Wijziging van enkele wetten van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
(Verzamelwet SZW 2022)

VOORSTEL VAN WET

Wij Willem-Alexander, bij de gratie Gods, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, enz.
enz. enz.
Allen, die deze zullen zien of horen lezen, saluut! doen te weten:
Alzo Wij in overweging genomen hebben, dat het wenselijk is om enige wijzigingen aan te brengen
in de wetgeving van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid;
Zo is het, dat Wij, de Afdeling advisering van de Raad van State gehoord, en met gemeen overleg
der Staten-Generaal, hebben goedgevonden en verstaan, gelijk Wij goedvinden en verstaan bij
deze:

ARTIKEL I ALGEMENE OUDERDOMSWET
De Algemene Ouderdomswet wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 56 komt te luiden:
Artikel 56
De voordelen uit artikel 55 voortvloeiende komen enkel toe aan degene die in Nederland woont.
B
Artikel 57 komt te luiden:
Artikel 57
Bij algemene maatregel van bestuur kan onder daarbij te stellen voorwaarden worden bepaald, dat
voor de toepassing van de artikelen 55 en 56 het wonen buiten Nederland wordt gelijkgesteld met
het wonen in Nederland.

ARTIKEL II ARBEIDSWET 2000 BES
Artikel 23, eerste lid, van de Arbeidswet 2000 BES wordt als volgt gewijzigd:
1. Onderdeel b komt te luiden:
b. de datum vallende na de datum van de in het openbaar lichaam Saba gehouden
Carnavalsoptocht;.
2. Onder verlettering van onderdeel k tot l, wordt een onderdeel ingevoegd, luidende:
k. voor het openbaar lichaam Sint Eustatius de datum 1 juli;.
3. In het derde lid, wordt “eerste lid onder b of k” vervangen door “eerste lid, onderdeel b of l”.

ARTIKEL III BESLUIT GELIJKSTELLING NIET-NEDERLANDERS MET NEDERLANDERS
(ALGEMENE OUDERDOMSWET)
Het Besluit gelijkstelling niet-Nederlanders met Nederlanders (Algemene Ouderdomswet) wordt
ingetrokken.

ARTIKEL IV PARTICIPATIEWET
De Participatiewet wordt als volgt gewijzigd:

A
Artikel 31, tweede lid, onderdeel o, vervalt.
B
Artikel 34, tweede lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel e wordt de puntkomma vervangen door een punt.
2. Onderdeel f vervalt.
C
In artikel 60c wordt “behoorlijke nakomen” vervangen door “behoorlijk nakomen”.

ARTIKEL V TOESLAGENWET
In artikel 21, tweede lid, van de Toeslagenwet wordt na “is ontstaan door het” ingevoegd
“opzettelijk of door grove schuld”.

ARTIKEL VI WERKLOOSHEIDSWET
De Werkloosheidswet wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1, onderdeel o, vervalt het vierde onderdeel.
B
In artikel 22a, eerste lid, onderdeel c, wordt “de verplichting bedoeld in artikel 25” vervangen door
“een verplichting op grond van artikel 25 of 26, eerste lid,”.
C
Artikel 42a, achtste lid, komt te luiden:
8. Voor de toepassing van dit artikel en van artikel 42 wordt niet als loon beschouwd het voordeel
van het voor privé-doeleinden ter beschikking stellen van een auto, bedoeld in artikel 13bis van de
Wet op de loonbelasting 1964.

ARTIKEL VII WET ARBEID EN ZORG
Hoofdstuk 7 van de Wet arbeid en zorg vervalt.

ARTIKEL VIII WET ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVOORZIENING JONGGEHANDICAPTEN
De Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten wordt als volgt gewijzigd:
A
In de artikelen 2:30, tweede lid, en 3:73a, tweede lid, wordt “1 januari 2015” telkens vervangen
door “1 januari 2018”.
B
In artikel 2:31, tweede lid, worden onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel c
door een puntkomma twee onderdelen toegevoegd, luidende:
d. mee te werken aan activiteiten of werkzaamheden, gericht op inschakeling in de arbeid, die het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen wenselijk acht voor verkrijging van de
mogelijkheden tot het verrichten van passende arbeid;

e. mee te werken aan aanpassing van de arbeidsplaats en aan persoonsgebonden voorzieningen
die het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen verstrekt voor verkrijging van
mogelijkheden tot het verrichten van passende arbeid en zo nodig te trachten die aanpassing en
die voorzieningen te verkrijgen.
C
Artikel 2:32 wordt als volgt gewijzigd:
1. Aan het tweede lid worden onder vervanging van de punt aan het slot van onderdeel b door een
puntkomma twee onderdelen toegevoegd, luidende:
c. in voldoende mate te trachten passende arbeid te verkrijgen;
d. geen eisen te stellen in verband met de door hem te verrichten arbeid die het aanvaarden of
verkrijgen van passende arbeid belemmeren.
2. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld op grond
waarvan aan jonggehandicapten die recht hebben op arbeidsondersteuning in individuele gevallen
tijdelijk ontheffing kan worden verleend van de voorwaarden, bedoeld in het tweede lid,
onderdelen c of d.
D
Artikel 2:39 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid wordt “de voorwaarden, bedoeld in het derde lid” vervangen door “de
voorwaarde, bedoeld in het derde lid”.
2. Het derde lid komt te luiden:
3. De jonggehandicapte die recht heeft op arbeidsondersteuning ontvangt inkomensondersteuning
als bedoeld in het eerste lid, indien en zolang hij meewerkt aan het opstellen van het
participatieplan.
3. Het vierde lid vervalt.
4. In het vijfde lid wordt “De voorwaarden, bedoeld in het derde lid, zijn niet van toepassing”
vervangen door “De voorwaarde, bedoeld in het derde lid, is niet van toepassing” en vervalt de
tweede volzin.
5. In het zesde lid wordt “De voorwaarden, bedoeld in het derde lid, zijn niet van toepassing”
vervangen door “De voorwaarde, bedoeld in het derde lid, is niet van toepassing”.
6. Het zevende lid vervalt.
E
In artikel 3:59, tweede lid, wordt na “is ontstaan door het” ingevoegd “opzettelijk of door grove
schuld”.

Artikel IX WET ARBEIDSVOORWAARDEN GEDETACHEERDE WERKNEMERS IN DE
EUROPESE UNIE
In artikel 1, eerste lid, van de Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese
unie wordt in de begripsbepaling van “zelfstandige” na “degene die in de uitoefening van beroep of
bedrijf” ingevoegd “vanuit een andere lidstaat”.

ARTIKEL X WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN
De Wet financiering sociale verzekeringen wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 21a vervalt.

B
De laatste zin van artikel 27, eerste lid, komt te luiden:
Voorts kunnen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur nadere voorwaarden worden
gesteld aan de toepassing van de premie en over de wijze waarop de lage premie wordt herzien in
de gevallen waarin met terugwerkende kracht de hoge premie van toepassing is.
C
Aan artikel 117b, derde lid, onderdeel c, wordt toegevoegd “, tenzij op grond van artikel 38a,
negende lid, of artikel 38b, tweede lid, van de Ziektewet geen ziekengeld is of wordt toegekend”.
D
In hoofdstuk 7 wordt na artikel 122q een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 122r
1. In afwijking van artikel 117b, derde lid, onderdeel c, komt een door UWV te betalen WGAuitkering als bedoeld in dat onderdeel, niet ten laste van de Werkhervattingskas indien:
a. op grond van de artikelen 38a, negende lid, of 38b, tweede lid, van de Ziektewet geen
ziekengeld is of wordt toegekend; en
b. voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel X, onderdeel C, van de Verzamelwet SZW
2022 bij UWV een aanvraag is gedaan om vast te stellen of de werknemer, aan wie de WGAuitkering is toegekend, uit diezelfde dienstbetrekking recht had op ziekengeld als bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdeel d, e, f of g, van de Ziektewet of op ziekengeld als bedoeld in artikel 29,
tweede lid, onderdelen a, b en c, van de Ziektewet, dat aan de werknemer is toegekend direct
aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede
lid, onderdeel e, f of g, van de Ziektewet bestond.
2. Dit artikel vervalt met ingang van 1 januari 2032.

ARTIKEL XI WET GEMEENTELIJKE SCHULDHULPVERLENING
In artikel 8, tweede lid, van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening wordt ‘kan’ vervangen door
‘verstrekt’ en vervalt ‘verstrekken’.

ARTIKEL XII WET INBURGERING
De Wet inburgering wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 29 wordt als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding “1.” geplaatst.
2. Er worden twee leden toegevoegd, luidende:
2. Onze Minister verlengt de nieuwe termijn, bedoeld in het eerste lid, indien de
inburgeringsplichtige aannemelijk maakt dat hem geen verwijt treft ter zake van het niet tijdig
afronden van het participatieverklaringstraject.
3. De verlenging, bedoeld in het tweede lid, kan telkens voor ten hoogste een jaar worden
verleend.
B
Artikel 32 wordt als volgt gewijzigd:
1. Voor de tekst wordt de aanduiding “1.” geplaatst.
2. Er worden twee leden toegevoegd, luidende:

2. Onze Minister verlengt de nieuwe termijn, bedoeld in het eerste lid, indien de
inburgeringsplichtige aannemelijk maakt dat hem geen verwijt treft ter zake van het niet tijdig
behalen van de examenonderdelen, bedoeld in artikel 7, tweede lid, onderdelen b en c.
3. De verlenging, bedoeld in het tweede lid, kan telkens voor ten hoogste twee jaar worden
verleend.
X
In artikel 30, eerste lid, en artikel 33, eerste en tweede lid, wordt “termijn” steeds vervangen door
“termijnen”.

ARTIKEL XIII WET INBURGERING 2021
De Wet inburgering 2021 wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 5, derde lid, wordt “medisch advies” vervangen door “deskundigenverklaring”.
B
Artikel 7, vierde lid, wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel d wordt ‘; en’ vervangen door een punt.
2. Onderdeel e vervalt.
C
In artikel 17, derde lid, wordt “of de op grond van artikel 12 verlengde termijn,” vervangen door
“de op grond van artikel 12 verlengde termijn, of de op grond van artikel 25, tweede lid,
vastgestelde nieuwe termijn,”.
D
Aan artikel 34 wordt een lid toegevoegd, luidende:
6. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, bedoeld in artikel 2 van de Wet Centraal Orgaan
opvang asielzoekers, verstrekt Onze Minister gegevens over de verblijfsplaats van de
inburgeringsplichtige, waaronder de verblijfsplaats waar de inburgeringsplichtige op grond van
artikel 28 van de Huisvestingswet zal worden gehuisvest.
E
Artikel 45, onderdeel A, komt als volgt te luiden:
A
In artikel 1.4a.1, eerste lid, wordt “voor zover het betreft de artikelen 7.4.3, 7.4.4 en 7.4.7”
vervangen door “voor zover het betreft de artikelen 7.4.4 en 7.4.7”.
F
In artikel 46, onderdeel F, eerste lid, wordt “a.” vervangen door “g.”.
G
In artikel 47, onderdeel A, wordt in artikel 1.6, eerste lid, onderdeel g, na “voor zover” ingevoegd
“de inburgeringsplichtige het taalschakeltraject, bedoeld in artikel 8, tweede lid, van die wet, volgt,
dan wel”.

ARTIKEL XIV WET INKOMENSVOORZIENING OUDERE WERKLOZEN
In artikel 35a, tweede lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere werklozen wordt na “is
ontstaan door het” ingevoegd “opzettelijk of door grove schuld”.

ARTIKEL XV WET KINDEROPVANG
In artikel 1.6, eerste lid, onderdeel j, onder 4°, van de Wet kinderopvang wordt “een associate
degree-opleiding, een bacheloropleiding of een masteropleiding als bedoeld in artikel 7.3a”
vervangen door: “een associate degree-opleiding, een bacheloropleiding, een masteropleiding of
een postinitiële masteropleiding als bedoeld in de artikelen 7.3a of 7.3b”.

ARTIKEL XVI WET OP DE ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVERZEKERING
De Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 88a vervalt.
B
In artikel 88b, eerste lid, wordt “Indien door de werknemer geen toestemming is gegeven als
bedoeld in artikel 88a, is de inzage in, dan wel kennisname of toezending van stukken die
medische gegevens bevatten, voorbehouden aan” vervangen door “De inzage in, dan wel
kennisname of toezending van stukken die medische gegevens bevatten, is behalve aan de
werknemer voorbehouden aan”.
C
Artikel 88c wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid vervalt, onder vernummering van het derde en vierde lid tot tweede en derde lid.
2. In het tweede lid (nieuw) wordt “De bijlage wordt verstrekt aan” vervangen door “De bijlage
wordt behalve aan de werknemer uitsluitend verstrekt aan”.
3. In het derde lid (nieuw) wordt “Het tweede en derde lid zijn van overeenkomstige toepassing
op” vervangen door “Het tweede lid is van overeenkomstige toepassing op”.
D
In artikel 88d vervalt “88a, ”.

ARTIKEL XVII WET OP DE ONDERNEMINGSRADEN
De Wet op de ondernemingsraden wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1, derde lid, onderdeel a, wordt “ten minste 24 maanden” vervangen door “ten minste
15 maanden”.
B
Artikel 6 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid wordt “ten minste 6 maanden” vervangen door “ten minste 3 maanden”.
2. In het derde lid wordt “ten minste een jaar” vervangen door “ten minste 3 maanden”.
C
Artikel 15, tweede lid, komt te luiden:
2. De ondernemingsraad kan met inachtneming van het eerste lid vaste commissies instellen voor
de behandeling van door hem aangewezen onderwerpen. In een vaste commissie kunnen naast
een of meer leden van de ondernemingsraad ook andere in de onderneming werkzame personen
zitting hebben. De ondernemingsraad kan in het instellingsbesluit van een vaste commissie zijn
rechten en bevoegdheden ten aanzien van de door hem aangewezen onderwerpen, met
uitzondering van de bevoegdheid tot het voeren van rechtsgedingen, geheel of gedeeltelijk aan de

betrokken commissie overdragen, indien de meerderheid van het aantal leden van de commissie
uit leden van de ondernemingsraad bestaat.

ARTIKEL XVIII WET OP HET ALGEMEEN VERBINDEND EN HET ONVERBINDEND
VERKLAREN VAN BEPALINGEN VAN COLLECTIEVE ARBEIDSOVEREENKOMSTEN
Aan artikel 2a van de Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend verklaren van
bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten wordt een lid toegevoegd, luidende:
8. In het geval van werkzaamheden met het oog op de initiële assemblage of de eerste installatie
van een goed, die een wezenlijk bestanddeel uitmaken van een overeenkomst voor de levering
van goederen, noodzakelijk zijn voor het in werking stellen van het geleverde goed en uitgevoerd
worden door gekwalificeerde of gespecialiseerde werknemers van de leverende onderneming, is
het eerste lid, aanhef en onder b en c, niet van toepassing, mits de duur van de detachering niet
meer dan acht dagen bedraagt en het geen werkzaamheden in de sector bouwbedrijf betreft.

ARTIKEL XIX WET OP HET KINDGEBONDEN BUDGET
Aan artikel 1 van de Wet op het kindgebonden budget wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. In afwijking van artikel 9, tweede lid, van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen,
bestaat er wel aanspraak op kindgebonden budget voor een kind dat rechtmatig in Nederland
verblijf houdt in de zin van artikel 8 van de Vreemdelingenwet 2000.

ARTIKEL XX WET ROL WERKNEMERS BIJ EUROPESE RECHTSPERSONEN
In artikel 1:8, vierde lid, van de Wet rol werknemers bij Europese rechtspersonen wordt “artikel
1:11, tweede lid, tweede zin” vervangen door “artikel 1:11, eerste lid, tweede zin”.

ARTIKEL XXI WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN
De Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1 vervalt in de begripsbepaling van “inkomen uit arbeid” het vierde onderdeel.
B
Artikel 15, elfde lid, komt te luiden:
11. Voor de toepassing van dit artikel wordt niet als loon beschouwd het voordeel van het voor
privé-doeleinden ter beschikking stellen van een auto, bedoeld in artikel 13bis van de Wet op de
loonbelasting 1964.
C
De artikelen 40 en 130 vervallen.
D
In artikel 82, zesde lid, wordt na “direct aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op
ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel e, f of g, bestond,” ingevoegd “, tenzij
op grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, van de Ziektewet geen ziekengeld
is of wordt toegekend”.
E
Artikel 104 vervalt.

F
Artikel 105 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het opschrift komt te luiden:
Artikel 105. Inzage door de gemachtigde
2. In het eerste lid wordt “Indien door de werknemer geen toestemming is gegeven als bedoeld in
artikel 104, is de inzage in, dan wel kennisname of toezending van stukken die medische gegevens
bevatten, voorbehouden aan” vervangen door “De inzage in, dan wel kennisname of toezending
van stukken die medische gegevens bevatten, is voorbehouden aan”.
G
Artikel 106 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid vervalt, onder vernummering van het derde en vierde lid tot tweede en derde lid.
2. In het tweede lid (nieuw) wordt “De bijlage wordt verstrekt aan” vervangen door “De bijlage
wordt behalve aan de werknemer uitsluitend verstrekt aan”.
3. In het derde lid (nieuw) wordt “Het tweede en derde lid zijn van overeenkomstige toepassing
op” vervangen door “Het tweede lid is van overeenkomstige toepassing op”.
H
In artikel 107 vervalt “104, ”.
I
In hoofdstuk 13 wordt na artikel 133l een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 133m
1. In afwijking van artikel 82, zesde lid, draagt de eigenrisicodrager het risico van betaling van de
WGA-uitkering aan de verzekerde niet indien:
a. op grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, van de Ziektewet geen
ziekengeld als bedoeld in artikel 82, zesde lid, is of wordt toegekend; en
b. voor het tijdstip van inwerkingtreding van artikel XXI, onderdeel D, van de Verzamelwet SZW
2022 bij UWV een aanvraag is gedaan om vast te stellen of de werknemer, aan wie de WGAuitkering is toegekend, uit diezelfde dienstbetrekking recht had op ziekengeld als bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdeel d, e, f of g, van de Ziektewet of op ziekengeld als bedoeld in artikel 29,
tweede lid, onderdelen a, b en c, van de Ziektewet, dat aan de werknemer is toegekend direct
aansluitend op een dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede
lid, onderdeel e, f of g, van de Ziektewet bestond.
2. Dit artikel vervalt met ingang van 1 januari 2032.

ARTIKEL XXII ZIEKTEWET
De Ziektewet wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 75a vervalt.
B
In artikel 75b, eerste lid, wordt “Indien door de werknemer geen toestemming is gegeven als
bedoeld in artikel 75a, is de inzage in, dan wel kennisname of toezending van stukken die
medische gegevens bevatten, voorbehouden aan” vervangen door “De inzage in, dan wel
kennisname of toezending van stukken die medische gegevens bevatten, is voorbehouden aan”.
C
Artikel 75c wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid vervalt, onder vernummering van het derde en vierde lid tot tweede en derde lid.

2. In het tweede lid (nieuw) wordt “De bijlage wordt verstrekt aan” vervangen door “De bijlage
wordt behalve aan de werknemer uitsluitend verstrekt aan”.
3. In het derde lid (nieuw) wordt “Het tweede en derde lid zijn van overeenkomstige toepassing
op” vervangen door “Het tweede lid is van overeenkomstige toepassing op”.
D
In artikel 75d vervalt “75a, ”.

ARTIKEL XXIII INWERKINGTREDING
Deze wet treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip, dat voor de
verschillende artikelen of onderdelen daarvan verschillend kan worden vastgesteld, waarbij de
artikelen V, VIII, onderdeel E, XIV en XV, terugwerken tot en met een in dat besluit te bepalen
tijdstip.

ARTIKEL XXIV CITEERTITEL
Deze wet wordt aangehaald als: Verzamelwet SZW 2022.
Lasten en bevelen dat deze in het Staatsblad zal worden geplaatst en dat alle ministeries,
autoriteiten, colleges en ambtenaren die zulks aangaat, aan de nauwkeurige uitvoering de hand
zullen houden.

De Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid,

W. Koolmees

MEMORIE VAN TOELICHTING
I. ALGEMEEN
§ 1. Inleiding
Dit wetsvoorstel beoogt een aantal wetten op het terrein van het Ministerie van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid (hierna: SZW) te wijzigen. De wijzigingen betreffen zowel de arbeidswetgeving,
de socialezekerheidswetgeving als wetgeving rondom de structuur van de uitvoeringsorganisaties.
Het wetsvoorstel behelst onder andere wijzigingen die voortvloeien uit door het
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: UWV) en de Sociale verzekeringsbank
(hierna: SVB) aangedragen knelpunten in de uitvoering. Het gaat hierbij om tekstuele
aanpassingen, technische verbeteringen en verheldering van bepaalde punten. Tot slot dienen
enkele voorstellen ter verduidelijking en nadere invulling van eerder gemaakte beleidskeuzes en
het herstellen van omissies. Met de voorgestelde wijzigingen worden geen substantiële
beleidswijzigingen beoogd. Het wetsvoorstel behelst derhalve enkel zogenoemd “klein beleid”.
Hiermee voldoet het wetsvoorstel aan de drie criteria die de regering in de brief van 20 juli 2011
heeft gesteld aan verzamelwetgeving, namelijk onderlinge samenhang, geen omvangrijke en
complexe onderdelen en geen politiek omstreden inhoud.1 Het wetsvoorstel heeft geen
(substantiële) financiële consequenties. De meeste wijzigingen hebben geen financiële
consequenties. Bij de onderwerpen die wel beperkte financiële consequenties hebben, is dit nader
beschreven in de toelichting. De kleine beleidsmatige wijzigingen worden hieronder kort per
onderwerp toegelicht. In het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting wordt nader
ingegaan op de verschillende wijzigingsvoorstellen.
§ 2. Klein beleid
§ 2.1 Algemene ouderdomswet (artikel I en III)
Voor de datum van inwerkingtreding van de Algemene ouderdomswet (hierna: AOW) op 1 januari
1957 konden personen niet verzekerd zijn. Personen die vóór 1 januari 2007 de AOW-leeftijd
hebben bereikt, zouden daarom gekort worden op hun AOW-pensioen. Om dit te voorkomen is in
artikel 55 AOW een overgangsregeling getroffen. Deze regeling houdt in dat personen onder
voorwaarden geacht worden verzekerd te zijn geweest vanaf het bereiken van het 15e levensjaar
tot 1 januari 1957.
Om voor de voordelen van artikel 55 AOW in aanmerking te komen, worden in artikel 55 en 56
AOW voorwaarden gesteld. Een betrokken persoon moet gedurende zes jaar na het 59e levensjaar
in Nederland hebben gewoond en moet de Nederlandse nationaliteit hebben. De regeling geldt
voorts alleen zolang een persoon in Nederland woont.
In het kader van de nationaliteitseis is in het Besluit gelijkstelling niet-Nederlanders met
Nederlanders geregeld in welke gevallen personen met een andere nationaliteit voor toepassing
van de nationaliteitseis voor toekenning van de overgangsvoordelen met Nederlanders
gelijkgesteld moeten worden. Daarnaast heffen een aantal bilaterale- en multilaterale
socialezekerheidsverdragen de nationaliteitseis op. Daardoor is de voorwaarde van de Nederlandse
nationaliteit eigenlijk geen onderscheidende voorwaarde meer. Het overgrote deel van de AOWgerechtigden voldoet aan de nationaliteitseis. Een klein aantal personen kan echter niet
gelijkgesteld worden en ondervindt dus een korting op het AOW-pensioen. Deze wijziging zorgt
ervoor dat ongeveer 439 mensen op grond van het vervallen van het nationaliteitsvereiste binnen
de AOW recht gaan krijgen op AOW. Binnen 5 jaar, na 2022, kunnen nog eens een kleine honderd
personen in aanmerking komen voor overgangsvoordelen. Dit betreft enkel tijdvakken van vóór 1
januari 1957. De SVB schat in dat de uitkeringslasten het eerste jaar maximaal €400.000
bedragen en dat dat bedrag jaarlijks zal afnemen.

Het voorstel is om artikel 56, onder a, AOW, waarin de Nederlandse nationaliteit als voorwaarde
wordt gesteld, te schrappen. Nationaliteit is daardoor geen voorwaarde meer om voor de
voordelen van artikel 55 AOW in aanmerking te komen. Op grond van artikel 57, onderdeel a,
1

Kamerstukken I 2010/11, 32500VI, M.

AOW kunnen bij AMvB voorwaarden worden gesteld om niet-Nederlanders met Nederlanders gelijk
te stellen ten behoeve van de nationaliteitseis uit artikel 56 AOW. Omdat de nationaliteitseis uit
artikel 56 AOW geschrapt wordt, heeft de delegatiebepaling uit artikel 57 AOW geen nut meer.
Ook artikel 57, onderdeel a, AOW kan daarom komen te vervallen. Het Besluit gelijkstelling nietNederlanders met Nederlanders, dat op artikel 57, onderdeel a, AOW is gebaseerd, kan worden
ingetrokken.
De aanleiding voor de wetswijziging, is dat de SVB heeft geconstateerd dat het hanteren van het
nationaliteitsvereiste op gespannen voet staat met (internationale) non-discriminatiebepalingen.
Omdat de wetswijziging niet het gevolg is van een procedure over de overgangsvoordelen uit
artikel 55 AOW, valt echter niet met zekerheid vast te stellen vanaf welk moment deze strijdigheid
speelt.
Inwerkingtreding en uitvoering
Bij het bepalen van de ingangsdatum van de wijziging, is een afweging gemaakt tussen het belang
van de betrokken AOW gerechtigde personen, de historische achtergrond van deze wetswijziging
en de uitvoerbaarheid van de nieuwe regels. Op basis van deze afweging is besloten om de
wetswijziging zonder terugwerkende kracht in werking te laten treden. Er wordt in plaats daarvan
aansluiting gezocht bij de staande uitvoeringspraktijk van de uitvoerder van de AOW, de SVB. In
dat kader geldt het volgende.
Uit de rechtspraak over de herziening van rechtens onaantastbare besluiten volgt dat de SVB in
beginsel niet gehouden is om een besluit, dus ook de uitkering waarop dat besluit betrekking
heeft, voor het verleden te herzien. Het is de SVB echter niet verboden om ook voor het verleden
te herzien. Voor nieuwe pensioenen geldt dat artikel 16 AOW bepaalt dat een AOW-pensioen in
ieder geval met een terugwerkende kracht van een jaar kan worden toegekend. In bijzondere
gevallen is daarnaast de SVB bevoegd om een pensioen met langere terugwerkende kracht toe te
kennen. De SVB hanteert in dat kader sinds het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw
het beleid om het financiële nadeel dat een persoon heeft geleden door de te late toekenning van
pensioen te compenseren door het verlenen van terugwerkende kracht aan de toekenning van het
pensioen. Het beleid van de SVB is echter tevens om de terugwerkende kracht te beperken tot ten
hoogste vijf jaren. Dit beleid komt ook in de situatie die hier aan de orde is niet onredelijk over.
Het is immers niet onwaarschijnlijk dat een deel van de personen een uitkering op basis van de
Wet aanvullende inkomensvoorzieningen ouderen heeft ontvangen en dus geen financieel nadeel
heeft geleden. Waar nodig kan de SVB verder van haar beleid afwijken en maatwerk leveren.
§ 2.2 Arbeidswet 2000 BES (artikel II)
Voor de gehele bevolking van Sint Eustatius is Emancipatiedag (1 juli) een historische dag van
betekenis. Om de bijzondere status en het belang van de viering van de Emancipatiedag te
onderstrepen, hebben de partijen die deelnemen in de ‘Central Dialogue Statia’, waar SintEustatius deel vanuit maakt, de wens uitgesproken om deze dag aan te merken als officiële
feestdag in de Arbeidswet 2000 BES. Dit betekent dat werknemers op wie de Arbeidswet 2000 BES
van toepassing is en die vanwege de aard van hun werk op die dag moeten werken, recht hebben
op een wettelijke toelage.
Daarnaast is er traditioneel het meerdaagse carnavalsfestival waarbij Carnavalsmaandag als
officiële feestdag is opgenomen in de Arbeidswet 2000 BES. Op verzoek van partijen komt er een
‘uitruil’ tot stand, waarbij de dag nadat de Carnavalsoptocht wordt gehouden op Sint Eustatius als
officiële feestdag wordt ingeleverd. Het aantal officiële feestdagen blijft daardoor op Sint Eustatius
gelijk. Deze wijziging is dus kostenneutraal. Partijen hebben aangegeven vooruitlopend op deze
wetswijziging de beoogde uitrol al op informele wijze te willen realiseren, op basis van afspraken
tussen werkgevers en werknemers.
Met de wijziging van artikel 23, eerste en derde lid, van de Arbeidswet 2000 worden
Emancipatiedag en de uitruil met de dag nadat de Carnavalsoptocht wordt gehouden voor Sint
Eustatius geregeld.
Voor de volledigheid wordt nog opgemerkt dat deze wijziging geen betrekking heeft op de
openbare lichamen Bonaire en Saba. Voor Bonaire heeft reeds eerder een overeenkomstige uitruil
van feestdagen plaatsgevonden, waarbij de zogeheten ‘Dia di Rincon’ voor de Carnavalsmaandag
in de plaats is gekomen.

§ 2.3 Toeslagenwet (artikel V), Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening
jonggehandicapten (artikel VIII, onderdeel E) en Wet inkomensvoorziening oudere
werklozen (artikel XIV)
Met de artikelen V, VIII, onderdeel E, en XIV wordt een omissie hersteld in het kader van de Wet
van (…) tot wijziging van de Participatiewet in verband met het uitsluiten van fraudevorderingen
bij de vermogenstoets en het beperken van het verbod tot medewerking aan een schuldregeling
bij een fraudevordering tot gevallen van opzet of grove schuld Stb. ..., ….2 Het gaat om een
omissie in de bij amendement ingebrachte onderdelen van voornoemde wet (Kamerstukken II
2019-2020, 35 374, nr. 11). Uit de toelichting bij het amendement blijkt dat het de bedoeling is
om het geharmoniseerde handhavings- en sanctiestelsel in de sociale zekerheid te behouden en
dat daarom alle vergelijkbare verbodsbepalingen in de socialezekerheidswetten op dezelfde manier
worden gewijzigd. De betreffende verbodsbepalingen in de Toeslagenwet, de Wet
inkomensvoorziening oudere werklozen (IOW), hoofdstuk 3 van de Wet
arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (hierna: oWajong) en hoofdstuk 1 van de
Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (hierna: Wajong 2015) zijn echter per
abuis niet gewijzigd. Dat wordt met deze voorgestelde wijzigingen hersteld. Dat betekent dat UWV
na de wijziging de bevoegdheid heeft om – in overeenstemming met de bedoeling van het
amendement – ook in de uitvoering van de Toeslagenwet, de IOW, de oWajong en de Wajong
2015 mee te werken aan een minnelijke schuldregeling tegen finale kwijting, tenzij de vordering is
ontstaan als gevolg van opzet of grove schuld als bedoeld in het Boetebesluit
socialezekerheidswetten. Nadat de bij amendement ingebrachte onderdelen van voornoemd
wetsvoorstel in werking zijn getreden, kan UWV in de uitvoering van de Toeslagenwet, de IOW, de
oWajong en de Wajong 2015 anticiperen op de voorgestelde reparatie ([verwijzing nog te
verzenden Kamerbrief]).3 Deze wijzigingen treden in werking met ingang van de dag na de datum
van uitgifte van het Staatsblad waarin deze wet wordt geplaatst en werken terug tot en met een
bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
§ 2.4 Werkloosheidswet (artikel VI)
In artikel 22a, eerste lid, onderdeel c, wordt geregeld dat een uitkeringsbesluit ook kan worden
ingetrokken of herzien, als het niet of niet behoorlijk nakomen van een verplichting op grond van
artikel 26 ertoe leidt dat niet kan worden vastgesteld of nog recht op uitkering bestaat. Dit was al
mogelijk bij het niet of niet behoorlijk nakomen van de informatieverplichting op grond van artikel
25. De reden om hetzelfde mogelijk te maken voor de verplichtingen uit artikel 26, is dat ook het
niet of niet behoorlijk nakomen van die verplichtingen ertoe kan leiden dat het recht op
(voortduren van de) uitkering niet kan worden vastgesteld. Met name is dit het geval bij het niet
behoorlijk nakomen van controleverplichtingen of van voorwaarden die UWV stelt in hun
uitkeringsreglement op grond van artikel 101 van de Werkloosheidswet. Het kan daarbij onder
meer gaan om het overleggen van bewijsstukken, of om na een oproep van UWV te verschijnen op
een afspraak.
In de andere uitkeringswetten is reeds geregeld dat het recht op uitkering in dergelijke gevallen
kan worden herzien of ingetrokken, zoals in de artikelen 30a, eerste lid, van de Ziektewet en 76,
eerste lid, onderdeel a, van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen. Artikel 22a van de
Werkloosheidswet wordt met deze wijziging in lijn gebracht met de overeenkomstige bepalingen in
andere uitkeringswetten.
§ 2.5 Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (artikel VIII,
onderdelen B tot en met D)
De plichten en rechten in de oude Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten
(voor mensen die voor 1-1-2010 voor de eerste keer Wajong hebben aangevraagd en gekregen,
hierna: Wajong) en de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten 2010 (voor
De behandeling van dit wetsvoorstel in de Eerste Kamer is aangehouden in verband met alle actualiteiten
rondom handhaving in de sociale zekerheid. Het is nog onduidelijk wanneer de behandeling kan worden
voortgezet en dus ook of en wanneer de bij amendement ingebrachte onderdelen in werking kunnen treden.
Deze reparatie is dus onder voorbehoud alvast in het concept van de Verzamelwet opgenomen en wordt op een
later moment zo nodig aangepast of geschrapt.
3
Ook hiervoor geldt een voorbehoud: UWV kan pas anticiperen op deze reparatie nadat het genoemde
wetsvoorstel is aangenomen en de bij amendement ingebrachte onderdelen in werking zijn getreden. Dat is op
dit moment nog niet het geval.
2

mensen die tussen 1-1-2010 en 1-1-2015 voor de eerste keer Wajong hebben aangevraagd en
gekregen, hierna Wajong2010) zijn met ingang van 1 januari 2021 zo veel mogelijk
geharmoniseerd met de wet Vereenvoudiging Wajong. Artikel 2:39 van de Wajong2010 bevat nog
re-integratieverplichtingen als voorwaarden voor inkomensondersteuning. Op dit moment kan het
niet opvolgen van deze verplichtingen leiden tot het stopzetten van de inkomensondersteuning. Dit
is een afwijking van de verplichtingen en maatregelen in de oWajong. Tot en met december 2020
konden Wajongers overstappen van de oWajong naar de Wajong2010. De mogelijkheid tot
overstappen is sinds 1 januari 2021 met de wet Vereenvoudiging Wajong afgesloten. Wajongers
zijn er bij de overstapmogelijkheid op gewezen dat er geen relevante verschillen zitten in de
rechten en plichten tussen de oWajong en de Wajong2010 terwijl zij er mogelijk wel financieel op
vooruitgaan.
Om de verschillen weg te werken en aan het harmonisatiedoel te voldoen is het voorstel de reintegratieverplichtingen in artikel 2:39, derde lid, te laten vervallen als voorwaarden voor
inkomensondersteuning. In plaats daarvan worden deze re-integratieverplichtingen ondergebracht
in de artikelen 2:31, tweede lid, en 2:32, tweede lid, van de Wajong2010, waarin de reintegratieverplichtingen zijn geregeld.
Hiermee worden de rechten en plichten van de Wajong2010 vergelijkbaar met die van de
oWajong. Dit betekent dat het meewerken aan activiteiten gericht op inschakeling van de arbeid of
aan aanpassen van de arbeidsplaats en aan persoonsgebonden voorzieningen geen voorwaarden
meer zijn voor inkomensondersteuning (huidig artikel 2:39, derde lid, onderdelen a en b). Ook zijn
het proberen te verkrijgen van passende arbeid en het in dat kader niet stellen van belemmerende
eisen geen voorwaarden meer voor inkomensondersteuning (huidig artikel 2:39, derde lid,
onderdelen d en e). Het recht op inkomensondersteuning vervalt dus niet langer wanneer niet aan
deze vier genoemde voorwaarden voldaan wordt.
De voorwaarden vallen met de voorgestelde wijzigingen van de artikelen 2:31 en 2:32 onder de
verplichtingen die horen bij het recht op arbeidsondersteuning. Wanneer niet aan de verplichtingen
bij het recht op arbeidsondersteuning voldaan wordt legt het UWV een maatregel op. In het
Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten wordt bepaald wat voor een maatregelen UWV moet
opleggen bij het niet nakomen van verplichtingen. Het Maatregelenbesluit moet aangepast worden
om maatregelen te verbinden aan het niet nakomen van de verplichtingen zoals die worden
opgenomen in de nieuwe artikelen 2:31, tweede lid en 2:32, tweede lid.
Het voornemen is om het Maatregelenbesluit socialezekerheidswetten zo aan te passen dat voor
de verplichtingen in de nieuwe onderdelen c en d van artikel 2:32, tweede lid, een maatregel van
de derde categorie opgelegd moet worden. Zonder deze wijziging gelden voor deze onderdelen
namelijk maatregelen van de vierde categorie die in de praktijk net zo zwaar zijn als het verliezen
van het recht op inkomensondersteuning. Deze aanpassing is daarmee nog noodzakelijk om de
verplichtingen in de oWajong en Wajong2010 te harmoniseren.
Ook is het voornemen om het Besluit ontheffing verplichtingen sociale verzekeringswetten zo aan
te passen dat de ontheffingen die nu gelden voor artikel 2:39, derde lid, onderdelen d en e, ook
gelden voor het nieuwe artikel 2:32, tweede lid, onderdelen c en d. Aan 2:32 wordt een nieuw
vijfde lid toegevoegd waardoor het bij AMvB mogelijk is een ontheffing te regelen voor de nieuwe
verplichtingen in 2:32, tweede lid, onderdelen c en d. Hierdoor wordt het mogelijk het Besluit
ontheffing verplichtingen sociale zekerheidswetten aan te passen waardoor de ontheffingen voor
huidig artikel 2:39, derde lid, onderdelen d en e straks gelden voor de verplaatste verplichtingen.
In het voorstel blijft artikel 2:39, derde lid, in stand voor wat betreft het huidige onderdeel c, de
verplichting om mee te werken aan het opstellen van een participatieplan. Hiermee blijft het
meewerken aan het opstellen van een participatieplan en daarmee arbeidsondersteuning
voorwaardelijk voor inkomensondersteuning. Deze voorwaarde is belangrijk om de participatie van
Wajongers te bevorderen. Zonder deze voorwaarde is het mogelijk om een Wajong-uitkering te
krijgen, en zonder consequenties niet mee te werken aan re-integratie. Dat past niet bij de geest
van de wet en het beleid van het kabinet waarbij het de bedoeling is om Wajongers en andere
arbeidsongeschikten zoveel mogelijk te laten participeren.
In het voorstel verdwijnt de tweede volzin uit artikel 2:39, vijfde lid.
§ 2.6 Wet financiering sociale verzekeringen (artikel X, onderdelen C en D) en Wet werk
en inkomen naar arbeidsvermogen (artikel XXI, onderdelen D en I).
In artikel 29b, van de Ziektewet (hierna: ZW) is de zogenaamde no-riskpolis geregeld. Met de noriskpolis in de ZW is beoogd om werkgevers over de streep te trekken om werknemers met een
verhoogd risico op arbeidsongeschiktheid in dienst te nemen en een dienstverband aan te bieden.

Indien de werknemer met een no-riskpolis uitvalt wegens ziekte, heeft deze werknemer namelijk
recht op ziekengeld van het UWV. Doordat UWV ziekengeld betaalt, wordt de werkgever financieel
gecompenseerd voor het loon dat hij aan zijn werknemer moet doorbetalen tijdens ziekte. En in
geval van langdurig verzuim welke tot een WIA-uitkering leidt, hoeft de werkgever daar niet de
financiële risico’s van te dragen. Voor de werkgever die eigenrisicodrager is voor de WGA,
betekent dit dat hij de WGA-uitkering niet zelf hoeft te betalen.4 Voor de publiek verzekerde
werkgever betekent dit dat hiermee een verhoging van de gedifferentieerde premie voorkomen
wordt.5 Hiermee is door de wetgever beoogd om drempels weg te halen, zodat werkgevers aan
personen uit deze groepen toch een dienstverband zullen aanbieden. Deze regeling leidt er in de
praktijk echter ook toe dat UWV nu in bepaalde situaties (achteraf) fictieve ZW-rechten moet
vaststellen. Dit is onwenselijk. Hierna wordt eerst de huidige regeling geschetst. Vervolgens wordt
de voorgestelde wijziging toegelicht.
De regeling leidt ertoe dat bij een te late aanvraag het ziekengeld niet meer tot uitbetaling kan
komen, omdat het ziekengeld over ten hoogste een jaar met terugwerkende kracht wordt
uitbetaald. Echter, de werkgever kan nog wel UWV verzoeken om het recht op ziekengeld te
beoordelen. Deze fictieve ziekengeldclaim kan aantrekkelijk zijn voor de werkgever die
eigenrisicodrager is, want dit betekent dat de werkgever de aansluitende WGA-uitkering niet zelf
hoeft te betalen. Ook voor de publiek verzekerde werkgever kan dit aantrekkelijk zijn omdat hij
hiermee een verhoging van de gedifferentieerde premie voorkomt. Hierdoor is het in de huidige
regeling financieel aantrekkelijk voor werkgevers om zelf – of door een daarin gespecialiseerd
bureau – in hun administratie c.q. archieven op zoek te (laten) gaan naar langdurig zieke
werknemers die achteraf mogelijk recht op ziekengeld zouden hebben gehad. Dit leidt ertoe dat
UWV nu een toenemend aantal verzoeken van werkgevers ontvangt om vast te stellen of er in het
verre verleden (soms zelfs na 7 jaar) recht zou zijn geweest op ziekengeld als tijdig een claim zou
zijn gedaan.
Aangezien in dit soort situaties het ziekengeld niet meer tot uitbetaling kan komen, moet UWV in
deze situaties uitsluitend voor de hierboven geschetste mogelijke WIA-gevolgen (toerekening of
premielasten) een fictief recht op ziekengeld vaststellen. Mogelijk moet de verzekerde daarvoor
worden onderzocht door een arts van UWV. UWV moet ook aan de verzekerde brieven sturen over
een recht op ziekengeld, dat nooit tot uitbetaling kan komen. Dit is een onbedoeld en onwenselijk
gevolg van de huidige redactie van de artikelen 117b, derde lid, onderdeel c, van de Wet
financiering sociale verzekeringen (hierna: Wfsv) en artikel 82, zesde lid, van de Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: WIA). Het is ongewenst en past niet in de structuur van
deze wetgeving om fictieve rechten vast te stellen, terwijl het beoogde doel van de no-riskpolis –
namelijk het over de streep trekken van werkgevers om iemand in dienst te nemen met een
arbeidsongeschiktheidsverleden – hier niet meer mee wordt bereikt.
Daarom wordt onderhavige wijziging voorgesteld van artikel 17b, derde lid, onderdeel c, van de
Wfsv en artikel 82, zesde lid, van de Wet WIA.
De voorgestelde aanpassingen van de WIA en de Wfsv zijn erop gericht om de voordelen van een
fictieve claim op ziekengeld weg te nemen. Die voordelen zijn – in het geval de werkgever die
eigenrisicodrager is – het niet hoeven dragen van de kosten van de WGA-uitkering en – in het
geval van de publiek verzekerde werkgever – het voorkomen van een verhoging van de
gedifferentieerde premie. Om dit te bereiken wordt ten eerste voorgesteld artikel 82, zesde lid,
van de WIA zodanig aan te passen dat uitsluitend in het geval dat het ziekengeld daadwerkelijk is
uitbetaald of nog tot uitbetaling kan worden gekomen, de eigenrisicodrager niet de kosten voor de
WGA-uitkering draagt waarop op grond van de no-riskpolis aanspraak kan worden gemaakt. Ten
tweede wordt ten aanzien van de publiek verzekerde werkgever voorgesteld artikel 117b, derde
lid, onderdeel c, Wfsv zodanig aan te passen dat uitsluitend in het geval het ziekengeld
daadwerkelijk is uitbetaald of nog tot uitbetaling kan worden gekomen, de WGA-uitkering niet ten
laste van de Werkhervattingskas wordt betaald. De voorgestelde wijzigingen in beide bepalingen
regelen dit. De toevoegingen hebben betrekking op zowel het ziekengeld als bedoeld in artikel 29,
tweede lid, onderdelen d, e, f of g, van de Ziektewet als op het ziekengeld als bedoeld in artikel
29, tweede lid, onderdelen a, b en c, ZW dat is toegekend direct aansluitend op een

Artikel 82, zesde lid, Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen.
De WGA-uitkering wordt in dit geval niet betaald uit de Werkhervattingskas (artikel 117b, eerste lid, Wet
financiering sociale verzekeringen, hierna: Wfsv), die wordt gevuld met de door werkgevers opgebrachte
gedifferentieerde premies (artikel 33, tweede lid, en artikel 38 Wfsv).
4
5

dienstbetrekking waarin recht op ziekengeld als bedoeld in artikel 29, tweede lid, onderdeel e, f of
g, ZW bestond.
Door deze beperking valt de reden voor een fictieve claim op ziekengeld weg. Deze kan er immers
niet meer toe leiden dat de eigenrisicodrager niet (meer) de kosten van de WGA-uitkering hoeft te
dragen of dat de publiek verzekerde werkgever een verhoging van de gedifferentieerde premie
voorkomt. Hiervoor wordt aangesloten bij de al bestaande termijn voor het met terugwerkende
kracht uitbetalen van ziekengeld. Ziekengeld kan achteraf worden geclaimd en met terugwerkende
kracht tot ten hoogste een jaar worden toegekend.6 Dat betekent dat als bijvoorbeeld pas
anderhalf jaar na het ontstaan van de arbeidsongeschiktheid een melding wordt gedaan bij UWV
het ziekengeld alleen over het laatste jaar wordt toegekend. Voor het eerste half jaar
arbeidsongeschiktheid wordt het ziekengeld in dit voorbeeld niet meer toegekend en daarom ook
niet uitgekeerd.
De maximale duur van het recht op ziekengeld is 104 weken. Als aan de voorwaarden daarvoor is
voldaan, heeft de werknemer na die 104 weken recht op een WIA-uitkering. Na instroom in de
WIA/WGA kan de werkgever nog een ziekengeldclaim indienen, maar die claim kan alleen tot
uitbetaling komen als die tijdig is gedaan, zoals hiervoor is toegelicht.
Als de termijn van een jaar, waarover het ziekengeld nog met terugwerkende kracht wordt
uitbetaald is verstreken, kan de werkgever door de ziekengeldclaim niet meer voorkomen dat hij
de WGA-uitkering zelf moet betalen (als hij eigenrisicodrager is) of dat zijn gedifferentieerde
premie wordt verhoogd (als hij publiek verzekerd is). Het is redelijk om voor zowel het claimen
van het ziekengeld zelf, als voor de WIA-gevolgen dezelfde termijn te hanteren.
Ter verduidelijking dient het volgende voorbeeld. Als een werkgever drie jaar na het ontstaan van
de arbeidsongeschiktheid een ziekengeldclaim indient, dan kan er geen ziekengeld meer
toegekend en uitbetaald worden vanwege de termijnoverschrijding. Het ziekengeld wordt immers
toegekend met ten hoogste één jaar terugwerkende kracht. Die termijn is in dit voorbeeld
verstreken nadat het recht op ziekengeld op zijn laatst is geëindigd (de maximale duur van recht
op ziekengeld is immers 104 weken). Als gevolg van het onderhavige voorstel kan de werkgever
die een ziekengeldclaim indient hier niet meer mee voorkomen dat hij de WGA-uitkering zelf moet
betalen (als hij eigenrisicodrager is) of dat die uitkering wordt meegenomen bij de berekening van
de hoogte van zijn gedifferentieerde premie (als hij publiek verzekerd is).
De beoogde datum van inwerkingtreding voor deze wijziging is 1 januari 2022. Voor verzoeken om
recht op ziekengeld vast te stellen, die gedaan zijn voor het tijdstip van inwerkingtreding, is
overgangsrecht geregeld. De voorgestelde wijzigingen in de WIA en de Wfsv hebben met name
gevolgen als de werknemer al is ingestroomd in de WIA en de werkgever het financieel risico hier
dus voor draagt; als hij eigenrisicodrager is, draagt hij immers de lasten van de WGA-uitkering en
als de werkgever publiek verzekerd is, betaalt hij immers een hogere gedifferentieerde premie.
Zonder overgangsrecht zou een werkgever, die al voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze
wet heeft verzocht om het recht op ziekengeld vast te stellen, er achteraf mee geconfronteerd
worden dat deze aanvraag er niet meer toe kan leiden dat hij dit financieel risico niet zelf hoeft te
dragen. Zonder overgangsrecht zou ook een werkgever, aan wie de WIA-gevolgen nu niet worden
toegerekend terwijl op grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, ZW geen
ziekengeld is toegekend, opeens wel de WGA-uitkering of een hogere gedifferentieerde premie
moeten betalen. Om dit te voorkomen is eerbiedigende werking nodig. Deze eerbiedigende
werking zal tot gevolg moeten hebben dat de publiek verzekerde werkgever geen hogere
gedifferentieerde premie hoeft te betalen en de werkgever die eigenrisicodrager voor de WGA is
niet de lasten van de WGA-uitkering zelf hoeft te dragen indien:
1. de aanvraag van het ziekengeld voor de datum van inwerkingtreding van dit wetsvoorstel is
gedaan, ongeacht of daar op die datum al op is beschikt, en;
2. op grond van artikel 38a, negende lid, of artikel 38b, tweede lid, ZW geen ziekengeld is of wordt
toegekend.
Daarom wordt voorgesteld om bij wijze van overgangsrecht te regelen dat in deze situaties de
werkgever die eigenrisicodrager is niet zelf de WGA-uitkering hoeft te betalen terwijl de werkgever
die publiek verzekerd is geen hogere gedifferentieerde premie hoeft te betalen.
Op grond van artikel 83, eerste lid, WIA en artikel 1 van de Regeling vaststelling periode
eigenrisicodragen WGA-uitkeringen draagt de eigenrisicodrager ten hoogste voor een periode van
tien jaar het risico voor de lasten van de WGA-uitkering, gerekend vanaf het tijdstip waarop het
6

Artikel 38a, negende lid, en artikel 38b, tweede lid, van de Ziektewet.

recht op de WGA-uitkering is ontstaan. Op grond van artikel 117b, eerste lid, onderdeel a, Wfsv
komen WGA-uitkeringen voor dezelfde periode ten laste van de Werkhervattingskas. Werkgevers
die publiek verzekerd zijn zullen daarom ten hoogste tien jaar een hogere gedifferentieerde premie
moeten betalen als een (voormalig) werknemer instroomt in de WIA. Dat betekent dat aan het
voorgestelde artikel 122r Wfsv en artikel 133m WIA voor ten hoogste tien jaar rechten kunnen
worden ontleend. In verband daarmee regelt het voorgestelde tweede lid van beide bepalingen dat
zij tien jaar na de beoogde datum van inwerkingtreding, dus met ingang van 1 januari 2032,
vervallen.
Tot slot wordt opgemerkt dat de huidige wet- en regelgeving blijft gelden in de situatie dat het
ziekengeld bij het opleggen van een maatregel geheel wordt geweigerd en in de situatie dat een
uitsluitingsgrond wordt toegepast; het onderhavige voorstel verandert daar niets aan.
§ 2.7 Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (artikel XVI) Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen (artikel XXI, onderdelen E tot en met H) en Ziektewet (artikel
XXII)
Artikel 88 en verder van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (hierna: WAO), artikel
103 en verder van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: WIA) en artikel 75 en
verder van de Ziektewet (hierna: ZW) regelen hoe om moet worden gegaan met medische
beschikkingen. Dat zijn beschikkingen waaraan een beoordeling van medische gegevens ten
grondslag ligt. De regeling is van toepassing op de voorbereiding van medische beschikkingen en
op bezwaarprocedures tegen medische beschikkingen. UWV mag volgens de huidige regeling
alleen medische gegevens aan de belanghebbende werkgever verstrekken wanneer en voor zover
de werknemer daarvoor schriftelijk toestemming geeft. Dit wordt geregeld door artikel 88a WAO,
artikel 104 WIA en artikel 75a ZW. Geeft de werknemer die toestemming niet, dan worden de
gegevens alleen verstrekt aan een gemachtigde van de werkgever, die daarbij in de plaats treedt
van die werkgever. De gemachtigde moet arts of advocaat zijn, of bijzondere toestemming hebben
van UWV.
UWV heeft de procedures bij medische beschikkingen zo ingericht dat de werknemer eerst zelf
kennis kan nemen van relevante medische stukken voordat deze stukken met zijn toestemming
aan de werkgever worden verstrekt, zodat hij goed geïnformeerd al dan niet toestemming kan
geven. Dit is een ingewikkeld en tijdrovend proces, zowel voor UWV als voor werknemers en
werkgevers. Dit leidt mogelijk tot vertraging in de procesgang. Daarbij is het twijfelachtig of een
werkgever de medische gegevens kan interpreteren en is het de vraag of kennisname door de
werkgever zelf voldoende meerwaarde heeft.
De voorgestelde wijziging strekt ertoe, dat UWV medische gegevens niet langer aan een
werkgever mag verstrekken, ook niet als een werknemer daar toestemming voor geeft. De
gemachtigde van de werkgever, die daarbij in de plaats treedt van die werkgever, ontvangt de
medische gegevens zonder tussenkomst van de werknemer zoals dat nu ook het geval is. Het is
daarom niet meer nodig dat de werknemer eerst zelf kennisneemt van de stukken. In verband
daarmee wordt voorgesteld artikel 88a WAO, artikel 104 WIA en artikel 75a ZW te schrappen.
De voorgestelde wijziging heeft tot gevolg dat medische gegevens in het geheel niet meer met de
werkgever zelf mogen worden gedeeld. Namens hem krijgt de gemachtigde de inzage in de
medische gegevens. In het geval van de ZW kan dat ook de bedrijfsarts of arbodienst van een
eigenrisicodrager zijn. De werknemer dient als belanghebbende uiteraard ook zelf inzage te krijgen
in alle stukken. Hij heeft dit recht op inzage ook reeds op grond van artikel 15 van de Algemene
Verordening Gegevensbescherming (hierna: AVG). Om hierover verwarring te voorkomen is
geregeld dat behalve aan de werknemer de stukken uitsluitend worden verstrekt aan de
gemachtigde. Dit geldt ook voor de aparte bijlage waarin UWV de medische gegevens en medische
rapportages vermeldt waarop een medische beschikking is gebaseerd.
De WAO bestaat alleen nog voor mensen die reeds een WAO-uitkering ontvangen. De medische
beschikkingenregeling in de WAO zou nog van toepassing kunnen zijn en om die reden wordt de
regeling in de WAO in lijn gebracht met de aanpassing van de WIA en ZW.
Voor de goede orde wordt opgemerkt dat niet via de grondslagen in de AVG zelf voor het
verwerken van medische persoonsgegevens in geval van toestemming (in casu van de
werknemer) alsnog kan worden bewerkstelligd dat de werkgever zelf inzage zou krijgen in de
medische gegevens.

De voorgestelde wijziging geldt niet alleen voor medische beschikkingen in het kader van de WAO,
WIA en de ZW. Artikel 129c van de Werkloosheidswet verklaart artikel 103 tot en met 110 van de
WIA van overeenkomstige toepassing op besluiten in het kader van de Werkloosheidswet, waar
een medische beoordeling aan ten grondslag ligt. De wijzigingen in de WIA werken via die weg dus
ook door in de Werkloosheidswet.
Het voornemen is de voorgestelde wijziging in werking te laten treden met ingang van 1 januari
2022. De voorgestelde wijziging heeft onmiddellijke werking. Dat betekent dat vanaf 1 januari
2022 geen medische gegevens meer aan de werkgever worden verstrekt, ongeacht of de
werknemer daar voor die datum toestemming voor heeft gegeven. Voor die verstrekking is dan
immers geen grondslag meer. De voorgestelde wijziging heeft geen gevolg voor medische
gegevens die vóór 1 januari 2022 aan de werkgever zijn verstrekt.
§ 2.8 Wet op de ondernemingsraden (artikel XVII)
Medezeggenschap van werknemers is een belangrijk grondrecht, verankerd in de Wet op de
ondernemingsraden (WOR). De WOR biedt werkgevers en werknemers handvatten om de
medezeggenschap in de onderneming zelf vorm te geven. De wet schept kaders en maakt rechten
afdwingbaar. Het is aan de betrokken spelers om binnen die kaders en met behulp van de
bestaande rechten passende afspraken te maken en zo de medezeggenschap samen vorm te
geven. Soms doen zich ontwikkelingen voor die maken dat het wettelijke kader aangescherpt moet
worden.
De tijd dat werknemers standaard een leven lang in dienst waren bij één werkgever is voorbij. De
gemiddelde duur van het dienstverband van werknemers neemt af en het aantal werknemers met
flexibele contracten neemt toe. De ondernemingsraad dient een goede weerspiegeling te zijn van
de in de onderneming werkzame personen. De Regering vindt het van belang dat ook werknemers
met korte of tijdelijke dienstverbanden aanspraak kunnen maken op medezeggenschapsrechten.
Tijdens het Algemeen overleg Handhaving/Arbeidsomstandigheden van 28 juni 2018 is naar
aanleiding van het Nalevingsonderzoek Wet op de ondernemingsraden (2017) 7 met de Tweede
Kamer gesproken over de mogelijke belemmeringen die werknemers ervaren om zitting te nemen
in de ondernemingsraad (OR) en over de mate waarin flexkrachten bij de medezeggenschap
worden betrokken. Uit het Nalevingsonderzoek WOR (2017) blijkt namelijk dat de betrokkenheid
van flexkrachten achterblijft.8
In het debat zijn de kiestermijnen in de WOR als mogelijke drempel genoemd. De WOR biedt de
mogelijkheid om de termijnen voor actief en passief kiesrecht te verkorten, maar het feit dat de
wet minimumtermijnen noemt maakt dat deze in de praktijk mogelijk als norm zijn gaan gelden.
Dit zou met name voor flexkrachten een belemmering kunnen vormen voor betrokkenheid bij en
deelname aan de OR.
Daarom is de Commissie Bevordering Medezeggenschap (CBM) van de SER gevraagd welke
obstakels mogelijk een belemmering vormen om deel te nemen aan de OR en hoe de commissie in
dat licht aankijkt tegen de termijnen in de WOR voor actief en passief kiesrecht.
De CBM schetst een aantal ontwikkelingen die maken dat de huidige wettelijke kiestermijnen een
drempel vormen. Het gaat dan om de toename van het aantal flexkrachten (werknemers met een
tijdelijk contract, uitzendkrachten, gedetacheerden en payrollwerknemers) en de daling van de
gemiddelde duur van het dienstverband van werknemers. De commissie adviseert daarom de
termijnen voor actief en passief kiesrecht te verkorten van respectievelijk 6 en 12 maanden naar 3
maanden.
De CBM benoemt verschillende manieren om flexkrachten meer bij de medezeggenschap te
betrekken. Dit kan door oog te hebben voor hun belangen, door hen actief te betrekken of door
hen zelf deel te laten nemen aan de medezeggenschap. Om de betrokkenheid van uitzendkrachten
die structureel in de onderneming van de inlener werkzaam zijn te vergroten adviseert de CBM
daarnaast de periode waarna uitzendkrachten als in de onderneming werkzame personen
kwalificeren en medezeggenschapsrechten gaan opbouwen in de onderneming van de inlener, te
7
8

Bijlage bij Kamerstukken II, 2017-2018, 29 818, nr. 44.
Idem, het betreft hier alle werknemers met een tijdelijk/flexibel contract.

verkorten van 24 naar 15 maanden. Dit betekent dat een uitzendkracht na 15 maanden
medezeggenschapsrechten gaat opbouwen in de onderneming van de inlener en na 18 maanden
actief en passief kiesrecht verwerft (15+3=18 maanden).
De regering onderschrijft de analyse van de CBM en neemt beide voorstellen over. Zoals reeds
aangekondigd in de Kamerbrieven van 30 juni 2020 en 11 november 2020 zal de wet hierop
worden aangepast.9
Overigens blijft de WOR de OR de ruimte bieden om van de kiestermijnen af te wijken. De OR
heeft op grond van art. 6, vijfde lid, de mogelijkheid om in zijn reglement af te wijken van de
diensttijdeisen. Ook blijven de ondernemer en de OR de optie houden om de periode waarna
uitzendkrachten als in de onderneming werkzame personen kwalificeren te verkorten. Op grond
van artikel 6, vierde lid, kunnen zij gezamenlijk een of meer groepen van personen die anders dan
op grond van een arbeidsovereenkomst met de ondernemer, dan wel krachtens publiekrechtelijke
aanstelling, regelmatig in de onderneming arbeid verrichten aanwijzen als in de onderneming
werkzame personen. Bijvoorbeeld uitzendkrachten die nog geen 15 maanden werkzaam zijn in de
onderneming.
Tevens is door de CBM een analyse gemaakt van andere mogelijke obstakels die werknemers
ervan kunnen weerhouden deel te nemen aan de OR, zoals werkdruk en tijdgebrek. De CBM
adviseert wettelijk te regelen dat in het instellingsbesluit kan worden afgeweken van de hoofdregel
dat een vaste commissie voor de meerderheid uit OR-leden moet bestaan. Dit kan bijdragen aan
het verminderen van de belasting van OR-leden. Indien een vaste commissie niet voor een
meerderheid uit OR-leden bestaat blijft het advies- en instemmingsrecht bij de OR liggen. Ook dit
voorstel is overgenomen en artikel 15 van de WOR wordt hierop aangepast.
§ 2.9 Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend verklaren van bepalingen
van collectieve arbeidsovereenkomsten (artikel XVIII)
De wijziging in artikel 2a van de Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend verklaren
van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten (hierna: Wet Avv) strekt tot nadere
implementatie van artikel 3, tweede lid, van Richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de
Europese Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met
het oog op het verrichten van diensten (PbEG 1997, L018) (hierna: detacheringsrichtlijn). Dit
artikellid bevat een verplichte uitzondering ten aanzien van het minimumaantal betaalde jaarlijkse
verlofdagen en de beloning op grond van de toepasselijke algemeen verbindend verklaarde cao.
De uitzondering geldt voor gedetacheerde werknemers die werkzaamheden verrichten met het oog
op de initiële assemblage of de eerste installatie van een goed, die een wezenlijk bestanddeel
uitmaken van een overeenkomst voor de levering van goederen, noodzakelijk zijn voor het in
werking stellen van het geleverde goed en uitgevoerd worden door gekwalificeerde of
gespecialiseerde werknemers van de leverende onderneming, onder de voorwaarde dat de
detachering niet meer dan acht dagen bedraagt. Het gaat dus om werkzaamheden in Nederland
die erg kort duren en nauw verbonden zijn met de grensoverschrijdende levering van een goed,
wat de rechtvaardiging vormt voor deze uitzondering van een klein deel van de harde kern van
arbeidsvoorwaarden. De uitzondering geldt niet voor werkzaamheden in de bouwsector.
Toen de detacheringsrichtlijn werd geïmplementeerd in de Nederlandse wetgeving, is afgezien van
implementatie van dit artikellid, waarschijnlijk omdat de implementatiewetgeving enkel zou gaan
gelden voor de werkzaamheden in de bouwsector, waardoor het implementeren van de verplichte
uitzondering zinledig zou zijn. Bij de uitbreiding van de werkingssfeer van de detacheringsregels in
Nederland is in de Eerste en Tweede Kamer kort stilgestaan bij dit artikellid en het feit dat het niet
geïmplementeerd leek in de Nederlandse wetgeving. De toenmalige regering merkte in de nota
naar aanleiding van het verslag van de Tweede Kamer op: “Deze bepaling is inderdaad niet in de
Nederlandse wetgeving geïmplementeerd. Het betreft een zeer specifieke uitzondering, die in de
richtlijn met veel voorbehouden is omgeven. Het opnemen van een dergelijke, ook nog tot enkele
elementen van de arbeidsvoorwaarden beperkte uitzondering in de wetgeving zou vrijwel elke
praktische betekenis ontberen en daarentegen wel een bron zijn van onduidelijkheid en verwarring
voor alle betrokkenen. Om die reden is er destijds van afgezien deze uitzondering in de wetgeving
9

Kamerstukken II, 2019-2020, 29 818, nr. 45 en Kamerstukken II, 2020-2021, 29 544, nr. 1028, p. 13.

vast te leggen. Niet is gebleken dat dit in de praktijk ooit tot enig probleem aanleiding heeft
gegeven.”10
Hoewel tot op heden ook niet is gebleken dat er enige praktische problemen worden ervaren
vanwege het ontbreken van de implementatie van artikel 3, tweede lid, is het toch wenselijk de
uitzondering alsnog te implementeren. Een belangrijke reden is dat Nederland daartoe verplicht is.
Lidstaten hebben geen keuzevrijheid ten aanzien van het implementeren van deze bepaling. Ook
blijkt dat het aantal vragen van burgers en bedrijven over detachering naar Nederland is
toegenomen in het afgelopen jaar, onder meer vanwege de inwerkingtreding van de meldingsplicht
op 1 maart 2020 en de inwerkingtreding van de Implementatiewet herziene detacheringsrichtlijn
op 30 juli 2020. De werkzaamheden die onder de verplichte uitzondering vallen, zijn uitgezonderd
van de meldingsplicht voor buitenlandse dienstverrichters op grond van artikel 10, eerste lid,
onder i, Besluit arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese Unie. Daarbij is
aangegeven dat de uitzondering voortvloeit uit de detacheringsrichtlijn zelf. Hierdoor is de kans
groter geworden dat ook de vraag opkomt waarom Nederland de verplichte uitzondering in de
detacheringsrichtlijn niet heeft omgezet. Om dergelijke vragen voor te zijn, acht het kabinet
implementatie alsnog wenselijk.
De wijziging heeft tot gevolg dat een beperkte groep gedetacheerde werknemers, onder de
voorwaarden genoemd in de detacheringsrichtlijn, geen recht heeft op de harde kern van
arbeidsvoorwaarden met betrekking tot beloning en het minimumaantal betaalde jaarlijkse
verlofdagen, voor zover deze arbeidsvoorwaarden voortvloeien uit algemeen verbindend
verklaarde bepalingen van de cao die toepasselijk is op grond van artikel 2a, eerste lid, Wet Avv.
De overige onderdelen van de harde kern van arbeidsvoorwaarden, zoals bepalingen over
arbeidstijden, gezondheid en gelijke behandeling, gelden onverkort voor deze werknemers als zij
in Nederland de installatie- of assemblagewerkzaamheden verrichten.
§ 2.10 Wet op het kindgebonden budget (artikel XIX)
De Kinderombudsman heeft met het rapport ”Nederlandse kinderen ontkoppeld; als de
verblijfsstatus van je ouders je levensstandaard bepaalt”, aandacht gevraagd voor de gevolgen
van het koppelingsbeginsel in de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (hierna: AWIR)
voor gezinnen met rechtmatig verblijvende kinderen waarvan één van de ouders of verzorgers
geen verblijfsstatus (meer) heeft. Het gezin kan daardoor geen kindgebonden budget ontvangen.
Bij het tot stand komen van de Wet op het kindgebonden budget is niet voorzien dat de AWIR
gevolgen kan hebben voor het verstrekken van een tegemoetkoming in de kosten van rechtmatig
verblijvende kinderen aan de rechtmatig verblijvende ouder met een niet rechtmatig verblijvende
partner. Met de toevoeging van dit artikellid krijgt de rechtmatig verblijvende ouder hetzelfde
recht op een tegemoetkoming in de kosten van de rechtmatig verblijvende kinderen als gezinnen
met twee rechtmatig verblijvende ouders.
Uitvoeringsconsequenties: nieuw is het controleren van de verblijfsstatus van het kind in het geval
de partner geen verblijfsstatus heeft. Dit betekent maatwerk en maakt de uitvoering in deze
situaties complexer.
§ 2.11 Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (artikel XXI, onderdeel C)
Artikel 40 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: Wet WIA) verplicht UWV
om jaarlijks WGA-gegevens van bepaalde categorieën werkgevers openbaar te maken. Het betreft
het WGA-instroompercentage. Dit percentage geeft aan hoeveel werknemers van die werkgever in
het voorgaande kalenderjaar recht heeft gekregen op een WGA-uitkering. Daarmee geeft het
instroomcijfer de werkgever inzicht in het resultaat van zijn inspanningen op het gebied van
arbeidsongeschiktheid. Dit kan als basis dienen om het preventie-, arbo-, verzuim- en reintegratiebeleid te verbeteren. UWV heeft een proces ingericht waarbij de betreffende werkgevers
voorafgaand aan publicatie een brief ontvangen, waarbij hun WGA-instroomcijfers worden
vermeld. UWV stuurt als bijlage bij de brief ook een specificatie mee van de werknemers van die
werkgever, die zijn ingestroomd in de WGA. In deze bijlage zijn persoonsgegevens van de
betreffende werknemers opgenomen (BSN, geslacht en geboortedatum). Op basis van deze bijlage
kan de werkgever gericht toetsen of UWV het WGA-instroomcijfer juist heeft berekend en indien
nodig door UWV laten corrigeren.
10

Kamerstukken II 2004/05, 29983, nr. 5 en Kamerstukken I 2004/05, 29983, nr. B.

Het is, gelet op het huidige juridische kader voor het verwerken van persoonsgegevens, niet meer
mogelijk om de bijlage met persoonsgegevens te verstrekken. Omdat het zonder
persoonsgegevens voor werkgevers niet mogelijk is om hun eigen instroomcijfers te controleren,
wordt voorgesteld artikel 40 Wet WIA te schrappen. Ook wordt voorgesteld om artikel 130 Wet
WIA te schrappen, aangezien dit artikel gaat over het eerste moment van openbaarmaking van de
instroomcijfers en om die reden reeds is uitgewerkt.
De voorgestelde wijziging strekt ertoe dat UWV niet langer de instroomcijfers WGA publiceert. Dit
heeft tot gevolg dat werkgevers geen inzicht meer krijgen in het resultaat van hun inspanningen
op het gebied van arbeidsongeschiktheid op basis van hun WGA-instroompercentage. Werkgevers
blijven via de premiedifferentiatie en eigenrisicodragerschap geprikkeld worden om hun
ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid zoveel mogelijk te beperken. Daarbij hebben ze voor de
premiedifferentiatie de mogelijkheid om te controleren of de lasten juist zijn toegerekend.
§ 3. Uitvoering
Dit wetsvoorstel is door de minister aan de toetsende/adviserende instanties voorgelegd. Door het
UWV, DUO, de SVB, de Belastingdienst, Autoriteit Persoonsgegevens (hierna: AP), de VNG en de
Inspectie SZW zijn toetsen/adviezen uitgebracht. Tevens hebben gemeenten via het
Uitvoeringspanel gemeenten advies uitgebracht.
UWV
Het UWV acht de wijzigingen uitvoerbaar, handhaafbaar en haalbaar per de beoogde datum van
inwerkingtreding van 1 januari 2022, mits de opdracht tot implementatie uiterlijk 1 juni 2021 is
ontvangen. Uitzondering hierop vormen de wijzigingen in de Wet tegemoetkomingen loondomein
(Wtl). Daarom zijn deze wijzigingen uit het wetsvoorstel gehaald.
UWV geeft ook aan dat de incidentele uitvoeringskosten € 0,1 miljoen bedragen. Deze kosten zien
op het aanpassen van klant- en kenniscommunicatie, product- en procesbeschrijvingen,
handboeken en werkinstructies. De wijzigingen leiden niet tot structurele kosten.
DUO
DUO heeft aangegeven dat het wetsvoorstel geen impact heeft op de uitvoering bij DUO.
SVB
De SVB geeft aan dat de voorstellen uit de Verzamelwet uitvoerbaar en handhaafbaar zijn.
De financiële effecten betreffen eenmalige uitvoeringskosten en zijn beperkt. Deze kosten komen
met name voort uit het aanpassingen van interne instructies en het beoordelen van eenmalige
gevalsbehandelingen. De SVB kan daarom de kosten uit haar reguliere begroting financieren.
AP
De AP heeft alleen artikel XXI, onderdeel C, onderdelen E tot en met H en artikel XXII van het
wetsvoorstel in het advies betrokken. De AP heeft geen opmerkingen over deze onderdelen.
Belastingdienst
De Belastingdienst geeft aan dat het wetsvoorstel uitvoerbaar is. Naast de opmerking over
toenemende complexiteit in de uitvoering, heeft de Belastingdienst een tweetal kanttekeningen
gemaakt bij de wijziging van de Wet op het kindgebonden budget (artikel XIX), die geen
aanleiding geven tot heroverweging van het voorstel. Enerzijds wijst Toeslagen erop dat er
procesverstoringen kunnen ontstaan, doordat niet in alle gevallen de status van het kind correct
geregistreerd staat. Dit is een aanvaardbaar risico in het nieuwe proces, omdat deze gezinnen
zonder deze wettelijke uitzondering op het Awir-koppelingsbeginsel in alle gevallen geen
kindgebonden budget ontvangen. Anderzijds wijst Toeslagen op de uitlegbaarheid voor situaties
waarin de partner en het kind geen verblijfsstatus hebben. Dit is in lijn met het rapport van de
Kinderombudsman (“het Nederlandse kind Ontkoppeld”) en het gevolg van de keuze om een
positieve uitzondering te maken op het koppelingsbeginsel en niet het koppelingsbeginsel in zijn
geheel buiten toepassing te verklaren. De uitvoeringskosten bedragen € 140.000 incidenteel en €
20.000 structurele automatiseringskosten.
Daarnaast heeft de Belastingdienst met betrekking tot de wijziging van de Wet financiering sociale
verzekeringen (artikel X, onderdelen C en D) en Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen

(artikel XXI, onderdelen D en I) een aantal redactionele opmerkingen gemaakt, die integraal zijn
verwerkt.
Inspectie SZW
De Verzamelwet en de Memorie van Toelichting geven de Inspectie SZW geen aanleiding tot het
maken van opmerkingen bij de toezichtbaarheid en, voor zover aan de orde, de uitvoerbaarheid en
de handhaafbaarheid.
VNG en uitvoeringspanel gemeenten
De VNG heeft gereageerd op artikel XI, dat een wijziging van artikel 8 van de Wet gemeentelijke
schuldhulpverlening over gegevensuitwisseling voorstelt. De zorg van de VNG is dat gemeentelijke
schuldhulpverleners aan derden, zoals kredietverstrekkers, bekend moeten maken welke inwoners
worden geholpen bij schuldenpreventie. Deze zorg staat los van de Verzamelwet SZW 2022. De
daarin voorgestelde wijziging van de Wet gemeentelijke schulpverlening is een juridische
verduidelijking van de grondslag voor het Besluit gemeentelijk schuldhulpverlening. De Wet
gemeentelijke schuldhulpverlening regelt de gegevensuitwisseling over mensen met
problematische schulden, omdat dat nodig is om de schulden op te lossen. Schuldhulpverleners
hoeven geen informatie te delen over inwoners zonder schulden. In samenwerking met de VNG
wordt aan gemeenten toelichting gegeven op de gegevensuitwisseling voor schuldhulpverlening.
Vanaf 1 januari jl. is de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening gewijzigd. De VNG grijpt de
Verzamelwet SZW 2022 aan om ervaringen met de implementatie onder de aandacht te brengen.
Dit staat ook los van de Verzamelwet SZW 2022 en wordt in het kader van het
implementatieprogramma ‘Verbinden schuldendomein gemeenten’ met de VNG besproken.
Het wetsvoorstel is afgestemd met het Uitvoeringspanel van gemeenten. Door één van de
deelnemende gemeenten is ter verduidelijking van een maatregel overleg gevoerd. Dit heeft niet
tot verdere wijziging van het voorstel geleid.
§ 4. Regeldruk
De inhoudelijke nalevingskosten en de administratieve lasten vormen gezamenlijk de kosten die
samenhangen met regeldruk. Het kabinet streeft ernaar de regeldruk voor burgers, bedrijven en
professionals terug te dringen. Het Adviescollege toetsing regeldruk (ATR) heeft het dossier niet
geselecteerd voor een formeel advies, omdat de gevolgen voor de regeldruk beperkt zijn en
toereikend in beeld zijn gebracht.
De voorgestelde wijziging Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend verklaren van
bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten (artikel XVIII) leidt naar verwachting niet tot
een verandering in regeldruk voor buitenlandse dienstverrichters of hun gedetacheerde
werknemers. In theorie leidt de wijziging ertoe dat een beperkte groep buitenlandse
dienstverrichters geen kennis hoeft te nemen van de arbeidsvoorwaarden met betrekking tot de
minimumbeloning en het minimumaantal betaalde vakantiedagen die zijn vastgelegd in de
toepasselijke algemeen verbindend verklaarde cao. Aangezien deze groep voor de overige
arbeidsvoorwaarden alsnog kennis moet nemen van de desbetreffende cao, is het waarschijnlijk
dat daar in de praktijk geen reductie of toename aan regeldruk van uitgaat.
De voorgestelde wijziging Wet financiering sociale verzekeringen (artikel X, onderdelen C en D) en
Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (artikel XXI, onderdelen D en I) leidt naar
verwachting tot een afname van het aantal verzoeken van werkgevers om alsnog recht op een
ZW-uitkering vast te stellen. Dat betekent minder regeldruk voor werkgevers. De omvang van het
effect is niet bekend.
De voorgestelde wijziging Wet op het kindgebonden budget (artikel XIX) leidt tot een vermindering
van het aantal stopzettingen op basis van art. 9 lid 2 Awir (koppelingsbeginsel), omdat de partner
van de rechthebbende geen verblijfsrecht heeft. Ca. 600 kinderen waarvoor het kindgebonden
budget wordt stopgezet hebben zelf wel verblijfsrecht. Door deze wetswijziging wordt er voor deze
gezinnen een positieve uitzondering op het koppelingsbeginsel gemaakt en neemt het aantal
toekenningen toe. Ouders levert dit naar verwachting geen extra regeldruk op.
De gevolgen voor de regeldruk in verband met de voorgestelde wijziging Wet op de
ondernemingsraden (artikel XVII) zijn verwaarloosbaar. De verkorting van de termijnen zorgt
ervoor dat de populatie stemgerechtigden in een onderneming wijzigt. Bij het uitschrijven van
verkiezingen moet daar rekening mee worden gehouden, maar bij elke nieuwe verkiezing moet de
populatie stemgerechtigden sowieso altijd opnieuw in kaart gebracht worden. De samenstelling

van werknemers zal immers gewijzigd zijn ten opzichte van de laatste verkiezingen. De
vaststelling van de populatie wordt dankzij de wijziging eenvoudiger, omdat er voor zowel het
actief als het passief kiesrecht voortaan dezelfde termijn gaat gelden. De ondernemingsraad moet
mogelijk het reglement wijzigen, maar naar verwachting zal niet iedere ondernemingsraad dat
hoeven doen en dan hooguit pas bij gelegenheid van nieuwe OR-verkiezingen. Tot slot kan er in
een onderneming met weinig vaste werknemers, maar met een aanzienlijke populatie
uitzendkrachten die al geruime tijd werkzaam zijn bij de betreffende ondernemer (minimaal 15
maanden) een instellingsplicht gaan gelden. De verwachting is dat slechts een zeer beperkt aantal
ondernemingen door de voorgestelde wijzigingen aan de instellingsgrens gaat voldoen.
De voorgestelde wijziging Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (artikel XXI, onderdelen E
tot en met H) en Ziektewet (artikel XXII) behelst het niet meer hoeven te verstrekken van de
medische gegevens aan eerst de werknemer en vervolgens de werkgever. Dit betekent minder
kennisnemingskosten voor de beide groepen, en daarmee ook minder regeldruk. Voor werknemers
leidt dit tot een geringe besparing van ca. €7.000. Voor werkgevers geldt dat er aan de ene kant
werkgevers zijn die geen stukken meer ontvangen en anderzijds dat zij een gemachtigde zullen
moeten inschakelen waardoor er voor werkgevers per saldo geen gevolgen zijn voor de regeldruk.
II. ARTIKELSGEWIJS
ARTIKEL IV PARTICIPATIEWET, ONDERDELEN A EN B, ARTIKEL VI
WERKLOOSHEIDSWET, ONDERDELEN A EN C, ARTIKEL XXI WET WERK EN INKOMEN
NAAR ARBEIDSVERMOGEN, ONDERDELEN A EN B, ARTIKEL VIII WET ARBEID EN ZORG
EN ARTIKEL X WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN, ONDERDEEL A
Ingevolge het overgangsrecht bij de afschaffing van de levensloopregeling ingevolge het
Belastingplan 2012 en het Belastingplan 2013, in samenhang met artikel II van de Wet overige
fiscale maatregelen 2021 (Stb. 2020, 542), worden levensloopregelingen die voor 2012 zijn
aangegaan, met ingang van 1 januari 2022 niet langer fiscaal gefaciliteerd en wordt het
overgangsrecht inzake levensloopregelingen beëindigd. Het is daardoor niet langer mogelijk fiscaal
gefaciliteerd levensloopverlof op te nemen. Het recht van de werknemer om deel te nemen aan
een levensloopregeling op grond van Hoofdstuk 7 van de Wet arbeid en zorg vervalt om die reden.
Ook de bijzondere bepalingen in de Participatiewet, Werkloosheidswet, Wet financiering sociale
verzekeringen en Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen die betrekking hebben op de
toepassing van fiscaal gefaciliteerde levensloopregelingen, zijn daardoor overbodig geworden. Ook
deze bepalingen vervallen daarom.
ARTIKEL IV PARTICIPATIEWET
Onderdeel C
Dit betreft een tekstuele verbetering van artikel 60c van de Participatiewet.
ARTIKEL VII WET ARBEID EN ZORG
Ingevolge het overgangsrecht bij de afschaffing van de levensloopregeling ingevolge het
Belastingplan 2012 en het Belastingplan 2013, in samenhang met artikel II van de Wet overige
fiscale maatregelen 2021 (Stb. 2020, 542), worden levensloopregelingen die voor 2012 zijn
aangegaan, met ingang van 1 januari 2022 niet langer fiscaal gefaciliteerd en wordt het
overgangsrecht inzake levensloopregelingen beëindigd. Artikel 39d van de Wet op de loonbelasting
1964, dat hierop betrekking heeft en waarnaar wordt verwezen in diverse bepalingen, vervalt per
1 januari 202211. Het is daardoor niet langer mogelijk fiscaal gefaciliteerd levensloopverlof op te
nemen.
Het recht van de werknemer om deel te nemen aan een levensloopregeling op grond van
Hoofdstuk 7 van de Wet arbeid en zorg vervalt om die reden. Ook de bijzondere bepalingen in de
Participatiewet, Werkloosheidswet, Wet financiering sociale verzekeringen en Wet werk en
inkomen naar arbeidsvermogen die betrekking hebben op de toepassing van fiscaal gefaciliteerde
levensloopregelingen, zijn daardoor overbodig geworden. Ook deze bepalingen vervallen daarom
per 1 januari 2022.
11

Artikel VIIb van het Belastingplan 2012.

ARTIKEL VIII WET ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSVOORZIENING JONGGEHANDICAPTEN
Onderdeel A
Met de Verzamelwet SZW 2021 is geregeld dat het UWV voor Wajongers die na de
herindelingsoperatie zijn ingedeeld in de groep Wajongers met duurzaam geen arbeidsvermogen
(hierna: DGA) het instrument loondispensatie opnieuw mag toekennen voor dezelfde functie als
waarin de Wajonger al werkte met loondispensatie. Dit is een uitzondering omdat het UWV voor
Wajongers in de groep DGA geen instrumenten zoals loondispensatie mag inzetten (zie de
artikelen 2:20 en 3:37a van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten). In de
Verzamelwet SZW 2021 is de uitzondering geregeld om voor Wajongers die voor de
herindelingsoperatie al werkten met loondispensatie dit instrument opnieuw in te zetten. Dit is
geregeld omdat betreffende groep Wajongers mogelijk hun baan kwijtraakt als het UWV niet
nogmaals loondispensatie in kan zetten voor dezelfde functie.
Per abuis is bij het verwijzen naar de herindelingsoperatie de datum van 1 januari 2015
opgenomen in de Verzamelwet SZW 2021, omdat dit de datum van inwerkingtreding van de
Participatiewet is en de herindelingsoperatie voor de Wajong toen begonnen is. De herindeling
waarbij Wajongers zijn ingedeeld in duurzaam geen arbeidsvermogen of niet duurzaam geen
arbeidsvermogen is echter pas 1 januari 2018 geformaliseerd. Om die reden wordt voorgesteld de
artikelen 2:20 en 3:37a zo te wijzigen dat het mogelijk is de loondispensatie te vernieuwen voor
personen waarvan voor 1 januari 2018 loondispensatie is verleend.
Artikel IX Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese Unie
Voorgesteld wordt om een omissie in de begripsbepaling van ‘zelfstandige’ in artikel 1 van de Wet
arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese Unie (WagwEU) te herstellen. Dit
begrip is tegelijk met de invoering van de WagwEU geïntroduceerd. Daarbij was de beperking
aangebracht, dat de zelfstandige diens tijdelijke dienst in Nederland verricht vanuit een andere
lidstaat in de zin van de WagwEU. Dit begrip is gewijzigd door artikel XIV, onderdeel A, van de
Verzamelwet SZW 2018. De strekking van die wijziging was om de reikwijdte van de WagwEU
meer in lijn te brengen met de voorloper van die wet, de Wet arbeidsvoorwaarden
grensoverschrijdende arbeid, door middel van noodzakelijke aanpassingen in de begripsbepalingen
van dienstverrichter, dienstontvanger en zelfstandige. Bij de aanpassing van het
zelfstandigenbegrip is echter de clausulering dat de zelfstandige gewoonlijk dient te werken in een
andere lidstaat dan Nederland per abuis verloren gegaan. Hierdoor kan de misvatting ontstaan dat
zelfstandigen die vanuit een derde land tijdelijk werkzaamheden verrichten onder het
zelfstandigenbegrip van de WagwEU vallen, met als voornaamste gevolg dat zij verplicht zouden
zijn om zich te melden op grond van artikel 8, zesde lid, WagwEU. Dit is niet het geval; deze
doelgroep valt immers in beginsel onder het regime van de Wet arbeid vreemdelingen, terwijl de
WagwEU betrekking heeft op werkzaamheden in het kader van het vrij verkeer van diensten
binnen de Europese Unie. Daarom wordt deze noodzakelijke nuancering alsnog aangebracht.
ARTIKEL X WET FINANCIERING SOCIALE VERZEKERINGEN
Onderdeel B
De voorgestelde wijziging van artikel 27, eerste lid, Wet financiering sociale verzekeringen (hierna:
Wfsv) maakt het mogelijk dat niet alleen over de toepassing van het lage premiepercentage van
het Algemeen Werkloosheidsfonds (hierna: AWf) bij of krachtens algemene maatregel van bestuur
nadere voorwaarden worden gesteld, maar ook over het hoge premiepercentage. Dit is thans
nodig om in artikel 2.4a, Besluit Wfsv te verduidelijken dat zowel het lage als het hoge AWfpremiepercentage over een geheel aangiftetijdvak wordt toegepast. Tevens wordt tekstueel
verduidelijkt dat alleen het lage premiepercentage met terugwerkende kracht kan worden herzien.
ARTKEL XI WET GEMEENTELIJKE SCHULDHULPVERLENING
Artikel 8 van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening regelt de uitwisseling van de gegevens die
noodzakelijk zijn voor schuldhulpverlening. Die (persoons)gegevens ontvangt of verstrekt het

college van burgemeester en wethouders. Het Besluit gemeentelijke schuldhulpverlening
specificeert enerzijds de bestuursorganen, instanties en personen die gegevens uitwisselen en
anderzijds om welke gegevens het gaat. Gebleken is dat in artikel 8, tweede lid Wet gemeentelijke
schuldhulpverlening, ten onrechte een keuzevrijheid of afwijkmogelijkheid voor het college gelezen
kan worden. De bedoeling is echter niet dat het college kan afwijken van de in artikel 17 van het
Besluit gemeentelijke schuldhulpverlening benoemde instanties, waarmee het college deelt wie
schuldhulpverlening ontvangt. Gebruikers van de informatie, zoals schuldeisers en
kredietverstrekkers, moeten ervanuit kunnen gaan dat de registratie juist, actueel en volledig is.
Anders is de registratie niet goed bruikbaar om schulden te voorkomen of op te lossen. Daarom
wordt dit onderdeel van de Wet gemeentelijke schuldhulpverlening verduidelijkt. Het betreft een
juridisch-technische verduidelijking zonder regeldrukeffecten.
ARTIKEL XII WET INBURGERING
Onderdeel A
Met de voorgestelde wijziging van artikel 29 wordt voorzien in de mogelijkheid om, in het geval
van een niet-verwijtbare overschrijding van de termijn, bedoeld in artikel 29, eerste lid (nieuw)
van de Wet inburgering, de termijn voor het afronden van het Participatieverklaringstraject
(telkens) met ten hoogste één jaar te verlengen. Wanneer de termijn die op grond van de Wet
inburgering is gesteld voor het afronden van het participatieverklaringstraject verwijtbaar is
overschreden, wordt er op grond van artikel 28 een bestuurlijke boete opgelegd, en wordt op
grond van artikel 29 een nieuwe termijn met ten hoogste één jaar verleend. Als het
participatieverklaringstraject binnen die termijn nog niet is afgerond, wordt er op grond van artikel
30 opnieuw een boete opgelegd, en wordt opnieuw een nieuwe termijn met ten hoogste een jaar
verleend. In de praktijk komt het echter voor dat zich gedurende de nieuwe termijn die een
inburgeraar krijgt na een verwijtbare termijnoverschrijding, niet-verwijtbare omstandigheden
voordoen die aanleiding geven tot verlenging van de termijn. Daarom voorziet het voorgestelde
tweede lid van artikel 29 erin dat in die situatie de termijn wordt verlengd. Op grond van het derde
lid kan dit telkens met ten hoogste één jaar gebeuren. Wanneer de inburgeringsplichtige, nadat de
termijn op grond van het tweede lid is verlengd, opnieuw verwijtbaar het
participatieverklaringstraject niet heeft afgerond, wordt op grond van artikel 30 een bestuurlijke
boete opgelegd.
Onderdeel B
Voor de toelichting van dit artikel wordt verwezen naar de toelichting bij artikel XII, onderdeel A,
van deze wet, met dien verstande dat dit artikel ziet op de verlenging van de termijn bij nietverwijtbare overschrijding van de op grond van artikel 32 vastgestelde termijn waarbinnen de
inburgeringsplichtige de onderdelen van het inburgeringsexamen, bedoeld in artikel 7, tweede lid,
onderdelen b en c, van de Wet inburgering, moet behalen.
ARTIKEL XIII WET INBURGERING 2021
Onderdeel A
Met de wijziging van de term medisch advies in deskundigenverklaring wordt aangesloten bij de in
het Besluit en de Regeling inburgering 20.. gebruikte terminologie. Deze wijziging heeft geen
beleidsmatige gevolgen.
Onderdeel B
Wat betreft het inburgeringsexamen is geen grondslag benodigd voor het stellen van regels met
betrekking tot de examencommissie. De regels omtrent een examencommissie zijn in 2013 reeds
komen te vervallen. Om die reden wordt deze grondslag, opgenomen in artikel 7, vierde lid,
onderdeel e, geschrapt.

Onderdeel C
Dit betreft een technische wijziging, zodat verduidelijkt wordt dat afschalen, behalve tijdens de
initiële inburgeringstermijn (artikel 11, eerste lid) en de verlengde termijn (artikel 12), ook
mogelijk is tijdens de nieuwe termijn die is vastgesteld in de boetebeschikking die is opgelegd
nadat de leerroute (verwijtbaar) niet tijdig is afgerond (artikel 25, tweede lid). De nieuwe termijn
bedraagt ten hoogste twee jaar.
Indien het niet mogelijk zou zijn af te schalen tijdens deze vastgestelde nieuwe termijn, zou de
inburgeringsplichtige alsnog vastlopen in de B1-route, hetgeen met de mogelijkheid van afschalen
juist moet worden voorkomen. Doel is dat inburgeringsplichtigen die de B1-route volgen
uiteindelijk het inburgeringsexamen behalen, en indien dit niet haalbaar blijkt te zijn op het niveau
B1, zal dit – ook tijdens de vastgestelde nieuwe termijn - op het niveau A2 kunnen worden
behaald.
Onderdeel D
Met deze wijziging wordt een grondslag gecreëerd voor de gegevensuitwisseling tussen het
Centraal Orgaan opvang asielzoekers en de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Hiermee wordt voorzien in de verstrekking van gegevens over de toekomstige verblijfsplaats van
een asielstatushouder. Het verstrekken van deze gegevens leidt ertoe dat er reeds vóór de
vestiging van een asielstatushouder in een gemeente duidelijkheid bestaat over diens verblijfplaats
en koppeling met de gemeente in het kader van de inburgering. De betrokken gemeente kan
hierdoor eerder beginnen met de afname van de brede intake en de maatschappelijke begeleiding.
Gemeenten krijgen immers de regie over de uitvoering van de inburgering van asielstatushouders
op het moment dat de asielstatushouder aan een gemeente wordt gekoppeld, en niet pas wanneer
de asielstatushouder zich daar daadwerkelijk vestigt.
Onderdeel E
Met artikel 45, onderdeel A, van de Wet inburgering 2021 wordt artikel 1.4a.1 van de Wet educatie
en beroepsonderwijs (hierna: WEB) gewijzigd. Hiermee is beoogd te regelen dat instellingen die
een opleiding educatie verzorgen, zich ook aan artikel 7.4.3 van de WEB moeten houden. Per
abuis is daarbij echter de zinsnede ‘met uitzondering van’ in plaats van ‘voor zover het betreft’
gebruikt. Met onderhavige wijziging wordt dat hersteld.
Onderdeel F
Het betreft een technische wijziging van het met artikel 46, onderdeel F, van de Wet inburgering
2021 gewijzigde artikel 45b, tweede lid, onderdeel g, van de Vreemdelingenwet 2000. Abusievelijk
was in de wijzigingsopdracht onderdeel a, in plaats van onderdeel g, opgenomen. Met deze
wijziging wordt dit hersteld.
Onderdeel G
In artikel 47 van de Wet inburgering 2021 is een wijziging opgenomen van artikel 1.6, eerste lid,
onderdeel g, van de Wet kinderopvang. Hiermee worden de omstandigheden vastgesteld
waaronder een inburgeringsplichtige recht heeft op kinderopvangtoeslag. Hierbij ontbrak
abusievelijk een verwijzing naar het taalschakeltraject, bedoeld in artikel 8, tweede lid, van de Wet
inburgering 2021. Met deze wijziging wordt het taalschakeltraject toegevoegd aan dit artikel. Ook
wanneer een inburgeringsplichtige een opleiding educatie als bedoeld in artikel 7.3.1, eerste lid,
onderdeel f, van de WEB volgt aan een instelling met diploma-erkenning als bedoeld in artikel
1.4a.1 van de WEB kan hij aanspraak maken op kinderopvangtoeslag.
ARTIKEL XV WET KINDEROPVANG
Per Wet van 2 december 2020 tot wijziging van de Wet kinderopvang in verband met enkele
wijzigingen met betrekking tot het recht op kinderopvangtoeslag (Stb. 2020, 518) is artikel 1.6,
eerste lid, onderdeel j met ingang van 1 januari 2020 aangepast. Dit artikel regelt dat leerlingen
en studenten in aanmerking kunnen komen voor kinderopvangtoeslag. Per abuis zag deze

aanpassing niet op postinitiële masterstudenten. Via de voorgestelde wijziging van artikel 1.6,
eerste lid, onderdeel j, onder 4°, van de Wet kinderopvang wordt deze groep aan dat artikel
toegevoegd. Voor de desbetreffende studenten is er geen effect, want deze studenten konden
gewoon kinderopvangtoeslag aanvragen. Het betreft een kleine groep. Aan de voorgestelde
wijziging zal terugwerkende kracht worden verleend tot 1 januari 2020.
ARTIKEL XVIII WET OP HET ALGEMEEN VERBINDEND EN HET ONVERBINDEND
VERKLAREN VAN BEPALINGEN VAN COLLECTIEVE ARBEIDSOVEREENKOMSTEN
Voorgesteld wordt om aan artikel 2a van de Wet op het algemeen verbindend en het onverbindend
verklaren van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten een lid toe te voegen, ter nadere
implementatie van artikel 3, tweede lid, van de detacheringsrichtlijn. Bij de formulering van het
achtste lid is enerzijds aangesloten op de terminologie uit de detacheringsrichtlijn, en anderzijds
op artikel 10, eerste lid en onder i, Besluit arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de
Europese Unie, dat een vergelijkbare uitzondering bevat voor deze doelgroep ten aanzien van de
meldplicht van artikel 8 Wet arbeidsvoorwaarden gedetacheerde werknemers in de Europese Unie.
Verder wordt verwezen naar het algemene deel van de toelichting.
ARTIKEL XX WET ROL WERKNEMERS BIJ EUROPESE RECHTSPERSONEN
Artikel 1:8, vierde lid, van de Wet rol werknemers bij Europese rechtspersonen wordt gewijzigd
om een onjuiste verwijzing naar artikel 1:11 in deze wet te herstellen.
ARTIKEL XXI WET WERK EN INKOMEN NAAR ARBEIDSVERMOGEN
Onderdeel C
De artikelen 40 en 130 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (hierna: Wet WIA)
vervallen. Artikel 40 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen verplicht UWV om
jaarlijks WGA-gegevens van bepaalde categorieën werkgevers openbaar te maken. Het betreft het
WGA-instroompercentage. Dit percentage geeft aan hoeveel werknemers van die werkgever in het
voorgaande kalenderjaar recht heeft gekregen op een WGA-uitkering. UWV heeft een proces
ingericht waarbij de betreffende werkgevers voorafgaand aan publicatie een brief ontvangen,
waarbij hun WGA-instroomcijfers worden vermeld. UWV stuurt als bijlage bij de brief ook een
specificatie mee van de werknemers van die werkgever, die zijn ingestroomd in de WGA. In deze
bijlage zijn persoonsgegevens van de betreffende werknemers opgenomen (BSN, geslacht en
geboortedatum). Op basis van deze bijlage kan de werkgever gericht toetsen of UWV het WGAinstroomcijfer juist heeft berekend en indien nodig door UWV laten corrigeren. Zonder deze bijlage
met persoonsgegevens zal dit voor werkgevers veelal niet mogelijk zijn.
Voor het verstrekken van de bijlage met persoonsgegevens ontbreekt een wettelijke grondslag.
Zonder persoonsgegevens is het niet mogelijk voor werkgevers om hun eigen instroomcijfers te
controleren. Het instroomcijfer geeft een werkgever inzicht in de prestaties op het gebied van
arbeidsongeschiktheid met als doel de re-integratie en het preventiebeleid te verbeteren.
Werkgevers worden bovendien via de premiedifferentiatie en het eigenrisicodragerschap al
geprikkeld om hun ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid zoveel mogelijk te beperken en zij
hebben op die wijze ook al inzicht in hun prestaties. De jaarlijkse publicatie van de instroomcijfers
dient dan ook weinig nut meer en daarmee ontbreekt de noodzaak voor het verstrekken van de
bijlage met persoonsgegevens.
Artikel 130 Wet WIA betreft overgangsrecht dat gaat over het eerste moment van
openbaarmaking van de instroomcijfers.
De voorgestelde wijziging strekt ertoe dat UWV niet langer de instroomcijfers WGA publiceert. In
verband daarmee wordt voorgesteld de artikelen 40 en 130 Wet WIA te schrappen. Dit heeft tot
gevolg dat werkgevers hun WGA-instroomcijfers niet meer kunnen vergelijken met het gemiddelde
van alle werkgevers binnen hun sector(en). Werkgevers houden via de premiedifferentiatie en het
eigenrisicodragerschap echter nog wel inzicht in hun prestaties op het gebied van ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid.

ARTIKEL XXIII INWERKINGTREDING
Het voornemen is de artikelen van deze wet in werking te laten treden met ingang van 1 januari
2022.

De Minister van Sociale Zaken
en Werkgelegenheid,

W. Koolmees