1/2

Staten-Generaal

Vergaderjaar 2009–2010

32 510 (R 1918)

Verdrag tussen het Koninkrijk der Nederlanden,
ten behoeve van de Nederlandse Antillen, en de
Verenigde Mexicaanse Staten inzake de
uitwisseling van inlichtingen met betrekking tot
belastingen; Mexico-Stad, 1 september 2009

A/ Nr. 1

BRIEF VAN DE MINISTER VAN BUITENLANDSE ZAKEN

Ter griffie van de Eerste en van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal ontvangen op
20 september 2010.
De wens dat het verdrag aan de uitdrukkelijke
goedkeuring van de Staten-Generaal wordt
onderworpen kan door of namens een van de
Kamers of door ten minste vijftien leden van
de Eerste Kamer dan wel dertig leden van de
Tweede Kamer of door de Gevolmachtigde
Minister van de Nederlandse Antillen te
kennen worden gegeven uiterlijk op 20 oktober 2010.

Aan de Voorzitters van de Eerste en van de Tweede Kamer der
Staten-Generaal
Den Haag, 3 september 2010
Overeenkomstig het bepaalde in artikel 2, eerste en tweede lid, en artikel
5, eerste en tweede lid, van de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking
verdragen, de Raad van State van het Koninkrijk gehoord, heb ik de eer u
hierbij ter stilzwijgende goedkeuring over te leggen het op 1 september
2009 te Mexico-Stad totstandgekomen verdrag tussen het Koninkrijk der
Nederlanden, ten behoeve van de Nederlandse Antillen, en de Verenigde
Mexicaanse Staten inzake de uitwisseling van inlichtingen met betrekking
tot belastingen (Trb. 2009, 155).
Een toelichtende nota bij dit verdrag treft u eveneens hierbij aan.
De goedkeuring wordt voor de Nederlandse Antillen gevraagd.
Aan de Gouverneur van de Nederlandse Antillen is verzocht hogergenoemde stukken op 17 september 2010 over te leggen aan de Staten van
de Nederlandse Antillen.
De Gevolmachtigde Minister van de Nederlandse Antillen is van deze
overlegging in kennis gesteld.
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

kst-32510-1
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

1

TOELICHTENDE NOTAnota
I. ALGEMEEN
Inleiding
In april 1998 heeft de Organisatie voor Economische Samenwerking en
Ontwikkeling (OESO) het rapport «Harmful Tax Competition, an emerging
global issue» uitgebracht, waarin de lijnen zijn uitgezet voor de aanpak
van schadelijke belastingconcurrentie. Het vervolgrapport1 van juni 2000
bevat zowel een lijst van mogelijk schadelijke fiscale praktijken in de
OESO-landen als een lijst van belastingparadijzen. In het kader van dit
rapport hebben de Nederlandse Antillen als één van de genoemde landen
met een bijzonder belastingregime, op 30 november 2000 een schriftelijke
toezegging aan de OESO afgegeven om de als schadelijk gekenmerkte
fiscale praktijken te gaan beëindigen en in het bijzonder om transparantie
en effectieve gegevensuitwisseling met betrekking tot belastingzaken tot
stand te brengen. Binnen een OESO-werkgroep hebben de Nederlandse
Antillen zich ervoor ingezet om een modelverdrag te ontwikkelen dat de
minimum standaard voor effectieve gegevensuitwisseling op verzoek
vormt. Deze «Model Agreement on Exchange of Information on Tax
Matters» (hierna: OESO-modelverdrag) is op 18 april 2002 tot stand
gekomen en openbaar gemaakt2.
De OESO beoogt via deze wijze van gegevensuitwisseling internationale
samenwerking in belastingaangelegenheden tot stand te brengen om
belastingontwijking, fraude, witwassen en terrorismefinanciering tegen te
gaan. De Nederlandse Antillen ondersteunen dit gedachtegoed en streven
ernaar om zoveel mogelijk met andere landen verdragen ter voorkoming
van dubbele belasting met een inlichtingenartikel conform de laatste
update van artikel 26 van het OESO «Model Tax Convention on Income
and Capital» (2005)3 te sluiten, alsmede een breed netwerk van de
zogenaamde Tax Information Exchange Agreements (TIEA’s), naar het
OESO-modelverdrag op te bouwen.
Recente ontwikkelingen

1
OESO, «Towards a Global Tax co-operation:
Progress in Identifying and Eliminating
Harmful Tax Practices», juni 2000.
2
Voor de tekst van dit model, inclusief de
toelichting, zie: http://www.oecd.org/dataoecd/
15/43/2082215.pdf.
3
Zie hiervoor: http://www.oecd.org/
document/53/0,3343,en_2649_33767_
33614197_1_1_1_1,00.html.

In 2009 heeft de OESO een overzicht gepubliceerd van landen die respectievelijk de OESO standaard hebben ingevoerd (de «witte lijst»), landen
die gecommitteerd zijn maar de OESO standaard nog niet substantieel
hebben geïmplementeerd (de «grijze lijst») en landen die zich niet hebben
verbonden aan de OESO normen (de «zwarte lijst»). Onder de «grijze lijst»
was een dertigtal gecommitteerde jurisdicties opgesomd, waaronder ook
de Nederlandse Antillen. Bij het verschijnen van deze lijsten gold als
criterium voor het substantieel implementeren van de OESO normen dat
een land ten minste twaalf informatie-uitwisselingverdragen (TIEA’s) of
belastingverdragen met een bepaling conform de laatste versie van artikel
26 OESO-modelverdrag uit 2005 moest hebben afgesloten. De publicatie
van deze lijsten heeft wereldwijd geleid tot een exponentiële groei van het
aantal overeengekomen TIEA’s en een snelle toename van het aantal
(her)onderhandelingen van belastingverdragen. De Nederlandse Antillen
gingen mee in deze ontwikkelingen. Inmiddels staan de Nederlandse
Antillen op de «witte lijst» van de OESO.
Onderhandelingen met de Verenigde Mexicaanse Staten
Het onderhavige Verdrag is tot stand gekomen na onderhandelingen
tussen de fiscale autoriteiten van de Nederlandse Antillen en de Verenigde
Mexicaanse Staten. Het initiatief tot onderhandelen werd genomen door
de autoriteiten van de Nederlandse Antillen. Aanleiding hiervoor was het

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

2

feit dat de Nederlandse Antillen door de Verenigde Mexicaanse Staten op
een lijst zijn gezet van landen met lage belastingtarieven c.q. waar geen
belasting wordt geheven en die om die reden als jurisdicties met
preferentiële belastingregimes worden beschouwd. De voorwaarde, welke
door de Mexicaanse autoriteiten wordt gesteld voor verwijdering van de
betreffende lijst, is dat de Nederlandse Antillen een verdrag inzake de
uitwisseling van belastinggegevens met de Verenigde Mexicaanse Staten
zouden aangaan.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Voor het voorliggende Verdrag heeft het OESO-modelverdrag als basis
gediend. De verdragstekst met Mexico komt in grote lijnen overeen met
het OESO-modelverdrag. Voorzover de bepalingen van het Verdrag
substantieelafwijken van de bepalingen in het OESO-modelverdrag,
worden deze verschillen toegelicht. Dit geldt voor de artikelen 3, 4, 5, 6, 7,
12 en 13. Daar waar de bepalingen niet of niet substantieel afwijken van
het OESO-modelverdrag, is het daarmee corresponderende OESOcommentaar van overeenkomstige toepassing en wordt voor de
toelichting ervan verwezen naar dat commentaar.
Artikel 1 Doelstelling en reikwijdte van dit Verdrag
Dit artikel beschrijft het doel en het toepassingsgebied van het Verdrag,
namelijk het uitwisselen van voorzienbaar relevante fiscale gegevens ten
behoeve van de vaststelling, heffing en inning van belastingen, de invordering en tenuitvoerlegging van belastingvorderingen en het onderzoek
naar en de vervolging van belastingzaken.
In het tweede lid is bepaald dat ten aanzien van het Koninkrijk der
Nederlanden het Verdrag alleen van toepassing is op de Nederlandse
Antillen. De voorgenomen staatkundige hervorming – waarbij het land de
Nederlandse Antillen zal worden opgeheven, Bonaire, St. Eustatius en
Saba (hierna: BES-eilanden) elk een openbaar lichaam van Nederland
zullen worden en Curaçao en St. Maarten de status van zelfstandig land
binnen het Koninkrijk zullen verkrijgen – heeft geen gevolgen voor de
status van dit Verdrag. Zie voor een verdere toelichting hierop de
Koninkrijkspositie hierna onder III.
Artikel 3 Interpretatie
Op verzoek van de Mexicaanse autoriteiten is – in afwijking van het
OESO-modelverdrag – artikel 3 toegevoegd. Het artikel is bedoeld als
extra houvast voor de bevoegde autoriteiten bij het interpreteren van
bepalingen in het onderhavige Verdrag. In dit artikel wordt uitdrukkelijk
aangegeven dat, indien in het Verdrag een artikel is opgenomen dat
gelijkluidend is aan het OESO-modelverdrag de bevoegde autoriteiten de
commentaren van het bedoelde OESO-modelverdrag in aanmerking
kunnen nemen bij de interpretatie. Bij afwezigheid van alternatieve
afspraken omtrent de interpretatie van de bepalingen van het Verdrag, is
het OESO-commentaar van toepassing bij gelijkluidende bepalingen.
Artikel 4 Belastingen waarop het Verdrag van toepassing is
Het OESO-modelverdrag laat aan verdragspartijen over te bepalen welke
belastingen onder het Verdrag zullen vallen. In het eerste lid worden per
Partij de belastingwetten opgesomd waarop het Verdrag van toepassing
is. In het tweede lid is bepaald dat belastingen die na de datum van
ondertekening van dit Verdrag worden ingevoerd en die in wezen
gelijksoortig zijn met of ter vervanging dienen van de in dit artikel

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

3

genoemde belastingen, eveneens onder de reikwijdte van dit Verdrag
vallen. In afwijking van het OESO-modelverdrag is de mogelijkheid om via
een briefwisseling de bestaande belastingen die onder het Verdrag vallen
uit te breiden of aan te passen op verzoek van Mexico niet opgenomen.
Ten aanzien van het tweede lid kan in relatie tot de BES-eilanden het
navolgende worden opgemerkt. Na de staatkundige hervorming zal – zo is
voorzien in het bij de Tweede Kamer der Staten Generaal aanhangige
voorstel van wet Belastingwet BES1 – de thans traditionele winstbelasting
op de BES-eilanden worden vervangen door de zogenoemde vastgoedbelasting en opbrengstbelasting. Deze heffingen komen niet alleen in de
plaats van een in het eerste lid, onderdeel a, opgesomde belasting, maar
zijn tevens te beschouwen als een «in wezen gelijksoortige belasting» die
na de datum van ondertekening van dit Verdrag zal worden geheven. In
de nota naar aanleiding van het verslag bij de Belastingwet BES is het
voorgaande duidelijk verwoord, alwaar is gesteld dat «In het voorgestelde
fiscale stelsel voor de BES eilanden (...) de door (...) lichamen behaalde
winst niet meer via een traditionele winstbelasting in de belastingheffing
(wordt) betrokken. In plaats daarvan wordt (...) de door lichamen behaalde
winst forfaitair belast via de vastgoedbelasting en, bij uitdeling, via de
opbrengstbelasting. De opbrengstbelasting beoogt alle door lichamen
behaalde winst op enig moment te belasten, hetzij bij uitdeling hetzij bij
het eindigen van de belastingplicht op de BES-eilanden, door middel van
een eindafrekeningsverplichting»2. Dit betekent dat dit Verdrag na de
staatkundige hervorming in ieder geval van toepassing zal zijn op de
inkomstenbelasting, loonbelasting, vastgoedbelasting en opbrengstbelasting die op de BES-eilanden zullen worden geheven.
Op verzoek van de Mexicaanse autoriteiten is, in verband met het feit dat
Mexico een federatie is, in het derde lid de bepaling opgenomen dat het
Verdrag niet van toepassing is op belastingen die op decentraal niveau
zijn geheven. Deze bepaling ziet op belastingen die door staten, gemeenten of andere staatkundige onderdelen van de verdragsluitende staten
worden geheven. De Verenigde Mexicaanse Staten willen hiermee
voorkomen dat deze lagere heffingen, waarover de Mexicaanse autoriteiten op basis van hun nationale praktijk geen inlichtingen kunnen
verstrekken, onder de reikwijdte van dit Verdrag zullen vallen.
Artikel 5 Begripsomschrijvingen
In dit artikel worden de in het Verdrag gehanteerde begrippen gedefinieerd, die inhoudelijk overeenkomen met het OESO-modelverdrag. De
onderdelen b en c van het eerste lid bevatten een omschrijving van het
grondgebied waarop de Verdragen van toepassing zijn. In onderdeel d
van het eerste lid worden de competente autoriteiten van de verdragssluitende partijen gedefinieerd.
De definitie van «persoon» in onderdeel e is gelijk aan die van het
OESO-modelverdrag. Het begrip «trust» is hier niet in opgenomen, terwijl
dit begrip wel terugkomt in artikel 6, vierde lid, onderdeel b. Afgaand op
het commentaar bij het OESO-modelverdrag is de term «persoon» echter
breder bedoeld dan enkel «een natuurlijk persoon, een lichaam en elke
andere verenging van personen» en kunnen begrippen als bijvoorbeeld
«trust» en «stichtingen» er ook onder vallen.

1

Kamerstukken II 2009/10, 32 189.
Kamerstukken II 2009/10, 32 189, nr. 7, blz.
26.
2

Conform het OESO-modelverdrag zijn in de onderdelen p en q de
omschrijvingen opgenomen van «strafwetten» en «fiscale delicten». Voor
het OESO-modelverdrag zijn bedoelde begripsomschrijvingen relevant in
het kader van de inwerkingtredingsbepaling. In het OESO-modelverdrag
wordt voor de inwerkingtreding van het verdrag onderscheid gemaakt

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

4

tussen «fiscale delicten» en overige belastingzaken. Voor het onderhavige
Verdrag is bedoelde omschrijving feitelijk overbodig, aangezien de
begrippen in het Verdrag niet verder voorkomen.
Artikel 6 Uitwisseling van inlichtingen op verzoek
In dit artikel zijn de belangrijkste uitgangspunten van internationale
inlichtingenuitwisseling op verzoek neergelegd. Hoewel dit artikel
inhoudelijk niet afwijkt van het OESO-modelverdrag, verdient het
desalniettemin een toelichting op enkele onderdelen. Voor het overige
wordt verwezen naar het OESO-commentaar bij dit artikel.
Dit artikel bevat de verplichting van de verdragssluitende partijen om
inlichtingen op verzoek te verschaffen. Het tweede lid geeft de inspanningsverplichting van de verdragssluitende partijen weer, welke inhoudt
dat, indien de voorhanden zijnde informatie niet voldoende is om aan het
verzoek om informatie te voldoen, de verplichting bestaat om de
gevraagde informatie door middel van alle relevante methoden van
informatievergaring te verschaffen. De verplichting hiertoe geldt ook in
situaties waarin er geen sprake is van een feit dat zowel volgens de wet
van de aangezochte partij als volgens de wet van de vragende partij als
strafbaar zou worden aangemerkt (de zogenoemde «double incriminality») of indien de aangezochte partij de informatie zelf niet nodig heeft
voor de eigen nationale belastingheffing, maar het verzoek om informatie
uitsluitend het belang van de verdragspartner zou dienen. Het zogeheten
«domestic tax interest»-beginsel kan derhalve geen beletsel zijn voor de
aangezochte partij om informatieverstrekking te weigeren. Daarnaast
hebben de verdragssluitende partijen de verplichting om ervoor zorg te
dragen dat hun competente autoriteiten bevoegd zijn informatie op te
vragen en uit te wisselen die gehouden wordt door banken en overige
financiële instellingen, gevolmachtigden, zaakwaarnemers en agenten,
alsmede informatie betreffende de uiteindelijk gerechtigden op vennootschappen, trusts, stichtingen en overige rechtspersonen. Met deze
bepaling wordt een eventueel bankgeheim expliciet doorbroken.

1
P.B. 2001, no. 89, zoals laatst gewijzigd bij
Landsverordening van 17 december 2007, P.B.
2007, no. 110.

De Nederlandse Antillen hebben geen juridisch beletsel om aan de
verplichting voortvloeiende uit het Verdrag te voldoen. Ter nakoming van
deze verdragsverplichting is in Hoofdstuk VIII, Afdeling 2 van de Algemene landsverordening Landsbelastingen1 (hierna ALL) een zestal
artikelen opgenomen die de regels en interne procedures van internationale bijstandverlening, waaronder ook de bepalingen met betrekking tot
de rechtsbescherming van degenen van wie inlichtingen worden
gevraagd, regelt. Aan het slot van het eerste lid van artikel 1 is bepaald
dat het Verdrag de in de nationale wetgeving neergelegde regels of
procedures ter bescherming van de rechten van belastingplichtigen
onverminderd respecteert. Deze regels of procedures mogen echter niet
zo zwaar en tijdrovend zijn dat de informatieverstrekking daardoor
onnodig wordt verhinderd of vertraagd. Dit betekent dat de notificatie aan
de belanghebbende zoals deze is neergelegd in artikel 62 van de ALL,
alsmede de aan deze belanghebbende ter beschikkingstaande mogelijkheid van beroep tegen het voornemen tot uitwisseling, niet mag leiden tot
een onnodige vertraging. Ter waarborging van een snelle uitwisseling van
informatie tussen de verdragssluitende partijen, is in het zesde lid de
bepaling opgenomen dat de aangezochte partij, binnen 60 dagen na
ontvangst, de bevoegde autoriteiten van de verzoekende partij in kennis
stelt van de ontvangst van het verzoek dan wel het ontbreken van enige
gegevens in het verzoek. Indien de aangevraagde informatie om welke
reden dan ook niet binnen de aangegeven termijn van 90 dagen
voorhanden is of niet uitgewisseld kan worden, is de aangezochte partij
gehouden dit terstond aan de verzoekende partij mede te delen.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

5

In artikel 6, vierde lid, onderdeel b is, in tegenstelling tot het OESOmodelverdrag, het begrip «Anstalten» niet opgenomen, aangezien noch
de Verenigde Mexicaanse Staten noch de Nederlandse Antillen dergelijke
figuren kennen waarover informatie zou kunnen worden uitgewisseld.
Opname van een bepaling inzake «Belastingcontrole in het buitenland»
(artikel 6 OESO-modelverdrag) is op verzoek van de Mexicaanse autoriteiten achterwege gelaten, aangezien Mexico deze mogelijkheid niet kent
in haar rechtssysteem en de gevolgen van opname ervan niet konden
worden overzien door de Mexicaanse autoriteiten.
Artikel 7 Mogelijkheid een verzoek af te wijzen
In afwijking van het OESO-modelverdrag is in het vijfde lid de zinsnede
«door de betaler van de belasting» toegevoegd ter verduidelijking dat
slechts de betreffende belastingplichtige een verzoek kan tegenwerken.
Artikel 8 Vertrouwelijkheid
Op grond van de artikelen 25 en 26 van de Europese Richtlijn van
24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in
verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het
vrije verkeer van die gegevens (Richtlijn 95/46/EEG, PbEG L 281,
blz. 31–50), kunnen gegevens worden uitgewisseld met derde landen die
een passend beschermingsniveau bieden. In geval Nederland TIEA’s sluit
met derde landen kan de vraag gesteld worden of deze landen met
betrekking tot de aan hen verstrekte gegevens dit beschermingsniveau
bieden. In recent door Nederland gesloten TIEA’s zijn daarom expliciet
bepalingen opgenomen inzake de bescherming van persoonsgegevens.
De Nederlandse Antillen hebben geen overeenkomstige bepaling in het
Verdrag opgenomen, omdat de vraag omtrent de bescherming van
persoonsgegevens die daarbij een rol zou kunnen spelen, voor de
Nederlandse Antillen niet speelt. Bedoelde Richtlijn heeft immers geen
gelding voor de Nederlandse Antillen. Ook de nationale wetgeving van de
Nederlandse Antillen kent geen bepalingen met dergelijke strekking.
Artikel 9 Kosten
Dit artikel regelt de verdeling van de kosten verbonden aan de uitwisseling van informatie. Hierbij geldt als hoofdregel dat de aangezochte
partij de normale kosten die opkomen bij de geboden bijstand zelf moet
dragen. Buitengewone kosten die zijn opgekomen bij de geboden bijstand
worden door de verzoekende partij gedragen. Onder buitengewone
kosten worden bijvoorbeeld begrepen redelijke kosten die verband
houden met het inhuren van externe adviseurs in het kader van procesvoering.
Bij de ondertekening van het Verdrag is tussen de bevoegde autoriteiten
een «Memorandum van Overeenstemming» tot stand gebracht waarin het
begrip «buitengewone kosten» nader is uitgewerkt. Voorts is in het
Memorandum een consultatieprocedure vastgelegd voor gevallen waarin
de buitengewone kosten de US $ 1 000,– (duizend Amerikaanse dollars) te
boven gaan. Eveneens is in het Memorandum een consultatieprocedure
overeengekomen in het geval de bevoegde autoriteit van de Nederlandse
Antillen het moeilijk of onmogelijk acht om te voldoen aan één of
meerdere verzoeken van de bevoegde autoriteit van Mexico vanwege
beperkte mankracht of beperkte financiële middelen. In laatstgenoemde
gevallen kan, mits hieromtrent onderlinge overeenstemming is bereikt,
worden bepaald dat de Mexicaanse belastingdienst de kosten, verband
houdende met de voldoening aan één of meerdere verzoeken, zal dragen.

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

6

Artikel 12 Inwerkingtreding
Het Verdrag treedt in werking na een tijdvak van drie maanden na de
datum van ontvangst van de laatste schriftelijke kennisgeving via
diplomatieke kanalen van een van de verdragsluitende partijen dat aan
alle voorwaarden voor inwerkingtreding is voldaan. De bepalingen van dit
Verdrag zijn van toepassing op inlichtingen die dateren van vóór de
inwerkingtreding van dit Verdrag en aldus reeds beschikbaar waren bij de
bevoegde autoriteit omtrent belastingtijdvakken vallende onder de
werking van het Verdrag.
In tegenstelling tot het OESO-modelverdrag is in het onderhavige Verdrag
geen onderscheid gemaakt tussen de inwerkingtreding voor «fiscale
delicten» en overige belastingzaken.
Artikel 13 Beëindiging
Dit artikel regelt de opzegging van het Verdrag. In het eerste lid is bepaald
dat het Verdrag van kracht blijft totdat het wordt beëindigd door een van
de verdragsluitende partijen. Elk van de verdragsluitende partijen kan het
Verdrag langs diplomatieke weg beëindigen door ten minste zes maanden
voor het einde van enig kalenderjaar beginnend op of na het verstrijken
van een tijdvak van twee jaar na de datum van inwerkingtreding van het
Verdrag, schriftelijk kennis te geven van beëindiging. In dat geval houdt
het Verdrag op 1 januari van het kalenderjaar eerstvolgend op het jaar
waarin de kennisgeving is gedaan op van kracht te zijn. In het derde lid is
bepaald dat de verplichtingen inzake de vertrouwelijkheid (artikel 8) van
de onder toepassing van het Verdrag uitgewisselde informatie onverminderd blijven gelden na beëindiging van het Verdrag.
In artikel 13 is overigens voor een andere zinsconstructie gekozen dan in
het OESO-modelverdrag en zijn sommige andere begrippen gehanteerd.
Desondanks hebben partijen hiermee geen inhoudelijke verschillen met
het OESO-modelverdrag beoogd teweeg te brengen.
III. KONINKRIJKSPOSITIE
Het Verdrag zal, zoals reeds bij de toelichting van artikel 1, tweede lid, is
vermeld, voor wat betreft het Koninkrijk der Nederlanden, alleen gelden
voor de Nederlandse Antillen. De voorgenomen staatkundige hervorming
– waarbij het land de Nederlandse Antillen zal worden opgeheven,
Bonaire, St. Eustatius en Saba elk een openbaar lichaam van Nederland
zullen worden en Curaçao en St. Maarten de status van zelfstandig land
binnen het Koninkrijk zullen verkrijgen – heeft geen gevolgen voor de
status van verdragen die tussen de Nederlandse Antillen en derde landen
gelden. De internationaalrechtelijke verplichtingen voortvloeiende uit het
Verdrag gaan van rechtswege over op de rechtsopvolgers van het land de
Nederlandse Antillen, te weten de toekomstige landen Curaçao en St.
Maarten. Daarnaast blijft het Verdrag van toepassing op de BES-eilanden
Bonaire, St. Eustatius en Saba die elk een openbaar lichaam van
Nederland zullen worden.
De minister van Buitenlandse Zaken,
M. J. M. Verhagen

Staten-Generaal, vergaderjaar 2009–2010, 32 510 (R 1918), nr. 1

7