Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

32 004

Evaluatie van de Wet op de Kamers van
koophandel en fabrieken 1997

Nr. 2

BRIEF VAN DE MINISTER VAN ECONOMISCHE ZAKEN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 19 mei 2010
De voormalige staatssecretaris van Economische Zaken heeft, tijdens de
behandeling in 2007 van het wijzigingsvoorstel van de Wet op de Kamers
van koophandel en fabrieken 1997, in de Eerste Kamer toegezegd1 dat de
eerstvolgende evaluatie twee jaar na de inwerkingtreding van de nieuwe
wet aan de Eerste en Tweede Kamer verzonden wordt. Op 30 juni 2009 is
uw Kamer vooraf geïnformeerd over de wijze hoe deze evaluatie zou
worden ingericht2.
De achterliggende beleidsdoelen van deze wetswijziging waren met name
gericht op het realiseren van een grotere efficiency en effectiviteit, meer
samenwerking, meer vraagsturing en vergroting van het draagvlak met
betrekking tot de Kamers van Koophandel. Kernvraag van de evaluatie
was dan ook in hoeverre deze achterliggende beleidsdoelen zijn gerealiseerd en of de Kamers van Koophandel – gegeven deze wijzigingen –
doelmatig en doeltreffend hebben gefunctioneerd.
Het evaluatieonderzoek is uitgevoerd door onderzoeksbureau Berenschot
en is begeleid door een begeleidingscommissie onder leiding van prof. dr
C.M. van Praag, hoogleraar Ondernemerschap en Organisatie aan de
Universiteit van Amsterdam. De eindrapportage treft u ter informatie als
bijlage bij deze brief aan.3

1
Memorie van Antwoord, EK, 2007–2008,
30857, C.
2
Kamerstuk 32 004, nr. 1.
3
Ter inzage gelegd bij het Centraal Informatiepunt van de Tweede Kamer der StatenGeneraal.

kst-32004-2
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

Berenschot concludeert in haar rapport dat de wetswijziging ertoe geleid
heeft dat de Kamers steeds meer zijn gaan samenwerken en de uitvoering
van de landelijke taken steeds uniformer is geworden. Ten aanzien van de
regionale taak, waar ondernemers overigens relatief het minste belang
aan hechten, is een uniforme procedure voor vraagarticulatie opgesteld
die de Kamers gebruiken. Er is derhalve een goede stap gezet richting het
bereiken van de beleidsdoelen.
De vraag of de wetswijziging heeft geleid tot verhoging van de efficiëntie
van de Kamers is lastig te beantwoorden, omdat de evaluatieperiode

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 004, nr. 2

1

(2008–2009) relatief kort is en er voor 2009 weinig definitieve cijfers
beschikbaar zijn. Op basis van de begroting lijkt de efficiëntie toe te
nemen. Tegelijkertijd geldt echter dat de Kamers gedurende de evaluatieperiode bezig waren met een intensief transitieproces, dat binnen de
evaluatieperiode nog niet tot kostenvoordelen heeft geleid. Vooralsnog
hebben de Kamers hun kosten onvoldoende kunnen terugbrengen. In de
toekomst zijn maatregelen aan de kostenkant nodig, want de ruimte voor
Kamers om hun inkomsten te vergroten is beperkt.
De Kamers hebben doeltreffend gefunctioneerd in de zin dat zij hebben
uitgevoerd wat zij van plan waren. Doordat in de evaluatieperiode op een
aantal gebieden nog geen prestatie-indicatoren zijn gehanteerd, is niet
altijd vast te stellen of de Kamers de voorgenomen activiteiten ook
daadwerkelijk en zoals gepland hebben uitgevoerd.
In het evaluatieonderzoek is ook een aantal knelpunten gesignaleerd,
waarvan de door Berenschot als «onhoudbaar» gekwalificeerde financieringssystematiek en de «onnodig complex ingerichte» governance binnen
het samenwerkingsverband Kamer van Koophandel Nederland het meest
in het oog springen.
Gelet op de demissionaire status van het kabinet en de nadere verkiezingen laat ik het aan mijn ambtsopvolger een inhoudelijke reactie te
geven op dit rapport.
De minister van Economische Zaken,
M. J. A. van der Hoeven

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 32 004, nr. 2

2