NOTA VAN TOELICHTING
Algemeen
Met de inwerkingtreding van de Wet op de kansspelen in verband met de instelling van de
kansspelautoriteit (Stb. 2012, 11) per 1 april 2012 is in artikel 4a van de Wet op de kansspelen
(hierna: de wet) voorgeschreven dat vergunninghouders maatregelen en voorzieningen treffen die
nodig zijn om kansspelverslaving te voorkomen. Voorts worden in dat artikel regels gesteld
omtrent evenwichtig vormgegeven wervings- en reclameactiviteiten van vergunninghouders,
waarbij in het bijzonder gewaakt dient te worden tegen onmatige deelneming aan kansspelen. Bij
brief van 26 september 2011 aan de Voorzitter van de Tweede Kamer1 heb ik toegezegd om deze
algemene maatregel van bestuur tot stand te brengen.
Overigens zij gewezen op het onder auspiciën van WODC uitgebrachte rapport “Gokken in kaart.
Tweede meting aard en omvang kansspelen in Nederland”.2 Het rapport, dat werd opgesteld om de
aard en omvang van kansspelverslaving in Nederland in kaart te brengen, bevat de aanbeveling
om strikter toe te zien op de zorgvuldige en evenwichtige wijze waarop wervings- en
reclameactiviteiten vormgegeven dienen te worden. Dit besluit biedt handvatten om daaraan
concrete invulling te geven.
Aan de wet en het Nederlandse stelsel voor het organiseren van kansspelen liggen de volgende
doelstellingen ten grondslag: het voorkomen van kansspelverslaving, het beschermen van de
consument en het tegengaan van criminaliteit en illegaliteit. Mede gezien de opkomst van illegaal
aanbod op met name het internet, is als noodzakelijke voorwaarde voor de verwezenlijking van die
doelstellingen van belang dat het legale aanbod zodanig passend en attractief is, dat de consument
het legale aanbod verkiest boven het illegale aanbod. Voor het wettelijk kader voor de wervingsen reclameactiviteiten van legale kansspelaanbieders geldt derhalve als uitgangpunt dat aan deze
activiteiten voldoende ruimte moet worden geboden om de consument te wijzen op het legale
aanbod. Via werving en reclameactiviteiten kan de consument worden gewezen op de
mogelijkheden en voordelen van het legale aanbod aan kansspelen, zoals de betrouwbaarheid van
zowel de aanbieder als de aangeboden kansspelen. Bovendien kan de consument via werving en
reclameactiviteiten worden gewezen op de risico’s van deelneming aan kansspelen. Tegelijkertijd
moet worden voorkomen dat met deze wervings- en reclame activiteiten de algemene deelneming
aan kansspelen wordt gestimuleerd of, in het bijzonder, dat wordt aangezet tot onmatige
deelneming. Dit besluit vindt het evenwicht tussen deze twee aspecten.
Bovengeschetste uitgangspunten sluiten aan bij geldend Europees recht. Het aanbieden van
kansspelen valt onder het vrij verkeer van diensten op grond van artikel 56 van het Verdrag
betreffende de werking van de Europese Unie (VwEU). Volgens vaste jurisprudentie van het Hof
van Justitie van de Europese Unie zijn de bescherming van de consument en de bescherming van
de maatschappelijke orde dwingende redenen van algemeen belang die beperkingen aan de
vrijheid van dienstverrichting waar het betreft het aanbieden van kansspelen kunnen
rechtvaardigen. Voorts stelt het Hof in de zaken Placanica3 en Stoβ4: “Om ervoor te zorgen dat de
kansspelactiviteiten in controleerbare banen worden geleid, moeten de marktdeelnemers met een
vergunning een betrouwbaar, maar tegelijkertijd aantrekkelijk, alternatief bieden voor de nietgereglementeerde activiteiten, hetgeen op zich een aanbod van een breed scala aan spelen,
reclame van een bepaalde omvang en gebruikmaking van nieuwe distributietechnieken kan
impliceren”. Een indicatie van de randvoorwaarden aan reclame kan gevonden worden in het
standpunt van het Hof dat in geval van een openbaar monopolie “[de] gemaakte reclame moet hoe
dan ook gematigd blijven en strikt beperkt zijn tot wat nodig is om de consument aldus in de
richting van gecontroleerde kansspelcircuits te leiden. Deze reclame mag daarentegen niet tot doel
hebben de natuurlijke goklust van de consument aan te wakkeren door hem ertoe aan te zetten
actief aan kansspelen deel te nemen, met name door deze spelen te banaliseren of er een positief
beeld van te scheppen dat verband houdt met het feit dat de ingezamelde inkomsten bestemd zijn
voor activiteiten van algemeen belang, of nog door de aantrekkingskracht van kansspelen te
vergroten door middel van indringende reclameboodschappen die aanzienlijke winsten

1

Kamerstukken II 2011/12, 32 264, nr. 23.
“Gokken in kaart. Tweede meting aard en omvang kansspelen in Nederland”. (WODC-rapport van december
2011). Toegezonden aan de Tweede Kamer op 22 maart 2012 (Kamerstukken II 2011/12, 24 557, nr. 131.
3
Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 6 maart 2007, Placanica e.a., C-338/04, C-359/04
en C-360/04, Jurispr. blz. I-1891, pt. 55.
4
Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 september 2010, Stoß e.a., C-316/07, C-358/07–
C-360/07, C-409/07 en C-410/07, pt. 101.
2

voorspiegelen”. 5 Uit deze overwegingen kan worden opgemaakt dat het Europees recht vereist dat
naarmate een nationaal stelsel restrictiever is met betrekking tot de toegang tot de markt, dat ook
de regelgeving ten aanzien van de mogelijkheden van reclame binnen dat stelsel restrictiever van
aard dient te zijn. Maatgevend is steeds de vraag welk reclameaanbod noodzakelijk en gepast is
om de deelnemers aan kansspelen in voldoende mate in de richting van het gereguleerde aanbod
te leiden, zonder daarbij deelneming aan kansspelen in het algemeen, en onmatige deelneming in
het bijzonder, te stimuleren.
Handelsreclame is in artikel 7, vierde lid, van de Grondwet uitgezonderd van de grondwettelijke
bescherming van het recht op vrije meningsuiting. Handelsreclame wordt echter wel beschermd
door het recht op vrijheid van meningsuiting zoals neergelegd in artikel 10, eerste lid, van het
Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden
(EVRM). Echter niet alle uitingsvormen genieten dezelfde mate van bescherming: aan “commercial
speech” komt de minste bescherming toe. Bovendien kan op grond van het tweede lid van artikel
10 EVRM de vrijheid van meningsuiting onder bepaalde voorwaarden worden beperkt. Dit is
toegestaan indien de beperking bij wettelijk voorschrift is geregeld, noodzakelijk is in een
democratische samenleving en in het belang van doelstellingen van algemeen belang is, zoals de
bescherming van de volksgezondheid of de goede zeden en het voorkomen van strafbare feiten. De
hiervoor beschreven doelstellingen van de wet en het Nederlandse stelsel voor het organiseren van
kansspelen bieden ook in het licht van het EVRM voldoende grond voor de voorgestelde regulering
van reclame-uitingen.
Dit besluit bevat regels omtrent de toegestane en voorgeschreven inhoud, de toegestane
methoden en de mate van werving en reclame voor kansspelen. Hierbij zijn in aanmerking
genomen de verschillen in verslavingsrisico tussen de verschillende kansspelen. Voor de
kansspelen met een laag verslavingsrisico, de goede-doelen-loterijen, de Staatsloterij en het
lottospel, geldt op afzonderlijke onderdelen een lichter regime dan voor de andere kansspelen die
een hoger verslavingsrisico met zich brengen, zoals casinospelen en speelautomaten. Wervings- en
reclameactiviteiten, bijvoorbeeld door middel van het per post versturen van reclamefolders,
kunnen tot ergernis leiden bij de consument. Om die reden verplicht dit besluit de houder van een
kansspelvergunning om gehoor te geven aan een verzoek van een consument om niet meer door
hem persoonlijk benaderd te worden.
In dit besluit wordt voorts invulling gegeven aan het hierboven beschreven toeleiden van
consumenten naar het legale aanbod. Om te bevorderen dat de consument het legale
kansspelaanbod verkiest boven het illegale kansspelaanbod, wordt vergunninghouders enerzijds de
ruimte geboden om te adverteren met hun kansspelaanbod. Anderzijds mag dit niet ertoe leiden
dat algemene deelneming aan kansspelen wordt gestimuleerd of dat wordt aangezet tot onmatige
deelneming. Zogenaamde ‘lokkertjes’, waarbij consumenten op indirecte wijze tot deelneming aan
kansspelen worden aangezet staan hiermee op gespannen voet. Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht
worden aan het lokken van consumenten met gratis speelfiches voor casinospelen of aan de
situatie dat kansspelaanbieders via het benadrukken en aanprijzen van andere diensten of
goederen op indirecte wijze consumenten proberen te overreden om deel te nemen aan
kansspelen.
Dit besluit voorziet bovendien in een algemene zorgplicht van kansspelaanbieders. Dit laatste is
geconcretiseerd in informatieverplichtingen en in het stellen van kennisvereisten ter zake van
verslavingspreventie. Voor houders van een vergunning tot het organiseren van een speelcasino en
houders van een vergunning voor het exploiteren van speelautomaten geldt bovendien de
verplichting tot het verstrekken van informatie aan deelnemers over de gevaren van
kansspelverslaving en de toegang tot verslavingszorg wanneer er sprake is van (dreiging van)
onmatige deelneming.
Het toezicht op de naleving en de handhaving van dit besluit ligt krachtens Titel VI van de wet
primair in handen van de raad van bestuur van de kansspelautoriteit. De raad van bestuur van de
kansspelautoriteit heeft de volgende bestuurlijke handhavingsbevoegdheden: het opleggen van een
last onder bestuursdwang, een last onder dwangsom of een bestuurlijke boete. Dit
bestuursrechtelijk handhavingsinstrumentarium biedt de raad van bestuur de mogelijkheid om
snel, effectief en proportioneel handhavend op te treden indien vergunninghouders in strijd met de
bepalingen uit dit besluit handelen. Zo kan het opleggen van een last onder dwangsom een

5

Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 september 2010, Stoß e.a., C-316/07, C-358/07–
C-360/07, C-409/07 en C-410/07, pt. 103.

effectief handhavingsinstrument zijn om op te treden tegen misleidende reclamespotjes op
televisie.
Toezicht en handhaving van dit besluit komt echter niet exclusief toe aan de raad van bestuur van
de kansspelautoriteit. Zo houden ook de Consumentenautoriteit, de Reclame Code Commissie
(RCC), het Commissariaat voor de Media (CvdM) en de Onafhankelijke Post en Telecommunicatie
Autoriteit (OPTA) zich vanuit hun verantwoordelijkheid bezig met toezicht en handhaving met
betrekking tot wervings- en reclameactiviteiten van vergunninghouders. Dit besluit staat niet in de
weg aan de voortzetting van de activiteiten van deze toezichthouders. Wel is het van belang dat de
activiteiten van de verschillende toezichthouders worden afgestemd en dat de taken duidelijk
worden afgebakend. De kansspelautoriteit zal hierover afspraken maken met de andere
toezichthouders.
Artikelsgewijs
Artikel 2
In dit artikel zijn de hoofdregels neergelegd met betrekking tot de inhoud van wervings- en
reclameactiviteiten voor kansspelen. Als belangrijkste principe is in het eerste lid neergelegd dat
werving en reclame alleen gericht mag zijn op verantwoorde deelneming, de tegenhanger van de in
artikel 4a van de wet genoemde, en de in het tweede lid gedefinieerde, onmatige deelneming.
Het derde lid bevat enkele voorbeelden van het aanzetten tot onmatige deelneming. In het kader
van het hoge beschermingsniveau dat wordt nagestreefd, schrijft het vierde lid voor dat bij werving
en reclame voor kansspelen bepaalde maatschappelijk kwetsbare groepen nadrukkelijk dienen te
worden ontzien. Uit het gebod om bij wervings- en reclameactiviteiten minderjarigen te ontzien
volgt dat minderjarigen niet in reclames van vergunninghouders mogen worden afgebeeld. Voor
diverse kleinere loterijen zoals die van Scouting Nederland, Jantje Beton en de Grote Clubactie
worden door minderjarigen loten verkocht voor hun organisatie, school, club of vereniging. Deze
minderjarigen mogen uit de aard der zaak wel in beeld worden gebracht. De wijze waarop deze
minderjarigen in beeld worden gebracht mag echter nooit aanzetten tot deelname aan het kansspel
door minderjarigen zelf.
Het vijfde lid verbiedt zogenaamde “koppelreclame”, waarbij de diensten van de vergunninghouder
worden aangeprezen in samenhang met diensten of goederen van derden. Daarbij kan bijvoorbeeld
gedacht worden aan reclame voor een optreden van een bekende artiest in een casino of aan
wervingsactiviteiten waarbij korting op een zorgverzekering in het vooruitzicht wordt gesteld als
consumenten deelnemen aan een loterij. Het gevaar bij dit type reclame is dat consumenten via de
diensten of goederen van derden worden aangezet tot deelneming aan kansspelen.
Met het voorschrift in het zesde lid wordt beoogd te voorkomen dat kansspelaanbieders via het
benadrukken en aanprijzen van andere diensten of goederen op indirecte wijze consumenten
proberen te overreden deel te nemen aan kansspelen. Uit de wervings- en reclameactiviteiten dient
voldoende te blijken dat deze afkomstig zijn van kansspelaanbieders. In die zin beoogt het lid te
voorkomen dat consumenten door middel van een onevenwichtige aanprijzing van een
nevenactiviteit op het verkeerde been worden gezet en op die manier worden verleid tot
deelneming aan een kansspel. Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan het casino dat niet
met kansspelen maar slechts met warme maaltijden adverteert, waardoor consumenten in alle
redelijkheid zouden kunnen denken dat het niet een kansspelaanbieder maar een restauranthouder
betreft. Het zevende lid verbiedt vergunninghouders van kansspelautomaten in een
hoogdrempelige inrichting reclame te maken voor de in hun etablissement aanwezig zijnde
kansspelautomaten. Hiermee wordt voorkomen dat hoogdrempelige inrichtingen, zoals restaurants,
het aanbieden van kansspelen van nevenactiviteit tot hoofdactiviteit promoveren. Wervings- en
reclameactiviteiten die gericht zijn op het aanprijzen van de andere goederen en diensten die deze
vergunninghouders aanbieden blijven toegestaan.
Het achtste lid is ingegeven door de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie. In
het arrest Stoβ overwoog het Hof van Justitie ten aanzien van openbare monopolies: “Deze
reclame mag daarentegen niet tot doel hebben de natuurlijke goklust van de consument aan te
wakkeren door hem ertoe aan te zetten actief aan kansspelen deel te nemen, met name door deze
spelen te banaliseren of er een positief beeld van te scheppen dat verband houdt met het feit dat
de ingezamelde inkomsten bestemd zijn voor activiteiten van algemeen belang”. 6
Artikel 3
In artikel 3 zijn de hoofdregels gesteld omtrent de verschillende modaliteiten van werving en
reclame of de verschillende wijzen waarop deze kunnen plaatsvinden. Artikel 4a van de wet bevat

6

Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 september 2010, Stoß e.a., C-316/07, C-358/07–
C-360/07, C-409/07 en C-410/07, pt. 103.

een verbod op misleiding in het kader van werving en reclameactiviteiten voor kansspelen. Met dit
verbod is aangesloten op de onrechtmatigheid van misleidende handelspraktijken en misleidende
reclame op grond van de afdeling 3A en 4 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Het
wettelijk verbod maakt voor zover het kansspelen betreft bestuursrechtelijke handhaving door de
kansspelautoriteit mogelijk. In dit besluit wordt dit aangevuld en gecompleteerd met een verbod op
de andere categorie oneerlijke handelspraktijken van afdeling 3A van Boek 6 BW, namelijk de
agressieve handelspraktijken.
Het tweede lid van dit artikel verbiedt huis-aan-huisbezoeken door vergunninghouders. Zulke huisaan-huisbezoeken blijven toegestaan voor houders van vergunningen verleend op grond van artikel
3, eerste lid, van de wet. Deze uitzondering is gemaakt om de goede-doelen-loterijen, die in
belangrijke mate afhankelijk zijn van huis-aan-huisbezoeken, de mogelijkheid te blijven bieden om
loten aan te prijzen voor het goede doel. Uiteraard blijven verkopers van loten van goede-doelenloterijen onverminderd gebonden aan de andere bepalingen in dit besluit, bijvoorbeeld met
betrekking tot het verbod van misleidende en agressieve handelspraktijken.
Het derde lid beoogt andere vormen van “direct marketing”, waarbij de consument rechtstreeks en
persoonlijk wordt benaderd, in beginsel toe te staan. Vergunde kansspelaanbieders wordt aldus de
vrijheid gegund om consumenten rechtstreeks te benaderen, maar die vrijheid brengt wel
verantwoordelijkheid met zich mee. Indien een consument rechtstreeks dan wel bij een daarvoor
ingericht centraal meldpunt, zoals het wettelijke bel-me-niet-register of het Nationaal Postregister
van de Stichting Postfilter, aangeeft zulks niet op prijs te stellen, dan geldt een verbod om de
betrokken consument nog langer op deze wijze te benaderen. Wat betreft het (wettelijke) bel-meniet-register is een dergelijke handelwijze tevens in strijd met de regels daarover op grond van de
Telecommunicatiewet. Deelname aan het Nationaal Postregister is tot nu toe vrijwillig en wordt
gehandhaafd door de Stichting Reclamecode van de Reclame Code Commissie (RCC). Het derde lid
is techniekonafhankelijk geformuleerd en sluit dus ook andere manieren van persoonlijke
benadering in, zoals e-mail, sms en fax.
Onder sponsoring in artikel 1.1 van de Mediawet 2008 wordt verstaan het vermelden of tonen van
een naam of beeldmerk aan het begin of aan het einde van een programmaonderdeel, vaak
ingeleid met de tekst “Dit programma wordt mede mogelijk gemaakt door”. Het vierde lid verbiedt
zulke sponsoring door kansspelaanbieders. Voor de houders van vergunningen op grond van artikel
3, eerste lid, 9, eerste lid, 27b, eerste lid, en 30c, eerste lid, onder a, van de wet is een
uitzondering gemaakt. Voor de aanbieders van de zogenoemde goede-doelen-loterijen, de
Staatsloterij en de loterij “Lotto”, is een uitzondering gemaakt vanwege het lage verslavingsrisico
dat verbonden is aan deze kansspelen. Wel is het zo, dat deze kansspelaanbieders ten aanzien van
sponsoring niet de voorwaarde van exclusiviteit aan de wederpartij mogen stellen.
Voor de houders van een vergunning op grond van artikel 30c, eerste lid, onder a, van de wet is
om een andere reden een uitzondering gemaakt op het verbod van sponsoring. Het betreft hier
houders van een vergunning tot het aanwezig hebben van kansspelautomaten in hoogdrempelige
inrichtingen, zoals restaurants. Artikel 2, zevende lid, van dit besluit verbiedt deze
vergunninghouders reclame te maken voor de in hun etablissement aanwezig zijnde
kansspelautomaten. Vanzelfsprekend mogen zij wel reclame maken voor de hoofdactiviteiten (niet
zijnde kansspelactiviteiten) die zij ontplooien. Om hen de gelegenheid te bieden om ten aanzien
van deze hoofdactiviteiten media-aanbod te sponsoren, zijn zij eveneens in het vijfde lid
uitgezonderd.
Artikel 4
Het eerste lid voorziet in een periodieke rapportageverplichting van vergunninghouders aan de
kansspelautoriteit ten aanzien van wervings- en reclameactiviteiten. Voor de houders van een
vergunning op grond van artikel 30c, eerste lid, onder a, tot het aanwezig hebben van een
kansspelautomaat is in het tweede lid een uitzondering gemaakt. Artikel 2, zevende lid, van dit
besluit verbiedt houders van een vergunning op grond van artikel 30c, eerste lid, onder a, reclame
te maken voor de in hun etablissement aanwezig zijnde kansspelautomaten. Uit de aard der zaak
kan aan deze vergunninghouders geen rapportageverplichting worden opgelegd ten aanzien van
activiteiten die zij niet mogen ontplooien.
Op grond van het derde lid kan Onze Minister regels stellen ten aanzien van de precieze eisen die
worden gesteld aan de periodieke rapportage.
Artikel 5
Dit artikel bevat een beperking ten aanzien van wervings- en reclameboodschappen via
omroepdiensten. Doel is om blootstelling van minderjarigen aan reclameboodschappen voor
kansspelen zoveel mogelijk te vermijden. Hiermee wordt nader invulling gegeven aan artikel 2,
vierde lid, van dit besluit.
Artikel 6

Dit artikel bevat de informatieverplichtingen van de vergunninghouders aan de consument. In het
eerste lid wordt de bij amendement van de Tweede Kamer (Kamerstukken II 2011/12, 32 264, nr.
22) in de wet ingevoegde regeling aangevuld. Op basis van het tweede lid wordt de
informatieplicht bij ministeriële regeling nader aangevuld en wordt voorzien in de wijze waarop
concreet invulling wordt gegeven aan de informatieverplichtingen van vergunninghouders aan de
consument. Hierbij kan worden gedacht aan een plicht om de informatie integraal in de
reclameboodschap te vermelden, maar ook aan een voorschrift dat er voor afzonderlijke, dan wel
voor alle, informatieverplichtingen kan worden volstaan met een verwijzing naar een
internetpagina waarop de informatie beschikbaar is. Daarbij kan onderscheid worden gemaakt
tussen verschillende typen vergunninghouders. Het tweede lid, onder b, bepaalt dat
kansspelaanbieders aangeven wat de statistische kans is op het winnen van een prijs. Uit de aard
der zaak kan zulks slechts verlangd worden met betrekking tot kansspelen waarbij de aard van het
kansspel het toelaat om een statistische winkans aan te geven.
Op grond van het derde lid zijn houders van een vergunning tot het aanwezig hebben van
kansspelautomaten en houders van een vergunning tot het exploiteren van speelautomaten niet
verplicht om de consument te informeren over de omvang en de bestemming van de opbrengsten
van de kansspelen. Het betreft hier een omvangrijke groep vergunninghouders voor wie een
dergelijke verplichting uit de aard der zaak niet voor de hand ligt. De opbrengst zal immers, in
tegenstelling tot bijvoorbeeld de opbrengst van goede-doelen-loterijen, in de regel ten goede
komen aan de vergunninghouders zelf.
Het vierde lid voorziet in een verbod om te stellen, dan wel de suggestie te wekken, dat
deelnemers of prijswinnaars verplicht zijn om mee te werken aan wervings- en reclameactiviteiten
van vergunninghouders. Het is aldus bijvoorbeeld niet toegestaan om de suggestie te wekken dat
de winnaar van een loterij slechts dan zijn winst kan verzilveren indien hij medewerking verleent
aan een televisie-uitzending.
Artikelen 7 en 9
Artikel 7 stelt kennisvereisten aan leidinggevenden in ondernemingen met een kansspelvergunning.
Dit met het oog op de maatschappelijke verantwoordelijkheid van aanbieders van kansspelen en
ter preventie van kansspelverslaving. Ook gelden kennisvereisten voor de medewerkers van
speelautomatenhallen en speelcasino’s die direct contact hebben met de consument. Bij
ministeriële regeling worden deze kennisvereisten nader uitgewerkt. In verband met onder andere
de verschillen in verslavingsrisico, kan in de ministeriële regeling worden gedifferentieerd tussen
verschillende typen vergunninghouders.
Artikel 9 voorziet in een grondslag voor een overgangstermijn voor diegenen die reeds werkzaam
zijn in de branche.
Artikel 8
In dit artikel is een algemene zorgplicht vastgelegd van houders van vergunningen voor de
exploitatie van speelcasino’s op grond van artikel 27h en vergunningen tot het aanwezig hebben
van speelautomaten in inrichtingen als bedoeld in artikel 30c, eerste lid, onder b, van de wet. De
algemene zorgplicht is geconcretiseerd in het stellen van kennisvereisten ter zake van
verslavingspreventie en een concrete verplichting tot het verstrekken van informatie aan
deelnemers over de gevaren van kansspelverslaving en de toegang tot verslavingszorg wanneer er
sprake is van (dreiging van) onmatige deelneming.
Artikel 10
Artikel 5 van het Speelautomatenbesluit vervalt met het oog op de ministeriële regeling die tot
stand wordt gebracht krachtens het vierde lid van artikel 7.

De Minister van Veiligheid en Justitie,