Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2021–2022

26 643

Informatie- en communicatietechnologie (ICT)

32 761

Verwerking en bescherming persoonsgegevens

Nr. 810

VERSLAG VAN EEN SCHRIFTELIJK OVERLEG
Vastgesteld 17 december 2021
De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties heeft
een aantal vragen en opmerkingen voorgelegd aan de Staatssecretaris
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties over de brief van 9 februari
2021 over het ontwerpbesluit identificatiemiddelen voor burgers Wdo
(Kamerstukken 26 643 en 32 761, nr. 745).
De vragen en opmerkingen zijn op 26 februari 2021 aan de Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties voorgelegd. Bij brief
van 16 december 2021 zijn de vragen beantwoord.
De fungerend voorzitter van de commissie,
Ziengs
De adjunct-griffier van de commissie,
Hendrickx

kst-26643-810
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2021

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

1

Inleiding
De vaste commissie voor Binnenlandse Zaken heeft enkele vragen en
opmerkingen over de brief van de Staatssecretaris van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties van 9 februari 2021 (Kamerstukken 26 643 en
32 671, nr. 745) houdende het Ontwerpbesluit identificatiemiddelen voor
natuurlijke personen Wdo. De beantwoording van die vragen heeft in
verband met de aanpassing van het ontwerpbesluit aan de novelle bij de
Wdo enige vertraging opgelopen. In het onderstaande heb ik de vragen
van de leden van de fracties weergegeven en daaronder steeds mijn
antwoorden gecursiveerd.
Vragen en opmerkingen vanuit de fracties en reactie van de
bewindspersoon
VVD
De leden van de VVD-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het ontwerpbesluit identificatiemiddelen voor burgers Wdo. Graag
willen zij de Staatssecretaris een paar vragen voorleggen. Het ontwerpbesluit heeft betrekking op identificatiemiddelen, zowel private als publieke.
Het is de leden van de VVD-fractie opgevallen dat het besluit eerst
artikelen wijdt aan private identificatiemiddelen en pas in tweede instantie
aan publieke middelen. Wat zijn daarvan de redenen? Waarom wordt in
het besluit niet eerst ingegaan op de publieke middelen en vervolgens op
de private middelen?
In het verlengde van deze vraag hebben de leden van de VVD-fractie een
andere vraag. In de toelichting staat dat op grond van dit besluit de eisen
aan een privaat middel in beginsel ook van toepassing zijn op een publiek
middel tenzij dit expliciet anders is geregeld. Welk middel is leidend? Dat
lijkt het private middel te zijn. De leden van de VVD-fractie vragen de
Staatssecretaris om een uitleg hiervan.
De systematiek van het conceptbesluit dient ter bevordering van de
leesbaarheid en bruikbaarheid voor de diverse gebruikers ervan. In
beginsel gelden dezelfde eisen voor de betrouwbaarheid, veiligheid en de
werking van private en publieke identificatiemiddelen. In een beperkt
aantal gevallen is het onwenselijk om een bepaalde eis voor een privaat
middel ook te stellen aan een publiek identificatiemiddel, gelet op de
publieke context. Te denken valt aan eisen met betrekking tot een
verplichte verzekering. Het uitgangspunt is dat de Staat zich niet verzekert,
maar eventuele gevolgen zelf draagt. De eisen met betrekking tot
betrouwbaarheid en privacybescherming zijn gelijk.
In het licht van het voorgaande is ervoor gekozen om de leesbaarheid te
optimaliseren voor private aanbieders. Daarmee gelden de generieke
regels voor de meeste gebruikers en de uitzonderingen en aanvulling
slechts voor een partij, de aanbieder van een publiek middel.
De volgorde waarin deze onderwerpen in het conceptbesluit worden
behandeld staat dus los van het belang dat daaraan wordt gehecht. Geen
van beide typen middelen, privaat of publiek, is leidend. Inhoudelijk is het
om het even welk middel wordt gebruikt. Wel is het zo dat er te allen tijde
een publiek middel beschikbaar is voor burgers.
Ook vragen de leden van de VVD-fractie de Staatssecretaris in te gaan op
het volgende. Is er sprake van een «level playing field tussen private en
publieke aanbieders»? Waar blijkt dat uit?

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

2

Het wetsvoorstel gaat uit van een stelsel voor identificatiemiddelen
waarvan een publiek identificatiemiddel voor burgers deel uitmaakt. Er is
voor gekozen om in ieder geval een publiek middel te hebben, als
basisvoorziening, waarmee burgers toegang kunnen krijgen tot publieke
dienstverlening. Een level playing field tussen het publieke middel
enerzijds en private middelen anderzijds wordt niet beoogd, Voor wie dat
wil is voor toepassing bij de overheid altijd een publiek middel
beschikbaar. Het gebruik van het publieke middel is daartoe ook beperkt
tot de overheid. Tussen de toegelaten private identificatiemiddelen
bestaat wel onderlinge concurrentie, echter over een breder afzetgebied
(zowel het publieke als het private domein). Deze concurrentie bestaat
tussen hen reeds in het private domein (inloggen commerciële diensten).
Doordat zij worden toegelaten, krijgen deze aanbieders de mogelijkheid
om daarnaast hun diensten in het publieke domein aan te bieden. Zoals in
de voorgaande antwoorden uiteen is gezet, zijn de eisen die worden
gesteld aan publieke en private aanbieders van identificatiemiddelen in
beginsel gelijk.
Voorts vragen de leden van de VVD-fractie aandacht voor de kosten voor
gebruikers. In de toelichting staat dat de Minister van Binnenlandse Zaken
en Koninkrijksrelaties de publieke identificatiemiddelen als «nutsvoorziening» gratis of tegen beperkte kosten aanbiedt. In welke situatie zijn
deze middelen gratis; in welke situatie tegen «beperkte» kosten
beschikbaar? Aan welk bedrag moet dan worden gedacht?
Voor het gebruik van een publiek middel worden geen kosten in rekening
gebracht. Ook zijn aan de aanschaf van het publieke middel op de niveaus
laag en substantieel geen kosten verbonden. Wel zijn de tarieven van de
Nederlandse identiteitskaarten vanwege de introductie van het publieke
identificatiemiddel op niveau hoog verhoogd. Het aandeel in de leges
hiervoor bedraagt in 2022 € 4,56 voor personen van 18 jaar en ouder en
€ 1,56 voor personen jonger dan 18 jaar. Deze bedragen worden jaarlijks
geïndexeerd.
Ook is het straks mogelijk om gebruik te maken van private identificatiemiddelen. De Staatssecretaris stelt dat het voor private partijen mogelijk
onvoldoende financieel aantrekkelijk kan zijn om tot het aanbieden
daarvan over te gaan. Als dat het geval is kan van overheidswege een
bijdrage worden gedaan om de business case voor partijen aantrekkelijker
te maken. De leden van de VVD-fractie vragen de Staatssecretaris daar
nader op in te gaan. Wanneer zal daartoe worden overgegaan? Hoe wordt
dat gereglementeerd? Hoe wordt daar toezicht op gehouden, in die zin dat
er voor alle partijen een gelijk speelveld ontstaat?
De in februari 2021 voorgehangen versie van het conceptbesluit maakt het
mogelijk dat de overheid een bijdrage doet aan aanbieders om deelname
aan het stelsel aantrekkelijker te maken. In de onderhavige versie heb ik
deze mogelijkheid laten vervallen. Gelet op de huidige volwassenheid van
de markt (de ruimte buiten het publieke domein, maar ook de verdere
ontwikkeling van de eIDAS markt), lijkt het doen van een bijdrage niet
nodig. Mocht in de praktijk blijken dat er toch onvoldoende partijen
deelnemen, kan worden overwogen of een bijdrage alsnog wenselijk is. In
dat geval wordt het besluit gewijzigd om een bijdrage mogelijk te maken.
Het besluit schrijft voor dat gegevens over gebruikers op zodanige wijze
moeten worden bewaard dat gegevens over gebruikers niet herleidbaar
zijn tot gegevens over het gebruik van het middel door die gebruikers.
Verder kan een aanbieder van een identificatiemiddel zonder nadere
handeling geen gegevens commercieel verhandelen. De leden van de
VVD-fractie vragen de Staatssecretaris nader aan te geven wanneer en

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

3

onder welke voorwaarden gegevens van gebruikers commercieel mogen
worden verhandeld.
Gegevens van gebruikers die zijn verkregen voor authenticatie bij publieke
dienstverleners mogen niet worden verwerkt of verstrekt voor aan ander
doel dan authenticatie. Verhandelen van deze gegevens is onder geen
enkele voorwaarde toegestaan. In de novelle die nu aanhangig is bij uw
Kamer is opgenomen dat een aanvraag voor erkenning wordt afgewezen
indien een aanvrager niet aannemelijk heeft gemaakt dat met de
erkenning geen inkomsten worden verkregen uit het verhandelen of
verstrekken van deze gegevens.
In de toelichting wordt ingegaan op de twee verschillende regimes voor
identificatiemiddelen voor natuurlijke personen enerzijds en bedrijven en
instellingen anderzijds. Er is eerder aangekondigd dat de twee regimes
worden samengevoegd. De leden van de VVD-fractie vragen de Staatssecretaris daar nader op in te gaan. Wat wordt bedoeld en wat wordt hier
beoogd?
Het wetsvoorstel digitale overheid bevat inderdaad twee regimes voor
door publieke dienstverleners te accepteren identificatiemiddelen. Dit is
eerder in de praktijk zo gegroeid. Samenvoeging is een ingrijpende
wijziging, zowel voor de aanbieders van inlogmiddelen, en daarmee ook
voor burgers, bedrijven en overheden die van deze inlogmiddelen
afhankelijk zijn. Voor de korte termijn, ter borging van de continuïteit van
middelen, wordt dit daarom niet gewijzigd. In de tweede tranche van de
Wet digitale overheid zal de regering een voorstel doen voor samenvoeging van het burger- en bedrijvendomein. Hiermee wordt aangesloten
op de eIDAS systematiek, waarbij op persoon wordt geauthentiseerd en
hieraan vervolgens een bevoegdheid (bijvoorbeeld handelen namens een
bedrijf) wordt gekoppeld. Om de samenvoeging voor deelnemers zo
makkelijk mogelijk te laten verlopen, uniformeer ik de toelatingseisen en
de toelatingsprocedure voor beide domeinen nu al in de uitvoeringsregelgeving.
De leden van de VVD-fractie vragen aandacht voor het punt van «open
source». Is «open source» een vereiste voor publieke en private
aanbieders? Is «open source» met deze AMvB verplicht? Wordt «open
source» straks toegevoegd aan het toetsingskader voor toelating? Wat is
daarover aan de Eerste Kamer toegezegd? Hoe verhoudt het wetsvoorstel
Wet digitale overheid, dat momenteel nog in de Eerste Kamer in behandeling is, zich tot de onderhavige AMvB als het gaat om «open source»?
Moet het wetsvoorstel Wet digitale overheid worden aangepast? Wordt
overwogen om bij de Tweede Kamer daarvoor een novelle in te dienen?
Wat zijn daarvan de gevolgen voor de onderhavige AMvB? Gaarne krijgen
de leden van de VVD-fractie een reactie van de Staatssecretaris.
In antwoord op vragen van de Eerste Kamer over het wetsvoorstel digitale
overheid is toegezegd om het principe van open source wettelijk te
verankeren. Er is inmiddels een novelle aanhangig in de Tweede Kamer
waarin dit is opgenomen. De in de novelle voorgestelde wijzigingen
houden in dat in het toelatingsproces zal worden getoetst of open source
in voldoende mate is toegepast. Daarbij wordt gekeken of voor functionaliteiten een open source alternatief voorhanden is, of dat voldoende wordt
ondersteund gelet op de veilige inzet ervan en of dit de continuïteit van
middelen voor burgers en bedrijven niet raakt. Na toelating vindt toezicht
plaats. In de kern betekent dit dat ik, omdat ik de voordelen van open
source zoals deze naar voren zijn gebracht onderschrijf, inzet op het open
source maken van inlogmiddelen. Om uitvoering te geven aan dit nieuwe
toetsingscriterium is het onderhavige besluit aangevuld. In dit besluit is

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

4

vastgelegd dat een aanvrager van een erkenning uiteen moet zetten in
welke mate de werking van de gebruikte software transparant is voor
gebruikers, bijvoorbeeld door gebruik van open source software.
Voorts vragen de leden van de VVD-fractie wat de stand van zaken is met
betrekking tot de AMvB’s die opgesteld moeten worden ingevolge de Wet
digitale overheid en die al bij de Staten-Generaal zijn voorgehangen? Zijn
deze inmiddels voorgelegd aan de Raad van State voor advies? Welke
AMvB’s moeten nog bij de Staten-Generaal worden voorgehangen?
Gaarne krijgen de leden van de VVD-fractie een reactie van de
Staatssecretaris.
Behalve de onderhavige maatregel van bestuur, zijn nog twee algemene
maatregelen van bestuur op grond van het wetsvoorstel digitale overheid
aan de Staten-Generaal aangeboden in het kader van de voorhangprocedure: het Besluit digitale overheid en het Besluit bedrijfs- en organisatiemiddel. Voor al deze algemene maatregelen van bestuur heeft de Eerste
Kamer de termijn gestuit. Bij memorie van antwoord is verzocht deze
stuiting op te heffen. De Eerste Kamer heeft daarmee niet ingestemd.
Daarom zijn deze conceptbesluiten nog niet voor advies aangeboden aan
de Raad van State. De novelle bij het wetsvoorstel beoogt een aantal
onderwerpen op wetsniveau te regelen die in het oorspronkelijke
wetsvoorstel voorzien waren voor regeling in het Besluit bedrijfs- en
organisatiemiddel en de onderhavige maatregel van bestuur. Als gevolg
daarvan én van de verdere inzichten die worden opgedaan in de continue
dialoog met de uitvoerders en de verdere uitwerking van de voorstellen,
zijn er enkele aanpassingen in deze algemene maatregelen van bestuur
aangebracht. Ter wille van de leesbaarheid zijn deze algemene maatregelen van bestuur integraal in vernieuwde versie aan de beide Kamers
verzonden, waarbij de hoofonderwerpen van die wijzigingen zijn
aangeduid in de aanbiedingsbrief bij die stukken. Dit om de beide Kamers
hierover met oog op de behandeling van de novelle inzicht te bieden.
Deze gewijzigde versies vervangen daarmee de eerdere versies in de
voorhang.
De leden van de VVD-fractie stellen de volgende vragen over de Artikelsgewijze toelichting
Artikel 19
Artikel 19 gaat over de borging van marktconforme tarieven tussen
erkende partijen. Ingevolge dat artikel kan de Minister een tarief
vaststellen (...) indien het door de houder van een erkenning gehanteerde
tarief hoger is dan marktconform. Wat wordt precies in dit artikel
geregeld? Wie bepaalt wat «marktconform» is? Kan daar verschil van
mening over bestaan? Wie beslist er dan? Gaarne krijgen de leden van de
VVD-fractie een reactie van de Staatssecretaris.
Het wetsvoorstel digitale overheid bevat een grondslag voor het stellen
van eisen aan de tarieven die aanbieders van inlogmiddelen in rekening
brengen voor een inlogmiddel. Dergelijke eisen kunnen nodig zijn om te
zorgen dat toegang tot overheidsdienstverlening toegankelijk blijft. Gezien
de terugvaloptie van het gratis publieke identificatiemiddel voor burgers
en, in de toekomst ook voor bedrijven, ligt het niet in de rede dat dit
probleem in de praktijk aan de orde zal zijn. Bij een te hoog tarief zal een
aanbieder zich immers uit de markt prijzen. Daarom worden met dit
besluit geen eisen gesteld met betrekking tot het tarief en heb ik daarom
een eerder opgenomen bepaling over dit onderwerp laten vervallen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

5

Artikel 31
Artikel 31 gaat over eisen aan erkende ontsluitende diensten. De leden
van de VVD-fractie vragen zich af of artikel 31 lid goed geformuleerd is en
dan met name de verbinding met sub a, b en c.
In artikel 9, derde lid van het wetsvoorstel is bepaald dat het mogelijk is
om private ontsluitende diensten toe te laten wanneer dit noodzakelijk is
«voor de continuïteit van de elektronische dienstverlening door bestuursorganen en aangewezen organisaties». Formele toelating van private
ontsluitende diensten is niet nodig. Gebleken is dat ook zonder formele
toelating private ontsluitende diensten hun functie kunnen vervullen.
Daarom is artikel 31, dat ziet op eisen van de erkende ontsluitende dienst,
komen te vervallen.
CDA
De leden van de CDA-fractie hebben met belangstelling kennisgenomen
van het Ontwerpbesluit identificatiemiddelen voor natuurlijke personen
Wdo. Deze leden hebben over het besluit een aantal vragen.
De leden van de CDA-fractie vragen, hoe het voorliggende Ontwerpbesluit
zich verhoudt tot de visiebrief digitale identiteit die de Staatssecretaris
onlangs naar de Kamer heeft gestuurd (Kamerstuk 26 643, nr. 743). Deze
leden vragen in het bijzonder naar de digitale bronidentiteit, sectorale
identiteitsmiddelen en het aangekondigde samenwerkings-platform rond
wet- en regelgeving waaraan leveranciers van identificatiemiddelen
kunnen deelnemen.
Dit besluit regelt de eisen voor toelating van inlogmiddelen voor de eerste
tranche van de Wet digitale overheid. Dit besluit regelt niet de eisen voor
toelating van sectorale identiteitsmiddelen zoals bijvoorbeeld een
advocatenpas. Onder de Wdo zouden dergelijke inlogmiddelen, onder
voorwaarden, ook toegelaten kunnen worden voor gebruik door een
specifieke doelgroep (artikel 15, lid 5 Wdo). In het kader van het Europese
digitale identiteit framework, de revisie van de eIDAS verordening, werk ik
aan de daarvoor benodigde uitwerking van de digitale bronidentiteit. Ook
werk ik aan het opzetten van een samenwerkingsplatform rond het
onderwerp van dit Europese digitale identiteit framework waarin private
partijen (waaronder leveranciers van identiteitsmiddelen), (semi)overheden en wetenschap open deel kunnen nemen aan de vorming van de
toekomstige Nederlandse digitale identiteit infrastructuur.
De leden van de CDA-fractie constateren dat de Staatssecretaris beoogt in
het Ontwerpbesluit zo weinig mogelijk technische aspecten vast te leggen.
Het Ontwerpbesluit blijft techniekonafhankelijk en formuleert in plaats
daarvan doelvoorschriften die gebaseerd zijn op de eIDAS en AVG. Omdat
private aanbieders behoefte kunnen hebben aan duidelijkheid over hoe
aan die doelvoorschriften kan worden voldaan, wordt in «good practices»
uiteengezet welke praktische invulling van een doelvoorschrift zal leiden
tot een conclusie dat voldaan is aan het voorschrift. Aan de hand van
ervaringen in en signalen uit de uitvoeringspraktijk wordt bepaald of en in
welke gevallen deze «good practices» worden opgesteld. Deze worden
dan openbaar gemaakt. Zijn er al voorbeelden van deze «good practices»,
zo vragen de leden van de CDA-fractie.
Zoals door de vragenstellers aangeven wordt, zowel in het onderhavige
besluit als in de ministeriële regeling waarmee de eisen nader worden
ingevuld, zoveel mogelijk gebruik gemaakt van techniekneutrale eisen
waarmee eisen worden gesteld aan het te bereiken doel en niet aan het

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

6

middel waarmee dat doel wordt bereikt. Voor potentiële aanvragers heeft
dat als voordeel dat zij meer ruimte hebben om op eigen wijze en met de
techniek van het moment invulling te geven aan het gestelde doel.
Om potentiële aanvragers aan te geven op welke wijze in ieder geval
invulling kan worden gegeven aan een doelvoorschrift, kunnen «good
practices» worden opgesteld. Een invulling die in lijn is met «good
practices» voldoet in ieder geval aan de gestelde eis, terwijl een andere
invulling mogelijk blijft. Een voorbeeld is de inrichting van een rapportage
waarmee een aanvrager van een erkenning inzichtelijk maakt dat een
identificatiemiddel waarop de aanvraag ziet voldoet aan de
betrouwbaarheids- en veiligheidseisen.
De leden van de CDA-fractie constateren dat de eisen aan publieke en
private middelen in beginsel gelijk zijn, tenzij dit expliciet anders is
geregeld (in ministeriële regelingen). Zo hoeven publieke middelen geen
aanvraag te doen: deze worden ambtshalve aangewezen. Deze aanwijzing
kan pas plaatsvinden wanneer is gebleken en kan worden gemotiveerd
dat aan alle eisen is voldaan. De leden van de CDA-fractie vragen hoe
wordt bepaald dat aan alle eisen is voldaan. Wordt deze motivering
openbaar gemaakt?
Een aanwijzing voor een publiek middel wordt ambtshalve verleend en
niet op aanvraag. Omdat de Minister van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties verantwoordelijk is voor het verzorgen en voor het
aanwijzen van publieke identificatiemiddelen zou het indienen van een
aanvraag een overbodige stap zijn. De toelatingsprocedure verloopt
verder op dezelfde wijze als bij een privaat middel. Een aanwijzing wordt
gemotiveerd en gepubliceerd in de Staatscourant. Dat geldt ook voor een
intrekking of wijziging van aanwijzing.
De leden van de CDA-fractie constateren, dat identificatiemiddelen die
door EU-lidstaten aangemeld en eIDAS-genotificeerd zijn, niet het
nationale toelatingstraject hoeven te doorlopen om te worden geaccepteerd, omdat deze middelen al op grond van artikel 7, eerste lid, onderdeel
c, van de wet worden geaccepteerd. De verantwoordelijkheid voor dit
middel ligt bij de lidstaat die dit heeft genotificeerd. De leden van de
CDA-fractie vragen, of een aanbieder van een eIDAS-genotificeerd
identificatiemiddel, die dit middel ook wil aanbieden aan Nederlandse
burgers, dan niet het toelatingsproces hoeft te doorlopen, in tegenstelling
tot andere middelenaanbieders. Leidt dit niet tot een mogelijk concurrentievoordeel, zo vragen deze leden.
Een identificatiemiddel wordt in het kader van eIDAS genotificeerd als
onderdeel van een stelsel van een lidstaat. Wanneer een identificatiemiddel dat is genotificeerd voor een bepaald stelsel buiten de context van
dat stelsel wordt aangeboden, bijvoorbeeld voor gebruik binnen het
Nederlandse stelsel, geldt de notificatie niet. Genotificeerde middelen
worden dus niet door die notificatie onderdeel van het Nederlandse
eID-stelsel.
Een genotificeerd middel kan dus niet zonder toelating worden aangeboden aan Nederlandse burgers om rechtstreeks binnen het Nederlandse
stelsel te worden gebruikt. Een Nederlandse burger kan een genotificeerd
middel aanvragen, voor zover de inrichting van het genotificeerde stelsel
dat toelaat. Veelal zijn die mogelijkheden voor anderen dan ingezetenen
beperkt, omdat die stelsels zijn gericht op toegang tot dienstverlening in
de desbetreffende lidstaat. Daarom zal in de regel een met het burgerservicenummer vergelijkbaar identificatienummer van de notificerende
lidstaat nodig zijn.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

7

Een Nederlandse burger kan een dergelijk middel vervolgens enkel
gebruiken via het eIDAS-knooppunt. Voor gebruikers is het onderscheid
merkbaar tussen een middel dat behoort tot het nationale stelsel en een
middel dat behoort tot een stelsel van een andere EU-lidstaat. In het
inlogproces krijgt een gebruiker eerst de keuze uit de middelen die
behoren tot het nationale stelsel. Om te kiezen voor een middel dat
behoort tot een stelsel van een andere lidstaat zal de gebruiker moeten
kiezen voor de optie «eIDAS» waarna de verschillende genotificeerde
stelsels kunnen worden gekozen. Identificatiemiddelen die in het kader
van eIDAS zijn genotificeerd hebben dus een zodanig andere positie ten
opzichte van door Nederland toegelaten middelen dat van concurrentievoordeel geen sprake zal zijn.
De leden van de CDA-fractie constateren dat verschillende artikelen of
onderdelen daarvan op verschillende tijdstippen in werking kunnen treden
(artikel 34). Deze leden vragen, of hiermee bijvoorbeeld de mogelijkheid
ontstaat dat sommige middelen eerder worden toegelaten dan andere.
Zoals in het antwoord op de eerste vraag is aangegeven, zijn de eisen aan
private middelen zelfstandig leesbaar, en verwijzen de artikelen over
publieke middelen hiernaar. De inwerkingtreding van de eisen voor de
private middelen is dus nodig voor de inwerkingtreding van de eisen aan
publieke middelen, andersom niet. Door deze opzet zou het theoretisch
mogelijk zijn om de toelating van een privaat middel eerder te verlenen
dan voor een publiek middel. Gelet op het maatschappelijk nut van
publieke identificatiemiddelen en de positie van die middelen in het
wetsvoorstel ligt een dergelijke constructie niet in de rede. Ik ben niet
voornemens de betreffende artikelen op verschillende tijdstippen in
werking te laten treden.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2021–2022, 26 643, nr. 810

8