PILOTS TRAJECTEN JEUGDZORG PLUS .
Richtinggevend kader voor periode 2011-2015
Inleiding
•

Van bedden naar trajecten.

Jeugdzorg plus instellingen bieden een intensieve vorm van gespecialiseerde
jeugdzorg die start met een rechterlijke machtiging tot plaatsing in een
accommodatie voor gesloten jeugdzorg.
De instellingen zetten een behandeling in die jongeren in staat moet stellen zo
snel mogelijk weer deel te nemen aan de samenleving. Maatschappelijke
participatie is het perspectief. In de afgelopen periode hebben de instellingen hun
aandacht vooral gericht op het ontwikkelen van een goed leefklimaat en de
integratie van onderwijs en zorg binnen de accommodaties. Uit de rapportages
van de Inspectie Jeugdzorg blijkt dat een aantal instellingen daarin inmiddels
geslaagd is. Anderen zullen op korte termijn nog de nodige stappen moeten
zetten.
In dezelfde periode heeft het ministerie belangrijke besluiten genomen over de
capaciteit van de instellingen. Daarmee hebben de instellingen duidelijkheid
gekregen over het aantal plaatsen dat – uitgaande van de huidige vraag - de
komende jaren binnen de sector beschikbaar is.
Een eerste evaluatiestudie van jeugdzorg plus laat zien dat ondanks de zwaarte van
de problematiek en de hoge mate van comorbiditeit van probleemgedrag er een
positieve verandering te zien is in het gedrag van de jeugdigen. Ook na d e
behandeling functioneert het merendeel goed.1
In de komende periode komt het zwaartepunt te liggen op het verder vergroten
van het effect van de behandeling, het meten van die effecten en het terugdringen
van de ve rblijfsduur in geslotenheid. De Jeugdzorgplus instellingen zullen zich
moeten ontwikkelen tot instellingen die jongeren niet alleen tijdelijk een beschut
onderkomen en een krachtig leef-, onderwijs- en behandelklimaat bieden, maar
hen ook in staat stellen zo snel mogelijk de draad weer op te pakken buiten de
instelling. Maatschappelijke participatie staat voorop. In de jeugdzorg plus
instellingen verblijven jongeren geen dag te lang.
Voor de instellingen betekent dit dat zij zich meer dan nu het geval is, moeten
richten op hetgeen buiten de instelling nodig is voor een duurzame terugkeer in de
samenleving. Van der Helm spreekt in dit verband zelfs van een
paradigmawisseling: van ‘opvoeding en controle binnen’ naar ‘opvoeding gericht
op buiten’.2 Instellingen die zich tot nu toe specialiseerden in het bieden van
gesloten opvang zullen daartoe allianties of fusies moeten aangaan met andere
jeugdzorginstellingen.
•

Doelstelling en elementen van trajecten.

Trajecten moeten jongeren een realistisch perspectief bieden op een zo stabiel
mogelijke leefsituatie.
Essentiële elementen van een traject jeugdzorg plus zijn een brede diagnostiek (niet
alleen gedragsproblemen, maar ook psychiatrische problematiek en verstandelijke
beperkingen), een resultaatgerichte en planmatige behandeling onder eenduidige
1
2

Crossing bariers, Karin Nijhof, 2011
First do not harm, proefschrift Van der Helm

concept-beleidskader Trajecten gesloten jeugdzorg, 13-12-2010

1

regie waarin de jeugdige, het gezin en het sociale netwerk rond het gezin centraal
staan en waarvan onderwijs en toeleiding naar de arbeidsmarkt deel uitmaken. De
te boeken resultaten worden vastgelegd in meetbare doelen op het terrein van
wonen, maatschappelijk functioneren en deelname aan onderwijs of arbeidsmarkt.
Het toewerken naar een perspectief wil niet zeggen dat trajecten van korte duur
zijn en niet grillig kunnen verlopen. Een volledig traject zal naar verwachting
ander half jaar in beslag nemen.Het is denkbaar dat tussentijds doelen in tijd of
inhoud moeten worden aangepast aan de ontwikkeling die jongeren doormaken.
Waar nodig moet worden voorzien in langdurige begeleiding van de jongere en het
gezin na afloop van een traject. Een traject is niet geslaagd wanneer een jongere
opnieuw een beroep moet doen op specialistische zorg.
•

Trajecten vereisen niet vrijblijvende samenwerking.

Een resultaatgerichte aanpak vraagt verplichtende logistieke afspraken tussen
instellingen. Het is belangrijk dat de Jeugdzorgplus aanbieder, de aanbieders van
jeugd en opvoedhulp en de bureaus jeugdzorg goede afspraken maken over de
indicatiestelling, de coördinatie van zorg en behandeling, de regie op de gemaakte
afspraken tussen de aanbieders van zorg en de informatie uitwisseling met de
gezinsvoogden. Jongeren mogen niet tussen wal en schip vallen. Jeugdzorg
Nederland waarin de bureaus jeugdzorg en de aanbieders van jeugd en
opvoedhulp verenigd zijn, heeft hiervoor inmiddels protocollen uitgewerkt.
De Jeugdzorgplus instellingen en het ministerie van VWS kunnen de traject
aanpak alleen ontwikkelen met collega zorgverleners respectievelijk collega
financiers in de jeugdzorg en aanverwante sectoren. Het ministerie heeft daarom
de samenwerking gezocht met de provincies en de stadsregio’s (hierna de
provincies) die verantwoordelijk zijn voor het provinciaal zorgaanbod.
VWS en de provincies nodigen de jeugdzorgplus instellingen gezamenlijk uit op
basis van dit kader met hun partners voorstellen in te dienen voor de ontwikkeling
van de trajecten. Zij maken als mede financiers gezamenlijk afspraken over de
wijze waarop zij de jeugdzorgplus aanbieder financieel in staat is samen met de
collega instellingen passende trajecten te ontwikkelen.
Inmiddels vindt ook onderzoek plaats om te bezien op welke wijze de
jeugdpsychiatrie, het onderwijs en de LVG nog directer bij de aanpak betrokken
kunnen worden. Een voorbeeld daarvan is de door de betrokken
koepelorganisaties opgezette aanpak naar knelpunten en best practices in de
huidige samenwerking en de mogelijkheid de samenwerking met convenanten te
ondersteunen.3
Samenwerking betekent ook dat degenen die bij de financiering van trajecten
betrokken zijn (ministerie, provincies/stadsregio’s, gemeenten en
zorgverzekeraars) hun voorwaarden op een zo min mogelijk belastende wijze op
elkaar afstemmen. VWS en provincies zullen daartoe de nodige initiatieven
nemen.

3

project integrale gespecialiseerde zorg voor jeugdigen met een complexe
zorgvraag.
2

•

Uitwerking vindt plaats via een ontwikkelmodel in samenwerking met
provincies.

De geformuleerde inzet is ambitieus en vraagt nadere uitwerking in de praktijk.
Daarom kiezen h et ministerie en de provincies voor een ontwikkelmodel. Kaders
zijn daarbij richtinggevend maar niet in beton gegoten In de fase waarin
instellingen hun voorstellen ontwikkelen zullen nog veel elementen nader
uitgewerkt moeten worden en ook de financiering van de omslag van bedden naar
trajecten zal nog de nodige uitwerking vragen. Bovendien verschilt de
uitgangspositie van instellingen en daarmee de mate waarin veranderingen
inhoudelijk, organisatorisch en financieel ingrijpen. Dat betekent dat de
instellingen en de financiers maatwerk zullen moeten leveren en daarin ook in de
ontwikkelfase samen op moeten trekken. De instellingen zullen een businesscase
moeten opstellen en doen er verstandig aan de financiers daar in een vroegtijdig
stadium bij te betrekken.
De uitvoering van de trajecten en de resultaten daarvan zullen vervolgens
gevolgd worden (trajectmonitor) om vast te stellen of de gekozen uitgangspunten
realistisch zijn dan wel aanpassing behoeven. Jaarlijks zullen de uitkomsten op
bestuurlijke niveau besproken worden. Daarbij zal wanneer de nodige ervaring is
opgedaan ook vastgesteld moeten worden welke kostprijzen passend zijn voor
deze vorm van zorg en behandeling. Op dit moment bepaalt het aantal
toegewezen plaatsen en de bezettingsgraad de financiële speelruimte van de
instellingen. Op termijn ligt een financiering op basis van trajecten meer voor de
hand. Daartoe zal vanaf de start van de pilots een onderzoek meelopen naar de
kosten van de trajectonderdelen op basis waarvan in de loop van 2013 een
trajectprijs bepaald zou moeten kunnen worden. Voorwaarde is dat de zorg en
behandeling zoals die binnen de trajecten vorm krijgt zove r is uitgekristalliseerd
dat deze in behandelrichtlijn beschreven kan worden. Het ministerie en de
provincies realiseren zich dat deze omslag voor de jeugdzorg plusinstellingen alleen
mogelijk is wanneer bedden geleidelijk door trajecten vervangen worden en
bedrijfsmatig sprake is van enige stabiliteit. De omslag kan niet in een keer
gemaakt worden.
•

Wetgeving

Een belangrijke voorwaarde voor duurzame resultaten is, zo blijkt uit een recente
literatuurstudie 4, continuïteit van zorg, onderwijs, behandeling en begeleiding.
Een vaste begeleider gedurende het traject, intensieve samenwerking tussen
instellingen en vertrouwen in elkaars professioneel oordeel zijn noodzakelijk om
vloeiende overgangen tussen diagnostiek, behandeling, zorg, onderwijs en
begeleiding mogelijk te maken.
De huidige wetgeving nodigt er toe uit dat iedere fase in het traject gescheiden
wordt bestuurd en gefinancierd. Dat levert risico’s op voor de continuïteit van
zorg. Daarom heeft het ministerie een wetswijziging bij de Tweede Kamer
aanhangig gemaakt die de mogelijkheid biedt besturing en financiering verder te
stroomlijnen. Inmiddels zijn met de provincies en stadsregio’s en binnen
Jeugdzorg Nederland afspraken gemaakt die de instellingen voor jeugdzorg plus in
staat moeten stellen ook zonder gebruik te maken van nieuwe wetgeving de
trajecten op een effectieve wijze vorm te geven. Van de afspraken zal werkende
weg moeten blijken of deze voor dit doel voldoende sturingsmogelijkheden bieden.
Als dat zo is zal het ministerie van deze wettelijke mogelijkheid (ook als de Kamer
4

JeugdzorgPlus Trajectzorg voor jeugdigen met ernstige gedragsproblemen.
Mijntje D.C. ten Brummelaar e.a. 2011-08-04
3

die aanvaard heeft) geen gebruik hoeven te maken. Het ministerie en de
provincies rekenen het zich tot taak bestuurlijke knelpunten die zich bij de
implementatie zouden kunnen voordoen zoveel mogelijk te voorkomen. De
uitvoering van het kader vindt plaats in het perspectief van een overdracht van de
taken e n financiering van de jeugdzorg naar de gemeenten, zoals in het
regeerakkoord van het huidige kabinet is opgenomen. Dat betekent dat een
steeds grotere bestuurlijke rol zal zijn weggelegd voor de gemeenten.

4

1. Uitgangspunten jeugdzorgplus komende jaren
o

Jeugdzorg plus moet binnen vier jaar onderdeel zijn van de jeugdzorg
In de komende vier jaar breekt een fase aan waarin de jeugdzorg plus integraal
onderdeel wordt van de jeugdzorg, d.w.z. dat het zich ontwikkelt tot een
kwalitatief hoogwaardige vorm van specialistische jeugdzorg voor jongeren.
Vooral voor die instellingen voor jeugdzorg plus die nu nog geen duurzame
samenwerking kennen met open jeugdzorg of onderdeel uitmake n van een
instelling voor jeugdzorg betekent dit, dat zij alsnog die aansluiting zullen
moeten zoeken.

o

Plaatsen met Perspectief
Instellingen jeugdzorg plus hebben als doel om jeugdigen met ernstige
gedragsproblemen te behandelen en een dusdanige gedragsverandering te
bewerkstelligen dat zij weer op een aanvaardbare wijze kunnen participeren in
de maatschappij. Om dit te bewerkstelligen zullen de instellingen - in
samenwerking met de jeugdpsychiatrie, de lvg-sector en collega
jeugdzorginstellingen- gespecialiseerde jeugdzorgtrajecten aanbieden die
jongeren met zware gedragsproblemen perspectief bieden op een succesvolle
terugkeer in de samenleving.

o

Onderwijs
Voor de toekomst van jongeren is de mogelijkheid actief deel te nemen aan de
arbeidsmarkt een belangrijke voorwaarde voor succes. Onderwijs draagt in
belangrijke mate bij tot dit succes. Binnen jeugdzorgplus dienen onderwijs,
zorg en behandeling geïntegreerd te worden aangeboden. Het tot stand
komen van het trajectplan is daarom een gezamenlijke verantwoordelijkheid
van de zorgverleners en het onderwijs. De behandeldoelen en de
onderwijsdoelen dienen op elkaar te zijn afgestemd.

o

Plaatsing in het eigen zorggebied
Voor de trajectaanpak is het belangrijk dat bureaus je ugdzorg jongeren zoveel
mogelijk nabij de eigen woonplaats kunnen plaatsen. Dat is nog niet overal
het geval. Binnen een zorggebied moet het aanbod uiteindelijk zodanig zijn
samengesteld dat elke jongere met een machtiging gesloten jeugdzorg uit de
regio daar geplaatst en geholpen wordt.

o

Een korte verblijfsduur in geslotenheid binnen een intensief programma.
Instellingen jeugdzorg plus bieden jongeren intensieve behandelprogramma’s
met - ten einde te voorkomen dat zij zich aan de noodzakelijke behandeling
onttrekken – in de eerste fase van behandeling en wanneer jongeren zich niet
houden aan de voorwaarden op grond waarvan deze werd beëindigd - de
mogelijkheid dwang en drang toe te passen. Vanuit het behandelperspectief
van de jeugdige wordt gekozen voor een ontwikkelmodel waarin gewerkt
wordt naar een zo kort mogelijke verblijfsduur in geslotenheid.

o

Kwaliteit, effectiviteit en professionalisering
Ultimo 2011 moeten alle instellingen voldoen aan alle criteria en indicatoren
van de kwaliteitsnormen uit het Kwaliteitskader. Het actieplan
professionalisering is ook leidend voor instellingen jeugdzorg plus. Het plan
heeft tot doel van werkers in de jeugdzorg betere professionals te maken,
5

organisatie en status van het beroep te verhogen en uiteindelijk de
dienstverlening aan cliënten te verbeteren. Dit gebeurt door het
implementeren van competentieprofielen en een uitstroomprofiel HBO en door
het invoeren van beroepenregistratie en tuchtrecht.
o

5

Ouders en kinderen blijven verantwoordelijk.
Veel jeugdigen die in jeugdzorg plus geplaatst zijn kennen een
opvoedingsomgeving waarvan de stabiliteit en kwaliteit zorgelijk is.5 In alle
gevallen is het belangrijk de ouders en de jongere aan te spreken als
verantwoordelijke voor het realiseren van hun eigen toekomst. Het traject is
er in de eerste plaats om hen in staat te stellen zelf het perspectief op een
betekenisvolle maatschappelijke participatie naderbij te brengen. De
hulpverlening ondersteunt hen in dat proces, biedt kansen en stelt zo nodig
grenzen. Ook wanneer de hulpverlening tijdelijk de opvoeding van de jongere
overneemt, worden de jeugdige en zijn ouders op hun verantwoordelijkheid
aangesproken. Tenzij de veiligheid van de jongere zich daartegen verzet
blijven de ouders vanaf het begin van het traject bij alle gesprekken en
beslissingen betrokken.

Crossing bariers, Karin Nijhof, 2011
6

2

TRAJECTEN IN JEUGDZO RG PLUS : PERSPECTIEF , INHOUD EN RESULTATE N

2.1

Plaatsen met Perspectief

Plaatsing in een instelling jeugdzorg plus is voor jeugdigen een ingrijpende
maatregel. Er is sprake van dwang, geslotenheid en vrijheidsbeperkende
maatregelen. Daarom is voor deze plaatsingen een machtiging gesloten jeugdzorg
vereist.
Plaatsing is nodig omdat er sprake is van ernstige gedragsproblematiek en het
risico groot is dat de jeugdige zich aan de noodzakelijke zorg onttrekt of
onttrokken wordt. Het gaat vaak niet alleen om complexe gedragsproblemen,
maar ook om psychiatrische problemen en verslaving. Bovendien heeft het
merendeel van de geplaatste jeugdigen een lange en verbrokkelde carrière in de
jeugdzorg achter de rug met gemiddeld zes breuken voordat de jeugdige bij
jeugdzorg plus aankomt.
Plaatsing in een accommodatie waarin de machtiging ten uitvoer kan worden
gebracht moet zo kort mogelijk zijn. Bij een crisis of time out plaatsing is dat
vanzelfsprekend. Maar ook in veel andere gevallen moet het in beginsel mogelijk
zijn jongeren binnen zes maanden zo ver te motiveren dat zij bereid zijn de
behandeling op vrijwillige basis voort te zetten. Dat is niet alleen belangrijk
vanwege het ingrijpende karakter van de gesloten plaatsing, maar ook omdat het
positieve effect van de behandeling in geslotenheid naar verloop van tijd afneemt
en de behandeling beter kan worden voortgezet in een situatie waarin de jongere
weer in zoveel mogelijk opzichten deelneemt aan de samenleving. Dat wil niet
zeggen dat de intensieve behandeling binnen of vanuit de instelling op dat
moment beëindigd kan worden. Om het resultaat vast te houden zal deze vaak
nog geruime tijd moeten worden voortgezet. Daarom wordt voorlopig uitgegaan
van een gemiddelde behandelduur van ongeveer 1 ½ jaar.
Het voorgaande laat dan ook onverlet dat niet gemakkelijk gedacht moet worden
over de terugkeer van kinderen vanuit een instelling voor jeugdzorg plus in de
samenleving. Niet alleen vraagt dat een goede voorbereiding, maar ook moet
rekening gehouden worden met een terugval of andere onvoorziene
ontwikkelingen. Vaak zal eerst een zorgvuldig en soms intensief traject, waarin de
jeugdige en degenen die na het verblijf bij zijn opvoeding betrokken zullen zijn
centraal staan, doorlopen moeten worden. De opvoeders, veelal het gezin, moeten
de zorg en ondersteuning krijgen die hen in staat stellen de jongere (weer) in hun
midden op te nemen. Daarbij maken de instellingen gebruik van ambulante
gezinsinterventies, zoals MST,MDFT of FFT of andere vormen van intensieve
gezinsbegeleiding. Afhankelijk van de methode worden deze hetzij al tijdens het
verblijf van de jongere binnen de instelling hetzij na zijn terugplaatsing in het
gezin ingezet.
Wanneer de vervolgplaatsing goed wordt voorbereid en begeleid, mag verwacht
worden dat verdere beperkende maatregelen niet langer nodig zijn. Als er toch
sprake is van terugval in het oude gedrag moet rekening gehouden worden met
de noodzaak opnieuw voor korte tijd vrijheidsbeperkende maatregelen in te
zetten.
De doelstelling van een trajectplan jeugdzorg plus is in alle gevallen dat de jongere
zo snel mogelijk en beter toegerust kan participeren in de samenleving (thuis, op
kamers of in een andere geschikte open voorzie ning).
Dat betekent niet dat voor elke jeugdige het perspectief hetzelfde is.
Er zijn globaal vier perspectieven:
o Terug naar huis
De jeugdige gaat naar huis. Dit kan direct na de behandeling in de gesloten
7

fase zijn of na een open (residentiële) fase. Bij deze benadering is de inzet
van gezinsinterventies om het gezin te ondersteunen cruciaal.
Zelfstandigheid
De jeugdige gaat zelfstandig wonen. Vaak zal dit na een aansluitende open
(residentiële) fase zijn. De behandeling richt zich al snel op het aanleren van
vaardigheden die nodig zijn om zelfstandig te kunnen wonen (budgettraining,
huishoudelijke vaardigheden, gezond eten enz.).
Langer durende zorg en ondersteuning
Indien bij einde traject het gezinssysteem niet in staat is de jongere weer op
te nemen en de jongere niet in staat is om zelfstandig te gaan wonen, gaat de
jongere naar een pleeggezin of een gezinshuis.
Al naar gelang dat nodig is, voorziet de jeugdzorg plus instelling tijdelijk in
pedagogische ondersteuning van het pleeggezin of het gezinshuis. De
instelling jeugdzorg plus draagt zodra de trajectdoelen zijn bereikt de
verantwoordelijkheid over aan bureau jeugdzorg of de betrokken instelling. In
tegenstelling tot de voorgaande perspectieven blijft hier een rol voor de
geïndiceerde jeugdzorg.
Vervolgvoorziening
De jongere gaat naar een door de awbz of zorgverzekeraar gefinancierde
instelling voor (L)VG, psychiatrie of een provinciaal gefinancierde meer open
zorgvoorziening waar zorg wordt geboden. De problematiek van de jongere is
dusdanig dat hij ook nadat de jeugdzorg plus er samen met de jongere in
geslaagd is het gedrag weer beheersbaar te maken, blijvend of langdurig
afhankelijk is van specialistische zorg. De betrokkenheid van de instelling voor
jeugdzorg plus eindigt in de regel na de plaatsing in de instelling. Wel blijft de
expertise van de jeugdzorg plus instelling beschikbaar wanneer deze nodig is om
te voorkomen dat de jongere terugvalt in zijn oude gedrag.

o

o

o

2.2

Inhoud traject jeugdzorg plus

o Definitie van een traject jeugdzorg plus
Een traject jeugdzorg plus is een resultaatgericht aaneensluitend geheel van
verblijf, onderwijs, zorg en behandeling – vastgelegd in een trajectplan - dat
er in voorziet dat een jeugdige onder eenduidige regie kan toegroeien naar
een aanvaardbaar en stabiel niveau van zelfstandig maatschappelijk
functioneren. In de trajecten dienen instellingen uitdrukkelijk de
gezinscontext, de school, arbeid(stoeleiding) en vrijetijdsbesteding, te
betrekken.
o Trajectonderdelen
Een traject kent verschillende onderdelen, die elkaar kunnen opvolgen, maar
waarvan ook delen samengevoegd kunnen worden tot arrangementen op
maat. De verschillende onderdelen sluiten altijd, als waren het dakpannen, op
elkaar aan.
Onderstaand schema laat de mogelijke bestanddelen van een traject zien.
Trajectonderdelen
Toeleiding
Behandeling
Diagnose
Vaststellen
trajectplan
Uitvoering
trajectplan
Einde traject

Fasering Zorg

Gesloten residentieel
Open residentieel en of ambulant

Doorlopende activiteiten

Onderwijs (incl.
betrokkenheid
externe school)
en
arbeidstoeleiding

Uitstroom
8

Betrokkenheid
ouders, voogd

(inclusief vaststelling
na half jaar of traject
succesvol is afgerond)

2.3

thuis
zelfstandig
(beide al of niet
met locaal
georganiseerde
ondersteuning)

Vervolgvoorziening:
- Pleegzorg
- gezinshuis
- ggz
- lvg

Toelichting inhoud traject jeugdzorg

Hieronder staat een korte toelichting op de verschillende onderdelen waaruit een
traject kan bestaan. Per jongere wordt een traject op maat samengesteld. Iedere
jongere krijgt gedurende de looptijd van het traject een vaste trajectbegeleider.
2.3.1. Diagnose en Behandeling
Diagnose en Resultaatbepaling
Uiterlijk zes weken na plaatsing heeft de instelling een trajectplan opgesteld. Het
plan beschrijft de te boeken resultaten. Die bestaan in ieder geval uit het
realiseren van een geschikte verblijfplaats, een plaats in het onderwijs en/of werk,
vrije tijdsbesteding en verbetering van het gedrag (bijvoorbeeld wegnemen van
verslaving, afhankelijkheid, criminaliteit), de termijn waarbinnen die resultaten
behaald moeten worden, de bijdrage die de ouders, de jongere en de betrokken
instellingen, waaronder het onderwijs en aanpalende voorzieningen, daaraan
leveren.
Uitgangspunt voor het opstellen van het trajectplan is het dossier dat bureau
jeugdzorg overhandigt aan de instelling jeugdzorg plus. Zonodig laat de instelling
een aanvullende diagnose uitvoeren. Bijzondere aandacht behoeven daarbij
jongeren die niet alleen met ernstige gedragsproblemen kampen, maar ook met
zware LVG-beperkingen en/of psychiatrische problemen. De diagnose heeft
daarom ook betrekking op de vraag of de jongere voor een effectieve behandeling
op zijn plaats zit in de jeugdzorg plus. Zo niet, dan dient er een plaats beschikbaar
te zijn in een instelling waar meer adequate zorg geboden kan worden.
Zo ja, dan zal nog in veel gevallen het behandeltraject intersectoraal moeten zijn.
De instelling dient de beoogde gesloten verblijfsduur in het trajectvoorstel te
onderbouwen. Zoals hiervoor is aangegeven is het streven gericht op een zo kort
mogelijke verblijfsduur in geslotenheid. De verdere verbetering van de zorg en de
logistiek rond de zorg zal de instellingen hiertoe in staat moeten stellen.
Uitvoering trajectplan
Iedere jongere krijgt een trajectplan dat op zijn situatie is toegesneden. De aard
en ernst van de problematiek en de geformuleerde trajectdoelen zullen bepalend
zijn voor het onderwijs en de zorg die geboden worden. Intensieve zorg bij de
start van het traject en op de eindbestemming toegespitste begeleiding moeten
ervoor zorgen dat de jongere zo snel mogelijk de draad buiten de instelling weer
oppakt. De intensiteit van de begeleiding op de plaats van bestemming zal bij
terugkeer naar huis of zelfstandigheid langer en intensiever zijn dan wanneer de
jongere na einde traject in een instelling verblijft. Een instelling voorziet immers
zelf al in zorg en behandeling.
Voor een a antal kinderen kan het nodig zijn dat zij voordat zij terugkeren naar
huis of zelfstandig gaan wonen tijdelijk in een residentiële voorziening verblijven.
Een kamertrainingscentrum is daar een voorbeeld. Steeds zal per geval
afgewogen moeten worden of een tussenfase opweegt tegen de nadelen van een
wisseling in verblijfplaats.
9

De instelling jeugdzorg plus kan mits daarover met de provincies afspraken zijn
gemaakt, deze fase zelf of betrekt de residentiële zorg van elders. Het zelfde geldt
voor te leveren ambulante zorg zolang de trajectdoelen nog niet zijn gerealiseerd.
Onderwijs en arbeidstoeleiding
Een essentieel onderdeel van het gehele trajectplan jeugdzorg plus is het
onderwijs. School en instelling hebben hier een gezamenlijke
verantwoordelijkheid. De school wordt dus expliciet bij het trajectplan betrokken.
De trajectbegeleider bewaakt de afstemming tussen onderwijs en behandeling. De
jongeren volgen onderwijs bij de cluster 4 school die is verbonden aan de
instelling of volgen onderwijs buiten de instelling. Het onderwijsprogramma wordt
gedurende het traject afgestemd op het individuele niveau van de jeugdige. Om
het onderwijsniveau vast te stellen wordt bij aanvang een intakeonderzoek
gedaan, op basis waarvan een handelingsplan wordt opgesteld. Bij de start van
het traject is het vooral van belang de randvoorwaarden te creëren om jongeren
weer aan het leren te krijgen. Ook op de school van herkomst zullen veelal
problemen zijn of zijn geweest bij deze jongeren of er is sprake geweest van
schooluitval. De eerste fase zal dus vaak in het teken staan van schoolgewenning
en om onderwijsachterstanden weg te werken. Daarna ligt de focus op studie en
arbeidsvaardigheden (motivatie, werkhouding), het leren maken van
(beroeps)keuzes en vervolgens op de voorb ereiding op het behalen van een
eventueel diploma. Heeft de jeugdige zijn scholingstraject afgerond, dan wordt
gezocht naar een passende stage of baan. De jongere wordt begeleid bij de
overgang naar een school buiten de instelling.
Aan het eind van het traject regelt de school de o verdracht van de jongere naar
speciaal of regulier onderwijs in de buurt (bijvoorbeeld terugplaatsing op de
oorspronkelijke school). Ook regelt de school die is verbonden aan de instelling
een cluster 4 indicatie. Het bieden van continuïteit staat centraal.
Betrokkenheid (gezins)systeem
Een traject jeugdzorg plus is in beginsel gezinsgericht, ook al zal de jeugdige niet
altijd terug kunnen keren naar het gezin. Specifieke aandacht vragen situaties
waarin het (gezins)systeem een bedreiging vormde en nog vormt voor de
jeugdige. Een actieve betrokkenheid van het (gezins)systeem van de jongere is
essentieel omdat ervan uitgegaan mag worden dat ieder gezinslid in bepaalde
mate last heeft van de problemen die geleid hebben tot plaatsing van de jeugdige
in de instelling. Zo lang dat niet (h)erkend wordt door de leden van het gezin, is
de bereidheid tot verandering laag. Het motiveren en activeren van jeugdigen en
ouders is daarom cruciaal in het begin en het vervolg van het traject. Ouders
krijgen door de plaatsing de kans om hun gezagspositie opnieuw te vestigen en
hun opvoedingsverantwoordelijkheid te hernemen. Zij dienen betrokken te zijn op
de opstelling van het trajectplan, gemotiveerd te worden ermee in te stemmen en
te participeren in trajectonderdelen.
2.3.2. Einde behandeling
Het traject jeugdzorg plus eindigt zodra de te voren geformuleerde resultaten
bereikt zijn en verwacht mag worden dat deze stand zullen houden. Na een half
jaar wordt gemeten of dat ook daadwerkelijk het geval is. Dat de jeugdzorg plus
instelling zijn resultaten bereikt heeft, wil niet altijd zeggen dat vanaf dat moment
de jeugdige en zijn gezin geen ondersteuning meer nodig hebben. In het bijzonder
in de situaties dat een jeugdige weer naar huis terugkeert of zelfstandig gaat
wonen kan langdurige niet-intensieve begeleiding nodig zijn om terugval naar
verkeerd gedrag te voorkomen.
De instelling voor jeugdzorg plus benadert de gemeente van herkomst bij de start
van het traject om er voor te zorgen dat de gemeente deze verantwoordelijkheid
10

daadwerkelijk ter hand neemt. Deze vorm van begeleiding komt niet voor
rekening van de instelling voor jeugdzorg plus.
Bijzondere aandacht vraagt – net als bij de uitstroom uit de provinciale jeugdzorg
- de groep 17/18-jarigen. Het risico is groot dat deze jongeren na afloop van het
door hen gevolgde traject en het bereiken van de leeftijd van 18 jaar uit zicht
raken (soms ook letterlijk in het zwerfcircuit terechtkomen) terwijl ze nog nie t
uitbehandeld zijn of nog ambulante begeleiding nodig hebben. Jongeren zullen dus
goed op deze fase voorbereid moeten worden. Vaak geldt dat de stap naar
volwassenheid en zelfstandigheid nog groot is. De volwassenenzorg kan een brug
te ver zijn. Gemeentelijke voorzieningen voor volwassenen zijn niet altijd
voldoende geoutilleerd voor deze jongeren. De ondersteuning van deze jongeren
aan het einde van een traject voor de 17/18-jarigen zal dus anders zijn dan voor
de jongere groep. De hulp zal ook na het 18e jaar moeten doorlopen, door
aanvullende begeleiding te bieden. De jeugdzorgplus draagt geen
verantwoordelijkheid voor deze vervolgvoorzieningen. De jongeren zijn daarvoor
aangewezen op lopende initiatieven in hun zorggebied. De jeugdzorg plus
instellingen dienen per zorggebied wel afspraken te maken over de overdracht van
de verantwoordelijkheid voor deze jongeren aan gemeentelijke of andere
instellingen.
2.4

Resultaten van een traject jeugdzorg plus

De doelstelling van een traject is gehaald wanneer de vastgelegde resultaten zijn
bereikt. Dat betekent dat de jongere werkt en/of een opleiding volgt, een veilige
plek heeft om te wonen, afhankelijk van de situatie beschikt over een vorm van
begeleiding en beschikt over een positief sociaal netwerk dat hem of haar in staat
stelt op een verantwoorde wijze deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer.
Het uiteindelijke doel is dat de jeugdige niet terugvalt in oud verkeerd gedrag.
Indicatoren op basis waarvan gemonitord wordt of het eindperspectief van een
traject gehaald is, zijn:
o de jeugdige (en diens sociale systeem) die na einde traject thuis, in een
pleeggezin of zelfstandig is gaan wonen, woont daar veilig, kan zich zonder
hulp (behoudens langdurige niet-intensieve laagfrequente begeleiding)
staande houden, heeft een dagbesteding (school, werk, stage) en is niet
verslaafd en komt niet opnieuw in aanraking met politie en justitie,
o de jeugdige die na einde traject in een instelling verblijft, is in staat zich
binnen die instelling te gedragen op een wijze die aansluit bij het programma
dat de instelling hem biedt. De jongere is niet teruggevallen in verkeerd
gedrag, is niet verslaafd, is niet afhankelijk van verkeerde vrienden,
veroorzaakt geen overlast en pleegt geen strafbare feiten.

3. Samenwerking en Regie

Belang van regie
In de trajecten jeugdzorg plus werkt de jeugdzorg plus instelling nauw samen met
bureau jeugdzorg, andere jeugdzorgaanbieders, de LVG en de jeugd GGZ. Het is
belangrijk dat de verantwoordelijkheidsverdeling bij tra jecten zoveel mogelijk
wordt vertaald in gestandaardiseerde processen en werkvormen waarbij ieders
verantwoordelijkheid vaststaat evenals de wijze waarop partijen geïnformeerd
worden en aangesproken kunnen worden indien zij afspraken niet nakomen.
Alleen d an kan voldoende continuïteit van zorg verzekerd worden. Er mag geen
onduidelijkheid ontstaan over de vraag wie in welk stadium van het traject
11

verantwoordelijk is voor het verblijf, de veiligheid, het welbevinden en de
ontwikkeling van de jongere.
Ieder traject jeugdzorg plus kent een vaste trajectbegeleider die vanuit de
instelling jeugdzorg plus het traject regisseert, coördineert en bewaakt. Deze treedt
op als aanspreekpunt voor alle betrokken partijen, zowel voor de jeugdige, het
gezin van de jeugdige, het onderwijs, andere zorgaanbieders als voor de
gemeente(lijke voorzieningen).
De keuze van de trajectbegeleider is belangrijk. De invloed van de persoon van de
begeleider op het welslagen van het traject valt niet te onderschatten, zo leren
verschillende effectstudies.6
Traject en Time Out
Plaatsingen van een jongere in jeugdzorg plus kunnen worden onderscheiden in
langdurige plaatsingen en plaatsingen voor korte tijd bijvoorbeeld wanneer zich
elders een crisis in de behandeling heeft voorgedaan waarbij een korte
behandeling in geslotenheid tot effect moet hebben dat de jeugdige de
behandeling elders voort zet. Het gaat dan om een plaatsing van enkele weken
waarbij de terugkeer naar de aanvankelijke voorziening of naar huis verzekerd is.
In die gevallen stelt de instelling jeugdzorg plus geen trajectplan op en blijft de
dagelijkse verantwoordelijkheid rusten bij degene die deze tot dan toe droeg. Ook
zal jeugdzorg plus geen trajectbegeleider aanwijzen. Bij een plaatsing waarvan
binnen zes weken duidelijk is dat een langdurig en intensief traject moet worden
ingezet ligt het voor de hand die verantwoordelijkheid voor de duur van het
traject naar de jeugdzorg plus instelling te verleggen.

Afspraken
Uitgangspunt voor regie is dat de cliënt geholpen wordt in het hervinden van zijn
eigen regie rol. Om de trajecten jeugdzorg plus goed te kunnen vormgeven en
organiseren werken de jeugdzorg plus instellingen nauw samen met de Bureaus
Jeugdzorg en andere jeugdzorginstellingen. De instellingen respecteren elkaars
professionele verantwoordelijkheid.
Op verzoek van het ministerie zijn binnen Jeugdzorg Nederland afspraken
gemaakt over de taakverdeling tussen de bureaus jeugdzorg en de jeugdzorg plus
aanbieders bij de regie en uitvoering van trajecten. Ook is een protocol ontwikkelt
voor de samenwerking tussen de jeugdzorg plus aanbieder met andere aanbieders
van jeugd en opvoedhulp. Deze zijn als bijlage gevoegd bij dit kader.
Het ministerie en de provincies gaan er vanuit dat deze regie en samenwerkingsafspraken voldoende houvast bieden voor een effectieve trajectaanpak. Zij gaan
er tevens vanuit dat bij een langduriger plaatsing de verantwoordelijkheid voor de
uitvoering van het traject en de begeleiding gedurende het traject bij jeugdzorg plus
wordt belegd, bij kortdurende plaatsingen zal deze veelal elders berusten. In de
praktijk moet blijken of de afspraken die binnen Jeugdzorg Nederlangdgemaakt
zijn voldoende scherp zijn om richting te geven aan de nieuwe aanpak. Dit zal
onderdeel uitmaken van de monitor zoals hieronder wordt beschreven.

4. Het traject en de machtiging gesloten jeugdzorg

6

Oa.Praktikon
12

Zowel vanuit pedagogische als logistieke overwegingen dienen de machtiging
gesloten jeugdzorg en het jeugdzorg plus traject zo veel mogelijk op elkaar aan te
sluiten. Dat voorkomt dat jongeren zich bij hun gedrag sterk laten leiden door de
termijn waarvoor een machtiging geldt, in de hoop daarmee snelde instelling weer
te kunnen verlaten, zonder werkelijk iets geleerd te hebben. Ook het planmatig
uitvoeren van de verschillende opvolgende fasen kan beter worden uitgevoerd
wanneer de onzekerheid van een verlenging van de machtiging wordt
weggenomen. Dat geldt ook voor een terugplaatsing wanneer het kort na
plaatsing in een open setting toch weer mis gaat. Idealiter wordt een machtiging
gesloten jeugdzorg afgegeven voor de duur van dat deel van het traject waarbij
de jongere verblijft in een gesloten accommodatie aangevuld met een periode
waarin de machtiging kan worden geschorst opdat de jongere in een open
voorziening kan verblijven, maar wel bij terugval een heropname gegarandeerd
kan worden. Die duur moet dan wel te voren goed beredeneerd zijn en de
jeugdige zal altijd de mogelijkheid moeten hebben de rechter om opheffing van de
machtiging te verzoeken.
In de praktijk geven veel rechters machtigingen af met een korte looptijd. Een
belangrijke reden is dat op het moment waarop de (voorlopige) machtiging wordt
aangevraagd nog geen trajectplan beschikbaar is, laat staan een onderbouwing
van de verwachte behandelduur in geslotenheid. Dat betekent dat machtigingen
regelmatig verlengd moeten worden en schorsing in die gevallen nauwelijks
betekenis heeft omdat de machtiging kort daarop afloopt. Ik onderzoek met de
rechterlijke macht en Jeugdzorg Nederland de mogelijkheid om door een betere
fasering van de achtereenvolgende machtiging een betere aansluiting van
machtiging en traject tot stand te brengen, bijvoorbeeld door de machtiging de
eerste keer af te geven voor de termijn waarop het trajectplan gereed moet zijn,
waarna alsnog een machtiging kan worden afgegeven die wel aansluit bij de duur
van het trajectplan uiteraard mits tijdig beschikbaar. Zo nodig bereidt VWS
wetgeving voor.
5. Verblijfsduur in jeugdzorgplus
De machtiging gesloten jeugdzorg staat een breed pallet aan dwangmiddelen toe
die in zwaarte sterk verschillen. De instelling beziet voor iedere jeugdige
afzonderlijk welke beperkingen in zijn geval noodzakelijk zijn en in welk type
accommodatie deze wordt uitgevoerd. Het is in alle gevallen belangrijk dat
naarmate jongeren zich beter kunnen verweren tegen situaties die voor hun
veiligheid bedreigend zijn en zelf weer meer gemotiveerd raken om zich vrijwillig
te laten behandelen of onderwijs te volgen zij meer ruimte krijgen onderwijs, werk
en vrijetijdsbesteding naar eigen inzicht in te richten. Dat kan bijvoorbeeld
betekenen dat waar de jongere aanvankelijk 24-uur binnen de instelling moet
verblijven, waarbij de meeste deuren voor hem gesloten blijven, hij na verloop
van tijd buiten de instelling naar school gaat en regelmatig met verlof gaat, mits
hij zich houdt aan bepaalde afspraken zoals dat hij zich op het afgesproken tijdstip
weer bij de instelling meldt. Het is dan ook in lang niet alle gevallen nodig en
wenselijk dat jongeren in zwaar beveiligde locaties verblijven. Bij het opstellen
van het trajectplan zal de instelling moeten beargumenteren welke
dwangmiddelen de instelling in het individuele geval wil inzetten en hoe lang zij
meent van de machtiging gebruik te moeten maken.
Het ministerie wil tijdens de pilots onderzoeken of het mogelijk is de periode
waarbinnen dwangmiddelen kunnen worden toegepast te begrenzen tot in
beginsel niet meer dan zes maanden. Binnen deze periode zou het mogelijk
moeten zijn de jongere zodanig te motiveren dat deze zich niet meer onttrekt aan
de noodzakelijke behandeling en voldoende weerbaar is wanneer anderen hem of
haar daaraan dreigen te onttrekken. De instellingen dienen daarom samen met
13

bureau jeugdzorg in alle gevallen na maximaal zes maanden de vraag te
beantwoorden of de inzet van dwangmiddelen nog langer nodig is. Als
uitgangspunt wordt die toepassing beëindigd tenzij er goede argumenten zijn deze
in het belang van de jongere en het behalen van zijn toekomstperspectief nog
enige tijd voort te zetten. Tegelijkertijd moet voorkomen worden dat door een te
rigide toepassing van termijnen jongeren veelvuldig weer terugvallen in hun oude
gedrag. De huidige praktijk laat zien dat deze fase vaak grillig verloopt. Ik zal
daarom tevens onderzoek entameren om beter zicht te krijgen op de kenmerken
van jongeren waarvan en gedrag waarbij moet worden aangenomen dat een
langere verblijfsduur aangewezen kan zijn en welke alternatieve
verblijfsmodaliteiten in die gevallen passend zijn.
Het beëindigen van de toepassing van dwangmiddelen betekent niet dat de
behandeling door de jeugdzorg plus instelling vanaf dat moment beëindigd wordt. In
veel gevallen zal nog steeds intensieve zorg en behandeling binnen of vanuit de
jeugdzorg plusinstelling nodig zijn om de bereikte resultaten te bestendigen. Het
verblijf zal in dat geval in een open setting worden voortgezet die, tenzij de
behandeldoelen zich daartegen verzetten, nabij de woonplaats van de jongere
gelegen is, zodat zijn geleidelijke terugkeer in de samenleving goed begeleid kan
worden. Indien de jeugdzorgplus aanbieder dat niet zelf kan bieden zal een
andere zorgaanbieder moeten worden ingeschakeld. Dat geldt ook voor de inzet
van ambulante behandeling.
6. Aantal Trajecten
Het ministerie verwacht van de deelnemende instellingen zij in het eerste jaar ten
minste 20 % van de geplaatste jongeren een traject aanbieden.
Bekostiging
Budgettaire ruimte en Maatwerk
Het ministerie en de provincies treden binnen de jeugdzorg gezamenlijk op als
financier van de trajecten met bijgevoegd schema als uitgangspunt. Zij betrekken
de overige financiers bij hun aanpak.
Langer durende
Verblijf en
Pleegzorg
Aanvullende
FINANCIERS
zorg en
behandeling in
diagnose of
Perspectief
Rijk
Provincie
Zorgverzekeraar Gemeente
ondersteuning
gesloten
trainingen
Gezinshuis
zorgkantoor
voorziening
Terug naar huis
Verblijf en
Verblijf en
Aanvullende
Ondersteuning
inclusief
behandeling in
behandeling
diagnose of
na terugkeer
gezinsinterventies
gesloten
in open
trainingen
naar huis
tijdens verblijf
voorziening
residentiële
gesloten
inclusief
voorziening
voorziening
gezinsinterventies Ambulante
Ambulante ggz
Vervolgvoorziening Verblijf en
Aanvullende
tijdens verblijf
hulp
behandeling in
diagnose of
gesloten
gesloten
trainingen
voorziening
voorziening
Verblijf in
Zelfstandigheid
Verblijf en
Verblijf en
Aanvullende
Ondersteuning
inclusief
vervolgvoorziening
behandeling in
behandeling
diagnose of
gezinsinterventies
voor ggz of lvb
gesloten
in open
trainingen
tijdens verblijf
voorziening
residentiële
gesloten
inclusief
voorziening
voorziening
gezinsinterventies Kamertraining Ambulante ggz
tijdens verblijf
Ambulante
gesloten
hulp
voorziening
14

De financiering van de trajecten vergt maatwerk per instelling. De instellingen
verschillen in omvang en zorgaanbod. Als gevolg van de trajecten zullen
verschuivingen plaatsvinden tussen verschillende zorg vormen en mogelijk ook
tussen instellingen. Die verschuivingen zullen voor de ene instelling ingrijpender
zijn dan voor de andere instelling. De trajecten kunnen ook gevolgen hebben
voor de capaciteit van de instellingen en kunnen leiden tot het afstoten van
plaatsen wanneer deze niet elders binnen het traject kunnen worden ingezet. Ook
daarmee kunnen kosten gemoeid zijn. De instellingen zullen in een businesscase
moeten aangeven welke verschuivingen zij verwachten, welke besparingen zullen
optreden en welke extra uitgaven noodzakelijk zullen zijn waaronder de kosten
van een eventuele sanering van plaatsen. Uitgangspunt is dat middelen die
vrijvallen door verkorting van de verblijfsduur elders binnen het traject worden
ingezet om de effectiviteit verder te verbeteren. De deelnemende instellingen
mogen daarbij - algemene begrotingsmaatregelen en stijging of daling van de het
aantal plaatsingen daargelaten - de komende drie jaar uitgaan van het huidige
financieringsniveau. Dat niveau is per instelling gerelateerd aan het aantal
plaatsen dat hen in het capaciteitsoverzicht is toebedeeld
7. Indienen voorstellen
Het ministerie en de provincies nodigen de jeugdzorg plus instellingen uit vanaf 1
januari as. met hun partners de pilotvoorstellen in te dienen. De jeugdzorg plus
instellingen hebben daarbij het voortouw waarbij zij optreden als hoofdaannemer
voor de trajecten. Van de instellingen wordt verwacht dat zij zoveel mogelijk
individueel of gezamenlijk binnen het zorggebied afspraken maken met de andere
zorgaanbieders, het onderwijs en met gemeentelijke instellingen die in de
trajecten deelnemen. Het beleidskader zorggebieden geldt hier als uitgangspunt
voor de instellingen jeugdzorg plus.
Het ministerie treedt op als loket. Het ministerie en de provincies toetsen en
bespreken de voorstellen met de instellingen op het niveau van de zorggebieden
en betrekken in voorko mende gevallen de andere financiers. VWS beziet daarbij
op welke wijze gemeenten als toekomstige financiers hierbij het beste betrokken
kunnen worden. Vanwege de complexiteit van het proces ligt het voor de hand dat
in de praktijk al in een vroeg stadium overleg plaatsvindt tussen financiers en
instellingen over de op te stellen businesscase. Tijdens dit overleg kunnen
specifieke knelpunten in beeld worden gebracht en oplossingsrichtingen worden
bepaald. Zeker in de beginfase zal regelmatig overleg noodzakelijk zijn.
Tegelijkertijd moeten de overheden ervoor waken de verantwoordelijkheid van de
instellingen over te nemen. Het initiatief ligt bij de instellingen, de overheden
faciliteren waar nodig. .
De instelling dient bij het definitieve voorstel aan te geven voor hoeveel jongeren
zij het komend jaar een traject wil starten en of en zo ja welk onderscheid zij
daarbij maakt in doelgroep. Verder dient het voorstel ten minste te beschrijven :
Inhoudelijk
•

•
•
•

uit welke fasen/onderdelen (netwerkberaad, diagnostiek, opstellen trajectplan,
behandeling in gesloten resp. open accommodatie/verblijfplaats),trajecten
zullen bestaan onderscheiden naar de verwachte bestemming (naar huis,
zelfstandig, pleegzorg of instelling),
het hanteren van de vier perspectieven,
de wijze waarop is voorzien in continuïteit van behandeling (overleg,
coördinatie van zorg, logistiek en trajectbegeleiding),
de betrokkenheid van jeugdpsychiatrie en LVG bij diagnostiek en behandeling,
15

•
•
•
•
•
•
•
•
•

de wijze waarop ouders in staat worden gesteld verantwoordelijkheid te
nemen voor het traject,
de toepassing van aantoonbaar effectief gebleken methodieken,
de voorgenomen duur van de verschillende fasen,
de betrokkenheid van het onderwijs, ggz, lvg, verslavingszorg,
een opgave van andere jeugdzorginstellingen die worden ingeschakeld,
een beschrijving van de te bereiken resultaten op outcome en kindniveau,
de zorglogistieke afspraken,
de planning (wanneer wordt daadwerkelijk gestart met de eerste trajecten),
de wijze waarop de instelling verantwoording zal afleggen over de realisatie
van het voorstel en informatie zal verstrekken ten behoeve van de
trajectmonitor.

Financiering
Een begroting met opgave van de verschuivingen in bestedingen die als gevolg
van de voorstellen zal optreden ten opzichte van de instellingssubsidie, eventuele
besparingen en verwachte extra uitgaven bij de instelling zelf waaronder de
eventuele kosten van sanering van capaciteit en bij de samenwerkingspartners.
Voor het financieringsvoorstel zullen VWS en de provincies een format opstellen.
8. Monitor
Bij een pilot aanpak is een voortdurende monitor van de praktijk noodzakelijk. Het
ministerie zal een extern bureau geven de invoering van de pilots te monitoren en
daarover twee maal per jaar verslag uit te brengen. De instellingen dienen met de
collega instellingen afspraken te maken die hen in staat stellen daartoe de nodige
informatie aan te leveren. Tweemaal per jaar bespreken het ministerie en de
provincies de voortgang met de instellingen en past zo nodig het kader aan.
Voor de monitor dienen de instellingen twee maal per jaar onder andere
informatie aan te leveren over het aantal trajecten dat jongeren zijn gestart, de
duur en kosten van ieder van de doorlopen fasen en de wijze waarop de trajecten
zijn geëindigd (gerelateerd aan het perspectief zoals dat eerder werd bepaald),
en over eventuele knelpunten bij het doorplaatsen van jongeren als gevolg
waarvan de trajecten niet overeenkomstig plan konden worden uitgevoerd.

16