Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 771

Wijziging van diverse wetten in verband met
zwijgbedingen in jeugdzorg, zorg en
ondersteuning

Nr. 4

ADVIES AFDELING ADVISERING RAAD VAN STATE EN NADER
RAPPORT1
Hieronder zijn opgenomen het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State d.d. 18 november 2020 en het nader rapport d.d. 15 maart
2021, aangeboden aan de Koning door de Minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport, mede namens de Minister voor Rechtsbescherming. Het
advies van de Afdeling advisering van de Raad van State is cursief
afgedrukt.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van
22 september 2020, no. 2020001924, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling
advisering van de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde
voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies,
gedateerd 18 november 2020, no. W13.20.0336/III, bied ik U hierbij aan.
Naar aanleiding van het advies, dat hieronder cursief is opgenomen,
wordt het volgende opgemerkt.
Bij Kabinetsmissive van 22 september 2020, no. 202001924, heeft Uwe
Majesteit, op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en
Sport, mede namens de Minister voor Rechtsbescherming, bij de Afdeling
advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het
voorstel van wet houdende wijziging van diverse wetten in verband met
zwijgbedingen in jeugdzorg, zorg en ondersteuning, met memorie van
toelichting.
Het wetsvoorstel verduidelijkt dat afspraken om te zwijgen over
incidenten in de sectoren waar de Jeugdwet, Wet kwaliteit, klachten en
geschillen zorg (Wkkgz) en Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(WMO 2015) op zien, nietig zijn. Het regelt tevens wie als contractspartij
wordt beschouwd bij een zwijgbeding waarvoor de nietigheid geldt.

1

kst-35771-4
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

De oorspronkelijke tekst van het voorstel van wet en van de memorie van toelichting zoals
voorgelegd aan de Afdeling advisering van de Raad van State is ter inzage gelegd bij het
Centraal Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

1

De Afdeling advisering van de Raad van State onderschrijft het belang om
te voorkomen dat zwijgbedingen worden opgenomen in overeenkomsten,
maar plaatst kanttekeningen bij de noodzaak van het wetsvoorstel. Zij
wijst erop dat zwijgbedingen zich nu reeds niet verdragen met de
geldende normen, gelet op de eisen die aan kwaliteit en goed bestuur in
de zorg worden gesteld, en er voldoende mogelijkheden zijn om deze te
handhaven.
Gegeven deze normen en de cultuurverandering in de sectoren, gericht op
openheid en transparantie bij incidenten, worden geen argumenten
aangedragen voor de noodzaak om thans een wettelijke regeling voor te
stellen. Eerder is ook uitgegaan van het zelfregulerende vermogen van de
sectoren en werd geen aanleiding gezien tot aanvullende wetgeving. In
verband daarmee is aanpassing wenselijk van de toelichting.
1. Achtergrond
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) constateerde in
2016 dat er sprake was van een cultuurverandering in het veld.2 De
Inspectie Gezondheidszorg (IGZ)3 vereist van zorgaanbieders sinds 2013
om de patiënt of diens familie te betrekken bij een onderzoek naar een
calamiteit, ter bevordering van een open cultuur. In 2016 en de eerste helft
van 2017 is in 80 procent, respectievelijk 82 procent van de gevallen
hieraan voldaan.4 In 2015 is een initiatief gestart vanuit het zorgveld
«OPEN in de zorg» dat openheid stimuleert na incidenten en aanmoedigt
hieruit lering te trekken.5
Van april 2016 tot april 2017 deed de IGZ onderzoek naar geheimhoudingsbepalingen (zwijgbedingen) in vaststellingsovereenkomsten in de
zorg.6 Dergelijke bepalingen beperken of ontnemen de betrokken partijen
het recht om informatie over een incident in de zorg openbaar te maken of
aan een derde te verstrekken en belemmeren daarmee de openheid en
transparantie met betrekking tot zulke incidenten. De IGZ constateerde dat
8 van de 55 ontvangen vaststellingsovereenkomsten ongewenste
geheimhoudingsbepalingen bevatten. Op grond van gesprekken met de
zorgaanbieders en andere signalen uit het veld concludeerde de IGZ ook
dat er overeenstemming lijkt te bestaan over de onwenselijkheid om
afspraken te maken die de openheid en transparantie kunnen belemmeren.
Voorts kondigde de IGZ aan te zullen handhaven, als blijkt dat toch
dergelijke ongewenste afspraken worden gemaakt. Het bestaande
handhavingsinstrumentarium werd door de IGZ daartoe als toereikend
beoordeeld.
Naar aanleiding van het IGZ-onderzoek stelde de Staatssecretaris van
VWS dat het in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de sectoren
zelf is om ervoor te zorgen dat geheimhoudingsbepalingen niet meer
voorkomen, mede gezien de consensus in het veld over de ontoelaatbaarheid van contracten die openheid en transparantie belemmeren.7 De
Staatssecretaris zag geen aanleiding voor aanvullende wetgeving, nu naar
het oordeel van de IGZ de bestaande mogelijkheden tot handhaving
toereikend zijn.

2

Kamerstukken II 2016/17, 31 016, nr. 98, p. 9–13.
Thans de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ).
4
IGJ (2018), «In openheid leren van meldingen 2016–2017», p. 10.
5
https://openindezorg.nl/.
6
Kamerstukken II 2015/16, 33 149, nr. 46 en Kamerstukken II 2016/17, 33 149, nr. 51.
7
Kamerstukken II 2016/17, 33 149, nr. 51.
3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

2

Niettemin kondigde de Minister van VWS in maart 2019 alsnog aan
overeenkomsten te zullen verbieden waarin afspraken zijn opgenomen die
een belemmering vormen voor openheid en transparantie in de zorg.8
Weliswaar stelt de Minister dat een aantal zaken die in het verleden in
zwijgcontracten waren opgenomen niet meer rechtsgeldig waren, maar
dat hij toch een wettelijk verbod op zwijgcontracten wil vanwege het
normstellende karakter daarvan.9
De aanleiding voor het wetsvoorstel was een situatie in het jeugddomein,
waarbij eind 2017 in een vaststellingsovereenkomst kennelijk een afspraak
zou zijn opgenomen dat het slachtoffer niet met de pers zou spreken.10
Tegelijkertijd werd door de Minister gesteld dat de IGJ11 in de periode na
het eerdere onderzoek in 2016 en 2017 nog 11 meldingen heeft
ontvangen, waaronder voornoemd geval, en bij géén van deze meldingen
sprake bleek te zijn van een vaststellingsovereenkomst met ongewenste
afspraken.12 Overigens was geen noodzaak gezien om een onderzoek te
starten naar een mogelijke zwijgcultuur binnen de jeugdbescherming naar
aanleiding van de betreffende situatie, omdat de IGJ hiervoor geen
aanwijzingen had.13
2. Huidige stand
Op dit moment zijn openheid en transparantie reeds onderdeel van
publiekrechtelijke regels die worden gesteld ten aanzien van kwaliteit en
goed bestuur in de betreffende sectoren.14 Deze regels worden verder
ingevuld met richtlijnen en gedragscodes van de sector. In de
«Gedragscode Openheid bij medische incidenten; betere afwikkeling
Medische Aansprakelijkheid» van de Letselschade Raad (2013) die
momenteel wordt herzien, de «Governancecode Zorg» van brancheorganisaties in de zorg (2017) en het in 2020 door de IGJ en Nederlandse
Zorgautoriteit (NZa) aangescherpte »Kader Goed Bestuur», zijn dergelijke
gedragsnormen omtrent openheid en transparantie vervat.15 In het
«Kader Goed bestuur» is expliciet opgenomen dat geen sprake kan zijn
van vaststellingsovereenkomsten die afbreuk doen aan open en integer
handelen van het bestuur of hierop qua openheid en transparantie een
belemmering beogen, de zogenoemde zwijgcontracten.16 Zwijgbedingen
worden in strijd met deze regels geacht.
Het gaat hier om dwingende regels. De verantwoordelijke toezichthouders
zien toe op naleving en handhaving hiervan. De gemeente kan daarnaast
contractuele instrumenten inzetten om zorg te dragen voor naleving van
de regels. Burgers kunnen zich wenden tot de toezichthouder, zodat een
nader onderzoek kan worden ingesteld op grond waarvan handhavend
kan worden opgetreden.

8

Kamerstukken II 2018/19, 31 839, nr. 633.
Kamerstukken II 2018/19, 31 839, nr. 655, p. 39.
10
Memorie van toelichting, paragraaf 2.1, Kamerstukken II 2018/19, 31 839, nr. 633, Aanhangsel
Handelingen II 2018/19, nr. 1912 en https://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2269642-inspectie-tiktjeugdbescherming-op-de-vingers-om zwijgcontract.html.
11
Voorheen de Inspectie Gezondheidszorg (IGZ).
12
Aanhangsel Handelingen II 2019/20, nr. 1891.
13
Aanhangsel Handelingen II 2018/19, nr. 1912.
14
Zie onder meer artikel 2, eerste en tweede lid, van de Wkkgz, artikel 4.1.1, eerste lid,
van de Jeugdwet en artikel 3.1, eerste en tweede lid, van de Wmo 2015.
15
https://deletselschaderaad.nl/stichting-letselschade-raad/gedragscodes/gedragscodemedischeincidenten/, https://www.Governancecodezorg.nl en IGJ en NZa (2020), «Kader Goed
bestuur».
16
IGJ en NZa (2020), «Kader Goed Bestuur», p. 9.
9

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

3

Zwijgbedingen kunnen tevens grond zijn voor het treffen van een
tuchtmaatregel.17 Patiënten en de IGJ zijn onder meer bevoegd een
tuchtklacht in te dienen bij de Stichting Kwaliteitsregister Jeugd.18
Daarnaast is publiekrechtelijk tuchtrecht van toepassing op beroepsbeoefenaren die ingeschreven zijn in een register als bedoeld in de Wet op de
beroepen in de individuele gezondheidszorg. Een tuchtklacht kan onder
meer worden ingediend door cliënten en een inspecteur van de IGJ.19 Ten
slotte kan op grond van artikel 3:40, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek
(BW) in concrete gevallen door de burgerlijke rechter worden getoetst of
een rechtshandeling nietig is, omdat de inhoud of strekking strijdig is met
de goede zeden of openbare orde.
3. Inhoud en doel van het wetsvoorstel
Het wetsvoorstel verduidelijkt dat afspraken om over incidenten te
zwijgen in de sectoren waar de Jeugdwet, Wkkgz en WMO 2015 op zien,
nietig zijn. Een incident is een niet-beoogde of onverwachte gebeurtenis,
die betrekking heeft op de kwaliteit van de taken in de betreffende
sectoren, en die heeft geleid, had kunnen leiden of zou kunnen leiden tot
schade bij belanghebbende.
Met het wetsvoorstel wordt beoogd de maatschappelijke norm dat
zwijgbedingen nietig zijn wettelijk vast te leggen en een zelfstandige
nietigheidsgrond te creëren. Een zwijgbeding hoeft dan niet meer
inhoudelijk door een rechter te worden getoetst aan artikel 3:40 van het
BW. Het wetsvoorstel regelt direct de wettelijke nietigheid van een
zwijgbeding, aldus de toelichting.20
Het wetsvoorstel regelt tevens wie als contractspartij wordt beschouwd
ten behoeve waarvan de nietigheid van dergelijke zwijgbedingen wordt
vastgelegd. Dit is enerzijds de zorgaanbieder, instelling of beroepskracht
en de voor hen werkzame personen. Anderzijds betreft dit de cliënt,
vertegenwoordiger van de cliënt of nabestaande van de cliënt. In de
Jeugdwet wordt als contractspartij ook verstaan de ouder, ouder zonder
gezag, voogd, degene die anders dan als ouder samen met de ouder het
gezag over de jeugdige uitoefent, pleegouder, wettelijke vertegenwoordiger, curator of mentor van betrokkenen.
4. Noodzaak van het wetsvoorstel
De Afdeling onderschrijft het belang van openheid en transparantie in de
betreffende sectoren. Afspraken in overeenkomsten die personen
weerhouden om over incidenten te praten, gaan hiertegen in. Dat neemt
niet weg dat regelgeving alleen noodzakelijk is als aannemelijk is dat het
concrete voorstel een effectieve, efficiënte en evenredige reactie vormt op
het maatschappelijk probleem dat aanleiding geeft voor die regelgeving.21
Daarvoor is ook vereist dat voldoende zekerheid bestaat dat de voorgestelde regeling werkelijk zal leiden tot het oplossen of verminderen van
dat probleem. Bovendien wordt bij het bepalen van de keuze voor een
mogelijkheid tot overheidsinterventie om een doel te bereiken zoveel
mogelijk aangesloten bij het zelfregulerend vermogen in de
maatschappij.22

17

Artikel 3.1 van het Tuchtreglement van de Stichting Kwaliteitsregister Jeugd (SKJ) en artikel 47
van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet BIG).
18
Artikel 3.2 en artikel 6.2 van het Tuchtreglement SKJ.
19
Artikel 65, eerste lid, van de Wet BIG.
20
Memorie van toelichting, paragraaf 2.2.
21
Zie aanwijzing 2.2 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
22
Zie aanwijzing 2.5 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

4

Zoals hiervoor uiteengezet, zijn de eisen aan kwaliteit en goed bestuur in
de betrokken sectoren wettelijk vastgelegd en in gedragsnormen nader
uitgewerkt. Branche- en belangenorganisaties maken duidelijk dat een
open cultuur nodig is om te leren van incidenten en dat afspraken die de
openheid en transparantie belemmeren geen plaats hebben in de zorg. De
IGJ en NZa benadrukken in het «Kader Goed bestuur» dat geen sprake
kan zijn van vaststellingsovereenkomsten die afbreuk doen aan open en
integer handelen van het bestuur of hierop qua openheid en transparantie
een belemmering beogen.
Bovendien wordt het handhavingsinstrumentarium door de toezichthouders toereikend geacht om op de betreffende norm effectief te kunnen
toezien en te handhaven. Ook kunnen via het tuchtrecht maatregelen
worden getroffen wanneer een zwijgbeding onderdeel uitmaakt van een
overeenkomst. Ten slotte kunnen partijen op grond van de huidige
regeling bij de burgerlijke rechter reeds opkomen tegen bedingen in
overeenkomsten die hen ervan weerhouden om over incidenten te praten.
Gelet op de bestaande wettelijke normen, de sectorale uitwerking van de
gedragsnormen en de maatschappelijke consensus dat zwijgbedingen
niet thuis horen in de zorg, is te verwachten dat een zwijgbeding nietig zal
worden geacht op grond van artikel 3:40, eerste lid, van het BW.
Daarbij komt dat de cultuur in de sectoren voor wat betreft openheid en
transparantie bij incidenten is gewijzigd. Dit blijkt onder meer uit
herziening van gedragsnormen en het feit dat een patiënt of diens familie
nadrukkelijk worden betrokken bij een onderzoek naar een calamiteit. Ook
werd geen noodzaak gezien om een onderzoek te starten naar een
mogelijke zwijgcultuur binnen de jeugdbescherming, omdat de IGJ
hiervoor geen aanwijzingen had.
Gegeven de heldere veldnormen en de cultuurverandering in de sectoren,
gericht op openheid en transparantie bij incidenten, en de bestaande
juridische sanctie-instrumenten, worden geen feiten en omstandigheden
aangedragen die thans de noodzaak van de voorgestelde wettelijke
regeling onderbouwen. De Afdeling adviseert in de toelichting de
noodzakelijkheid van het wetsvoorstel nader te motiveren.
Ook de Afdeling is van oordeel dat zwijgbedingen ingaan tegen de eisen
van kwaliteit en goed bestuur die voor jeugdzorg, zorg en ondersteuning
wettelijk zijn vastgelegd en in gedragsnormen nader zijn uitgewerkt.
Terecht wijst de Afdeling op een aantal – reeds in de memorie van
toelichting beschreven – bestaande handhavingsmogelijkheden en
(juridische) routes om tegen een zwijgbeding in het geweer te komen. Zo
verwacht de Afdeling dat een zwijgbeding nietig zal worden geacht op
grond van artikel 3:40, eerste lid, BW. In dit verband wijst de Afdeling
tevens op de cultuurverandering, op de reeds bestaande veldnormen
binnen de betrokken sectoren en op het ontbreken van nieuwe signalen
dat zwijgbedingen voorkomen. Om deze redenen ziet de Afdeling
onvoldoende onderbouwing van de noodzaak van het wetsvoorstel.
Een beding om te zwijgen over een incident heeft uit de aard der zaak tot
gevolg dat er een drempel wordt opgeworpen voor cliënten om informatie over een incident openbaar te maken of aan een derde te
verstrekken. Dit betekent dat de cliënt geremd wordt om met vrienden,
familie of lotgenoten over het incident te praten, wat niet alleen emotioneel belastend is, maar ook impliceert dat hij er alleen voor staat. De
cliënt wordt door de vaststellingsovereenkomst belemmerd om melding
te doen bij een toezichthouder. Ook kan de cliënt het moeilijk vinden na
het afsluiten van een vaststellingsovereenkomst toch nog naar de civiele
rechter te gaan om het zwijgbeding te laten toetsen. Bij een incident met

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

5

strafrechtelijke implicaties wordt de cliënt door een zwijgbeding
gehinderd aangifte te doen.
Inderdaad zijn er – zoals de Afdeling aangeeft – veldnormen en toezichtnormen. Deze zijn echter in geval van zwijgbedingen uit de aard der zaak –
er wordt een zwijgverplichting op de cliënt gelegd – niet afdoende. De
veldnormen, zoals de Governancecode zorg, zijn zeker waardevol omdat
zij openheid en transparantie benoemen als waarden van goed bestuur.
Tegelijkertijd worden deze waarden in de code zeer algemeen beschreven;
er is in de code geen expliciete norm opgenomen dat zwijgcontracten
verboden zijn. In het (herziene) Kader Goed Bestuur van de IGJ en de
NZa23 is wel expliciet benoemd dat vaststellingsovereenkomsten over
incidenten afbreuk doen aan transparantie en daarom niet toelaatbaar
zijn. Hoewel deze toezichtnorm zeer zeker nuttig is, is hij tegelijkertijd niet
afdoende om de drempel, opgeworpen door een verbod voor de cliënt om
over een incident te zwijgen, te slechten. Immers, de toezichtnorm kan
alleen worden ingezet indien de toezichthouder in zijn toezicht op een
vaststellingsovereenkomst stuit. Uit de aard der zaak zal de cliënt niet snel
naar de toezichthouder stappen. De drempel die opgeworpen wordt door
een zwijgbeding blijft daarmee toch – ondanks de tot stand gekomen
(algemene) veld- en toezichtnormen – (grotendeels) in stand.
Het ligt in de aard der zaak dat een zwijgbeding voorkomt zonder dat het
bestaan daarvan voor anderen kenbaar is of in het kader van een
onderzoek gemeld wordt, laat staan via één van de geschetste routers
bestreden wordt. De aard van de zwijgbedingen is immers dat zij tot
zwijgen aanzetten en daarom niet zonder meer kenbaar zullen zijn voor
(onder andere) toezichthouders. Daardoor kunnen misstanden langer in
stand blijven. Tegen deze achtergrond is het niet alleen uit het oogpunt
van kwaliteit en goed bestuur, maar ook ten behoeve van de positie van
de cliënt van belang dat boven elke twijfel is verheven dat zwijgbedingen
over incidenten in genoemde sectoren nietig zijn. De Jeugdwet, de Wkkgz
en de Wmo 2015 bevatten op dit moment geen bepalingen die de
nietigheid van zwijgbedingen over incidenten expliciteren. Het
wetsvoorstel is daarom nodig. Door wettelijk te verankeren dat zwijgbedingen over incidenten in jeugdzorg, zorg en ondersteuning van
rechtswege nietig zijn is duidelijk dat partijen nooit gebonden zijn aan een
afspraak tot geheimhouding over een incident.
In de paragraaf over het doel van het wetsvoorstel is de memorie van
toelichting naar aanleiding van het advies van de Afdeling aangevuld om
de noodzaak van wettelijke verankering van de nietigheid van zwijgbedingen bij incidenten langs bovenstaande lijn nader te onderbouwen.
Onverminderd het voorgaande maakt de Afdeling een aantal opmerkingen over het voorstel.
5. Overige opmerkingen
a. Inroepen nietigheid bij burgerlijke rechter
Het wetsvoorstel regelt de wettelijke nietigheid van een zwijgbeding.
Volgens de toelichting staat de nietigheid van dergelijke bedingen op
voorhand vast en hoeft een zwijgbeding dat is overeengekomen tussen
contractspartijen niet meer door de rechter te worden getoetst.24 Hoewel
de norm op zichzelf duidelijk is, zal in voorkomende gevallen de nietigheid
23

Herziene kader goed bestuur IGJ – NZA, juli 2020: Kader Goed Bestuur | Publicatie | Inspectie
Gezondheidszorg en Jeugd (igj.nl)
24
Memorie van toelichting, paragraaf 2.2 en paragraaf 2.3.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

6

van een zwijgbeding toch moeten worden ingeroepen bij de burgerlijke
rechter. Dit is het geval wanneer tussen contractspartijen in geschil is of
sprake is van een zwijgbeding als bedoeld in het wetsvoorstel en voor de
burgerlijke rechter nakoming gevraagd wordt. De Afdeling
adviseert in de toelichting hierop nader in te gaan.
De Afdeling merkt terecht op dat een gang naar de burgerlijke rechter niet
geheel uitgesloten is, namelijk wanneer in geschil is of er in een concreet
geval sprake is van een zwijgbeding over een incident in jeugdzorg, zorg
of ondersteuning. Onder het zwijgbeding wordt elk beding verstaan dat
het recht beperkt of ontneemt om informatie over een incident openbaar
te maken of aan een derde te verstekken. Door de nietigheid van
zwijgbedingen formeel in de wet te regelen heeft de cliënt het voordeel
van een ruim toepassingsbereik van de norm en van een duidelijk
rechtsgevolg, te weten nietigheid. Indien duidelijk is dat sprake is van een
dergelijk zwijgbeding, hoeft het oordeel van de burgerlijke rechter niet
meer te worden ingeroepen. In het incidentele geval dat er twijfel is of er
in een specifiek geval sprake is van een zwijgbeding en de zaak om die
reden toch bij de burgerlijke rechter komt voor een oordeel hierover, heeft
de cliënt het voordeel van het ruime toepassingsbereik en de heldere
normering.
Het rechtsgevolg is in alle gevallen nietigheid van het beding. Daarmee is
voor iedereen duidelijk dat zwijgbedingen over incidenten in jeugdzorg,
zorg en ondersteuning nietig zijn. Overeenkomstig het advies van de
Afdeling is de toelichting aangevuld in de paragraaf over de vormgeving
van het wetsvoorstel.
b. Definitie «bijna-incidenten»
In de artikelsgewijze toelichting wordt uiteengezet dat het voorstel ook ziet
op zwijgbedingen over «bijna-incidenten». De regering doelt met een
«bijna-incident» op een gebeurtenis die wel had kunnen leiden tot schade
of zou kunnen leiden tot schade, maar dat feitelijk niet heeft geleid tot
schade. Zulke «bijna-incidenten» vallen onder de definitie van «incident»25
en die term wekt derhalve verwarring.
De Afdeling adviseert in de toelichting hierop nader in te gaan en het
gebruik van de term «bijna-incident» te vermijden.
Conform het advies van de Afdeling wordt in de memorie van toelichting
de term «bijna-incident» niet meer gebruikt, zodat er geen verwarring kan
ontstaan over de reikwijdte van de definitie van «incident».
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal opmerkingen bij het voorstel en adviseert daarmee rekening te houden voordat
het voorstel bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal wordt ingediend.
De vice-president van de Raad van State,
Th.C. de Graaf
Ik moge U verzoeken, mede namens de Minister voor Rechtsbescherming,
het hierbij gevoegde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van
toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
H.M. de Jonge
25

Aldus ook de memorie van toelichting, paragraaf 8.2.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 771, nr. 4

7