Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

33 673

Wijziging van de Wet veiligheidsonderzoeken in
verband met het opnemen van een grondslag
voor het doorberekenen van kosten verbonden
aan het uitvoeren van veiligheidsonderzoeken
alsmede enkele andere wijzigingen

Nr. 5

VERSLAG
Vastgesteld 24 september 2013
De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken, belast met het voorbereidend onderzoek van dit wetsvoorstel, heeft de eer als volgt verslag uit
te brengen van haar bevindingen.
Onder het voorbehoud dat de regering op de gestelde vragen en de
gemaakte opmerkingen tijdig en genoegzaam zal hebben geantwoord,
acht de commissie de openbare beraadslaging over dit wetsvoorstel
voldoende voorbereid.
Inhoudsopgave

blz.

1. Inleiding
2. Algemeen
3. Kostendoorberekening
4. Tarifering
5. Weigering in verband met onvoldoende gegevens
6. Administratieve lasten

1
2
4
6
7
7

1. Inleiding
De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het wetsvoorstel tot wijziging van de Wet veiligheidsonderzoeken in
verband met het opnemen van een grondslag voor het doorberekenen
van kosten verbonden aan het uitvoeren van veiligheidsonderzoeken
alsmede enkele andere wijzigingen. Deze leden staan op zichzelf sympathiek tegenover het voorliggende wetsvoorstel om de kosten van
veiligheidsonderzoeken zowel bij de private sector als de publieke sector
in rekening te brengen. Ook zijn zij een groot voorstander van een
efficiënte inzet van schaarse financiële middelen. Graag leggen de leden
de regering een aantal vragen voor.
De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Deze leden zijn van mening dat
onnodige veiligheidsonderzoeken moeten worden tegengegaan. Door de

kst-33673-5
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

1

kosten van deze onderzoeken door te berekenen aan werkgevers kan een
drempel ontstaan waardoor het aantal veiligheidsonderzoeken afneemt.
Naar de mening van deze leden mag deze drempel niet betekenen dat de
onveiligheid toeneemt omdat werkgevers te terughoudend worden bij het
aanvragen van veiligheidsonderzoeken. Deze leden hebben enkele vragen
en opmerkingen.
De leden van de SP-fractie hebben met enige verbazing kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel, dat een wettelijke grondslag beoogt te
geven voor de doorberekening van kosten aan de werkgever voor het
verrichten van handelingen ten behoeve van een veiligheidsonderzoek
met betrekking tot een persoon die een werkgever wil belasten met de
vervulling van een vertrouwensfunctie. Deze leden merken op dat een
financiële prikkel een scherpere aanwijzing van vertrouwensfuncties zou
moeten bewerkstelligen. Het voorliggende wetsvoorstel roept bij deze
leden veel vragen op.
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het voorliggende wetsvoorstel. Deze leden onderschrijven het
standpunt van de regering dat de kosten, die rechtstreeks verband houden
met veiligheidsonderzoeken, in aanmerking komen voor doorberekening
aan de werkgever. Naar het oordeel van deze leden wordt het voorliggende wetsvoorstel dan ook voldoende gemotiveerd in de laatste twee
alinea’s van pagina vijf van de memorie van toelichting. De leden hebben
nog enkele vragen.
De leden van de SGP-fractie hebben met belangstelling kennis genomen
van het wetsvoorstel. Zij hebben enkele vragen.
2. Algemeen
De leden van de VVD-fractie vragen aandacht voor het belang van onze
nationale veiligheid. Die mag naar hun mening niet in het geding komen.
Deze leden vragen hoe het voorliggende wetsvoorstel garandeert dat een
bepaalde functie, zo dat nodig is, daadwerkelijk als een vertrouwensfunctie wordt aangewezen en dat die aanwijzing niet om financiële
redenen wordt nagelaten. Deze leden vragen de regering daar nader op in
te gaan.
Uit de memorie van toelichting maken de leden van de VVD-fractie op dat
er sinds 2007 sprake is van een daling van het aantal vertrouwensfuncties.
Deze leden vragen in hoeverre het voorliggende wetsvoorstel dan nodig
is. Waarom zou het aangescherpte beleid voor het aanwijzen van
vertrouwensfuncties niet voldoende zijn? Waarom is het voorliggende
wetsvoorstel noodzakelijk, zo vragen de leden van de VVD-fractie.
De leden van de VVD-fractie constateren dat in de memorie van
toelichting wordt aangegeven dat er met name in de private sector
«pools» worden gevormd met vertrouwensfunctionarissen zonder directe
band met een specifieke functie teneinde een flexibele personeelsinzet
mogelijk te maken. In hoeverre weet de regering of ook in de «publieke»
sector onnodig functies worden aangemerkt als «vertrouwensfuncties»,
omdat de kosten voor vereist onderzoek niet door de werkgever zelf
worden gedragen? Graag krijgen deze leden hierop een reactie van de
regering.
De leden van de PvdA-fractie lezen dat de Algemene Inlichtingen- en
Veiligheidsdienst (AIVD) de afgelopen jaren een toenemende vraag
ervaren heeft voor het aanwijzen van vertrouwensfuncties. Daarnaast
staat dat vanwege een scherper aanwijzingsbeleid het aantal vertrouwensfuncties vanaf 2007 is gedaald. Deze leden vragen hoe moet het één
zich tot het ander verhoudt. Worden er meer vertrouwensfuncties

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

2

aangevraagd, maar is dankzij het scherper aanwijzingsbeleid het aantal
vertrouwensfuncties toch afgenomen?
De leden van de PvdA-fractie constateren dat in 2013 de nieuwe «Leidraad
aanwijzen vertrouwensfuncties» wordt geïmplementeerd. Betekent dit dat
het aantal vertrouwensfuncties verder zal afnemen? Zo ja, betekent dit
dan ook dat het doel van het voorliggende wetsvoorstel om het aantal
veiligheidsonderzoeken te verkleinen en het beslag op publieke middelen
te verminderen, ook (gedeeltelijk) via de nieuwe leidraad kan worden
bereikt? Zo nee, waarom niet?
De leden van de SP-fractie constateren dat de regering stelt dat «het
belang van het wetsvoorstel is gelegen in het (verder) kunnen beperken of
terugdringen van de nog immer grote en groeiende maatschappelijke
behoefte aan «screening» van personeel en als zodanig te kunnen
beperken binnen het kader van de nationale veiligheid». Deze leden
vragen zich af waarom dit noodzakelijk is. Het aanwijzen van vertrouwensfuncties en de screening van medewerkers geven een belangrijke
invulling aan het maatschappelijke veiligheidsbelang. Daar komt bij dat
het kabinet voornemens is om de «Leidraad aanwijzen vertrouwensfuncties» verder aan te scherpen. De leden van de SP-fractie merken op
dat daarmee ook al wordt beoogd om zorgvuldiger om te gaan met het
aanwijzen van vertrouwensfuncties. Waarom dan dit schepje er nog
bovenop, zo vragen deze leden. Daarnaast vragen deze leden in hoeverre
het voorliggende wetsvoorstel, waarbij de kosten van het uitvoeren van
veiligheidsonderzoeken worden doorberekend aan de afnemers, wordt
ingegeven door de wens van de regering om forse bezuinigingen door te
voeren bij de AIVD. Welke bedrag aan bezuinigingen heeft de regering
met dit wetsvoorstel ingeboekt op de begroting van de AIVD?
Voor de leden van de CDA-fractie staat het belang van de nationale
veiligheid voorop. Het aanwijsbeleid van vertrouwensfuncties behoort
naar de overtuiging van deze leden te berusten op inhoudelijke criteria en
niet op financiële overwegingen. De regering stelt dat het aanwijsbeleid,
zoals dat rijksbreed gevoerd wordt en waarbij het belang van de nationale
veiligheid voorop staat, regelmatig ter discussie gesteld is (memorie van
toelichting, pagina 2). Deze leden vragen hoe de regering het voorliggende wetsvoorstel plaatst in het licht van die discussie. Wordt de
discussie met dit wetsvoorstel met een conclusie afgesloten? In de
memorie van toelichting wijst de regering op het verschijnsel
«poolvorming», overigens zonder dat te kwantificeren. De regering stelt
dat «poolvorming» in strijd is met de Wet veiligheidsonderzoeken (Wvo).
De leden van de CDA-fractie vragen waarom er op dit punt een wetswijziging nodig is. Gaat het in dit verband niet om handhaving van de
bestaande wettelijke bepalingen?
De leden van de SGP-fractie vinden het belangrijk dat voor specifieke
vertrouwensfuncties een veiligheidsonderzoek kan plaatsvinden.
Doorberekening van de kosten daarvan kan gerechtvaardigd zijn. Deze
leden vragen of de wettelijke mogelijkheden niet te vaak worden
toegepast. Deze leden constateren dat de vraag naar het aanwijzen van
vertrouwensfuncties toeneemt. De regering geeft aan dat hierbij vaak de
vraag naar integriteit achter ligt. Deze leden vragen of hiermee niet verder
wordt afgegaan van het oorspronkelijke doel van de bescherming van de
nationale veiligheid. Deze leden wijzen hierbij ook op de nota naar
aanleiding van het verslag bij het oorspronkelijke wetsvoorstel dat heeft
geleid tot de Wvo: «Met het wetsvoorstel wordt een nadere regeling
getroffen met betrekking tot de in de Wet IVD aan de BVD en de MID
opgedragen taak tot het verrichten van veiligheidsonderzoeken. De
invulling van de «open» begrippen veiligheid en andere gewichtige
belangen van de Staat dient dan ook plaats te vinden tegen de achter-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

3

grond van die wet. Met de Wet IVD wordt beoogd gewichtige staatsbelangen te beschermen tegen systematische heimelijke aantastingen
waardoor onaanvaardbare risico’s voor die belangen ontstaan.»1
De leden van de SGP-fractie vragen of de toetsing bij een veiligheidsonderzoek in het kader van nationale veiligheid zwaarder is dan bij onderzoeken gericht op de integriteit van betrokkenen? Zou hier in de wet geen
onderscheid gemaakt moeten worden tussen veiligheidsonderzoeken en
integriteitsonderzoeken? In vervolg op het advies van de afdeling
advisering van de Raad van State, vraagt de regering in de toelichting om
aandacht voor de vorming van pools van werknemers. Enerzijds geeft de
regering aan dat dit strijdig is met artikel 7 van de Wvo. Anderzijds zegt de
regering met het voorliggende wetsvoorstel wel te beogen het aantal te
verminderen, maar dit betekent blijkbaar niet automatisch dat
poolvorming niet meer mogelijk is. Vindt de regering het gewenst dat elke
mogelijkheid voor poolvorming onmogelijk wordt gemaakt? Voldoet dit
wetsvoorstel dan wel om dat doel te bereiken? Zo nee, betekent dit dat er
dus nog steeds een mogelijkheid is om, in strijd met de wet, tot
poolvorming over te gaan?
Ook vragen de leden van de SGP-fractie op welke manier het voorliggende wetsvoorstel concreet bijdraagt aan de vermindering van pools. Is
dit alleen via de lijn van de toerekening van kosten of worden er ook nog
andere maatregelen genomen? De regering overweegt om tot uitbreiding
van functieclustering over te gaan. Aan welke vormen van clustering
denkt de regering concreet? Denkt de regering ook aan functieclustering
voor functies bij verschillende (soorten) werkgevers, zo vragen de leden
van de SGP-fractie.
3. Kostendoorberekening
In het kader van de kostendoorberekening vragen de leden van de
VVD-fractie aandacht voor een arrest van de Hoge Raad2, waarin is
bepaald dat activiteiten die uitsluitend, dan wel in overwegende mate in
het algemeen belang zijn, geen dienst betreffen waarvoor de overheid de
kosten in rekening mag brengen bij degene op wie genoemde activiteiten
zich richten. Deze leden vragen de regering hoe dit arrest zich verhoudt tot
het voorliggende wetsvoorstel.
De leden van de PvdA-fractie lezen dat de doorberekening van de kosten
van veiligheidsonderzoeken zal betekenen dat de AIVD bij benadering
jaarlijks 9 miljoen euro aan de publieke sector en 6 miljoen euro aan de
private sector zal doorberekenen (pagina zeven van de memorie van
toelichting). Daarnaast lezen deze leden ook dat met het voorliggende
wetsvoorstel het beslag op publieke middelen moet worden afgezwakt
(pagina drie van de memorie van toelichting). In hoeverre is er sprake van
een «vestzak-broekzak-effect» als het grootste deel van de kosten elders
binnen de publieke sector moet worden opgebracht? De leden van de
PvdA-fractie constateren dat het voor komt dat er veiligheidsonderzoeken
worden aangevraagd voor personen die uiteindelijk helemaal niet in een
vertrouwensfunctie worden aangesteld. Deze leden delen de mening dat
dergelijke, min of meer overbodige onderzoeken kunnen worden
voorkomen wanneer de aanvragers de kosten daarvan moeten betalen.
Ziet de regering nog andere mogelijkheden om dergelijke aanvragen te
verminderen? Zo ja, welke?
De leden van de PvdA-fractie begrijpen dat wanneer werkgevers de kosten
van een veiligheidsonderzoek zelf moeten gaan betalen dit er toe kan
leiden dat werkgevers, meer dan nu nog het geval is, terughoudend om
zullen gaan met aanvragen voor vertrouwensfuncties en veiligheidsonder1
2

Kamerstuk 24 023, nr. 5, blz. 2 en 3.
Zaaknummer 10/04967, 9 september 2011.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

4

zoeken. Deze leden merken op dat dit een beoogd effect is van het
voorliggende wetsvoorstel. Wat niet wordt beoogd is dat werkgevers
vanwege financiële motieven, kwetsbare functies niet meer gaan
voorleggen, hoewel zij daartoe wel verplicht zijn. Ziet de regering dit risico
ook? Is de in het voorliggende wetsvoorstel voorziene verhoging van de
strafmaat, bij het niet nakomen van de wettelijke plicht de «vakminister»
te informeren over kwetsbare functies, afdoende om te voorkomen dat
dergelijke informatie niet meer zal worden verstrekt? Voorts vragen deze
leden of het hierbij uitmaakt of de werkgever, die zijn wettelijke plicht niet
nakomt, een publiek of privaat lichaam is.
De leden van de SP-fractie zien risico’s in het voorliggende wetsvoorstel
van de regering. De regering stelt dat voorkomen moet worden dat een
werkgever vanwege financiële motieven het risico van kwetsbare functies
binnen zijn organisatie onderschat of onderwaardeert. Indien dat zou
gebeuren, zouden de maatschappelijke risico’s toe kunnen nemen. Deze
leden achten een dergelijke ontwikkeling ongewenst. Hoe gaat de
regering dit voorkomen? De regering stelt enkel strengere wetgeving en
hogere straffen voor. Deze leden betwijfelen of dat voldoende is en vragen
de regering hierop te reageren.
De leden van de SP-fractie vragen of de toename aan bureaucratie en
kosten opweegt tegen de inkomsten van de tarifering.
Daarnaast willen deze leden graag opgemerkt zien dat indien er financieel
voordeel valt te halen uit dit wetsvoorstel, dit enkel zal gelden voor de
private sector. De leden van de SP-fractie merken op dat in de publieke
sector deze meerkosten betaald zullen moeten worden uit publieke
middelen, net zoals de AIVD dat nu onder de huidige wetgeving doet.
Ofwel, er is sprake van vestzak-broekzak, waarbij financieel dus enkel
verschil wordt gemaakt doordat bureaucratie en juridisering toe zullen
nemen, met kostenstijgingen tot gevolg, aldus de leden van de SP-fractie.
De leden van de CDA-fractie vragen de regering nader in te gaan op het
arrest van de Hoge Raad van 9 september 20113, waarin is bepaald dat
activiteiten die uitsluitend, dan wel in overwegende mate in het algemeen
belang zijn, geen dienst betreffen waarvoor de overheid de kosten in
rekening mag brengen bij degene op wie genoemde activiteiten zich
richten.
Deze leden onderschrijven de opvatting van de Raad van State dat «het
introduceren van een kostenprikkel met als enige doel het aantal
vertrouwensfuncties te verminderen tot het ongewenste effect kan leiden
dat de werkgever vanwege financiële motieven het risico van kwetsbare
functies binnen zijn organisatie onderschat of onderwaardeert, zodat de
vakminister niet goed in staat zal zijn de dreigingen voor de nationale
veiligheid te onderkennen en ten onrechte zal afzien van het aanwijzen
van vertrouwensfuncties» (Advies Raad van State, pagina 2). Deze leden
vragen de regering op dit punt nader in te gaan op het advies van de Raad
van State. Op grond van welk criterium beoordeelt de regering het aantal
aangewezen vertrouwensfuncties als te hoog? Wordt een vertrouwensfunctie aangewezen op grond van inhoudelijke criteria of wil de regering
expliciet of impliciet een quotum hanteren? Als het doel van het voorliggende wetsvoorstel is om het aantal veiligheidsonderzoeken en het aantal
aangewezen vertrouwensfuncties terug te dringen, is de regering dan ook
van plan een evaluatie uit te voeren? Zo ja, zal dan op grond van de
evaluatie de doorberekening van kosten ook weer kunnen worden
heroverwogen, zo vragen de leden van de CDA-fractie.
De leden van de CDA-fractie constateren dat artikel 3, derde lid Wvo de
werkgever verplicht uit eigen beweging de vakminister te informeren over
voor de aanwijzing van vertrouwensfuncties relevante wijzigingen in de
3

Zaaknummer 10/04967.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

5

inrichting van zijn dienst, bedrijf of instelling. Om de preventieve werking
van dat artikel te vergroten wordt de strafmaat verhoogd (pagina vijf van
de memorie van toelichting). In hoeveel gevallen is de afgelopen vijf jaar
strafrechtelijk opgetreden tegen overtreding van deze verplichtingen, zo
vragen de leden. De regering geeft een indicatie dat de AIVD op jaarbasis
de publieke sector voor 9 miljoen euro en de private sector voor 6 miljoen
euro in rekening zou kunnen brengen. Gaat het hier om een bijdrage ter
dekking van de kosten of om een kostendekkend tarief? De leden van de
CDA-fractie vragen wat de gemiddelde kosten per veiligheidsonderzoek
zijn. Zijn de kosten per onderzoek zo hoog dat die kunnen werken als een
reële economische prikkel? De regering stelt immers het volgende: «de
doorberekening van kosten aan de werkgever zal voor de werkgever een
stimulans vormen om, bij een indicatie dat de noodzaak om tot aanwijzing
over te gaan bestaat, goed in het oog te houden of wellicht het treffen van
additionele organisatorische of materiële beveiligingsmaatregelen vanuit
bedrijfseconomisch standpunt niet mogelijk is, waardoor aanwijzing van
vertrouwensfuncties achterwege kan blijven (pagina vier van de memorie
van toelichting).
De leden van de SGP-fractie ondersteunen het streven om het aantal
vertrouwensposities terug te dringen, maar vragen de regering of de
keuze voor een kostenprikkel wel het meest geschikte middel hiervoor is.
Waarom scherpt de regering het beleid ten aanzien van de aanwijzing van
vertrouwensposities niet aan, teneinde het nagestreefde doel te bereiken?
Ook het genoemde doel, de werkgever stimuleren zodat onnodig verloop
op vertrouwensfuncties wordt tegengegaan, kan met minder vergaande
middelen worden bereikt. Deze leden vragen de regering te motiveren
waarom zij tot de keuze van het genoemde middel is gekomen. Zijn er ook
nog andere mogelijkheden om invloed uit te oefenen om werkgevers te
bewegen tot alternatieve en minder vergaande beveiligingsmaatregelen
om hetzelfde doel van bescherming te bereiken? Wordt het veiligheidsonderzoek in de praktijk niet te gemakkelijk gezien als de ultieme oplossing,
terwijl het oorspronkelijk is bedoeld als een regeling voor restrisico’s?
4. Tarifering
De leden van de SP-fractie constateren dat met het invoeren van tarifering
de regering een drempel opwerpt. Deze leden merken op dat als organisaties bereid zijn het risico te nemen en het ergens toch onverhoopt zou
fout gaan, de rekening daarvan bij de samenleving komt te liggen.
Daarnaast betekent het voorliggende wetsvoorstel dat het initiatief meer
bij de organisaties zelf komt te liggen, aldus deze leden. Hoe gaat de
regering toezien op naleving van de wettelijke voorschriften omtrent het
aanwijzen van vertrouwensfuncties? Hoe gaat zij handhaven en welke
kosten zijn hiermee gemoeid? De leden van de SP-fractie vragen verder of
de problemen, die in de memorie van toelichting worden aangehaald,
alleen opgelost kunnen worden door tarifering. Zo wordt er gesproken
van «poolvorming» waarbij sprake is van een groep vertrouwensfunctionarissen die gescreend zijn door de AIVD, terwijl er geen directe band is
met een vertrouwensfunctie. Dergelijke «pools» zouden bestaan om een
flexibele personeelsinzet mogelijk te maken. Deze leden delen de mening
van de regering dat dit onwenselijk is, maar zien in tarifering geen
oplossing. Die «pools» kunnen dan gewoon blijven bestaan, alleen komt
de rekening voor de veiligheidsonderzoeken bij de onderneming zelf te
liggen. Wanneer de regering daadwerkelijk iets wil doen aan deze
«poolvorming», waarom kiest zij er dan niet voor om in het voorliggende
wetsvoorstel maatregelen op te nemen om het tegen te gaan, zoals
bijvoorbeeld door de verplichting dat na een veiligheidsonderzoek iemand
ook daadwerkelijk in een vertrouwensfunctie moet worden benoemd
(uiteraard onder voorbehoud dat uit het onderzoek geen bezwaren naar

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

6

boven zijn gekomen)? Deze leden zien daar meer heil in, omdat daarmee
het probleem direct aangepakt wordt. Zij vragen de regering hierop te
reageren.
De leden van de CDA-fractie lezen dat tarifering van veiligheidsonderzoeken werkgevers stimuleert «om een personeelsbeleid te voeren waarin
onnodig verloop op vertrouwensfuncties wordt teruggedrongen» (pagina
twee van de memorie van toelichting). Deze leden vragen wat de regering
verstaat onder «onnodig verloop». Hoeveel veiligheidsonderzoeken zijn
het gevolg van «onnodig verloop»?
De leden van de SGP-fractie wijzen erop dat een indicatie van de kosten
per veiligheidsonderzoek, die in rekening worden gebracht bij de
werkgever, in de memorie van toelichting ontbreekt. Deze leden hechten
eraan dat in economisch slechte tijden bedrijven niet te maken krijgen met
onevenredige lastenverzwaringen. Deze leden vragen de regering daarom
een indicatie te geven om zo tot een goede afweging te kunnen komen
tussen de bedrijfseconomische gevolgen en de belangen van de doorberekening van kosten door de staat.
5. Weigering in verband met onvoldoende gegevens
Voor de leden van de SGP-fractie is het duidelijk waarom de regering
dezelfde gronden voor de intrekking van de verklaring wil hanteren als
voor het weigeren van de verklaring. De consequenties van een intrekking
op grond van onvoldoende gegevens om een oordeel te kunnen geven
zijn echter niet vergelijkbaar, aldus deze leden. Een intrekking van de
verklaring zal leiden tot het verlies van de baan met vertrouwenspositie,
wat de rechtszekerheid van betrokkenen niet ten goede zal komen. Deze
leden vragen de regering om een reactie op de mogelijkheid van
dergelijke consequenties.
6. Administratieve lasten
De leden van de VVD-fractie lezen in de memorie van toelichting dat een
opgelegde heffing een beschikking is zoals bedoeld in de Algemene wet
bestuursrecht waartegen de gebruikelijke rechtsmiddelen open staan.
Deze leden vragen of er niet gewoon sprake is van een rekening die moet
worden betaald voor gemaakte kosten. Kan de regering op deze vragen
ingaan?
De leden van de SP-fractie constateren dat de kosten wel eens hoger
zouden kunnen worden dan de baten doordat de regering met het
voorliggende wetsvoorstel bureaucratie bewerkstelligt. Er zal gefactureerd
moeten worden. Organisaties zullen willen weten hoe dit bedrag tot stand
is gekomen. Daarvoor zullen de uren geregistreerd en de werkzaamheden
nader toelicht moeten worden. Daar komt bij dat tegen het besluit om de
kosten in rekening te brengen bij de betreffende organisatie open staat
voor bezwaar en beroep ingevolge de Algemene wet bestuursrecht.
Daarmee wordt een heel traject van juridisering toegevoegd, aldus deze
leden, wat de administratieve lasten en de bureaucratie verder zal doen
oplopen.
De voorzitter van de commissie,
Berndsen-Jansen
De adjunct-griffier van de commissie,
Thomassen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 673, nr. 5

7