Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2010–2011

32 752

Regels inzake de subsidiëring en het toezicht op
de financiën van politieke partijen (Wet
financiering politieke partijen)

Nr. 4

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Raad van State d.d.
15 september 2006 en het nader rapport d.d. 18 april 2011, aangeboden
aan de Koningin door de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, mede namens de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Het advies van de Raad van State is cursief afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 16 juni 2006, no. 06.002120, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het
voorstel van wet houdende regels inzake de subsidiëring en het toezicht
op de financiën van politieke partijen (Wet financiering politieke partijen),
met memorie van toelichting.
Het belangrijkste novum van het wetsvoorstel is gelegen in de regels voor
giften van particulieren. Daarnaast wordt beoogd de Wet subsidiëring
politieke partijen te vervangen.
De Raad van State onderschrijft de strekking van het wetsvoorstel, maar
maakt onder andere opmerkingen over de bevoegdheid tot het opleggen
van een bestuurlijke boete en het vervallen van de subsidie. Hij is van
oordeel dat in verband daarmee aanpassing van het voorstel wenselijk is.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 16 juni2006,
nr. 06.002120, machtigde Uwe Majesteit de Raad van State zijn advies
inzake het bovenvermelde ontwerp van een voorstel van wet rechtstreeks
aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 15 september 2006,
nr. W04.06.0196/1, bied ik u hierbij aan.

1
De oorspronkelijke tekst van het voorstel
van wet en van de memorie van toelichting
zoals voorgelegd aan de Raad van State is ter
inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt
Tweede Kamer.
2
In dit verband verwijst de Raad naar zijn
advies bij de wijziging van de Wet subsidiering politieke partijen houdende verhoging
van de subsidiebedragen, verbreding van de
subsidiabele doelen en aanpassing van de
subsidiegrondslag, kamerstukken II 2004/05,
29 869, nr. 4.

kst-32752-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2011

1. Reikwijdte
In de toelichting wordt gesteld dat politieke partijen een wezenlijke en
noodzakelijke voorwaarde zijn voor het functioneren van de democratie.
De Raad van State onderschrijft deze waarde van politieke partijen voor
de democratische rechtsstaat. De Raad merkt op dat in het wetsvoorstel
wordt volstaan met een regeling van de financiering van politieke partijen.
Daarbij rijst de vraag waarom financiële aspecten van politieke partijen
wel worden geregeld en andere aspecten niet.2

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

1

De Raad adviseert hieraan in de memorie van toelichting aandacht te
besteden en daarbij mede in te gaan op de vraag of het wenselijk is een
meer algemene (grond)wettelijke regeling van politieke partijen op te
nemen.
1. Reikwijdte
Het voorstel van wet behelst voorschriften over de financiering in brede
zin van politieke partijen. Zoals ook in de memorie van toelichting is
verwoord (paragraaf 2) acht het kabinet deze voorschriften zeer gewenst.
Regels over de financiering van politieke partijen zijn gericht op de
onafhankelijkheid van de politieke partijen en de zuiverheid en transparantie van besluitvorming. Evenals de Raad onderschrijf ik de waarde van
politieke partijen voor de democratische rechtsstaat.
Ik ben geen voorstander van een grondwettelijke regeling voor politieke
partijen. Politieke partijen zijn particuliere organisaties die niet tot de
Nederlandse staatsorganisatie behoren. Juist bij de opneming van
politieke partijen in de Grondwet zou een beeld kunnen ontstaan van een
«verstatelijking» van politieke partijen. Daarnaast vinden politieke partijen
in de Grondwet reeds bescherming in de vrijheid van vereniging en de
vrijheid van meningsuiting. Met deze grondrechten wordt zeker gesteld
dat de overheid alleen bij of krachtens formele wetgeving kan treden in
het functioneren van politieke partijen.
Onderhavig wetsvoorstel voorziet in een regeling van voorschriften over
financiële bijdragen aan een politieke partij. Deze moeten worden
beschouwd als een beperking van de (politieke) verenigingsvrijheid. Maar
deze wordt in dit geval toelaatbaar geacht. Van een toename van de
financiële afhankelijkheid tegenover de overheid is echter geen sprake.
Verdergaande of andersoortige regulering acht ik nu dan ook niet aan de
orde. Ik onderschrijf het uitgangspunt dat politieke partijen inhoudelijk
onafhankelijk dienen te zijn. Om die reden is het van belang dat politieke
partijen vrij zijn hun functies op een eigen wijze uit te oefenen. Die vrijheid
is juist een groot goed.
Ik ben van mening dat de inhoudelijke onafhankelijkheid ten opzichte van
de overheid afdoende is gewaarborgd. Deze waarborg is er onder andere
in gelegen dat mogelijkheden van de overheid voor interventie ontbreken.
Aldus is uitgesloten dat de overheid enige bevoegdheid heeft voor meer
of minder directe bemoeienis met de partijpolitieke oordeelsvorming en
standpunten. De huidige Wet subsidiëring politieke partijen, die in wezen
in het voorliggende wetsvoorstel wordt opgenomen, creëert evenmin
enige bevoegdheid tot een inhoudelijke interventie bij de activiteiten
waarvoor subsidie wordt verleend. Door de overheid wordt niet geoordeeld over de wenselijkheid van een activiteit of de doelmatigheid
waarmee deze wordt verricht. De ruime bestedingsvrijheid van de
subsidie draagt er zorg voor dat de overheid zich inhoudelijk niet met
politieke partijen bemoeit. Van aanvullende regelgeving wordt dan ook
geen toegevoegde waarde verwacht.
De memorie van toelichting is aangevuld met deze overwegingen.
2. Bestuurlijke boete
De uitvoering van en het toezicht op de naleving van de voorschriften bij
de financiering van politieke partijen zal worden uitgevoerd door de
Kiesraad. Artikel 34 van het wetvoorstel bepaalt dat de Kiesraad de
bevoegdheid krijgt tot het opleggen van bestuurlijke boetes.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

2

a. Noodzaak en wenselijkheid bestuurlijke boete
De Raad plaatst kanttekeningen bij de opportuniteit van de bevoegdheid
tot het opleggen van een bestuurlijke boete aan politieke partijen. Hij is
niet overtuigd van de noodzaak en wenselijkheid van een dergelijke boete.
De Raad verwacht dat de noodzaak tot het opleggen van een sanctie aan
een politieke partij niet vaak zal voorkomen. In het onverhoopte geval dat
een politieke partij een verplichting die voortvloeit uit het wetsvoorstel
niet nakomt, is het echter wel van belang dat dit gesanctioneerd kan
worden. Nu het opleggen van een sanctie aan een politieke partij raakt
aan de grondvesten van de democratische rechtsstaat ligt een met
waarborgen omklede strafrechtelijke procedure meer voor de hand dan
een bestuurlijke boete. Daarbij kan ook worden gewezen op de criteria van
de Commissie voor de Toetsing van Wetgevingsprojecten voor de keuze
tussen bestuurlijke en strafrechtelijke afdoening. Een belangrijke reden
om niet voor een bestuursrechtelijke maar een strafrechtelijke sanctie te
kiezen is het feit dat er deels sprake is van feiten met een sterke normatieve lading. Daarbij wijst de Raad bijvoorbeeld op artikel 19 van het
wetsvoorstel waarin de verplichting voor politieke partijen is opgenomen
om een zodanige administratie te voeren dat een betrouwbaar beeld
wordt gegeven van de financiële positie van de partij. Hierbij zou een
parallel kunnen worden getrokken met het plegen van valsheid in
geschrift als omschreven in artikel 225 van het Wetboek van Strafrecht.
Een ander argument voor strafrechtelijke afdoening is het feit dat er geen
geschikt orgaan is voor het opleggen van een bestuurlijke boete aan een
politieke partij. De Raad acht de Kiesraad hiervoor minder geschikt, omdat
deze nieuwe taak niet past bij de overige taken van de Kiesraad. Naar het
oordeel van de Raad bestaat er geen ander geschikt bestuursorgaan dat
deze bestuurlijke boetebevoegdheid zou kunnen uitoefenen en is het niet
wenselijk om voor deze specifieke en naar het zich laat aanzien zeer
geringe taak een nieuw orgaan in te stellen.
De Raad adviseert de bestuurlijke boete in het wetsvoorstel te laten
vervallen en te vervangen door een strafrechtelijke afdoening.
Niettegenstaande het voorgaande maakt de Raad de volgende opmerkingen.
b. Scheiding van bevoegdheden
De Kiesraad wordt belast met het toezicht op de naleving van de wet èn
met het opleggen van boetes. In de memorie van toelichting wordt
gesteld dat de Kiesraad deze activiteiten organisatorisch zal scheiden en
dat daar geen wettelijke regeling voor nodig is. Ingevolge artikel V van het
wetsvoorstel tot aanvulling van de Algemene wet bestuursrecht (Vierde
tranche Algemene wet bestuursrecht)1 bepaalt artikel 10:3, vierde lid, Awb
dat als artikel 5.4.2.6 van dat wetsvoorstel van toepassing is, het mandaat
tot het opleggen van een bestuurlijke boete niet wordt verleend aan
degene die van de overtreding een rapport of proces-verbaal heeft
opgemaakt. Artikel 5.4.2.6. ziet op de procedure die moet worden gevolgd
wanneer een bestuurlijke boete van meer dan € 340 kan worden
opgelegd. Aan het wettelijk vastleggen van de scheiding van bevoegdheden ligt ten grondslag dat een feitelijke distantie tussen betrokkenheid
bij het constateren van het feit en de boeteoplegging noodzakelijk wordt
geacht. Ook in de memorie van toelichting bij het voorliggende
wetsvoorstel wordt de wenselijkheid van een scheiding van deze
bevoegdheden onderschreven. Gelet op het feit dat de Wet Vierde tranche
Algemene wet bestuursrecht naar verwachting nog niet in werking zal zijn
bij het in werking treden van de Wet financiering politieke partijen en
omdat de bepaling van artikel 10:3 Awb juncto artikel 5.4.2.6 Awb in casu
bepaald van belang is, adviseert de Raad een artikel van dezelfde
strekking in het wetsvoorstel op te nemen.
1

Kamerstukken II 2003/04, 29 702, nr. 2.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

3

c. Hoogte boete
In het voorgestelde artikel 34, tiende lid, wordt bepaald dat bij algemene
maatregel van bestuur nadere regels kunnen worden gesteld over de
hoogte van de op te leggen boetes. Het opleggen van een bestuurlijke
boete aan een politieke partij is een ingrijpende bevoegdheid die
nauwkeurig dient te zijn geregeld. Een nadere regeling ten aanzien van de
hoogte van de op te leggen boetes is daarom noodzakelijk.
De Raad adviseert daarom de bevoegdheid tot het stellen van nadere
regels bij algemene maatregel van bestuur niet facultatief te stellen, maar
ertoe te verplichten.
d. Termijn opleggen boete
Artikel 34 van het wetsvoorstel ziet op de procedure die in acht wordt
genomen bij het opleggen van de bestuurlijke boete. Hierbij is grotendeels aangesloten bij het wetsvoorstel Vierde tranche Algemene wet
bestuursrecht. Er is echter geen bepaling opgenomen die aansluit bij
artikel 5.4.2.4 van het wetsvoorstel Vierde tranche Algemene wet
bestuursrecht. Dat artikel bepaalt dat, indien van de overtreding een
rapport is opgemaakt, het bestuursorgaan binnen 13 weken na de
dagtekening van het rapport beslist omtrent het opleggen van de
bestuurlijke boete.
De Raad adviseert in de memorie van toelichting uiteen te zetten waarom
in het wetsvoorstel niet een vergelijkbare bepaling is opgenomen en zo
nodig het wetsvoorstel aan te vullen.
2. De bestuurlijke boete
Mede naar aanleiding van het advies van de Raad is de toebedeling van
de uitvoerings- en toezichttaken aan de Kiesraad heroverwogen. Bij nader
inzien lijkt de Kiesraad hiervoor toch niet de meest aangewezen instantie.
De Kiesraad treedt op als centraal stembureau bij de verkiezing van de
leden van de Eerste en Tweede Kamer en het Europees Parlement. Daarbij
neemt de Kiesraad als zelfstandig bestuursorgaan besluiten in individuele
gevallen. De Kiesraad beslist op verzoeken omtrent de registratie van een
aanduiding van een politieke groepering ten behoeve van de verkiezingen
voor de Eerste en Tweede Kamer en het Europees Parlement, houdt een
register bij met aanduidingen van landelijke politieke groeperingen en
beslist over de geldigheid van de kandidatenlijsten voor verkiezingen
Europees Parlement en Eerste Kamer en stelt van deze organen, alsmede
van de Tweede Kamer, de verkiezingsuitslag vast. Bij de uitvoering van
deze taken moet iedere schijn van partijdigheid worden vermeden.
Bemoeienis met het (financieel) functioneren van politieke partijen heeft
dan risico’s in zich.
Op grond van de Wet subsidiëring politieke partijen berust de uitvoering
van de subsidiëringstaak en het toezicht op de naleving van de financieringsvoorschriften door politieke partijen bij de minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties. Voorgesteld wordt nu om de minister van
Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties ook met de overige uitvoerings- en toezichttaken uit het wetsvoorstel te belasten. Daartegen bestaan
geen bezwaren omdat onderhavig wetsvoorstel uitdrukkelijk niet de
bedoeling heeft de overheid, of enig ander toezichts- of uitvoeringsorgaan, de bevoegdheid te geven om invloed uit te oefenen op de
partijpolitieke oordeelsvorming en standpunten of op het interne
functioneren van politieke partijen. Om die reden wordt de subsidie, zoals
nu ook reeds op grond van de huidige Wet subsidiëring politieke partijen
het geval is, op grond van objectieve criteria aan de politieke partijen
verstrekt. De subsidieverlening is dus in hoge mate een wettelijk
gebonden bevoegdheid. Het is ook niet zo dat de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties nadere voorwaarden kan stellen aan
een activiteit of kan afwegen of een bepaalde concrete activiteit naar zijn

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

4

idee wel of niet zinvol of wenselijk is. Dat is een vorm van overheidsbemoeienis die niet mag voorkomen.
Voor wat betreft de financieringsvoorschriften geldt hetzelfde. Politieke
partijen zijn en blijven vrij om buiten de subsidie andere inkomsten te
verwerven. De minister heeft daar geen enkele zeggenschap over en
spreekt daar ook geen oordeel over uit. Het wetsvoorstel ziet uitsluitend
op de transparantie van ontvangen giften. Er worden geen beperkingen
gesteld aan de mogelijkheid om giften te ontvangen. Uitsluitend vereist is
dat helder is wat de herkomst van de inkomsten is. Verder is zeer
gedetailleerd geregeld welke eisen worden gesteld aan het transparant
maken van ontvangen giften. Dit impliceert dat er bij het toezicht op de
naleving van deze voorschriften niet of nauwelijks beleidsruimte is.
2a. Noodzaak en wenselijkheid bestuurlijke boete
Ik deel de opvatting van de Raad dat sanctionering moet kunnen
geschieden, indien een politieke partij een verplichting die voortvloeit uit
het wetsvoorstel niet nakomt. Anders dan de Raad ben ik van mening dat
in deze voor de sancties het strafrecht niet in alle opzichten de voorkeur
heeft. Bij ingrijpender overtredingen is het strafrecht ook wat mij betreft
het aangewezen middel. Het vermoeden is echter dat overtredingen ook
veelal zullen bestaan uit nalatigheden die weliswaar verwijtbaar zijn, maar
waarbij het niet wenselijk is uit oogpunt van proportionaliteit dat daarbij
altijd het strafrechtelijke apparaat zou moeten worden ingezet.
Zoals de Raad van State terecht heeft opgemerkt, zal voor veel overtredingen inzake registratieplicht en verslaglegging het algemene delict
«valsheid in geschrifte» uit het Wetboek van Strafrecht aan de orde zijn.
Het nalaten van registratie of het niet naleven van de openbaarmakingsplicht zouden daar in beginsel niet onder vallen. Voor die overtredingen
acht ik de bestuurlijke boete meer aangewezen als sanctiemiddel.
Het instrument van de bestuurlijke boete is in het wetsvoorstel gehandhaafd. Voor de administratieve vergrijpen en het niet betrachten van
transparantie is de bestuurlijke boete het aangewezen instrument. Het is
belangrijk dat daartegen steeds adequaat kan worden opgetreden, maar
op een wijze en met middelen die proportioneel zijn. Dit raakt ook niet aan
de grondvesten van de democratische rechtsstaat, zoals geschetst door de
Raad van State. Mede daartoe is in het wetsvoorstel de maximale hoogte
van de bestuurlijke boete gesteld op 25 000 euro. De mogelijkheid van de
boete bestaat daarmee voor die overtredingen waarbij geen sprake is van
een strafrechtelijk delict alsmede voor overtredingen waarbij het
openbaar ministerie niet tot vervolging overgaat.
Indien feiten of handelingen worden waargenomen die mogelijk strafbare
feiten vormen, wordt het openbaar ministerie daarvan op de hoogte
gesteld. Het openbaar ministerie beoordeelt of de zaak voor vervolging in
aanmerking komt. Indien het openbaar ministerie besluit tot strafrechtelijke vervolging, geschiedt dit volgens de daarvoor geldende procedures.
Voor een bestuursrechtelijke handhavende rol is dan geen plaats meer.
Afdeling 5.4.1 Awb bevat een regeling over de verhouding bestuurlijke
boete en strafrechtelijke afdoening.

1

Kamerstukken II, 2005–2006, 29 849, nr. 30.
Kamerstukken 29 702, TK 2003–2004, nr. 3,
blz. 117–121 en het Advies van de Commissie
voor de Toetsing van wetgevingsprojecten
CTW), Handhaving door bestuurlijke boeten.
2

Aldus wordt de mogelijkheid van bestuurlijke boete ook geregeld in lijn
met de criteria voor de keuze tussen sanctiestelsels met name waar het
betreft de keuze tussen bestuursrecht en strafrecht. Daarover is aan de
Tweede Kamer een notitie gezonden over de verhouding tussen bestuursrechtelijke en strafrechtelijke handhaving.1 Ook in andere schriftelijke
stukken worden de criteria (indicatoren) beschreven die een rol kunnen
spelen bij de keuze tussen de diverse sanctiestelsels.2

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

5

De bestuurlijke boete wordt aangewend voor die gevallen waarbij de
overtreding eenvoudig is vast te stellen, er geen behoefte is aan een
opsporingsfase met bijbehorende dwangmiddelen en opsporingsbevoegdheden en er geen zware straffen nodig zijn, ook niet ter
afschrikking.
Aldus wordt gekomen tot een passend stelsel voor de handhaving van de
financieringsvoorschriften.
2b. Scheiding van bevoegdheden
Met de inwerkingtreding van de Vierde tranche Algemene wet bestuursrecht in 2009 is een bepaling van die strekking inmiddels opgenomen in
artikel 10:3 Awb. In Hoofdstuk 5, Titel 5:1, Awb zijn voorts voorschriften
opgenomen die van toepassing zijn bij het opleggen van een bestuurlijke
boete. Er is dan ook geen aanleiding meer om artikelen van deze strekking
in het wetsvoorstel op te nemen.
2c. Hoogte boete
Er is van afgezien om de bevoegdheid tot het stellen van nadere regels
over de hoogte van de op te leggen boetes imperatief te formuleren, zoals
de Raad adviseert. Ik acht het namelijk wenselijk ruimte te laten om te
beoordelen of deze regeling opportuun blijkt. Opgemerkt zij dat, zoals
aangegeven, in de Awb algemene voorschriften zijn opgenomen over het
opleggen van een bestuurlijke boete. In onderhavig wetsvoorstel is een
maximum gesteld aan de hoogte van de boete. Bij het bepalen van de
hoogte van een bestuurlijke boete dienen uiteraard de omstandigheden
van het geval en de aard en verwijtbaarheid van de overtreding te worden
betrokken (artikel 5:46 Awb). Het kabinet wil bezien of het wenselijk is om
ten aanzien van onderhavige boetes algemene regels te stellen. Het
wetsvoorstel biedt hier wel de mogelijkheid voor.
2d. Termijn opleggen boete
Aangezien inmiddels de Vierde tranche Awb in werking is getreden, is er
geen aanleiding meer om in dit wetsvoorstel procedurele voorschriften op
te nemen omtrent het opleggen van de bestuurlijke boete.
3. Vervallen van de subsidie
Ingevolge artikel 36 van het wetsvoorstel (dat artikel 16 van de Wet
subsidiëring politieke partijen overneemt) vervalt de subsidie wanneer de
politieke partij in kwestie wordt veroordeeld wegens discriminatie. In zijn
advies bij de Wet subsidiëring politieke partijen wees de Raad erop dat
ook andere strafbare feiten hiervoor in aanmerking zouden kunnen
komen.1 Een voorbeeld hiervan zou kunnen zijn de veroordeling wegens
een terroristisch misdrijf. In het nader rapport werd destijds gesteld dat
discriminatie raakt aan de grondslagen van de democratische rechtsstaat
en daarom intrekking rechtvaardigt, maar dat de minister ten aanzien van
andere misdrijven vooralsnog niet was overtuigd dat intrekking passend
zou zijn.
De Raad adviseert in de memorie van toelichting uitdrukkelijk aandacht te
besteden aan de vraag of nog steeds kan worden volstaan met het
opnemen van veroordeling wegens discriminatie.
3. Vervallen van de subsidie
Naar aanleiding van het advies van de Raad is artikel 36 van het wetsvoorstel aangevuld met een veroordeling wegens een terroristisch
misdrijf. Bij onherroepelijke veroordeling vervalt de subsidie op gelijke
wijze als bij veroordeling van een politieke partij wegens discriminatie.

1

Kamerstukken II 1997/98, 25 704, A, blz. 6.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

6

4. Artikel 28, vierde lid
Op grond van het voorgestelde artikel 28, vierde lid, verstrekken de
kandidaten die zijn geplaatst op een kandidatenlijst van een politieke partij
deze partij de gegevens die nodig zijn om aan de verplichtingen van het
wetsvoorstel te voldoen.
De Raad ziet niet in waarom niet volstaan kan worden met de verplichting
voor de partij om deze gegevens te verstrekken (het derde lid). Hieruit
volgt reeds dat kandidaten gegevens aan de partij zullen moeten
verstrekken. Hoe dat plaatsvindt, is een interne zaak van elke partij.
De Raad beveelt aan artikel 28, vierde lid, te laten vervallen.
4. Artikel 28
De Raad constateert terecht dat reeds uit de verplichting voor de partij om
gegevens te verstrekken volgt dat kandidaten gegevens aan de partij
zullen moeten verstrekken. Met het artikel in het wetsvoorstel wordt
echter benadrukt dat er ook op de kandidaten een wettelijke plicht tot
gegevensverstrekking berust. Dat uiteindelijk de partij de gegevens bij de
minister van Binnenlandse en Koninkrijksrelaties aanlevert en dat het
toezicht zich op de partij richt, doet daar niet aan af. Om die reden is
artikel 28, vijfde lid, gehandhaafd.
5. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Raad naar de bij het
advies behorende bijlage.
5. Redactionele kanttekeningen en andere wijzigingen
De redactionele kanttekeningen van de Raad zijn in het gewijzigde
wetsvoorstel verwerkt. Voorts zijn ook een aantal aanvullingen en
wijzigingen in het voorstel aangebracht. Deze zijn veelal van technische of
redactionele aard. Niet meer in het voorstel is opgenomen maxima te
stellen aan te ontvangen bijdragen. Zoals in de memorie van toelichting is
uiteengezet, is het wetsvoorstel gericht op de transparantie van
ontvangen giften.
6. Advies College Bescherming Persoonsgegevens
Naar aanleiding van het advies van het college is de memorie van
toelichting aangepast met betrekking tot de registratie van persoonsgegevens.
De Raad van State geeft U in overweging het voorstel van wet te zenden
aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal nadat met het vorenstaande
rekening zal zijn gehouden.
De Vice-President van de Raad van State,
H. D. Tjeenk Willink
Ik moge U, mede namens mijn ambtgenoot van Onderwijs, Cultuur en
Wetenschap, verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet
en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer de
Staten-Generaal te zenden.
De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
J. P. H. Donner

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

7

Bijlage bij het advies van de Raad van State betreffende
no. W04.06.0196/I met redactionele kanttekeningen die de Raad
in overweging geeft.
–
–
–
–
–
–

–

In artikel 1, onderdeel b, het eerste woord «de» laten vervallen.
In artikel 1, onderdeel j, «geleverde» laten vervallen en na politieke
partij invoegen: aan haar geleverd.
Artikel 6, eerste lid, onderdeel e, vervangen door:
e. instemming van haar leden heeft om te worden aangemerkt als lid
van de politieke partij.
In artikel 34, eerste lid, «artikel 19, eerste lid, onder c en f» vervangen
door: artikel 19, eerste lid, aanhef en onder c en f.
In artikel 34 met betrekking tot de artikelen 29, 30, 31 en 32 toevoegen
dat het gaat om die artikelen in samenhang met de daarop van
overeenkomstige toepassing verklaarde, «hiervoor genoemde»
bepalingen.
In artikel A 9 na «de Comptabiliteitswet vervult» «het» vervangen door:
hij.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 752, nr. 4

8