Tweede Kamer der Staten-Generaal

2

Vergaderjaar 2013–2014

25 883

Arbeidsomstandigheden

25 325

Bouwregelgeving

Nr. 238

BRIEF VAN DE MINISTER VAN SOCIALE ZAKEN EN
WERKGELEGENHEID
Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Den Haag, 8 april 2014
Met deze brief informeer ik u mede namens de minister van Veiligheid en
Justitie en de minister voor Wonen en Rijksdienst over een beleidsaanpassing ten aanzien van de bedrijfshulpverlening (BHV).
Aanleiding
De BHV is politiek in de belangstelling gekomen door de brand in het
cellencomplex Schiphol-Oost in oktober 2005 en de onderzoeksrapporten
die daarover zijn verschenen.1 In de afgelopen jaren is gewerkt aan het op
orde krijgen van de brandveiligheid en de BHV, onder meer voor justitiële
inrichtingen. Bij brief van de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie van
15 januari 20132 is hierover aan uw Kamer gemeld dat dit inmiddels
gelukt is. Voortschrijdend inzicht heeft daarnaast geleid tot een beleidsaanpassing. Daarover bericht ik u in deze brief.
Naar aanleiding van de brand in het cellencomplex is ook aandacht
gevraagd voor de interne hulpverlening aan niet-werknemers. Bij brief
van 22 juli 2013 bent u nader geïnformeerd over de stand van zaken van
activiteiten die hebben plaatsgevonden3 in het kader van brandveiligheid,
met de daarbij behorende BHV. In die brief werd bericht dat het ministerie
van Veiligheid en Justitie samenwerkt met het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en het ministerie van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid aan het regelen van «basishulpverlening» als opvolger
van de BHV, zoals die nu is geregeld in de Arbeidsomstandighedenwet.
Die basishulpverlening zou omvatten: het bieden van eerste hulp, het
bestrijden van brand en het evacueren van aanwezige personen in
1

Brand cellencomplex Schiphol-Oost, Onderzoeksraad voor Veiligheid, 21 september 2006
Brandveiligheid van Cellencomplexen (Unitbouw), Rijksinspecties, 27 juli 2006
Brief minister Sociale Zaken Werkgelegenheid, Kamerstuk 24 587 nr.294
2
Brief staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, Kamerstuk 24 587, nr.481
3
Brief minister van Veiligheid en Justitie, Kamerstuk 26 956 nr.168

kst-25883-238
ISSN 0921 - 7371
’s-Gravenhage 2014

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 25 883, nr. 238

1

noodsituaties voordat professionele hulpdiensten ter plaatse zijn. Onder
meer in dit verband werd bezien welk samenstel van regels, ook in termen
van lasten en effectiviteit, passend zou zijn. Het voornemen was om dit te
regelen in een gezamenlijke Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB) op
basis van de Arbeidsomstandighedenwet, de Woningwet en de Wet
veiligheidsregio’s. In de afgelopen periode is hieraan gewerkt en is met de
diverse betrokken partijen overleg gevoerd.
De keuze voor één AMvB voor basishulpverlening op basis van drie
wetten in plaats van in drie afzonderlijke AMvB’s was ingegeven door de
gedachte dat op die manier uniformiteit beter kon worden geborgd en de
regeldruk kon worden beperkt.
Consultatie belanghebbenden
In het kader van de totstandkoming van de AMvB heeft vervolgens een
internetconsultatie plaatsgevonden en is uitgebreid overlegd met diverse
belanghebbenden. Uit deze overleggen is gebleken dat er geen draagvlak
is voor een gezamenlijke AMvB, zoals die in concept was opgesteld.
Geoordeeld werd dat er teveel geregeld zou worden en toezicht en
handhaving op basis van drie verschillende wetten en structuren juist
voor meer regeldruk zouden zorgen.
In een tijd van versobering en bezuinigingen is een toenemende regeldruk
ongewenst. In het regeerakkoord «Bruggen Slaan» spreekt het kabinet
immers de ambitie uit om als rijksoverheid «goedkoper, flexibeler en
efficiënter te gaan werken, met minder bestuurlijke en ambtelijke drukte
en regeldruk». Mijn collega’s en ik hebben dan ook begrip voor de
ontvangen reacties, waaronder het advies van het Overlegplatform
Bouwregelgeving (OPB) en de opvatting van de Vereniging Nederlandse
Gemeenten (VNG). Het OPB stelt dat aanpassing van regelgeving voor de
interne hulpverlening in noodsituaties beperkt moet blijven tot het
wegnemen van lacunes en dat die aanpassingen zoveel mogelijk ingebed
moeten worden in bestaande regelgeving. De VNG is daarbij van mening
dat organisaties zelf verantwoordelijk zijn voor het organiseren van
adequate hulpverlening bij noodsituaties. Overheid, ondernemers en
burgers werken steeds meer vanuit de eigen verantwoordelijkheid. Het
past in deze ontwikkeling om organisaties de ruimte te geven zelf te
bepalen hoe zij hulpverlening aan aanwezige personen inrichten. De
overheid noch de samenleving kan alle risico’s volledig uitsluiten. Deze
boodschap wordt in toenemende mate door de overheid uitgedragen en
door de samenleving geaccepteerd. Ook in dit licht bezien past de
invoering van een gezamenlijke AMvB niet meer.
Aanpassing bestaande regelgeving
Gelet op deze argumenten heb ik, in overeenstemming met mijn
ambtgenoot van Veiligheid en Justitie alsmede met mijn ambtgenoot voor
Wonen en Rijksdienst, besloten af te zien van het beleggen van interne
hulpverlening in noodsituaties door middel van een gezamenlijke AMvB
gebaseerd op drie wetten. Voor het borgen van de veiligheid en de
mogelijkheid om daarbij handhavend op te kunnen treden, blijft het
evenwel van belang dat er een kader is voor de organisatie van interne
hulpverlening, in het bijzonder voor ontruiming. Daarbij is het tevens van
belang om de administratieve lasten en regeldruk voor ondernemers waar
mogelijk te beperken. In plaats van een nieuwe AMvB op te stellen, zal
hiertoe de bestaande regelgeving waar nodig worden aangepast.
Dit betekent het volgende:

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 25 883, nr. 238

2

–

–

De Arbeidsomstandighedenwet, ter bescherming van werknemers en
andere personen die in relatie tot werk aanwezig zijn, blijft voorschriften bevatten omtrent evacuatie in noodsituaties, bestrijding van
brand en verlening van eerste hulp bij ongevallen. De werkingssfeer
van deze voorschriften zal in de wet verduidelijkt worden.
Het Bouwbesluit 2012, gebaseerd op de Woningwet, en de toekomstige AMvB Brandveilig gebruik overige plaatsen, gebaseerd op de Wet
veiligheidsregio’s, die respectievelijk betrekking hebben op «bouwwerken» en op overige plaatsen waar veel mensen aanwezig kunnen zijn,
bevatten al voorschriften -of zullen die voorschriften gaan bevattenmet betrekking tot het brandveilig gebruik, en zullen ook specifieke
bepalingen krijgen omtrent met name de ontruiming van personen in
geval van brand.
Het gaat hierbij om het adequaat kunnen evacueren van bijvoorbeeld
patiënten in een ziekenhuis, gedetineerden, bezoekers van een
discotheek en van evenementen, in het geval van brand of een andere
calamiteit.

Het streven is om de inhoudelijke voorschriften van het Bouwbesluit 2012
en de toekomstige AMvB Brandveilig gebruik overige plaatsen zodanig te
formuleren dat de systematiek vergelijkbaar is met die van de
arbeidsomstandigheden-regelgeving. Daarbij is het uitgangspunt dat de
bepalingen zo veel mogelijk zijn geformuleerd als doelvoorschrift om
maatwerk mogelijk te maken en dat er geen overlappende regelgeving is.
Het toezicht op de naleving van de voorschriften wordt in nauw overleg
en in afstemming met de betrokken diensten vorm gegeven. Deze opzet
waarbij in het Bouwbesluit 2012 specifiek een artikel wordt opgenomen
omtrent het ontruimen in het geval van brand is voorgelegd aan het
Overlegplatform Bouwregelgeving, dat hier overwegend positief
tegenover staat. Daarnaast heeft ook de VNG ingestemd met deze
beleidsaanpassing en bijbehorende wijzigingen in de regelgeving.
De wijziging van het Bouwbesluit 2012 wordt dit jaar aan uw Kamer
aangeboden. Het ontwerp van de AMvB Brandveilig gebruik overige
plaatsen zal naar verwach-ting dit voorjaar worden aangeboden voor
internetconsultatie. Een wetsvoorstel tot wijziging van de Arbeidsomstandighedenwet kan naar verwachting eind dit jaar aan de Tweede Kamer
worden aangeboden.
Ik ga er van uit dat met deze wijzigingen de basishulpverlening op
passende wijze wordt geregeld.
De Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
L.F. Asscher

Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 25 883, nr. 238

3