Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2020–2021

33 134 (R 1972)

Regels omtrent de verkrijging en het verlies van
de nationaliteit van zeeschepen (Rijkswet
nationaliteit zeeschepen)

Nr. 16

TWEEDE NOTA VAN WIJZIGING
Ontvangen 3 december 2020
Het voorstel van rijkswet wordt als volgt gewijzigd:
A
In artikel 1 wordt in de begripsbepaling van Onze Minister wie het
aangaat «Milieu» vervangen door «Waterstaat».
B
In artikel 7, onderdeel f, onder 2°, wordt na «de vaarbevoegdheden van
de bemanning» ingevoegd «, de individuele zee-arbeidsovereenkomsten
met de zeevarenden en de toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomst
of -regeling door of namens een daartoe bevoegd bestuursorgaan».
C
Aan artikel 9 wordt een lid toegevoegd, luidende:
3. Onze Minister wie het aangaat kan regels stellen met betrekking tot
het in kennis stellen van de betrokken organisaties van reders en
zeevarenden in geval van inschrijving van een zeeschip in het vlagregister
door een rompbevrachter.
D
Aan artikel 12 wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. Voor Aruba, Curaçao onderscheidenlijk Sint Maarten gelden
bepalingen van bindende EU-rechtshandelingen, op de voet van artikel
215, eerste en tweede lid, van het Verdrag betreffende de werking van de
Europese Unie vastgesteld in het kader van het Gemeenschappelijk
Buitenlands en Veiligheidsbeleid van de Europese Unie, met uitzondering
van bepalingen die uitsluitend verplichtingen tussen de lidstaten van de
Europese Unie onderling of verplichtingen jegens organen van de Unie

kst-33134-16
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2020

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

1

bevatten, als volkenrechtelijke verplichtingen in de zin van het eerste lid,
onderdeel c.
E
Artikel 13 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het tweede lid, onderdeel e, komt te luiden:
e. bij voortduring niet meer voldaan wordt aan de bij of krachtens de
artikelen 6 tot en met 10, met uitzondering van de artikelen 7, onderdelen f
en g, en 10, onderdeel c, gestelde voorwaarden voor inschrijving;.
2. Het vierde lid, onderdeel b, komt te luiden:
b. ten aanzien van het zeeschip voor vergelijkbare feiten herhaaldelijk
strafrechtelijke of bestuursrechtelijke sancties, opgelegd door het land
waar het zeeschip in het vlagregister staat ingeschreven, onherroepelijk
zijn geworden:
1°. waaruit blijkt dat voortdurend niet voldaan wordt aan de wettelijke
voorschriften met betrekking tot de veiligheid en navigatie van
zeeschepen, bemanning en andere zeevarenden en de voorkoming van
verontreiniging door zeeschepen, zoals deze gelden in het land waar het
zeeschip in het vlagregister staat ingeschreven; of
2°. indien ten aanzien van de in de vestiging door de reder gevoerde
administratie blijkt dat voortdurend niet wordt voldaan aan de in artikel 7,
onderdeel f, gestelde voorwaarden voor inschrijving;.
3. Er wordt een lid toegevoegd, luidende:
5. Voor Aruba, Curaçao onderscheidenlijk Sint Maarten gelden
bepalingen van bindende EU-rechtshandelingen, op de voet van artikel
215, eerste en tweede lid, van het Verdrag betreffende de werking van de
Europese Unie vastgesteld in het kader van het Gemeenschappelijk
Buitenlands en Veiligheidsbeleid van de Europese Unie, met uitzondering
van bepalingen die uitsluitend verplichtingen tussen de lidstaten van de
Europese Unie onderling of verplichtingen jegens organen van de Unie
bevatten, als volkenrechtelijke verplichtingen in de zin van het eerste lid,
onderdeel c.
F
Artikel 16 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het tweede lid wordt «ook al blijft het schip in het betreffende land
te boek staan» vervangen door «terwijl het schip in het desbetreffende
land te boek blijft staan».
2. Het derde lid komt te luiden:
3. Onze Minister wie het aangaat kan nadere regels stellen over:
a. de vereisten voor de aanvraag van een verklaring als bedoeld in het
tweede lid;
b. de vorm van de in het eerste en het tweede lid voorziene verklaringen, waarmerking en de in schriftelijke vorm te geven afschriften en
uittreksels;

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

2

c. de wijze waarop in elektronische vorm te verstrekken verklaringen,
afschriften en uittreksels als voorzien in het eerste en het tweede lid
eensluidend worden gewaarmerkt, waartoe zij ten minste worden
voorzien van een elektronische handtekening namens Onze Minister wie
het aangaat.
3. Er wordt een nieuw lid ingevoegd, luidende:
4. Onze Minister wie het aangaat stelt regels over:
a. de bescherming van de arbeidsrechtelijke positie van zeevarenden en
het in kennis stellen daarvan indien een verklaring als bedoeld in het
tweede lid wordt afgegeven; en
b. het in kennis stellen van de betrokken organisaties van reders en
zeevarenden indien een verklaring als bedoeld in het tweede lid wordt
afgegeven.
G
Artikel 21 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het eerste lid, onderdeel a, wordt na «te laten inschrijven»
ingevoegd «en, voor zover van overeenkomstige toepassing, voldaan
wordt aan de artikelen 7, onderdelen c, d, e, f en g, onderscheidenlijk 8, 9
en 10, onderdelen c en d».
2. In het zesde lid, onderdeel e, wordt «10, eerste lid» vervangen door
«10, onderdelen c en d».
H
In artikel 26, tweede lid, wordt «artikel 13» vervangen door «de artikelen
12 en 13».
I
Artikel 31 wordt als volgt gewijzigd:
1. In het eerste, tweede en derde lid wordt «Milieu» vervangen door
«Waterstaat».
2. In het derde lid, wordt «de Curaçaosche Courant» vervangen door
«de Landscourant van Curaçao».
J
Artikel 32 komt te luiden:
Artikel 32
De Rijkswet Noodvoorzieningen Scheepvaart wordt als volgt gewijzigd:
1. In artikel 1, onderdeel b, subonderdeel 1°, wordt «op grond van
Nederlandse rechtsregels» vervangen door «op grond van voor
Nederland geldende rechtsregels».
2. Artikel 13, tweede en derde lid, vervalt.
3. In artikel 17, eerste lid, vervalt «en 13, tweede en derde lid,».
K
Artikel 33 komt te luiden:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

3

Artikel 33
Artikel 1 van de Rijkswet Vaarplicht wordt als volgt gewijzigd:
1. In onderdeel b wordt «en in de zin van de artikelen 375, eerste lid, en
376, eerste lid, van het Wetboek van Koophandel van Aruba, in de zin van
de artikelen 375, eerste lid, en 376, eerste lid, van het Wetboek van
Koophandel van Curaçao en in de zin van de artikelen 375, eerste lid, en
376, eerste lid, van het Wetboek van Koophandel van Sint Maarten»
vervangen door «en in de zin van artikel 376 van het Wetboek van
Koophandel van Aruba, in de zin van artikel 376 van het Wetboek van
Koophandel van Curaçao en in de zin van artikel 376 van het Wetboek van
Koophandel van Sint Maarten».
2. In onderdeel c, subonderdeel 1°, wordt «op grond van Nederlands,
Arubaanse, Curaçaose onderscheidenlijk Sint Maartense rechtsregels»
vervangen door «op grond van voor Nederland, Aruba, Curaçao onderscheidenlijk Sint Maarten geldende rechtsregels».
L
Na artikel 33 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
Artikel 33a
Artikel 1, eerste lid, onderdelen c, d, e, en f, van de Zee- en luchtvaartverzekeringswet 1939 komen te luiden:
c. «Nederlandse zeeschepen»: zeeschepen die op grond van voor
Nederland geldende rechtsregels gerechtigd zijn de vlag van het
Koninkrijk te voeren;
d. «Arubaanse zeeschepen»: zeeschepen die op grond van voor Aruba
geldende rechtsregels gerechtigd zijn de vlag van het Koninkrijk te voeren;
e. «Curaçaose zeeschepen»: zeeschepen die op grond van voor Curaçao
geldende rechtsregels gerechtigd zijn de vlag van het Koninkrijk te voeren;
f. «Sint Maartense zeeschepen»: zeeschepen die op grond van voor Sint
Maarten geldende rechtsregels gerechtigd zijn de vlag van het Koninkrijk
te voeren;.
Toelichting
Onderdelen A en I, onder 1
In onderdelen A en I, onder 1, wordt de naam van de Minister van
Infrastructuur en Waterstaat (voorheen: de Minister van Infrastructuur en
Milieu) geactualiseerd.
Onderdeel B
Artikel 7 van het voorstel van rijkswet (hierna: voorstel) regelt de
voorwaarden voor de registratie van een zeeschip door een reder. Ten
aanzien van de administratie die door de reder moet worden gevoerd, zijn
in onderdeel f criteria vastgelegd. Deze criteria zijn overgenomen uit de
Regeling inzage gegevens en bescheiden Zeebrievenwet, die met de
inwerkingtreding van de Rijkswet nationaliteit zeeschepen (hierna: Rnz)
wordt ingetrokken. Aan de opsomming van onderdeel f wordt toegevoegd
hetgeen in artikel 1, onderdeel e, van de Regeling inzage gegevens en
bescheiden Zeebrievenwet is bepaald. Dit betekent dat de reder ook
inzicht moet kunnen geven in de individuele zee-arbeidsovereenkomsten
met de zeevarenden en de collectieve arbeidsovereenkomsten die op de
zeevarenden van toepassing zijn. De terminologie van deze voorgestelde
wijziging is in overeenstemming met Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek
en met de Wet zeevarenden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

4

Onderdeel C
In artikel 9 wordt voorgesteld om een nieuw derde lid toe te voegen. Dat
lid bevat een grondslag om bij ministeriële regeling of landsverordening
regels te kunnen stellen indien een schip in rompbevrachting wordt
ingeschreven in het register in het Koninkrijk (zogenaamde bareboat-in).
Met gebruikmaking van deze grondslag kan in de regeling worden
opgenomen dat de Minister wie het aangaat de betrokken organisaties,
bijvoorbeeld van reders en zeevarenden, in kennis stelt van elke
inschrijving van een zeeschip in het rompbevrachtingsregister. Op deze
wijze kunnen de organisaties, indien nodig, contact opnemen met hun
leden (reders, onderscheidenlijk zeevarenden) om eventuele gevolgen van
bareboat-in of andere relevante zaken te bespreken en waar nodig
afspraken te maken daaromtrent. Dit was voor Nederland reeds
opgenomen in artikel 6 van de Wet nationaliteit zeeschepen in rompbevrachting, een wet die met de inwerkingtreding van de Rnz wordt
ingetrokken.
Onderdeel D en onderdeel E, onder 3
In de artikelen 12, eerste lid, onderdeel c, en 13, eerste lid, onderdeel c,
van het voorstel is bepaald dat de inschrijving van een zeeschip in het
vlagregister wordt geweigerd of doorgehaald als de verkrijging van de
nationaliteit van het Koninkrijk niet verenigbaar is met volkenrechtelijke
verplichtingen van het Koninkrijk. Zoals in het artikelsgewijs deel van de
memorie van toelichting is aangegeven, kan bij volkenrechtelijke
verplichtingen worden gedacht aan sancties die in het kader van de
Verenigde Naties tot stand gekomen zijn. Alle landen in het Koninkrijk
dienen dergelijke sancties uit te voeren. Ook in het kader van de Europese
Unie worden sancties vastgesteld. Voor Nederland geldt het nakomen van
EU-sancties als een volkenrechtelijke verplichting. Vanwege de eenheid
van het buitenlands beleid van het Koninkrijk is het echter van belang dat
alle landen van het Koninkrijk toepassing geven aan EU-sancties. Aruba
en Sint Maarten hebben de verplichting daartoe neergelegd in landsregelgeving. Voor Curaçao berust deze verplichting op de Rijkssanctiewet. Dit
betekent dat Aruba, Curaçao en Sint Maarten gebonden zijn aan Europese
sanctieregimes tegen landen, natuurlijke personen, rechtspersonen,
niet-statelijke groepen of entiteiten.
Met de voorgestelde toevoeging van het vijfde lid aan artikelen 12 en 13
wordt bij de Rijkssanctiewet aangesloten, waarmee de bevoegdheid wordt
gecreëerd voor de voor scheepvaart beleidsverantwoordelijke Ministers
van Aruba, Curaçao onderscheidenlijk Sint Maarten om, na overleg met
de Minister van Buitenlandse Zaken, de inschrijving van een zeeschip te
weigeren of door te halen om zodoende een door de EU ingestelde
sanctie na te komen. Zo kan bijvoorbeeld voorkomen worden dat
zeeschepen die te boek zijn gesteld in Iran of Syrië in het vlagregister van
een van de landen van het Koninkrijk worden ingeschreven. Op grond van
de uitzondering gelden bepalingen die uitsluitend tussen de lidstaten
onderling of jegens organen van de Europese Unie gelden, zoals
notificatieverplichtingen, niet voor Aruba, Curaçao of Sint Maarten.
Onderdeel E, onder 1 en 2
De artikelen 12 en 13 van het voorstel bevatten zowel imperatieve als
facultatieve weigerings- en doorhalingsgronden. Eén van de imperatieve
gronden bepaalt dat de inschrijving van een zeeschip in het vlagregister
wordt geweigerd of doorgehaald als niet is voldaan aan de in de artikelen
6 tot en met 10 gestelde vestigingseisen (artikelen 12, eerste lid,
onderdeel a, en 13, tweede lid, onderdeel e). In de toelichting bij artikel 13,

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

5

tweede lid, is aangegeven dat imperatieve doorhaling aan de orde is bij
gronden die betrekking hebben op de wezenlijke voorwaarden voor
inschrijving. Doorhaling is in dat geval gerechtvaardigd omdat, indien
sprake is van een wezenlijke aantasting van de zeggenschap van de reder
of rompbevrachter, tevens de mogelijkheid voor de vlaggenstaat vervalt
om effectief zijn rechtsmacht uit te oefenen, hetgeen strijd oplevert met de
verplichtingen van het Koninkrijk ingevolge het VN-Zeerechtverdrag.
Mede naar aanleiding van de vragen van de fracties PvdA, CDA en D66 in
het nader verslag is de Koninkrijksregering tot de conclusie gekomen dat
niet onmiddellijk sprake is van een wezenlijke aantasting van de zeggenschap als de reder op enig moment niet voldoet aan de vestigingseisen.
Voorgesteld wordt om in het voorstel toe te voegen dat enkel wanneer
«bij voortduring» niet wordt voldaan aan de genoemde vestigingseisen,
onmiddellijke doorhaling verplicht is. Ten gevolge van de toevoeging «bij
voortduring» heeft de reder een herstelmogelijkheid wanneer op enig
moment wordt geconstateerd dat niet wordt voldaan aan een of meerdere
van de genoemde vestigingseisen. Slechts wanneer de reder langere tijd
dan wel structureel niet of onvoldoende voldoet aan de vestigingseisen,
wordt doorhaling proportioneel geacht. Op dat moment zijn er voldoende
aanwijzingen dat er sprake is van een wezenlijke aantasting van de
zeggenschap.
Daarnaast is voor de doorhaling van de vlagregistratie wegens het niet
voldoen aan de gestelde vestigingseisen in het voorstel een uitzondering
gemaakt voor de vestigingseis opgenomen in artikel 7, onderdeel g. Bij
het niet langer voldoen aan de in artikel 7, onderdeel g, gestelde eisen is
de Minister niet verplicht tot doorhaling, maar is er een discretionaire
bevoegdheid voor de Minister om al dan niet door te halen (artikel 13,
vierde lid, onderdeel b). Door de voorgestelde toevoeging van de
uitzondering van de in artikel 7, onderdeel f, opgenomen vestigingseis
aan artikel 13, tweede lid, onderdeel e, in combinatie met het toevoegen
van deze vestigingseis aan artikel 13, vierde lid, onderdeel b, verkrijgt die
doorhalingsgrond een facultatief karakter. Dit betekent dat de inschrijving
van een zeeschip in het vlagregister kan worden doorgehaald als blijkt dat
de administratie die door de reder wordt gevoerd, niet te allen tijde en in
voorkomende gevallen met de benodigde spoed inzicht kan geven in de
onder de subonderdelen 1 en 2 opgenomen situaties. Indien blijkt dat
voortdurend niet wordt voldaan aan de in artikel 7, onderdeel f, gestelde
eisen, kan doorhaling proportioneel worden geacht en daardoor wel aan
de orde zijn. De toevoeging «voortdurend» verduidelijkt dat het hierbij
gaat om structurele of herhaalde overtredingen en niet om een eenmalige
overtreding. Door deze uitzondering toe te voegen wordt als het ware een
onderscheid gemaakt tussen zwaardere en lichtere vestigingseisen.
Tot slot wordt voorgesteld de uitzondering in artikel 13, tweede lid,
onderdeel e, uit te breiden met een verwijzing naar artikel 10, onderdeel c,
zodat de uitzondering niet alleen ziet op de reder en de rompbevrachter,
maar ook van toepassing is op de eigenaar van een schip.
Onderdeel F
In artikel 16 worden diverse wijzigingen voorgesteld. In de laatste bijzin
van het eerste lid wordt verduidelijkt dat de voorwaarde voor het
verkrijgen van een verklaring is dat het schip in het land te boek blijft
staan. Bij de huidige formulering in het voorstel bleek verschil van inzicht
hieromtrent te bestaan.
In het derde lid van artikel 16 wordt een drietal wijzigingen voorgesteld.
Allereerst wordt in onderdeel a een grondslag opgenomen om bij
ministeriële regeling eisen te kunnen stellen aan het verzoek voor een

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

6

verklaring als bedoeld in het eerste lid. Hierbij kan worden gedacht aan
bepaalde informatie die de reder moet verstrekken of hebben verstrekt bij
het indienen van een zodanig verzoek. Ten tweede wordt er een vierde lid
toegevoegd aan artikel 16 met grondslagen ter bescherming van de
arbeidsrechtelijke positie van zeevarenden bij doorhaling van een
zeeschip uit het vlagregister zonder doorhaling van de teboekstelling. Het
schip wordt dan (tijdelijk) exploiteert onder een andere vlag (hierna:
bareboat-out). Bij bareboat-out kan het voorkomen dat tijdelijk wordt
uitgevlagd naar een land dat minder gunstige arbeidsvoorwaarden biedt
aan de zeevarenden dan een land in het Koninkrijk. In principe gaat het
daarbij om rompbevrachting: de kale huur van een schip zonder
bemanning. Het is echter niet uitgesloten dat (een gedeelte van) de
bemanning, bijvoorbeeld vanwege specialistische kennis, onderdeel
vormt van de huurovereenkomst tussen de reder en de rompbevrachter.
Dat kan consequenties hebben voor die zeevarenden, omdat het schip van
vlag verandert. Om eventuele negatieve arbeidsrechtelijke gevolgen voor
zeevarenden te voorkomen in het geval van huur van bemanning, is het
van belang de mogelijkheid te hebben om hiervoor voorwaarden op te
nemen op landsniveau (ministeriele regeling of landsverordening). De
grondslag hiervoor wordt opgenomen in het nieuwe vierde lid.
Voor Nederland is het wenselijk dat in de ministeriele regeling wordt
voorzien in een verantwoordelijkheid van de reder en de werkgever van
de zeevarenden. De reder van een schip dat is geregistreerd in het
Nederlandse vlagregister moet de doorhaling onverwijld aan de zeevarenden melden, en moet daarnaast verklaren dat de zeevarenden die een
zee-arbeidsovereenkomst hebben met betrekking tot het schip dat in
bareboat-out gaat, heeft ingelicht over de arbeidsrechtelijke gevolgen. De
reder is gezamenlijk met de werkgever hoofdelijk verbonden voor de
nakoming van de verplichtingen van de werkgever tegenover die
zeevarenden zoals deze golden onmiddellijk voor de doorhaling uit het
vlagregister. Op die hoofdelijke verbondenheid zijn onder meer de regels
van artikelen 6 en 7 van Boek 6 van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek
van toepassing, zodat de zeevarende nakoming van deze verplichtingen
kan verlangen van niet alleen de werkgever, maar ook van de reder.
In Nederland worden de werkgever en de reder bij ministeriele regeling
verplicht om dezelfde bescherming m.b.t. de arbeidsrechtelijke positie te
bieden aan de zeevarenden gedurende de duur van het varen onder
buitenlandse vlag. Daarbij zijn zowel de reder als de werkgever hoofdelijk
verbonden tot nakoming van verplichtingen zoals die onmiddellijk voor
het tijdstip van doorhaling uit het vlagregister van een land voortvloeien
uit de zee-arbeidsovereenkomsten, zolang het zeeschip te boek staat in
dat land. Reden dat zowel de werkgever als de reder hoofdelijk verbonden
worden, is dat dit niet altijd dezelfde (rechts)persoon hoeft te zijn. In het
geval de reder niet ook de werkgever van de zeevarenden is, staat de
reder buiten de arbeidsrechtelijke relatie tussen zeevarende en werkgever.
Indien de reder dan door een zeevarende wordt aangesproken, kan de
reder de kosten vervolgens weer verhalen op de werkgever. Als de reder
eveneens de werkgever van de zeevarenden is, bijvoorbeeld doordat de
reder enig aandeelhouder is in de werkgevers-B.V., is dit uiteraard niet aan
de orde.
Ter uitwerking van artikel 6, vierde lid, jo artikel 7, onderdeel g, van de
rijkswet wordt in de Nederlandse ministeriele regeling tevens opgenomen
dat bij de herinschrijving van een zeeschip na bareboat-out, de reder
gegevens en documenten overlegt om aan te tonen dat de werkgever
inderdaad aan deze verplichtingen heeft voldaan. Het gaat hierbij om
verplichtingen zoals die onmiddellijk voor het moment van doorhaling
voortvloeien uit wettelijke voorschriften of verplichtstellingen als bedoeld

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

7

in artikel 1 van de Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000, waaronder ook de rechten van zeevarenden voortvloeiend uit
het collectieve arbeidsrecht en/of een collectieve arbeidsovereenkomst.
Daarbij mag dus de doorhaling uit het vlagregister op verzoek van de
reder niet een reden zijn om de werkgeversverplichtingen eenzijdig,
buiten het medeweten van de zeevarenden om, te wijzigen. De arbeidsvoorwaarden voortvloeiend uit de zee-arbeidsovereenkomst alsmede de
rechten van de zeevarenden op grond afdeling 12 van titel 10 van Boek 7
van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek, blijven dan ook na de doorhaling
van het zeeschip uit het vlagregister van een land gelden voor de
zeevarende. Bovenstaande is in aanvulling op de verplichtingen van de
werkgever die onder andere in de artikelen 7:734k, 7:737 en 7:738 van het
Burgerlijk Wetboek aan de scheepsbeheerder (reder) worden opgelegd,
die ongewijzigd van toepassing blijven.
Als extra waarborg wordt voorgesteld om in het vierde lid een
grondslag in onderdeel b op te nemen aangaande het in kennis stellen
van de betrokken organisaties in het geval een bareboat-charter verklaring
wordt aangevraagd. Op basis van deze grondslag wordt onder meer
opgenomen dat door de Minister wie het aangaat een melding wordt
gedaan aan de betrokken organisaties indien een bareboat-out verklaring
is afgegeven. Welke organisaties dat zijn, zal binnen het Koninkrijk per
land worden bepaald. Dit geeft deze organisaties de mogelijkheid om
contact op te nemen met hun leden en, indien nodig, nadere informatie te
verstrekken. Deze grondslag is vergelijkbaar met de grondslag die
voorgesteld wordt in artikel 9, derde lid, aangaande bareboat-in.
Volledigheidshalve wordt nogmaals benadrukt dat bovenstaande een
weergave is van de Nederlandse uitwerking van artikel 16, vierde lid. De
overige landen binnen het Koninkrijk werken deze grondslag op landsniveau nader uit.
Onderdeel G
Aan de afgifte van de voorlopige zeebrief worden reeds op grond van
artikel 11, eerste lid, van de Zeebrievenwet voorwaarden gesteld. In dat
artikel wordt daarbij verwezen naar de vestigingseisen van artikel 311 van
het Wetboek van Koophandel. Aangezien deze vestigingseisen in de
artikelen 7 tot en met 10 van het voorstel zijn opgenomen, wordt in artikel
21, eerste lid, onderdeel a, naar deze artikelen verwezen. Met de voorgestelde aanpassing van de verwijzing in artikel 21, zesde lid, onderdeel e,
wordt een omissie hersteld.
Onderdeel H
Overeenkomstig hetgeen hierover in de memorie van toelichting reeds
was opgenomen, wordt met dit voorgestelde onderdeel H geregeld dat in
de landen van het Koninkrijk nadere regels kunnen worden gesteld
omtrent een verzoek om een voorlopige voorziening en de opschorting
van de werking van een besluit op grond van zowel artikel 12 als artikel 13
van het voorstel. Het kan namelijk voor de reder, rompbevrachter of
eigenaar ook van belang zijn om in geval van een besluit tot weigering
van de inschrijving van een zeeschip in het vlagregister van deze
mogelijkheden tot administratieve rechtsbescherming gebruik te maken.
Onderdeel I
In onderdeel I wordt de naam van het officiële publicatieblad voor
wetgeving van Curaçao aangepast van de Curaçaosche Courant naar de
Landscourant van Curaçao. Daarmee is de naamgeving weer actueel.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

8

Onderdelen J, K en L
Verschillende (rijks)wetten en gedelegeerde regelgeving moeten
worden aangepast om in overeenstemming te zijn met het voorstel.
Evenals de Rijkswet Noodvoorzieningen Scheepvaart (artikel 32) en de
Rijkswet Vaarplicht (artikel 33), dient ook de Zee- en luchtvaartverzekeringswet 1939 te worden gewijzigd om de terminologie van deze rijkswet
aan te laten sluiten bij die van het voorstel. Hiertoe dient het nieuwe
voorgestelde artikel 33a. Tevens wordt in onderdeel K van de gelegenheid
gebruik gemaakt om een foutieve verwijzing in de Rijkswet Vaarplicht naar
het Wetboek van Koophandel van Aruba, van Curaçao en van Sint
Maarten te corrigeren.
Verder behoeft de Rijkswet Noodvoorzieningen Scheepvaart nog twee
extra wijzigingen. Deze houden verband met de vergoeding die aan de
eigenaar en de vruchtgebruiker toekomt indien een zeeschip – dat door de
Minister van Infrastructuur en Waterstaat is gevorderd wegens buitengewone omstandigheden zoals oorlog, oorlogsgevaar, daaraan verwante
of daarmede verbandhoudende buitengewone omstandigheden –
verloren is gegaan. In artikel 13, tweede lid, van de Rijkswet Noodvoorzieningen Scheepvaart is bepaald dat, tenzij daarvan ontheffing wordt
verleend, de vergoeding slechts verleend wordt indien deze wordt
besteed voor de bouw van nieuwe scheepsruimte. In de memorie van
toelichting bij het voorstel werd deze beperking gerechtvaardigd met «het
oog op het belang van instandhouding van de koopvaardij- en vissersvloot».
Verder is in artikel 13, derde lid, van de Rijkswet Noodvoorzieningen
Scheepvaart bepaald dat de vergoeding slechts kan worden overgedragen
aan Nederlanders in de zin van artikel 311 van het Nederlandse Wetboek
van Koophandel en het Curaçaosch Zeebrievenbesluit 1933. Dit onderscheid naar nationaliteit is niet langer gerechtvaardigd. Nu deze beperking
komt te vervallen, wordt voorgesteld om ook de Rijkswet Noodvoorzieningen Scheepvaart in overeenstemming te brengen met het arrest van
het Hof van Justitie van de Europese Unie van 14 oktober 2004
(Commissie tegen Nederland, Zaak C-299/02 inzake de registratie van
zeeschepen en de voorwaarden voor inschrijving in de Nederlandse
registers). Reeds eerder werd verschillende (Rijks)wetgeving gewijzigd om
– vanwege strijdigheid met het recht van vestiging van ondernemingen –
de nationaliteitseisen voor aandeelhouders en bestuurders van vennootschappen, alsook de eis dat een bepaald deel van de bestuurders in het
Koninkrijk woonachtig dient te zijn, te laten vervallen (Stb. 2006, 325 en
Stb. 2011, 12).
De Minister van Infrastructuur en Waterstaat,
C. van Nieuwenhuizen Wijbenga

Tweede Kamer, vergaderjaar 2020–2021, 33 134 (R 1972), nr. 16

9