Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2007–2008

31 541

Wijziging van de Gezondheidswet in verband
met de integratie van de RGO in de
Gezondheidsraad en enige andere wijzigingen
met betrekking tot de Gezondheidsraad

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING

ALGEMEEN
Het advies van de Raad van State wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het zonder meer
instemmend luidt/uitsluitend opmerkingen
van redactionele aard bevat (artikel 25a, vierde
lid, onderdeel b, van de Wet op de Raad van
State)

Dit wetsvoorstel strekt ertoe enkele bepalingen in de Gezondheidswet die
betrekking hebben op de Gezondheidsraad, aan te passen. De aanleiding
daarvoor is tweeërlei: allereerst de integratie van de Raad voor Gezondheidsonderzoek (RGO) in de Gezondheidsraad en ten tweede het bestaan
van enkele knelpunten die zich voordoen met bepalingen van de Kaderwet
adviescolleges.
Achtergrond
De Gezondheidsraad, ingesteld in 1902, is een adviescollege in de zin van
de Kaderwet adviescolleges met als taak de regering en het parlement
voor te lichten over de stand van wetenschap ten aanzien van vraagstukken op het gebied van de volksgezondheid. De instelling en taak van
de raad zijn geregeld in de Gezondheidswet (artikelen 21 tot en met 27).
Op de Gezondheidsraad zijn de bepalingen van de Kaderwet adviescolleges (hierna: de Kaderwet) van toepassing, met dien verstande dat
van een aantal van deze bepalingen wordt afgeweken in de artikelen 21 en
23 tot en met 27 van de Gezondheidswet. De raad ontvangt de meeste
aanvragen van de bewindslieden van VWS, VROM, SZW en LNV. De raad
kan ook eigener beweging rapporten uitbrengen.

1

Brief van 12 mei 2006, ministers voor
Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties en van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (Kamerstukken II, 2005–2006, 24 503,
nr. 33).
2
Trendnota Arbeidszaken Overheidspersoneel, aangeboden bij brief van 24 september
2007 door de minister van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties (Kamerstukken II,
2007–2008, 31 201, nr. 3)

KST121264
0708tkkst31541-3
ISSN 0921 - 7371
Sdu Uitgevers
’s-Gravenhage 2008

Over het kennis- en adviesstelsel wordt sinds enige jaren discussie
gevoerd. Doorlichting van dit stelsel (zoals aangekondigd door het kabinet
Balkenende II) heeft geleid tot aanbevelingen voor veranderingen. Het
toenmalige kabinet heeft vervolgens onder meer besloten tot opheffing
van het stelsel van sectorraden, tot enkele acties op korte termijn, waaronder samenvoeging van de RGO en de Gezondheidsraad, en heeft voor
de langere termijn een herziening van het adviesstelsel in het vooruitzicht
gesteld.1
In de Nota Vernieuwing Rijksdienst2 heeft het kabinet een herontwerp van
de adviesinfrastructuur geschetst en het veranderproces voor de adviesraden aangegeven. De herziening betreft echter alleen de strategische
adviesraden; de technisch-specialistische adviesraden – waaronder de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

1

Gezondheidsraad – blijven hierbij buiten beschouwing. Met dit voorstel
tot aanpassing van de Gezondheidswet behoeft om die reden niet
gewacht te worden tot de herziening afgerond is.
Met de intrekking van de Raamwet sectorraden onderzoek en ontwikkeling
(Wet van 6 december 2007, Stb. 2007, 524) is per 1 februari 2008 het
stelsel van sectorraden opgeheven. Zoals al aangekondigd in de brief van
9 augustus 2006 van de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport is
de RGO met behoud van taken ondergebracht bij de Gezondheidsraad.1
Hiertoe is een aparte raadscommissie gezondheidsonderzoek in het leven
geroepen.
Door de samenvoeging van beide raden dient de huidige taakomschrijving van de Gezondheidsraad te worden uitgebreid (Artikel I, onder B).
De andere voorgestelde wijzigingen van de Gezondheidswet strekken
ertoe enkele knelpunten op te lossen die zich voordoen met de Kaderwet.
De Gezondheidsraad is als adviescollege onder de werking van de
Kaderwet gebracht. Bij wet van 30 januari 1997, houdende wijziging van
de Gezondheidswet in verband met continuering van de Gezondheidsraad
(Stb. 1997, 104) is echter, gezien het bijzondere karakter van de Gezondheidsraad, op een aanzienlijk aantal punten afgeweken van de Kaderwet.
Daarmee is getracht het juiste evenwicht te vinden tussen het bijzondere
karakter van de raad enerzijds en de algemene regeling van de Kaderwet
anderzijds. Het bijzondere van de Gezondheidsraad is vooral gelegen in
het strikt wetenschappelijke karakter van de werkzaamheden en het feit
dat sprake is van een vlottend reservoir van leden waaruit de voorzitter,
afhankelijk van het onderwerp, de benodigde deskundigheid bijeen kan
brengen ten behoeve van het uitbrengen van een rapport (ook wel aangeduid als het «kaartenbakmodel»). Dergelijke rapporten worden opgesteld
door commissies van de Gezondheidsraad en door tussenkomst van de
voorzitter uitgebracht. Ook dat is een bijzonder element van de
Gezondheidsraad.
Ondanks de reeds geregelde afwijkingen van een aantal bepalingen van
de Kaderwet zijn sinds de inwerkingtreding van de Kaderwet in de praktijk, ten gevolge van dit bijzondere karakter van de Gezondheidsraad, toch
enkele knelpunten ontstaan. Het onderhavige wetsvoorstel beoogt deze
op te heffen. Het betreffen hier de regeling van de lidmaatschapsduur
(artikel 11, tweede lid, Kaderwet) waarvoor in de Gezondheidswet een
afwijkende voorziening wordt voorgesteld (artikel I, onder A) en het
opnemen van een bepaling over de besluitvormingprocedure binnen een
commissie van de Gezondheidsraad, analoog aan die van artikel 20 van
de Kaderwet (artikel I, onder C).
Administratieve lasten
Dit wetsvoorstel heeft geen gevolgen voor de administratieve lasten.

ARTIKELSGEWIJS
Artikel I, onder A
Lidmaatschap

1

Brief van 9 augustus 2006 van de minister
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
(Kamerstukken II, 2005–2006, 30 186, nr. 57)

De in de Kaderwet gestelde grens aan het aantal leden (namelijk: een
voorzitter en ten hoogste veertien andere leden) geldt niet voor de
Gezondheidsraad: het ledental is niet begrensd en fluctueert tussen de
180 en 200 leden. Dit betekent niet dat de leden continu actief zijn binnen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

2

de raad: de raad komt niet plenair bijeen maar brengt zijn adviezen tot
stand in commissies. De adviezen worden ter toetsing voorgelegd aan een
beraadsgroep en vervolgens door tussenkomst van de voorzitter van de
raad uitgebracht. De leden worden pas actief ingeschakeld als zij worden
benoemd in een beraadsgroep of in een commissie ten behoeve van het
opstellen van een advies over een specifiek onderwerp. Leden van de
Gezondheidsraad ontvangen ook alleen bij een dergelijke inschakeling
een vergoeding voor hun werkzaamheden, waardoor de totale kosten van
de raad beheerst kunnen blijven. In de praktijk komt het dus voor dat
raadsleden langere tijd niet actief bij het advieswerk worden betrokken.
Het is echter voor een goed functioneren van de Gezondheidsraad wel
van groot belang dat deze personen deel uit maken van het ledenbestand
van de Gezondheidsraad, zodat, als zich een belangrijke wetenschappelijke vraag voordoet, voldoende deskundigheid voorhanden is om over
een zodanige vraag een wetenschappelijk rapport op het vereiste niveau
op te stellen. Het ledenbestand fungeert als een breed forum van deskundigen die afkomstig zijn van universiteiten, universitaire medische centra,
onderzoeksinstituten en aanverwante instellingen, waarop snel een
beroep kan worden gedaan als een advies opgesteld moet worden. Hierdoor ontstaat een breed draagvlak, hetgeen nog wordt versterkt door het
betrekken van buitenlandse deskundigen bij het advieswerk. Deze werkwijze wordt steeds vaker aangeduid als het Gezondheidsraadmodel: een
geïnstitutionaliseerd netwerk van topdeskundigen die tegen geringe
kosten inzetbaar zijn om de steeds voortschrijdende wetenschappelijke
kennis te koppelen aan maatschappelijke vraagstukken, in casu op het
gebied van de volksgezondheid1. Die vraagstukken worden van advies
voorzien door commissies waarvan de samenstelling helemaal is afgestemd op het onderwerp.
De leden zijn allen benoemd op grond van een breed erkende specifieke
wetenschappelijke deskundigheid op terreinen die relevant zijn voor het
uitgebreide multidepartementale taakveld van de Gezondheidsraad. De
leden worden benoemd op basis van hun topexpertise op het betreffende
wetenschappelijke terrein en zetten hun expertise in voor de publieke zaak
tegen een gering vacatiegeld. Op deze wijze kan de Gezondheidsraad op
een zeer efficiënte wijze topexpertise uit Nederland inzetten voor zijn
adviezen. Het feit dat de leden van de Gezondheidsraad het een eer
vinden om lid te zijn – ook buiten de periode dat zij actief deelnemen aan
een tijdelijke commissie of beraadsgroep – zorgt er voor dat de raad tot
nog toe steeds over voldoende wetenschappelijke deskundigheid heeft
kunnen beschikken.
In verband met deze werkwijze is in de Gezondheidswet afgeweken van
de artikelen 10, 15, 16, 17, 18, 19 en 21 van de Kaderwet. In de Gezondheidswet is echter niet afgeweken van artikel 11, tweede lid, van de
Kaderwet. Dit betekent dat de leden van de Gezondheidsraad twee maal
voor ten hoogste vier jaren kunnen worden herbenoemd.

1

Onder meer in het Tweede verslag over de
doeltreffendheid en de effecten van de Kaderwet adviescolleges in de praktijk, 2001–2004.

De gelimiteerde lidmaatschapstermijn levert in de praktijk in toenemende
mate problemen op voor het behoud van de wetenschappelijke deskundigheid en het netwerkkarakter van de Gezondheidsraad. Met name bij
gebieden met een schaarse topexpertise zal de gelimiteerde lidmaatschapsduur aan het handhaven van het hoge wetenschappelijke niveau
van de Gezondheidsraad in de weg te staan. Thans blijkt dat per 1 januari
2008 29 leden niet herbenoemd kunnen worden vanwege het overschrijden van de toegestane lidmaatschapstermijn. Per 31 december 2008
zal dit aantal groeien tot 96 leden die door het aflopen van de lidmaatschapstermijn niet meer herbenoemd kunnen worden.
De raad dreigt hierdoor in de problemen te komen omdat deze leden niet
gemist kunnen worden. Zij zijn belangrijk vanwege hun schaarse speci-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

3

fieke expertise (bijvoorbeeld op de vakgebieden straling, toxicologie,
virologie, medische expertise op het gebied van vaccins, en voedselveiligheid), vanwege hun rol in één van de beraadsgroepen die voor een
aantal aandachtsgebieden niet alleen zijn belast met collegiale toetsing
van adviezen, maar ook met het opstellen van signalementen met betrekking tot nieuwe ontwikkelingen, of vanwege het feit dat zij ingeschakeld
zijn bij een aantal doorlopende activiteiten (zoals met betrekking tot
topklinische zorg, bevolkingsonderzoek, infectieziekten en het Rijksvaccinatieprogramma). Deze abrupte leegloop houdt een groot gevaar in
voor de continuïteit van het functioneren van de Gezondheidsraad in het
algemeen en daarmee voor de kwaliteit van advisering en signalering in
het bijzonder. Juist in een tijd dat kennisontwikkeling op het brede terrein
van de volksgezondheid zich steeds sneller voltrekt en de overheid dus
ook steeds meer behoefte zal hebben aan kennissynthese en evaluatie van
toepassingsmogelijkheden.
Opgemerkt wordt dat deze topexperts veelal weliswaar reeds – bijna –
12 jaar lid van de Gezondheidsraad zijn, maar in die jaren slechts enige
malen hebben deelgenomen aan bijvoorbeeld een commissie (en in dat
kader een zeer belangrijke wetenschappelijke bijdrage hebben geleverd).
Door de beperking van het aantal mogelijkheden tot herbenoeming tot
twee maal, zal met name bij schaarste van expertise niet langer het
wetenschappelijk niveau van de raad worden gewaarborgd. Daarvoor is
immers vereist dat steeds beschikt kan worden over de topexperts op het
desbetreffende terrein; topexperts zijn immers vaak gedurende een
langere periode dan 12 jaar topexpert en hun expertise groeit veelal met
de jaren. Ook voor de departementale opdrachtgevers is het belangrijk dat
het ledenbestand van de Gezondheidsraad steeds het hoogste niveau van
de wetenschappelijke kennis bundelt, waardoor het niet nodig is om via
alternatieve kanalen naast de raad extra adviezen te vragen. Een dergelijke situatie zou niet alleen inefficiënt zijn, maar ook kunnen leiden tot
ongewenste vertraging in het beschikbaar komen van beleidsrelevant
materiaal. Bij het in overleg opstellen van het jaarlijkse werkplan van de
raad en het bepalen van de prioriteit van de adviesaanvragen moet uitgegaan kunnen worden van de beschikbaarheid van de nodige kennis in de
kaartenbak van de raad.
In dit kader merk ik op dat de wens om ten aanzien van de Gezondheidsraad af te wijken van artikel 11, tweede lid, van de Kaderwet – in die zin
dat leden vaker kunnen worden herbenoemd – op het eerste gezicht
wellicht niet in overeenstemming lijkt met het voornemen van het kabinet
om adviescolleges meer verfrissend samen te stellen en de zittingstermijnen van leden en voorzitters van adviesraden slechts bij uitzondering
te verlengen. Ik wijs er echter op dat de Gezondheidsraad op in dit kader
relevante punten wezenlijk afwijkt van de strategisch/beleidsmatige
adviescolleges. In de eerste plaats lijkt verfrissing met name bij laatstbedoelde adviescolleges relevant te zijn. De limitering is ingegeven om
meer mensen een kans te geven lid te worden van een strategisch adviescollege, een systeem van coöptatie tegen te gaan en het ledenbestand
periodiek te kunnen «verfrissen».
De taak van de Gezondheidsraad bestaat, anders dan bij andere op de
Kaderwet gebaseerde adviescolleges, níet uit het «adviseren over algemeen verbindende voorschriften of te voeren beleid van het Rijk». Uit de
hiervoor al aangehaalde taakomschrijving van de Gezondheidsraad blijkt
immers al dat de wetenschappelijke benadering te allen tijde voorop staat.
Het betreft een zo objectief mogelijk geformuleerd inzicht in de stand der
wetenschap met betrekking tot het desbetreffende vraagstuk. Uitsluitend
omdat, zoals de Raad van State in haar advies van 14 december 1995
heeft aangegeven, de resultaten van de activiteiten van het wetenschappelijk instituut (dat de raad is) voor de vorming van het regeringsbeleid
van belang kan zijn – ook al hebben die resultaten niet de vorm van een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

4

advies – is besloten de Gezondheidsraad aan te merken als een adviescollege in de zin van de Kaderwet1. Het kan echter niet de bedoeling zijn dat
daardoor het wetenschappelijke niveau van de Gezondheidsraad in
gevaar wordt gebracht.
Bovendien waarborgt het Gezondheidsraadmodel dat de samenstelling
van de commissies steeds voldoende «verfrissend» zijn samengesteld. Dit
kenmerk van het kaartenbakmodel speelt ook een belangrijke rol in de
argumentatie van het kabinet in het kader van de herziening van adviesinfrastructuur. Elementen van dit model kunnen een flexibeler opzet van
adviesraden bewerkstelligen: een meer verfrissende samenstelling van de
raden, waardoor de groep deskundigen en de hoeveelheid kennis waaruit
wordt geput niet alleen groter wordt, maar ook de kennis regelmatig
wordt ververst, een beperkter beroep op externe deskundigen, en extra
garanties voor onpartijdigheid, objectiviteit en onafhankelijkheid van de
advisering: doordat gekozen kan worden uit een grote groep aan deskundigen kan eventuele belangenbehartiging geneutraliseerd worden door
een evenwichtige samenstelling van de specifieke adviescommissie2. De
mogelijkheid tot verruiming van de lidmaatschapsperiode, betekent
derhalve niet dat «verversen» van het ledenbestand wordt bemoeilijkt.
Bovendien wordt bij herbenoeming steeds een toets op het wetenschappelijke gehalte van de kandidaten uitgevoerd.
Gezien het bovenstaande wordt in de Gezondheidswet, in afwijking van
artikel 11 van de Kaderwet, de mogelijkheid opgenomen om leden drie
maal te herbenoemen. De (her)benoemingstermijn van ten hoogste vier
jaar dient onverkort te worden gehandhaafd. Dat dwingt de Gezondheidsraad, zoals hiervoor reeds is opgemerkt, na elke termijn van ten hoogste
vier jaar te beoordelen of een voordracht tot herbenoeming (met inachtneming van de algemene gezondheidstoestand van de kandidaat) op
wetenschappelijke gronden verantwoord is (inclusief de vraag of het
expertiseveld nog relevant is). Bij deze afweging worden ook aanvullende
criteria gehanteerd, zoals een evenredige deelneming van vrouwen en
personen behorende tot etnische of culturele minderheidsgroepen
(conform artikel 12, derde lid, van de Kaderwet) en een evenredige spreiding over de relevante wetenschappelijke disciplines, een evenwichtige
verdeling over universiteiten en onderzoeksinstellingen. Dit ondersteunt
het streven van de Gezondheidsraad naar een zo getrouw mogelijke
afspiegeling van de samenstelling van het medisch-wetenschappelijke
topsegment van de wetenschappelijke wereld in het ledenbestand. Deze
afspiegeling vormt in hoge mate de basis voor het draagvlak en het gezag
van de raad. De extra mogelijkheid tot herbenoeming levert bovendien
een bijdrage aan het recent aangescherpte evenredigheidsstreven in
adviescolleges van het kabinet, omdat het meer ruimte biedt om de
gewenste deelname vanuit achtergestelde groepen te bestendigen3.

1

Kamerstukken II, 1995–1996, 24 684, A.
Antwoorden op vragen van de vaste
Commissie voor Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties (TK 31 201, nr. 24 d.d.
23-1-2008, met name de antwoorden op de
vragen 9, 20, 25, 30, 32 en 35).
3
Verslag over het schriftelijk overleg inzake
de deelname van vrouwen en allochtonen in
adviescolleges (Kamerstukken II, 2007–2008,
24 503, nr. 38) en de aangepaste Checklist voor
de benoeming van voorzitter of lid van een
adviescollege (ministerie van BZK, 2e druk
jan. 2008).
2

Ten principale zou de geschetste problematiek met betrekking tot de gelimiteerde duur van het lidmaatschap het beste opgelost kunnen worden
door het aantal malen herbenoeming onbegrensd te maken. Daar is
welbewust niet voor gekozen. Enerzijds omdat ik het belangrijk acht om zo
dicht mogelijk bij het gedachtegoed van de Kaderwet te blijven, anderzijds
omdat ik met de Gezondheidsraad verwacht dat de extra mogelijkheid tot
verlenging met een periode van vier jaar voldoende soelaas biedt voor de
raad om een vloeiender proces van kennisaanvulling te kunnen bewerkstelligen en de kwaliteit van de «kaartenbak» op peil te kunnen houden.
De voorgestelde aanpassing betreft overigens nadrukkelijk niet het
creëren van een automatisme van herbenoeming voor een derde maal,
maar de mogelijkheid van een extra (derde) herbenoeming in bijzondere
gevallen, namelijk voor die leden die vanwege hun specialistische

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

5

topdeskundigheid en/of hun positie in het advies- en signaleringsproces
(nog) niet gemist kunnen worden. Uitgangspunt blijft het streven naar een
goed evenwicht tussen enerzijds vernieuwing en anderzijds de wens om
deskundigheid binnen de Gezondheidsraad te behouden en diens onafhankelijke positie te waarborgen.
Een ander knelpunt betreft de mogelijkheid tot (her)benoeming van een
lid, tevens voorzitter of vice-voorzitter. Voor de voorzitter en de vicevoorzitters (ten hoogste twee) blijft het hoofdcriterium van excellente
deskundigheid immers onverkort van kracht. Zij kunnen hun bestuurlijke
functie (met name als voorzitter van de beraadsgroepen als toetsingsorgaan voor de commissie-adviezen) alleen uitvoeren op basis van hun
wetenschappelijke achtergrond; hun bestuurlijke gezag berust primair op
hun wetenschappelijke status. Ook hun rol in het toenemende aantal
internationale samenwerkingsverbanden kan alleen worden ingevuld
vanuit hun specifieke inhoudelijke deskundigheid. Aangezien het gangbaar is dat een voordracht tot benoeming als voorzitter of vice-voorzitter
pas plaatsvindt nadat deze een aantal jaren als «gewoon» lid van de
Gezondheidsraad heeft gefunctioneerd, kan de bestuurlijke termijn wel
heel krap worden. De ongewenste beperking van de bestuurlijke termijn is
op dit moment een reëel feit voor de huidige voorzitter. De problematiek
van de lidmaatschapsduur doet zich hier derhalve nog scherper voor. De
continuïteit van de Gezondheidsraad is gebaat bij een (vice)voorzitterschap welke zich over een langere periode dan één of enkele resterende
jaren van de totale lidmaatschapsduur kan uitstrekken.
Gezien het vorenstaande wordt voorgesteld in de Gezondheidswet, in
afwijking van artikel 11 van de Kaderwet, te regelen dat de benoeming tot
voorzitter of vice-voorzitter van de Gezondheidsraad wordt losgekoppeld
van de voorafgaande periode van het lidmaatschap van de raad, anders
dan als voorzitter of vice-voorzitter. Deze benoeming als lid, tevens voorzitter of vice-voorzitter, wordt derhalve beschouwd als zijnde een eerste
benoeming met de mogelijkheid van tweemaal herbenoeming, telkens
voor ten hoogste vier jaar. Dit betekent dat, ingeval een persoon na zijn
lidmaatschap (van ten hoogste 16 jaar), voor vier jaren wordt herbenoemd
als bijvoorbeeld vice-voorzitter, hij vervolgens nog ten hoogste twee maal
(telkens voor ten hoogste vier jaren) kan worden herbenoemd als lid,
tevens vice-voorzitter dan wel als lid, tevens voorzitter.
Artikel I, onder B
Aanpassing taakomschrijving Gezondheidsraad
De huidige taakomschrijving van de Gezondheidsraad luidt (artikel 22):
«De Gezondheidsraad heeft tot taak Onze Ministers en de beide kamers
der Staten-Generaal voor te lichten over de stand der wetenschap op het
gebied van de volksgezondheid door middel van het uitbrengen van
rapporten».
De taak voor de RGO hield in de ministers van VWS, OCW en van EZ te
adviseren over prioriteiten in het gezondheidsonderzoek, in het zorgonderzoek en de technologieontwikkeling in deze sector, evenals de
daarbij behorende infrastructuur, op basis van een grondige verkenning
van de maatschappelijke en wetenschappelijke ontwikkelingen ter zake1.

1

De volledige taakomschrijving is terug te
vinden in artikel 3 van het – inmiddels vervallen – Besluit Raad voor Gezondheidsonderzoek.

Beide taakomschrijvingen benadrukken het specialistisch-wetenschappelijke karakter van de twee raden en laten de inhoudelijke verwantschap
tussen de raden duidelijk zien. De verwantschap tussen de taken van de
beide raden laat echter onverlet dat de onderzoekstaak van de RGO (zoals
hierboven weergegeven) niet alleen een wezenlijke uitbreiding van de

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

6

taak van de Gezondheidsraad betekent, maar ook extra aandacht met zich
brengt voor de onderzoeksinfrastructuur en een nieuw technologisch
accent naast de pure wetenschap. Met de voorgestelde wijziging van de
taakomschrijving in artikel 22 wordt die uitbreiding wettelijk verankerd.
Niet alleen de beide raden hechten aan een expliciete verankering in de
wet; ook bij de betrokken departementen speelt de herkenbaarheid van de
taak van het RGO een belangrijke rol.
De integratie van de RGO in de Gezondheidsraad houdt automatisch in
dat de onderzoekstaak nu zowel in de richting van ministers als in de
richting van de beide kamers van de Staten-Generaal wordt vervuld.
Artikel I, onder C
Wijze van besluitvorming
In artikel 26 van de Gezondheidswet is reeds de voor de werkwijze van de
Gezondheidsraad belangrijkste afwijking van de Kaderwet vastgelegd, nu
daarin is geregeld dat de rapporten van de Gezondheidsraad niet door de
Gezondheidsraad maar door een commissie van die raad worden uitgebracht. Hiermee is recht gedaan aan de unieke werkwijze van de raad: ten
behoeve van het opstellen van adviezen worden door de voorzitter multidisciplinaire commissies ingesteld met een uitgewerkte omschrijving van
het onderwerp waarover geadviseerd moet worden. Commissies zijn
verantwoordelijk voor de inhoud van hun adviezen; de raad komt niet
plenair bij elkaar om de adviezen vast te stellen.
Hoewel deze werkwijze expliciet door de wetgever is genoemd en een
aantal afwijkingen van de Kaderwet als gevolg van die werkwijze in de
Gezondheidswet is opgenomen (zie ook de artikelen 24, 25 en 26a, waarin
taken aan de voorzitter zijn opgedragen omdat de raad nooit plenair
bijeenkomt), is bij de wijziging van de Gezondheidswet in 1997 echter
verzuimd om een afwijkingsbepaling op te nemen met betrekking tot
artikel 20 van de Kaderwet, waarin de wijze van besluitvorming van
adviescolleges gedetailleerd is geregeld. Hierin wordt bij dit voorstel
alsnog voorzien. In het verlengde daarvan wordt voorts artikel 20 van de
Kaderwet van overeenkomstige toepassing verklaard op de beraadslaging
en besluitvorming in commissies.
De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
A. Klink

Tweede Kamer, vergaderjaar 2007–2008, 31 541, nr. 3

7