Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

35 216

Wijziging van de Wet belastingen op
milieugrondslag en de Wet milieubeheer voor de
invoering van een minimum CO2-prijs bij
elektriciteitsopwekking (Wet minimum CO2-prijs
elektriciteitsopwekking)

Nr. 22

GEWIJZIGD AMENDEMENT VAN HET LID VAN RAAN TER
VERVANGING VAN DAT GEDRUKT ONDER NR. 11
Ontvangen 22 juni 2021
De ondergetekende stelt het volgende amendement voor:
I
In artikel I, onderdeel B, vervallen de in het voorgestelde artikel 71f,
vierde lid, opgenomen tarieven voor het kalenderjaar 2022 tot en met de
kalenderjaren vanaf 2030, en wordt de puntkomma aan het slot van het
opgenomen tarief voor het kalenderjaar 2021 vervangen door een punt.
II
Na artikel I wordt een artikel ingevoegd, luidende:
ARTIKEL Ia
In artikel 71f van de Wet belastingen op milieugrondslag vervallen met
ingang van 1 januari 2022 het tweede tot en met vierde lid, alsmede de
aanduiding «1.» voor het eerste lid, en wordt «€ 0» vervangen door
«€ 150».
III
Na artikel II wordt een artikel ingevoegd, luidende:
ARTIKEL IIa
De Wet milieubeheer wordt met ingang van 1 januari 2022 als volgt
gewijzigd:
1. In artikel 16a.3 vervalt «, tenzij het tarief, bedoeld in artikel 71f, eerste
lid, van de Wet belastingen op milieugrondslag, nihil is».

kst-35216-22
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 216, nr. 22

1

2. In artikel 16a.6 vervalt «, tenzij het tarief, bedoeld in artikel 71f, eerste
lid, van de Wet belastingen op milieugrondslag, nihil is».
Toelichting
Dit amendement regelt dat de minimumprijs voor CO2-uitstoot bij
elektriciteitsopwekking vanaf 2022 € 150,– per ton bedraagt.
Artikel 4.1 van het klimaatakkoord van Parijs bepaalt dat landen zo snel
mogelijk en zo veel mogelijk moeten doen om de uitstoot te verminderen,
«overeenkomstig de beste beschikbare wetenschappelijke kennis». Het
verbeteren van de CO2-beprijzing op nationaal niveau past hier goed bij.
In het klimaatakkoord1 dat het kabinet in 2019 sloot, schatte het nog op
basis van een door het PBL doorgerekende variant in, dat in 2030 de
heffing voor de industrie 125 à 150 euro per ton zou moeten bedragen.
Het PBL schrijft ook voor dat een uniforme CO2-heffing het beste is.2 Dat
wil zeggen dat het het beste is als dezelfde prijzen voor alle CO2-uitstoot
zouden gelden, dus ook voor CO2-uitstoot bij elektriciteitsopwekking. Voor
het klimaat en de brede welvaart later maakt het daarnaast ook niet uit in
welke sector de broeikasgassen hun oorsprong vinden.
In de twee jaren na het sluiten van het klimaatakkoord is er te weinig
gedaan, mede getuige het feit dat het kabinet de Urgendadoelstelling niet
heeft gehaald. Het kabinet heeft zich ook gecommitteerd aan minder
ambitieuze klimaatdoelen, waarop deze bandbreedte vervolgens
gebaseerd is. Ondertussen blijkt de klimaatcrisis groter dan gedacht.
Mogelijk is de aarde in 2030 al 1,5 graad warmer.3
Er wordt al veel te lang te weinig gedaan en bij een mild oplopend
prijspad bestaat het risico dat de rekening nog hoger oploopt en in de
toekomst ergens een keer alsnog gaat vallen. Het is daarom verstandig
om per 2022 al € 150,– per ton emissie te rekenen.
Van Raan

1

https://www.google.com/
url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=&ved=2ahUKEwiUkY2Zh5zxAhWPHhQKHdcYDvkQFnoECAkQAA&u
2
https://www.pbl.nl/nieuws/2019/uniforme-co2-prijs-meest-kostenefficient.
3
https://nos.nl/artikel/2371217-knmi-1-5-graad-opwarming-mogelijk-al-over-negen-jaar-bereikt.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 35 216, nr. 22

2