Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2015–2016

22 112

Nieuwe Commissievoorstellen en initiatieven
van de lidstaten van de Europese Unie

Nr. 2192

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 26 augustus 2016
Overeenkomstig de bestaande afspraken ontvangt u hierbij zes fiches, die
werden opgesteld door de werkgroep Beoordeling Nieuwe Commissievoorstellen (BNC).
Fiche: Actieplan integratie van derdelanders (Kamerstuk 22 112, nr. 2188)
Fiche: Verordening wholesale roamingmarkten (Kamerstuk 22 112,
nr. 2189)
Fiche: Verordening tot oprichting van een EU-hervestigingskader
(Kamerstuk 22 112, nr. 2190)
Fiche: Herziening richtlijn normen opvang asielzoekers (Kamerstuk 22 112,
nr. 2191)
Fiche: Kwalificatieverordening
Fiche: Procedureverordening (Kamerstuk 22 112, nr. 2193)
De Minister van Buitenlandse Zaken,
A.G. Koenders

kst-22112-2192
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2016

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

1

Fiche: Kwalificatieverordening
1. Algemene gegevens
a) Titel voorstel
Voorstel voor een verordening van het Europees parlement en de Raad
inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen
en staatlozen als personen die internationale bescherming genieten,
en de inhoud van de verleende bescherming en tot aanpassing van
richtlijn 2003/109/EU van 25 november 2003 inzake de status van
derdelanders die langdurig ingezetene zijn.
b) Datum ontvangst Commissiedocument
13 juli 2016
c) Nr. Commissiedocument
COM(2016)466
d) EUR-Lex
http://eur-lex.europa.eu/legalcontent/EN/TXT/
?qid=1469794376095&uri=CELEX:52016PC0466
e) Nr. impact assessment Commissie en Opinie Impact-assessment Board
Niet aanwezig.
f) Behandelingstraject Raad
Raad Justitie en Binnenlandse Zaken.
g) Eerstverantwoordelijk ministerie
Ministerie van Veiligheid en Justitie
h) Rechtsbasis
Artikel 78, lid 2, onder a en b van het Werkingsverdrag van de EU voor
wat betreft het voorstel voor een Kwalificatieverordening. De rechtsbasis voor het aanpassen van de richtlijn 2003/109/EU is artikel 79 lid 2,
onder b van het Werkingsverdrag van de EU.
i) besluitvormingsprocedure Raad
Gekwalificeerde meerderheid.
j) rol Europees parlement
Medebeslissing.
2. Essentie voorstel
a) Inhoud voorstel
Het voorstel vormt de huidige Kwalificatierichtlijn1 om tot een Kwalificatieverordening.
In de huidige Kwalificatierichtlijn staan de criteria die lidstaten moeten
hanteren om te beoordelen of asielzoekers in aanmerking komen voor een
erkenning als vluchteling of voor subsidiaire bescherming, en de rechten
die zijn gekoppeld aan beide statussen. Dit voorstel maakt deel uit van een
pakket van voorstellen gericht op de herziening van het gemeenschappelijke Europees asielstelsel (GEAS) en moet in samenhang daarmee
worden bezien.
De Europese Commissie stelt vast dat de kansen van een asielzoeker op
een verblijfsvergunning in de lidstaten en het niveau van de rechten die
lidstaten toekennen aan één van beide statussen, nog sterk verschillen
tussen lidstaten. Volgens de Europese Commissie toont dit de noodzaak
aan tot verdere harmonisatie om op die manier te voorkomen dat
asielzoekers doorreizen naar die lidstaten waar de kansen op een
verblijfsvergunning en/of de daaruit voortvloeiende rechten als beter
worden ervaren. De Europese Commissie zet daarom in op een verdere
harmonisatie van de criteria op basis waarvan een asielzoeker in
aanmerking komt voor internationale bescherming en de inhoud van de
1

Richtlijn 2011/95/EU

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

2

bescherming. In het voorstel wordt voorts voorzien in enkele vaste
momenten waarop de noodzaak van de verleende bescherming opnieuw
moet worden beoordeeld. De Europese Commissie wil hiermee het
tijdelijk karakter van de verleende bescherming onderstrepen. Tot slot
voorziet het voorstel in de mogelijkheid voor lidstaten om personen met
een asielvergunning aan te sporen actief te integreren door het recht op
bepaalde onderdelen van de sociale bijstand te koppelen aan de
medewerking van de vreemdeling aan zijn integratie.
Het voorstel bevat ook één aanpassing in de richtlijn langdurig ingezetenen.2 Volgens deze richtlijn komen onderdanen van derde landen die
legaal en gedurende een ononderbroken periode van vijf jaar op het
grondgebied van een EU-land hebben verbleven, in aanmerking voor de
status van langdurig ingezetene. De Europese Commissie stelt een
aanpassing voor van deze richtlijn met als doel secundaire migratie te
voorkomen van die personen die internationale bescherming hebben
gekregen in een lidstaat en vervolgens worden aangetroffen in een andere
lidstaat waar ze niet rechtmatig verblijven. In dat geval zal de periode om
de termijn van vijf jaar te berekenen opnieuw starten vanaf het moment
dat deze persoon opnieuw verblijft in de lidstaat die de bescherming heeft
verleend.
b) Impact assessment Commissie
Niet aanwezig.
3. Nederlandse positie ten aanzien van het voorstel
a) Essentie Nederlands beleid op dit terrein
Wat de voorstellen voor een GEAS betreft, deelt het kabinet met de
Europese Commissie de doelstelling die de Commissie heeft beschreven
in haar Mededeling3 van 6 april 2016, namelijk het invoeren van instrumenten waarmee de migratiestromen op de middellange en lange termijn
beter kunnen worden beheerd. Het kabinet beoordeelt de voorstellen tot
herinrichting van het GEAS mede in het licht van de kabinetsvisie op de
Europese asielproblematiek, zoals beschreven in de brief van 8 september
2015.4 Hierbij is het voor het kabinet van belang dat de voorstellen
onderdeel zijn van een integrale aanpak waarbinnen onder meer aandacht
blijft bestaan voor initiatieven gericht op het aanpakken van de grondoorzaken van migratie. Dit voorstel kan niet los worden gezien van het
einddoel dat gericht is op een versterkte opvang in de regio om de
migratiestromen naar Europa te verminderen en beter beheersbaar te
maken.
b) Beoordeling + inzet ten aanzien van dit voorstel
Voorstel tot Kwalificatieverordening
Nederland onderschrijft dat de beoordeling van vergelijkbare asielaanvragen in de lidstaten tot een vergelijkbare beslissing moet leiden. Anders
zullen asielzoekers blijven doorreizen naar lidstaten met een asielbeleid
dat het gunstigst uitpakt voor hen. In het kader van het EU-voorzitterschap
heeft Nederland daarom het initiatief genomen om tot meer harmonisatie
te komen van het asielbeleid dat lidstaten voeren ten aanzien van de
landen waar asielzoekers vandaan komen. De onderdelen van het voorstel
2

Richtlijn 2003/109/EU.
COM(2016) 197.
4
Kamerstuk 19 637, nr. 2030.
3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

3

die hieraan bijdragen, ondersteunt het kabinet. Bijvoorbeeld de
verplichting voor lidstaten om te beoordelen of asielzoekers een binnenlands beschermingsalternatief hebben (artikel 8). Het kabinet is ook
tevreden met de aanpassingen die een plek geven in dit voorstel aan de
Europese jurisprudentie van de afgelopen jaren, zoals bijvoorbeeld in
artikel 10, lid 3 waarin wordt beschreven in welke mate van de asielzoeker
discretie in zijn handelingen kan worden verwacht om vervolging te
voorkomen. Nu de Commissie voorstelt om de Kwalificatierichtlijn om te
zetten naar een verordening, is het eveneens belangrijk dat er geen
onduidelijkheid bestaat over de gehanteerde begrippen. Dit geldt
bijvoorbeeld voor de bepalingen die zien op de beëindiging of uitsluiting
van bescherming om redenen van openbare orde (o.a. artikelen 12, 14, 18
en artikel 20). Duidelijke bepalingen dragen bij aan verdere harmonisatie.
Verder zal het kabinet ervoor pleiten om de redenen van openbare orde
die kunnen leiden tot beëindiging of uitsluiting van bescherming, gelijk te
trekken voor erkende vluchtelingen en subsidiair beschermden.
Met de Europese Commissie onderschrijft het kabinet het uitgangspunt
dat de verleende bescherming aan asielzoekers in eerste instantie een
tijdelijk karakter heeft. De voorstellen van de Europese Commissie om dit
tijdelijk karakter te benadrukken, vragen nog wel om een nadere
toelichting van de Commissie. Het kabinet kan zich vinden in de
verplichting voor lidstaten om bij een significante wijziging in de situatie
in het land van herkomst, te bezien of nog steeds internationale
bescherming moet worden geboden. Het kabinet vindt het daarbij van
belang dat lidstaten op eenzelfde manier beoordelen of een wijziging in
de situatie voldoende significant is om te starten met de intrekking van
verblijfsvergunningen. Randvoorwaarde is wel dat zo’n gemeenschappelijke beoordeling dan vrij snel beschikbaar is om vlot in te kunnen spelen
op de gewijzigde omstandigheden in een land van herkomst. Daarnaast
moet deze gemeenschappelijke beoordeling goed onderbouwd zijn omdat
dit in nationale en Europese rechterlijke procedures aan de orde kan
komen.
De standaard koppeling van een systematische herziening van de
noodzaak aan bescherming aan het moment van de vernieuwing van de
verblijfsvergunning, roept evenwel meer vragen op bij het kabinet. Het
kabinet vraagt zich af of een verplichte herbeoordeling van de noodzaak
aan bescherming al na één jaar nadat een persoon subsidiaire
bescherming is verleend, een meerwaarde heeft. In Nederland gaat de
geldigheidsduur van een verblijfsvergunning asiel in vanaf het moment
van de datum van de asielaanvraag. Dit kan betekenen dat er al snel na
verlening van een verblijfsvergunning, een herbeoordeling moet
plaatsvinden terwijl het aantal zaken waarin sprake is van gewijzigde
omstandigheden in de situatie in het land van herkomst of van de persoon
binnen dit korte tijdsbestek, beperkt zal zijn. Het betreft dan voornamelijk
een extra administratieve handeling. Een intrekking die gebaseerd is op
gewijzigde omstandigheden in het land van herkomst vereist immers dat
de wijziging in het land van herkomst significant en duurzaam van aard is.
Dat dit binnen een jaar na vergunningverlening al zodanig is gewijzigd,
lijkt niet erg aannemelijk. Bovendien kan een lidstaat op elk moment
overgaan tot het intrekken van een verblijfsvergunning asiel als de
individuele omstandigheden daartoe aanleiding geven. Dit staat in artikel
51 van het voorstel voor een Procedureverordening. Het kabinet zal
bovenstaande overwegingen inbrengen tijdens de bespreking van dit
onderdeel van het voorstel.
In het verlengde van bovenstaande staat het kabinet ook terughoudend
tegenover het onderscheid dat de Europese Commissie voorstelt in de
geldigheidsduur van de verblijfsvergunningen die moeten worden

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

4

verstrekt. Aan erkende vluchtelingen moet een tijdelijke verblijfsvergunning worden verstrekt met een geldigheidsduur van drie jaar,
telkens hernieuwbaar met een periode van drie jaar. Na de eerste drie jaar
moeten lidstaten verplicht beoordelen of betrokkene nog steeds
bescherming nodig heeft. Personen die subsidiaire bescherming genieten,
krijgen een tijdelijke verblijfsvergunning voor één jaar, hernieuwbaar met
een periode van telkens twee jaar. Bij subsidiair beschermden zijn
lidstaten verplicht te bezien of iemand nog steeds bescherming nodig
heeft bij de eerste en tweede vernieuwing van de verblijfsvergunning. Het
kabinet zal de Europese Commissie vragen naar de reden van het
onderscheid tussen beide statussen voor wat betreft de duur van de
verleende verblijfsvergunning, maar ziet op dit moment niet de
meerwaarde van het maken van dit onderscheid en vindt het maken van
dit onderscheid onwenselijk.
Daarnaast moet het voorgestelde onderscheid ook in samenhang worden
gelezen met de het voorstel voor een Procedureverordening. Het voorstel
voor een Procedureverordening biedt vreemdelingen die subsidiaire
bescherming genieten, de mogelijkheid om door te procederen om de
status van erkende vluchteling te krijgen. Op dit moment wordt in
Nederland aangenomen dat de vreemdeling geen belang heeft om door te
procederen omdat aan beide statussen dezelfde rechten en voorzieningen
zijn gekoppeld. Ook de verblijfsvergunning die wordt verstrekt, is
hetzelfde. Met dit voorstel creëert de Europese Commissie een impuls
voor personen die subsidiaire bescherming genieten om door te
procederen om erkend te worden als vluchteling omdat een erkenning als
vluchteling een verblijfsvergunning oplevert die langer geldig is. Gelet op
de extra administratieve lasten (en kosten) die dit oplevert voor de
beslisautoriteiten en rechtbanken in de lidstaten, is dit een extra reden
waarom het kabinet het gemaakte onderscheid onwenselijk vindt. Verder
zal het kabinet de Europese Commissie ook vragen wat de betekenis is
van dit voorstel voor de in de Vreemdelingenwet opgenomen regel dat na
vijf jaar een asielvergunning voor onbepaalde tijd kan worden verstrekt.
Het kabinet is geen voorstander van het voorstel om asielzoekers na
intrekking van de asielvergunning, nog drie maanden de tijd te gunnen
om op grond van een ander juridische basis legaal verblijf te verwerven.
Dit nodigt volgens het kabinet vreemdelingen actief uit tot het starten van
nieuwe verblijfprocedures terwijl is vastgesteld dat er geen noodzaak tot
bescherming meer is.
Het kabinet zal tijdens de bespreking van het voorstel informeren of het
voorstel nog steeds toelaat om een asielvergunning te verstrekken aan
asielzoekers die via nareis naar Nederland zijn gekomen en zelf geen
asielaanvraag indienen. Het voorstel lijkt dit nu niet meer toe te staan, nu
in artikel 3, lid 2 staat dat lidstaten geen verblijfsvergunning mogen
verstrekken op dusdanige wijze dat deze vergunning verward kan worden
met de toekenning van internationale bescherming. Gelet op de ingrijpende wetswijzigingen die dit voorstel dus mogelijk tot gevolg heeft,
bekijkt het kabinet dit voorstel kritisch.
Wat de rechten en voorzieningen betreft die lidstaten moeten aanbieden
aan personen die internationale bescherming genieten, wil het kabinet
ruimte behouden voor de wijze waarop deze personen toegang krijgen tot
integratiemaatregelen (artikel 38). Volgens het kabinet volstaat het als
lidstaten de toegang tot de integratiemaatregelen faciliteren.
Verder kunnen personen die internationale bescherming genieten in
Nederland, niet gelijktijdig gebruik maken van ondersteuning op grond
van de Participatiewet en een beroep doen op de opvangvoorzieningen
voor asielzoekers. Dit wordt op dit moment bereikt door de opvangvoor-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

5

zieningen voor asielzoekers te zien als een voorliggende voorziening op
de Participatiewet. Tijdens de bespreking van het voorstel zal het kabinet
vragen om een verduidelijking van artikel 34 over de toegang tot sociale
bijstand om te expliciteren dat het opvangregime voor asielzoekers als
voorliggende voorziening voor de bijstand kan blijven worden
beschouwd.
Voorstel tot aanpassing van de richtlijn langdurig ingezetenen
Het kabinet staat positief tegenover het voorstel omdat het beoogt een
prikkel weg te nemen voor het alsnog doorreizen van personen die
internationale bescherming genieten. Dit sluit ook aan bij het nieuwe
artikel 29 van de Kwalificatieverordening waarin wordt verduidelijkt dat
personen die internationale bescherming genieten, uitsluitend recht op
verblijf hebben in de lidstaat die de internationale bescherming heeft
verleend.
c) Eerste inschatting van krachtenveld
De ambitie om ervoor te zorgen dat vergelijkbare asielaanvragen leiden
tot een vergelijkbare uitkomst, ongeacht de lidstaat waar de asielaanvraag
is ingediend, wordt ondersteund door de lidstaten. Dat blijkt ook de
Raadsconclusies die op 21 april 2016 zijn aangenomen tijdens de Raad
Justitie en Binnenlandse Zaken en waarin lidstaten deze ambitie opnieuw
hebben bevestigd. Wat de voorgestelde verplichte herbeoordeling van de
verleende bescherming betreft, staat een deel van de lidstaten hier
terughoudend tegenover gelet op de extra administratieve lasten die dit
met zich meebrengt.
4. Beoordeling bevoegdheid, subsidiariteit en proportionaliteit
a) Bevoegdheid
Artikel 78, lid 2, onder a en b van het Werkingsverdrag van de EU is de
rechtsbasis voor wat betreft het voorstel tot instelling van een Kwalificatieverordening. De rechtsbasis voor het aanpassen van de richtlijn
2003/109/EU is artikel 79 lid 2, onder b van het Werkingsverdrag van de
EU. Het kabinet meent dat de Commissie de correcte rechtsbasis heeft
gekozen voor beide voorstellen.
b) Subsidiariteit
Het kabinet oordeelt positief over de subsidiariteit. Het doel van dit
voorstel is te waarborgen dat de asielaanvraag van een asielzoeker wordt
beoordeeld volgens dezelfde criteria, ongedacht de lidstaat waar de
asielzoeker zijn asielaanvraag heeft ingediend, om op die manier de
verschillen weg te nemen tussen lidstaten in slagingskansen van een
asielaanvraag.
c) Proportionaliteit
Het kabinet staat positief tegenover het voorstel, maar is kritisch. Het
verplichte kader dat het voorstel creëert voor het bereiken van meer
harmonisatie onder de lidstaten, gaat niet verder dan hetgeen nodig is om
dit te kunnen realiseren behoudens daar waar het voorstel na intrekking
van de asielvergunning voorziet in een termijn van drie maanden waarin
de asielzoeker op grond van een ander juridische basis legaal verblijf kan
verwerven. Het kabinet meent dat het voorstel op dit onderdeel verder
gaat dan nodig om de werkwijze omtrent het intrekkingen van verblijfsvergunningen te harmoniseren. Daarnaast wil het kabinet ook ruimte

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

6

behouden voor de wijze waarop deze personen toegang krijgen tot
integratiemaatregelen (artikel 38).
5. Financiële implicaties, gevolgen voor regeldruk en administratieve lasten
a) Consequenties EU-begroting
Het voorstel levert geen financiële of administratieve lasten op voor de
EU. Het voorstel heeft derhalve geen impact op het budget van de EU.
b) Financiële consequenties (incl. personele) voor rijksoverheid en/ of
decentrale overheden
De in de verordening opgenomen gemeenschappelijke normen zijn op
onderdelen verdergaand dan de nu door Nederland gehanteerde normen.
Dit betreft met name, maar niet uitsluitend, onderstaande punten. Als de
verordening op deze onderdelen niet wordt gewijzigd, zal dit financiële
gevolgen hebben. Bij de onderhandelingen in Brussel zal de Nederlandse
inzet erop gericht zijn de uitvoerings- en implementatiekosten zo laag
mogelijk te houden.
Artikel 53, lid 2 van het voorstel voor een Procedureverordening voorziet
in de mogelijkheid dat personen die een verblijfsvergunning hebben
gekregen op basis van subsidiaire bescherming, beroep kunnen indienen
om alsnog als vluchteling te worden erkend. Deze mogelijkheid tot
doorprocederen moet samen worden gelezen met het onderhavige
voorstel waarin een onderscheid wordt gemaakt in de geldigheidsduur
van de verblijfsvergunning die wordt verleend aan erkend vluchteling en
een persoon die subsidiaire bescherming geniet. Daarmee creëert de
Commissie een stimulans voor vergunninghouders om door te procederen. Dit doorprocederen brengt hoge kosten met zich mee en betekent
een zware belasting voor de uitvoering en de rechtelijke macht.
Er dient rekening mee gehouden te worden dat tussen de 60% en 90%5
van alle inwilligingen kan doorprocederen voor een sterkere status. Per
10.000 personen asielinstroom en uitgaande van het gemiddelde
inwilligingspercentage over de afgelopen 5 jaar (56%)6, brengt dit per
10.000 asielzoekers tussen de circa 3 en 4,5 miljoen euro extra kosten met
zich mee voor de behandeling van beroep en hoger beroep door de IND.
De daadwerkelijke kosten kunnen echter aanzienlijk hoger uitvallen,
afhankelijk van de aard en omvang van de asielinstroom. De instroom
eerste asielaanvragen heeft de laatste 3 jaren bijvoorbeeld gefluctueerd
tussen circa 10.000 en 43.0007. Naar verwachting zal het doorprocederen
ook extra kosten voor de Raad voor de Rechtspraak en de Raad voor de
Rechtsbijstand met zich meebrengen.
De werkwijze rondom de verplichte herbeoordeling die de Commissie hier
voorstelt, maakt dat in de Nederlandse asielprocedure nieuwe beoordelingsmomenten worden ingevoerd. In ons huidige stelsel vindt ten
aanzien van houders van een asielvergunning voor bepaalde tijd
herbeoordeling plaatst op basis van signalen van gewijzigde omstandigheden. Door de kwalificatieverordening zal deze herbeoordeling standaard
na drie jaar (vluchtelingschap) of na een jaar en vervolgens nog eens na
twee jaar (subsidiaire bescherming) plaats moeten vinden. Dit brengt
5

Van 2008 t/m 2012 betrof circa 90% van alle door Nederland ingewilligde asielaanvragen een
andere status dan de A-status, in 2013 en
2014 was dat circa 80% en in 2015 circa 60%. Bron: Eurostat.
6
Bron: Eurostat.
7
Bron: Eurostat. Aantallen zijn afgerond op duizenden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

7

kosten met zich mee in de vorm van extra besliscapaciteit en extra
administratieve lasten. De hoogte van de kosten is ook hier steeds
afhankelijk van de aard en de omvang van de asielinstroom. Doordat alle
verleende vergunningen regelmatig opnieuw beoordeeld moeten worden,
werken pieken in de instroom lang door en kan er noodzaak zijn om extra
besliscapaciteit langer aan te houden.
Het asielbudget wordt jaarlijks op grond van een raming vanuit de
Rijksbegroting gefinancierd. Indien het voorstel hogere budgettaire
gevolgen heeft, dan dienen deze ten worden ingepast in de begroting van
de betrokken departementen.
c) Financiële consequenties (incl. personele) voor bedrijfsleven en burger
Geen
d) Gevolgen voor regeldruk/administratieve lasten voor rijksoverheid,
decentrale overheden, bedrijfsleven en burger
De verwachting is dat het voorstel op onderdelen nog zal worden
aangepast. Op dit moment is dan ook niet mogelijk een exact oordeel over
de administratieve lasten te geven. Indien het voorstel in ongewijzigde
vorm zou worden aangenomen, zal dit in ieder geval leiden tot extra
administratieve lasten, met name daar waar het gaat om de duur van de
verblijfsvergunningen die moeten worden verstrekt en de verplichte
herbeoordelingen die lidstaten moeten doen.
e) Gevolgen voor concurrentiekracht
Geen
6. Implicaties juridisch
a) Consequenties voor nationale en decentrale regelgeving en/of
sanctionering beleid (inclusief toepassing van de lex silencio positivo)
Onder meer de Vreemdelingenwet, -besluit, en -circulaire en het
Voorschrift Vreemdelingen zullen ingrijpend moeten worden aangepast
als het voorstel in zijn huidige vorm wordt aangenomen.
b) Gedelegeerde en/of uitvoeringshandelingen, incl. NL-beoordeling
daarvan
Geen.
c) Voorgestelde implementatietermijn (bij richtlijnen), dan wel voorgestelde datum inwerkingtreding (bij verordeningen en besluiten) met
commentaar t.a.v. haalbaarheid
Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na publicatie in
het Publicatieblad van de Europese Unie. Zes maanden na deze inwerkingtreding zal deze verordening van toepassing zijn. Het kabinet acht een
termijn van slechts zes maanden voor het aanpassen van nationale weten regelgeving aan de verordening niet realistisch. Dit gelet op het
ingrijpende karakter van sommige voorstellen en ook op de samenhang
met aanpassingen die lidstaten moeten doorvoeren naar aanleiding van
andere wetgevende voorstellen die de Commissie heeft gepresenteerd op
het vlak van asielbeleid. Het kabinet zet daarom in op een langere termijn.
Daarnaast acht het kabinet het wenselijk dat het voorstel in overgangsbe-

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

8

palingen voorziet, zoals bijvoorbeeld wel is voorzien in het voorstel tot
herziening van de Dublinverordening.
d) Wenselijkheid evaluatie-/horizonbepaling
Twee jaar na de inwerkingtreding van de verordening, en elke vijf jaar
daarna, zal de Europese Commissie rapporteren aan het Europees
parlement en de Raad over de toepassing deze verordening. Het kabinet
kan hiermee instemmen, maar zal voorstellen dat de termijn van twee jaar
start nadat de Verordening daadwerkelijk van toepassing is.
7. Implicaties voor uitvoering en/of handhaving
Het voorstel in zijn huidige vorm zal significante gevolgen hebben voor de
uitvoeringspraktijk. Naar verwachting zal de bespreking van het voorstel
nog wel leiden tot aanpassingen. Het kabinet zal daarbij ook steeds oog
hebben voor de uitvoerbaarheid van het voorstel.
8. Implicaties voor ontwikkelingslanden
Geen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2015–2016, 22 112, nr. 2192

9