Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2022–2023

29 538

Zorg en maatschappelijke ondersteuning

Nr. 346

BRIEF VAN DE STAATSSECRETARIS VAN VOLKSGEZONDHEID,
WELZIJN EN SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 4 november 2022
Met de hoofdlijnenbrief Toekomst Wmo van 28 maart 20221 heb ik uw
Kamer geïnformeerd over mijn ambities om de uitvoeringspraktijk op de
korte en langere termijn te verbeteren. Daartoe heb ik afgelopen maanden
prioriteit gegeven aan de uitwerking van een aantal stelselonderwerpen,
namelijk de passende eigen bijdrage huishoudelijke hulp, het resultaatgericht beschikken en het Wmo-toezicht. Ik vind dit noodzakelijk omdat
anders de uitvoerbaarheid en de houdbaarheid van de Wmo 2015 en
daarmee de andere geformuleerde ambities uit de hoofdlijnenbrief verder
onder druk komen te staan. Het leidende principe «focus op passende
ondersteuning» staat centraal bij deze uitwerking.
De hoofdpunten van deze brief zijn:
•

•

1

kst-29538-346
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2022

De passende eigen bijdrage huishoudelijke hulp per 1 januari 2025
beoog ik als volgt vorm te geven: cliënten met een laag inkomen en
een deel van de cliënten met een middeninkomen gaan voor huishoudelijke hulp niet meer betalen dan het abonnementstarief (nu € 19 per
maand, prijspeil 2022). Voor cliënten met een (bijdrageplichtig)
inkomen boven 185% van het sociaal minimum wordt de eigen
bijdrage geleidelijk hoger naarmate het inkomen hoger wordt, waarbij
de eigen bijdrage niet hoger wordt dan € 255 per maand. De passende
eigen bijdrage heeft, onder meer, als doel dat de aanzuigende werking
op de huishoudelijke hulp en de druk op andere Wmo-voorzieningen
afnemen.
Ik heb in de afgelopen periode intensieve gesprekken gevoerd met de
VNG, gemeenten, (brancheorganisaties voor) aanbieders en cliëntenorganisaties over het resultaatgericht werken en -beschikken, kwaliteit
van maatschappelijke ondersteuning, de betekenis van rechtszekerheid
en de behoefte aan flexibiliteit en samenwerking in de uitvoering. Alle
partijen hebben aangegeven dat zij willen verkennen onder welke
Kamerstuk 29 538, nr. 332.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

1

•

•

voorwaarden flexibiliteit in de uitvoering kan worden vormgegeven,
met behoud van rechtszekerheid voor de cliënt. Verkend wordt of en
hoe het resultaatgericht werken en -beschikken in stand gehouden kan
worden met als uitgangspunt dat de rechtszekerheid, kwaliteit en
flexibiliteit voor de cliënt gewaarborgd zijn.
Met de ambitie om een meer volwaardige Wmo-toezichtfunctie te
realiseren, wil ik bereiken dat passende zorg en ondersteuning
gewaarborgd is en blijft. Om dit te bereiken zet ik in op de volgende
elementen:
– Het steviger wettelijk verankeren van het gemeentelijk toezicht;
– Het opstellen en (laten) uitvoeren van een stimulerings- en
implementatieprogramma;
– Nader bepalen van het gewenste schaalniveau voor de Wmotoezichthouder.
Een belangrijk doel tijdens deze kabinetsperiode is inzicht te krijgen in
de houdbaarheid van de Wmo 2015. Hiertoe werk ik aan een houdbaarheidsonderzoek, waar Rijk en gemeenten (VNG) gezamenlijk instappen. Ik heb het Centraal Planbureau gevraagd een eerste (voorzichtige)
inventarisatie te maken van wat nodig is om te komen tot een
onderzoeksopzet en inmiddels is het CPB ook in gesprek met onder
andere de VNG om te bezien welke (geaggregeerde) gegevens nodig
zijn om een raming uit te voeren.

In de komende maanden werk ik – samen met VNG, gemeenten en andere
betrokken partners – verder aan deze onderwerpen. Daarnaast wordt ook
gewerkt aan de verdere uitwerking van de doordecentralisatie Beschermd
Wonen en hebben bredere ambities inmiddels ook gestalte gekregen,
zoals het Integraal Zorgakkoord (IZA) en het programma Wonen,
Ondersteuning en Zorg voor Ouderen (WOZO).
Passende eigen bijdrage huishoudelijke hulp
Door het vorige kabinet is besloten tot de invoering van het abonnementstarief. De belangrijkste doelen hiervan waren het terugdringen van de
stapeling van zorgkosten en de vereenvoudiging van de eigenbijdragesystematiek. Het abonnementstarief is in 2019 geïmplementeerd en de
beoogde doelen zijn behaald: cliënten ervaren minder stapeling van
zorgkosten en meer voorspelbaarheid over de hoogte van de eigen
bijdrage. Tegelijkertijd is ook een knelpunt ontstaan, zo blijkt uit de
monitor abonnementstarief.2 De invoering van het abonnementstarief
heeft ertoe geleid dat de vraag naar de Wmo-voorziening huishoudelijke
hulp sterk is gegroeid. Deze «aanzuigende werking» was deels voorzien,
maar is hoger dan verwacht. In het coalitieakkoord is geconstateerd dat de
beschikbaarheid van Wmo-voorzieningen hierdoor onder druk is komen te
staan. Daarmee ontstaat het risico dat kwetsbare cliënten geen
maatschappelijke ondersteuning ontvangen. Het feit dat de aanzuigende
werking plaatsvindt in de context van een krappe arbeidsmarkt kan ook
bijdragen aan druk op de Wmo-voorzieningen. Het gevolg van de
aanzuigende werking is dat gemeenten soms keuzes maken in de toegang
tot de huishoudelijke hulp of werken met wachtlijsten. Sommige
gemeenten hanteren beleid dat niet in overeenstemming is met de Wmo
2015. Dit leidt tot situaties waarin mensen geen toegang hebben tot
maatschappelijke ondersteuning. Ik heb met de betreffende gemeenten
gesproken in het kader van het interbestuurlijk toezicht en hen verzocht
het beleid in overeenstemming te brengen met de Wmo 2015. Hierover
heb ik uw Kamer geïnformeerd op 22 april 2022.3

2
3

Kamerstuk 29 538, nr. 345.
Kamerstuk 29 538, nr. 343.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

2

Om de druk op de beschikbaarheid van Wmo-voorzieningen te verminderen en de betaalbaarheid van de Wmo 2015 te verbeteren, tref ik twee
maatregelen:
1. In het Integraal Zorgakkoord heb ik mij er aan gecommitteerd per
2025 extra structurele financiële ruimte voor gemeenten te creëren
ter grootte van € 110 miljoen.4
2. Zoals afgesproken in het coalitieakkoord werk ik aan een passende
eigen bijdrage voor de huishoudelijke hulp. Deze eigen bijdrage heeft
als doel de aanzuigende werking af te remmen.
Overigens zet ik los van de invoering van een passende eigen bijdrage
voor de huishoudelijke hulp ook in op een brede versterking van de
toegang tot de Wmo 2015 en de toerusting van professionals in de
toegang.
In deze brief geef ik graag duidelijkheid over de hoofdlijn van de
uitwerking van deze passende eigen bijdrage. Ik vind het belangrijk om bij
het ontwerp van de voorgenomen maatregel tot een zo eenvoudig
mogelijke regeling te komen die goed uitlegbaar is. Hierbij hanteer ik de
volgende twee uitgangspunten. Ten eerste is het mijn streven dat de
regeling niet zorgt voor (onnodige) uitvoeringsproblematiek, zoals
onzekerheid over de hoogte van de eigen bijdrage en stapelfacturen (één
factuur waarmee de eigen bijdrage van meerdere maanden in één keer
wordt geïnd bij de cliënt) omdat het administratief proces niet op orde is.
Ten tweede wil ik dat bij de introductie van de passende eigen bijdrage
voor cliënten van huishoudelijke hulp, rekening wordt gehouden met hun
draagkracht.
In de afgelopen maanden heb ik met de VNG, gemeenten en het CAK
verkennende gesprekken gevoerd over de vormgeving van de maatregel.
Hieronder geef ik op hoofdlijnen weer hoe deze maatregel – die een
wetswijziging vraagt – er vooralsnog uit gaat zien.
Het is de bedoeling de regeling zo vorm te geven dat cliënten met een
laag inkomen en een deel van de cliënten met een middeninkomen niet
meer voor huishoudelijke hulp gaan betalen dan het abonnementstarief
(nu € 19 per maand). Voor cliënten met een (bijdrageplichtig) inkomen5
boven 185% van het sociaal minimum (voor 2021 gaat het dan voor een
alleenstaande aow-gerechtigde om een inkomen van circa € 30.000),6
wordt de eigen bijdrage geleidelijk hoger naarmate het inkomen hoger
wordt, zo is de bedoeling, waarbij de eigen bijdrage niet hoger wordt dan
€ 255 per maand7. De achterliggende gedachte hierbij is dat cliënten met
een hoger inkomen de keuze hebben om of een hogere eigen bijdrage te
betalen of huishoudelijke hulp in te kopen op de private markt. Voor de
4

In het kader van het Integraal Zorgakkoord is, op basis van de meerjarige monitoring van het
abonnementstarief, geraamd in welke mate de kosten van het abonnementstarief voor
gemeenten in de structurele situatie groter zullen zijn dan waar bij de invoering van werd
uitgegaan. Dit bedrag is geraamd op € 110 miljoen. Zie ook: Kamerstuk 29 538, nr. 345.
5
Het bijdrageplichtig inkomen wordt bepaald op basis van het verzamelinkomen vermeerderd
met een vermogensinkomensbijtelling (VIB) van 4% over vermogen in box 3 (specifiek: de
rendementsgrondslag boven de vrijstelling).
6
In het concept-wetsvoorstel dat wordt gepubliceerd voor internetconsultatie is een inkomensgrens van 185% van het sociaal minimum opgenomen. Boven die inkomensgrens is een
marginaal tarief van 8% van toepassing. Dit betekent concreet dat voor elke € 1.000 extra
bijdrageplichtig inkomen boven die grens (op jaarbasis), de maandelijkse eigen bijdrage met
krap € 6,70 stijgt. Voor de eigen bijdrage zal worden gekeken naar de hoogte van het bijdrageplichtig inkomen van 2 jaar eerder. Indien noodzakelijk kunnen deze percentages worden
aangepast. Het kabinet neemt hierover een besluit voordat het wetsvoorstel voor advies wordt
ingediend bij de Raad van State.
7
Dit betreft de kosten voor gemeenten bij het gemiddeld gebruik van twee uur huishoudelijke
hulp per week (uitgedrukt in prijzen 2021).

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

3

overige Wmo-voorzieningen blijft het abonnementstarief gelden en is
geen sprake van een inkomensafhankelijke eigen bijdrage. Ik ga nader
onderzoeken hoe mijn voornemen om cliënten, die recht hebben op meer
dan één Wmo-voorziening, één eigen bijdrage te laten betalen het best
kan worden vormgegeven.
Om de uitvoering zo eenvoudig mogelijk te maken stel ik in het
wetsvoorstel en het besluit voor om geen koppeling te maken tussen het
vaststellen van de eigen bijdrage door het CAK en de mate van gebruik
van huishoudelijke hulp door de individuele cliënt. Dit maakt dat het
administratieve proces om de passende bijdrage vast te stellen niet
onnodig ingewikkeld wordt en verkleint de kans op stapelfacturen.
Op dit moment worden de regels rondom de start van de eigen bijdrage
door gemeenten verschillend geïnterpreteerd en wordt er door
gemeenten verschillend omgegaan met verzoeken om de eigen bijdrage
tijdelijk op te schorten (pauzeren). Dit betekent dat er ten aanzien van de
start en pauzering van de eigen bijdrage verschillen zijn tussen
gemeenten. Dit heeft ertoe geleid dat cliënten in sommige situaties een
eigen bijdrage betalen, terwijl er (nog) geen ondersteuning wordt
geleverd. Het start- en pauzemoment van de eigen bijdrage wil ik daarom
voor zowel het abonnementstarief als voor de eigen bijdrage huishoudelijke hulp standaardiseren en vastleggen in wet- en regelgeving. Het
uitgangspunt hierbij is dat de eigen bijdrage pas start vanaf het moment
dat er ondersteuning wordt geleverd en dat de eigen bijdrage zal worden
opgeschort als de cliënt (langer dan een kalendermaand) geen ondersteuning ontvangt als gevolg van onvoorziene gebeurtenissen die niet aan
de cliënt zijn toe te rekenen. Het pauzeren van de eigen bijdrage leidt naar
verwachting wel tot extra complexiteit in de uitvoering en extra administratieve lasten voor gemeenten en het CAK. Ik zal dit op basis van de
uitkomsten van de uitvoeringstoetsen, die ik bij het CAK en de VNG heb
uitgevraagd, verder verkennen en dan bepalen of en hoe ik dit opneem in
het wetsvoorstel. Ook is het noodzakelijk om het begrip «huishoudelijke
hulp» te definiëren in wet- en regelgeving. In het wetsvoorstel wordt een
definitie opgenomen waarbij gemeenten voldoende beleidsruimte houden
om zelf vorm te geven aan deze voorziening.
Op dit moment werk ik aan een wijziging van de Wmo 2015 en het
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015. Deze wijzigingen zijn inmiddels in
consultatie gegaan.
Het kabinet streeft ernaar om deze wijzigingen per 1 januari 2025 in
werking te laten treden. Omdat dit een wetswijziging betreft waarbij de
nodige zorgvuldigheid moet worden betracht, en waarbij ketenpartijen
zoals het CAK en gemeenten voldoende implementatietijd nodig hebben,
is eerdere inwerkingtreding niet mogelijk.
Resultaatgericht beschikken
In de afgelopen jaren heeft de Centrale Raad van Beroep (hierna: CRvB)
een aantal uitspraken gedaan waardoor het beschikken op resultaat voor
zowel de huishoudelijke hulp als (thuis)begeleiding niet meer mogelijk is.
De rechtszekerheid voor cliënten staat onder druk, zo geeft de CRvB aan,
omdat de tijdsindicatie in de beschikkingen ontbreekt. Ik vind dit een
onwenselijke situatie, het is niet de bedoeling dat de rechtszekerheid van
burgers onder druk komt te staan. De Minister voor Langdurige Zorg en
Sport heeft in het commissiedebat over zorgfraude (d.d. 3 februari 2022)
toegezegd dat ik uw Kamer voor het zomerreces informeer over het in
consultatie gebrachte voorstel resultaatgericht beschikken. Deze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

4

toezegging heb ik ook gedaan in de hoofdlijnenbrief Toekomst Wmo van
28 maart jl. Met deze brief geef ik invulling aan die toezeggingen.
Om de uitvoeringspraktijk te ondersteunen heeft mijn ambtsvoorganger
het voorstel resultaatgericht beschikken opgesteld en uw Kamer hierover
geïnformeerd op 12 april 20198 en 5 oktober 20219. Voor de bestaande
uitvoeringspraktijk, waar het gaat om resultaatgericht werken, hebben de
uitspraken van de CRvB namelijk grote gevolgen. Zo ontstaat er minder
ruimte voor flexibiliteit in de uitvoering en een beperking in de wijze
waarop gemeenten de maatschappelijke ondersteuning (kunnen)
bekostigen. Daarnaast heeft de afdeling Advisering van de Raad van State
advies over dit wetsvoorstel uitgebracht met een aantal belangrijke
aandachtspunten.
Bij mijn aantreden als Staatssecretaris heb ik bovendien geconstateerd
dat zowel gemeenten, aanbieders als cliënten ieder bedenkingen hebben
bij verschillende onderdelen van het in consultatie gebrachte voorstel.
Een voorbeeld van een knelpunt is dat cliëntenorganisaties aangeven
tegen het resultaatgericht beschikken te zijn, aangezien de rechtszekerheid
van cliënten in dit voorstel onvoldoende zou worden geborgd. Daarnaast
hebben gemeenten bezwaren tegen de voorgestelde klachten- en
geschilregeling en maken aanbieders zich zorgen over mogelijke
rolvervanging in de toegang.
Ik heb in de afgelopen periode intensieve gesprekken gevoerd met de
VNG, gemeenten, (brancheorganisaties voor) aanbieders en cliëntenorganisaties over het resultaatgericht werken en -beschikken, kwaliteit van
maatschappelijke ondersteuning, de betekenis van rechtszekerheid en de
behoefte aan flexibiliteit en samenwerking in de uitvoering. Alle partijen
hebben aangegeven dat zij willen verkennen onder welke voorwaarden
flexibiliteit in de uitvoering kan worden vormgegeven, met behoud van
rechtszekerheid voor de cliënt. Verkend wordt of en hoe het resultaatgericht werken en -beschikken in stand gehouden kan worden met als
uitgangspunt dat de rechtszekerheid, kwaliteit en flexibiliteit voor de cliënt
gewaarborgd zijn. Het uitgangspunt voor de verkenning is dat gemeenten,
aanbieders en cliënten uiteindelijk met elkaar een kwaliteitscyclus
inrichten, uitvoeren en handhaven. De uitwerking van deze verkenning
doe ik samen met gemeenten, aanbieders en (vertegenwoordigers) van
cliënten.
Hoewel er commitment is om de verkenning samen uit te voeren, zie ik in
deze fase nog geen duidelijke oplossing voor de bedenkingen die
verschillende partijen hebben ten aanzien van het resultaatgericht
beschikken en werken. Ik heb echter goede hoop dat we de komende
periode tot een doorbraak komen.
Wmo-toezicht
Bij de inwerkingtreding van de Wmo 2015 is door de wetgever de bewuste
keuze gemaakt gemeenten zelf het toezicht te laten organiseren. Dit past
bij de beleidsruimte die gemeenten hebben om uitvoering te geven aan
de Wmo 2015. Echter, in de afgelopen jaren is door de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) meerdere malen geconstateerd dat het
Wmo-toezicht zich onvoldoende heeft ontwikkeld en dat de kwaliteit niet
voldoende is. Dit heeft geleid tot het besluit van mijn ambtsvoorganger
een onderzoek te laten doen naar het Wmo-toezicht. Uw Kamer is

8
9

Kamerstuk 29 538, nr. 292.
Kamerstuk 29 538, nr. 328.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

5

geïnformeerd over dit voornemen10 en de uitkomsten van het
onderzoek11, dat is uitgevoerd door Significant.
Ik heb uw Kamer, schriftelijk en mondeling, toegezegd opvolging te geven
aan het Significant-rapport12. Dit heb ik in de afgelopen maanden gedaan
door samen met de VNG, gemeenten, Wmo-toezichthouders, de IGJ, GGD
GHOR-Nederland en Toezicht Sociaal Domein (hierna: TSD) te werken aan
een beleidskader Wmo-toezicht. In dit concept-beleidskader is een
gezamenlijke ambitie van de genoemde partijen opgenomen over de rol,
taken en bevoegdheden van de Wmo-toezichthouder, het schaalniveau
waarop het Wmo-toezicht georganiseerd dient te worden en opleiding en
training van de Wmo-toezichthouders. In deze brief informeer ik uw
Kamer over de afspraken die tot op heden zijn gemaakt over het verbeteren van het Wmo-toezicht, dit betreft vooralsnog met name het
calamiteits- en kwaliteitstoezicht. In de komende maanden wordt het
beleidskader afgerond.
Op basis van dit beleidskader is het mijn voornemen om het
Wmo-toezicht te verbeteren. Daarom zet ik in op de volgende elementen:
1. Het steviger wettelijk verankeren van het gemeentelijk toezicht
Het toezicht steviger verankeren langs de volgende lijnen:
• Het creëren van waarborgen voor onafhankelijkheid van het
toezicht.
• De verplichting voor colleges van B&W om toezichtbeleid te
formuleren op basis waarvan de Wmo-toezichthouder een
werkplan opstelt.
• Transparantie in het toezichtbeleid met de verplichting zoveel
mogelijk toezichtrapportages openbaar te maken.
• Ik onderzoek de mogelijkheid om het college van B&W te verplichten in beginsel opvolging te laten geven aan rapportages van de
toezichthouder.
2. Het opstellen en (laten) uitvoeren van een stimulerings- en
implementatieprogramma
Om ervoor te zorgen dat het Wmo-toezicht wordt verbeterd, ga ik met
de VNG, GGD GHOR Nederland, TSD en de IGJ een gezamenlijk
programma opstellen. Hierin wordt geoperationaliseerd hoe gemeenten uitvoering moeten en/of kunnen geven aan de wetswijziging.
Daarnaast is ook aandacht voor onderwerpen die niet in wet- en
regelgeving worden verankerd, maar wel van belang zijn voor een
effectieve uitvoering van het toezicht zoals de focus van het Wmotoezicht en de professionaliteit van de toezichthouder. Voor het
opstellen en uitvoeren van een ondersteunings- en implementatieprogramma is reeds geld beschikbaar op de VWS-begroting.
3. Nader bepalen van het gewenste schaalniveau voor de Wmotoezichthouder
Gelet op de ambitie die is geformuleerd om het Wmo-toezicht te
verbeteren lijkt het in veel gevallen niet logisch om deze functie per
gemeente te organiseren. Op dit moment heeft iedere gemeente de
vrijheid lokaal een toezichthouder aan te wijzen of dit in een samenwerkingsverband te organiseren. Dit leidt tot (soms ongewenste)
diversiteit en een gebrek aan kwaliteit en professionaliteit. Daarom
onderzoek ik – in overleg met alle betrokkenen – wat een gewenst
schaalniveau is waarop het Wmo-toezicht georganiseerd kan worden.
Hiervoor worden momenteel concrete voorstellen uitgewerkt.

10

Kamerstuk 29 538, nr. 324.
Kamerstukken 29 538 en 34 104, nr. 331.
12
Kamerstukken 29 325, nr. 131 en Kamerstuk 29 538, nr. 329.
11

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

6

Ik werk deze voorstellen de komende tijd verder uit met de Minister van
BZK, de VNG, GGD GHOR Nederland, de IGJ, TSD, branches voor
aanbieders en cliëntenorganisaties.
Houdbaarheidsonderzoek Wmo 2015
Een belangrijk doel tijdens deze kabinetsperiode is inzicht te krijgen in de
houdbaarheid van de Wmo 2015. De ontwikkelingen ten aanzien van de
arbeidsmarkt, de (dubbele) vergrijzing, het langer thuis wonen en
digitalisering van zorg en ondersteuning hebben impact op de ondersteuning die gemeenten bieden in het kader van de Wmo 2015. Hoe deze
ontwikkelingen zich precies gaan vertalen in het gebruik voor de middellange tot lange termijn is echter nog niet inzichtelijk. Een gezamenlijk
inzicht hierin is van groot belang voor de nabije toekomst en daartoe zal
onderzoek worden uitgevoerd. Mijn ambtsvoorganger heeft uw Kamer op
25 oktober 2021 geïnformeerd over dit voornemen. Het streven was voor
het zomerreces een gedeelte van de analyse al beschikbaar te hebben.
Gelet op de kabinetsformatie, het aantreden van het nieuwe kabinet en de
daaropvolgende gemeenteraadsverkiezingen heeft dit onderzoek de
afgelopen tijd enige vertraging opgelopen. Desalniettemin staat een
stevige basis en ambitie om als Rijk en gemeenten (VNG) gezamenlijk in
dit onderzoekstraject te stappen. Ik heb het Centraal Planbureau gevraagd
een eerste (voorzichtige) inventarisatie te maken van wat nodig is om te
komen tot een onderzoeksopzet en inmiddels is het CPB ook in gesprek
met o.a. de VNG om te bezien welke (geaggregeerde) gegevens nodig zijn
om een raming uit te voeren.
Het onderzoek kent twee fases: (a) de analysefase en (b) de fase van
duiding en het voorstellen van beleidskeuzes. In beide fases wordt
gezamenlijk opgetrokken met betrokken partijen. Focus in het onderzoek
zal liggen op de middellange tot lange termijn zodat huidige discussies en
uitdagingen niet ten koste gaan van het nadenken over de uitdagingen en
mogelijkheden op de langere termijn. Het eindproduct zal een beeld
geven van de houdbaarheid en toekomstbestendigheid van de Wmo 2015.
De gezamenlijke duiding (fase b) moet richting geven aan mogelijk meer
fundamentele beleidskeuzes ten aanzien van de Wmo 2015. Bij het in kaart
brengen van deze keuzes zal de Dialoognota Ouder Worden 2020–2040
nadrukkelijk worden betrokken. Naar verwachting is besluitvorming
hierover aan een volgend kabinet.
Tot slot
Het is mijn streven uw Kamer in het eerste kwartaal van 2023 een brede
update te sturen van de hoofdlijnenbrief Toekomst Wmo. In deze brief zal
ik uw Kamer ook opnieuw informeren over de vervolgstappen die zijn
genomen bij de uitwerking van de passende eigen bijdrage, het resultaatgericht beschikken en het Wmo-toezicht. De kaders vanuit het coalitieakkoord zijn hierbij vanzelfsprekend de kaders waarbinnen de nadere
uitwerking voor de korte termijn zal plaatsvinden.
De Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
M. van Ooijen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2022–2023, 29 538, nr. 346

7