Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2021–2022

35 928

Wijziging van enkele belastingwetten en enige
andere wetten (Overige fiscale maatregelen
2022)

Nr. 4

ADVIES AFDELING ADVISERING RAAD VAN STATE EN NADER
RAPPORT
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 13 september 2021 en het nader rapport d.d.
17 september 2021, aangeboden aan de Koning door de Staatssecretaris
van Financiën, mede namens de Staatssecretaris van Financiën. Het
advies van de Afdeling advisering van de Raad van State is cursief
afgedrukt.
Bij Kabinetsmissive van 27 augustus 2021, no. 2021001641, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Financier), bij de
Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig
gemaakt het voorstel van wet tot wijziging van enkele belastingwetten en
enige andere wetten (Overige fiscale maatregelen 2022), met memorie
van toelichting.
Het voorstel vormt een onderdeel van het fiscale pakket voor het jaar
2022, samen met de wetsvoorstellen Belastingplan 2022, Wet implementatie belastingplichtmaatregel uit de tweede EU-richtlijn antibelastingontwijking, Wet hersteloperatie toeslagen, Wijziging van de Algemene
douanewet (versterking grondslag cameratoezicht) en Wijziging van de
Wet maatregelen woningmarkt 2014 II (verlaging tarief verhuurderheffing
en maandelijkse wijziging bedragen heffingsverminderingen).
In het voorstel is een breed scala aan maatregelen opgenomen ten
behoeve van het noodzakelijke technische onderhoud van de fiscale
wetgeving. De maatregelen hebben geen budgettaire gevolgen en de
regering acht het wenselijk dat zij per 1 januari 2022 in werking treden.
Het gaat onder meer om maatregelen ter reparatie, verduidelijking en
vereenvoudiging van bestaande wetgeving.
De Afdeling advisering van de Raad van State maakt opmerkingen over de
aanpassing van de eigenwoningregeling, de maandelijkse gegevenslevering door kinderopvangorganisaties, de verrekenvolgorde bij de
CFC-maatregel en de delegatiebepalingen tegemoetkoming schrijnende

kst-35928-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

1

gevallen, alsmede de opname van die bepalingen in het voorstel. In
verband met dat Iaatste dient het voorstel nader te worden overwogen.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw kabinet van 27 augustus
2021, no. 2021001641, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering
van de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van
wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd
13 september 2021, no. W06.21.0265/III, bied ik U hierbij, mede namens de
Staatssecretaris van Financiën – Toeslagen en Douane, aan.
Het kabinet is de Afdeling erkentelijk voor de voortvarendheid waarmee
het advies over het bovenvermelde voorstel is uitgebracht.
Naar aanleiding van het advies, dat hieronder cursief is opgenomen, merk
ik het volgende op.
1. Aanpassing eigenwoningregeling
Het voorstel bevat een aantal aanpassingen van de eigenwoningregeling
in geval van huwelijk of wijziging van huwelijkse voorwaarden, bij
gezamenlijke aankoop van een eigen woning (als sprake is van een
eigenwoningverleden) en bij overlijden van een fiscale partner.
a. Zelfstandige leesbaarheid
De Afdeling merkt op dat de zelfstandige leesbaarheid van de toelichting
op de voorgestelde aanpassingen van de eigenwoningregeling zeer te
wensen overlaat. Dat heeft enerzijds te maken met de complexiteit van de
eigenwoningregeling. Anderzijds bevat de toelichting zelf niet de
overwegingen die daarin op grond van het Integraal Afwegingskader
beleid en regelgeving horen te zijn opgenomen. In plaats daarvan verwijst
de toelichting naar een brief. Naar de Afdeling heeft begrepen gaat het
om de 21 pagina’s tellende brief «Voorgenomen wetswijzigingen
toepassing eigenwoningregeling bij partners» van 31 augustus 2021.1 Een
dergelijke verwijzing kan behulpzaam zijn bij de duiding, maar neemt niet
weg dat de relevante afwegingen in de toelichting zelf moeten worden
opgenomen.
De Afdeling adviseert om de zelfstandige leesbaarheid van de toelichting
te verbeteren.
a. Zelfstandige leesbaarheid
Om de zelfstandige leesbaarheid van de toelichting te verbeteren zoals de
Afdeling adviseert, is het algemeen deel van de memorie uitgebreid met
de aanleiding en achtergrond van de voorgenomen wijzigingen alsmede
met een beschrijving van de gevolgen van de wijzigingen.
b. Complexiteit en doenvermogen
De Afdeling heeft er eerder op gewezen dat de eigenwoningregeling
dermate gecompliceerd is geworden dat in veel voorkomende, niet
uitzonderlijke situaties (bijvoorbeeld verhuizing, verblijf in het buitenland
of verbreking van relaties) de hulp van een deskundige niet kan worden
gemist om de juiste gevolgen voor de eigenwoningregeling vast te
stellen. Dit is een ongewenste situatie met betrekking tot deze voor veel

1

Kamerstukken II 2020/21, 35 572, nr. 98.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

2

belastingplichtigen zeer belangrijke regeling.2 De complexiteit blijkt ook
uit het onderhavige voorstel en wordt erkend in de onder a genoemde
brief.3 In de uitvoeringstoets is hierover onder meer opgemerkt:
«De eigenwoningregeling is complex, en met de beoogde wijzigingen
wordt de regeling niet minder complex.»
De vraag rijst in hoeverre dit voor de burger nog doenlijk is. De Afdeling
heeft in de toelichting een analyse dienaangaande gemist.
De Afdeling adviseert de toelichting op dit punt aan te vullen. Daarbij
dient onder meer specifiek aandacht te worden besteed aan de keuzemogelijkheid die is opgenomen in de in artikel I, onderdeel G, voorgestelde
aanvulling op artikel 10bis.1, derde lid, van de Wet inkomstenbelasting
2001.
b. Complexiteit en doenvermogen
Zoals de Afdeling terecht opmerkt is de eigenwoningregeling een
complexe regeling. Dat is ook gebleken uit de evaluaties van de eigenwoningregeling en dan met name uit het onderzoek van Panteia over de
complexiteit van de eigenwoningregeling.4 Het kabinet heeft dit ook
erkend in de kabinetsreactie hierop.5 De in dit wetsvoorstel opgenomen
maatregelen zien op wijziging van specifieke onderdelen van de eigenwoningregeling die als zodanig slechts een beperkte invloed hebben op de
complexiteit van de regeling. Met de maatregelen wordt toepassing van
de bijleenregeling en de aflossingsstand in partnerschapssituaties
rechtvaardiger en worden onbedoelde renteaftrekbeperkingen
voorkomen. Verder wordt de eigenwoningregeling in situaties van
overlijden eenvoudiger gemaakt en wordt een achterblijvende partner niet
onnodig geconfronteerd met het eigenwoningverleden van de overleden
fiscale partner. De maatregelen dragen in positieve zin bij aan het
doenvermogen van belastingplichtigen met een eigen woning, omdat
toepassing van de genoemde regelingen in meer gevallen dan voorheen
zal aansluiten op de in de praktijk gekozen wijze van financiering. Dat bij
oversluiten van een bestaande eigenwoningschuld de toepassing van het
overgangsrecht niet steeds meer verplicht wordt voorgeschreven (artikel
10bis.1, derde en zevende lid, Wet IB 2001), maar naar keuze kan worden
toegepast, maakt ook die regeling als zodanig voor de belastingplichtige
niet minder doenlijk. Bij oversluiten zal doorgaans een hypotheekadviseur
betrokken zijn die samen met de belastingplichtige afhankelijk van de
individuele feiten en omstandigheden zal beoordelen of toepassing van
het overgangsrecht wel of niet gewenst is. De maatregel biedt die ruimte
waar dat voorheen niet het geval was. Doorgaans zal de keuze om
aflossingsvrij te financieren al voldoende kenbaar maken dat men het
overgangsrecht wil toepassen.
Het algemeen deel van de memorie is aangevuld met een tekst over
doenvermogen.

2

Advies van de Afdeling advisering van de Raad van State van 1 november 2017, W06.17.0358/III
(Kamerstukken II 2017/18, 34 819, nr. 4, p. 4).
3
Deze brief bevat onder meer de beantwoording van Kamervragen van 15 maart 2018: «Allereerst wil ik uw Kamer mijn excuses aanbieden dat de beantwoording van deze vragen lange
tijd heeft geduurd. Dit heeft ermee te maken dat het complexe materie betreft die om een
zorgvuldige benadering vraagt.»
4
Kamerstukken II 2019/20, 32 847, nr. 583, blg-916177.
5
Kamerstukken II 2019/20, 32 847, nr. 583.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

3

2. Maandelijkse gegevenslevering kinderopvangorganisaties
De Afdeling heeft eerder geadviseerd over het voorstel om kinderopvangorganisaties te verplichten om maandelijks gegevens te leveren aan de
Belastingdienst/Toeslagen, dat deel uitmaakte van het zogenoemde fiscale
eindejaarsbesluit 2020.6 Op verzoek van de Tweede Kamer wordt nu
voorgesteld om deze verplichting bij wet te regelen. De huidige, voorliggende wettekst en toelichting roepen drie vragen op.
a. Volgens het voorgestelde artikel 38, vierde lid, onderdeel c, van de
Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen moeten kinderopvangorganisaties maandelijks inlichtingen over het aantal afgenomen
en betaalde uren gaan verstrekken. In het eerder aan de Afdeling
voorgelegde voorstel ging het alleen nog om het aantal afgenomen
uren. De uitvoeringstoets gaat bij de beschrijving van het voorstel ook
uit van (alleen) het aantal afgenomen uren. Volgens de toelichting zijn
in 2020 aanvullende eisen gesteld aan de administratie van kinderopvangorganisaties en ziet het onderliggende voorstel op de wijze en
frequentie waarmee deze gegevens aan de Belastingdienst/Toeslagen
moeten worden geleverd. Daartoe wijst de toelichting op artikel 11,
tweede lid, onderdelen e, f, h en i, en derde lid, onderdelen b, e, f en h,
van de Regeling Wet kinderopvang. Daar lijkt geen verplichting uit te
volgen om het aantal betaalde uren te administreren. De vraag rijst
daarom waaruit een dergelijke verplichting volgt.
a. De Afdeling merkt op dat in het wetsvoorstel gevraagd wordt naar de
betaalde uren, terwijl dit eerder niet was opgenomen. Naar aanleiding
van deze opmerking is besloten om de betaalde uren te schrappen. De
toevoeging van betaalde uren ten opzichte van het eerdere voorstel
was abusievelijk. De organisaties verstrekken de afgenomen uren. De
wettekst is hierop aangepast.
b. De Belastingdienst/Toeslagen ontving in december 2020 al van
ongeveer 85% van alle kinderopvangorganisaties maandelijks
gegevens.7 De uitvoeringstoets vermeldt dat het daarbij gaat om
vrijwillige gegevenslevering. De vraag rijst in hoeverre ouders op de
hoogte zijn van wat wordt doorgegeven en op welke wijze zij de
juistheid hiervan kunnen controleren.
b. De Afdeling merkt op in december 2020 al ongeveer 85% van alle
kinderopvangorganisaties maandelijks gegevens leveren. De Afdeling
vraagt zich af in hoeverre ouders op de hoogte zijn van wat wordt
doorgegeven en op welke wijze zij de juistheid hiervan kunnen
controleren. In de memorie van toelichting is een beschrijving
toegevoegd van de wijze waarop ouders worden geïnformeerd over de
gegevenslevering en op welke wijze zij de juistheid van de gegevens
kunnen controleren.
De toelichting maakt melding van een pilot van juli 2020.8 Uit een
kamerbrief van 8 juli 2021 volgt dat er meer of uitgebreidere pilots hebben
plaatsgevonden.9 De vraag is wat de betekenis is van de uitkomsten van
deze pilots voor het onderhavige voorstel.
De Afdeling adviseert in de toelichting op deze vragen in te gaan en zo
nodig het voorstel aan te passen.

6

Advies van de Afdeling advisering van de Raad van State van 2 december 2020,
W06.20.0424/III.
7
Memorie van toelichting, onderdeel 5. Maandelijkse gegevenslevering kinderopvangorganisaties, zesde tekstblok.
8
Memorie van toelichting, onderdeel 5. Maandelijkse gegevenslevering kinderopvangorganisaties, zesde tekstblok.
9
Kamerstukken II 2020/21, 31 066 en 31 322, nr. 871.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

4

De Afdeling merkt op dat uit een kamerbrief van 8 juli 2021 volgt dat er
meer of uitgebreidere pilots hebben plaatsgevonden en vraagt naar de
betekenis van deze pilots voor het onderhavige voorstel. In de memorie
van toelichting is een beschrijving toegevoegd van de toepassing van
vroegsignalering in de praktijk in 2021 en de ervaringen daarmee. De
effectmeting hiervan laat – in lijn met de pilot in 2020 – zien dat vroegsignalering effectief kan zijn en dat hiermee potentiële hoge terugvorderingen vroegtijdig kunnen worden voorkomen.
3. Verrekenvolgorde CFC-maatregel
In artikel 23e van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 is met
ingang van 1 januari 2019 de zogenoemde aanvullende Controlled Foreign
Companies maatregel opgenomen. Onder toepassing van deze maatregel
kan de buitenlandse winst onder voorwaarden worden verrekend in de
vennootschapsbelasting. Volgens de toelichting wordt «omwille van de
uitvoerbaarheid» voorgesteld een verplichte verrekenvolgorde op te
nemen.10 Uit de toelichting volgt niet wat nu precies de aanleiding van het
voorstel is. De vraag rijst dan ook wat het probleem is en waarom dat met
wetgeving moet worden opgelost. Hoewel wordt opgemerkt dat het
omwille van de uitvoerbaarheid is, volgt in ieder geval uit de uitvoeringstoets niet dat hier aan de zijde van de Belastingdienst een probleem zou
bestaan.
De Afdeling adviseert de toelichting op deze punten aan te vullen.
3. Verrekenvolgorde CFC-maatregel
Naar aanleiding van het advies van de Afdeling is het algemeen deel van
de toelichting aangevuld. De aanvulling bestaat eruit dat in meer detail
wordt aangegeven wat de aanleiding van de voorgestelde maatregel is.
Vanaf 1 januari 2019 is de aanvullende Controlled Foreign Companies
(CFC)-maatregel opgenomen in Wet op de vennootschapsbelasting 1969
als gevolg van de implementatie van eerste EU-richtlijn antibelastingontwijking (ATAD1).1 Als de CFC-maatregel aangrijpt, worden de
zogenoemde besmette voordelen in Nederland in de heffing betrokken.
Buitenlandse belasting die is betaald door gecontroleerde lichamen (CFC)
in het land van vestiging kan in dat geval in Nederland onder
voorwaarden worden verrekend. In specifieke gevallen komt de vraag op
hoe moet worden omgegaan met de verrekening van buitenlandse
belasting die is betaald door een CFC indien de belastingplichtige
meerdere CFC’s heeft. De huidige wettelijke bepaling geeft hier geen
antwoord op. Dat betekent dat de belastingplichtige hierin een keuze kan
maken (vrijelijke toerekening). Door in dit wetsvoorstel aan te sluiten bij
de systematiek in artikel 44a van het Besluit voorkoming dubbele
belasting 2001, is het mogelijk om geheel geautomatiseerd de voort te
wentelen door de CFC in het buitenland betaalde te verrekenen belasting
te berekenen. Zowel de Belastingdienst als het bedrijfsleven is bekend
met deze methodiek van verrekening en een eenduidige wijze van
voorkoming draagt bij aan de uniformiteit van wet- en regelgeving.
Zou belastingplichtige de keuze krijgen om buitenlandse belasting over de
door hem gecontroleerde lichamen te verdelen, dan heeft dit als nadeel
dat zijn keuze in de aangifte moet worden uitgevraagd en dat het risico
ontstaat dat hij zijn keuze herziet. Dit leidt tot complicaties en zwaardere
uitvoeringslasten. Bovendien leidt een vrije keuze tot aanpassingen in de
10
1

Memorie van toelichting, onderdeel 8. Verrekenvolgorde bij CFC-maatregel.
Rectificatie van Richtlijn (EU) 2016/1164 van de Raad van 12 juli 2016, PbEU 2017, L 234/26 en
PbEU 2017, L 167/58.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

5

systemen, waarbij een relevante overweging is dat de capaciteit binnen
de systemen van de vennootschapsbelasting en dividendbelasting
schaars is. De voorgestelde bepaling voorkomt willekeur en zorgt voor
eenheid van beleid en uitvoering in de Belastingdienst. Tevens leidt deze
wijziging tot minder door de Belastingdienst af te geven beschikkingen.
Mede gelet op het geringe aantal belastingplichtigen dat met deze
rekenregel te maken zal krijgen, is het voor de Belastingdienst te
prefereren om aan te sluiten bij de huidige systematiek en de programmatuur en de aangifte niet met een keuzemogelijkheid te belasten. Dit
past ook binnen de opzet van de CFC-regelgeving waarbij de keuze voor
een robuuste maatregel is gemaakt.
In beginsel gaat door de introductie van de verrekenvolgorde geen
aanspraak op verrekening verloren. Het voorstel wijzigt immers enkel het
moment waarop voordelen kunnen worden verrekend. Onder bijzondere
omstandigheden (indien bijvoorbeeld een CFC wordt geliquideerd) zou
theoretisch een situaties kunnen ontstaan waarin het voor de belastingplichtige gunstig zou kunnen zijn om vrijelijk de verrekening te kunnen
toerekenen.
4. Delegatiebepalingen tegemoetkoming schrijnende gevallen
Het voorstel voorziet in delegatiebepalingen in de Algemene wet inzake
rijksbelastingen (AWR) en in de Invorderingswet 1990. Die bepalingen
maken het mogelijk om in bij algemene maatregel van bestuur aan te
wijzen gevallen een tegemoetkoming toe te kennen aan belanghebbenden. Het gaat dan om de situatie dat een onterecht handelen of
nalaten van de inspecteur of de ontvanger heeft geleid tot onbillijkheden
van overwegende aard en de onbillijkheden van zodanige aard zijn dat het
overduidelijk onredelijk is deze voor rekening van de belanghebbende te
laten.12
Hoewel erkend kan worden dat het nodig kan zijn om burgers die onheus
zijn behandeld op adequate wijze tegemoet te komen, merkt de Afdeling
over doel en strekking van de voorgestelde bepalingen het volgende op.
De Afdeling constateert dat het bij de voorgestelde bepalingen niet om
hardheidsclausules gaat, maar om tegemoetkomingsregelingen ingeval
de gevolgen van (onterecht) handelen of nalaten van de inspecteur of
ontvanger niet voor rekening van de belanghebbende moeten blijven.
Voor de gevallen waarin de toepassing van de belastingwetgeving leidt
tot onbillijkheden van overwegende aard, voorziet artikel 63 AWR al in een
hardheidsclausule. Het gaat bij de voorgestelde bepalingen in feite om
een bestuursrechtelijke regeling voor de afwikkeling van schade; een
schaderegeling buiten het kader van de heffing van belastingen (met
inachtneming van de hardheidsclausule). Daarvoor is thans voorzien in
schadevergoeding wegens onrechtmatige daad en in nadeelcompensatie.
Met het voorliggende voorstel lijkt hier een derde categorie bij te komen:
een vergoeding of tegemoetkoming wegens onbehoorlijk handelen. Dit is
een vergaande stap, die een grondige onderbouwing vergt, en die niet in
dit beperkte kader moet worden doorgevoerd. Als daar al een regeling
voor zou moeten komen, dan zou dat een algemene regeling moeten zijn.
Voorts roept de plaatsing van de voorgestelde schaderegeling in de AWR
en de Invorderingswet 1990 vragen op. In de AWR zijn bepalingen
opgenomen die in Nederland gelden bij de heffing van rijksbelastingen,
belastingrente, revisierente en bestuurlijke boeten welke ingevolge de
12

Het in artikel VIII voorgestelde artikel 63a van de AWR en het in artikel IX voorgestelde artikel
69a van de Invorderingswet 1990.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

6

belastingwet kunnen worden vastgesteld of opgelegd, alsmede bij de
uitvoering van de basisregistratie inkomen.13 De Invorderingswet 1990
geldt bij de invordering van rijksbelastingen.14 De voorgestelde schaderegeling betreft niet de heffing of invordering van rijksbelastingen, maar
schade als gevolg van het handelen of nalaten van de inspecteur of
ontvanger als zodanig. Deze bepalingen horen dan ook niet zonder meer
thuis in de AWR en de Invorderingswet 1990.
De voorgestelde delegatiebepalingen zijn onvoldoende bepaald en er
ontbreekt een dragende motivering. Zo is onvoldoende duidelijk waar het
op dit moment aan schort als het gaat om deze belanghebbenden
tegemoet te komen of schadeloos te stellen en waarom de voorgestelde
delegatiebepalingen daarvoor de beste oplossing zouden zijn.
De Afdeling merkt verder nog op dat als de afwegingen die in het kader
van het Integraal afwegingskader voor beleid en regelgeving zijn gemaakt,
zouden leiden tot de conclusie dat opname van een dergelijke wettelijke
bepaling aangewezen is, dit uit de toelichting zou moeten volgen.
Daarnaast wordt in het algemeen deel van de toelichting geen aandacht
besteed aan hoe de voorgestelde maatregelen zich verhouden tot andere,
bestaande regelingen. Zo zou bijvoorbeeld in gevallen waarin toepassing
van de voorgestelde regelingen aan de orde is, sprake kunnen zijn van
een onrechtmatige daad die aanspraak geeft op schadevergoeding.15 Dan
moet voldoende duidelijk zijn hoe de voorgestelde procedure zich daartoe
verhoudt, alsook hoe de gehanteerde maatstaven zich tot elkaar
verhouden. Het voorstel verbindt aan het aanwijzen van gevallen de
voorwaarde dat een handelen of nalaten heeft geleid tot onbillijkheden
van overwegende aard en de onbillijkheden zodanig zijn dat het overduidelijk onredelijk is deze voor rekening van de belanghebbende te laten.
De Afdeling merkt hierover op dat meer inkadering noodzakelijk is om te
kunnen bepalen wanneer sprake kan zijn van onbillijkheden van overwegende aard en wat precies de relatie is tot «schrijnende gevallen», zoals
omschreven in de toelichting. Daarnaast zal (meer expliciet) aandacht
dienen te worden besteed aan de verhouding tussen de onbillijkheden
van overwegende aard voor deze delegatiebepalingen en die voor de
hardheidsclausule van artikel 63 AWR. Dat geldt ook voor de relevante
lessen die kunnen worden getrokken uit de hersteloperatie toeslagen
waarbij «onbillijkheden van overwegende aard» ook een prominente rol
spelen.
Ook de opzet van het voorgestelde artikel roept vragen op. Zo lijkt de
opzet van dit artikel enerzijds te veronderstellen dat het gaat om individuele gevallen,16 terwijl anderzijds verondersteld wordt dat het om een
groepsgewijze benadering gaat.17
Tot slot merkt de Afdeling op dat in het onderhavige wetsvoorstel
maatregelen opgenomen ten behoeve van het noodzakelijke technische
onderhoud en andere maatregelen die meer technisch van aard zijn en
waarvan mag worden verwacht dat een van de onderdelen niet tot een
inhoudelijke politieke discussie zal leiden. Dat geldt niet voor de voorgestelde delegatiebepalingen.

13

Artikel 1, eerste lid, van de AWR.
Artikel 1, eerste lid, van de Invorderingswet 1990.
15
Artikel 162 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek
16
«Een onterecht handelen of nalaten door de inspecteur heeft geleid tot onbillijkheden van
overwegende aard en de onbillijkheden zodanig zijn dat het overduidelijk onredelijk is deze
voor rekening van de belanghebbende te laten.»
17
«In bij algemene maatregel van bestuur aan te wijzen gevallen.»
14

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

7

De Afdeling concludeert dat met het voorstel een derde categorie wordt
toegevoegd aan de bestaande regelingen inzake schadevergoeding
wegens onrechtmatige daad en nadeelcompensatie: een soort vergoeding
wegens onbehoorlijk handelen. Dit is een vergaande stap, die een
grondige onderbouwing vergt, en die niet in dit beperkte kader moet
worden doorgevoerd. Als daar al een regeling voor zou moeten komen
dan zou dat een algemene regeling moeten zijn. Uit het voorgaande volgt
dat de voorgestelde bepalingen zowel wat betreft de opzet, de plaatsing in
de AWR en de Invorderingswet 1990, als wat betreft doel en strekking
ervan een veelheid aan vragen oproepen. Een voorstel als dit dient
bovendien te worden opgenomen in een zelfstandig wetsvoorstel dat
geen onderdeel uitmaakt van het pakket Belastingplan.18
De Afdeling adviseert de artikelen VIII en IX uit het wetsvoorstel te halen
en met inachtneming van het bovenstaande aspecten een separaat traject
– los van het pakket Belastingplan – te laten volgen.
5. Redactionele wijzigingen
–
–

–

In artikel I, onderdeel F, tweede lid, «5. Het zesde lid komt te luiden:»
laten vervallen.
Bij de maatregel maandelijkse gegevenslevering kinderopvangorganisaties de uitvoeringskosten zoals die zijn opgenomen in de tabel in
onderdeel 16 van de memorie van toelichting en in de uitvoeringstoets
met elkaar in overeenstemming brengen.
Bij artikel VI, onderdeel E, toelichten waarom het wenselijk is om te
voorzien in een uitbreiding voor de situatie dat wordt voorzien in een
teruggaaf van belasting van personenauto’s en motorrijwielen omdat
geen gebruik is gemaakt en wordt gemaakt van de weg.

5. Redactionele wijzigingen
De Afdeling merkt in de redactionele bijlage op dat de uitvoeringskosten
die zijn opgenomen in de tabel in de paragraaf uitvoeringsgevolgen
Belastingdienst en Toeslagen van de memorie van toelichting en in de
uitvoeringstoets niet met elkaar in overeenstemming zijn. In de memorie
van toelichting is de tabel aangepast en in lijn gebracht met de uitvoeringskosten zoals opgenomen in de uitvoeringstoets. Ook aan de overige
redactionele opmerkingen van de Afdeling is gevolg gegeven.
Daarnaast is van de gelegenheid gebruik gemaakt om enkele redactionele
wijzigingen in het wetsvoorstel en de memorie van toelichting aan te
brengen.
Tevens is in de Wet BPM 1992 is een technische verbetering doorgevoerd
in de delegatiegrondslagen om bij ministeriële regeling de forfaitaire
afschrijving vast te stellen.
6. Concluderend
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal bezwaren
bij het voorstel en adviseert het voorstel niet bij de Tweede Kamer der
Staten-Generaal in te dienen, tenzij het is aangepast.
De vice-president van de Raad van State,
Th.C. de Graaf

18

De Afdeling advisering van de Raad van State wijst in dat verband naar onderdeel 1 van haar
eveneens vandaag uitgebrachte advies bij het wetsvoorstel Belastingplan 2022 (W06.21.0273/
111).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

8

6. Concluderend
Ik moge U, mede namens de Staatssecretaris van Financiën – Toeslagen
en Douane, verzoeken het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet
en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der
Staten-Generaal te zenden.
De Staatssecretaris van Financiën,
J.A. Vijlbrief

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 35 928, nr. 4

9