Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2011–2012

32 415 (R 1915)

Bepalingen omtrent de verlening van visa voor
de toegang tot de landen van het Koninkrijk
(Rijksvisumwet)

Nr. 12

VERSLAG VAN DE STATEN VAN SINT MAARTEN
Vastgesteld 8 maart 2012
De bespreking van de onderhavige voorstel van rijkswet heeft dezerzijds
aanleiding gegeven tot het maken van de navolgende op- en aanmerkingen.
De in de Staten van Sint Maarten aanwezige fracties stellen dat na
10-10-10 de Staten van het nieuwe land Sint Maarten het voorstel van
rijkswet nimmer officieel via vastgestelde procedures aan de Staten is
aangeboden. Desondanks hebben de Staten van Sint Maarten het goed
gevonden om hun inbreng te geven over het onderwerp.
Met belangstelling hebben de Staten kennisgenomen van de gewisselde
stukken en kunnen naar aanleiding daarvan kort hun mening geven.
Nederland beoogt met een Rijksvisumwet te komen tot eenvormigheid
van het visumbeleid in Caribisch Nederland. De in de Rijkswet op te
nemen bepalingen zijn niet van toepassing in Europees Nederland.
Hiermee wordt al een eerste uitzondering gemaakt op de interpretatie van
het begrip «Rijkswet». Nederland stelt voorts, zie memorie van toelichting
bij het concept, dat het vraagstuk van het visumbeleid wordt aangemerkt
als Koninkrijksaangelegenheid omdat het de Internationale positie van het
Koninkrijk raakt of kan raken: «het visumbeleid is ook een Koninkrijksaangelegenheid omdat het de reismogelijkheden van vreemdelingen met een
bestemming in het Koninkrijk beïnvloedt en het mede daarom de –
alledaagse – betrekkingen met het buitenland betreft», aldus de opvatting
van Nederland in het concept verwoord.
Daarnaast beoogt het concept de Minister van Buitenlandse Zaken van
Nederland een bijzondere positie te willen geven, namelijk die van de
eindverantwoordelijke Minister en dat de uitoefening van zijn bevoegdheden niet afhankelijk kan worden gesteld van de instemming van de
andere landen van het Koninkrijk. Deze opvatting correspondeert niet met
het feit dat toelating en uitzetting op nationaal niveau een bevoegdheid
van de landen is. De vraag is dan ook wat bij een eventuele invoering van
de voorgestelde Rijkswet feitelijk die bevoegdheid zal inhouden en in
hoeverre dit correspondeert met de nieuwe staatkundige structuur.

kst-32415-12
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2012

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 415 (R 1915), nr. 12

1

Verder wordt de eis van eenvormigheid in het visumbeleid gesteld. Ook
deze eis van eenvormigheid doet geen recht aan de nieuwe staatkundige
structuur, de zelfstandige positie van de landen, en houdt onvoldoende
rekening met de specifieke belangen en geografische ligging van de
landen, met name in het Caribische gedeelte.
In het concept wordt voorts gesteld dat het visumbeleid een instrument is
van het buitenlandsbeleid. De Staten zijn van mening dat het bij visumverstrekking in essentie gaat om toelating. Het beleid inzake toelating komt,
zoals hiervoor reeds is opgemerkt, aan de individuele landen toe. Het zijn
de landen die op basis van hun economische, sociale en openbare orde
situatie moeten beoordelen wie wel of niet wordt toegelaten.
De Staten kunnen zich vanwege de hiervoor genoemde reden niet vinden
in de opvatting van Nederland. Daarnaast stelt het Statuut in artikel 24:
«Overeenkomsten met andere mogendheden en met volkenrechtelijke
organisaties, welke Aruba, Curaçao of Sint Maarten raken, worden
gelijktijdig met de overlegging aan de Staten-Generaal aan het vertegenwoordigende lichaam van Aruba, Curaçao onderscheidenlijk Sint Maarten
voorgelegd. Het is dan onjuist te stellen, zie memorie van toelichting bij
het concept, dat de landen kennis kunnen nemen van het buitenlandsbeleid uit de gedachtewisseling met de Tweede Kamer.
In de verslagen van Aruba en Curaçao respectievelijk en in het bijzonder
in de inbreng van zowel de Arubaanse PDR-fractie als de Curaçaose
MAN-fractie, zijn de knelpunten die de ongewijzigde goedkeuring van het
voorstel van Rijksvisumwet met zich zullen meebrengen dusdanig
geformuleerd dat zij ook de gevoelens van de Staten van Sint Maarten
verwoorden. Met het oog hierop sluiten de Staten van Sint Maarten zich
aan hetgeen door deze twee fracties in hun respectievelijke verslagen
hebben opgenomen.
Dit verslag geldt als Eindverslag.
Aldus vastgesteld in de vergadering van de Centrale Commissie van de
8ste maart 2012.
De Rapporteur,
G. R. Arrindell

Tweede Kamer, vergaderjaar 2011–2012, 32 415 (R 1915), nr. 12

2