Tweede Kamer der Staten-Generaal

Vergaderjaar 2009–2010

2

Aanhangsel van de Handelingen

Vragen gesteld door de leden der Kamer, met de daarop door de
regering gegeven antwoorden

2586
Vragen van het lid Irrgang (SP) aan de minister van Financiën over
tussenpersonen (ingezonden 20 april 2010).
Antwoord van minister De Jager (Financiën) (ontvangen 2 juni 2010). Zie ook
Aanhangsel Handelingen, vergaderjaar 2009–2010, nr. 2435
Vraag 1
Kent u het bericht «DNB steekt stokje voor serviceabonnementen; intermediair niet blij met besluit»?1
Antwoord 1
Ja.
Vraag 2
Vindt u het wenselijk dat, gezien de maatschappelijke discussie over
provisies, De Nederlandsche Bank (DNB) een betere vorm van betalen voor
financieel advies nu tegenhoudt? Zo ja, waarom?
Antwoord 2
DNB heeft op verzoek van een financiële dienstverlener haar standpunt
gegeven over de serviceabonnementen die de financiële dienstverlener van
plan was aan te gaan bieden aan zijn klanten.
Kort gezegd wilde de financiële dienstverlener als onderdeel van dat
abonnement een bedrag in rekening brengen voor dienstverlening, waarvan
onzeker is of en hoe vaak de klant daar gebruik van gaat maken. Daarbij gaat
het bijvoorbeeld om begeleiding bij het claimen van schade bij de
schadeverzekeraar.
Het standpunt van DNB is in dit specifieke geval dat een dergelijke abonnementsvorm dient te worden beschouwd als een verzekering in de zin van de
wet. De klant moet in dit geval premie betalen voor iets waarvan onzeker is
of het zich zal voordoen. Uit het standpunt van DNB vloeit voort dat de
financiële dienstverlener voor deze abonnementsvorm een vergunning nodig
heeft als verzekeraar.
DNB is er niet op gericht om een betalingssysteem in de vorm van een
abonnement tegen te houden, maar wil er voor zorgen dat financiële
dienstverleners de juiste vergunningen aanvragen.

1

ah-tk-20092010-2586
ISSN 0921 - 7398
’s-Gravenhage 2010

De Telegraaf, 15 april 2010.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

1

Vraag 3 en 4
Is het waar dat financiële tussenpersonen op dit moment wettelijk niet
provisieloos mogen werken? Zo nee, kunt u dan uiteenzetten in welke
gevallen financiële tussenpersonen wel met serviceabonnementen mogen
werken en in welke gevallen niet?
Bent u bereid de wet snel aan te passen en daarbij niet te wachten op
komende of lopende evaluaties, zodat serviceabonnementen bij financiële
tussenpersonen mogelijk worden, zonder dat daar een vergunning als
verzekeraar voor nodig is? Zo nee, waarom niet?
Antwoord 3 en 4
Het uitgangspunt in de regelgeving is dat marktpartijen zelf kunnen kiezen
voor een beloningsvorm. Bemiddelaars ter zake van een financieel product
mogen een beloning of vergoeding van de consument ontvangen, met
uitzondering van bemiddelaars in consumentenkrediet. Dit punt zal in de
evaluatie van de provisieregelgeving worden meegenomen.
Aan het provisiesysteem zijn eisen gesteld in het Besluit Gedragstoezicht
financiële ondernemingen Wft (Bgfo), waaronder art. 149a Bgfo. Op grond
van datzelfde artikel mogen tussenpersonen ook rechtstreeks door de klant
betaald worden voor hun diensten. Betaling kan bijvoorbeeld geschieden op
basis van een uurtarief. Ook is mogelijk dat de adviseur of bemiddelaar voor
door hem gedefinieerde vormen van dienstverlening een vast bedrag in
rekening brengt of een percentage van bijvoorbeeld een te verstrekken
hypothecair krediet.
De tussenpersonen mogen ook betaling door de klant afspreken in een
abonnementsvorm. Het aanbieden van serviceabonnementen kan volgens
DNB echter onder bepaalde omstandigheden kwalificeren als het uitoefenen
van het bedrijf van schadeverzekeraar waarvoor een vergunning nodig is. De
benaming van een product of dienst is daarbij niet bepalend. Voor zover de
abonnementen geen element van onzekerheid bevatten, worden ze door DNB
niet als verzekeringsovereenkomst beschouwd en is bovengenoemde
vergunning niet nodig.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, Aanhangsel

2