Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2012–2013

33 556

Wijziging van enkele wetten van het Ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
(Verzamelwet SZW 2013)

Nr. 3

MEMORIE VAN TOELICHTING
I. ALGEMEEN
§ 1. Inleiding
Dit wetsvoorstel wijzigt een aantal wetten op het terrein van het ministerie
van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW). De wijzigingen betreffen
met name het gebied van de socialezekerheidswetgeving. Het
wetsvoorstel behelst onder andere wijzigingen die voortvloeien uit door
het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (UWV) en Sociale
Verzekeringsbank (SVB) aangedragen knelpunten in de uitvoering.
Hiernaast dienen enkele voorstellen ter verduidelijking en nadere invulling
van eerder gemaakte beleidskeuzes en het herstellen van omissies. Tot
slot is de maatregel «temporiseren heffingskorting in het referentieminimumloon» uit het Regeerakkoord opgenomen in dit wetsvoorstel (bijlage
bij Kamerstukken II, 33 410, 2012–2013, nr. 15, onder F, sociale zekerheid,
punt 80). Met de voorgestelde wijzigingen worden geen substantiële
beleidswijzigingen beoogd. Het wetsvoorstel behelst derhalve enkel
zogenoemd «klein beleid». Hiermee voldoet het wetsvoorstel aan de drie
criteria die de regering in de brief van 20 juli 2011 heeft gesteld aan
verzamelwetgeving, nl. onderlinge samenhang, geen omvangrijke en
complexe onderdelen en geen politiek omstreden inhoud (Kamerstukken I
2010/11, 32 500 VI, M).
In het artikelsgewijze deel van de memorie van toelichting wordt nader
ingegaan op de verschillende wijzigingsvoorstellen. Dit wetsvoorstel is
door de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de toetsende
instanties voorgelegd. Door het UWV, de SVB, en de Inspectie SZW zijn
toetsen uitgebracht. Tevens is advies gevraagd aan de gemeenten via het
Uitvoeringspanel en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG).

kst-33556-3
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2013

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

1

§ 2. Uitvoering1
Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
Het UWV acht alle onderdelen uit het voorstel uitvoerbaar en
handhaafbaar. Aan de verruimde verrekeningsbevoegdheid zal invulling
gegeven kunnen worden per 1 oktober 2013. Dit staat de beoogde
inwerkingtreding van het wetsvoorstel met ingang van 1 juli 2013 niet in
de weg. De incidentele kosten worden door het UWV begroot op
€ 275.000. Op basis van een bestuurlijke afspraak tussen het ministerie
van SZW en het UWV worden uitvoeringskosten als gevolg van beleidswijzigingen kleiner dan € 1 miljoen binnen het reguliere budget van het
UWV opgevangen.
Sociale verzekeringsbank
De SVB acht de voorgestelde wijzigingen goed uitvoerbaar en
handhaafbaar. Invoering van de wetswijziging met ingang van de
beoogde datum van 1 juli 2013 is haalbaar. De eenmalige en structurele
effecten op de uitvoeringskosten zijn verwaarloosbaar. De SVB heeft in de
uitvoeringstoets gevraagd om uitbreiding van het voorstel met een aantal
punten. In overleg met de SVB zijn deze punten in het voorstel
opgenomen.
Inspectie Sociale Zaken en Werkgelegenheid
Het conceptwetsvoorstel geeft de inspectie geen aanleiding tot opmerkingen over de toezichtbaarheid.
Uitvoeringspanel en Vereniging van Nederlandse Gemeenten
Het uitvoeringspanel acht het wetsvoorstel uitvoerbaar maar heeft wel
gevraagd de voorgestelde wijziging betreffende de langdurigheidstoeslag
te verduidelijken. Deze verduidelijking is alsnog in het wetsvoorstel
opgenomen. De VNG heeft zich bij het advies van het uitvoeringspanel
aangesloten.
II. ARTIKELSGEWIJZE TOELICHTING
Artikel I (Algemene Kinderbijslagwet)
Onderdeel A (artikelen 14a, derde lid, 15, eerste lid, 15a, eerste en tweede
lid, 16, tweede lid, 17, eerste, tweede en derde lid, 17a, eerste en tweede
lid, 17g, vierde lid, 19, onderdeel c, 24, eerste en tweede lid, en artikel 24c,
tweede lid en derde lid, onder b).
Bij de Wet van 22 december 2005, houdende wijziging van enige
socialeverzekeringswetten in verband met de beëindiging van de
verzekeringsplicht van in het buitenland wonende uitkeringsgerechtigden
(Stb. 718) zijn met ingang van 1 januari 2006 de op dat moment nog
bestaande grondslagen voor de verplichte verzekering van in het
buitenland wonende uitkeringsgerechtigden geschrapt. De betreffende
uitkeringsgerechtigden werden vanaf dat moment aan de wetgeving van
hun woonland onderworpen. Een bepaalde groep uitkeringsgerechtigden
heeft echter wel recht op kinderbijslag behouden. Dit is de groep
personen die thans onder artikel 7c van de Algemene Kinderbijslagwet
(AKW) valt en die voor 1 januari 2006 voortgezet verzekerd was op grond
1

De ontvangen reacties van het UWV, de SVB en de VNG zijn er inzage gelegd bij het Centraal
Informatiepunt Tweede Kamer

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

2

van artikel 27, eerste lid, van het Besluit uitbreiding en beperking kring
verzekerden volksverzekeringen 1999 (Stb. 1998, 746). Hoewel deze
personen wel recht op kinderbijslag hebben, zijn zij geen verzekerde in de
zin van de AKW. Omdat de in de artikelen 14a, derde lid, 15, eerste lid,
15a, eerste en tweede lid, 16, tweede lid, 17, eerste, tweede en derde lid,
17a, eerste en tweede lid, 17g, vierde lid, 19, onderdeel c, 24, eerste en
tweede lid, en artikel 24c, tweede lid, en derde lid, onderdeel b, van de
AKW opgenomen bepalingen zich richten tot of betrekking hebben op de
verzekerde, zijn deze onbedoeld niet van toepassing op de in artikel 7c
bedoelde uitkeringsgerechtigden. Bij de bovengenoemde wet van
22 december 2005 is per abuis nagelaten de genoemde artikelen hierop
aan te passen. Zodoende gelden deze bepalingen niet voor de personen
die hun recht ontlenen aan artikel 7c AKW. Met dit onderdeel wordt deze
omissie gecorrigeerd, waarmee de genoemde bepalingen ook van
toepassing worden op personen die hun recht ontlenen aan artikel 7c van
de AKW.
Onderdeel B (artikel 17g)
Tot de inwerkingtreding van de 4e tranche van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) was het voor een bestuursorgaan op grond van algemene
publiekrechtelijke beginselen mogelijk om een aan een belanghebbende
te betalen geldschuld (zoals proceskostenvergoeding, griffierechten en
andere vormen van schadevergoeding, waaronder wettelijke rente) te
verrekenen met een vordering uit onverschuldigde betaling die het
bestuursorgaan op een belanghebbende had.
Het sindsdien geldende artikel 4:93, eerste lid, Awb bepaalt dat verrekening van een geldschuld met een bestaande vordering slechts
geschiedt, voor zover in de bevoegdheid daartoe bij wettelijk voorschrift is
voorzien. Voor de verrekening van een onverschuldigde betaling met een
uitkering is al een wettelijke regeling in de materiewetten opgenomen. In
de tweede plaats kan verrekening plaatsvinden met een uitkering van een
andere instantie, zoals de SVB of gemeente. Voor andere vormen van
verrekening bestaat thans geen expliciete (bestuursrechtelijke) wettelijke
basis. Door middel van de voorgestane wijziging wordt tussen de eerste
stap (verrekening met uitkering of toeslag) en de volgende stap (verrekening met uitkering van een andere instantie) een stap tussengevoegd,
namelijk verrekening met een vordering anders dan uitkering of toeslag
die een belanghebbende op het bestuursorgaan heeft.
Het gaat om: artikel 17g van de Algemene Kinderbijslagwet (AKW), artikel
45 van de Algemene nabestaandenwet (Anw), artikel 17i van de Algemene
Ouderdomswet (AOW), artikel 14g van de Toeslagenwet (TW), artikel 27g
van de Werkloosheidswet (WW), artikel 29g van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), artikel 54 van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ), artikel 24 van de Wet inkomensvoorziening oudere werklozen (Wet IOW), artikel 28 van de Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
werknemers (IOAW), artikel 28 van de Wet inkomensvoorziening oudere
en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ),
artikelen 2:66 en 3:43 van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wet Wajong), artikel 60a van de Wet werk en bijstand
(WWB), artikel 96 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen
(Wet WIA), en artikel 45g van de Ziektewet (ZW).
Het verrekeningsartikel van de boete, waarin het nieuwe artikellid wordt
opgenomen, is van overeenkomstige toepassing verklaard op de
terugvordering van de onverschuldigde betaling, zodat een aan een
belanghebbende toekomende schadevergoeding of proceskostenvergoeding kan worden verrekend met een uitkering of toeslag van het
bestuursorgaan, een uitkering of toeslag van een ander bestuursorgaan of
een opgelegde boete.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

3

Op grond van de artikelen 4:93, derde lid en 4:98, eerste lid, van de Awb
zijn de artikelen 119, 120 en 129 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek
(BW) op de verrekening van toepassing. Dit houdt in dat wettelijke rente is
verschuldigd op het moment dat de schuldenaar met de betaling in
verzuim is en dat de verrekening terugwerkt tot en met het tijdstip waarop
de bevoegdheid tot verrekening is ontstaan.
Onderdeel C (artikel 17h)
In artikel 17h is thans geregeld dat wanneer als gevolg van verrekening
van de bestuurlijke boete (bij recidive) over de beslagvrije voet van de
uitkering, de betrokkene algemene bijstand op grond van de Wet werk en
bijstand is toegekend, een deel van de uitkering voor verrekening wordt
vrijgelaten. Dit is noodzakelijk omdat anders door cumulatie van de bruto
uitkering en de bijstandsuitkering het toetsingsinkomen in veel gevallen te
hoog zal zijn om nog in aanmerking te kunnen komen voor de
huurtoeslag, de zorgtoeslag en het kindgebonden budget. Het vrij te laten
deel van de uitkering bij de verrekening wordt bij ministeriële regeling
vastgesteld. Hiermee wordt een compensatie geboden voor het (gedeeltelijk) niet of niet meer in aanmerking komen voor genoemde toeslagen.
Omdat voor de uitvoeringsinstanties niet op voorhand duidelijk is in
hoeverre betrokkenen recht hebben op deze compensatie is het van
belang dat betrokkenen deze compensatie aanvragen bij de desbetreffende uitvoeringsinstantie. In het eerste wijzigingsonderdeel is geregeld
dat de compensatie op aanvraag wordt vastgesteld.
In het tweede wijzigingsonderdeel is geregeld dat bij ministeriële regeling
nadere regels kunnen worden gegeven voor de uitvoering van de
compensatieregeling. Dit kan noodzakelijk zijn omdat bewijsstukken van
de belanghebbende kunnen worden verlangd om bijvoorbeeld de
leefsituatie (al dan niet alleenstaand) aan te kunnen tonen en om regels te
kunnen stellen over de frequentie waarin wijzigingen in het compensatiebedrag worden doorgevoerd.
Artikel II (Algemene nabestaandenwet)
Onderdeel A (artikel 2, vijfde lid)
De afbouw van de overdraagbaarheid van de algemene heffingskorting
(ahk, in de fiscaliteit voor werkenden al vanaf 2009 afgebouwd) wordt
sinds januari 2012 ook doorvertaald naar de uitkeringshoogte (excl. AOW).
In het regeerakkoord is afgesproken dat deze afbouw in de jaren 2014 t/m
2017 wordt getemporiseerd, zodat per jaar 2,5 procentpunt wordt
afgebouwd in plaats van 5 procentpunt per jaar. Dit wetsvoorstel regelt
deze technische wijziging van de relevante wetgeving.
De maatregel betreft een tijdelijke koopkrachtmaatregel voor sociale
minima, die is afgesproken in het Regeerakkoord. De oorspronkelijke
afbouwperiode van 20 jaar wordt hierdoor verlengd naar 22 jaar. De
regering kiest in dit wetsvoorstel voor een afbouw in halfjaarlijkse stappen
van 1,25%. Deze wijze van afbouw sluit aan bij de halfjaarlijkse indexering
van de uitkeringen en de bestaande afbouwsystematiek in halfjaarlijkse
stappen. Vanaf 2018 wordt de dubbele heffingskorting in het referentieminimumloon halfjaarlijks, per januari en juli van elk jaar, weer met 2,5
procentpunt afgebouwd.
Het temporiseren van de afbouw van de dubbele algemene heffingskorting in het referentieminimumloon zal doorwerken in de volgende
regelingen:
1. Wet werk en bijstand (WWB);
2. Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
werkloze werknemers (IOAW);

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

4

3.
4.
5.

Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte
gewezen zelfstandigen (IOAZ);
Toeslagenwet (TW);
Algemene nabestaandenwet (Anw).

Inkomenseffecten
De maatregel heeft gedurende de periode 2014 tot en met 2017 een
positief inkomenseffect voor de mensen die een beroep doen op
bovenstaande regelingen. Ten opzichte van het staande beleid bedraagt
het positieve inkomenseffect circa + ¼ % per jaar, gedurende 4 jaar.
Financiële gevolgen
Het temporiseren van de afbouw van de dubbele heffingskorting in het
referentieminimumloon heeft als direct effect dat de uitkeringslasten van
de bijstandsregelingen, de Anw en de TW hoger worden in verband met
de aanpassing van de uitkeringshoogte.
Tabel 1: financiële gevolgen
In € x mln

2014

2015

2016

2017

Financiële effect

30

60

94

123

Uitvoering
De maatregel van de afbouw van de dubbele heffingskorting betreft een
aanpassing van de bedragen van de uitkering. Uitvoeringstechnisch is dit
een eenvoudig uit te voeren maatregel. Het betreft een aanpassing van de
normbedragen. De uitvoeringsinstanties (Gemeenten, SVB en UWV)
worden tijdig geïnformeerd.
Onderdeel B (artikelen 15 en 27)
In artikel XIV, onderdeel B, van de Wet van 26 maart 1998 tot wijziging van
de Vreemdelingenwet en enige andere wetten teneinde de aanspraak van
vreemdelingen jegens bestuursorganen op verstrekkingen, voorzieningen,
uitkeringen, ontheffingen en vergunningen te koppelen aan het rechtmatig verblijf van de vreemdeling in Nederland (Stb. 1998, 203) is artikel
13, tweede lid, van de Algemene nabestaandenwet met ingang van 1 juli
1998 vernummerd tot artikel 13, derde lid. Daarbij is verzuimd de
verwijzing naar artikel 13, tweede lid, in de artikelen 15, tweede lid, en 27,
tweede lid, aan te passen. Deze omissie wordt nu met terugwerkende
kracht tot en met 1 juli 1998 hersteld.
Onderdeel C (artikel 45)
Verwezen wordt naar artikel I, onderdeel B.
Onderdeel D (artikel 45a)
In artikel 45a is thans geregeld dat wanneer als gevolg van verrekening
van de bestuurlijke boete (bij recidive) over de beslagvrije voet van de
uitkering, de betrokkene algemene bijstand op grond van de Wet werk en
bijstand is toegekend, een deel van de uitkering voor verrekening wordt
vrijgelaten. Dit is noodzakelijk omdat anders door cumulatie van de bruto
uitkering en de bijstandsuitkering het toetsingsinkomen in veel gevallen te
hoog zal zijn om nog in aanmerking te kunnen komen voor de
huurtoeslag, de zorgtoeslag en het kindgebonden budget. Het vrij te laten

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

5

deel van de uitkering bij de verrekening wordt bij ministeriële regeling
vastgesteld. Hiermee wordt een compensatie geboden voor het (gedeeltelijk) niet of niet meer in aanmerking komen voor genoemde toeslagen.
Omdat voor de uitvoeringsinstanties niet op voorhand duidelijk is in
hoeverre betrokkenen recht hebben op deze compensatie is het van
belang dat betrokkenen deze compensatie aanvragen bij de desbetreffende uitvoeringsinstantie. In het eerste wijzigingsonderdeel is geregeld
dat de compensatie op aanvraag wordt vastgesteld.
In het tweede wijzigingsonderdeel is geregeld dat bij ministeriële regeling
nadere regels kunnen worden gegeven voor de uitvoering van de
compensatieregeling. Dit kan noodzakelijk zijn omdat bewijsstukken van
de belanghebbende kunnen worden verlangd om bijvoorbeeld de
leefsituatie (al dan niet alleenstaand) aan te kunnen tonen en om regels te
kunnen stellen over de frequentie waarin wijzigingen in het compensatiebedrag worden doorgevoerd.
Verder is toegevoegd dat de compensatie niet vatbaar is voor beslag.
Deze regeling komt overeen met de regeling in de Algemene wet
inkomensafhankelijke regelingen op grond waarvan in het algemeen geen
beslag op toeslagen mogelijk is.
Artikel III (Algemene Ouderdomswet)
Onderdeel A (artikel 17)
Op grond van artikel III, onderdeel B, van de Wet van 4 oktober 2012,
houdende een regeling in de sociale zekerheid van de rechtsgevolgen van
het niet aantonen van de leefsituatie na het aanbod van een huisbezoek»
(Stb. 2012, 463) heeft vernummering van een aantal leden van artikel 17
AOW plaatsgevonden. Daarbij is abusievelijk het reeds bestaande zevende
lid van dat artikel over het hoofd gezien. Ook is in dat onderdeel geregeld
dat de tweede zin van het nieuwe zevende lid vervalt; dit had moeten
worden geregeld voor het oorspronkelijke zevende lid dat nu wordt
vernummerd tot achtste lid. Een en ander wordt nu hersteld.
Onderdeel B (artikel 17i)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Onderdeel C (artikel 17j)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel C.
Artikel IV (Arbeidswet 2000 BES)
In artikel 3, eerste lid, van de Arbeidswet 2000 BES wordt ten onrechte
naar artikel 8, tweede lid, in plaats van artikel 5, tweede lid, van de Wet
ziekteverzekering BES verwezen. In artikel IV wordt de verwijzing
verbeterd.
Artikel V (Toeslagenwet)
Onderdeel A (artikel 9)
In dit artikel wordt de term «herziene bedragen» vervangen door de term
»gewijzigde bedragen». Daarmee wordt in het gehele artikel dezelfde
terminologie gebruikt. Daarnaast wordt ingevoegd dat in de Staatscourant
ook de datum met ingang waarvan deze gewijzigde bedragen gelden,
wordt vermeld.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

6

Onderdeel B (artikel 14g)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel C (artikel 14h)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Artikel VI (Werkloosheidswet)
Onderdeel A (artikel 3, vijfde lid)
Volkenrechtelijke organisaties hebben vaak een eigen sociale zekerheidsstelsel voor hun werknemers. Om te voorkomen dat deze werknemers
zowel onder het eigen stelsel van sociale zekerheid vallen als onder het
Nederlandse sociale zekerheidsstelsel, kan in die gevallen in de zetelovereenkomst die Nederland met de volkenrechtelijke organisaties afsluit,
worden bepaald dat deze werknemers zijn uitgesloten van het Nederlandse sociale zekerheidsstelsel. Daarbij stelt Nederland zich op het
standpunt dat er óf voor het Nederlandse stelsel wordt gekozen óf voor
het stelsel van de volkenrechtelijke organisatie. Het gaat om een totaalpakket waarmee de mogelijkheid tot «shoppen» waarbij men per regeling
de voor de werknemers meest gunstige voorziening kiest, wordt
voorkomen.
Nederland gaat alleen akkoord met het buiten de Nederlandse sociale
zekerheid plaatsen van de medewerkers van volkenrechtelijke organisaties
wanneer wordt voldaan aan bepaalde minimum voorwaarden. De risico’s
die minimaal gedekt moeten worden zijn ouderdom, overlijden, ziekte en
arbeidsongeschiktheid en ziektekosten. Daarbij moet het gaan om een
verplichte risicodekking, het wordt niet aan de werknemer zelf overgelaten
om zich vrijwillig te verzekeren. Het hebben van een dekking tegen het
risico van werkloosheid en een kinderbijslagregeling wordt niet als harde
eis gesteld.
Indien een internationale organisatie een sociaal stelsel kent dat voldoet
aan de minimumvoorwaarden maar een werkloosheidsverzekering in dit
sociaal stelsel ontbreekt, kan de werknemer op grond van het huidige
artikel 3, vijfde lid, onderdeel b, van de WW om die reden toch met succes
aanspraak maken op een Nederlandse WW-uitkering. Aangezien in deze
situatie voor deze Nederlandse WW-verzekering geen premie is betaald is
dit onwenselijk. Voor het draagvlak onder de werknemersverzekeringen is
het van belang dat de groep mensen die recht kan hebben op de
WW-uitkering overeenkomt met de groep mensen voor wie WW-premie
wordt betaald.
Overigens behouden medewerkers van een volkenrechtelijke organisatie
wel de mogelijkheid zich vrijwillig te verzekeren tegen de gevolgen van
werkloosheid op basis van artikel 53, eerste lid, onderdeel c WW (mits zij
aan de voorwaarden voldoen).
Onderdeel B (artikel 16, zesde lid)
De onderhavige aanpassing van artikel 16, zesde lid, van de Werkloosheidswet (WW), hangt samen met de inwerkingtreding van de Wet
beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters (Stb. 2012,
nr. 464). Op grond van die wet wordt de geschiktheid tot werken in het
kader van de Ziektewet (ZW), na het eerste ziektejaar, beoordeeld aan de
hand van de vraag of de betrokkene in staat is om meer dan 65% van zijn
maatmaninkomen te verdienen met algemeen geaccepteerde arbeid. Als
de betrokkene bij deze beoordeling minder dan 35% arbeidsongeschikt
wordt geacht, eindigt zijn recht op ziekengeld. De betrokkene kan dan een
WW-uitkering aanvragen. Als deze persoon wegens medische redenen

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

7

minder uren kan werken dan voorheen (en er dus sprake is van een
medische urenbeperking), dan zou deze persoon – zonder de onderhavige
aanpassing – een lagere WW-uitkering krijgen, vanwege verminderde
beschikbaarheid. Ingevolge artikel 47, van de WW, wordt de WW-uitkering
namelijk berekend door de breuk te nemen van het aantal uren dat men
beschikbaar is gedeeld door het aantal uren dat men voorheen werkte. De
uren die de betrokkene wegens medische redenen niet kan werken
zouden daardoor de omvang van de WW-uitkering verlagen. Door de
onderhavige aanpassing van het zesde lid, van de WW, wordt dit
ondervangen. Evenals voor de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), wordt in het zesde lid nu ook voor de ZW geregeld dat
als het aantal kalenderuren dat de betrokkene vóór zijn arbeidsurenverlies
werkte het aantal uren genomen wordt dat hij in staat is om te werken
(belastbaar is), tenzij dit leidt tot een hoger aantal uren. Door deze
aanpassing wordt het arbeidsurenverlies voor de WW dus afgestemd op
de medische urenbeperking, als de betrokkene minder dan 35% arbeidsongeschikt is.
Onderdeel C (artikel 27g)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel D (artikel 27h)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel DC
Onderdeel E (artikel 37)
In artikel 37 van de WW is de wet WIA niet opgenomen. Daaruit zou
kunnen worden afgeleid dat de overheidswerkgever die een WIA-uitkering
doorbetaalt premie aan het AWf en de sectorfondsen verschuldigd is. Dat
is niet bedoeld. Met deze wijziging wordt verduidelijkt dat als uitkeringen
op grond van de Wet WIA via de overheidswerkgever worden betaald,
premiebetaling overeenkomstig de andere wetten plaatsvindt. Dit is in
overeenstemming met de bestaande praktijk.
De overheidswerkgever is voor overheidswerknemers verplicht eigenrisicodrager voor de WW en betaalt geen premie aan een sectorfonds of
premie aan het Algemeen Werkloosheidsfonds (AWf). Indien een
overheidswerknemer een uitkering ontvangt kan UWV die rechtstreeks
betalen aan de overheidswerknemer, dan wel via de overheidswerkgever.
Als UWV de uitkering betaalt aan de overheidswerkgever ter doorbetaling
aan de overheidswerknemer, is de overheidswerkgever over de uitkering
geen premies voor het sectorfonds en het AWf verschuldigd en UWV
vergoedt die premies niet aan de overheidswerkgever.
Onderdeel F (artikel 42, vierde lid, onderdeel a)
Met de Wet vereenvoudigingen regelingen UWV is in artikel 42, vierde lid,
van de Werkloosheidswet, onder verlettering van de onderdelen a en b tot
b en c, een nieuw onderdeel ingevoegd. Daarbij is abusievelijk in
onderdeel a achter de puntkomma het woord «en» opgenomen. Deze
overbodige toevoeging wordt nu geschrapt.
Onderdeel G (artikelen 42a, tweede lid en 130i, tweede lid)
Verordening (EG) nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschap
van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die
zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PBEG L 149) is vervangen door
Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

8

van de Europese Unie van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de
socialezekerheidsstelsels ((PbEU 2004, L 166). De verwijzing in de artikelen
42a, tweede lid, en 130i, tweede lid, van de WW is hier aan aangepast.
Onderdeel H (artikel 76a)
Op grond van artikel III, onderdeel I, van de Verzamelwet sociale verzekeringen 2007 (Stb. 2007, 703) is het toenmalige vierde lid van artikel 76a
vervallen, en het zesde lid vernummerd tot vijfde lid. Daarbij is abusievelijk nagelaten de verwijzing in het nieuwe vijfde lid naar de overige
leden aan te passen. Deze omissie wordt nu hersteld.
Artikel VII (Wet algemene weduwen- en wezenverzekering BES)
Onderdeel A (artikel 12)
Bij de totstandkoming van de Wet algemene weduwen- en wezenverzekering BES die per 10 oktober 2010 in werking is getreden, is abusievelijk
in artikel 12 geen indexeringsbepaling, overeenkomstig artikel 11, zevende
en achtste lid, van die wet opgenomen. Dit wordt nu gecorrigeerd met
terugwerkende kracht tot en met 10 oktober 2010.
Onderdeel B (artikel 24a)
In artikel 24a, eerste lid, is abusievelijk tussen «convenanten» en
«andersoortige overeenkomsten» het woordje «en» weggevallen. Dit
wordt nu gecorrigeerd.
Onderdeel C (artikel 43)
Bij hoofdstuk IID, onderdeel B, van de Invoeringswet fiscaal stelsel BES is
artikel 52 van de Wet Algemene weduwen- en wezenverzekering BES per
1 januari 2011 komen te vervallen. Bij deze wijziging is over het hoofd
gezien dat in artikel 43, tweede lid, wordt verwezen naar de in artikel 52
opgenomen verplichting. Nu die verplichting niet meer bestaat kan artikel
43, tweede lid, met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2011
vervallen.
Artikel VIII (Artikelen 3:11, 3:12 en 3:22 Wet arbeid en zorg)
Een aanvraag voor een uitkering in verband met zwangerschap en
bevalling moet 2 weken voor de ingangsdatum gedaan worden. Dit geldt
zowel voor werknemers en gelijkgestelden (artikel 3:11, eerste lid, en
artikel 3:12, eerste lid) Wet arbeid en zorg) als voor zelfstandigen (artikel
3:22 lid 1). Voor werknemers en gelijkgestelden bestaat eveneens de
mogelijkheid van verlof en een uitkering in verband met adoptie en
pleegzorg: ook een aanvraag voor een uitkering in verband met adoptie
en pleegzorg moet 2 weken voor de aanvang van het verlof door de
werknemer respectievelijk 2 weken voor de datum waarop de gelijkgestelde het recht op uitkering wil laten ingaan, door hem worden gedaan
(artikel 3:11, derde lid).
Het komt regelmatig voor dat het UWV geconfronteerd wordt met (veel) te
late aanvragen. Uitkeringen die meer dan 5 jaar later worden aangevraagd
worden geweigerd, dit naar analogie van de verjaringstermijn in artikel
4:104 van de Algemene wet bestuursrecht. Het is gewenst in de Wet
arbeid en zorg een termijn waarover bij te late aanvragen wordt uitgekeerd op te nemen die aansluit bij de aanvraagtermijnen die UWV bij
andere uitkeringen hanteert (in dit verband kan bijvoorbeeld worden
verwezen naar artikel 38a, negende lid, ZW). Daarom wordt voorgesteld
dat het UWV de uitkering slechts toekent voor zover deze betrekking heeft

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

9

op zwangerschaps- en bevallingsverlof dat heeft plaatsgevonden in de
twaalf maanden voorafgaande aan de aanvraag. Voor te late aanvragen
voor een uitkering in verband met adoptie en pleegzorg wordt dezelfde
regeling voorgesteld. De huidige mogelijkheid van afwijking in bijzondere
gevallen ten aanzien van de termijn in artikel 3:11, eerste en derde lid,
artikel 3:12, eerste lid, en artikel 3:22, eerste lid, gaat nu gelden voor de
termijn van een jaar waarin het UWV met terugwerkende kracht een
uitkering toekent.
Artikel IX (Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering)
Onderdeel A (artikel 18, tiende lid)
In de arbeidsongeschiktheidswetten is vanaf 29 december 2005
opgenomen dat verzekeringsartsen bij de claimbeoordeling arbeidsongeschiktheidswetten gebruik maken van de wetenschappelijke inzichten met
betrekking tot een diagnose. Daarbij is bepaald dat de wetenschappelijke
inzichten in een ministeriële regeling worden vastgelegd. Tussen 2006 en
2011 zijn twintig verzekeringsgeneeskundige protocollen tot stand
gebracht en geïmplementeerd. Een protocol bevat een omschrijving van
de aandoening, de prognose, de diagnosestelling en de behandeling,
gekoppeld aan de beoordeling van functionele mogelijkheden en
werkhervatting. Ze ondersteunen de verzekeringsarts bij de beoordeling.
Deze protocollen zijn erop gericht om tot een verhoging van de kwaliteit
van de claimbeoordeling te komen. Zij zijn opgenomen in een ministeriële
regeling: de Regeling verzekeringsgeneeskundige protocollen.
Protocollen zijn goede instrumenten gebleken. De regering wil dan ook de
verplichting om bij de beoordeling van de arbeidsongeschiktheid de
wetenschappelijke inzichten (bij voorbeeld in de vorm van protocollen) te
gebruiken handhaven.
Het vastleggen van een protocol in een ministeriële regeling past naar de
huidige inzichten niet bij een geneeskundige richtlijn. De eerste reden is
dat verzekeringsartsen vanuit de medische optiek geredeneerd protocollen moeten gebruiken; daarvoor is geen ministeriële regeling nodig. De
tweede reden is dat de gebruikelijke periodieke actualisering van
protocollen steeds tot aanpassing van de ministeriële regeling leidt.
Afschaffen van de ministeriële regeling leidt dan ook tot minder regeldruk
en administratieve lastendruk, terwijl geen afbreuk wordt gedaan aan de
kwaliteit van de claimbeoordeling. Wel is het van belang in de wet te
waarborgen dat bij de beoordeling gebruik wordt gemaakt van wetenschappelijke inzichten. Ook het UWV hecht daar aan.
Met het oog hier op stelt de regering voor om artikel 18, tiende lid, van de
WAO in die zin te wijzigen dat de verplichting om de protocollen vast te
leggen in een ministeriële regeling vervalt. Een overeenkomstige wijziging
wordt voorgesteld met betrekking tot artikel 2, tiende lid WAZ, artikel 2:5,
zevende lid en artikel 3:1, tiende lid Wet Wajong, artikel 6, zesde lid, WIA
en artikel 19ab ZW. De huidige Regeling verzekeringsgeneeskundige
protocollen komt daarmee te vervallen.
Onderdelen B en E (artikelen 19aa en 40, eerste, tweede en derde lid)
Het is wenselijk te regelen dat het WAO-dagloon kan worden verhoogd als
aan de voorwaarden voor een (nieuw) recht op WAO-uitkering is voldaan,
maar dat recht niet ontstaat omdat de betrokkene reeds een
WAO-uitkering heeft. Het voorstel is om dat expliciet te regelen in artikel
40, eerste lid, WAO, omdat het criterium «toegenomen arbeidsongeschiktheid» tot onbillijke uitkomsten kan leiden als gevolg van de regeling
in artikel 44 WAO. Het voorgestelde artikel 40, eerste lid, WAO brengt mee
dat het UWV moet vaststellen of aan de voorwaarden voor het ontstaan
van een (tweede) recht op WAO-uitkering is voldaan alsof er geen (eerste)

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

10

recht op WAO-uitkering bestaat. In dat geval kan het dagloon worden
herzien, mits het dagloon van het (tweede) niet-ontstane recht hoger zou
zijn geweest dan het dagloon van het (eerste) bestaande recht. Om dit
goed te regelen wordt, evenals in de Wet WIA, expliciet in artikel 19aa
WAO geregeld dat geen nieuw, tweede recht op WAO-uitkering kan
ontstaan.
Onderdeel C (artikel 29g)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel D (artikel 29h)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Artikel X (Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen)
Onderdeel A (artikel 2, tiende lid)
De verplichting om geneeskundige protocollen vast te leggen vervalt.
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel IX, onderdeel A.
Onderdeel B (artikel 54)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel C (artikel 54a)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II onderdeel D.
Artikel XI (artikel 27d, eerste lid, Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur)
In artikel 27, eerste lid, onderdeel d, van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur wordt thans verwezen naar de
Arbeidsinspectie of de Sociale Inlichtingen- en Opsporingsdienst als de
instanties die, ressorterende onder de Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid, desgevraagd alle persoonsgegevens dienen te
verstrekken uit hun bestanden aan het Bureau bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur.
Met ingang van 1 januari 2012 zijn de organisaties en activiteiten van de
Arbeidsinspectie (AI), de Inspectie Werk en Inkomen (IWI) en de Sociale
Inlichtingen- en Opsporingsdienst (SIOD) samengevoegd in de Inspectie
SZW. Met onderhavige wijziging wordt naar de nieuwe organisatie
verwezen.
Artikel XII (artikel 1 Wet op de economische delicten)
Bij de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving
(Stb. 2012, 462) is in artikel XX, onderdeel A, artikel 1, onderdeel 1, van de
Wet op de economische delicten gewijzigd. In dit gewijzigde onderdeel 1
wordt verwezen naar artikel 18g, zesde lid, van de Wet minimumloon en
minimumvakantiebijslag. Deze verwijzing moet echter zijn artikel 18i,
zesde lid, van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag. Deze
omissie wordt hierbij hersteld.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

11

Artikel XIII (Wet financiering sociale verzekeringen)
Onderdeel A (artikel 12, eerste lid)
Omwille van de duidelijkheid is in het nieuwe derde lid van artikel 12 van
de Wet financiering sociale verzekeringen (Wfsv) bepaald dat de heffingskorting voor de volksverzekeringen geldt wanneer sprake is van een
premieplicht gedurende het gehele kalenderjaar. Bij ministeriële regeling
wordt bepaald hoe het bedrag van de heffingskorting wordt bepaald in
geval van niet premieplichtig zijn gedurende het gehele kalenderjaar.
Bij regeling van de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid van
7 december 2012, 2012-0000049118, tot wijziging van de Regeling Wfsv in
verband met inkomen premie volksverzekering en nadere regels mobiliteitsbonussen (Stcrt. 26031) is reeds een nieuw artikel 2.6a in de Regeling
Wfsv opgenomen waarbij een regeling is gegeven voor de heffingskorting
bij premieplichtigheid over een gedeelte van het kalenderjaar. Daar is
bepaald, dat het recht op het deel van de heffingskortingen dat betrekking
heeft op de volksverzekeringen wordt beperkt naar rato van de periode
dat deze personen in Nederland voor de volksverzekeringen verzekerd
zijn. Het betreft met name premieplichtigen die in het buitenland wonen
en slechts gedurende een deel van het jaar in Nederland aan de premieheffing zijn onderworpen en inwoners van Nederland die een deel van het
jaar in het buitenland verzekerd zijn omdat zij in het buitenland arbeid
verrichten. Dit nieuwe artikel is gebaseerd op artikel 13 van de Wfsv en is
op 1 januari 2013 in werking getreden.
Het nieuwe derde lid van artikel 12 van de Wfsv zal met terugwerkende
kracht in werking treden met ingang van 1 januari 2013 zodat artikel 2.6a
van de Regeling Wfsv geacht wordt gebaseerd te zijn op het nieuwe derde
lid.
Onderdeel B (artikel 61, zevende lid)
Aan het zevende lid van artikel 61 wordt een zin toegevoegd. Deze
toevoeging is wenselijk, omdat op basis van de huidige tekst (in het
bijzonder de leden 4 en 7 van artikel 61) geen opslag van 5% verschuldigd
is, nadat de SVB de schuldige nalatigheid van een premieplichtige heeft
geregistreerd maar geen beschikking heeft verzonden omdat geen actueel
adres bekend is.
Onderdeel C (artikel 62)
Een beroep tegen een beslissing van de SVB over schuldige nalatigheid
kan alleen zijn gegrond op de stelling dat de aanslag niet is ontvangen als
de belanghebbende aannemelijk kan maken dat hij de aanslag buiten zijn
schuld nooit heeft ontvangen. Dit volgt uit de huidige tekst van artikel 62.
Met de wijziging wordt een vergelijkbare regeling getroffen voor situaties
waarin de belanghebbende beweert dat hij de beslissing over schuldige
nalatigheid niet heeft ontvangen. Als de belanghebbende aanvoert dat hij
de beslissing niet heeft ontvangen, zal de Sociale verzekeringsbank dit
alleen honoreren als de belanghebbende aannemelijk kan maken dat hij
de beslissing buiten zijn schuld nooit heeft ontvangen. Deze wijziging
heeft als achtergrond het vervallen (met de Verzamelwet SZW 2012) van
de verplichting voor de SVB om beslissingen over schuldige nalatigheid
aangetekend te versturen. De verwachting is dat meer belanghebbenden
bij latere beslissingen (pensioenoverzicht, toekenning AOW) alsnog
terugkomen op de eerdere beslissing over de schuldige nalatigheid.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

12

Onderdeel D (artikel 115, eerste lid)
Op grond van artikel XVII, onderdeel B, van de Verzamelwet SZW 2012 is
artikel 44, vierde lid, van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering
(WAO) vervallen. Deze wijziging is op 1 januari 2012 in werking getreden
(besluit van 12 december 2011, Stb. 619). In verband hiermee had ook
onderdeel i van artikel 115, eerste lid, van de Wet financiering sociale
verzekeringen moeten vervallen. Deze omissie wordt hierbij hersteld. De
inwerkingtreding van deze wijziging zal terugwerken tot en met 1 januari
2012.
Artikel XIV (artikel VI, onderdeel B, Wet harmonisatie en vereenvoudiging socialezekerheidswetgeving)
Artikel VI, onderdeel B, van de Wet harmonisatie en vereenvoudiging
socialezekerheidswetgeving is in werking getreden met uitzondering van
de wijziging van artikel 2:37, tweede lid, onderdeel b, van de Wet Wajong.
Deze wijziging zou bewerkstelligen dat het in artikel 2:6 van de Wet
Wajong gebezigde begrip «inkomen», alsmede de op dat artikel
gebaseerde nadere regels, van toepassing zou worden op artikel 2:37,
tweede lid, onderdeel b, van de Wet Wajong. Dat is niet wenselijk. In
artikel 2:37, tweede lid, onderdeel b, van de Wet Wajong is namelijk
bewust gekozen voor een andere term, namelijk «inkomsten uit arbeid».
Het gaat daarbij, anders dan bij het begrip «inkomen» en de nadere
uitwerking daarvan, uitsluitend om inkomsten die de jonggehandicapte
verwerft door arbeid te verrichten die overeenkomt met zijn resterende
verdiencapaciteit. Daarom wordt voorgesteld de in artikel VI, onderdeel B,
van de Wet harmonisatie en vereenvoudiging socialezekerheidswetgeving
opgenomen wijziging van de Wet Wajong te laten vervallen.
Artikel XV (Wet inkomensvoorziening oudere werklozen)
Onderdeel A (artikel 10, zesde lid)
Met de Wet harmonisatie en vereenvoudiging socialezekerheidswetgeving
zijn de delegatiegrondslagen van de inkomensbesluiten geüniformeerd.
Abusievelijk is de delegatiegrondslag van het inkomensbesluit in de IOW
hierbij niet gewijzigd. Met dit voorgestelde artikellid wordt deze omissie
hersteld.
Onderdeel B (artikel 24)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel C (artikel 24a)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Onderdeel D (artikel 50)
In artikel 50, tweede lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere
werklozen (IOW) is bepaald dat die wet met ingang van 1 juli 2016 vervalt.
Deze bepaling is opgenomen omdat op grond van artikel 3, eerste lid,
onderdelen a en b, van de wet de persoon die als laatste recht kan hebben
op een uitkering (de persoon die op 30 juni 2011 werkloos wordt of recht
krijgt op de loongerelateerde uitkering van de WGA en op die dag 60 jaar
is) op 30 juni 2016 de leeftijd van 65 jaar bereikt. Op grond van artikel 6,
eerste lid, onderdeel f, van de wet vervalt het recht op uitkering immers
bij het bereiken van de leeftijd van 65 jaar. Met de leeftijd van 65 jaar is de
AOW-leeftijd bedoeld. Strekking van de wet is immers werkloze oudere

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

13

personen na het aflopen van hun uitkering op grond van de Werkloosheidswet of de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen een uitkering
te verstrekken ter overbrugging van de periode tot aan de AOW-leeftijd.
In Wet verhoging AOW- en pensioenrichtleeftijd wordt de AOW-leeftijd
stapsgewijs verhoogd tot 66 jaar in 2019 en 67 jaar in 2023. Bij het Besluit
aanpassing wetten inzake verhoging AOW-leeftijd is verzuimd deze
leeftijdsverhoging ook door te vertalen in de datum, genoemd in artikel
50, tweede lid, IOW. Dit wordt met deze wijziging gecorrigeerd.
Artikel XVI, onderdeel A en artikel XVII, onderdeel A (artikel 5
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 5 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen)
Elk half jaar worden bedragen herzien, genoemd in de WWB, het Besluit
bijstandverlening zelfstandigen 2004 (Bbz), de IOAW, de IOAZ, het
Inkomensbesluit volksverzekeringen en sociale voorzieningen en de
Regeling vermogenswaardering IOAZ, alsmede de grondslagen, genoemd
in de Regeling vaststelling grondslagen IOAW en de Regeling vaststelling
grondslagen IOAZ. In de WWB (artikelen 38 en 39) is al geregeld dat kan
worden volstaan met bekendmaking van de herziene bedragen door de
minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in de Staatscourant. Ten
aanzien van de halfjaarlijkse herziening van bedragen in de overige
hierboven genoemde wetten wordt nu ook bepaald dat kan worden
volstaan met mededeling in de Staatscourant, zodat het niet meer nodig is
dat de bedragen door middel van een ministeriële regeling worden
herzien. Tevens is de terminologie hierop aangepast en wordt in het
gehele artikel nu over herziening gesproken.
Artikel XVI, onderdeel B en artikel XVII, onderdeel B (artikel 6,
eerste lid Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 6, tweede lid
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen)
Bij gelegenheid van het aanpassen van de wetten aan de verhoging van
de AOW-leeftijd is vastgesteld dat alle uitkeringswetten een wettelijk
geregelde uitsluitingsgrond/eindigingsgrond hebben bij het bereiken van
de leeftijd van 65 jaar c.q. (met ingang van 1 januari 2013) de pensioengerechtigde leeftijd, bedoeld in artikel 7a van de AOW. Gebleken is echter
dat bij de IOAW en de IOAZ een dergelijke uitsluitingsgrond ontbreekt.
Met deze opdracht wordt deze omissie hersteld. In de dagelijkse uitvoeringspraktijk van beide wetten verandert hierdoor echter niets: het gaat
derhalve slechts om een technische aanpassing.
Deze wijziging kon niet worden meegenomen in het Besluit aanpassing
wetten inzake verhoging AOW-leeftijd aangezien artikel V van de Wet
verhoging AOW- en pensioenrichtleeftijd daarvoor geen grondslag biedt.
Artikel XVI, onderdeel C en artikel XVII, onderdeel C (artikel 28,
zevende lid, Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk
arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 28, zevende
lid Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

14

Artikel XVI, onderdeel D en artikel XVII, onderdeel D (artikel 29
Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers en artikel 29 Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen
zelfstandigen)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Artikel XVIII (artikel 5 Wet ongevallenverzekering BES)
Bij de omzetting van de Antilliaanse Landsverordening Ongevallenverzekering naar de Wet Ongevallenverzekering BES, is verzuimd om de
geldende maximering van het dagloon over te nemen in de Wet Ongevallenverzekering BES. Door artikel 5 aan te passen wordt deze omissie
gerepareerd. Het herstel van deze omissie zal aan de bestuurscolleges van
Caribisch Nederland worden gemeld.
Artikel XIX (Wet participatiebudget)
Onderdeel A (artikel 1)
Met de aanpassing in artikel wordt het begrip re-integratievoorziening
omschreven. Er wordt verwezen naar de voorzieningen, die op grond van
artikel 7, eerste lid, onderdeel a, van de WWB worden aangeboden.
Hiermee gaat het om alle voorzieningen, inclusief sociale activering. Ook
voor zover het college op grond van de IOAW en de IOAZ een
re-integratietaak heeft. Het gaat om de soort voorzieningen, die het
college op grond van de WWB aanbiedt en de kosten van andere
voorzieningen waarvoor het college met verwijzing naar genoemd artikel
7 van de WWB zorg draagt. De inhoud van de re-integratievoorzieningen
zijn aangeduid in de WWB. Maar ze kunnen vooral door de gemeenten
zelf worden ingevuld.
Onderdeel B (artikel 3, derde en vierde lid)
Met ingang van 1 juli 2012 is aan artikel 3 van de Wet participatiebudget
een zesde lid toegevoegd, als gevolg waarvan het niet meer is toegestaan
om aan een persoon jonger dan 27 jaar die uit ‘s Rijks kas bekostigd
onderwijs kan volgen, een re-integratievoorziening aan te bieden. Als
gevolg van die wetswijziging is het ook niet langer toegestaan het
participatiebudget in te zetten ter voorkoming van schooluitval bij
jongeren van 18 tot 27 jaar. Op grond van artikel 3, derde lid, van de Wet
participatiebudget kan het participatiebudget wel worden ingezet ter
voorkoming van schooluitval bij jongeren van 16 of 17 jaar voor wie de
leerplicht of kwalificatieplicht nog niet is geëindigd en ten aanzien van wie
het college van oordeel is dat een leer-werktraject geraden is, voor zover
deze re-integratievoorzieningen voorzien in de kosten van ondersteuning
die nodig zijn bij een leer-werktraject voor die personen. Met wijziging van
artikel 3, derde lid, van de Wet participatiebudget wordt gerealiseerd dat
het participatiebudget ook kan worden ingezet ter voorkoming van
schooluitval bij jongeren van 18 tot 27 jaar die door een leer-werktraject
alsnog een startkwalificatie kunnen behalen. Bij zowel 16-, 17- als 18- tot
27-jarigen geldt dat de inzet van het participatiebudget beperkt is tot de
bekostiging van ondersteuning bij leer-werktrajecten.
Met de aanpassing van artikel 3, vierde lid, wordt duidelijk welke wetten
van toepassing zijn bij een aanbod voor een re-integratievoorziening.
Daarmee wordt geregeld, dat ook de voorzieningen op grond van de
IOAW en IOAZ uit het participatiebudget worden bekostigd. Daarbij is
rekening gehouden met de wijzigingen die zijn aangebracht middels de
Wet tot wijziging van de wet inburgering en andere wetten in verband met

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

15

de versterking van de eigen verantwoordelijkheid van de inburgeringsplichtige (Stb. 2012, 430).
Aan dit onderdeel zal terugwerkende kracht tot en met 1 juli 2012 worden
verleend.
Artikel XX (Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
inkomen)
Onderdelen A en F (artikel 4, eerste lid en artikel 52)
Artikel 4 van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen
(SUWI) wordt per 1 januari 2014 aangepast, zodanig dat de uitzonderingsbepaling voor artikel 33 van de Kaderwet zelfstandige bestuursorganen
komt te vervallen. Hiermee wordt het voor het UWV en de SVB mogelijk
om een egalisatiereserve te vormen, in lijn met de Kaderwet zelfstandige
bestuursorganen. Een belangrijk motief voor het inrichten van een
egalisatiereserve bij het UWV en de SVB is het streven naar efficiency in
de financiële aansturing. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid stelt nadere regels vast over onder meer de maximaal toegestane
omvang van de egalisatiereserve. De grondslag voor die regels is
opgenomen in het nieuwe artikel 52 (onderdeel D).
Onderdelen D, H en J (artikelen 42, 72 en 77)
De Wet interbestuurlijk toezicht gemeentelijke inkomens- en werkvoorzieningen (Stb. 2011, 442) brengt een aantal wijzigingen aan in de hoofdstukken 7 (Toezicht) en 9 (Informatiebepalingen) van de Wet SUWI.
Eerstgenoemde wet treedt met ingang van 1 januari 2013 in werking. Op
1 juli 2012 is in werking getreden de Wet van 21 mei 2012 tot wijziging van
de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (Stb. 2012, 224).
Bij laatstgenoemde wet zijn eveneens een aantal wijzigingen doorgevoerd
in de Wet SUWI, grotendeels in verband met de opheffing van de Raad
voor werk en inkomen. In de Wet interbestuurlijk toezicht gemeentelijke
inkomens- en werkvoorzieningen is echter uitgegaan van de wetteksten
van vóór de wijziging van de Wet SUWI en is de Raad voor werk en
inkomen nog vermeld. De artikelen 42, 72 en 77 van de Wet SUWI worden
met deze wijziging met ingang van 1 januari 2013 aangepast aan de
actuele situatie.
Onderdeel E (artikel 46)
Artikel 46 van de Wet SUWI wordt met ingang van 1 januari 2014
aangepast, waarmee de eis voor UWV en de SVB om jaarlijks een
meerjarenbeleidsplan vast te stellen komt te vervallen. Belangrijke
redenen hiervoor zijn het streven naar meer efficiency en naar vereenvoudiging van de planning en controlcyclus bij de organisaties. Invoering van
nieuwe of gewijzigde wet- en regelgeving, beleidsmatige wijzigingen en
vernieuwingstrajecten met meerjarige effecten hebben reeds een eigen
planvormingsproces en landen in de jaarplancyclus van UWV en de SVB.
Tevens wordt het budgettair meerjarenkader reeds minimaal twee maal
per jaar met de organisaties gedeeld. Het meerjarenbeleidsplan heeft
daarmee een beperktere meerwaarde voor UWV, de SVB en de Minister
van SZW.
Onderdelen B, C, G en I (artikelen 30a, 33d, 62 en 73)
De wijzigingen in deze onderdelen betreffen technische wijzigingen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

16

Artikel XXI (Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten)
Onderdelen A en C (artikel 1:4, eerste lid en artikel 2:43, eerste lid)
De in dit artikel opgenomen wijziging van de artikelen 1:4, eerste lid,
onderdeel d, en 2:43, eerste lid, onderdeel d, van de Wet werk en
arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wet wajong) is opgenomen in
artikel V van de Wet vereenvoudiging regelingen SVB. In artikel [PM] van
het onderhavige wetsvoorstel is voorzien in het laten vervallen van dat
artikel V, omdat in dat artikel nog wordt uitgegaan van een wijziging van
artikel 7 van de Algemene Kinderbijslagwet die bij amendement uit het
voorstel van Wet vereenvoudiging regelingen SVB is geschrapt. Voor de
omschrijving van studerenden in de Wet wajong is niet alleen de groep
van belang die wordt genoemd in artikel 7, tweede lid, onderdeel a, van
de Algemene Kinderbijslagwet (AKW) maar ook de groep die in artikel 7,
tweede lid, onderdeel c, van de AKW wordt genoemd. Het betreft kinderen
die onderwijs in het buitenland volgen. Daarom wordt de verwijzing in
beide genoemde artikelen van de Wet wajong naar artikel 7, tweede lid,
van de AKW uitgebreid met een verwijzing naar onderdeel c.
Onderdeel B, onder 1, en onderdeel E, onder 1 (artikel 2:5, vijfde lid en
artikel 3:1, achtste lid)
Voorgesteld wordt de delegatiebepaling voor het Schattingsbesluit
arbeidsongeschiktheidswetten te harmoniseren met de delegatiebepalingen voor dat besluit zoals die zijn opgenomen in andere arbeidsongeschiktheidswetten.
Het opnemen van de mogelijkheid om bij amvb van de Wet WAJONG af te
wijken, is niet conform de motie Jurgens. In het kader van de Wet van
27 september 2012 tot wijziging van een aantal wetten op het terrein van
het Ministerie van Sociale zaken en Werkgelegenheid teneinde deze in
overeenstemming te brengen met de motie van het voormalige Eerste
Kamerlid Jurgens (Stb. 2012, 657) is besloten om de afwijkingsbevoegdheid in de WAO en de Wet WIA in de grondslagen van het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten te handhaven. Voor de
grondslagen van het Schattingsbesluit is gebleken dat het niet mogelijk is
om de methodiek van het Schattingsbesluit zoveel duidelijker in de WAO
en de Wet WIA neer te leggen dat met zekerheid kan worden vastgesteld
dat er in het Schattingsbesluit geen sprake is van afwijkingen van de
arbeidsongeschiktheidswetten. Dat zou alleen met zekerheid kunnen
worden vastgesteld als de inhoud van het Schattingsbesluit geheel op
wetsniveau zou worden geregeld. Het regelen van de inhoud van het
Schattingsbesluit in de arbeidsongeschiktheidswetten zou echter
doorgeschoten detaillering in die wetten tot gevolg hebben.
Er is thans in het Schattingsbesluit sprake van een goed doordachte, zeer
gedetailleerde regeling voor verschillende specifieke situaties. Gelet op de
diversiteit en omvang van deze bepalingen is het niet mogelijk deze op
verantwoorde wijze weg te nemen. Aanpassing leidt tot een vrij onoverzichtelijk geheel van hoofdregels en nadere uitwerkingen die worden
verdeeld over materiewetten en lagere regelgeving. Het gaat hier voorts
om onderdelen die in de huidige uitvoeringspraktijk zijn ingebed en het is
van cruciaal belang dat die uitvoeringspraktijk kan worden voortgezet. Het
bovenstaande geldt evenzeer voor de delegatiebepaling in de Wet
WAJONG zodat deze nu in overeenstemming wordt gebracht met die in
de WAO en de Wet WIA.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

17

Onderdeel B, onder 2, en onderdeel E, onder 2 (artikel 2:5, zevende lid en
artikel 3:1, tiende lid)
De verplichting om geneeskundige protocollen vast te leggen vervalt.
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel IX, onderdeel A.
Onderdelen D en F (artikelen 2:66 en 3:43)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel G
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Artikel XXII (Wet werk en bijstand)
Onderdeel A (artikel 17, tweede lid)
De WWB biedt de gemeente de mogelijkheid om een persoon die niet
voldoet aan de inlichtingenplicht een termijn te stellen waarbinnen de
inlichtingen alsnog moeten worden verstrekt. Tijdens die termijn kan het
recht op bijstand worden opgeschort en als de inlichtingen niet binnen de
gestelde termijn zijn verstrekt, kan het recht op bijstand worden
ingetrokken vanaf het moment dat de termijn gesteld is (artikel 17, juncto
artikel 54 van de WWB).
Anders dan de toenmalige regering beoogde2, en ook de huidige regering
beoogt, ontbreekt deze mogelijkheid blijkens de jurisprudentie. Volgens
de Centrale Raad van Beroep valt onder dit «anderszins onvoldoende
medewerking verlenen» als bedoeld in artikel 54, eerste lid, niet:
– het niet meewerken aan een oproep om op een bepaalde plaats en tijd
te verschijnen in verband met het aanbieden van een voorziening
gericht op arbeidsinschakeling; of
– het niet meewerken aan een onderzoek naar de voortgang van een
aangeboden voorziening gericht op arbeidsinschakeling3.
Dit omdat deze verplichtingen niet uit artikel 17, tweede lid (medewerkingsplicht in relatie tot de informatieverplichting) voort zouden vloeien
en aan anderszins onvoldoende medewerking verlenen «geen ruimere
strekking toekomt dan de in artikel 17, tweede lid, neergelegde medewerkingverplichting».4
Om deze reden wordt voorgesteld om in artikel 17, tweede lid, te
verduidelijken dat het meewerken aan de genoemde activiteiten wel
onder de medewerkingplicht vallen en dus ook onder de reikwijdte van
artikel 54, eerste lid, vallen.
Wellicht ten overvloede wordt gemeld dat deze verplichtingen geen
overlap vertonen met de in artikel 9, eerste lid, onderdeel b, opgenomen
verplichting om mee te werken aan een onderzoek naar zijn mogelijkheden tot arbeidsinschakeling. Dit omdat bij de in artikel 9, eerste lid,
onder b, opgenomen medewerkingsverplichtingen het recht op bijstand
(mede in relatie tot het voldoen aan de arbeidsverplichting en het
opstellen van het plan van aanpak) vast staat. Bij het niet nakomen van
die verplichtingen is het bepaalde in artikel 18, tweede lid, van de WWB
van toepassing. Bij het niet nakomen van de in artikel 17, tweede lid,
geëxpliciteerde medewerkingsverplichting staat het recht op bijstand niet
vast. Door geen gevolg te geven aan een oproep maakt betrokkene het
immers voor het college onmogelijk om zijn recht op bijstand in relatie
met de arbeidsverplichting dan wel het plan van aanpak vast te stellen.
2

Kamerstukken II, 2002/03, 28 870, nr. 3, p.47; Kamerstukken II, 2002/03, 28 870, nr. 13, p. 168
CRvB 14 augustus 2008, LJN BE2717
4
CRvB 30 januari 2007, LJN AZ8403
3

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

18

Toepassing van artikel 18, tweede lid, van de WWB kan alleen aan de orde
komen indien het recht op bijstand of het voortduren van het recht op
bijstand in volle omvang kan worden vastgesteld. In alle situaties waarin
het college het recht op bijstand niet of niet ten volle kan vaststellen
doordat de betrokkene in onvoldoende mate de gevraagde medewerking
verleent, is artikel 54 aan de orde.
Deze wijziging is mede op verzoek van gemeenten.
Onderdeel B (artikel 34, tweede lid)
In artikel 34, tweede lid, onderdeel f, wordt abusievelijk naar «onderdeel
p» in plaats van «onderdeel o» verwezen. Dat wordt met deze wijziging
gecorrigeerd.
Onderdeel C (artikel 35, zesde lid)
In artikel 35, zesde lid, van de Wet werk en bijstand (WWB) is voorzien in
de mogelijkheid om categoriale bijzondere bijstand te verlenen in de vorm
van een collectieve aanvullende ziektekostenverzekering (CAV). In de
praktijk heeft dit ertoe geleid dat veel gemeenten ten behoeve van hun
burgers met een minimum inkomen een CAV afsluiten, dan wel hen een
bijdrage geven in de kosten van de premie van een CAV.
In dit kader heeft de Centrale Raad van Beroep5 geoordeeld dat een
gemeentelijke bijdrage in de premie van een CAV niet is aan te merken als
«het verstrekken van bijzondere bijstand in de vorm van een CAV» zoals
letterlijk is opgenomen in artikel 35, zesde lid, van de WWB. Deze
wijziging beoogt daarom de tekst van genoemd artikellid in overeenstemming te brengen met de sinds de inwerkingtreding van de WWB
(2004) ontwikkelde uitvoeringspraktijk in het kader van de categoriale
bijzondere bijstandsverlening met betrekking tot de CAV. Van de
gelegenheid is gelijk gebruik gemaakt om het begrip «ziektekostenverzekering» in artikel 35 WWB conform de in 2006 in werking getreden
Zorgverzekeringswet te wijzigen in «zorgverzekering».
Onderdeel D (artikel 36)
In het huidige artikel 36, vijfde lid, van de WWB is bepaald dat ten aanzien
van de langdurigheidstoeslag (onder meer) artikel 44 niet van toepassing
is. Het eerste lid van artikel 44 WWB bepaalt dat de bijstand wordt
toegekend vanaf de dag waarop het recht op bijstand is ontstaan, voor
zover deze dag niet ligt voor de dag waarop de belanghebbende zich heeft
gemeld om bijstand aan te vragen. De voorgestelde wijziging van artikel
36, vijfde lid, van de WWB, voorziet erin dat artikel 44 van de WWB als
hoofdregel, net als voor de overige vormen van categoriale bijzondere
bijstand, ook gaat gelden voor de verlening van de langdurigheidstoeslag.
Het huidige vierde lid van artikel 36 van de WWB wordt door het van
toepassing verklaren van artikel 44 WWB bij de verlening van langdurigheidstoeslag overbodig. Hierdoor kan het vierde lid vervallen en worden
het huidige vijfde en zesde lid vernummerd tot vierde en vijfde lid. Met de
voorgestelde wijzigingen van artikel 36 WWB wordt bovendien het
onbedoelde effect voorkomen dat de ingangsdatum van de toe te kennen
langdurigheidstoeslag in beginsel een onbepaalde terugwerkende kracht
heeft, hetgeen voor de gemeenten tot uitvoeringsproblemen leidt.
Onderdeel E (artikel 37, vijfde lid)
Verwezen wordt naar artikel II, onderdeel A.

5

CRvB 30 augustus 2011, LJN BR7109

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

19

Onderdeel F (artikel 38)
In het eerste lid is sprake van herstel van een omissie. Artikel 20, dat
eerder abusievelijk is komen te vervallen is derhalve weer toegevoegd. In
het tweede lid wordt ter verduidelijking van de wettelijke grondslag van
het wijzigen van de aanspraak op vakantietoeslag over een inkomen,
hiertoe een lid toegevoegd aan artikel 38 van de Wet werk en bijstand.
Onderdeel G (artikel 47b)
Bij de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving is
aan artikel 41 van de Wet werk en bijstand (WWB) een tiende lid toegevoegd met betrekking tot de verlening van een machtiging door de
belanghebbende aan het college van burgemeester en wethouders voor
het instellen van onderzoek naar de verstrekte gegevens in het kader van
bijstand. Op grond van artikel 47a, tweede lid, van de WWB is artikel 41
ook van toepassing indien door de SVB algemene bijstand wordt verleend
in de vorm van een aanvullende inkomensvoorziening ouderen. In artikel
47b WWB zijn de artikelen vermeld waarbij in dit geval voor «het college»
gelezen moet worden: SVB. Verzuimd is artikel 41, tiende lid, hieraan toe
te voegen. Deze omissie wordt bij deze wijziging hersteld.
Onderdeel H (artikel 53a)
Bij de wet van 4 oktober 2012, houdende een regeling in de sociale
zekerheid van de rechtsgevolgen van het niet aantonen van de leefsituatie
na het aanbod van een huisbezoek (Stb. 463; hierna te noemen: Wet
huisbezoeken), is bij artikel VII, onderdeel C, van die wet artikel 53a van de
Wet werk en bijstand (WWB) gewijzigd. In artikel XXXIV van de Wet van
22 december 2011 tot wijziging van de Wet werk en bijstand en samenvoeging van die wet met de Wet investeren in jongeren gericht op
bevordering van deelname aan de arbeidsmarkt en vergroting van de
eigen verantwoordelijkheid van uitkeringsgerechtigden (Stb. 650), is een
samenloopbepaling met de Wet huisbezoeken opgenomen met betrekking
tot artikel 53a van de WWB. Als gevolg van deze samenloopbepaling
wordt bij de inwerkingtreding van de Wet huisbezoeken per 1 januari 2013
artikel 53a van de WWB gewijzigd zoals is bepaald bij genoemd artikel
XXXIV. Bij deze wijziging van artikel 53a van de WWB wordt o.a. verwezen
naar de gewijzigde artikelen 20 tot en met 22 van de WWB (betreft
uitkeringsnormen voor alleenstaande, alleenstaande ouders en gezinnen).
Bij de Wet afschaffing huishoudinkomentoets (wet van 12 juli 2012 tot
wijziging van de WWB in verband met herziening van de definities van
gezin en middelen) zijn genoemde artikelen 20 tot en met 22 WWB
wederom gewijzigd, waarmee ten onrechte de eerdere samenloopbepaling niet in overeenstemming is gebracht. De samenloopbepaling is
daarmee achterhaald. Reden om artikel 53a van de WWB nu te corrigeren.
Van de gelegenheid wordt tevens gebruik gemaakt om artikel 53a,
zevende lid (nieuw) redactioneel aan te passen. In de tweede zin van het
artikel komt in plaats van «herziening» te staan «herziening of intrekking».
Ook dit is bedoeld als verduidelijking.
Onderdeel I (artikel 54, derde lid)
In de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving die
per 1 januari 2013 in werking is getreden, is aan artikel 58 van de WWB
een (nieuw) eerste lid toegevoegd waarin is geregeld dat het college
verplicht is ontvangen bijstand terug te vorderen indien de belanghebbende daarmee heeft gefraudeerd (ten onrechte of tot een te hoog bedrag
aan uitkering heeft ontvangen als gevolg van het niet of niet behoorlijk

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

20

nakomen van de inlichtingverplichting). Dit geldt ook voor de SVB op
grond van artikel 47b van de WWB.
De Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving bevat
niet de verplichting voor het college of de SVB om de uitkering bij fraude
te herzien of in te trekken. Artikel 54, derde lid van de WWB, dat ziet op
intrekking of herziening van een besluit tot toekenning van bijstand, is een
bevoegdheid gebleven. Achtergrond hiervan was dat het gezien de
terugvorderingsplicht bij fraude feitelijk niet denkbaar is om herziening/
intrekking met terugwerkende kracht achterwege te laten. Immers, het
college of de SVB zijn in dergelijke omstandigheden verplicht tot
terugvordering en tot oplegging van de bestuurlijke boete, en om deze
verplichtingen na te kunnen komen zal ook de bijstand met terugwerkende kracht moeten worden herzien of ingetrokken.
Gebleken is dat hierover bij de uitvoerders misverstanden zijn ontstaan.
De suggestie is gewekt dat met artikel 54, derde lid van de WWB als «kan
bepaling» bij fraude herziening (en daarmee ook terugvordering)
achterwege zou kunnen blijven. Aangezien verplicht terugvordering bij
fraude een cruciaal onderdeel is van de Wet aanscherping handhaving en
sanctiebeleid SZW-wetgeving, en om hierover geen misverstand te laten
bestaan,
wordt thans voorgesteld artikel 54, derde lid, van de WWB zodanig aan te
passen dat herziening/intrekking verplicht wordt bij fraude en een «kan
bepaling» blijft indien anderszins de bijstand ten onrechte of tot een te
hoog bedrag is verleend. Dit is geen beleidswijziging, alleen een verduidelijking.
Onderdeel J (artikel 60a)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel K (artikel 69)
Dit artikel wordt gewijzigd in verband met de intrekking van de Wet
investeren in jongeren en de Wet werk en inkomen kunstenaars met
ingang van 1 januari 2012. Verder treedt de Wet interbestuurlijk toezicht
gemeentelijke inkomens- en werkvoorzieningen van 6 juli 2011 (Stb. 442)
op 1 januari 2013 in werking. In laatstgenoemde wet zijn artikelen
gewijzigd die vervolgens in andere wetten worden aangepast, zoals de
wijziging van de Wet SUWI, de Wet uniformering loonbegrip en WWBmaatregelen. Voor de duidelijkheid is het gehele artikel opnieuw geformuleerd, zodat duidelijk wordt hoe het luidt met ingang van 1 januari 2013.
Aan dit onderdeel van het wetsvoorstel zal dan ook terugwerkende kracht
worden verleend tot en met de datum van inwerkingtreding van de Wet
interbestuurlijk toezicht gemeentelijke inkomens- en werkvoorzieningen
(1 januari 2013).
Onderdeel L (artikel 77, eerste lid)
In de Wet interbestuurlijk toezicht gemeentelijke inkomens- en werkvoorzieningen is een wijziging van artikel 77, eerste lid voorzien. Die wet treedt
op 1 januari 2013 in werking. Deze wijziging was opgenomen om te
verduidelijken, dat informatie die het college verstrekt via de single audit,
single information (sisa) methodiek als bedoeld in artikel 17a van de
Financiële verhoudingswet voor de vaststelling en verdeling van de
uitkering aan de colleges voor de bijstandsverlening slechts een accountantsverklaring hoeft te bevatten waaruit blijkt dat de verantwoorde
uitgaven een getrouw beeld geven van de omvang daarvan. Dit om het
karakter van de verantwoording aan te geven. Inmiddels is besloten niet
anders gebruik te maken van de beschikbare sisa-informatie. Om die
reden hoeft artikel 77, eerste lid, niet te worden aangepast. Daarom krijgt

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

21

het artikel met deze wijziging de inhoud, die het voor de inwerkingtreding
van genoemde wet had. Deze wijziging werkt daarom terug tot en met
1 januari 2013.
Artikel XXIII (Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen)
Onderdeel A (artikel 6, zesde lid)
De verplichting om geneeskundige protocollen vast te leggen vervalt.
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel IX, onderdeel A.
Onderdelen B en C (artikel 13, derde lid, en artikel 13a)
Indien de verzekerde een loongerelateerde WGA-uitkering, een loonaanvulling of een IVA-uitkering ontvangt, zou een niet-ontstane (tweede)
uitkering hoger kunnen zijn geweest dan de bestaande uitkering vanwege
een hoger dagloon dan het dagloon van het bestaande recht. Daarom
wordt voorgesteld dat het dagloon wordt gelijkgesteld aan het dagloon
van het niet-ontstane recht, indien laatstgenoemd dagloon hoger is. Dit
wordt geregeld in het voorgestelde artikel 13a.
Onderdeel D (artikel 15, vierde en vijfde lid)
Verordening (EG) nr. 1408/71 van de Raad van de Europese Gemeenschap
van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die
zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PBEG L 149) is vervangen door
Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de
socialezekerheidsstelsels ((PbEU 2004, L 166). De verwijzing in artikel 15,
vierde en vijfde lid is hier aan aangepast.
Onderdelen E en F (artikel 24, derde lid en artikel 25, derde en vierde lid)
Als de werkgever het re-integratieverslag aan de werknemer moet
verstrekken uiterlijk twee weken voordat deze zijn WIA-aanvraag moet
indienen, dan kan de termijn daarvoor worden verschoven tot dertien
weken voor einde wachttijd. Is de loondoorbetaling vrijwillig verlengd en
heeft de werkgever het re-integratieverslag klaar, dan kan de verlenging
met een termijn van dertien weken beëindigd worden. Deze verschuiving
met twee weken is de «logische» consequentie van de voorgestelde
wijziging (zie onderdeel O) om de uiterste datum dat een werknemer een
WIA-uitkering dient aan te vragen, met twee weken te verschuiven.
Onderdelen G, H, J en K (artikel 48, tweede lid, artikel 50, artikel 55 en
artikel 57)
In artikel 55, tweede lid, Wet WIA is niet expliciet geregeld dat de
verzekerde ten minste 35% arbeidsongeschikt moet zijn als er zich geen
uitsluitingsgronden meer voordoen. Daarom wordt voorgesteld om in die
bepaling te regelen dat het recht op een WGA-uitkering alleen alsnog kan
ontstaan als de verzekerde op de dag dat zich geen uitsluitingsgrond meer
voordoet (nog steeds) gedeeltelijk arbeidsgeschikt is. Vanwege dezelfde
reden wordt voorgesteld om laatstgenoemde voorwaarde ook in artikel
57, tweede lid, Wet WIA expliciet op te nemen. Naar analogie wordt voor
het alsnog ontstaan of herleven van een recht op een IVA-uitkering
voorgesteld om in artikel 48, tweede lid, Wet WIA en artikel 50, tweede lid,
Wet WIA expliciet te regelen dat sprake moet zijn van volledig en
duurzame arbeidsongeschiktheid op de dag dat zich geen uitsluitingsgronden meer voordoen.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

22

Onderdelen I en N (artikelen 53 en 63)
De IVA-uitkering bedraagt 75% van het dagloon. In art. 53 Wet WIA is
geregeld dat deze uitkering kan worden verhoogd door vermenigvuldiging met ten hoogste een factor 100/70, indien de verzekerde verkeert in
een (voorlopig) blijvende toestand van hulpbehoevendheid die geregeld
oppassing en verzorging mogelijk maakt. De bedoeling daarvan is dat de
uitkering bij hulpbehoevendheid maximaal kan worden verhoogd tot
100% van het dagloon. Daarvoor is een vermenigvuldigingsfactor van
100/75 echter voldoende. Dat in de wet een vermenigvuldigingsfactor van
100/70 is neergelegd hangt samen met het feit dat de IVA-uitkering
oorspronkelijk 70% van het dagloon bedroeg. Het voorstel is daarom om
voornoemde factor te wijzigen in 100/75. Vanwege dezelfde reden wordt
voorgesteld om art. 63 Wet WIA in die zin te wijzigen dat bij hulpbehoevendheid de loongerelateerde WGA-uitkering gedurende de eerste twee
maanden kan worden verhoogd door vermenigvuldiging met ten hoogste
een factor 100/75. Immers, de WGA-uitkering bedraagt dan 75% van het
dagloon.
Onderdeel L (artikel 61, achtste lid)
Artikel 62, vijfde lid, brengt met zich mee dat de vervolguitkering
gedurende de periode waarin de verzekerde een loongerelateerde
WGA-uitkering zou hebben ontvangen als een tweede recht op uitkering
zou zijn ontstaan, verhoogd wordt tot het niveau van de loongerelateerde
uitkering. Een dergelijke regeling bestaat niet ingeval de verzekerde een
loonaanvulling ontvangt. Ook in dat geval kan de loongerelateerde
WGA-uitkering van het niet-ontstane recht echter hoger zijn. Teneinde te
regelen dat ook in dat geval de uitkering tijdelijk wordt verhoogd naar het
niveau van de loongerelateerde uitkering, wordt een nieuw artikel 61,
achtste lid, Wet WIA voorgesteld waarvan de inhoud overeenkomt met
artikel 62, vijfde lid, Wet WIA.
Onderdeel M (artikel 62, vijfde lid)
Dit betreft slechts een wetstechnische verbetering en heeft geen inhoudelijk effect.
Onderdeel O (artikel 64)
Op 1 januari 2012 is de termijn voor het UWV om te beslissen op een
aanvraag voor een WIA-uitkering teruggebracht van tien naar acht weken
(art. 102, derde lid, Wet WIA). In art. 64, derde lid, Wet WIA is geregeld dat
voornoemde aanvraag uiterlijk dertien weken voor afloop van de
wachttijd moet zijn ingediend door de verzekerde. Omdat de beslistermijn
van het UWV met twee weken is verkort, is het «logisch» om de uiterste
datum van de aanvraag met twee weken te verschuiven. Daarom wordt
voorgesteld om art. 64, derde lid, Wet WIA in die zin te wijzigen dat de
verzekerde uiterlijk elf weken voor afloop van de wachttijd zijn aanvraag
voor een WIA-uitkering moet hebben ingediend. Op grond van art. 64,
tweede lid, Wet WIA moet het UWV de verzekerde uiterlijk op de dag
waarop de wachttijd 87 weken heeft geduurd, schriftelijk in kennis stellen
van de mogelijkheid om een uitkering aan te vragen. Omdat wordt
voorgesteld om de uiterste datum voor de aanvraag met twee weken te
verschuiven, wordt tevens voorgesteld om de uiterste datum voor de
kennisgeving met twee weken te verschuiven. Dat wil zeggen dat de
kennisgeving moet zijn gedaan uiterlijk nadat 89 weken van de wachttijd
zijn verstreken. Voorts zijn in art. 64, zesde lid, Wet WIA de gevolgen
geregeld als het UWV niet of te laat een kennisgeving doet. De aanvraag,
ook als deze later wordt ingediend dan na dertien weken voor afloop van

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

23

de wachttijd, wordt in het eerste geval altijd geacht tijdig te zijn ingediend
en in het tweede geval enkel als de aanvraag is ingediend binnen vier
weken nadat de kennisgeving is ontvangen. Op grond van de tweede
volzin van de laatstgenoemde bepaling treden deze gevolgen alleen op als
de werkgever zijn werknemer heeft ziek gemeld uiterlijk op de dag waarop
de wachttijd 79 weken heeft geduurd. Het UWV heeft dan immers
voldoende tijd, te weten ten minste acht weken, voor een tijdige kennisgeving. Omdat wordt voorgesteld om de uiterste datum voor de kennisgeving met twee weken te verschuiven, wordt tevens voorgesteld om de
uiterste datum voor de ziekmelding met twee weken te verschuiven. Dat
wil zeggen dat de eerste volzin van art. 64, zesde lid, Wet WIA niet van
toepassing is als de ziekmelding niet is gedaan voordat 81 weken van de
wachttijd zijn verstreken.
Onderdeel P (artikel 96)
Verwezen wordt naar de toelichting op de artikel I, onderdeel B.
Onderdeel Q (artikel 97)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Artikel XXIV (artikel 7 Wet ziekteverzekering BES)
Op grond van artikel 11.32 van de Aanpassingswet openbare lichamen
Bonaire, Sint Eustatius en Saba (van 17 mei 2010, Stb. 2010, 350) zijn de
leden 2 tot en met 4 van artikel 7 komen te vervallen. Daarbij is abusievelijk verzuimd de aanduiding «1» te schrappen. Deze omissie wordt nu
hersteld.
Artikel XXV (Ziektewet)
Onderdeel A (artikel 1)
In artikel 1 zijn abusievelijk twee onderdelen j opgenomen. Op grond van
artikel XXIII, onderdeel A van de Verzamelwet SZW 2011 (wet van
16 december 2010, Stb. 2010, 838) is een onderdeel toegevoegd aan het
eerste lid, zodanig dat de letteraanduiding alfabetisch aansloot op het
laatste onderdeel: op het moment van inwerkingtreding betrof dit
onderdeel i. Dientengevolge kreeg het nieuwe onderdeel de letteraanduiding j. Op een later tijdstip is ingevolge artikel VI, onderdeel A van de
Wet sociale verzekeringen continentaal plat (Wet van 23 december 2010,
inwerkingtreding 1 januari 2012) wederom een nieuw onderdeel j aan het
eerste lid toegevoegd. Inmiddels de Wet beperking ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid vangnetters (Stb. 2012, 464) tot stand gekomen.
Ook op grond van deze wet (artikel I, onderdeel A) wordt een nieuw
onderdeel aan het eerste lid van artikel 1 van de Ziektewet toegevoegd,
waarvan de letteraanduiding alfabetisch aansluit op het laatste onderdeel,
het tweede onderdeel j; het nieuwe onderdeel krijgt dus de letteraanduiding k. Deze aanvulling zal in werking treden met ingang van 1 januari
2013.
In de nu voorgestelde wijziging van artikel 1 van de Ziektewet wordt een
en ander hersteld: het tweede onderdeel j (definitie «vrijheidsstraf of
vrijheidsbenemende maatregel») krijgt de letteraanduiding k en onderdeel
k krijgt de letteraanduiding l.
Onderdeel B (artikel 19ab, zesde lid)
De verplichting om geneeskundige protocollen vast te leggen vervalt.
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel IX, onderdeel A.

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

24

Onderdeel C (artikel 19d)
In dit onderdeel wordt in de Ziektewet (ZW) een uitsluitingsgrond
voorgesteld voor de situatie waarin een verzekerde zonder werkgever met
recht op ziekengeld tevens recht krijgt op een IVA-uitkering (Inkomensverzekering volledig en duurzaam arbeidsongeschikten). Deze situatie is
ontstaan als gevolg van de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters (Stb. 2012, nr. 464). Op grond van die wet is de
verkorte wachttijd voor een IVA-uitkering namelijk ook mogelijk voor de
verzekerde die recht heeft op ziekengeld, indien hij volledig en duurzaam
arbeidsongeschikt is. Daardoor kan deze verzekerde vervroegd in
aanmerking komen voor een IVA-uitkering. Zonder nadere regeling zou
deze verkorte wachttijd ertoe leiden dat de betrokkene in aanmerking
komt voor zowel een IVA-uitkering als voor ziekengeld. Om deze samenloopsituatie te voorkomen, wordt voorgesteld dat er geen recht meer
bestaat op ziekengeld, indien de verzekerde tijdens de ZW-periode recht
krijgt op een IVA-uitkering, na een verkorte wachttijd. Voorgesteld wordt
om deze wijziging met terugwerkende kracht tot en met 1 januari 2013 in
werking te laten treden.
Onderdeel D (artikel 45g)
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel I, onderdeel B.
Onderdeel E
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel II, onderdeel D.
Artikel XXVI (Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters)
In artikel II, onderdeel P, onder 4 van de Wet beperking ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid vangnetters (Stb. 2012, 464) wordt abusievelijk van
een onjuiste te vervangen tekst uitgegaan. Dit wordt nu hersteld.
Artikel XXVII (Samenloop Wet beperking ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid vangnetters en Ziektewet)
Op grond van artikel I, onderdeel E, van de Wet beperking ziekteverzuim
en arbeidsongeschiktheid vangnetters wordt onder meer een nieuw artikel
29f in de Ziektewet ingevoegd. Deze wijziging van de Ziektewet zal in
werking treden met ingang van 1 januari 2014. Onder 1 van het voorgestelde artikel XXIV wordt een onvolledige verwijzing in artikel 29f, vierde
en vijfde lid naar een EG-verordening aangevuld.
In artikel 29f, zevende lid, van de Ziektewet wordt per abuis verwezen naar
«deze wet» terwijl verwezen moet worden naar de Wet werk en inkomen
naar arbeidsvermogen. In onderdeel b, onder 2 wordt dit nu gerepareerd.
Artikel XXVIII (Samenloop Wet beperking ziekteverzuim en
arbeidsongeschiktheid vangnetters en Wet financiering sociale
verzekeringen)
Met de inwerkingtreding van een aantal onderdelen van de Wet beperking
ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters, waaronder artikel II,
onderdelen R, T en V, wordt de lastenverdeling tussen het Arbeidsongeschiktheidsfonds (Aof) en de Werkhervattingskas anders ingevuld. Dit zal
plaatsvinden met ingang van 1 januari 2014. Daarop wordt met dit
wetsvoorstel nog een nadere wijziging aangebracht, zodat alle uitvoeringskosten ten laste komen van het Aof; ook de uitvoeringskosten van de
uitkeringen die ten laste komen van de Werkhervattingskas. Op die wijze

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

25

worden de uitvoeringskosten van het UWV geheel opgebracht via een
publieke premie en werken ze niet door in de gedifferentieerde premie. Op
dit moment betalen werkgevers die publiek verzekerd zijn voor hun
WGA-risico de uitvoeringskosten van hun uitkeringen via de Werkhervattingskas, maar betalen via de Aof-premie ook mee aan de uitvoeringskosten van de WGA-uitkeringen van eigenrisicodragers. Vanwege het
gelijk speelveld in het hybride stelsel van de WGA wordt dit gewijzigd,
zodat zowel de uitvoeringskosten van publiek verzekerden als die van
eigenrisicodragers gefinancierd worden via de Aof-premie die alle
werkgevers betalen.
Voorts is een onjuiste verwijzing naar genoemde wet in artikel 122f
gecorrigeerd.
Artikel XXIX (Inwerkingtreding)
Het voornemen is om in ieder geval artikel II, onderdeel B, terug te laten
werken tot en met 1 juli 1998, artikel VII, onderdeel A, tot en met
10 oktober 2010, artikel VII, onderdeel C, tot en met 1 januari 2011. Deze
onderdelen betreffen wettechnische correcties. Het niet voorzien in
terugwerkende kracht bij deze correcties zou betekenen dat er een periode
blijft bestaan waarin de wettechnische omissies in stand worden gelaten.
Om dit te voorkomen wordt voorzien in terugwerkende kracht. Deze
wijzigingen hebben geen negatieve gevolgen voor belanghebbenden.
Artikel XIII, onderdeel D, werkt terug tot en met 1 januari 2012. Aan deze
wijziging wordt terugwerkende kracht verleend tot en met 1 januari 2012
omdat artikel 44, vierde lid, van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (oud) – waarnaar in artikel 115, eerste lid, onderdeel i, van de Wet
financiering sociale verzekeringen wordt verwezen – eerder met ingang
van 1 januari 2012 is komen te vervallen.
Artikel XIII, onderdeel A, werkt terug tot en met 1 januari 2013. Dit hangt
samen met de inwerkingtreding van artikel 2.6a van de Regeling Wfsv, die
geacht wordt gebaseerd te zijn op het nieuwe artikel 12, derde lid.
Artikel XIX, onderdeel B, werkt terug tot en met 1 juli 2012. Met ingang
van 1 juli 2012 is aan artikel 3 van de Wet participatiebudget een zesde lid
toegevoegd, als gevolg waarvan het onbedoeld niet meer is toegestaan
om het participatiebudget in te zetten ter voorkoming van schooluitval bij
jongeren van 18 tot 27 jaar. Met wijziging van artikel 3, derde lid, van de
Wet participatiebudget wordt dit wederom mogelijk gemaakt. Aan deze
wijziging wordt terugwerkende kracht verleend tot en met 1 juli 2012,
zodat wordt voorkomen dat er een periode ontstaat waarin de inzet van
het participatiebudget ter voorkoming van schooluitval bij jongeren van
18 tot 27 jaar niet is toegestaan.
Artikel XX, onderdelen D, H en J werken terug tot en met 1 januari 2013.
De met ingang van 1 januari 2013 in werking getreden Wet interbestuurlijk
toezicht gemeentelijke inkomens- en werkvoorzieningen heeft een aantal
wijzigingen aangebracht in de hoofdstukken 7 (Toezicht) en 9 (Informatiebepalingen) van de Wet SUWI. Daarbij is geen rekening gehouden met de
wijzigingen in de Wet SUWI die bij de Wet van 21 mei 2012 tot wijziging
van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen (Stb. 2012,
224). Zijn aangebracht. Deze omissie wordt nu hersteld; de aanpassingen
dienen terug te werken tot de datum van inwerkingtreding van de Wet
interbestuurlijk toezicht gemeentelijke inkomens- en werkvoorzieningen.
Artikel XXI, onderdelen A en C werken terug tot en met 1 januari 2010.
Artikel 7, tweede lid, onderdeel c, is met ingang van 3 maart 2010,
terugwerkend tot en met 1 januari 2010, in de AKW opgenomen In het
kader van de Wet van 4 februari 2010 tot wijziging van de Algemene
Kinderbijslagwet en de Algemene nabestaandenwet in verband met
aanpassing aan de invoering van een kwalificatieplicht in de Leerplichtwet
1969 en het aanbrengen van een aantal vereenvoudigingen in de
Algemene Kinderbijslagwet alsmede enkele andere aanpassingen van die

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

26

wet (Stb. 74). Bij die gelegenheid is verzuimd tegelijkertijd ook de hiervoor
genoemde artikelen van de Wet Wajong aan te passen. De inwerkingtreding van de onderhavige wijziging dient dan ook terug te werken tot
het tijdstip van inwerkingtreding van genoemde wet van 4 februari 2010,
te weten 1 januari 2010.
Artikel XXV, onderdeel C werkt terug tot en met 1 januari 2013. In dit
onderdeel wordt een uitsluitingsgrond voorgesteld voor de situatie waarin
een verzekerde die recht heeft op ziekengeld, als hij geen werkgever
(meer) heeft, tevens recht krijgt op een IVA-uitkering (Inkomensverzekering volledig en duurzaam arbeidsongeschikten). Door het invoeren van
een uitsluitingsgrond wordt de samenloop van deze uitkeringen
voorkomen. Deze samenloopsituatie is ontstaan als gevolg van de Wet
beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters, die op
1 januari 2013 in werking is getreden. Om de ongewenste samenloopsituatie te voorkomen wordt voorzien in terugwerkende kracht tot en met
1 januari 2013.
Artikel XX, onderdelen A, E en F, en artikel VI, onderdeel B, treden met
ingang van 1 januari 2014 in werking. Voor de overige onderdelen geldt
dat het de bedoeling is dat deze in werking treden met ingang van 1 juli
2013.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
L. F. Asscher

Tweede Kamer, vergaderjaar 2012–2013, 33 556, nr. 3

27