1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2013–2014

33 810 (R2021)

Internationaal Verdrag inzake de instandhouding
van Atlantische Tonijnen, Rio de Janeiro, 14 mei
1966, zoals gewijzigd door het Protocol van
Parijs; Parijs, 10 juli 1984 en het Protocol van
Madrid; Madrid, 5 juni 1992

A/ Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
22 november 2013.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde
Minister van Curaçao te kennen worden
gegeven uiterlijk op 22 december 2013.

Aan de voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal

Het advies van de Afdeling advisering van de
Raad van State (van het Koninkrijk) wordt niet
openbaar gemaakt, omdat het zonder meer
instemmend luidt (artikel 26, zesde lid jo vijfde
lid, van de Wet op de Raad van State).

Den Haag, 14 november 2013
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u
hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 14 mei 1966 te
Rio de Janeiro tot stand gekomen Internationaal verdrag inzake de
instandhouding van Atlantische Tonijnen, zoals gewijzigd door het op
10 juli 1984 te Parijs tot stand gekomen Protocol van Parijs en het op
5 juni 1992 te Madrid tot stand gekomen Protocol van Madrid (Trb. 2013,
203).
Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor Curaçao gevraagd.
Aan de Gouverneur van Curaçao is verzocht hogergenoemde stukken op
22 november 2013 over te leggen aan de Staten van Curaçao.
De Gevolmachtigde Minister van Curaçao is van deze overlegging in
kennis gesteld.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
F.C.G.M. Timmermans

kst-33810-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTA
1. Inleiding
Internationale beheersorganisaties zijn belangrijk bij de exploitatie van de
levende rijkdommen van de zee. Deze organisaties zijn over het algemeen
regionaal van aard en bij verdrag ingesteld. De beheersorganisaties
stellen onder meer maatregelen vast die noodzakelijk zijn voor de
instandhouding van de vissoorten door quota’s te verdelen onder de
lidstaten, door voorschriften te stellen voor het te gebruiken vistuig en
door maatregelen te nemen om bijvangst te beperken. Lidmaatschap staat
niet alleen open voor kuststaten die grenzen aan de desbetreffende zone,
maar ook aan de vlaggenstaten van schepen die in de zone vissen.
Het Internationaal Verdrag inzake de instandhouding van Atlantische
tonijnen (ook wel ICCAT-verdrag genoemd) is op 14 mei 1966 te Rio de
Janeiro tot stand gekomen en op 21 maart 1969 in werking getreden.
Krachtens artikel III van het Verdrag is een Commissie voorde instandhouding van Atlantische tonijnen (hierna te noemen «de Commissie»)
opgericht. De Commissie heeft haar zetel in Madrid, Spanje.
De Commissie is verantwoordelijk voor het behoud van tonijn en
tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan en de aangrenzende zeeën. Het
gaat hierbij om ongeveer 30 soorten die van belang zijn bij ICCAT,
waaronder de Atlantische blauwvintonijn (Thunnus thynnus thynnus), de
gestreepte tonijn (Katsuwonus pelamis), de geelvintonijn (Thunnus
albacares), de witte tonijn (Thunnus alalunga),de grootoogtonijn
(Thunnus obesus), de zwaardvis (Xiphias gladius), zeilvissen zoals de
witte marlijn (Tetrapturus albidus), de blauwe marlijn (Makaira nigricans),
de Atlantische zeilvis (Istiophorus albicans), delangbekspeervis (Tetrapturus pfluegeri), makrelen, zoals de gevlekte koningsmakreel (Scomberomorus maculatus) en de koningsmakreel (Scomberomorus cavalla), en
kleine tonijn zoals de dwergtonijn (Euthynnus alletteratus), de fregattonijn
(Auxis thazard thazard) en de bonito (Sarda sarda).
47 Staten zijn partij bij het Verdrag en ook de Europese Unie is toegetreden1. De Europese Unie heeft exclusieve bevoegdheid op het terrein
van dit Verdrag; het Europese deel van Nederland is dan ook via de
Europese Unie verbonden aan het Verdrag.
De regering van Curaçao heeft aangegeven toetreding tot het Verdrag
wenselijk te achten ter verdere ontwikkeling van de visserij. Thans wordt
de goedkeuring dan ook ten behoeve van Curaçao gevraagd.
2. Lidmaatschap Curaçao
In de voormalige Nederlandse Antillen waren, en op Curaçao zijn diverse
vissersvaartuigen geregistreerd, die niet in de exclusieve economische
zone van het Koninkrijk der Nederlanden in het Caraïbisch Gebied vissen,
maar die vissen op volle zee of in gebieden onder de rechtsmacht van
andere Staten. De status van Cooperating Non-Contracting Party bij
ICCAT, eerst van de Nederlandse Antillen en na 2010 van Curaçao, was
voor scheepseigenaren aanleiding hun schepen in te schrijven in het
toenmalige Antilliaanse scheepregister en daarna in het Curaçaose
scheepsregister.
1

Thans zijn Albanië, Algerije, Angola, Barbados, Belize, Brazilië, Canada, China, EquatoriaalGuinee, Egypte, de Europese Unie, de Filippijnen, Frankrijk (voor Saint Pierre et Miquelon),
Gabon, Ghana, Guatemala, Guinee, Honduras, Ivoorkust, Japan, Kaapverdië, Kroatië, Libië,
Marokko, Mauritanië, Mexico, Namibië, Nicaragua, Nigeria, Noorwegen, Panama, Rusland, Sao
Tomé en Principe, Senegal, Sierra Leone, Sint Vincent en de Grenadines, Syrië, Trinidad en
Tobago, Tunesië, Turkije, Uruguay, Vanuatu, Venezuela, de Verenigde Staten van Amerika, het
Verenigd Koninkrijk (voor de Overseas Territories not covered by the Treaty of Rome), IJsland,
Zuid-Afrika en Zuid-Korea partij bij ICCAT. Zie www.iccat.int.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

2

Status of Cooperating Non-Contracting Party
De Commissie kan aan landen die geen partij zijn bij het Verdrag, maar die
in het verdragsgebied vissen, de Status of Cooperating Non-Contracting
Party 2 verlenen. Landen die deze status verkrijgen, genieten veelal
dezelfde rechten en plichten die de verdragsluitende partijen hebben. Elk
jaar dient deze status opnieuw aangevraagd te worden. Deze status
brengt geen financiële verplichting met zich, een volledig lidmaatschap
wel.
In 2004 verkregen de toenmalige Nederlandse Antillen voor de eerste keer
deze status. In 2005 en 2006 werd het lidmaatschap van de Nederlandse
Antillen niet verlengd, omdat er geen schepen in het visgebied van ICCAT
actief waren. In 2007 dienden de Nederlandse Antillen opnieuw een
verzoek in en sindsdien is de status elk jaar opnieuw verlengd. Met de
ontmanteling van de Nederlandse Antillen per 10 oktober 2010 heeft
Curaçao het verzoek ingediend om de verkregen rechten van de Nederlandse Antillen toegewezen te krijgen. Dit verzoek is tijdens de jaarlijkse
vergadering van ICCAT in november 2010 ingewilligd en Curaçao heeft
toen meteen om verlenging gevraagd. In 2011 en 2012 is de verlenging
wederom aangevraagd en verkregen. Curaçao zal tijdens de jaarlijkse
vergadering van ICCAT in november 2013 te Zuid-Afrika wederom om
verlenging vragen.
Volledig lidmaatschap
De regering van Curaçao wenst een aanvraag voor een volledig lidmaatschap in te dienen. Met een volledig lidmaatschap benadrukt Curaçao
haar steun voor duurzame visserij. Als lid kan Curaçao haar stemrecht
uitoefenen en actief deelnemen aan de ontwikkeling van de beheersmaatregelen ter behoud van de visbestanden. Lidmaatschap van ICCAT draagt
bij aan de ontwikkeling van een stabiele nationale visserijsector op
Curaçao. Een stabiele visserijsector biedt rederijen vertrouwen om zich te
vestigen op Curaçao. De dienstverlening aan deze rederijen levert een
directe impuls voor de Curaçaose economie. Thans zijn drie schepen
geregistreerd in het Curaçaose register, die in het zeegebied onder beheer
van ICCAT opereren. Curaçao heeft een maximum quotum voor grootoogtonijn toegewezen gekregen dat is verdeeld over deze drie schepen.
In het kader van de verdere ontwikkeling van het visserijbeleid van
Curaçao wordt tevens medegelding bij de Overeenkomst over de
toepassing van de bepalingen van het Verdrag van de Verenigde Naties
inzake het recht van de zee van 10 december 1982 die betrekking hebben
op de instandhouding en het beheer van de grensoverschrijdende en de
over grote afstanden trekkende visbestanden van 4 augustus 1995
(Trb. 1996, 277- Straddling Stocks) overwogen. Thans wordt onderzocht of
nadere uitvoeringswetgeving noodzakelijk is en welke invoeringsmaatregelen noodzakelijk zouden zijn. Benadrukt wordt dat dit traject geen
vereiste is voor lidmaatschap van ICCAT.
Een evenwichtig visserijbeleid biedt ook economische mogelijkheden ten
aanzien van de natuurlijke rijkdommen binnen de eigen jurisdictie.
Ontwikkeling van de lokale visserij biedt immers directe arbeidsplaatsen,
kennisontwikkeling en ondersteunt verdere diversificatie van de
economie. Gelet op de aard van de visserij is het hiertoe wenselijk
regionaal samen te werken en actief deel te nemen aan de relevante
internationale organisaties. In dit kader overweegt Curaçao lid te worden
van de Western Central Atlantic Fishery Commission (WECAFC) dat valt
onder de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties
2

ICCAT Recommendation 03-20

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

3

(hierna: FAO) en van de Caribbean Regional Fisheries Mechanism (CRFM)
dat door de Caribbean Community (CARICOM) is opgericht.
Wettelijke kaders
Een kuststaat heeft de algemene plicht om te streven naar het behoud van
bestanden van levende mariene rijkdommen. Voor de benutting van deze
bestanden geldt het uitgangspunt van de maximale duurzame opbrengst.
Indien een kuststaat niet in staat is om deze opbrengst te realiseren, dient
het toegang aan andere staten te verlenen om het overschot van de totaal
toegelaten vangst te oogsten.
De verplichting te streven naar behoud van de levende mariene
rijkdommen geldt ook voor de vlaggestaat waarvan vissersvaartuigen op
volle zee vissen. Curaçao heeft zich aan dit streven verbonden door
implementatie van de gedragscode van de FAO. Gezien het belang van
een duurzame ontwikkeling van de visserij voor zowel Curaçao als voor de
reders, was het wenselijk een wettelijk instrumentarium voor de
regulering van deze activiteiten tot stand te brengen. Deze wettelijke
regeling is tot stand gekomen door wijziging van de Visserijlandsverordening (Pb. 1991, no. 74), waarbij een nieuw hoofdstuk is ingevoegd
strekkende tot regeling van de visserij op volle zee. Ter uitvoering van de
Visserijlandsverordening is het Landsbesluit, houdende algemene
maatregelen, van 7de oktober 2010 ter uitvoering van de artikelen 12, 13a,
tweede lid, en 13c, eerste, tweede en derde lid, (Landsbesluit visserij op
volle zee), (Pb. 2010, no. 109), tot stand gebracht.
In artikel 3 van het Landsbesluit visserij op volle zee zijn de uitgangspunten die ontleend zijn aan artikel 6 van de Gedragscode voor verantwoorde visserij van de FAO vastgelegd. Deze uitgangspunten houden in
dat op iedereen die direct of indirect betrokken is bij de internationale
visserij de zorgplicht rust voor een duurzaam gebruik van beschikbare
visbestanden, waarbij de beheersmaatregelen zoals vastgesteld door een
beheersorganisatie dienen te worden nageleefd; besluiten dienen te
worden genomen op basis van het meest degelijke wetenschappelijke
onderzoek dat beschikbaar is; geen besluiten worden genomen die een
negatief effect kunnen hebben op het ecosysteem waarin de doelsoort of
aanverwante soorten leeft; statistische informatie wordt verzameld over
de vangsten en bijvangsten; de ontwikkeling en het gebruik van vistuig
dat bijvangsten beperkt en milieuvriendelijk is, ondersteund wordt en
voor zover mogelijk gestimuleerd wordt; en het vissen, de opslag en de
verwerking van de vangst op zodanige wijze geschiedt dat de voedingswaarde en kwaliteit van het visproduct worden behouden, het afval zoveel
mogelijk wordt beperkt en geen schade aan het milieu wordt toegebracht.
Net als voor de visserij in de territoriale zee en in de Exclusieve Economische Zone van het Koninkrijk der Nederlanden onder jurisdictie van
Curaçao, geldt een vergunningsplicht voor de visserij op volle zee of in
gebieden onder de rechtsmacht van andere Staten. Een vergunning wordt
enkel verleend indien verlening, mede in het licht van reeds verleende
vergunningen, zich verhoudt met het uitgangspunt van de maximale
duurzame opbrengt voor de doelsoort. Een vergunning is maximaal één
jaar geldig en niet overdraagbaar.
Ingevolge artikel 12 van het Landsbesluit visserij op volle zee dient de
vergunninghouder statistische informatie (o.a. vangst van een vissersvaartuig per reis, bijvangst per reis, de te ontvangen of over te slagen vis)
vast te leggen en aan te bieden aan de Commissie Internationale Visserij,
die deze gegevens beoordeelt en evalueert en vervolgens rapporteert aan
de beheersorganisatie, ic. ICCAT.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

4

Ter voldoening aan de EU-regeling tegen illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij (Verordening 1005/2008 van de Europese Unie) is
het vangstcertificaat geïntroduceerd (artikel 13 van het Landsbesluitvisserij op volle zee). Dit certificaat dient als bewijs dat de vangst is
verkregen in overeenstemming met de geldende regels van Curaçao en
met de voorschriften gesteld door de beheersorganisatie. Het vangstcertificaat is een element in de rapportageverplichtingen van de vergunninghouder.
Door de goedkeuring van het door de vergunninghouder opgemaakte
certificaat (validation), verklaart de Commissie Internationale Visserij dat
de informatie daarin correct is en dat de vangst is verkregen in overeenstemming met de daarvoor geldende regels. Het niet voldoen aan de
rapportageverplichtingen, bijvoorbeeld door geen vangstcertificaat op te
maken of door het onjuist in te vullen, is strafbaar.
Artikel 16 van het Landsbesluit visserij op volle zee bepaalt dat bij het
uitoefenen van de visserij op volle zee de vergunninghouder gebruik
maakt van vistuig dat voldoet aan de voorschriften gesteld door de
beheersorganisatie voor de vangst van de doelsoort.
Het uitvoeren van de Visserijlandsverordening geschiedt door het
Ministerie van Economische Ontwikkeling en de Commissie internationale
visserij, waarin alle disciplines betrokken bij deze sector zijn vertegenwoordigd. Gelet op de vele raakvlakken tussen het toezicht op de
veiligheid van de vissersschepen en de naleving van de visserijwetgeving
zal voor het toezicht worden samengewerkt tussen de Minister van
Economische Ontwikkeling en de Minister van Verkeer, Vervoer en
Ruimtelijke Planning, ten aanzien van het benoemen van onafhankelijke
experts (surveyors). Deze zullen de nodige controles op het schip, de
bemanning en de in het schip aanwezige visvangst verrichten.
3. Financiële verplichtingen
Krachtens het gewijzigde artikel X van het Verdrag wordt een begroting
van de Commissie aangenomen voor de twee kalenderjaren na de datum
van zijn reguliere vergadering.De begroting wordt gefinancierd door
jaarlijkse bijdragen van de verdragsluitende partijen.
De Commissie heeft voor het jaar 2013 het bedrag van EURO 3.025.600
begroot.
De jaarlijkse contributie van de verdragsluitende partijen wordt vastgesteld aan de hand van een berekeningsschema opgenomen in het
Financiële Reglement. Hierbij worden de verdragsluitende partijen
verdeeld in de volgende vier groepen (voornamelijk gebaseerd op
classificatie van de markteconomie en het BNP per hoofd van de
bevolking, en op tonijnvangsten en de blikproductie). De bedoeling
hiervan is om de financiële lasten van minder ontwikkelde landen te
verminderen.
• Groep D landen betalen elk 0.25% van het totale budget;
• Groep C landen betalen elk 1.0% van het totale budget;
• Groep B landen betalen elk 3.0% van het totale budget; en
• Groep A landen verdelen onderling het percentage van het totale
budget dat overblijft na de toewijzing aan de groepen B, C en D.
Groep A landen zijn leden die door de toepasselijke economische
organisaties van de Verenigde Naties worden omschreven als ontwikkelde
markteconomieën. Groep B landen zijn leden die niet zijn opgenomen in
groep A waarvan het BNP per hoofd van de bevolking groter is dan USD
4.000 en waarvan het totale afgeronde gewicht van de vangst en het

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

5

nettogewicht van ingeblikte producten van tonijn en tonijnachtige vissen
groter is dan 5.000 t. Groep C landen zijn leden waarvan het BNP per
hoofd van de bevolking groter is dan USD 4.000 of waarvan het totale
afgeronde gewicht van de vangst en het nettogewicht van ingeblikte
producten van tonijn en tonijnachtige vissen groter is dan 5.000 t. Groep D
landen zijn leden die niet zijn opgenomen in groep A, B en C.3
Daarnaast wordt USD 1.000 gerekend voor het lidmaatschap van de
Commissie en hetzelfde bedrag voor het lidmaatschap van een
werkgroep.4
Alle bedragen en percentages zijn variabelen die op besluit van de
Commissie kunnen worden gewijzigd.
Voor Curaçao, dat onder Groep B zal vallen, houdt dit in dat het lidmaatschap naar schatting Nafl. 102.000 per jaar zal bedragen. Betaling van het
lidmaatschap is opgenomen op de begroting van het Ministerie van
Economische Ontwikkeling.
4. Artikelsgewijze toelichting
Artikel I geeft aan dat het Verdrag van toepassing is op alle wateren van
de Atlantische Oceaan, inclusief de aangrenzende zeeën. Artikel II geeft
aan dat dit Verdrag geen afbreuk doet aan verkregen rechten, aanspraken
of zienswijzen van verdragsluitende partijen met betrekking tot de grenzen
van territoriale wateren of de reikwijdte van jurisdictie over visserij onder
het internationale recht.
Artikel III bevat de bepalingen inzake de oprichting, samenstelling en
taken van de Commissie. Elke verdragsluitende partij wordt door
maximaal drie delegatieleden, eventueel bijgestaan door deskundigen en
adviseurs, vertegenwoordigd in de Commissie (tweede lid). Elke verdragsluitende partij heeft één stem (derde lid). De Commissie komt elke twee
jaar bijeen in een reguliere vergadering. Indien een meerderheid van de
verdragsluitende partijen daarom vraagt, kan tevens een buitengewone
vergadering bijeen worden geroepen (vierde lid). De Commissie brengt
elke twee jaarverslag uit over haar werkzaamheden en bevindingen.
Daarnaast informeert de Commissie verdragsluitende partijen op verzoek
over elke aangelegenheid gerelateerd aan de doelstellingen van het
Verdrag (negende lid).
Bij toetreding van Curaçao tot ICCAT zal het Koninkrijk zowel als
zelfstandig lid, ten behoeve van Curaçao, als via de Europese Unie, ten
behoeve van het Europese deel van Nederland, in de Commissie worden
vertegenwoordigd.
Het Nederlandse Ministerie van Economische Zaken, belast met de
behartiging van de Nederlandse belangen in het kader van het lidmaatschap van de Europese Unie, en het Ministerie van Economische
Ontwikkeling van Curaçao, belast met de behartiging van de Curaçaose
belangen, zullen samenwerken bij de voorbereiding van de deelname aan
de vergaderingen van de Commissie.
Artikel IV, eerste lid, geeft aan dat de Commissie verantwoordelijk is voor
het doen van onderzoek naar de visstand van tonijn en tonijnachtige
vissen en andere soorten vissen die geëxploiteerd worden bij de vangst
van tonijn in het Verdragsgebied voorover deze niet worden onderzocht
door een andere internationale visserijorganisatie. Bij dit onderzoek dient
aandacht te worden besteed aan de hoeveelheid, biometrie en ecologie
3
4

Zie www.iccat.int onderdeel Finances.
Zie www.iccat.int onderdeel Finances.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

6

van de vissen, de oceanografie van hun omgeving en de effecten van
natuurlijke en menselijke factoren op hun aantallen. Bij de uitvoering van
haar werkzaamheden dient de Commissie, voor zover mogelijk, gebruik te
maken van technische en wetenschappelijke ondersteuning door en
informatie van de officiële instanties van de verdragsluitende partijen. In
het tweede lid wordt uiteengezet op welke wijze de Commissie uitvoering
kan geven aan het onderzoek bedoeld in het eerste lid.
Artikel V bevat bepalingen over de instelling, samenstelling en functies
van de Raad. De Raad zal bestaan uit de voorzitter en de vicevoorzitters
van de Commissie met niet minder dan vier en niet meer dan acht
vertegenwoordigers van de verdragsluitende partijen. De Raad voert de
functies uit die op basis van het Verdrag of door de Commissie aan de
Raad zijn toegewezen. De Raad komt minimaal een keer bijeen in de
periode tussen de vergaderingen van de Commissie. Tussen de vergaderingen van de Commissie neemt de Raad de nodige besluiten ten aanzien
van de taken die door de staf moeten worden uitgevoerd en verstrekt de
Raad de nodige instructies aan de Uitvoerende Secretaris. De besluiten
van de Raad worden genomen in overeenstemming met de procedureregels die voor de Commissie gelden.
Artikel VI bevat bepalingen over het instellen van werkgroepen en hun
taken daarbij. De Commissie kan werkgroepen instellen op basis van
soort, de soortgroep of het geografische gebied. De werkgroepen zijn
verantwoordelijk voor het in het oog houden van de soort, soortgroep of
geografische gebied binnen hun toezichtsfeer, voor het verzamelen van
wetenschappelijke en andere informatie met betrekking daartoe, het doen
van aanbevelingen aan de verdragsluitende partijen en het doen van
aanbevelingen aan de Commissie om studies en onderzoeken te laten
doen die nodig zijn voor het verkrijgen van informatie te laten doen.
Artikel VII bevat bepalingen over het benoemen van een uitvoerend
secretaris en zijn taken en verantwoordelijkheden. Zo is de uitvoerende
secretaris verantwoordelijk voor de coördinatie van onderzoeksprogramma’s van verdragsluitende partijen, voor het opstellen van de
begroting voor de Commissie, het goedkeuren van uitgaven, het beheer
van de fondsen van de Commissie, het onderhouden van de samenwerking met de in artikel XI genoemde organisaties, het voorbereiden van
de verzameling en de analyse van gegevens die vereist zijn voor de
verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag, en het voorbereiden van wetenschappelijke, administratieve en andere rapporten van
de Commissie en haar hulporganen.
Artikel VIII bepaalt de procedure voor het doen van aanbevelingen door
de Commissie. Aanbevelingen treden zes maanden na de bekendmaking
door de Commissie aan de verdragsluitende partijen in werking (tweede
lid), tenzij een verdragsluitende partij bezwaar maakt. In het derde lid
wordt de te volgen procedure bij het maken van bezwaar beschreven.
Artikel IX bepaalt dat de verdragsluitende partijen al het nodige zullen
doen om de naleving van het Verdrag te verzekeren. Het tweede lid
bepaalt dat de verdragsluitende partijen, op verzoek van de Commissie,
alle statistische, biologische en andere wetenschappelijke informatie
zullen verschaffen die de Commissie nodig mocht hebben om de
doelstellingen van het Verdrag na te leven, of, als hun officiële instanties
niet in staat zijn de bedoelde informatie te verschaffen, de Commissie
toestemming zullen geven om de informatie rechtstreeks op te vragen bij
bedrijven en individuele vissers. Het derde lid roept de verdragsluitende
partijen op om samen te werken om zodoende effectieve maatregelen te
nemen om de naleving van het Verdrag te waarborgen. Met name wordt

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

7

verzocht een systeem van internationale handhaving op te zetten dat kan
worden toegepast in het Verdragsgebied, met uitzondering van de
territoriale wateren en andere wateren, waarin een Staat op grond van het
internationaal recht gerechtigd is om jurisdictie uit te oefenen over de
visgronden.
Artikel X gaat over de financiële bijdrage van de verdragsluitende partijen.
Er wordt verwezen naar het Financiële Reglement, dat alleen met
instemming van alle verdragsluitende partijen kan worden gewijzigd.
Artikel XI bepaalt dat samenwerking gezocht moet worden met onder
andere de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties
(FAO), internationale visserijcommissies en wetenschappelijke organisaties die een bijdrage kunnen leveren aan de werkzaamheden van de
Commissie.
5. Koninkrijkspositie
Voor wat het Koninkrijk betreft, zal het Verdrag, waaraan het Europese
deel van Nederland al via het lidmaatschap van de Europese Unie is
gebonden, ook voor Curaçao gelden.
De Minister van Buitenlandse Zaken,
F.C.G.M. Timmermans

Staten-Generaal, vergaderjaar 2013–2014, 33 810 (R2021), nr. 1

8