de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

De minister van Veiligheid en Justitie
mr. G.A. van der Steur
Postbus 20301
2500 EH Den Haag

Afdeling Strategie

bezoekadres
Kneuterdijk 1
2514 EM Den Haag

datum
contactpersoon
t&efoonnummer
ons kenmerk
uw kenmerk
onderwerp

25 februari 2016
Voorlichting

correspondentieadres
Postbus 90613
2509 LP Den Haag
T (088)36 10000
F (088) 36 10022
www.rechtspraak.nI

Advies conceptwetsvoorstel strekkende tot aanpassing van
enkele bijzondere procedures van strafvorderlijke aard en tot
regeling van enkele aanverwante onderwerpen met het oog op
een doeltreffende uitvoeringspraktijk

Geaéhte heer Van der Steur,
Bij brief van 3 december 2015 met bovengenoemd kenmerk verzocht u de Raad voor de rechtspraak (de
‘Raad’) advies uit te brengen inzake het conceptwetsvoorstel tot wijziging van het Wetboek van
Strafvordering en de Wet op de economische delicten strekkende tot aanpassing van enkele bijzondere
procedures van strafvorderlijke aard en tot regeling van enkele aanverwante onderwerpen met het oog
op een doeltreffende uitvoeringspraktijk (het ‘Wetsvoorstel’).
1-let Wetsvoorstel
Het Wetsvoorstel heeft tot doel te komen tot een doeltreffende uitvoerings- en opsporingspraktijk, en

vormt blijkens de Memorie van Toelichting (“MvT”) een uitwerking van eerder door de regering
toegezegde maatregelen die wenselijk en noodzakelijk worden geacht ter versterking van de
mogelijkheden tot bestrijding van de georganiseerde criminaliteit (Kamerstukken 29 911, nr. 83).
Het Wetsvoorstel bevat de volgende voorstellen:
1. Concentratie van de taken van de rechter-commissaris ter uitvoering van enkele bijzondere
strafvorderlijke procedures bij de rechtbanken Amsterdam en Rotterdam.
2. Verduidelijking van het afwegingskader op grond waarvan de informatievoorziening over de
toepassing van bijzondere opsporingsbevoegdheden met het oog op zwaarwegende
opsporingsbelangen kan worden beperkt.
3. Een regeling om burgers en particuliere instanties te betrekken bij het treffen van maatregelen
ter afscherming van de identiteit van beschermde getuigen.
4. Een regeling om te bewerkstelligen dat ook opsporingsarnbtenaren van bijzondere
opsporingsdiensten bevoegd zullen zijn uitvoering te geven aan een bevel tot het opnemen van
vertrouwelijke communicatie.
5. Enkele wijzigingen van overwegend technische aard.

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

25 februari 2016

2 van 7

Na overleg met de gerechten, adviseert de Raad als volgt.’
De Raad beperkt zich in dit advies tot het hierboven onder 1. genoemde voorstel tot concentratie van
enkele taken van de rechter-commissaris bij de rechtbanken Amsterdam en Rotterdam.
Hoofdlijnen van het advies

De voorgestelde concentratie van taken van de rechter-commissaris met betrekking tot de bijzondere
procedures van de bedreigde getuige, de ‘kroon’getuige en infiltratie stuit op een aantal bezwaren. Het
is zonder nadere onderbouwing onduidelijk welk probleem hiermee wordt opgelost. Zo is het de vraag
in hoeverre voor het uitvoeren van de betreffende strafvorderlijke regelingen dusdanig bijzondere
expertise is vereist dat concentratie aan de orde is. Ook is het de vraag op basis van welke gegevens de
huidige praktijk als problematisch moet worden beschouwd. Ook is het zo er al sprake is van een
probleem de vraag waarom mogelijke alternatieve oplossingen hiervoor niet toereikend zouden zijn.
Daarnaast is het de vraag in hoeverre het voorstel daadwerkelijk leidt tot een doeltreffender
uitvoeringspraktijk. Ook ‘roept het voorstel met betrekking tot de consequenties ervan vodr de praktijk
diverse nadere vragen op. Al deze vragen zijn vooralsnog niet beantwoord. Gelet op het voorgaande
adviseert de Raad u om dit onderdeel uit het Wetsvoorstel te schrappen. Mocht u echter toch tot enige
vorm van concentratie als hier bedoeld wenst over te gaan, dan adviseert de Raad om deze te beperken
tot de zeldzame regeling van de ‘kroon’getuige binnen de bestaande regels van de relatieve competentie.
—

—

Advies
1. Huidige competentieregeling rechter-commissaris
Voor het optreden van de rechter-commissaris in strafzaken gelden in beginsel de regels van de
relatieve cornpetentie van de rechtbanken
, met daarnaast de bepaling dat de rechter-commissaris een
2
bepaalde onderzoekshandeling ook binnen het rechtsgebied van een andere rechtbank kan verrichten of
doen verrichten, dan wel (bij dringende noodzakelijkheid) deze handeling kan overdragen aan de
3 Daarnaast kent
rechter-commissaris bij de rechtbank binnen welker rechtsgebied zij moet plaatshebben.
de wet aan de rechter-commissaris in de rechtbank Rotterdam de exclusieve bevoegdheid toe tot het
(doen) verrichten van onderzoekshandelingen met betrekking tot de afgeschermde getuigenregeling
(kort gezegd: AIVD-gevallen).
4 Volgens de MvT is de ratio van deze specifieke regeling erin gelegen
dat het gaat om een zeer beperkte categorie van opsporingsonderzoeken, terwijl het belang van een
eenduidige uitvoering zeer groot is, aangezien de duiding van AIVD-informatie hier in het geding is
(MvT, p. 5). De toelichting bij het amendement-Wolfsen waarmee de betreffende regeling in de wet
De Raad voor de rechtspraak heeft op grond van artikel 95 van de Wet op de rechterlijke organisatie een wettelijke adviestaak met
betrekking tot nieuwe wets- en beleidsvoorstellen die gevolgen hebben voor de rechtspraak De adviezen worden vastgesteld na overleg
met de gerechten. De Raad voor de rechtspraak is een adviescollege in de zin van artikel 79 en 80 van de Grondwet Bij het opstellen
van zijn adviezen beoordeelt de Raad de voorgenomen Wet- en regelgeving in het bijzonder op de gevolgen voor de Organisatie efl de
verklast van de gerechten en op de (praktische) toepasbaarheid en uitvoerbaarheid Rechters zijn bij de behandeling van individuele
zaken niet gebonden aan de inhoud van de wetgevingsadviezen van de Raad voor de rechtspraak
2
Art 2 Sv. Zie ook G J M Corstens, Het Nederlands sgrafprocesrecht, bewerkt door M.J Dorgers. Deventer Kluwer 2014, p 163 cv
Art 178a lid 1, resp lid 2, Sv
‘Art 178a lid 3 Sv Bij deze regeling gaat het om het horen van een getuige op een zodanige wijze dat diens identiteit en
werkzaamheden worden argeschermd indien het belang van de staatsveiligheid dat Vereist (art 226m-226s Sv)

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

25 februari 2016
3 van 7

terecht is gekomen noemt in dit verband als redenen de bevordering van de deskundigheid van de
verhorende rechter-commissaris en de uniformiteit van de wetstoepassing, en daarmee de optimale
5
afweging van de belangen van de belangen van de verdachte en de staatsveiligheid.
2. Voorgestelde concentratiebepaling
Volgens de MvT is in de opsporingspraktijk gebleken dat ook bij andere bijzondere en weinig
voorkomende strafvorderlijke procedures dan de bestaande afgeschermde getuigenregeling het belang
van een eenduidige toepassing pregnant is, te weten:
• de bedreigde getuigenregeling (art. 226a —226f Sv),
• de regeling inzake toezeggingen aan getuigen (art. 226g 226k Sv, ook: ‘deal’- of
‘kroon’getuigeregeling), en
• de besluitvorming over de afscherming van opsporingsinformatie in strafzaken waarin een
bevel tot infiltratie is gegeven (art. l49b Sv).
Het aantal opsporingsonderzoeken waarin deze bijzondere regelingen en bevoegdheden worden
toege’past, is volgens de MvT relatief gering. Tegelijkertijd zijn hier de te beschermen
beveiligingsbelangen groot. Dat vraagt om specifieke deskundigheid op het gebied van de risico’s die
moeten worden afgewogen bij verzoeken om informatie ten behoeve van het strafproces. Die
deskundigheid kan alleen worden opgebouwd en gehandhaafd wanneer de betrokken strafrechtelijke
autoriteiten regelmatig met de toepassing van genoemde procedures van doen hebben. Dit geldt ook in
het bijzonder voor de rechter-commissaris aan wie op dit terrein belangrijke besluitvormende taken zijn
opgedragen.
Tegen deze achtergrond beoogt dit onderdeel van het Wetsvoorstel alle taken die samenhangen met de
uitvoering van de genoemde regelingen en bevoegdheden in handen te stellen van de rechtercommissaris bij de rechtbanken Amsterdam en Rotterdam, middels een nieuw lid 4 van artikel 178a Sv
dat komt te luiden als volgt:
—

“4. De rechter-commissaris in de rechtbank Rotterdam en de rechter-commissaris in de rechtbank
Amsterdam zijn bij uitsluiting bevoegd tot het geven van bevelen en het verrichten ofhet doen
verrichten van onderzoekshandelingen als omschreven in de artikelen 226a tot en met 226fen 226g tot
en met 226k, alsmede in het verlenen van een machtiging als omschreven in artikel 149b voor zover het
een onderzoek betreft waarin voorgenoemde regelingen zijn toegepast dan wel waarin een bevel tot
infiltratie is gegeven.”
3. Standpunt Raad
Uitgangspunt: geen concentratie, tenzij bijzondere expertise is vereist
3.1
Binnen de Rechtspraak geldt als uitgangspunt dat met de inwerkingtreding van de Wet Herziening
Gerechtelijke Kaart (hierna: Wet HGK) per 1januari 2013 alle gerechten groot genoeg worden geacht
om alle zaken te behandelen, en dat alle gerechten goed in staat zijn kennis op diverse deelgebieden te
6 Rechterlijke concentratie is dan ook alleen wenselijk in het geval de behandeling van een
organiseren.
Kamerstukken II, 2004—2005, 29 743, nr, 28 De Raad heeft over dit amendement overigens geen advies uitgebracht
‘Zie het advies van de Raad over de Wet HOK van 18 februari 2011, gepubliceerd op w’wwrechtsnraaknl onder nr 2011/05, p 5 cv

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

25 februari 2016

4 van 7

categorie zaken bijzondere rechterlijke expertise vereist, en tevens indien zich jaarlijks een beperkt
aantal zaken van deze categorie aandient, gewenst is in verband met aansluiting bij ketenpartners of om
7 De Raad stelt daarnaast voorop het rechtsstatelijke belang
redenen van een gezonde bedrijfsvoering.
dat vervolgingsautoriteiten niet een te grote invloed moeten kunnen uitoefenen op de aanwijzing van de
rechter die een bepaalde zaak gaat behandelen, omdat deze anders door hun keuze voor bepaalde
rechters van wie zij vermoeden de meeste ondersteuning te krijgen, de afloop van het strafgeding in
8
belangrijke mate mede kunnen bepalen.
Voor welk probleem is de voorgestelde concentratie een oplossing?
3.2
voorgestelde
concentratie van taken van de rechter-commissaris stuit op een aantal bezwaren. Zo is
De
hoeverre
voor het uitvoeren van de betreffende strafvorderlijke regelingen dusdanig
het de vraag in
bijzondere expertise is vereist dat concentratie aan de orde is. De wettelijke regelingen lijken op zichzelf
niet zo complex of ingewikkeld dat concentratie zonder meer een logische keuze zou zijn. Daarnaast is
het de vraag op basis van welke empirische gegevens de huidige gedeconcentreerde praktijk in het licht
van de met het Wetsvoorstel nagestreefde doelstellingen als problematisch moet worden beschouwd.
Tot slot s het zo er al sprake is van een probleem de vraag waarom mogelijke alternatieve en
minder verstrekkende oplossingen (bijvoorbeeld in de sfeer van specialisatie binnen gerechten en/of
opleiding) hiervoor niet toereikend zouden zijn. Op de genoemde vraagpunten wordt in de MvT niet
ingegaan. Dit maakt dat het niet duidelijk is voor welk probleem de voorgestelde concentratie een
oplossing is. De Raad kan zich er zonder nadere onderbbuwing dan ook niet in vinden.
—

—

In hoeverre leidt de voorgestelde concentratie tot een doeltreffender uitvoeringspraktijk?
3.3
Op grond van de voorgestelde concentratiebepaling zal sprake zijn van enige concentratie van
vakkennis bij rechters-commissarissen van de rechtbanken Amsterdam en Rotterdam, en daarmee
mogelijk tot enige efficiëntietoename. De Raad verwacht dat de omvang hiervan bescheiden zal zijn.
Daar staat het volgende tegenover. Op grond van deze bepaling zal immers een rechter-commissaris
(van een andere rechtbank dan Amsterdam of Rotterdam) die bezig is met een zaak, zijn
werbaamheden geheel of gedeeltelijk (zie hierna) moeten overdragen aan een collega van één van de
twee voornoemde rechtbanken indien een bijzondere procedure als hier bedoeld aan de orde komt. Ook
in het geval de overdracht zich beperkt tot de enkele inzet van de betreffende regeling, zal de ‘nieuwe’
rechter-commissaris zich moeten inlezen in het (mogelijk omvangrijke) dossier, terwijl de
oorspronkelijke rechter-commissaris het dossier reeds kent. Daar komt bij dat het uit elkaar halen van de
zaaks-rechter-commissaris en de voorgestelde gespecialiseerde rechter-commissaris leidt tot meerdere
schijven van kennisoverdracht over de onderzoeken, als gevolg waarvan het atbreukrisico wordt
vergroot, zeker als dit zich in de beginfase van die onderzoeken afspeelt. De bijzondere gespecialiseerde
rechter-commissaris kan bovendien (als niet de zaak in zijn geheel wordt overgedragen) moeilijk de
vinger aan de pols van het opsporingsonderzoek houden, wat juist in trajecten waarin sprake is van
bedreigde getuigenJinformanten/intiltranten noodzakelijk kan worden geacht. Daar komt bij dat tegen
de hier bedoelde beslissingen van de rechter-commissaris rechtsmiddelen openstaan (zie hierna),
1

Zie naast het advies over de Wet I-IGK het hiervoor brnnen de Rechtspraak opgestelde Toetsingskader wettelijke concentratie van 21
september 2011. gepubliceerd op www.rechtspraak.nl
Zie ook 0 JM. Corstens, all’ p 157

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum

25 februari 2016

kenmerk
pagina

5 van 7

waardoor de situatie kan ontstaan dat niet alleen meerdere rechters-commissarissen maar ook meerdere
raadkamers van meerdere gerechten zich buigen over kwesties aangaande één en hetzelfde
opsporingsonderzoek. De voorgestelde concentratie brengt aldus inefficiënties en risico’s met zich. Het
is de Raad niet duidelijk in hoeverre het belang van concentratie daartegen opweegt en daarmee leidt tot
een doeltreffender uitvoeringspraktijk, en adviseert dit in de MvT nader te onderbouwen.
3.4

Nadere vragen

Naast de vragen voor welk probleem het concentratievoorstel een oplossing is en in hoeverre het

voorstel leidt tot een doeltreffender uitvoeringspraktijk, roept dit voorstel nadere vragen op met
betrekking tot de consequenties ervan voor de praktijk. Deze worden hieronder besproken.
• Hoe ver strekt de concentratie van de competentie van de rechter-commissaris?
Het is de Raad niet duidelijk of de competentie van de rechter-commissaris alleen geconcentreerd wordt
voor zover het toepassing van voornoemde regelingen betreft, of dat het voorstel geldt voor het gehele
opsporingsonderzoek waarin bijzondere getuigen voorkomen of infiltratie is toegepast. Hierop wordt in
de MvT niet ingegaan. Het heeft de voorkeur van de Raad, indien de wetgever besluit tot de
voorgestelde concentratie over te gaan, dat deze ondanks het hiervoor besproken mogelijke nadeel ten
aanzien van het toezicht op de voortgang van het opsporingsonderzoek beperkt blijft tot de
betreffende bijzondere procedures en zich dus niet uitstrekt tot andere handelingen in het kader van het
betreffende opsporingsonderzoek. De Raad adviseert dit expliciet in het Wetsvoorstel tot uitdrukking te
laten komen teneinde misverstanden te voorkomen.
—

—

• Wat betekent de voorgestelde concentratie voor de inhoudelijke behandeling ter zitting?
De Raad vraagt zich voorts af wat de voorgestelde concentratie van de competentie van de rechtercommissaris betekent voor de inhoudelijke behandeling door de zittingsrechter. De Raad gaat er
vooralsnog van uit dat, aangezien het Wetsvoorstel geen wijziging van de algemene regels van relatieve
competentie (art. 2 Sv) inhoudt, de voorgestelde concentratie in beginsel geen gevolgen heeft voor de
vraag waar de inhoudelijke behandeling plaatsvindt. De Raad adviseert hierop echter vanwege
rechtsstatelljke gevoeligheden in de MvT in te gaan. Indien de inzet van de betreffende bijzondere
procedures wel gevolgen zou hebben voor de inhoudelijke behandeling door de zittingsrechter, zou dit
immers kunnen betekenen dat de advocaat of de officier van justitie de zaak “uit een rechtbank zou
kunnen halen”. Dit staat uiteraard op gespannen voet met het hiervoor weergegeven uitgangspunt
omtrent het belang van matiging van de invloed op de vraag welke rechter een zaak zal behandelen. De
Raad acht verduidelijking hieromtrent gewenst.
•

Welke rechtbank is bevoegd als tegen beschikking appel wordt aangetekend?

Als gezegd staan tegen de hier bedoelde beschikkingen van de rechter-commissaris rechtsmiddelen
9 Dit roept de vraag op welke
open, te weten hoger beroep bij de (raadkamer van de) rechtbank.
rechtbank bevoegd is om op dat appel te beslissen: de ‘oorspronkelijke’ rechtbank of één van de

Zie art 226b Sv (bedreigde getuige), art 226i lid 2 (‘kroon’getuige) en art 446jo 149b Sv (beroep ovj tegen afwijzende beslissing
niet-voegen stukken in dossier)

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum
kenmerk
pagina

25 februari 2016
6 van 7

‘concentratierechtbanken’? Hierop wordt in de MvT niet ingegaan. De Raad acht verduidelijking
gewenst.

• Welk gerecht is bevoegd in de fase van het hoger beroep?
De Raad wijst er in het verlengde van de vorige vraag op dat de betreffende bijzondere procedures
ook in de fase van hoger beroep aan de orde kunnen komen. Dit roept de vraag op of dan de raadkamer
van de rechtbank of de raadkamer van het gerechtshof bevoegd is om te beslissen over een eventueel
appel tegen de beschikking van de rechter-commissaris. In de MvT wordt ook hierop niet ingegaan. De
Raad adviseert de MvT op dit punt aan te vullen.
—

•

—

Waarom concentratie bij 2 in plaats van 4 rechtbanken?

Met de inwerkingtreding van de Wet HGK is de regeling van de relatieve competentie van de
strafrechter (art. 2 Sv) aangevuld met een nieuwe mogelijkheid voor het openbaar ministerie om zaken
van het Landelijk Parket (LP) en het Functioneel Parket (FP) aan te brengen bij de rechtbanken
Amsterdm, Oost-Brabant, Overijssel en Rotterdam. Het is de Raad niet duidelijk waarom bij de
voorgestelde nieuwe concentratie is gekozen voor slechts twee van de vier genoemde rechtbanken. In de
MvT wordt deze keuze niet toegelicht. De Raad acht het voorstelbaar dat de betreffende zaken zich niet
beperken tot enkel de arrondissementen Amsterdam en Rotterdam, en acht verduidelijking gewenst.

• In hoeverre is de bestaande concentratie van LP-zaken niet toereikend?
De Raad kan zich voorstellen dat de regelingen inzake toezeggingen aan getuigen (‘kroon’-getuigen) en
afgeschermde getuigen in de meeste gevallen worden ingezet in zaken die door het LP worden
aangebracht. De Raad wijst in dit verband op de hiervoor genoemde reeds bestaande concentratie bij
vier rechtbanken voor FP- en LP-zaken. 1-let is de Raad niet duidelijk waarom deze bestaande
mogelijkheid niet reeds toereikend is om tot de gewenste doeltreffender praktijk te komen. In de MvT
wordt hierop niet ingegaan. De Raad acht verduidelijking gewenst.
•

Wat wordt precies onder infiltratie verstaan?

Met het voorgestelde nieuwe art. 1 78a lid 4 Sv wordt als gezegd voorgesteld om de bevoegdheid tot het
geven van de machtiging ex art. 149b lid 1 Sv om bepaalde stukken niet aan het dossier toe te voegen, te
concentreren bij de rechtbanken Amsterdam en Rotterdam in onder meer het geval er een bevel tot
infiltratie is gegeven. Het is de Raad duidelijk dat hiermee wordt gedoeld op infiltratie als bedoeld in art
126h Sv. Minder duidelijk is het echter of die machtiging ook ziet op de infiltratie als bedoeld in art.
l26p Sv, 126w Sv en art. 126ze Sv. De Raad neemt aan van wel, aangezien het voorgestelde nieuwe art.
178a lid 4 de term ‘infiltratie’ niet nader beperkt. Het verdient echter naar mening van de Raad
aanbeveling dit te verduidelijken teneinde misverstanden hierover uit te sluiten.

3.5

Indien toch concentratie, dan alleen voor ‘kroon ‘getuigeregeling

Nog los van de hiervoor onder 3.2 weergegeven vraag of voor de toepassing van de betreffende
procedures bijzondere expertise is vereist, ziet de Raad wat betreft de toetsing van de inzet van de
bedreigde getuige ex art. 226a e.v. Sv ook in kwantitatief opzicht niet zonder meer aanleiding om te
veronderstellen dat de rechter-commissaris buiten de grote steden daartoe over geen of te weinig
ervaring beschikt. Deze procedure is immers aanzienlijk minder zeldzaam dan die rond de ‘kroon’- en

de Rechtspraak
Raad voor de
rechtspraak

datum

25 februari 2016

kenmerk
pagina

7 van 7

afgeschermde getuige. Hetzelfde geldt voor het machtigen als bedoeld in art. 149b lid 1 Sv met
betrekking tot stukken rond infiltratie.’° Mocht de wetgever dan ook tot enige vorm van nadere
concentratie als hier bedoeld wenst over te gaan, dan adviseert de Raad om deze te beperken tot de
zeldzame regeling van de ‘kroon’getuige, al dan niet met gebruikmaking van de reeds bestaande
concentratiebepaling voor zaken van het LP.
Werklast
De Raad verwacht als gezegd dat de voorgestelde concentratie inefficiënties met zich brengt. Daar staat
mogelijk een kleine efficiëntietoename tegenover in de vorm van concentratie van vakkennis. De
verwachting is vooralsnog dat beide effecten in kwantitatief opzicht niet substantieel zullen zijn. De
Raad behoudt zich het recht voor hierop later terug te komen indien daar aanleiding voor is.
Conclusie
Gelet op het voorgaande adviseert de Raad u om de vporgestelde concentratie uit het Wetsvoorstel te
schrappen. Mocht u echter toch tot enige vorm van concentratie als hier bedoeld wenst over te gaan, dan
adviseert de Raad om deze te beperken tot de zeldzame regeling van de ‘kroon’getuige binnen de
bestaande regels omtrent relatieve competentie.
Tot slot

Indien na het uitbrengen van dit advies het Wetsvoorstel op belangrijke onderdelen wordt gewijzigd of
indien uit nadere uitvoeringsregelgeving belangrijke werklastgevolgen voortvloeien, dan wordt de Raad
graag in de gelegenheid gesteld daarover aanvullend te adviseren. Met het oog op de voorbereiding van
de gerechten op de invoering van het Wetsvoorstel, stelt de Raad er prijs op als hij geïnformeerd wordt
over de indiening van het Wetsvoorstel bij de Tweede en de Eerste Kamer en de plaatsing van de
definitieve wetstekst in het Staatsbiad. Ook eventuele nadere regelgeving volgend op dit Wetsvoorstel
met gevolgen voor de rechtspleging valt binnen het adviesrecht van de Raad. Voor zover van
toepassing, ontvangt de Raad graag een adviesaanvraag voor deze nadere regelgeving.

Hoogachtend,

Omtrent de feitelijke toepassing van de bedoelde procedures bestaat geen betrouwbare managementinforniatic Zeer globaal kan de
toepassing van deze procedures worden geschat als volgt (landelijk op jaarbasis) bedreigde getuigen (226a e v.) ca 25 keer,
infiltratietrajecten ca 40 keer (waarbij wordt aangetekend dat de infiltratie als bedoeld in art 126ze Sv zelden voorkomt), dealgetuigen
(226gev) ca 5 keer per jaar