Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2007–2008

29 628

Politie

31 200 VII

Vaststelling van de begrotingsstaten van het
Ministerie van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties (VII) voor het jaar 2008

Nr. 96

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BINNENLANDSE ZAKEN EN
KONINKRIJKSRELATIES
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 8 juli 2008
Hierbij informeer ik u, mede namens de minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid (SZW), inzake de inkomensgevolgen die de politieambtenaren met een arbeidsongeschiktheidsuitkering kunnen ondergaan
als gevolg van de Toeslag Bezwarende Functies (TBF) en de inhaalToeslag bezwarende Functies (iTBF). In deze brief geef ik tevens uitsluitsel
over de uitkomst van het overleg met de minister van SZW over de mogelijkheden tot het treffen van een voorziening voor deze categorie ambtenaren ter voorkoming van de inkomensgevolgen. Aanleiding voor dit
overleg is de motie van de heer Brinkman (PVV) en van mevrouw Kuiken
(PvdA) (Kamerstuk 31 200 VII, nr. 24) van 19 november 2007 welke op mijn
verzoek is aangehouden totdat overleg heeft plaatsgevonden met de
minister van SZW.
Achtergrond
In de politie-CAO van 2005 zijn enkele toeslagen afgesproken om de bij de
oude prepensioenregeling behorende (garantie)aanspraken in tijd (deels)
om te zetten in geldelijke bedragen. Indien de politieambtenaar deze
toeslagen inlegt in de levensloopregeling, is hij in staat vroeger met
pensioen te gaan. De situatie kan zich voordoen dat politieambtenaren die
op 31 december 2005 een arbeidsongeschiktheidsuitkering ontvingen niet
of slechts in geringe mate profiteren van de in de politie-CAO van 2005
afgesproken toeslagen. Het UWV beschouwt deze toeslagen als loon bij
de berekening van het inkomen dat de werknemer per maand kan
verdienen met alle algemeen geaccepteerde arbeid waartoe hij met zijn
krachten en bekwaamheden in staat is. Dit inkomen is de resterende
verdiencapaciteit en speelt een belangrijke rol bij de vaststelling van het
arbeidsongeschiktheidspercentage door het UWV. Een stijging van het
loon leidt tot een hogere restverdiencapaciteit en kan om deze reden tot
een daling van de WAO-uitkering leiden. De gedeeltelijk arbeidsongeschikte ambtenaar heeft met andere woorden minder financiële mogelijk-

KST121146
0708tkkst29628-96
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2008

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 29 628 en 31 200 VII, nr. 96

1

heden om aan de levensloopregeling deel te nemen dan zijn arbeidsgeschikte collega.
Maandag 19 november 2007 hebben mevrouw Kuiken (PvdA) en de heer
Brinkman (PVV) tijdens het wetgevingsoverleg Politie een motie ingediend
over de problemen van de levensloopregeling voor gedeeltelijk arbeidsongeschikte ambtenaren bij de politie. Omdat de financiële gevolgen voor
de gedeeltelijk arbeidsongeschikte politieambtenaar voortvloeien uit de
uitvoering van de WAO en deze wet niet onder mijn verantwoordelijkheid
valt, is op mijn verzoek de motie aangehouden onder de toezegging dat ik
in overleg zal treden met de minister van SZW. Daarbij speelt ook een rol
dat de betreffende gevolgen voor gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemers niet specifiek voor de politie zijn. Wel is het zo dat de effecten bij de
politie in grotere mate optreden vanwege de in de politie-CAO afgesproken toeslagen.
Overleg met ministerie van SZW
Zoals aan u is toegezegd, heb ik de minister van SZW gevraagd een oplossing te zoeken voor deze groep gedeeltelijk arbeidsongeschikte politieambtenaren. Dit heeft geleid tot overleg tussen beide ministeries. In het
overleg is eerst de vraag onderzocht of het aanmerken van de betreffende
toeslagen (de eigen bijdrage, de TBF en de iTBF) als loon door het UWV
terecht is. Dit heeft geleid tot de conclusie dat de beoordeling van het
UWV correct is. De politieambtenaar bepaalt namelijk zelf hoe hij die
toeslagen besteedt. Hij kan de toeslagen direct laten uitbetalen, maar kan
deze ook (geheel of gedeeltelijk) laten storten op een levenslooprekening.
Tevens is geconcludeerd dat een eventuele oplossing niet alleen voor de
gedeeltelijk arbeidsongeschikte politieambtenaar maar voor alle in soortgelijke situaties verkerende gedeeltelijk arbeidsongeschikte werknemers
dient te gelden.
Vervolgens is gezamenlijk onderzocht of kan worden voorkomen dat de
WAO-uitkering daalt door de verstrekking van een werkgeversbijdrage
voor de levensloopregeling. Daarbij is nagegaan of het mogelijk is om die
bijdrage niet aan te merken als loon voor een nader af te bakenen groep
arbeidsongeschikten. Die nadere afbakening zou kunnen zijn dat het moet
gaan om arbeidsongeschikten die voorheen aanspraak hadden op een
uitkering ingevolge een VUT- of prepensioenregeling, welke aanspraak is
vervangen of opgevolgd door een werkgeversbijdrage (waartoe ook de
TBF en iTBF worden gerekend) voor de levensloopregeling.
Het voorgaande zou betekenen dat de resterende verdiencapaciteit voor
een bepaalde groep arbeidsongeschikten op een andere manier wordt
vastgesteld dan de regel is. Voor het op een andere wijze vaststellen van
de resterende verdiencapaciteit van een specifieke groep gedeeltelijk
arbeidsongeschikten dient een rechtvaardiging te bestaan. Deze vraag is
voorgelegd aan de minister van SZW. Naar zijn oordeel valt een dergelijke
rechtvaardiging niet te geven. Voor de vraag of een inkomensbestanddeel
moet worden aangemerkt als onderdeel van het loon, is beslissend of het
betreffende inkomensbestanddeel vrij besteedbaar is. De werknemer is
vrij om de werkgeversbijdrage voor de levensloopregeling naar eigen
inzicht te besteden. De consequentie daarvan is dat deze wordt meegeteld
bij de berekening van de resterende verdiencapaciteit. Het feit dat de
betreffende werknemer voorheen aanspraak had op een VUT of prepensioen vormt geen rechtvaardiging voor het maken van een uitzondering
om de werkgeversbijdragen niet als loon aan te merken. Om deze reden
tellen werkgeversbijdragen overigens ook mee bij de berekening van het
maatmanloon en het dagloon van toekomstige arbeidsongeschikte werknemers.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 29 628 en 31 200 VII, nr. 96

2

Behalve het principiële argument van rechtsgelijkheid zijn voor de
minister van SZW ook de volgende overwegingen van belang. Ten eerste
leiden de toeslagen niet altijd tot een verlaging van de WAO-uitkering. Het
doet zich alleen voor als de resterende verdiencapaciteit daardoor zodanig
toeneemt dat de betrokken werknemer in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse wordt ingedeeld. Indien en zolang hij feitelijk minder verdient
dan zijn resterende verdiencapaciteit heeft de werkgeversbijdrage geen
gevolgen voor de WAO-uitkering. Ten tweede wordt opgemerkt dat het in
de politie-CAO afgesproken doel, het vroeger met pensioen gaan, niet per
definitie wordt bereikt. De werknemer kan de werkgeversbijdrage immers
direct laten uitbetalen. Ten derde zou de hiervoor genoemde uitzondering
op de berekening van de resterende verdiencapaciteit een onevenredig
zware belasting met zich meebrengen voor het UWV. Het valt niet uit te
sluiten dat velen, die een werkgeversbijdrage levensloopregeling
ontvangen, dan om een herziening van hun WAO-uitkering zullen
verzoeken.
Bovenstaande overwegingen hebben geleid tot de uitkomst dat de
minister van SZW geen voorziening zal treffen voor WAO-gerechtigde
werknemers die door de werkgeversbijdrage levensloop een lagere
WAO-uitkering ontvangen.
Mijn voornemen is om de korpsen te adviseren de toeslagen uit te betalen
aan de politieambtenaren met een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Ik zal
op korte termijn in overleg treden met de politievakorganisaties om dit
voornemen te bespreken.
De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties,
G. ter Horst

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 29 628 en 31 200 VII, nr. 96

3