Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2009–2010

25 424

Geestelijke gezondheidszorg

Nr. 103

BRIEF VAN DE MINISTER VAN VOLKSGEZONDHEID, WELZIJN EN
SPORT
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 22 juli 2010
Met mijn brief van 17 februari 2010 (Tweede Kamer, vergaderjaar
2009–2010, 25 424, nr. 97) heb ik u de Voorstudie naar de haalbaarheid en
de wenselijkheid van de multidisciplinaire richtlijn dwang en drang
aangeboden. In diezelfde brief heb ik ook aangegeven dat ik vóór de
zomer met een definitief standpunt op de Voorstudie zou komen na kennis
te hebben genomen van de reacties op de Voorstudie van de beroepsgroepen, die met dwangtoepassing in de ggz te maken hebben.
Inmiddels hebben de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, het
Nederlandse Instituut van Psychologen, de Nederlandse Vereniging van
Vrijgevestigde Psychologen & Psychotherapeuten en V&VN hun reactie op
de Voorstudie naar mij toegezonden. Hun reacties zijn, weliswaar met de
nodige sectorale accenten en nuanceringen, overwegend positief. Alle
partijen menen dat een multidisciplinaire richtlijn dwang en drang
haalbaar en wenselijk is. Het zou een goed instrument zijn om bijvoorbeeld het beleid rond het terugdringen van dwang en drang te ondersteunen en de goede voorbeelden opgedaan bij alle dwang en drangprojecten zorgvuldig te bundelen. Wel worden door bovengenoemde partijen
kanttekeningen geplaatst bij de houdbaarheidstermijn van een dergelijke
richtlijn (de voorkeur gaat uit naar een voorlopige richtlijn), de financiële
randvoorwaarden en de effectiviteit van implementatie- en verankeringsstrategieën.
Volledigheidshalve deel ik u mee dat de Nederlandse Vereniging van
Vrijgevestigde Psychologen & Psychotherapeuten aangegeven heeft de
ontwikkeling van een multidisciplinaire richtlijn drang en dwang een goed
initiatief te vinden maar verder geen concrete ideeën of voorstellen voor
uitwerking te hebben omdat vrijgevestigde psychologen en psychotherapeuten, gelet op hun rol en taak, weinig met dwang en drang te maken te
hebben. Mocht een dergelijke situatie zich toch in hun praktijk voordoen
dan schakelen zij een huisarts of een ggz-instelling in. De Nederlandse

kst-25424-103
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2010

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 25 424, nr. 103

1

Vereniging van Vrijgevestigde Psychologen & Psychotherapeuten zal
derhalve in dit traject verder buiten beeld blijven.
Gelet op het bovenstaande concludeer ik dat de ontwikkeling van een
multidisciplinaire richtlijn dwang en drang voor alle betrokken veldpartijen wenselijk en haalbaar is. Ik sta daarom positief tegenover de
ontwikkeling van een dergelijke richtlijn.
Gelet op de hoge urgentie van de ontwikkeling van een multidisciplinaire
richtlijn voor dwangtoepassing in de ggz en de omstandigheid dat de
richtlijn van essentieel belang is voor het (overheids)beleid inzake het
terugdringen van separaties en andere vormen van dwangtoepassing,
roep ik de beroepsgroepen op om zo spoedig mogelijk te komen tot de
ontwikkeling van de multidisciplinaire richtlijn dwang en drang. Op korte
termijn zal ik de beroepsgroepen vragen om in het najaar met een
concreet plan van aanpak hiervoor te komen.
Met betrekking tot de ontwikkeling van (multidisciplinaire) richtlijnen in
algemene zin verwijs ik naar de «richtlijn voor richtlijnen» die door een
werkgroep van deskundigen onder de verantwoordelijkheid van de
Regieraad Kwaliteit van Zorg (maart 2010) is verschenen. Ik adviseer de
beroepsgroepen deze richtlijn te betrekken bij de ontwikkeling van de
multidisciplinaire richtlijn dwang en drang.
Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.
De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport,
A. Klink

Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 25 424, nr. 103

2