2011D26232

INBRENG VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
In de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport bestond er
bij enkele fracties behoefte een aantal vragen en opmerkingen voor te
leggen aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over de
kabinetsreactie van 8 april 2011 op het onderzoek van de nieuwe Voedsel
en Warenautoriteit inzake onveilige speeltoestellen (Kamerstuk 32 500
XVI, nr. 133).
De voorzitter van de commissie,
Smeets
Adjunct-griffier van de commissie,
Clemens

nds-tk-2011D26232

1

Inhoudsopgave
I.
Vragen en opmerkingen vanuit de fracties
II.
Reactie van de minister

blz.

I. VRAGEN EN OPMERKINGEN VANUIT DE FRACTIES
Vragen en opmerkingen van de VVD-fractie
De leden van de VVD-fractie hebben kennisgenomen van de kabinetsreactie op het onderzoek van de nieuwe Voedsel en Warenautoriteit (nVWA)
inzake onveilige speeltoestellen. Zij hebben hierover een aantal vragen.
De minister nuanceert de inspectieresultaten door aan te geven dat het
toezicht van de nVWA op speeltoestellen risicogericht wordt uitgevoerd.
Het ligt voor de hand dat deze werkwijze leidt tot een grotere kans dat
overtredingen worden geconstateerd. Op welke wijze bepaalt de nVWA
echter welke beheerders naar verwachting de regelgeving slechter
naleven, zodat zij daar hun toezicht op kunnen richten?
Daarnaast vragen de leden van de VVD-fractie of de nVWA ooit controles
heeft uitgevoerd op basis van een a-selecte steekproef, of alleen maar op
basis van de risicobenadering. Indien alleen risicobenadering, waarom is
hiervoor gekozen? Zou een (eenmalige of periodieke) werkwijze op basis
van een a-selecte steekproef toegevoegde waarde kunnen hebben, al was
het alleen maar om te controleren of de risicogerichte steekproef
inderdaad tot constatering van meer overtredingen leidt?
De nVWA werkt samen met de Stichting Consument en Veiligheid aan een
algemene voorlichtingsfolder voor deze beheerders. Allereerst willen de
leden van de VVD-fractie hierbij opmerken dat het voor de hand ligt dat
beheerders van speeltoestellen zelf verantwoordelijkheid nemen voor de
invulling van hun verplichtingen, onder andere door op de hoogte te zijn
van de geldende wet- en regelgeving. Dat geldt in andere sectoren ook,
waarom zou deze sector een uitzondering zijn?
Daarnaast vragen genoemde leden wat de kosten zijn van het ontwikkelen
en verspreiden van deze algemene voorlichtingsfolder. Kan tevens
aangegeven worden welk deel van de kosten voor rekening van de nVWA
dan wel de overheid komt? Tenslotte vragen de leden van de VVD-fractie
in hoeverre een folder het meest geëigende instrument is om het
kennisgebrek te verbeteren. Zijn andere opties, zoals bijvoorbeeld een
informatiemail of website, overwogen? Zo nee, waarom niet?
Vragen en opmerkingen van de PvdA-fractie
De leden van de PvdA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van de kabinetsreactie op het onderzoek van de nieuwe Voedsel en
Warenautoriteit inzake onveilige speeltoestellen. Deze leden hebben nog
enkele aanvullende vragen en opmerkingen naar aanleiding van de brief.
De minister geeft aan dat het afwijkingenpercentage van 44% niet kan
worden geïnterpreteerd als zou dit gelden voor de hele populatie van
speeltuinverenigingen en de daar aanwezige speeltoestellen. Dit omdat
het toezicht door de nVWA op speeltoestellen risicogericht wordt
uitgevoerd en het percentage enkel van toepassing is op de populatie van
speeltuinen met hoge risico’s. Met andere woorden het betreft geen
a-selecte steekproef. De leden van de PvdA-fractie vragen dan ook wat het
afwijkingenpercentage is van de totale populatie. Met welke maatregelen

2

wil de minister dit afwijkingenpercentage verlagen en wat is het streefpercentage?
De leden van de PvdA-fractie vragen waarom de taak speeltoestellen te
controleren op projectbasis bij de nVWA is neergelegd. Deze landelijke
aanpak leidt slechts tot een geringe daling van het aantal ongevallen,
terwijl het wel beslag legt op de personele capaciteit van de nVWA om
toezicht te houden op bijvoorbeeld de naleving van het rook- en alcoholbeleid. Waarom valt de controle op de veiligheid van speeltoestellen niet
onder de verantwoordelijkheid van de gemeente? Zou het niet beter zijn
deze taak naar de gemeentecolleges te delegeren? Wat zouden de vooren nadelen zijn van deze taakverschuiving?
De nVWA werkt samen met de Stichting Consument en Veiligheid aan een
algemene voorlichtingsfolder voor beheerders van speeltoestellen. Wat is
de stand van zaken van deze samenwerking? Op welke wijze ondersteunt
het ministerie van VWS het project en zijn er financiële en personele
middelen vrijgemaakt voor de uitvoering? Is het een incidentele samenwerking of een structureel project? Op welke datum zijn de voorlichtingsfolders klaar voor gebruik? Aangezien de beheerders van speeltuinen vaak
vrijwilligers zijn, worden de voorlichtingsfolders naar de beheerders
toegestuurd of moeten deze door de beheerders zelf worden opgevraagd?
Vragen en opmerkingen van de SP-fractie
De leden van de SP-fractie zijn van mening dat speelruimte in de wijk van
groot belang is. Het vergroot de sociale samenhang in de wijk omdat een
speelplek een belangrijke plek is waar ouders en kinderen elkaar
ontmoeten. En buitenspelen is goed voor zowel de ontwikkeling als de
gezondheid van kinderen. Deze leden hebben altijd gepleit voor een
landelijke norm voor het aantal vierkante meters buitenspeelruimte die in
grote lijnen neerkomt op drie procent van de totale oppervlakte van een
bepaald gebied. Kan de minister aangeven hoe zij aankijkt tegen zo’n
landelijke norm voor buitenspeelruimte? Kan de minister ook aangeven
hoeveel procent van de totale oppervlakte gemeenten gemiddeld
gebruiken voor buitenspeelruimte? Zo nee, is de minister bereid dit te
onderzoeken?
Het inrichten van speeltuinen heeft de afgelopen jaren ontwikkelingen
doorgemaakt. Zo zijn er voor verschillende leeftijden verschillende
speeltoestellen en inrichtingen van de ruimte mogelijk. Een kind van drie
jaar heeft bijvoorbeeld andere behoeften dan een kind van tien jaar.
Bovendien komt het de veiligheid ten goede. Daarom is belangrijk dat
gemeenten verschillende soorten speelmogelijkheden bieden voor
verschillende leeftijden. Op welke manier wordt daarmee in het huidige
beleid rekening gehouden? Hoe stimuleert de minister de gemeenten
hierbij?
Uit het onderzoek van de nVWA in 2009 bleek dat bij 44% van de
geïnspecteerde speeltuinen één of meer tekortkomingen van verschillende aard zijn geconstateerd. Deze bevindingen zouden vergelijkbaar zijn
met de bevindingen uit 2008. De leden van de SP-fractie verbazen zich
over het feit dat er binnen een jaar nog steeds evenveel tekortkomingen
zijn geconstateerd. Kan de minister aangeven hoe dat mogelijk is? Hoe
gaat de minister ervoor zorgen dat er steeds minder tekortkomingen bij
speeltuinen worden geconstateerd? Deze leden maken zich daarover grote
zorgen; een kind en een ouder moeten er natuurlijk altijd op kunnen
rekenen dat het kind veilig kan spelen en dat de tekortkomingen zo snel
mogelijk opgelost worden. In hoeverre stimuleert de minister de
gemeenten om deze tekortkomingen zo snel mogelijk op te lossen? En kan

3

de minister aangeven wanneer er nieuwe cijfers bekend zijn over
tekortkomingen bij speelvoorzieningen en wanneer de regelgeving
betreffende verplichtingen in het Warenwetbesluit attractie- en speeltoestellen wordt geëvalueerd? Wanneer deze cijfers en de evaluatie
voorhanden zijn, is de minister dan bereid deze naar de Kamer te sturen?
Een oorzaak van de onveilige speeltoestellen heeft voornamelijk te maken
met het kennisgebrek van de beheerders van de speeltoestellen. Als
oplossing is er een folder gemaakt voor de beheerders. De leden van de
SP-fractie vragen in hoeverre een simpele folder nu direct ook zorgt voor
veilige speeltoestellen. Ook zijn gemeenten een belangrijke beheerder van
speeltoestellen, in hoeverre is er bij de gemeenten een gebrek aan kennis
en hoe wordt dit opgelost?
Vragen en opmerkingen van de D66-fractie
De leden van de fractie van D66 hebben kennisgenomen van de reactie
van de minister. Deze leden zijn van mening dat de overheid risico’s nooit
voor 100% kan uitbannen. Totale veiligheid kan een overheid niet
garanderen. De verantwoordelijkheid hiervoor kan daarom ook niet
volledig bij de overheid liggen. Genoemde leden zijn daarnaast van
mening dat de overheid niet alles kan controleren op veiligheid. Daar zijn
andere instituten voor en een deel eigen verantwoordelijkheid van
mensen. De leden van de D66-fractie begrijpen daarmee dat de minister
de volledige veiligheid van speeltoestellen niet kan en ook niet moet
willen garanderen. Toch roept de reactie van de minister vragen op.
Vragen over de manier waarop de minister het onderzoek van de nVWA
interpreteert en vragen over de oplossing die de minister aandraagt.
De minister stelt dat «door deze wijze van selectie van te onderzoeken
objecten de kans dat tijdens een inspectie een overtreding wordt
vastgesteld vele malen groter [is] dan bij een werkwijze waarbij er sprake
is van een a-selecte steekproef. De consequentie is dus dat het afwijkingenpercentage van 44% niet kan worden geïnterpreteerd als zou dit
gelden voor de gehele populatie van speeltuinverenigingen en de daar
aanwezige speeltoestellen.»
De leden van de D66-fractie vinden onduidelijk hoe het percentage van
44% wel geïnterpreteerd kan worden als dit niet geldend is voor de gehele
populatie van speeltuinverenigingen. Kan de minister dit toelichten?
Kan de minister toelichten of er percentages zijn die wel gelden voor de
gehele populatie van speeltuinverenigingen, te meer omdat het rapport
spreekt over een gedeeltelijke «steekproefsgewijze inspectie van de
speeltoestellen»?
Als oorzaak voor de tekortkomingen stelt de minister dat «De nVWA
constateert dat het merendeel van de tekortkomingen te maken heeft met
kennisgebrek bij de beheerders van speeltoestellen.» Dit wordt echter niet
in de conclusies van het rapport genoemd: «De lichte stijging in het
voldoen aan de beheersverplichtingen, is wellicht gestimuleerd door
communicatie van de brancheverenigingen.» Kan de minister toelichten
op welke basis de constatering dat kennisgebrek de oorzaak is voor
tekortkomingen van speeltoestellen gebaseerd is?
De minister stelt dat het kennisgebrek opgevangen kan worden door
middel van een folder. «Deze folder biedt handvatten waarmee
beheerders, ook van speeltuinverenigingen, beter invulling kunnen geven
aan hun verplichtingen die voortvloeien uit de regelgeving voor speeltoestellen.» De leden van de D66-fractie vragen op welke manier het
verspreiden van een folder het kennisgebrek van beheerders van
speeltoestellen kan opvangen en hoe dit bijdraagt aan de veiligheid van

4

speeltoestellen. Kan de minister dit toelichten? Kan de minister aangeven
wat de kosten van deze folder zijn?
De leden van de D66-fractie vragen tot slot wie verantwoordelijk is voor
de kwaliteit van speeltoestellen en daarmee verantwoordelijk voor de
oplossing van kwaliteitsproblemen. Kan de minister dit toelichten?
II. REACTIE VAN DE MINISTER

5