ECLI:NL:RBUTR:2008:BH3052
Instantie
Rechtbank Utrecht
Datum uitspraak
27-11-2008
Datum publicatie
16-02-2009
Zaaknummer
258534 /FA RK 08-7011
Rechtsgebieden
Personen- en familierecht
Bijzondere kenmerken
Eerste aanleg - enkelvoudig
Inhoudsindicatie
Toepassing Varbanov-juriprudentie na inbewaringstelling door de burgemeester.
Geneeskundige verklaring van arts-assistent. Niet is vastgesteld dat direct na
openming een psychiater de betrokkene heeft onderzocht. Wel is dat gebeurd voor de
behandeling van het verzoek tot machtiging voortzetting ibs. De rechtbank acht dit in
overeenstemming van HR 26-09-2008, LJN: BD4375
Vindplaatsen
Rechtspraak.nl

Uitspraak
beschikking
RECHTBANK UTRECHT
Sector handels- en familierecht
zaaknummer / rekestnummer: 258534 / FA RK 08-7011
Beschikking van 27 november 2008
op het verzoek van de officier van justitie van 24 november 2008 tot het verlenen van een
machtiging tot voortzetting van de inbewaringstelling van:
de heer [naam],
geboren op [1937],
wonende te [adres],
verblijvende in MESOS Medisch Centrum te Utrecht.
1. Het verloop van de procedure
Dit blijkt uit de volgende gebeurtenissen:
- het verzoek van de officier van justitie van 24 november 2008 en de daarbij gevoegde bijlagen te
weten beschikking van de burgemeester van de gemeente Zeist van 21 november 2008 en van de
geneeskundige verklaring als bedoeld in artikel 21, eerste lid, van de Wet bijzondere opnemingen
in psychiatrische ziekenhuizen (BOPZ), eveneens van 21 november 2001.
- De mondelinge behandeling op 27 november 2008, waarbij de rechtbank heeft gehoord:

- de betrokkene,
- mr. P.J.M. van Galen, raadsman van betrokkene,
- mevr. N.D. Schiemanck, psychiater.
2. Het standpunt van de betrokkene
2.1. De raadsman van betrokkene heeft primair geconcludeerd tot afwijzing van het verzoek.
Daartoe heeft hij het volgende aangevoerd. De geneeskundige verklaring is opgesteld en
ondertekend door een arts-assistent, die geen psychiater is. Het is vereist dat de geneeskundige
verklaring wordt ondertekend door een bij voorkeur niet-behandelend psychiater. Nu aan dat
vereiste niet is voldaan en niet is komen vast te staan dat betrokkene kort na de opneming op 21
november 2008 door een psychiater is onderzocht, moet volgens de raadsman worden
geconcludeerd dat de last tot inbewaringstelling onrechtmatig is en dat de rechtbank nu niet kan
beslissen tot voortzetting van de inbewaringstelling.
2.2. Subsidiair heeft de raadsman aangevoerd dat betrokkene als gevolg van zijn geestesstoornis
nu geen gevaar meer veroorzaakt en dat hij bovendien bereid is vrijwillig opgenomen te blijven.
Voorts verklaarde de raadsman dat betrokkene voor de opneming in overleg met zijn ambulant
behandelende arts zijn medicatie had afgebouwd. Hierbij is door de arts over het hoofd gezien dat
betrokkene het medicijn depakine wel had moeten blijven slikken. Door het niet innemen van deze
medicatie zijn de problemen ontstaan. Thans neemt betrokkene zijn medicatie in en zal deze ook
blijven innemen. Ook is betrokkene ontvankelijk voor adviezen die hem worden gegeven door de
artsen en verplegers. Betrokkene voelt zich nu “beter dan ooit” maar ziet in dat zijn stemming
verder gestabiliseerd moet worden.
3. De gang van zaken na de opneming
3.1. De rechtbank heeft ter zitting onderzocht wat de gang van zaken is geweest na de opneming
van betrokkene.
Drs. Schiemanck heeft desgevraagd de status van betrokkene opgehaald. Een deel van de digitale
status heeft zij uitgedraaid. Deze uitdraai is ter zitting gelezen en besproken. Mede aan de hand
daarvan heeft zij als volgt verklaard:
a. betrokkene is op 21 november 2008 opgenomen in het W.A.-Huis te Utrecht, unit A;
b. kort na de opneming heeft een intake plaatsgehad. Het is gebruikelijk dat daarbij de
afdelingspsychiater, mevrouw drs. M. Theulen, aanwezig is; dat de intake heeft plaatsgevonden
blijkt uit een korte verwijzing in het verpleegkundig verslag. Drs. Schiemanck beschikt niet over
een (digitaal) exemplaar van deze intake;
c. Betrokkene is op 27 november 2008 overgeplaatst naar het Mesos-ziekenhuis te Utrecht;
d. Drs. Schiemanck heeft betrokkene kort na de overplaatsing in het Mesos-ziekenhuis onderzocht.
3.2. Betrokkene heeft ter zitting bevestigd dat hij na opneming is gezien door mevrouw M.
Theulen, psychiater.
3.3. De psychiater heeft ter zitting voorts verklaard dat zij betrokkene na de overplaatsing heeft
onderzocht. Op grond van dit onderzoek heeft zij verklaard dat betrokkene ook nu nog manisch
psychotisch is, zij het dat de psychose langzaam vermindert. Betrokkene is nog steeds ontremd en
verhoogd associatief. Zijn ziekte-inzicht en besef zijn gering. Verder heeft zij desgevraagd
verklaard dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat betrokkene als gevolg van de
stoornis weer gevaar zal veroorzaken, zodra er geen machtiging meer is. Zij heeft op dit moment
nog onvoldoende vertrouwen in de wens van betrokkene om vrijwillig opgenomen te zijn en
behandeld te worden zolang dat naar medisch oordeel noodzakelijk is. De psychiater baseert dit op
de wisselende mate van samenwerking tussen het ziekenhuis en betrokkene.
4. De beoordeling
4.1. De rechtbank stelt op grond van de hiervoor verkort weergegeven verklaringen vast dat
betrokkene kort na de opneming is onderzocht door een psychiater. De rechtbank leidt dit af uit de

status en de bevestiging door betrokkene. Van dit onderzoek is echter geen verklaring ter zitting
aanwezig. De inhoud van dat onderzoek kan bij de verdere beoordeling niet doorslaggevend zijn De
rechtbank voegt hier wel aan toe dat de bevindingen van de psychiater in het W.A.-Huis kennelijk
niet hebben geleid tot ontslag.
4.2. Voorts stelt de rechtbank vast dat drs. Schiemanck betrokkene heeft onderzocht direct na zijn
binnenkomst in het Mesos-ziekenhuis en voordat de behandeling ter zitting was begonnen. Voor
deze vaststelling en de bevindingen van de psychiater verwijst de rechtbank naar punt 3.3. Drs.
Schiemanck was op het moment dat betrokkene in het ziekenhuis werd binnengebracht onbekend
met hem. Zij heeft de behandeling van betrokkene eerst ter hand genomen, nadat zij hem had
onderzocht.
Hierdoor is voldaan aan de eis die is gesteld in HR 26 september 2008, Bj 2008, 58 (met noot
Dijkers) . De Hoge Raad heeft daarin onder meer als volgt overwogen:
“In een geval waarin de inbewaringstelling is gelast op basis van een schriftelijke verklaring van
een arts die geen psychiater is, brengt de bepaling van art. 5 lid 1, aanhef en onder e ,EVRM dan
ook mee dat de rechter, onverminderd het bepaalde in art. 29 lid 2 Wet Bopz, een machtiging tot
voortzetting van de inbewaringstelling slechts mag verlenen na te hebben kennisgenomen van een
schriftelijke - dan wel ter zitting mondeling afgelegde en in het proces-verbaal van de zitting te
vermelden - verklaring van een niet behandelend psychiater die persoonlijk de betrokkene na diens
inbewaringstelling heeft onderzocht.”
De laatst bedoelde omstandigheid doet zich hier voor. Dat drs. Schiemanck inmiddels de
behandelend psychiater is doet aan haar onafhankelijke positie ten tijde van haar onderzoek niet
af. Dit leidt ertoe dat de officier van justitie ontvankelijk is in zijn verzoek.
4.3. Over de inhoud van het verzoek overweegt de rechtbank als volgt.
Er bestaan zorgen omtrent het toestandsbeeld van betrokkene. Betrokkene heeft geen ziekteinzicht en afspraken maken gaat moeizaam. Betrokkene werkt niet altijd mee. De psychiater
verklaarde voorts dat er twijfels bestaan omtrent de door betrokkene geuite vrijwilligheid.
De rechtbank is tot de overtuiging gekomen dat het ernstige vermoeden bestaat dat een stoornis
van de geestvermogens, te weten stemmingsstoornissen, de betrokkene gevaar doet veroorzaken.
Dit gevaar, namelijk gevaar voor de algemene veiligheid van personen of goederen, is zo
onmiddellijk dreigend dat een voorlopige machtiging niet kan worden afgewacht. De rechtbank is
van oordeel dat dit gevaar niet door tussenkomst van personen of instellingen buiten het
ziekenhuis kan worden afgewend.
4.4. Naar aanleiding van informatie die de rechtbank ter zitting heeft verkregen, is zij tot de
conclusie gekomen dat de ter zitting uitgesproken bereidwilligheid tot het meewerken aan de
behandeling, waartoe behoort het innemen van de medicatie door betrokkene, als onderdeel van
de door betrokkene uitgesproken wens om vrijwillig in de instelling te verblijven, thans nog
onvoldoende bestendig is. Betrokkene heeft onder meer ter zitting gezegd het spel wel mee te
spelen.
Uit hetgeen de betrokkene heeft verklaard, heeft de rechtbank niet de overtuiging gekregen dat er
bij betrokkene sprake is van de nodige bereidheid zich te doen opnemen en te verblijven in een
psychiatrisch ziekenhuis als bedoeld in artikel 20, eerste lid, Wet BOPZ.
Derhalve verleent de rechtbank de machtiging voorzetting inbewaringstelling voor de duur van
twee weken.
5. De beslissing
De rechtbank
5.1. verleent machtiging tot voortzetting van de inbewaringstelling van de betrokkene in MESOS
Medisch Centrum te Utrecht of in een ander psychiatrisch ziekenhuis, tot en met 11 december
2008;
5.2. verklaart deze beslissing uitvoerbaar bij voorraad.

Deze beschikking is gegeven op 27 november 2008 door mr. A.S. Penders, rechter, in
tegenwoordigheid van P.J. van der Linden als griffier.