn?
Antwoord 4
Ik heb LOC, ter invulling van motie van mevrouw Voortman van 21 juni 2011
(30 597, 193), gevraagd een onderzoek uit te zetten bij Nibud voor een
richtbedrag waskosten. Het ontwikkelde richtbedrag zal zowel voor cliënten,
cliëntenraden als aanbieders houvast geven bij de vraag wat een redelijk
bedrag is voor waskosten. Het bedrag voor aanvullende diensten komt in
overleg tussen aanbieder en cliëntenraad tot stand. Ik ben daarom niet
voornemens om een normatief maximumbedrag vast te stellen.
Vraag 5
Is het mogelijk om zorginstellingen te verplichten hun prijslijst voor aanvullende diensten publiek te maken?
Antwoord 5
Ik vind het van belang dat aanbieders zelf het initiatief nemen om transparant
te zijn over de vergoedingen die zij vragen inzake de aanvullende diensten.
Een goed voorbeeld van dit initiatief zijn de tweezijdige leveringsvoorwaarden die in de VV&T zijn vastgelegd. In de algemene leveringsvoorwaarden is
opgenomen dat de cliënt bij de intake een schriftelijk overzicht krijgt van de
diensten waar de cliënt gebruik van kan maken met een specificatie van de
vergoeding die voor rekening van de cliënt komen.
De hoogte van de vergoeding van de aanvullende diensten is een zaak tussen
zorginstelling, cliëntenraad en cliënt. Mede hierdoor en in het licht van de
administratieve lasten vind ik het niet passend en gewenst om zorginstellingen een dergelijke verplichting op te leggen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, Aanhangsel

2