Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 503

Wijziging van de Waterwet en enkele andere
wetten (aanvulling en verbetering;
vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing;
opheffing van de Commissie van advies inzake
de waterstaatswetgeving)

Nr. 4

ADVIES RAAD VAN STATE EN NADER RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 30 augustus 2012 en het nader rapport d.d.
11 december 2012, aangeboden aan de Koningin door de minister van
Infrastructuur en Milieu. Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State is cursief afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 20 juli 2012, no. 12.001729, heeft Uwe Majesteit,
op voordracht van de Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, bij de
Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet tot wijziging van de Waterwet en enkele
andere wetten (aanvulling en verbetering; vereenvoudiging van de
verontreinigingsheffing; opheffing van de Commissie van advies inzake
de waterstaatswetgeving), met memorie van toelichting.
Het voorstel strekt tot het aanbrengen van aanvullingen en verbeteringen
van de wet met het oog op de uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid op
punten die in de praktijk en literatuur naar voren zijn gebracht, het
uitvoeren van de motie-Madlener met betrekking tot de verontreinigingsheffing en de opheffing van de Commissie van advies inzake de waterstaatswetgeving.
De Afdeling advisering van de Raad van State maakt naar aanleiding van
het wetsvoorstel een aantal opmerkingen met betrekking tot de
verruiming van de ontvangstplicht van maaisel en specie, de opheffing
van de Commissie van advies inzake de waterstaatswetgeving en de
vereenvoudiging van de verontreinigingsheffing. Zij is van oordeel dat in
verband daarmee aanpassing van het voorstel wenselijk is.

1
De oorspronkelijke tekst van het voorstel
van wet en van de memorie van toelichting
zoals voorgelegd aan de Afdeling advisering
van de Raad van State is ter inzage gelegd bij
het Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

kst-33503-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 20 juli 2012,
nr. 12.001729, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van de
Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet
rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 30 augustus
2012, nr. W14.12.0289/IV, bied ik U hierbij aan.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

1

1. Ontvangstplicht maaisel en specie
a. Verruiming ontvangstplicht van maaisel en specie
Ingevolge artikel 5.23, tweede lid, van de Waterwet zijn rechthebbenden
ten aanzien van gronden, gelegen aan of in een oppervlaktewaterlichaam
waarvan het onderhoud geschiedt door of onder toezicht van een
beheerder, gehouden op die gronden specie en maaisel te ontvangen die
tot regulier onderhoud van dat oppervlaktewaterlichaam worden
verwijderd.
Ingevolge artikel I, onderdeel Q, van het voorstel gaat deze ontvangstplicht ook gelden voor rechthebbenden van de daarna meest nabijgelegen
gronden in bij ministeriële regeling of verordening van het bestuur van
een waterschap aangewezen categorieën van gevallen. Bij de ministeriële
regeling of verordening kunnen voorts nadere regels in het belang van
een goede uitvoering van artikel 5.23 worden gesteld.
Het voorstel voorziet voorts in het schrappen van het woord «regulier» in
artikel 5.23, tweede lid.
Verruiming categorie rechthebbenden voor wie de ontvangstplicht geldt
Volgens de toelichting is het voor de waterbeheerder niet doenlijk om
specie en maaisel af te voeren in de gevallen waarin het niet kan worden
gezet op percelen langs het oppervlaktewaterlichaam, bijvoorbeeld
vanwege een weg of fietspad. In die gevallen dient deze in beginsel op de
daarna meest nabijgelegen gronden (indien geschikt) te kunnen worden
gezet. Bij het vaststellen van de categorieën van gevallen zal volgens de
toelichting rekening worden gehouden met de belasting die ontvangende
percelen ondervinden en de vereisten van het Besluit bodemkwaliteit. Bij
onevenredig zware belasting (kwalitatief of kwantitatief), met name bij
achterstallig onderhoud, zal afgezien moeten worden van het wegzetten
dan wel zal nadeelcompensatie aan de orde kunnen zijn. Hiervoor zullen
criteria worden gegeven.
De Afdeling merkt op dat de ontvangstplicht een inbreuk vormt op de
rechten van de rechthebbenden van gronden. Een dergelijke inbreuk
behoeft een toereikende motivering. In de toelichting komt naar het
oordeel van de Afdeling onvoldoende tot uitdrukking waarom het
afvoeren van specie en maaisel zodanig bezwarend is voor de waterbeheerder dat dit het opnemen van een ontvangstplicht voor rechthebbenden van gronden die niet zijn gelegen aan of in een oppervlaktewaterlichaam, rechtvaardigt. De enkele constatering dat het voor de
waterbeheerder niet doenlijk is maaisel en specie af te voeren, zonder dat
inzichtelijk wordt gemaakt waarom dat zo is, overtuigt niet. Bovendien
biedt de toelichting geen inzicht in de vraag in hoeverre de ontvangstplicht leidt tot een lastenverzwaring voor de burger.
De Afdeling adviseert in de toelichting een toereikende motivering op te
nemen voor het opleggen van een ontvangstplicht voor rechthebbenden
van gronden die niet zijn gelegen aan of in een oppervlaktewaterlichaam
en het voorstel zo nodig aan te passen.
Het schrappen van het woord «regulier»
Uit de toelichting blijkt dat het schrappen van het woord regulier strekt tot
het wegnemen van onduidelijkheden in de praktijk omtrent de vraag tot
hoever de gedoogplicht bedoeld in artikel 5.23 reikt. Bedoeld is dat de
ontvangstplicht voor specie en maaisel geldt voor zover het onderhoud
vereist is om aan de legger(maat) te voldoen, rekening houdend met
onevenredige belasting als gevolg van achterstallig onderhoud.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

2

De Afdeling betwijfelt of de bedoelde onduidelijkheid met het schrappen
van het woord regulier is weggenomen. De onduidelijkheid over de
reikwijdte van de gedoogplicht kan worden weggenomen door het begrip
onderhoud te definiëren. De Afdeling adviseert het voorstel op dit punt
aan te vullen.
Met het schrappen van het woord «regulier» in artikel 5.23, tweede lid,
wordt een verruiming van de ontvangstplicht van maaisel en specie voor
rechthebbenden van gronden gelegen in of aan een oppervlaktewaterlichaam beoogd. Deze beoogde verruiming van de ontvangstplicht leidt tot
een grotere inbreuk op de rechten van de rechthebbenden van gronden.
Deze behoeft een toereikende motivering, te meer nu uit de toelichting op
de Waterwet kan worden afgeleid dat de keuze voor het instrument van de
ontvangstplicht destijds werd gemotiveerd door erop te wijzen dat deze
betrekking had op regulier onderhoud dat regelmatig plaatsvindt en om
die reden als geringe inbreuk op de rechten van rechthebbenden van
gronden kan worden beschouwd.1
De Afdeling merkt op dat in de toelichting niet wordt ingegaan op de
vraag waarom het voor de waterbeheerder bezwaarlijk is dat de
ontvangstplicht slechts ziet op regulier onderhoud. Evenmin is inzicht
geboden in de vraag waarom de nadelen van de huidige regeling voor de
waterbeheerder zodanig zijn, dat dit een verruiming van de ontvangstplicht ten laste van rechthebbenden van gronden tot onder meer ook
achterstallig onderhoud rechtvaardigt.
De Afdeling adviseert in de toelichting een toereikende motivering op te
nemen voor het schrappen van het woord «regulier» in artikel 5.23,
tweede lid, van de Waterwet en het voorstel zo nodig aan te passen.
b. niveau van regelgeving
Onverminderd het voorgaande wijst de Afdeling erop dat bij de verdeling
van de elementen van een regeling over de wet, algemene maatregelen
van bestuur en ministeriële regelingen, de hoofdelementen van een
regeling zoveel mogelijk in de wet worden opgenomen, de nadere
uitwerking in een algemene maatregel van bestuur plaatsvindt en
delegatie aan de Minister beperkt dient te blijven tot voorschriften van
administratieve aard, uitwerking van de details van een regeling,
voorschriften die dikwijls wijziging behoeven en voorschriften waarvan te
voorzien is dat zij mogelijk met grote spoed moeten worden vastgesteld.2
In dit geval is de bevoegdheid om regels te stellen bij ministeriële regeling
niet beperkt tot voorschriften van administratieve aard of uitwerking van
details van een regeling, maar dient de in de wet opgenomen ontvangstplicht voor rechthebbenden van gronden die niet in of aan een oppervlaktewater zijn gelegen, geheel uitgewerkt te worden bij ministeriële regeling
of verordening van het waterschap.
De Afdeling adviseert het voorgestelde artikel 5.23, tweede en vierde lid,
aan te passen in de zin dat de hoofdelementen van de nadere regeling van
de gevallen waarin een ontvangstplicht geldt voor rechthebbenden van
gronden die niet aan of in een oppervlaktewater zijn gelegen, bij
algemene maatregel van bestuur worden vastgesteld en nadere uitwerkingen bij ministeriële regeling of verordening van het waterschap.

1
Kamerstukken II 2006/07, 30 818, nr. 3,
blz. 111.
2
Zie ook Aanwijzing 26 van de Aanwijzing
voor de regelgeving.

Daarbij wijst zij er overigens op dat uit de toelichting lijkt te volgen dat in
de ministeriële regeling op grond van het voorgestelde artikel 5.23, vierde
lid, nadere criteria voor nadeelcompensatie kunnen worden opgenomen.
De Waterwet voorziet echter in artikel 7.14, vijfde lid, in de grondslag om
bij of krachtens algemene maatregel van bestuur regels te stellen met

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

3

betrekking tot de schade die krachtens artikel 7.14, eerste lid, voor
vergoeding in aanmerking komt.
1. Ontvangstplicht maaisel en specie
Naar aanleiding van het advies van de Afdeling advisering van de Raad
van State (hierna: de Afdeling) is besloten de voorgestelde verruiming van
de ontvangstplicht van maaisel en specie niet in het onderhavige
wetsvoorstel te regelen, maar voor de verwerking van de opmerkingen
van de Afdeling meer tijd te nemen. Het voornemen is de benodigde
wettelijke bepalingen op te nemen in het wetsvoorstel voor de
Omgevingswet, dat thans in voorbereiding is.
2. Opheffing van de Commissie van advies inzake de waterstaatswetgeving
De Commissie van Advies inzake de waterstaatswetgeving (CAW) is op
1 januari 2001 bij wet1 ingesteld als opvolger van de in 1892 in het leven
geroepen Staatscommissie voor de Waterstaatswetgeving. Sinds 2009
heeft zij haar wettelijke basis in artikel 10.3 van de Waterwet.
Het voorstel strekt tot opheffing van de CAW. De redenen voor de
opheffing zijn volgens de toelichting op het voorstel gelegen in het
Regeerakkoord, naar aanleiding waarvan alle raden en commissies op
Rijksniveau zijn doorgelicht en waarbij voor een forse reductie is gekozen.
Een dergelijke reductie is in lijn met het huidige kabinetsbeleid, waarin
meer aan maatschappelijke partijen en economische sectoren wordt
overgelaten en waarin de overheid fors bezuinigt op het eigen apparaat.
Raden en commissies worden daarbij niet uitgezonderd. Ook de CAW valt
onder deze maatregel, aldus de memorie van toelichting.
In de toelichting komt naar het oordeel van de Afdeling onvoldoende tot
uitdrukking welke overwegingen hebben geleid tot het voorstel voor de
opheffing van de CAW. De enkele verwijzing naar het huidige kabinetsbeleid, zonder uiteenzetting van dat beleid en een weergave van de
argumenten voor opheffing van de CAW, acht de Afdeling ontoereikend
ter motivering van het voorstel op dit punt.

1
Wet van 16 maart 2001 tot wijziging van de
Waterstaatswet 1900 in verband met de
instelling van de Commissie van advies inzake
de Waterstaatswetgeving, Stb. 167.
2
Kamerstukken II 2010/11, 32 500 III, nr. 11.

Dit klemt te meer nu uit het kabinetsbeleid over de herstructurering van
het adviesstelsel, voor zover bekend bij de Afdeling, niet kan worden
afgeleid dat de CAW zal worden opgeheven. In dit verband wijst de
Afdeling op de brief van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties van 11 mei 2011 waarin het kabinetsbeleid ten aanzien van het
stelsel van adviescolleges is uiteengezet.2
Die brief vermeldt dat de ministerraad heeft besloten om de trajecten die
zijn ingezet ten tijde van Vernieuwing Rijksdienst, af te ronden. Het gaat
daarbij om de clustering van een aantal strategische adviesraden en
daarmee samenhangende wijzigingen in het stelsel, en om het verder
inzetten op gezamenlijke huisvesting van de planbureaus en strategische
adviesraden. Na afronding van de lopende trajecten is een verdere
clustering van adviescolleges niet opportuun, aldus de Minister. Door de
genomen maatregelen ontstaat een stabiel en toekomstbestendig
landschap van strategische adviescolleges dat zich meer kan richten op
het brede kabinetsbeleid en de technisch-specialistische adviesraden die
meer worden aangestuurd door de desbetreffende vakminister.
Uit de bijlage bij de brief blijkt dat de CAW een van de adviesraden is die
na afronding van de lopende trajecten zal blijven bestaan.
Verder wijst de Afdeling erop dat zij eerder opmerkingen heeft gemaakt
over voorstellen inzake de opheffing en samenvoeging van adviescol-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

4

leges.1 Die opmerkingen gelden mutatis mutandis ook voor het voorliggende voorstel. In het kort komt het erop neer dat een analyse van de
problemen met het bestaande adviesstelsel ontbreekt en dat niet duidelijk
is aan welke kennis de ministeries behoefte hebben en welke functies
strategische en technisch-specialistische adviesraden daarbij hebben.
In het licht van het voorgaande adviseert de Afdeling de noodzaak voor
het voorstel op dit punt dragend te motiveren en het voorstel zo nodig
aan te passen.
2. Opheffing van de Commissie van advies inzake de waterstaatswetgeving
Onder het vorige kabinet is het adviesstelsel op rijksniveau doorgelicht. In
aansluiting op het kabinetsbeleid om meer aan maatschappelijke partijen
en economische sectoren over te laten en fors te bezuinigen op het eigen
overheidsapparaat, is ervoor gekozen het aantal raden en commissies
sterk te reduceren.
Het kabinetsbeleid ten aanzien van het stelsel van adviescolleges is
uiteengezet in een brief aan de Tweede Kamer van 11 mei 2011. In een
bijlage bij deze brief wordt de CAW nog genoemd als een van de
adviescolleges die na de afronding van lopende trajecten rondom
herstructurering van het adviesstelsel zou blijven bestaan. Inmiddels
wordt gewerkt aan de totstandkoming van een Omgevingswet. De huidige
Waterwet zal in zijn geheel in deze wet opgaan. Gelet op deze laatste
ontwikkeling ligt het in stand houden van een permanente adviescommissie op het specifieke terrein van het waterstaatsrecht niet langer voor
de hand. Voor andere gebieden van het recht betreffende de leefomgeving bestaan evenmin afzonderlijke adviescolleges. Vanwege de afloop
van de benoemingstermijn van de huidige leden van de CAW is ervoor
gekozen de opheffing te regelen in het onderhavige wetsvoorstel.
Naar aanleiding van de vragen van de Afdeling is de memorie van
toelichting bij het wetsvoorstel aangevuld.
3. Vereenvoudiging regeling verontreinigingsheffing
Het voorstel voorziet in een vereenvoudiging van de regeling voor de
verontreinigingsheffing door de parameters zware metalen en zouten uit
de grondslag van de verontreinigingsheffing te halen.2
De wijziging gaat gepaard met een verhoging van het tarief voor een
vervuilingseenheid.3 Op die wijze zal de opbrengst van de verontreinigingsheffing gelijk blijven.
De verontreinigingsheffing heeft volgens de toelichting een tweeledig
doel.4 Enerzijds wordt hiermee uitdrukking gegeven aan het principe van
de vervuiler betaalt, een uitgangspunt dat ook in de Kaderrichtlijn Water is
vastgelegd. Anderzijds vormt de heffing een prikkel om de lozing te
saneren.

1
Advies van de Raad van State van 6 oktober
2009 inzake het voorstel van wet tot instelling
van de Raad voor de leefomgeving en
infrastructuur (W09.09.0143/IV) Kamerstukken II 2009/10, 32 314, nr. 4.
2
Zie artikel I, onderdeel V en W van het
voorstel.
3
Zie artikel I, onderdeel X van het voorstel.
4
Zie ook Kamerstukken II 2009/10, 27 625,
nr. 168.

Met de verontreinigingsheffing wordt onder meer uitvoering gegeven aan
artikel 9 van de Kaderrichtlijn Water, waarin het beginsel van terugwinning van de kosten van waterdiensten overeenkomstig met name het
beginsel dat de vervuiler betaalt, is neergelegd.
De Afdeling stelt vast dat het voorstel tot gevolg heeft dat het beginsel
van terugwinning van kosten niet langer van toepassing is op lozers van
zware metalen en zouten. De financiële gevolgen hiervan worden door
een tariefsverhoging doorberekend aan lozers van zuurstofbindende
stoffen, waardoor een lastenverschuiving ontstaat. Bedrijven die
zuurstofbindende stoffen lozen, gaan in feite betalen voor de bedrijven die
zware metalen en zouten lozen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

5

De Afdeling merkt op dat in de toelichting niet wordt ingegaan op de
vraag hoe het voorstel zowel op het punt van het loslaten van het beginsel
van terugwinning van kosten voor lozers van zware metalen als op het
punt van de lastenverschuiving zich verhoudt tot artikel 9 van de
Kaderrichtlijn Water. De Afdeling adviseert hieraan in de toelichting
alsnog aandacht te besteden en het voorstel zo nodig aan te passen. De
verwijzing in de toelichting dat de ingebrekestelling van de Europese
Commissie van oktober 2009 geen betrekking heeft op de verontreinigingsheffing, kan niet als een toereikende motivering worden gezien,
reeds omdat het voorliggende voorstel geen onderwerp van die ingebrekestelling kan zijn geweest.
Verder merkt de Afdeling op dat in de toelichting niet wordt ingegaan op
de vraag waarom de verontreinigingsheffing niet langer nodig is voor
lozers van zware metalen en zouten als prikkel om de lozingen te
saneren.1 De toelichting vermeldt weliswaar dat de lozingen van zware
metalen en zouten de afgelopen jaren zijn afgenomen, maar gaat niet in
op de vraag of het vervallen van de verontreinigingsheffing voor deze
stoffen al dan niet zal leiden tot een toename van lozing van zware
metalen en zouten. Evenmin wordt aandacht besteed aan de vraag of
flankerende maatregelen nodig zijn om een toename van de lozing van
deze stoffen te voorkomen en welke kosten daarmee gemoeid zijn. De
Afdeling adviseert hieraan in de toelichting alsnog aandacht te besteden
en het voorstel zo nodig aan te passen.
Ten slotte merkt de Afdeling op dat in de toelichting geen aandacht wordt
besteed aan de vraag hoe het vervallen van de verontreinigingsheffing
voor lozers van zware metalen en zouten en de daarmee gepaard gaande
lastenverschuiving zich verhouden tot de regelgeving van de Europese
Unie op het terrein van de staatssteun voor milieubescherming. De
Afdeling adviseert hieraan in de toelichting alsnog aandacht te besteden.
3. Vereenvoudiging regeling verontreinigingsheffing

1
Uit de brief van de Minister van Verkeer &
Waterstaat van 6 juli 2010 kan worden afgeleid
dat de verontreinigingsheffing daadwerkelijk
heeft geleid tot sanering van lozingen met
vervuilende stoffen en derhalve heeft
bijgedragen aan een verbetering van de
waterkwaliteit. Zie Kamerstukken II 2009/10,
27 625, nr. 168.

De verontreinigingsheffing is een regulerende heffing die uitdrukking
geeft aan het beginsel «de vervuiler betaalt», dat is neergelegd in artikel 9
van de Kaderrichtlijn water (Krw) . Tegenover de heffing staan geen
concrete diensten van de waterbeheerder. Wel is in de Waterwet bepaald
dat de opbrengst ten goede komt aan het watersysteembeheer. Daarmee
draagt de heffing bij aan de dekking van de milieukosten die het gevolg
zijn van lozing van verontreinigende stoffen op oppervlaktewater.
Bij de invoering van de voorloper van de huidige heffing bleek al dat het
toerekenen van kosten aan lozingen van specifieke stoffen ondoenlijk is.
Om die reden is destijds gekozen voor een algemene grondslag, te weten
de lozing van zuurstofbindende stoffen. Alle lozers van deze stoffen
worden naar de mate waarin zij deze in het oppervlaktewater brengen, in
de heffing betrokken. Zij leveren daarmee een redelijke en evenredige
bijdrage aan het verhaal van de milieukosten van deze vorm van
watergebruik conform de uitgangspunten van artikel 9 van de Kaderrichtlijn water.
De heffing ter zake van zware metalen is indertijd onder de Wet verontreiniging oppervlaktewateren ingevoerd vanwege de extra kosten die de
verwerking van zuiveringsslib – dat ontstaat bij de zuivering van stedelijk
afvalwater – door de verontreiniging met zware metalen, met zich
meebracht. Bij de inwerkingtreding van de Wet modernisering waterschapsbestel in 2007 is de toenmalige heffing gesplitst in een zuiveringsheffing (voor lozingen op de riolering en rioolwaterzuiveringsinstallatie)
en een verontreinigingsheffing (voor lozingen op het oppervlaktewater).
Daarbij zijn in eerste instantie de stoffen die betrokken zijn in de
grondslag, ongewijzigd gebleven. Voor de verontreinigingsheffing wordt

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

6

met dit wetsvoorstel beoogd daar verandering in te brengen. Inmiddels is
namelijk die verontreiniging zo ver teruggebracht dat de opbrengsten van
de heffing door respectievelijk het Rijk en de waterschappen niet meer in
verhouding staan tot de perceptiekosten voor de waterbeheerders en de
administratieve lasten voor de bedrijven die deze stoffen lozen. Ook met
betrekking tot de heffing op zouten geldt dat de opbrengst van de heffing
niet opweegt tegen de kosten. Om die reden wordt voorgesteld de heffing
ter zake zware metalen en zouten te beëindigen.
Het beginsel van kostenterugwinning van waterdiensten brengt volgens
de regering niet met zich mee dat een heffing die uit kostenoogpunt niet
langer als doelmatig kan worden aangemerkt, gehandhaafd zou moeten
blijven. Afschaffing van de heffing op zware metalen en zouten acht zij
dan ook niet in strijd met artikel 9 van de Krw. Dit geldt eveneens voor de
beperkte lastenverschuiving die zich voordoet bij de heffing van het Rijk
als gevolg van de voorgestelde verhoging van het tarief voor zuurstofbindende stoffen.
In zijn algemeenheid geldt dat voor de stoffen ter zake waarvan wordt
voorgesteld geen verontreinigingsheffing meer te heffen, emissiegrenswaarden zijn vastgesteld met het oog op het bereiken van de doelstellingen van de Krw. De regulering van de desbetreffende lozingen vindt
plaats door het stellen van voorwaarden bij de vergunningverlening of
van algemene regels die door de lozers in acht moeten worden genomen.
Het toezicht op en de handhaving van deze voorschriften waarborgt dat
het bereiken van de doelstellingen van de Krw niet in gevaar komt als
gevolg van het afschaffen van de heffing op de betrokken stoffen. Omdat
hierdoor niet wordt verwacht dat het afschaffen van de heffing zal leiden
tot een toename van de lozing van de stoffen, meent de regering dat het
nemen van flankerende maatregelen niet nodig is.
De toelichting bij het wetsvoorstel is conform het advies van de Afdeling
met betrekking tot de hierboven besproken punten verduidelijkt.
De algehele afschaffing van de heffing op zware metalen en zouten houdt
een beperking in van de heffingsgrondslag van de verontreinigingsheffing. Zoals hierboven is vermeld, is de motivering hiervan de ondoelmatigheid van de heffing ter zake van de genoemde stoffen. De verhoging
van het tarief van de verontreinigingsheffing van het Rijk wordt voorgesteld om de opbrengst van de heffing niet verder te laten dalen – ook om
te blijven voldoen aan artikel 9 van de Krw.
Voor deze herziening van de verontreinigingsheffing, die gelijkelijk van
toepassing is op alle oppervlaktewateren in Nederland, zijn derhalve
objectieve redenen aan te wijzen die passen in de opzet van het stelsel
van de heffing, dat gebaseerd is op de terugwinning van kosten en het
beginsel «de vervuiler betaalt». Dit brengt met zich mee dat volgens de
regering de herziening niet gekwalificeerd kan worden als een steunmaatregel in de zin van artikel 107, eerste lid, Verdrag betreffende de werking
van de Europese Unie (VWEU).
In de memorie van toelichting wordt er om die reden geen expliciete
aandacht aan dit onderwerp besteed. Wel zijn naar aanleiding van de
opmerking van de Afdeling de redenen van de herziening nader
toegelicht.
4. Redactionele kanttekening
Voor een redactionele kanttekening verwijst de Afdeling naar de bij het
advies behorende bijlage.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

7

4. Redactionele kanttekening
Voorts is van de gelegenheid gebruikgemaakt om in het wetsvoorstel en
de memorie van toelichting een aantal technische en redactionele
verbeteringen aan te brengen.
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging het
voorstel van wet te zenden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal,
nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De waarnemend vice-president van de Raad van State,
P. van Dijk
Ik moge U verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en
de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.
De minister van Infrastructuur en Milieu,
M.H. Schultz van Haegen-Maas Geesteranus

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

8

Bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van de Raad van
State betreffende no. W14.12.0289/IV met een redactionele
kanttekening die de Afdeling in overweging geeft.
− Het voorgestelde artikel 5.23, vierde lid, aanpassen in de zin dat de
daar bedoelde ministeriële regeling betrekking heeft op oppervlaktewateren waarvan het Rijk beheerder is en dat de daar bedoelde
verordening van het waterschap betrekking heeft op oppervlaktewateren waarvan het waterschap beheerder is.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 503, nr. 4

9